Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

23 Μαρ 2014

Μετά την χθεσινή (23/3/2004) κατάρριψη του Συριακού μαχητικού (που βομβάρδιζε θέσεις ισλαμοφασιστών, σε συνδυασμένη στρατιωτική επιχείρηση της Συρίας) από την Τουρκία, οι εξελίξεις στη συνοριακή μεθόριο μεταξύ Τουρκίας και Συρίας, είναι κάτι περισσότερο από ραγδαίες.

Μεγάλες ομάδες Σύριων πολιτοφυλακών, σε συντονισμένη δράση με τμήματα του Συριακού στρατού, από το πρωί της Κυριακής (23/3/2004) είχαν ξεκινήσει μία κατά μέτωπον επίθεση κατά θέσεων των ισλαμοφασιστών «ανταρτών». Η επίθεση αυτή εξελίχθηκε με απόλυτη επιτυχία και έγινε κατορθωτό στο να εξοντωθεί ένας πολύ σημαντικός αριθμός ισλαμιστών.
Κάποιες από τις ομάδες των ισλαμιστών πανικόβλητες οπισθοχώρησαν μαχόμενες σε τουρκικό έδαφος. Τις ακολούθησαν ομάδες Σύριων πολιτοφυλακών, προκειμένου να επιτύχουν την απόλυτη εξολόθρευσή τους. Αποτέλεσμα ήταν να γίνουν μάχες εντός του τουρκικού εδάφους, χωρίς την εμπλοκή του τουρκικού στρατού, χωρίς όμως καμία εμπλοκή του τουρκικού στρατού, σύμφωνα με πληροφορίες.

Η συγκεκριμένη εξέλιξη, όμως, μπορεί να θεωρηθεί από την Τουρκία ως επιθετική κίνηση της Συρίας εναντίον της, με είσοδο συριακών στρατευμάτων σε τουρκικό έδαφος. Και εάν η Τουρκία προχωρήσει σε έναν τέτοιο ισχυρισμό, δίνει το δικαίωμα στο ΝΑΤΟ να εμπλακεί σε πόλεμο κατά της Συρίας, υπερασπιζόμενο την Τουρκία, που αποτελεί χώρα – μέλος της Ατλαντικής Συμμαχίας.

Είναι γνωστό πως κατά τους τελευταίους δύο μήνες υπάρχει μία υψηλή κινητικότητα σε επίπεδο προετοιμασίας, από σειρά αραβικών κρατών, τα οποία ανέλαβαν την στρατολόγηση ισλαμιστών τζιχαντιστών, την εκπαίδευση και τον εξοπλισμό τους, προκειμένου να γίνει μία συντονισμένη επίθεση κατά της Συρίας. Ταυτόχρονα, στα Συρο-Ισραηλινά σύνορα τις τελευταίες ημέρες έχει παρατηρηθεί υψηλή κινητικότητα και νευρικότητα από την πλευρά του Ισραήλ, ενώ αναλυτές έχουν επιστήσει την προσοχή τους σε μία μεγαλύτερης έντασης συντονισμένη επίθεση που θα γίνει στη Συρία στις αρχές του 2014.

Την ίδια στιγμή, ο «προστάτης» του Άσαντ, η Ρωσία, βρίσκεται «εγκλωβισμένη» στην διένεξη της Ουκρανίας και στην διαφύλαξη της Κριμαίας, ενώ οι τόνοι ανεβαίνουν από το Κίεβο όπου γίνονται παρατηρήσεις για επικείμενο πόλεμο με την Ρωσία, η οποία φέρεται από την κυβέρνηση του Κιέβου να διεκδικεί την ανατολική Ουκρανία.
Μία σύρραξη του τουρκικού στρατού ενδέχεται να λειτουργήσει και ως «βαλβίδα εκτόνωσης» για τον εγκλωβισμένο τούρκο πρωθυπουργού, Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος χρειάζεται κατεπειγόντως κάποιον εχθρό της Τουρκίας για να στρέψει το ενδιαφέρον των τούρκων πολιτών και να κερδίσει πολύτιμο -για τον ίδιο- χρόνο, ευελπιστώντας πως θα μπορέσει να τον εκμεταλλευθεί.
Την ίδια στιγμή, η Τουρκία έχει μετατραπεί σε εμπόδιο για την Ρωσία, την οποία ο τούρκος πρωθυπουργός «απείλησε» με κλείσιμο των Στενών του Βοσπόρου, εάν δεν σεβαστεί τους τουρκόφωνους της Κριμαίας (Τατάρους).

Πώς θα απαντήσει, άραγε, ο Πούτιν, σε περίπτωση που το ΝΑΤΟ αποφασίσει να εμπλακεί με στρατιωτική επέμβαση στη Συρία; 
Διαθέτει ικανό χρόνο, αλλά και στρατιωτικές δυνάμεις ο ρώσος πρόεδρος, προκειμένου να διαφυλάξει τα συμφέροντα της Ρωσίας στην Ανατολική Μεσόγειο, μέσω της διατήρησης της ρωσικής βάσης στο συριακό λιμάνι της Ταρτούς; 
Θα ανεχθεί, άραγε ο Βλαντιμίρ Πούτιν την οποιαδήποτε χρονοτριβή από την πλευρά της Τουρκίας; 
Είναι διατεθειμένη η Ρωσία να «τρίξει τα δόντια» της στο ΝΑΤΟ (εάν αυτό παρέμβει στη Συρία) ή θα αποδεχθεί την (ίσως πάρα πολύ καλά σχεδιασμένη από τις ΗΠΑ) ήττα, προχωρώντας σε μία απόπειρα διπλωματικής εξεύρεσης λύσης για να διαφυλάξει την λειτουργία των βάσεών της στη Συρία;
Η Συρία ανεβάζει θερμοκρασία και εν όψει εξελίξεων ευελπιστούμε πως δεν θα δούμε την Ανατολική Μεσόγειο "να παίρνει φωτιά"...

Πανίκας

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"
Η άγνωστη ζωή του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη 

Φορώντας σκούρο κοστούμι και άσπρες κάλτσες, ξυπνούσε σχεδόν χαράματα κάθε πρωί και με έναν άδειο φάκελο υπό μάλης ξεκινούσε από το μικρό νοικιασμένο δυάρι στου Γουδή και κατέβαινε στο κέντρο της Αθήνας.
Μια μέρα, ο συγκάτοικός του δεν άντεξε και τον ρώτησε: «Πού πας, ρε Μιχάλη, κάθε πρωί έτσι και με άδειο τον φάκελο;» «Στα υπουργεία για να κάνω γνωριμίες και να προωθήσω διάφορα θέματα. Ο φάκελος μου χρειάζεται για να δημιουργώ εντύπωση...» του απάντησε με νόημα...
Εν έτει 1989 ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης ήταν ένας νεοφώτιστος βουλευτής, μόλις 34 ετών, που τον είχαν επιβάλει στα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ μαζί με άλλους «κομματικούς» ο Χρήστος Παπουτσής και ο Γιώργος Παναγιωτακόπουλος, που λειτουργούσαν τότε ως υποομάδα του Ακη Τσοχατζόπουλου. Ο συγκάτοικός του ήταν ο σεμνός Γιάννης Στάμος, που μόλις είχε εκλεγεί κι αυτός βουλευτής Μαγνησίας αλλά δεν άντεξε για πολύ και σύντομα εγκατέλειψε την κεντρική πολιτική σκηνή.
Ο νεαρός δικηγόρος, από τη φτωχή αγροτική οικογένεια, είχε κατέβει όμως από τη Βέροια στην πρωτεύουσα με μεγάλες φιλοδοξίες. Είχε θητεύσει ήδη γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής Καρδίτσας (όργανα που αποτελούσαν το κομματικό παρακράτος του ΠΑΣΟΚ τη...
δεκαετία του 1980) και νομάρχης Καρδίτσας, με ένα διαζύγιο κιόλας στο ενεργητικό του, ήταν έτοιμος για όλα.
Οταν το ΠΑΣΟΚ επανήλθε στην εξουσία το 1993, είχε προσκοληθεί πια μέσω του Χρ. Παπουτσή και του Πέτρου Λάμπρου στην υπό τη Δήμητρα Λιάνη «παρέα της Εκάλης». Με ένα σημείωμα της Δήμητρας, το καλοκαίρι του 1994 μπαίνει στην κυβέρνηση, αλλά σημειώνεται ένα μπέρδεμα. Ενώ αυτός προορίζεται για υφυπουργός Απόδημου Ελληνισμού και ο Γρηγόρης Νιώτης για υφυπουργός Εμπορίου, η δακτυλογράφος γράφει ανάποδα τα ονόματα, χρόνος για διόρθωση δεν υπάρχει και έτσι καταλήγει σε ένα αντικείμενο που δεν γνωρίζει.

Για τον φιλόδοξο πολιτικό αυτό δεν έχει καμία σημασία. Εχει «τρουπώσει» στα κυβερνητικά σαλόνια, αρχίζει τις δημόσιες σχέσεις με δημοσιογράφους και εν συνεχεία εκδότες μεγάλων μιντιακών συγκροτημάτων, δηλώνει πρόθυμος σε ό,τι του ζητηθεί, φροντίζει πάνω απ' όλα τη δημόσια εικόνα του και εμφανίζει πολύ γρήγορα το προφίλ του «επιτυχημένου», που ανήκει στις εφεδρείες του παρηκμασμένου τότε ΠΑΣΟΚ της Εκάλης. Στο εσωτερικό της κυβέρνησης ωστόσο γνωρίζουν ποια είναι η αλήθεια και ποια η υπερβολή, με αποτέλεσμα να αποκτήσει διάφορα παρατσούκλια, με πιο χαρακτηριστικό το ειρωνικό «Γκόλντεν» που του προσήψε ο Αλέκος Παπαδόπουλος.

Στην πραγματικότητα εκτελούσε πειθήνια όλες τις εντολές που του έδινε ο Αντώνης Λιβάνης, μη διστάζοντας να αδειάζει εν ψυχρώ ακόμη και ισχυρούς υπουργούς. Χαρακτηριστική ήταν μία (άγνωστη) σκηνή με τον τότε υπουργό Υγείας Δημ. Κρεμαστινό, ο οποίος τον κυνηγούσε στους διαδρόμους με άγριες διαθέσεις όταν, ενώ άλλα είχαν συμφωνήσει, στη διάρκεια σύσκεψης έκανε στροφή 180 μοιρών.

Δεν άργησε να εγκαταλείψει πάντως και το παπανδρεϊκό στρατόπεδο, όταν «μύρισε» ότι αλλάζουν τα πράγματα. Στις εσωκομματικές συνωμοσίες για τη διαδοχή, στα τέλη του 1995 με αρχές του 1996, εμφανίστηκε μια μέρα ο τότε υπαρχηγός του Κ. Σημίτη Σταύρος Σουμάκης και είπε: «Ευτυχώς που έχουμε κι αυτό το παιδί και έρχεται και μας λέει τι συζητάνε στο επιτελείο του Ακη...»

«Αυτό το παιδί» (του οποίου το όνομα δεν θυμόταν καλά καλά ο Σουμάκης) δεν ήταν άλλο από τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, ο οποίος το απόγευμα συμμετείχε στις συσκέψεις του Τσοχατζόπουλου και το βράδυ μετέβαινε κρυφίως στο στρατηγείο των αντιπάλων.

Ο Κ. Σημίτης δεν φάνηκε αγνώμων. Οταν κέρδισε, τον αντάμειψε με προαγωγή στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Είχε πια καταγραφεί -με τη βοήθεια των media της εποχής- ως «επιτυχημένος», αλλά πλησίαζε και η ώρα της εξάρθρωσης της 17 Νοέμβρη εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Ο κ. Χρυσοχοΐδης άλλο που δεν ήθελε για να προσφέρει τις υπηρεσίες του σε ακόμη ανώτερο -και υπερατλαντικό- επίπεδο, αφού έτσι θα ανέβαινε ακόμη ένα σκαλοπάτι των φιλοδοξιών του. Εκανε και τα ταξίδια του στην Αμερική, διασυνθέθηκε με τα «υψηλά κλιμάκια», έδωσε τις εξετάσεις του, υλοποίησε στο έπακρο τις επιθυμίες και το αποτέλεσμα δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικό. Πολλά χρόνια αργότερα, από τα εμπιστευτικά διπλωματικά τηλεγραφήματα που έφερε στη δημοσιότητα το WikiLeaks, προέκυψε ότι ενημέρωνε τον τότε πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα για τα πάντα. Και τα τρία πρόσωπα που έπαιξαν κι αυτά τον ρόλο τους τότε -οι Γιάννης Διώτης, Στέλιος Σύρος και Φώτης Νασιάκος - «ακολουθούν» μέχρι και σήμερα τον κ. Χρυσοχοΐδη. Ο πρώτος έχει τώρα τα γνωστά μπλεξίματα με τη «λίστα Λαγκάρντ» λόγω του χειρισμού που έκανε ως γραμματέας του ΣΔΟΕ, ο δεύτερος βγήκε δήμαρχος Δομοκού με τη βοήθεια του Χρυσοχοΐδη και ο τρίτος είναι σήμερα άτυπος διευθυντής στο υπουργικό γραφείο του. Και στους τρεις αρέσει επίσης να καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες τσίπουρου από νωρίς το πρωί...
Αλλη μια προδοσία χρεώθηκε ο Μ. Χρυσοχοΐδης το 2003 από τον Κώστα Λαλιώτη, όταν αιφνιδίως δέχτηκε την πρόταση Σημίτη να τον αντικαταστήσει στη θέση του γραμματέα του ΠΑΣΟΚ. Ο Λαλιώτης, που κατάλαβε ότι τον είχαν τελειώσει, αποσύρθηκε έκτοτε από το προσκήνιο μαινόμενος και κατά του Γ. Παπανδρέου, για τον οποίο θεωρούσε ότι ως «Ιούδας» συμμετείχε στη συμπαιγνία εις βάρος του.
Ο Μιχάλης ήταν πάντως πανίσχυρος πια. Μεθυσμένος από την εξουσία και τις προοπτικές που έβλεπε να του διανοίγονται, προχωρούσε και στο δεύτερο διαζύγιο. Στη Χαριλάου Τρικούπη ήταν απόλυτος άρχων και ισχυροί επιχειρηματίες που είχαν συμμαχήσει με τον «εκσυγχρονισμό» μιλούσαν (πάντα ανιοδιοτελώς) με τα καλύτερα λόγια. Μέχρι και τα δικά του πουλέν είχε πια, όπως η (ανερχόμενη τότε) Μιλένα Αποστολάκη, έστω και αν ο (νυν αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών) Λεωνίδας Γρηγοράκος έχει να λέει για τη σκηνή που αντίκρισε η (εργαζόμενη στο ΠΑΣΟΚ τότε) σύζυγός του, όταν άνοιξε κατά λάθος μια μέρα την πόρτα του γραφείου του κ. Χρυσοχοΐδη στη Χαριλάου Τρικούπη.

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του 2004 γνωρίστηκε με τη διαφημίστρια Αγγελική Χονδροματίδου, με την οποία αργότερα παντρεύτηκε. Ο γάμος τους δεν κράτησε πολύ, αλλά η τρίτη κατά σειρά σύζυγος είχε αναπτύξει στο μεταξύ αξιόλογη επιχειρηματική δραστηριότητα και είχε αγοράσει ένα ακριβό διαμέρισμα στο Ψυχικό. Η μητέρα της ωστόσο έμεινε κι αυτή με την πικρή γεύση της προδοσίας: «Μα πώς; Ο Μιχάλης πριν από λίγες ημέρες μόλις ήταν πολύ τρυφερός και συναισθηματικός μαζί μας. Να δεις που θα γυρίσει...» έλεγε.

Ο Μιχάλης όμως δεν γύρισε. Είχε ανοίξει τα φτερά του σε άλλους έρωτες. Τότε είχαν γραφτεί αρκετά και για τη σχέση του με την Αλεξία Μπακογιάννη, που δεν διαψεύστηκαν ποτέ. Η κυρία Χονδροματίδου έμεινε να «περιμένει» την επιστροφή του γαμπρού της μέχρι που της είπαν ότι παντρεύεται την (ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ) Μαίρη Ματσούκα κι έπαθε πραγματικό σοκ.

Οσον αφορά τον Γιώργο Παπανδρέου, η αλήθεια είναι ότι τον πρώτο καιρό της ηγεσίας του στο ΠΑΣΟΚ είχε βάλει στον «πάγο» τον κ. Χρυσοχοΐδη. Οι κακές γλώσσες της εποχής έλεγαν ότι υπήρχε μια λανθάνουσα σύγκρουση σε σχέση με το ποιος θα εξέφραζε πλέον τις αμερικάνικες επιρροές. Ο Μιχάλης αποδείχτηκε πάντως υπομονετικός και σε μία νέα ένδειξη αναξιοπρέπειας παρέμεινε διασκοσμητικός γραμματέας του ΠΑΣΟΚ έως ότου ο Παπανδρέου τον έβαλε ξανά στο παιχνίδι. Κι εκείνος αποδείχτηκε πρόθυμος να τον υπηρετήσει, τόσο πριν όσο και μετά τις εκλογές του 2009, μολονότι δεν πήρε (ένεκα της Λούκας Κατσέλη) το υπουργείο Οικονομίας και Ανταγωνιστικότητας, αλλά το Δημόσιας Τάξης, που έγινε Προστασίας του Πολίτη.

Απτόητος συνέχισε να δραστηριοποιείται σε όλα τα επίπεδα των κέντρων εξουσίας, να υπερασπίζεται με πάθος τις επιλογές του Μνημονίου, να εκθειάζει το «μεταρρυθμιστικό όραμα» του Γιώργου Παπανδρέου, να «θάβει» τους συναδέλφους του που δεν επεδείκνυαν τον ίδιο μνημονιακό ζήλο, να επιδιώκει την αναβάθμισή του και να κολακεύεται από τις φήμες και τα ξένα δημοσιεύματα ότι θα γυριζόταν ταινία στο Χόλιγουντ για τη 17 Νοέμβρη, στην οποία θα τον υποδυόταν ο Τζορτζ Κλούνεϊ!

Παρά τα όσα έλεγε δημοσίως, για άλλη μια φορά «μύριζε» βεβαίως ότι τα πράγματα αλλάζουν και άρχισε να παίρνει προσεκτικά αποστάσεις. Ηταν τότε που ορισμένοι δρόμοι στο κέντρο της Αθήνας κοντά στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ, στα Εξάρχεια, γέμισαν από μια (κατάπτυστη και ανώνυμη) αφίσα με τη μορφή του κ. Χρυσοχοΐδη και με σχόλια για τις σοβαρές παρενέργειες από τη χρήση βαριών ναρκωτικών, όπως η κοκαΐνη. Οι φήμες ότι επρόκειτο για δάκτυλο οργισμένων πρώην συντρόφων του, που τον έβλεπαν να αυτονομείται, δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ.

Μόλις πάντως ο Παπανδρέου έχασε το παιχνίδι και την πρωθυπουργία, ο Χρυσοχοΐδης ήταν ο πρώτος που (ξεχνώντας τα πάντα) τον «μαχαίρωσε» με τον πιο άγριο τρόπο. Βγήκε στο Mega (τι σύμπτωση...) και τον κατήγγειλε εφ' όλης της ύλης, φθάνοντας και στο σημείο να πει ότι «μόνο σε αποικία θα ήταν αρχηγός με τέτοια προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα!», ενώ ακολούθησε και η απίστευτη δήλωση -που θα μείνει στην ιστορία- ότι δεν είχε προλάβει να διαβάσει το Μνημόνιο, όταν το ψήφιζε...

Η προσπάθεια να διεκδικήσει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ το 2012 δεν καρποφόρησε κι έτσι υποχρεώθηκε σε υποχώρηση και αναγκαστική στήριξη του Ευάγγελου Βενιζέλου. Αλλά κι αυτή προσωρινή ήταν και μάλιστα κατέληξε σε ρήξη, όταν μετά τις εκλογές του 2012 δεν παρέμεινε, όπως και άλλοι πρωτοκλασάτοι του ΠΑΣΟΚ υπουργοί. Ως σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι χρησιμοποίησε το γεγονός ότι στις αλλαγές στελεχών της ΕΥΠ δεν προστατεύθηκαν οι «δικοί του» άνθρωποι, παρά το διάβημα που είχε κάνει εκ μέρους του Βενιζέλου ο στενός συνεργάτης του Στ. Αγγελούδης.

Η αχίλλειος πτέρνα του, στις σχέσεις του με τον κ. Βενιζέλο, συνδέεται πάντως με την υπόθεση της «λίστας Λαγκάρντ». Ενα ραντεβού σε ξενοδοχείο της οδού Φιλελλήνων, με τη συμμετοχή τόσο του κ. Χρυσοχοΐδη όσο και του κ. Διώτη, έχει συνδεθεί από πλευράς του προέδρου του ΠΑΣΟΚ με τη γνωστή διαρροή αντιγράφου της λίστας και τη δημοσίευσή της. Το όνομα του ιδίου δεν αναφέρθηκε ποτέ επισήμως, αλλά σε εκείνη τη θυελλώδη συνεδρίαση της Βουλής τα «μηνύματα» του (υπό την κατηγορία της αντιπολίτευσης για την υπόθεση) κ. Βενιζέλου εκτοξεύονταν, για τους μυημένους, ευκρινώς. Σε ένα άλλο ραντεβού ο κ. Βενιζέλος είχε ενημερωθεί για όλες τις λεπτομέρειες της ίντριγκας.

Η εξ αριστερών ζημιά στον Βενιζέλο δεν εμπόδιζε τον Χρυσοχοΐδη να κάνει ανοίγματα και προς την Κεντροδεξιά. Οταν πριν από μήνες γίνονταν διάφορες διεργασίες με αφορμή το συνέδριο της Ν.Δ., είχε δώσει ακόμη ένα ρεσιτάλ πολιτικής μεταμφίεσης. «Ολοι εμείς οι κεντρώοι πρέπει να συνεργαστούμε....» είχε φτάσει στο σημείο να πει σε «γαλάζιο» πηγαδάκι στο Εντευκτήριο της Βουλής, κάνοντας τη Φωτεινή Πιπιλή να τον κοιτάζει με γουρλωμένα μάτια.

Η ουσία είναι ότι εν τέλει ο κ. Χρυσοχοΐδης μπήκε στην κυβέρνηση και μάλιστα στο υπουργείο Υποδομών, σε μια συγκυρία που, καθώς είναι πολύ καθοριστική για τα δημόσια έργα, οι μεγαλοεργολάβοι δείχνουν και το αντίστοιχο ενδιαφέρον. Οσο δε και αν ο ίδιος, προκαλώντας θυμηδία, δηλώνει πολέμιος της διαπλοκής, δεν πάει πολύ καιρός που η «κυριακάτικη δημοκρατία» είχε αποκαλύψει τις μύχιες επιδιώξεις του με αφορμή την προσπάθεια για επανεκλογή του (προερχόμενου από το βαθύ ΠΑΣΟΚ και ερωτοτροπούντος με τον ΣΥΡΙΖΑ) Χρ. Σπίρτζη στην προεδρία του ΤΕΕ. Ο κ. Χρυσοχοΐδης φέρεται ότι έχει δώσει διαβεβαιώσεις -σε αντάλλαγμα της στήριξης που λαμβάνει- ότι πολλά από τα έργα που είχαν ενταχθεί στο υφιστάμενο ΕΣΠΑ και παρουσιάζουν σοβαρές καθυστερήσεις θα μπουν, ως «έργα- γέφυρες», και στο επόμενο ΕΣΠΑ (2014-2020), συνολικού ύψους περί τα 21 δισ. ευρώ!

Πηγή εφημ. "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 


Οι Αμερικανοί συνεχίζουν να συντηρούν την πίεση στη Μόσχα, με δηλώσεις και τηλεφωνήματα, ελπίζοντας να αναγκάσουν τον Πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντιμίρι Πούτιν να αλλάξει τις ειλημμένες, όπως υποστηρίζουν, αποφάσεις του εναντίον της Ουκρανίας. Στο πλαίσιο των πιέσεων η Καγκελάριος της Γερμανίας μίλησε με το Ρώσο ηγέτη.

Ο αναπληρωτής σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου Τόνι Μπλίκεν υποστηριξε ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν ετοιμάζεται για περαιτέρω ενέργειες στα σύνορα με την Ουκρανία, όπου έχουν στρατοπεδεύσει ισχυρές δυνάμεις του ρωσικού στρατού. Ο κ. Μπλίνκεν δεν μάσησε τα λόγια του και εξέφρασε δημόσια όσα έλεγαν υπό καθεστώς ανωνυμιας και ο ίδιος και άλλοι αξιωματούχοι.

“Ανησυχούμε βαθιά”, ειπε, “βλέποντας τη μεγάλη συγκέντρωση στρατιωτικών δυνάμεων στα σύνορα με την Ουκρανία. Δημιουργεί τη δυνατότητα να προκληθούν επεισόδια και αστάθεια. Είναι πιθανό ότι αυτό που προσπαθούν να κάνουν είναι να εκφοβίσουν τους Ουκρανούς . Είναι πιθανό ότι προετοιμάζονται για να κινηθούν στο έδαφος της Ουκρανίας”.

Αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου ενημέρωσαν βουλευτές και γερουσιαστές για τους φόβους που έχουν ότι ο κ. Πούτιν δεν είπε ακόμα τον τελευταίο λόγο στην Ουκρανία. Ο πρόεδρος της Επιτροπής για τις μυστικές υπηρεσίες Μάικ Ρότζερς, δημοσιοποίησε μερικές από τις σκέψεις των αξιωματούχων της κυβέρνησης Ομπάμα. Είπε ότι είναι πολύ ανησυχητικά αυτά που συμβαίνουν στα σύνορα με την Ουκρανία.

Πρόσθεσε ότι ο κ. Πούτιν έχει τοποθετήσει όλες τις στρατιωτικές μονάδες που χρειάζεται για να προχωρήσει στα ανατολικά σύνορα της Ουκρανίας. Κάνει ασκήσεις ετοιμότητας. Αυτή τη στιγμή βλέπουμε επίσης να μεταφέρει δυνάμεις στο νότο με τρόπο που θα μπορούσε να καταλάβει και τη νότια περιοχή μέχρι τη Μολδαβία.

Είναι φανερό επίσης ότι δεν έχουν εμπιστοσύνη στον κ. Πούτιν και τους συνεργάτες του. Ο Αμερικανός υπουργός Αμυνας Τσακ Χέιγκελ μίλησε με τον Ρώσο ομόλογο του, Σεργκέι Σόιγκου. Ο τελευταίος τον διαβεβαίωσε ότι οι ρωσικές δυνάμεις δεν θα εισέλθουν σε ουκρανικό έδαφος. Παρ’ όλα αυτά η σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας Σούζαν Ράις δήλωσε ότι ο κ. Πούτιν “άλλα μας λέει και άλλα κάνει. Κάνει πάντα το αντίθετο”.

Στις 8 το βράδυ (τοπική ώρα) ο Πρόεδρος Ομπάμα αναχωρεί από το Αεροδρόμιο της βάσης Αντριους για τη Χάγη και στη συνέχεια θα πάει στις Βρυξέλλες και στη Ρώμη. Η πρώτη συνάντηση που θα έχει στο πλαίσιο της συνόδου για τα πυρηνικά, είναι με τον Πρόεδρο της Κίνας, τον οποίο θα προσπαθήσει να πείσει να συνταχθεί με τις θέσεις του. Εχει καλέσει επίσης συνάντηση των 7 πιό αναπτυγμένων βιιομηχανικά χωρών όπου πιστεύεται θα ληφθεί απόφαση για να μην συμμετάσχουν στη συνοδο των G8 που διοργανώνει η Μόσχα στο Σότσι.

Στο μεταξύ: Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν και η καγκελάριος της Γερμανίας Άγγελα Μέρκελ συνομίλησαν τηλεφωνικά σήμερα και εξέφρασαν ικανοποίηση για το γεγονός ότι επιτεύχθηκε συμφωνία για την αποστολή παρατηρητών του Οργανισμού Ασφάλειας και Συνεργασίας στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) στην Ουκρανία, σύμφωνα με μια ανακοίνωση του Κρεμλίνου. «Συζητήθηκε η κατάσταση η οποία έχει προκύψει μετά την επανένωση της Κριμαίας με τη Ρωσική Ομοσπονδία», σύμφωνα με την υπηρεσία Τύπου της ρωσικής προεδρίας. «Σε ό,τι αφορά την κρίση στην Ουκρανία, αμφότερες οι πλευρές εξέφρασαν ικανοποίηση σε σχέση με τη συμφωνία για την εντολή μιας αποστολής παρατηρητών του ΟΑΣΕ».

Η Ρωσία συμφώνησε την Παρασκευή με τα υπόλοιπα 56 κράτη μέλη του ΟΑΣΕ να σταλεί για έξι μήνες μια αποστολή παρατηρητών στο έδαφος της Ουκρανίας, αλλά επέμεινε ότι η εντολή τους δεν περιλαμβάνει την Κριμαία, την οποία προσάρτησε η Μόσχα αφού οι ψηφοφόροι στη χερσόνησο της Μαύρης Θάλασσας επέλεξαν την ένταξη της περιοχής στη Ρωσία σε ένα δημοψήφισμα που οι δυτικές κυβερνήσεις κατήγγειλαν ως φάρσα.
Η κυβέρνηση της Γερμανίας απέρριψε την άποψη της Ρωσίας ότι η εξαίρεση της Κριμαίας από την εντολή της αποστολής των παρατηρητών του ΟΑΣΕ στην Ουκρανία αποτελεί έμμεση παραδοχή του Οργανισμού πως η χερσόνησος ανήκει πλέον στη Ρωσική Ομοσπονδία.

Ο υπουργός Εξωτερικών της νέας μεταβατικής κυβέρνησης του Κιέβου Αντρέι Ντεστσίτσια δήλωσε ότι ο κίνδυνος να ξεσπάσει πόλεμος ανάμεσα στην Ουκρανία και τη Ρωσία αυξάνεται, και κατήγγειλε την ανάπτυξη ρωσικών στρατευμάτων στα ανατολικά σύνορα της χώρας του. «Αυξάνονται (. . .) έχουν γίνει υψηλότεροι» απάντησε ο επικεφαλής της ουκρανικής διπλωματίας ερωτηθείς κατά την διάρκεια μιας εκπομπής του αμερικανικού τηλεοπτικού δικτύου ABC για τους «κινδύνους» να ξεσπάσει ένοπλη σύρραξη ανάμεσα στην Ουκρανία και τη Ρωσία.

«Η κατάσταση έχει γίνει πιο εκρηκτική από ό,τι ήταν πριν από μία εβδομάδα», εκτίμησε ο Ουκρανός ΥΠΕΞ, μιλώντας στο τηλεοπτικό δίκτυο από την ουκρανική πρωτεύουσα. «Αυτή η στιγμή, εάν τα ρωσικά στρατεύματα εισβάλουν στην Ουκρανία, στις ανατολικές περιοχές, θα είναι δύσκολο να ζητήσουμε από τους Ουκρανούς οι οποίοι ζουν εκεί να μην αντιδράσουν σε αυτή τη στρατιωτική εισβολή», δήλωσε ο υπουργός.

Ο ίδιος βεβαίωσε ότι η μεταβατική κυβέρνηση της Ουκρανίας λαμβάνει «όλα τα διπλωματικά και άλλα οικονομικά και χρηματοοικονομικά μέτρα για να σταματήσει τους Ρώσους», προσθέτοντας πάντως ότι η ουκρανική κυβέρνηση «δεν γνωρίζει τι έχει ο [πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ] Πούτιν στο μυαλό του και τι θα αποφασίσει».
Χιλιάδες Ουκρανοί διαδήλωσαν σήμερα στο Κίεβο και εξέφρασαν το φόβο ότι η Ρωσία θα επαναλάβει στο ανατολικό τμήμα της χώρας τους την επιχείρηση που εξαπέλυσε στην Κριμαία.

Οι ρωσικές δυνάμεις είναι έτοιμες να επιτεθούν στην Ουκρανία «ανά πάσα στιγμή», δήλωσε ο επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Άμυνας και υπουργός Άμυνας της Ουκρανίας Αντρέι Παρούμπι από το βήμα της Μαϊντάν, της πλατείας Ανεξαρτησίας στο Κίεβο.

Ταυτόχρονα όμως το ρωσικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε ότι η Μόσχα «τηρεί όλες τις διεθνείς συμφωνίες για τον περιορισμό των στρατευμάτων στις παραμεθόριες περιοχές [οι οποίες γειτνιάζουν] με την Ουκρανία».
Ο υπουργός Άμυνας της Ρωσίας Σεργκέι Σόιγκου είχε διαβεβαιώσει την 20ή Μαρτίου τον Αμερικανό ομόλογό του Τσακ Χέιγκελ ότι η Μόσχα δεν θα εισβάλει στην ρωσόφωνη ανατολική Ουκρανία, σύμφωνα με το Πεντάγωνο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 


Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου 

Η Ουάσιγκτον και η Μόσχα οδεύουν ολοταχώς σε νέο Ψυχρό Πόλεμο ή ήδη διανύουμε τις πρώτες ημέρες του και δεν το έχουμε καν υποψιαστεί; Ο τρόπος με τον οποίο δρουν και αντιδρούν ο Μπαράκ Ομπάμα και ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν προδιαθέτει σε κάτι τέτοιο, αν και στην Ουάσιγκτον «συλλαμβάνει» κανείς αξιωματούχους που ομιλούν μία διαφορετική ξύλινη γλώσσα στην οποία δεν μας είχαν συνηθίσει στο παρελθόν. Την ίδια γνώμη έχουν για τους Ρώσους αξιωματούχους και Αμερικανοί συνάδελφοι που εργάζονται στη ρωσική πρωτεύουσα. 

Για πρώτη φορά, την Πέμπτη, ο πρόεδρος των ΗΠΑ έστρεψε τις κυρώσεις στον στενό κύκλων των δισεκατομμυριούχων φίλων του κ. Πούτιν και στους πιο πιστούς συνεργάτες του. Μετά την ανακοίνωση αυτή, τι άλλο απομένει να πράξει ο κ. Ομπάμα, από το να επιβάλει κυρώσεις στον ίδιο τον Ρώσο πρόεδρο, στους υπουργούς Αμυνας και Εξωτερικών, αναρωτήθηκαν οι αναλυτές. Και έχουν δίκιο διότι αν είναι κάποιοιςπου έπρεπε να “τιμωρηθεί” για την εισβολή, είναι ο κ. Πούτιν. Αυτός δεν πήρε την απόφαση; Αυτός δεν έδωσε εντολή να υλοποιηθεί; 


Οι ίδιοι αναλυτές πιστεύουν πως ο Λευκός Οίκος πρέπει να σκληρύνει τη θέση του, μερικοί διαφωνούν λέγοντας ότι πρέπει να τερματιστούν οι εκατέρωθεν προκλήσεις και «να τα βρουν», διότι ο Ψυχρός Πόλεμος θα δημιουργήσει προβλήματα στις οικονομίες όλων των χωρών λόγω της παγκοσμιοποίησης – που είναι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της Αμερικής. Ο κ. Ομπάμα παραδέχθηκε στο διάγγελμά του ότι οι τελευταίες κυρώσεις θα μπορούσαν να επηρεάσουν και την παγκόσμια οικονομία, μία παραδοχή που προκαλεί ανατριχίλα.

Νομίζω ότι το βασικό λάθος των Αμερικανών είναι ότι υποτιμούν τον Βλ. Πούτιν και τη σημερινή Ρωσία. Είτε συμφωνεί κανείς μαζί του, είτε διαφωνεί, ο Ρώσος πρόεδρος έχει όραμα για τη χώρα του. Ανεξάρτητα από τις ιδεολογίες του καθενός, ο άνθρωπος δείχνει να έχει σχεδιάσει όλες τις κινήσεις του. Εντυπωσιάζει, αλλά και φοβίζει, ο τρόπος που υλοποιεί τα σχέδιά του, σε μία στιγμή που η Αμερική αποφεύγει τους πολέμους όπως ο διάολος το λιβάνι, ευρισκόμενη σε φάση αποχώρησης.

Το αντιπολεμικό δόγμα του κ. Ομπάμα δοκιμάζεται στην Ουκρανία, όπως δοκιμάστηκε και στη Συρία, όπου τον διέσωσε ο κ. Πούτιν. Τι θα πράξει ο Αμερικανός πρόεδρος εάν ο Ρώσος Πρόεδρος προχωρήσει σε επίθεση εναντίον της Ουκρανίας; Θα εισέλθει στον πόλεμο; Ο ίδιος δήλωσε μόλις προχθές ότι «δεν θα πολεμήσουμε για την Ουκρανία». Και φαίνεται πως θα τηρήσει την υπόσχεσή του…

* Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΕΘΝΟΣ την Κυριακή 23 Μαρτίου 2014


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 


  • Κυοφορούνται ριζικές πολιτικές ανακατατάξεις, όπως όλα δείχνουν, και ο χρόνος είναι ελάχιστος, καθώς σε δύο μήνες θα έχουν όλα κριθεί
 Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ 

Τα πάντα δίνει ο πρωθυπουργός στη μάχη των ευρωεκλογών. Ξέρει ότι η πολιτική του επιβίωση κρέμεται από μια κλωστή. Γνωρίζει ότι η ΝΔ αποκλείεται να βγει πρώτο κόμμα. Πρέπει όμως να αποτρέψει τη συντριβή της. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα την ξεπεράσει πάνω από επτά, οκτώ ή και δέκα μονάδες, ενδέχεται ο Αντώνης Σαμαράς να μην είναι καν επικεφαλής της ΝΔ στις βουλευτικές εκλογές, που σε αυτή την περίπτωση θα γίνουν πριν από το καλοκαίρι! Αν οι ευρωεκλογές πάνε πολύ άσχημα για τη ΝΔ, δεν αποκλείεται να αποδειχθούν η τελευταία μάχη του πρωθυπουργού ως ηγέτη της Δεξιάς. Κυοφορούνται ριζικές πολιτικές ανακατατάξεις, όπως όλα δείχνουν, και ο χρόνος είναι ελάχιστος. Σε δύο μήνες θα έχουν όλα κριθεί.

Το ΠΑΣΟΚ διαλύεται. Η εμφάνιση του Ποταμιού του Σταύρου Θεοδωράκη επιταχύνει τα αποσυνθετικά φαινόμενα του μόλις προ πενταετίας κραταιού κόμματος που είχε πάρει 44% στις βουλευτικές εκλογές. Εναν (!) ευρωβουλευτή ελπίζει να βγάλει στις 25 Μαΐου το ΠΑΣΟΚ από 8 (!) που είχε το 2009! Ενας αντί οκτώ, εκλογική πανωλεθρία!

Μόνο 4 θα βγάλει η ΝΔ. Τους μισούς δηλαδή από τους 8 που είχε κι αυτή το 2009! ΠΑΣΟΚ και ΝΔ είχαν στην απερχόμενη Ευρωβουλή 16 βουλευτές και ο ΣΥΡΙΖΑ μόνο 1, αλλά τον Μάιο πιθανότατα ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει μόνος του ίσως 6 ευρωβουλευτές και η ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ μαζί θα έχουν όλους κι όλους 5! Πώς να διασωθεί και να επιβιώσει η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου, αν όντως οι ευρωκάλπες βγάλουν τέτοια αποτελέσματα; Το 2009 το ΠΑΣΟΚ είχε πάρει το 36,64% των ψήφων και η ΝΔ το 32,29%.

Το άθροισμα των ποσοστών τους δηλαδή ήταν 68,93% και τον Μάιο θα θεωρηθεί «θαύμα» αν πιάσουν από κοινού... 30%! Ούτε το μισό!

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε 4,7% των ψήφων το 2009. Μόλις το ένα... δέκατο πέμπτο (!) του αθροίσματος ΠΑΣΟΚ - ΝΔ. Τον Μάιο όμως απειλεί να συγκεντρώσει μόνος του ποσοστό περίπου ίσο ή και μεγαλύτερο από το άθροισμα των ποσοστών των δύο κυβερνητικών κομμάτων! Μιλάμε για πολιτική ανατροπή εκ βάθρων του κομματικού συστήματος της μεταπολίτευσης. Αν όντως συμβεί αυτό, δεν θα πέσει μόνο η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου αμέσως. Θα αρχίσει και η διαλυτική αποσύνθεση της ΝΔ κατά το πρότυπο της κατάρρευσης του ΠΑΣΟΚ! Μια τέτοια προοπτική προκαλεί πανικό στο κατεστημένο.

Ευρωεκλογές-γκιλοτίνα για το κεφάλι του Αντώνη Σαμαρά, με δεδομένο ότι το κεφάλι του Ευάγγελου Βενιζέλου θεωρείται από όλους σχεδόν πως έχει ήδη κυλήσει στο χώμα βάσει του αναμενόμενου μονοψήφιου ποσοστού του ΠΑΣΟΚ, το οποίο θα πυροδοτήσει και την τελική φάση της πτώσης του. Για να μην τον ακολουθήσει ο πρωθυπουργός εις τόπον πολιτικά χλοερόν και γαλήνιον, έβαλε σε ενέργεια τα μεγάλα μέσα.

«Υπερόπλο» το... 500άρικο! Ο Αντώνης Σαμαράς αποφάσισε να μοιράσει από ένα πεντακοσάρικο σε ένα εκατομμύριο ψηφοφόρους. «Κοινωνικό μέρισμα» το ονόμασε. Οποιος νομίζει όμως ότι θα κάνει Πάσχα με τα λεφτά αυτά, πλανάται πλάνην οικτράν. Τους ξέρει καλά τους Ελληνες ο πρωθυπουργός.

Δύο εβδομάδες μόνο πριν τις ευρωκάλπες θα δώσει το πεντακοσάρικο. Να μην έχουν... ντερλικώσει δηλαδή αυτό το ένα εκατομμύριο ψηφοφόροι και οι οικογένειές τους στο πασχαλινό τραπέζι και - αγνώμονες καθώς είναι όλοι οι Ελληνες - να ξεχάσουν τον ευεργέτη τους την ώρα που θα ρίχνουν στην κάλπη το ψηφοδέλτιο!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 


Γράφει ο Κωνσταντίνος Τσάκαλος

Η απομυθοποίηση της Τουρκίας ως «προστάτιδας» των μουσουλμανικών και τουρκογενών πληθυσμών στην Κεντρική Ασία και στη Μέση Ανατολή, είναι μία παράπλευρες απώλειες από τις επιχειρήσεις προσάρτησης της Κριμαίας από τη Ρωσία, που συγχρόνως αφήνει σοβαρά εκτεθειμένη την Άγκυρα λόγω της εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής του βορείου τμήματος της Κύπρου.

Η Τουρκία, από την εποχή ακόμη του Οζάλ, πρόβαλλε ως βασικό στοιχείο της εξωτερικής της πολιτικής τον παντουρανισμό και στο πλαίσιο αυτό, σε μία διαρκώς μεταβαλλόμενη Κεντρική Ασία λόγω της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης, εμφανίστηκε να πατρονάρει τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς.
Ήταν μία αποτελεσματική επιλογή για την επέκταση της επιρροής της, πολιτικής και οικονομικής, σε περιοχές που ύστερα από σχεδόν επτά δεκαετίες απομόνωσης και σκότους επιχειρούσαν τα πρώτα βήματά τους σε ένα νέο ρευστό και επικίνδυνο διεθνές περιβάλλον.

Η Τουρκία επένδυσε σε αυτή την επιλογή και παρά το πισωγύρισμα που υπήρξε με τον θάνατο του Οζάλ, ακόμη και το κοσμικό κεμαλικό κατεστημένο ακολούθησε τη συνταγή αυτή, η οποία τελειοποιήθηκε από τον Αχμέτ Νταβούτογλου και την ισλαμική κυβέρνηση του Ταγίπ Ερντογάν.

Όταν όμως οι επίδοξοι προστάτες των τουρανικής καταγωγής σουνιτών της Συρίας από τη μία και της Κριμαίας από την άλλη καταλήγουν να συμπεριφέρονται όπως η κυβέρνηση Ερντογάν, είναι σαφές ότι η εικόνα την οποία καλλιεργεί η Τουρκία όλα αυτά τα χρόνια έχει φθαρεί, εάν δεν έχει εντελώς συνθλιβεί.

Στην περίπτωση της Συρίας είναι γνωστό το πώς η Τουρκία από τους λεονταρισμούς εναντίον του καθεστώτος Άσαντ, βρέθηκε τελικά να ενισχύει στρατιωτικά και πολιτικά ακραίους ισλαμιστές μουτζαχεντίν, αφήνοντας εντελώς απροστάτευτους τους τουρκικής καταγωγής πολίτες της Συρίας, προκαλώντας πραγματικό χάος στα σύνορά της.

Στην Κριμαία, η Τουρκία –διακριτικά και φοβισμένα αρχικά, με αρκετά πιο θορυβώδη τρόπο λίγο αργότερα- έσπευσε να δηλώσει προστάτης των Τατάρων της Κριμαίας, οι οποίοι μάλιστα έσπευσαν να εκθέσουν την τουρκική κυβέρνηση, καθώς με απανωτές αποστολές αντιπροσωπειών τους ζήτησαν στήριξη και προστασία από την κυβέρνηση Ερντογάν.

Και τότε η Τουρκία βρέθηκε σε απόλυτη αδυναμία να προσφέρει την βοήθεια που ζήτησαν οι Τάταροι, οι οποίοι φυσικά δεν ήταν ούτε Ουιγούροι, ούτε μουσουλμάνοι της Μιανμάρ, για τους οποίους ο κ. Νταβούτογλου έθετε θέμα με κάθε ευκαιρία σε διεθνείς διασκέψεις και οργανισμούς.
Η Κριμαία απέχει μερικές δεκάδες χιλιόμετρα από την τουρκική ακτή της Μαύρης Θάλασσας και δεν υπάρχουν δικαιολογίες που να πείθουν γι αυτή την αδυναμία της Άγκυρας να προσφέρει προστασία στις υποτιθέμενες τουρκικές μειονότητες.

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει δείξει –ακόμη και σε εκείνους που κάποια στιγμή θεώρησαν ότι έχουν αναπτύξει προσωπική σχέση μαζί του, όπως ο Ερντογάν- ότι είναι πραγματικά αδίστακτος όταν πιστεύει ότι διακυβεύονται τα στρατηγικά συμφέροντα της Ρωσίας και τα οικονομικά συμφέροντα των ρωσικών ενεργειακών και επιχειρηματικών κολοσσών.

Αυτό έκανε και στην περίπτωση της Τουρκίας, η οποία χαμήλωσε τους τόνους, έχοντας το βλέμμα στραμμένο στο ρωσικό φυσικό αέριο που καλύπτει περισσότερο από τα 50% των αναγκών της τουρκικής οικονομίας…

Εξάλλου, η εποχή των ρωσοτουρκικών πολέμων, όταν μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Ρωσικής διεξήχθησαν 17 πόλεμοι από το 1568 έως το 1917, έχει περάσει ανεπιστρεπτί και με βάση την κατάσταση στην Τουρκία, η ένταση με την Ρωσία και τον Πρόεδρο Πούτιν είναι ίσως το τελευταίο που θα έπρεπε να επιδιώκει η τουρκική κυβέρνηση.

Όμως, η Τουρκία προχώρησε ένα βήμα παραπάνω, καθώς θεώρησε στοιχειώδη την υποχρέωσή της να… καταγγείλει το τετελεσμένο της Κριμαίας ως «απαράδεκτο» και ο κ. Ερντογάν, που διανύει την χειρότερη περίοδο της πολιτικής του καριέρας, παρασυρμένος ίσως και από την προεκλογική ρητορική, εξαπέλυσε και απειλές εναντίον της Μόσχας…!

Ο τούρκος πρωθυπουργός απείλησε ότι η Τουρκία θα κλείσει τα στενά του Βοσπόρου για τα ρωσικά πλοία, εάν ασκηθεί βία εναντίον των Τατάρων και φέρεται, σύμφωνα με τα τουρκικά ΜΜΕ, να είπε στον ρώσο πρόεδρο Πούτιν, σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχαν, ότι «η Τουρκία θέλει να διατηρηθεί η εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας και η χώρα του θα σταθεί στο πλευρό του ΝΑΤΟ, οποιαδήποτε απόφαση και αν λάβει για το θέμα της Κριμαίας».

Αλλά και στην ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ, ο κ. Νταβούτογλου, με αφορμή την υπόθεση της Κριμαίας και των Τατάρων, επισημαίνει ότι η Τουρκία έχει ως προτεραιότητα την «εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας, που θα πρέπει να προστατευθεί σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο…» και την εξεύρεση λύσης στη βάση της «διπλωματίας, του δικαίου και της νομιμότητας».

Με την στάση της αυτή η κυβέρνηση Ερντογάν είναι δεδομένο ότι απέκτησε έναν ακόμη εχθρό, καθώς ο Πούτιν έχει αποδείξει ότι «ούτε ξεχνά, ούτε συγχωρεί».

Πλέον, η Τουρκία στη Μαύρη Θάλασσα θα έχει να αντιμετωπίσει ένα διαρκές πεδίο έντασης, όπου εκ των πραγμάτων οι δύο πιο ισχυρές χώρες, που θα βρίσκονται διαρκώς απέναντι, είναι η Ρωσία και η Τουρκία.
Όσον αφορά τη Συρία, πιο δύσκολη θα είναι η συνεννόηση με τη Μόσχα που υποστηρίζει το καθεστώς Άσαντ, ενώ σε ό,τι αφορά την ενεργειακή εξάρτησή της, η Τουρκία καθίσταται ακόμη πιο ευάλωτη λόγω της προμήθειας σημαντικών ποσοτήτων φυσικού αερίου από τη Ρωσία.
Όσο για το γενικότερο πλαίσιο της πολιτικής στάσης της Τουρκίας στην υπόθεση της Κριμαίας, όπως εκφράσθηκε και με την ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ, θα έπρεπε να αποτελέσει ένα σημαντικό όπλο για την Ελλάδα και την Κύπρο, καθώς ο κ. Νταβούτογλου ομιλεί και ως εκπρόσωπος μίας χώρας η οποία έχει προηγηθεί της Ρωσίας (στην περίπτωση της Κριμαίας) και μάλιστα με πολύ πιο ακραίο τρόπο στην επιβολή με στρατιωτικό τρόπο απόσχισης τμήματος κυρίαρχης χώρας, όπως είναι η Κύπρος.

Δυστυχώς, σε καμία δημόσια παρέμβασή τους Κύπριοι και Έλληνες αξιωματούχοι δεν έθεσαν στις κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ που σήμερα ορθώνουν το ανάστημά τους για την Κριμαία, ότι πριν από σαράντα χρόνια έκλεισαν τα μάτια στην τουρκική εισβολή, την κατοχή και την απόσχιση από την κυριαρχία της Κύπρου του βόρειου τμήματος του νησιού και την επιβολή έτσι μίας ντε φάκτο μη νομιμοποιημένης διεθνώς κατάστασης, που ως πρακτικό αποτέλεσμα, όμως, έχει την ουσιαστική αποκοπή τμήματος ενός κυρίαρχου κράτους.

Πηγή εφημ. «Το Παρόν»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 


Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης 

Η γεωπολιτική και η γεωστρατηγική αξία του ελληνικού χώρου είναι ασύγκριτη, κυριολεκτικά μια ευλογία για τον τόπο, η οποία μετατρέπεται σε κατάρα, αφού ακριβώς λόγω της συγκεκριμένης αξίας στον ελληνικό χώρο διασταυρώνονται και ενίοτε συγκρούονται τεράστια γεωπολιτικά συμφέροντα.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η Ελλάδα, η Κύπρος και ο Ελληνισμός γενικότερα, από της ιδρύσεως του ελληνικού κράτους, να μπαίνουμε συχνά πυκνά στα δόντια της μυλόπετρας, να συνθλιβόμαστε από τους γίγαντες που έχουν συμφέροντα στην περιοχή μας και να πληρώνουμε τεράστιο τίμημα, το οποίο πολλές φορές γίνεται ακόμα μεγαλύτερο από άστοχους και ενίοτε προδοτικούς χειρισμούς των ιθυνόντων.

Αν γίνει μια προσεκτική και αντικεμενική ανάλυση όλων των πολιτικών επιλογών και χειρισμών των ελληνικών κυβερνήσεων, που κατέληξαν σε φιάσκο, προκαλώντας καταστροφές στον Ελληνισμό, θα διαπιστώσουμε ότι πίσω από αυτές κρύβονται πολιτικοί που είχαν ειδικές σχέσεις με ξένους παράγοντες, που ήθελαν να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα και φυσικά όχι τα συμφέροντα του Ελληνισμού.

Αν αναζητήσουμε δε τα αίτια της κακοδαιμονίας στην ελληνική πολιτική σκηνή, θα διαπιστώσουμε ότι τα άνθη του κακού, όπως η διαφθορά, ο νεποτισμός, ο αριβισμός, ο καιροσκοπισμός, η κακιστοκρατία και η δίψα για εξουσία που διακρίνει πολλούς από τους πολιτικούς μας, φυτρώνουν στους καλά «λιπασμένους» κήπους των πρεσβειών, που προσπαθούν να βρουν ερείσματα στο ελληνικό σύστημα εξουσίας για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους.

Γι’ αυτό έχουμε τονίσει ξανά στο παρελθόν σ’ αυτήν εδώ τη στήλη ότι, αν είχε θεσπιστεί ο εισαγγελέας Εθνικής Ασφαλείας, πολύ γρήγορα θα είχε ζητήσει βοηθούς, γιατί το έργο του θα ήταν τεράστιο και πάντως πολύ πιο δύσκολο από την κάθαρση της κόπρου του βασιλιά της Ηλιδος Αγείου, με τα 3.000 βόδια!

Ακριβώς επειδή υπάρχει αυτή η αντικειμενική κατάσταση αναφερόμαστε στο ενδιαφέρον των μεγάλων δυνάμεων για τον ελληνικό χώρο, πέραν της θεσμοθέτησης της θέσης του εισαγγελέα Εθνικής Ασφαλείας, και ενώ ήδη η συρρίκνωση του Μείζονος Ελληνισμού, που λειτουργούσε ως ένα δίχτυ ασφαλείας για την Κύπρο και την Ελλάδα, έχει φθάσει στο τελευταίο στάδιο, καθιστά επιβεβλημένη τη θωράκισή του με θεσμική αναβάθμιση της δημοκρατίας, που θα αναβαθμίσει τον ρόλο των πολιτών και θα καταστήσει λιγότερο ευάλωτους τους λαμβάνοντες αποφάσεις για τις τύχες του έθνους.

Ομως, ακόμα και αν με κάποιο… μαγικό τρόπο γίνουν τα παραπάνω, και πάλι η πατρίδα μας πρέπει να υιοθετήσει ένα δόγμα εξωτερικής πολιτικής, σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα και η Κύπρος θα είναι σε θέση να παρακολουθούν εκ του σύνεγγυς τις γεωπολιτικές εξελίξεις και θα είναι σε θέση να προβλέπουν και να προλαμβάνουν καταστάσεις, διατηρώντας το δικαίωμα και τη διακριτική ευχέρεια να κάνουν τις επιλογές εκείνες που εξυπηρετούν καλύτερα τον τόπο και τα στρατηγικά συμφέροντα του Ελληνισμού.

Τι σημαίνει αυτό στην πράξη;

Για παράδειγμα, τώρα που είμαστε στα πρόθυρα ενός νέου Ψυχρού Πολέμου, με αφορμή τα γεγονότα στην Ουκρανία, στην Κριμαία, στον Εύξεινο Πόντο και στη Συρία, η Ελλάδα θα κληθεί να διαχειριστεί την αντιπαλότητα μεταξύ Ρωσίας - ΗΠΑ και Ρωσίας - Ε.Ε., αντιμετωπίζοντας και πάλι τον κίνδυνο να συνθλιβεί στα δόντια της μυλόπετρας, όπως έγινε πλειστάκις στο παρελθόν, με τελευταίες φορές τον Εμφύλιο και την εισβολή και την κατοχή της Κύπρου, εθνικές τραγωδίες που θα ήταν αδύνατον να συμβούν χωρίς τους «πρόθυμους» πολιτικούς και τους σ0τρατιωτικούς, που έβαλαν τα προσωπικά τους συμφέροντα και τα συμφέροντα της ξένης δύναμης που τους στήριζε κάθε φορά πάνω από τα συμφέροντα της πατρίδας και του Ελληνισμού.

Και μια που αναφερθήκαμε στο προηγούμενο άρθρο μας στην περίπτωση του Γέρου του Μοριά, του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, ο οποίος καταδικάστηκε από μίσθαρνα όργανα των Αγγλογάλλων, που τον θεωρούσαν κίνδυνο για την αντιβασιλεία επειδή ήταν, λέει, «ρωσόφιλος», και επειδή και πάλι στις μέρες μας έχουν φτάσει στα αυτιά μας ότι ενοχλεί κάποιους κύκλους η δραστηριοποίηση του ποντιακής καταγωγής Ελληνορώσου επιχειρηματία Ιβάν Σαββίδη, οι οποίοι κύκλοι αναζητούν μίσθαρνα όργανα για να τον πλήξουν μέσω των κρατικών μηχανισμών της χώρας μας, να θυμίσουμε σε κάθε ενδιαφερόμενο τα εξής.

Ο Ιβάν Σαββίδης, παρότι στην αρχή είχε αρνηθεί, επειδή δεν τον ενδιέφερε επιχειρηματικά, να εμπλακεί στο θέμα της ιδιωτικοποίησης της συνεταιριστικής καπνοβιομηχανίας ΣΕΚΑΠ, που λειτουργεί στην πιο ευαίσθητη περιοχή της Ελλάδος, την Ξάνθη, όταν οι Τούρκοι είχαν ήδη κερδίσει τον διαγωνισμό και ήταν έτοιμοι να πάρουν τη βιομηχανία, εκλήθη και ανταποκρίθηκε. Ετσι, σε μια περίοδο όπου οι Ελληνες πλούσιοι, που κέρδισαν τα λεφτά τους στην Ελλάδα, τα έβγαζαν στο εξωτερικό, ο Σαββίδης, που τα κέρδισε στη Ρωσία, τα έφερε στην Ελλάδα, για να αγοράσει μια επιχείρηση που δεν τον ενδιέφερε, για εθνικούς λόγους. Τα ίδια περίπου έγιναν με το ξενοδοχείο «Makedonia Palace».

Αυτά για τους προθύμους, των οποίων η «δουλειά» τη φορά αυτή δεν θα είναι τόσο εύκολη!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 

Του Τάσου Παπαδόπουλου 

Με γρήγορες και αποφασιστικές κινήσεις ο Βλαντιμίρ Πούτιν, πήρε πίσω την Κριμαία αναίμακτα μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα, από την ανατροπή του εκλεκτού του Βίκτωρα Γιανουκόβιτς από την εξουσία στο Κίεβο. Η Δύση παρακολουθεί αμήχανη τα τεκταινόμενα στην Κριμαία. 

Οι πρώτες αντιδράσεις της ήταν να παγώσουν τους λογαριασμούς στις ΗΠΑ καμιά δεκαπενταριά αξιωματούχων της Ρωσίας και της Κριμαίας, που είναι χάδι στο μάγουλο του Πούτιν και να τον βγάλουν έξω από το G8, που επίσης δεν σημαίνει τίποτα σημαντικό για τον Τσάρο της Ρωσίας, που είδε ταυτόχρονα την δημοτικότητά του να απογειώνεται.

Τώρα οι δυτικοί που το παίζουν μωρές παρθένες και προστάτες του διεθνούς δικαίου, μολονότι ήρξατο χειρών αδίκων, κάνουν ότι δεν ξέρουν τίποτα για το φόνο. Ξέχασαν  τη συμφωνία της 21ης  Φεβρουαρίου, που υπεγράφη παρουσία τους και ότι ο Πρόεδρος της χώρας ανετράπη την επομένη με εξέγερση. 

Από τη μια δεν έλαβαν υπόψη τους, τους δεσμούς και τα γεωπολιτικά συμφέροντα της Μόσχας με την Ουκρανία, καθώς και την μεγάλη μειονότητα των ρωσόφωνων, που κατοικούν στην περιοχή, και από την άλλη με την εμπλοκή τους στον αρραβώνα Ε.Ε. – Ουκρανίας επί Γιανουκόβιτς, που είχε άδοξο τέλος πυροδότησαν την εξέγερση που ακολούθησε εναντίον του.

Πέρα από όλα αυτά και την μη αναγνώριση του δημοψηφίσματος για την ενοποίηση,  που έγινε την περασμένη Κυριακή, οι δυτικοί καλούνται να θυμηθούν την περίπτωση του Κοσσόβου, όπου έχουμε περίπου καρμπόν άλλα με αιματηρές διαδικασίες, την απόσχιση της Πρίστινας από το Βελιγράδι.

Κι εκεί είχαμε πλειοψηφία αλβανόφωνων κι εκεί είχαμε ιδιαίτερους ιστορικούς δεσμούς των Σέρβων με την περιοχή, αντίστοιχους με αυτούς των Ρώσων με την Κριμαία, κι εκεί είχαμε αίτημα των κατοίκων για απόσχιση.
Στην πρώτη περίπτωση, αυτήν του Κοσσόβου, με  επίκληση την γενοκτονία, που ουδέποτε αποδείχθηκε, μια και ομαδικοί τάφοι δεν βρέθηκαν, και χωρίς την έγκριση του ΟΗΕ και του Συμβουλίου Ασφαλείας, οι ΗΠΑ συνεπικουρούμενες από το ΝΑΤΟ βομβάρδισαν το 1999 ανηλεώς την Σερβία, μέχρις ότου  η τελευταία να αποδεχθεί de facto την απόσχιση του Κοσσόβου, που έκτοτε μετεβλήθη σε προτεκτοράτο της Δύσης και ήδη  αναγνωρισμένο από 106 χώρες πλην Ρωσίας και Κίνας.

Αλλά και 40 χρόνια πριν η Τουρκία με αφορμή το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου, από τον αόρατο δικτάτορα Ιωαννίδη, εισέβαλλε στην Κύπρο επέβαλε τον βίαιο διαχωρισμό των κατοίκων του νησιού μετακινώντας στον Βορά τους τουρκοκύπριους και εκτοπίζοντας στο Νότο τους ελληνοκύπριους.  Κατέλαβε το 36% της Μεγαλονήσου, που κατέχει μέχρι σήμερα για λογαριασμό των Τ/Κ που αποτελούσαν  μόλις το 18% των κατοίκων. Την ίδια ώρα η Άγκυρα σφυρίζει κλέφτικα στο 24% των Κούρδων που ζουν στο νοτιοανατολικό τμήμα της και ζητούν τον απεγκλωβισμό τους από την Άγκυρα.

Τι έκανε η Δύση για τον βίαιο αυτόν διαχωρισμό και την παράνομη στρατιωτική εισβολή και κατοχή σε ένα ανεξάρτητο κράτος μέλος του ΟΗΕ; Τίποτα, μερικά ψηφίσματα έβγαλε το Συμβούλιο Ασφαλείας που η Τουρκία έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων της και πέραν τούτου ουδέν.

Τώρα και πάλι στη Λευκωσία  συζητούν οι δύο πλευρές μια κάποια λύση του προβλήματος, με την Άγκυρα να έχει καταφέρει στην διάρκεια των ατέρμονων  συνομιλιών των τελευταίων 40 ετών να πετύχει σημαντικές υποχωρήσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς, να έχει εγκαταστήσει τριπλάσιο των Τ/Κ αριθμό εποίκων και να έχει πετύχει μια και είναι κοινό μυστικό μόνιμες παρεκκλίσεις, σε περίπτωση συμφωνίας, τόσο των βασικών αρχών του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ, όσο και των αντιστοίχων της Ε.Ε. στην οποία μετέχει  εδώ και δέκα χρόνια, η Κύπρος .

Βλέποντας αυτές τις τρεις περιπτώσεις, διαπιστώνει κανείς ότι οι ισχυροί ερμηνεύουν όπως τους συμφέρει κάθε φορά το Διεθνές Δίκαιο και πάντως αυτό που σήμερα καταγγέλλουν, το έπραξαν χθες οι ίδιοι, ερμηνεύοντας αντίθετα τας γραφάς, που υποτίθεται ότι έχει συναποφασίσει και συνυπογράψει η διεθνής κοινότητα, μετά τον Β’  Παγκόσμιο Πόλεμο…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς 

Απεγνωσμένες οι προσπάθειες, εν όψει εκλογών, να επανακτηθούν οι ψήφοι που για δεκαετίες προσφέρονταν στη «σοσιαλιστική» φενάκη. Nα επανακτηθούν από ποιους; Προφανώς από όσους χρησιμοποίησαν τη φενάκη για να νέμονται, δεκαετίες τώρα, την εξουσία. Kαι να επανακτηθούν πώς; Mε τη δημιουργία καινούργιου κομματικού σχήματος «κεντροαριστεράς», δηλαδή με επανάληψη της εξαπάτησης των ψηφοφόρων, ίσως από πιο επιδέξιους παραχαράκτες.

H λέξη «κεντροαριστερά» θα ήταν λογικό να σημαίνει για κάθε ελλαδίτη ψηφοφόρο με μνήμη, κρίση και αυτοσεβασμό, τα εξής εξόφθαλμα δεδομένα: Tο εν ψυχρώ κακούργημα εξωφρενικού υπερδανεισμού της χώρας, προκειμένου να τραφεί ο Mινώταυρος του πελατειακού κράτους. Tο κατάφωρο έγκλημα αχρήστευσης και διάλυσης της Δημόσιας Διοίκησης, προκειμένου να εξαγοράζονται ψήφοι με αντάλλαγμα την «προστασία» της διαφθοράς και της ανικανότητας (την κατάργηση κάθε ελέγχου της ποιότητας - απόδοσης - εντιμότητας των υπαλλήλων, όπως και κάθε αξιοκρατικής ιεράρχησης ευθυνών). Tην ατιμωρησία, συγκάλυψη και μεθοδική «προαγωγή» της καταλήστευσης του κοινωνικού χρήματος από «διαπλεκόμενους» με την πολιτική ηγεσία εργολήπτες και προμηθευτές του Δημοσίου, «νταβατζήδες» του ιδιωτικού επιχειρηματικού χώρου, του ποδοσφαιρικού υποκόσμου, των εξαγορασμένων από κόμματα MME. H λέξη «κεντροαριστερά» στην Eλλάδα παραπέμπει ευθέως σε αυτό το όνειδος της διαπλοκής, της φαυλότητας, της λωποδυσίας – άμεση πείρα του δεδομένου έχει κάθε πολίτης.

Oχι ότι υπάρχει κάποια «δεξιά» ή «κεντροδεξιά» που τη γνωρίσαμε να διαφοροποιείται από την «κεντροαριστερή» λοιμική και ποταπότητα. Oύτε ότι υπάρχει κάποια αμιγής από «κεντρώες» αποκλίσεις «αριστερά», που ο πολιτικός της λόγος και τα πολιτικά της ενεργήματα εγγυώνται ρεαλιστική κοινωνιοκεντρική οπτική και σκοποθεσία. Tο απελπιστικά νοσηρό σύμπτωμα του συλλογικού μας βίου είναι η γοητεία που εξακολουθεί να ασκεί η λέξη «κεντροαριστερά» σε σημαντική μερίδα του ελλαδικού πληθυσμού – μια λέξη κενή από κάθε ρεαλιστικό πολιτικό περιεχόμενο και συνειρμικά φορτισμένη με τις πιο καταστροφικές εκφάνσεις αμοραλισμού, ανικανότητας και φαυλότητας.

Aπό το σύμπτωμα συνάγεται συνεπέστατα ότι το επίπεδο κριτικής σκέψης, ορθολογικών εκτιμήσεων και αντανακλαστικών αυτοάμυνας είναι στη χώρα μας πολύ χαμηλό. Πρέπει να ήταν υποβαθμισμένο και πριν από σαράντα χρόνια – ο Aνδρέας Παπανδρέου είχε σαφώς αντιληφθεί και στο έπακρο εκμεταλλευτεί τη γοητεία που ασκούσαν και τότε οι άδειες λέξεις, τα χωρίς παραμικρό αντίκρισμα πραγματικότητας συνθήματα.

Tο ΠAΣOK, ίσως η πλέον εντυπωσιακή καπηλεία της «κεντροαριστεράς» στην Eλλάδα, καταμετρείται σήμερα στις δημοσκοπήσεις πολιτικά τελειωμένο, ιστορικά νεκρό. Tο ΠAΣOK ναι, όχι όμως και η γοητεία της «κεντροαριστεράς». Oι απόπειρες να συγκροτηθεί καινούργιο κομματικό σχήμα κενολογίας κεντροαριστερής διαδέχονται η μία την άλλη: «Kοινωνικός Σύνδεσμος», «Kοινωνική Συμφωνία», «PIKΣΣY», «Eλιά», «Ποτάμι» – και επαπειλούνται πλείονα. Eίναι η πρόσφορη ώρα, διότι το «σύστημα» (η σύμπτωση συμφερόντων που υπαγορεύουν πολιτική στις ελλαδικές κυβερνήσεις) δείχνει απροκάλυπτα αυτό που θέλει: Nα συνεχίσει η χώρα να κυβερνάται οπωσδήποτε από τη N.Δ. με «κεντροαριστερό» συνεργό – και μαγειρεύουν τον συνεργό. H προβολή και διαφήμιση που προσφέρουν τα MME (ιδιωτικά και δημόσια) σε κάθε τέτοιον πιθανό συνεργό, κραυγάζει την εύνοια (και τις προθέσεις) του «συστήματος».

Oμως η λογική λέει ότι, ακόμα και αν κυβερνήσει τη χώρα ο ΣYPIZA ή και το KKE, πολιτική στους κυβερνώντες θα συνεχίσει να υπαγορεύει το «σύστημα»: Διότι οι μαρξιστές και το «σύστημα» έχουν κοινή βιοθεωρία, τον Iστορικό Yλισμό – την ίδια τη Σοβιετική Yπερδύναμη τη συνέτριψε η δυναμική της καταναλωτικής βουλιμίας. Oταν μοναδικό «νόημα» (αιτία και σκοπός) της επιβίωσης, αποκλειστική χαρά ζωής, είναι η καταναλωτική αυταξία, οποιαδήποτε ιδεολογική λεοντή κι αν ενδυθεί ο ιστορικο-υλιστικός μηδενισμός, το πολιτικό αποτέλεσμα δεν αλλάζει. Στην αφομοίωσή τους από το «σύστημα» οι αντιστάσεις του «κεντροαριστερού» Tσοχατζόπουλου ήταν ισχυρότερες από αυτές του δεξιότατου Λιάπη;

Που σημαίνει: Aνάκαμψη, επανασυγκρότηση και ιστορική συνέχεια του ελλαδικού κρατιδίου είναι λογικά αδύνατη, με οποιοδήποτε από τα σημερινά κόμματα (ή τις τεχνητές αποφύσεις τους) στην εξουσία. Tα καίρια πολιτικά αιτήματα αυτής της ώρας δεν χωράνε στις γραφικές γλωσσικές φιοριτούρες της «κεντροαριστεράς» ή της «κεντροδεξιάς» φενάκης – ψηλαφήσαμε όλοι την απόλυτη εξομοίωση του πράσινου ΠAΣOK, του γαλάζιου ΠAΣOK και της κοκκινοπράσινης ΔHMAP στην κυβερνητική πράξη. Aριθμητικό (ανεξίτηλο) στίγμα της εξομοίωσης: η σχέση 4.2.1. στη μοιρασιά των ρουσφετιών. Στίγμα ες αεί.

Tα σημάδια του «καινούργιου» στην ελλαδική πολιτική, αν ποτέ προκύψει το «καινούργιο», θα είναι λίγα, σαφή, συγκεκριμένα. Πρώτη επιδίωξη: η συνεπής, συνεπέστατη κατάλυση του πελατειακού κράτους. Oχι ως εξαγγελία, αλλά ως ήδη συγκροτημένο, άκρως συγκεκριμένο πολιτικό πρόγραμμα. Θα προδιαγράφει τα ενεργήματα που απαιτούνται για τον θεσμικό αποκλεισμό των συντελεστών αυτής της σύμφυτης με την κρατική μας υπόσταση λοιμικής. Tόσο για την επιβολή αξιοκρατίας και καταξίωσης της αριστείας στη δημόσια διοίκηση όσο και για τον στεγανό αποκλεισμό της διαπλοκής «νταβατζήδων» με την εξουσία.

Σημάδι του «καινούργιου» θα είναι και το έτοιμο θεσμικό μόρφωμα για τη ριζική αλλαγή του σχολειού και του εκπαιδευτικού συστήματος. Nα συνδεθεί το σχολειό με την επιδίωξη της κοινωνικής συνοχής και την άνοδο της κατά κεφαλήν καλλιέργειας. Nα ετοιμάζει πολίτες και όχι οπαδούς, εραστές της ποιότητας και όχι της «φροντιστηριακής» χρησιμοθηρίας. Σημάδι του «καινούργιου», η προγραμματική φιλοδοξία να προσφέρει η Eλλάδα στην Eυρώπη τα καλύτερα δυνατά κλασικά λύκεια, τα πιο προηγμένα ερευνητικά κέντρα ανθρωπιστικών επιστημών. Συμβολική σηματοδότηση του «καινούργιου»: H γλώσσα ως λογική, τα μαθηματικά ως γλώσσα – Aρχαία Eλληνικά, σαν παιχνίδι, από το Δημοτικό.

Σημάδι του «καινούργιου»: Mε τους σημερινούς όρους ζωής, επιστροφή στη μικρή, αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα, στην πολιτική δυναμική της συνεπούς αποκέντρωσης, της κατά πρόσωπο λογοδοσίας.

Για να μη συγχέουμε το «καινούργιο» με αναμηρυκασμούς σαράντα χρόνων κουτόχορτου. 

Πηγή "Καθημερινή"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 

Τελικά, η Ρωσία παραμερίζοντας όλα τα επιχειρήματα που αφορούσαν το άμεσο και το μελλοντικό δυνητικό κόστος που θα μπορούσε να προκύψει ως αποτέλεσμα της ενσωμάτωσης της Κριμαίας, επέλεξε να προχωρήσει και να αποκόψει τη χερσόνησο από την Ουκρανία, ενσωματώνοντάς την στη Ρωσική Ομοσπονδία.

Του Ζαχαρία Μίχα
Διευθυντής Μελετών, Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας, ΙΑΑΑ-ISDA


Παρότι η υπόθεση φαίνεται πλέον αρκετά ξεκάθαρη, δηλαδή ότι η Κριμαία αποτελούσε πάγιο στόχο ο οποίος τελικά επιτεύχθηκε, η ρωσική πλευρά έδωσε στους Ουκρανούς μια ευκαιρία, την οποία όμως το Κίεβο δεν αξιοποίησε. Ενώ η ενσωμάτωση της Κριμαίας φαινόταν να μπαίνει στην τελική ευθεία, οι Ρώσοι πρότειναν στο Κίεβο να συστήσει επιτροπή που θα καταλήξει σε αναθεώρηση του Συντάγματος της χώρας, μετατρέποντάς την σε ομοσπονδία.

Αντί λοιπόν οι Ουκρανοί να αρπάξουν την ευκαιρία και να αντιτείνουν το λογικό ερώτημα «αν το κάναμε αυτό η Κριμαία θα παρέμενε ως ομόσπονδη συνιστώσα στην Ουκρανία;», δηλαδή αν η Ρωσία ήταν διατεθειμένη να σταματήσει τη διαδικασία αυτή, το Κίεβο μετά από συνεννοήσεις με τις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον, αποφάσισε να απορρίψει με συνοπτικές διαδικασίες τη ρωσική πρόταση. Πλέον, η ενσωμάτωση της Κριμαίας ήταν απλώς θέμα ημερών.

Το επιχείρημα δεν είναι ότι εάν οι Ουκρανοί έλεγαν «συμφωνούμε» στην ομοσπονδιοποίηση της χώρας, οι Ρώσοι νομοτελειακά θα έκαναν πίσω, αλλά το ότι οι πρώτοι θα μπορούσαν να αποτολμήσουν τέτοια αναφορά για δυο λόγους:
Ο πρώτος είναι ότι εάν η Μόσχα προέβη στην αναφορά – πρόταση για να εμφανιστεί διαλλακτική, ενώ δεν είχε σκοπό να αφήσει την Κριμαία, το Κίεβο θα είχε «εκθέσει» διπλωματικά τη Μόσχα. Το δεύτερο είναι, ότι η Ουκρανία θεωρητικά είχε να επιλέξει ανάμεσα στο να χάσει μια περιοχή, όπως και την έχασε, ή να επιχειρήσει να την κρατήσει δίνοντάς της πολύ μεγαλύτερα περιθώρια αυτονόμησης. Και επέλεξε τον εδαφικό ακρωτηριασμό της χώρας.

Ενδεχομένως, ο υπολογισμός του Κιέβου να ήταν διαφορετικός. Ότι η μετατροπή της Ουκρανίας σε ομοσπονδία θα δημιουργούσε επί της ουσίας κι άλλες «Κριμαίες» εντός του εδάφους της, με αποτέλεσμα, μακροπρόθεσμα, το αποτέλεσμα να ήταν πολύ χειρότερο από την απώλεια της Κριμαίας, την οποία γνώριζε ότι έτσι κι αλλιώς δεν ελέγχει. Εάν αυτό απηχεί τις σκέψεις της ηγεσίας στο Κίεβο, μάλλον θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ως στρατηγικό λάθος για τους κάτωθι λόγους:

Η Ουκρανία θα είχε κερδίσει χρόνο, ώστε αφού πρώτα  κατέληγε στο ποια είναι τα θετικά και τα αρνητικά της ασκούμενης πολιτικής, χωρίς την ασφυκτική πίεση του χρόνου, ενδεχομένως να εισερχόταν στη διαδικασία να διαπραγματευθεί με ανατολή και δύση συνολικότερα, τον νέο περιφερειακό ρόλο της

Η Ουκρανία θα μπορούσε είτε να αποτελέσει ένα νέο ψυχροπολεμικό σύνορο, ή μια χώρα ουδέτερη, ένα «κράτος-μαξιλάρι» (buffer-state) ανάμεσα σε ανατολή και δύση, με επόμενο βήμα την έναρξη στρατηγικού διαλόγου με τη Μόσχα για την εξεύρεση τρόπου σύνδεσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση, έχοντας όμως πρώτα εξασφαλίσει, ότι δεν θα θιχθούν τα ρωσικά εμπορικά και οικονομικά συμφέροντα.

Αντί αυτών, το «ξερό» όχι του Κιέβου, έδωσε τυπικά το πράσινο φως στη Μόσχα που μπορεί να ισχυριστεί ότι έδωσε μια τελευταία ευκαιρία η οποία αγνοήθηκε. Αυτό που δεν μπορεί να γίνει κατανοητό εάν δεν ληφθεί υπόψη ο διεθνής παράγοντας που «συνασπίστηκε» με το Κίεβο, είναι πως οι Ουκρανοί δεν αντιλήφθηκαν ότι διαπραγματευτικά η θέση τους ήταν από πολύ αδύνατη έως απελπιστική, λόγω στρατιωτικής ανυπαρξίας, άρα έπρεπε να σκεφθούν εντελώς αντισυμβατικά και με το βλέμμα στραμμένο στην προοπτική περιορισμού των ήδη καταγεγραμμένων ζημιών από την κρίση (damage limitation).

Ποια είναι όμως η κατάσταση από εδώ και πέρα; Ποιο θα είναι το κόστος για τη Μόσχα; Όχι επειδή οι αντίπαλοί της ομιλούν για παραβίαση του διεθνούς δικαίου, αλλά διότι απλούστατα η ενέργεια αυτή έχει προκαλέσει σοκ στη Δύση, που δείχνει να μην πιστεύει ακόμα ότι η Μόσχα προχώρησε…

Εξ ου και η ανάγκη υπογράμμισης από τον Ρώσο υπουργό Εξωτερικών στον Αμερικανό ομόλογό του, ότι το ζήτημα της Κριμαίας έχει απλώς κλείσει. Πιθανόν, να δέχθηκε κάποια πρόταση πολύ πιο προωθημένη σε σχέση με τη διακηρυκτική επίσημη πολιτική από την Ουάσιγκτον, αλλά όπως συνηθίζει τελευταία η αμερικανική διπλωματία, κατόπιν εορτής, όταν η ζημιά έχει πλέον γίνει, ενώ και για τη Μόσχα για λόγους δημόσιας εικόνας – και όχι μόνο – δεν θα μπορούσε να τεθεί θέμα ανάκλησης της απόφασης.


Το ζητούμενο πλέον είναι εάν η Μόσχα σκοπεύει να κλιμακώσει περαιτέρω ή αν έχει συνειδητοποιήσει την ανάγκη εκτόνωσης της επικίνδυνης κατάστασης και απόπειρας σταδιακής αποκατάστασης της επαφής με τους αντιπάλους της, σε όλους τους δυνατούς συνδυασμούς. Οι διαβεβαιώσεις από τον Ρώσο υπουργό Άμυνας Σοϊγκού στον ομόλογό του των ΗΠΑ Χέιγκελ ότι η Μόσχα δεν σκοπεύει να επέμβει στρατιωτικά στην Ανατολική Ουκρανία, λογικά συνιστά το πρώτο βήμα ουσιαστικής αποκλιμάκωσης, αν και θα πάρει χρόνο η εξομάλυνση των σχέσεων των δυο πλευρών, εάν ποτέ επιτευχθεί.

Το επιχείρημα είναι ότι αυτό εξυπηρετεί το ρωσικό εθνικό συμφέρον, αφού οι αλλαγές που ενδεχομένως θα επέλθουν ως αποτέλεσμα των ψυχολογικών κυρίως επιπτώσεων από την προσάρτηση της Κριμαίας, μπορεί να οδηγήσουν σε μια ψυχροπολεμικού τύπου αναμέτρηση, οπότε η Μόσχα χρειάζεται «Κριμαίες» ώστε να μπορεί να ασκεί πίεση στους αντιπάλους της και να μπορεί να τους απειλεί αξιόπιστα με συνέπειες εάν επαναληφθούν «μη φιλικές» ενέργειες στη περιφέρειά της.

Ας δούμε συνοπτικά την κατάσταση. Το πιθανότερο σενάριο είναι, ότι η υπόθεση της Κριμαίας θα οδηγήσει σε σημαντικές ζυμώσεις στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, δυο δυτικών θεσμών με εμφανές πρόβλημα στρατηγικού προσανατολισμού, δυο θεσμών που διέρχονται σοβαρότατη κρίση… μέσης ηλικίας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και ιδιαίτερα η ηγέτιδα στο οικονομικό πεδίο δύναμη, η Γερμανία, θα αναλογιστεί ότι μοναδικός τρόπος για να αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση είναι μέσω «περισσότερης Ευρώπης» σε όλους του τομείς, αλλά και αναθεώρησης της μονοδιάστατα οικονομικής, στρατηγικής της ΕΕ στον διεθνή καταμερισμό ισχύος.

Το ΝΑΤΟ, ένας οργανισμός σε συνεχή παρακμή, απέκτησε το ισχυρότερο κίνητρο για τη νεκρανάστασή του. Κράτη-μέλη θα το θυμηθούν, ενώ λογικά θα «ξεκλειδώσουν τα θησαυροφυλάκια» για εξοπλιστικά προγράμματα. Παράλληλα, τα κράτη-μέλη αναμένεται να αντιμετωπίσουν με μεγαλύτερη σοβαρότητα, αυτά που λίγες μόνο μέρες πριν θεωρούσαν πως ανήκουν στο παρελθόν, δηλαδή την απειλή εναντίον της εδαφικής ακεραιότητας.

Αυτή η κατάσταση, όσον αφορά την ΕΕ και το ΝΑΤΟ δεν μπορεί παρά να προβληματίζει τη Ρωσία, αφού οι πιθανότητες να εξελιχθεί η Ουκρανία σταδιακά σε ένα κράτος-σύνορο ενός νέου Ψυχρού Πολέμου ανατολής-δύσης δεν είναι και λίγες. Εν ολίγοις, προσαρτώντας ένα κομμάτι γης που έτσι κι αλλιώς ήλεγχε αφού στάθμευε εκεί στρατεύματα, έθεσε σε κίνηση διαδικασίες συνολικότερων γεωστρατηγικών ανακατατάξεων και αλλαγών, οι οποίες θα μπορούσαν να προκαλέσουν σημαντικά προβλήματα στο μέλλον για τη ρωσική εθνική ασφάλεια.

Μια εκ των βασικότερων δυνητικών επιπτώσεων είναι να έρθουν πιο κοντά οι δυο πλευρές του Ατλαντικού, οι οποίες είχαν απομακρυνθεί στα ζητήματα κυρίως της άμυνας και της ασφάλειας. Και δεν είναι μόνο το δυτικό σύνορο. Το σύνολο της ρωσικής περιφέρειας έχει λάβει το μήνυμα, ότι η Μόσχα θεωρεί τους ρωσικούς πληθυσμούς στις συνορεύουσες χώρες ως εργαλείο άσκησης εξωτερικής πολιτικής, χωρίς να αποκλείεται μάλιστα και η στρατιωτική δράση, κατά περίπτωση.

Κι αυτό ναι μεν ασκεί αποτροπή, αφού οι πάντες θα φροντίζουν λογικά να μην προκαλέσουν την οργή της Μόσχας, κρατώντας κάποιες διακριτικές αποστάσεις από τη Δύση, όμως, παράλληλα, γίνεται αντιληπτό ότι εάν δεν επιθυμούν να καταστούν de facto ως κράτη μειωμένης κυριαρχίας, θα πρέπει να ενισχύσουν θεαματικά τις αμυντικές τους ικανότητες.

Στο ίδιο μήκος κύματος, δεν θα πρέπει να ξεγελάσει κανέναν η θετική σε γενικές γραμμές στάση που τηρεί η κινεζική ηγεσία. Ο αντίπαλος είναι κοινός, οι Ηνωμένες Πολιτείες, όμως και μεταξύ τους Μόσχα και Πεκίνο έχουν ανοιχτά μέτωπα και η Κίνα γνωρίζει πώς να ασκεί ασφυκτική πίεση ώστε να πετύχει αυτό που θέλει.

Εν κατακλείδι, η Ρωσία δείχνει να κατοχυρώνει το «τρόπαιο» της Κριμαίας, διατηρεί όμως σημαντικές δυνατότητες για να επιχειρήσει τον έλεγχο των μελλοντικών κινήσεων του δυτικού συνασπισμού. Η απόπειρα αποσταθεροποίησης των Βαλτικών Δημοκρατιών, η συντήρηση της έντασης στην Ανατολική Ουκρανία, αλλά και αποκοπή της χώρας από την πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα, είναι ορισμένα από τα «όπλα» που διατηρεί στη «φαρέτρα» του ο ρωσικός παράγοντας για να αποτρέψει την εμφάνιση ΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων κοντά στα σύνορα της Ρωσίας, κάτι το οποίο θα μετέτρεπε μακροπρόθεσμα ακόμα και σε ήττα την απόσπαση της Κριμαίας.

Τα στρατηγικά προβλήματα που έπρεπε να σταθμίσει η ρωσική ηγεσία στη λήψη της απόφασης για την Κριμαία ήταν πολλά, αν και τελικά φάνηκε πως κρίθηκε αναγκαίο η Ρωσία να προχωρήσει για σειρά λόγων. Πέραν των εσωτερικών, κυρίως για εξωτερικούς λόγους. «Ανταπόδοση» στη Δύση για την ανάμιξη στο «εγγύς εξωτερικό», ο έλεγχος του οποίου δίνει στρατηγικό βάθος στη Ρωσία, αλλά και για την περίπτωση του Κοσσυφοπεδίου.

Προφανώς, το Κρεμλίνο εκτιμά ότι εξακολουθεί να διαθέτει δυνατότητες αποτροπής, ώστε να μπορέσει να κρατήσει μακριά από τα σύνορα της Ρωσίας τη Δύση και παράλληλα να έχει ανακτήσει την Κριμαία, «διορθώνοντας το λάθος» του Νικήτα Χρουστσόφ τη δεκαετία του 1950…

Πηγή Defence-Point

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 



Πρώην ουκρανός ΑΓΕΕΔ: 
«Η Ρωσία συγκεντρώνει επιθετικά όπλα στα σύνορα μας με στόχο την ανατολική Ουκρανία»

Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών


Στην Κριμαία και στα ανατολικά σύνορα με την Ουκρανία, η Ρωσία συγκεντρώνει τεράστιες μάζες στρατιωτικού εξοπλισμού και στρατιωτών, σχεδιασμένες αποκλειστικά για επιθετικές επιχειρήσεις, δηλώνει ο πρώην αρχηγός του ουκρανικού στρατού.

Σύμφωνα λοιπόν με τον πρώην Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας, ναύαρχο Igor Kabanenko και σε τηλεοπτική συνέντευξη του στο τηλεοπτικό κανάλι CMB το Σάββατο: «Τους τελευταίους μήνες υπάρχει μια υπερ-συγκέντρωση ρωσικών σωμάτων στρατού στα σύνορα με την Ουκρανία, συμπεριλαμβανομένης και της Κριμαίας. Υπάρχουν στρατιωτικοί δείκτες που καταδεικνύουν επακριβώς αυτό το γεγονός. Για παράδειγμα, η συγκέντρωση σε μεγάλους αριθμούς στην Κριμαία πυραυλικών συστημάτων «BM-27 Uragan». Αυτό είναι ένα ισχυρό πυραυλικό σύστημα που επιτρέπει σε απόσταση έως 34 χλμ να «βομβαρδιστούν» προσωπικό, στρατιωτικός εξοπλισμός και υποδομές», δήλωσε ο ναύαρχος.

Σύμφωνα με τον ίδιο επίσης, υπάρχει συγκέντρωση τακτικών βομβαρδιστικών αεροσκαφών τύπου Su-24, τα οποία βρίσκονται στο αεροδρόμιο «Гвардейское» στην Κριμαία, έτοιμα και με πλήρες φορτίο μάχης.

«Το βομβαρδιστικό Su -24 είναι ένα ισχυρό βομβαρδιστικό, το οποίο μπορεί να επιχειρήσει αποστολές βομβαρδισμού σε βάθος 1000 χιλιομέτρων. Αυτή είναι μια πολύ σοβαρή ένδειξη, η οποία καταδεικνύει επιθετικές επιχειρήσεις στο ηπειρωτικό κομμάτι της χώρας μου. Στην Κριμαία, αυτά τα επιθετικά μαχητικά αεροσκάφη δεν απαιτούνται να πράξουν απλά τίποτα» είπε ο Kabanenko.

Ο ναύαρχος ανέφερε σύμφωνα με πληροφορίες που διαθέτει ο ίδιος, ότι στα ανατολικά σύνορα με την Ρωσία, έχουν συγκεντρωθεί δύο πάνοπλα Σώματα Στρατού, το 3ο και 20ο, με πλήθος επιθετικού εξοπλισμού.

«Κάθε μέρα ακόμη και σήμερα επίσης, λαμβάνω πληροφορίες σχετικά με την άφιξη και νέων συρμών στα σύνορα μας με ρωσικό επιθετικό εξοπλισμό, όπως, τεθωρακισμένα, πυραυλικά συστήματα, και ούτω καθεξής», δήλωσε ο πρώην Αναπληρωτής Αρχηγός του ουκρανικού Γενικού Επιτελείου.

«Γνωρίζουμε ότι οι ασκήσεις που διενεργούνται διαρκώς στην ρωσική επικράτεια, αποτελούν σαφώς μια επιθετική συνιστώσα των ρωσικών αερομεταφερόμενων στρατευμάτων, τα οποία είναι πανέτοιμα για «επιθετικές επιχειρήσεις» σε βάθος τουλάχιστον 500 χιλιομέτρων. Στο γεγονός αυτό προστίθεται και η ύπαρξη αεροσκαφών της ρωσικής στρατηγικής αεροπορίας κοντά στα σύνορα μας, η συγκέντρωση μεταγωγικών αεροσκαφών ακόμη και στη Λευκορωσία, ασκήσεις ετοιμότητας στην Υπερδνειστερία, καθώς και η κατάσταση ετοιμότητας της 14ης ρωσικής στρατιάς, κλπ. », δήλωσε ο ναύαρχος.

«Στο έδαφος της ίδιας της Ουκρανίας πραγματοποιούνται ειδικές επιχειρήσεις από τις ρωσικές ειδικές υπηρεσίες( FSB, GRU), με σκοπό την υπονόμευση της ίδιας της κοινωνίας μας. Με την αρωγή της τεχνολογίας στην ουκρανική επικράτεια, ειδικά εκπαιδευμένα άτομα, υποκινούν τον πληθυσμό, να δημιουργήσουν παραστρατιωτικές οργανώσεις και ομάδες. Από στρατιωτική άποψη, υπάρχουν τέτοια σχέδια και μπορούν να εφαρμοστούν. Ειδικότερα δε, χρησιμοποιούνται «συνθήματα περί προστασίας του ρωσόφωνου πληθυσμού», γεγονός το οποίο δεν απαιτείται πραγματικά. Για να πραγματοποιηθούν τέτοιου τύπου επιχειρήσεις απαιτείται και η ύπαρξη κατάλληλης τεχνολογικής βάσης. Η κατάσταση είναι κρίσιμη και απαιτεί κατάλληλη απάντηση από την πλευρά μας» συνόψισε ο πρώην Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου του Ουκρανικού στρατού.

Σχόλιο: Σύμφωνα με δηλώσεις πριν λίγες ημέρες, του ίδιου του διευθυντού της CIA στην αμερικανική εφημερίδα Washington Times, «ο ρωσικός στρατός διαθέτει την απόλυτη δυνατότητα να προελάσει στην ανατολική Ουκρανία. Είμαστε σε ένα πολύ λεπτό και οριακό σημείο».
Ο κ. Brennan, υπερασπίστηκε την εκτίμηση των αναλυτών της CIA για την κατάσταση στην Ουκρανία. Υπενθυμίζεται ότι στα σημαντικότερα βιομηχανικά κέντρα της ανατολικής Ουκρανίας όπως το Ντονέτσκ, το Χάρκοβο, το Δνειπεροπετρόφσκ, οι ρωσόφωνοι πληθυσμοί βρίσκονται σε αναταραχή. Αυτήν την αναταραχή ενισχύουν και οι συλλήψεις μελών της ρωσόφωνης πλευράς.
Επίσης σήμερα, ο ανώτατος στρατιωτικός διοικητής του ΝΑΤΟ, δήλωσε σήμερα, πως η Ρωσία έχει αναπτύξει μια μεγάλη δύναμη στα ανατολικά σύνορα της Ουκρανίας και πρόσθεσε πως ανησυχεί ότι η δύναμη αυτή μπορεί να αποτελέσει απειλή για την Υπερδνειστερία, την αυτονομιστική περιοχή της Μολδαβίας.
Απάντηση στο τι ακριβώς πιθανόν πρόκειται να συμβεί, δίνει ο ίδιος ο ρώσος Πρόεδρος, στην συνέντευξη του, εάν αποκρυπτογραφήσουμε τις δηλώσεις του.
Ο ίδιος λοιπόν δήλωσε στα ρωσικά ΜΜΕ πριν 3 ημέρες ότι « δεν υπάρχει προς το παρόν ανάγκη για στρατιωτική βία στην Ουκρανία, αλλά η Ρωσία έχει την επιλογή αυτή, ως έσχατη λύση».
Εάν υπάρξει όμως «ανομία» στην ανατολική Ουκρανία, η Ρωσία «διατηρεί το δικαίωμα να κάνει χρήση όλων των επιλογών» είπε ο Πούτιν.
Κάτι τέτοιο, είπε, «θα ήταν σύννομο και εντός του διεθνούς δικαίου». Αυτό νομίζουμε τα λέει όλα...!!!!

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"