Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Ιουλ 2014

The American Century is over: How our country went down in a blaze of shame

We face a triple crisis in foreign policy, economics and democracy. Here’s how it all went to hell

In 1914, the American Century began. This year the American Century ended. America’s foreign policy is in a state of collapse, America’s economy doesn’t work well, and American democracy is broken. The days when other countries looked to the U.S. as a successful model of foreign policy prudence, democratic capitalism and liberal democracy may be over. The American Century, 1914-2014. RIP.
A hundred years ago, World War I marked the emergence of the U.S. as the dominant world power. Already by the late nineteenth century, the U.S. had the world’s biggest economy. But it took the First World War to catalyze the emergence of the U.S. as the most important player in geopolitics. The U.S. tipped the balance against Imperial Germany, first by loans to its enemies after 1914 and then by entering the war directly in 1917.
Twice more in the twentieth century the U.S. intervened to prevent a hostile power from dominating Europe and the world, in World War II and the Cold War. Following the end of the Cold War, America’s bipartisan elite undertook the project of creating permanent American global hegemony. 
The basis of America’s hegemonic project was a bargain with the two major powers of Europe, Germany and Russia, and the two major powers of Asia, Japan and China. The U.S. proposed to make Russia and China perpetual military protectorates, as it had already done during the Cold War with Germany and Japan. In return, the U.S. would keep its markets open to their exports and look after their international security interests.
This vision of a solitary American globocop policing the world on behalf of other great powers that voluntarily abandon militarism for trade has been shared by the Clinton, Bush 43 and Obama administrations. But by 2014 the post-Cold War grand strategy of the United States had collapsed.
China and Russia have rudely declined America’s offer to make them subservient military satellites, like Japan and Germany.  China has been building up its military, engaging in cyber-attacks on the U.S., and intimidating its neighbors, to promote the end of American military primacy in East Asia.
Meanwhile, Russia has responded to the expansion of the U.S.-led NATO alliance to its borders by going to war with Georgia in 2008 to deter Georgian membership in NATO and then, in 2014, seizing Crimea from Ukraine, after Washington promoted a rebellion against the pro-Russian Ukrainian president.
There are even signs of a Sino-Russian alliance against the U.S. The prospect excites some neoconservatives and neoliberal hawks, who had been quiet following the American military disasters in Iraq and Afghanistan. But in a second Cold War against a Sino-Russian axis, the European Union, with its economy comparable to America’s, will not provide reliable support. 
Russia is a nuisance, not a threat to Europe. China doesn’t threaten Europe and Europeans want Chinese trade and investment too much. In Asia, only a fool would bet on the ability of a ramshackle alliance of the U.S., Japan, the Philippines, Vietnam and Australia to “contain” China.
The U.S. still has by far the world’s most powerful and sophisticated military — but what good is it? Russia knows the U.S. won’t go to war over Ukraine. China knows the U.S. won’t go to war over this or that reef or island in the South China Sea. As Chairman Mao would have said, America is a paper tiger.
The U.S. military was able to destroy the autocratic governments of Afghanistan, Iraq and Libya — but all the foreign policy agencies of the U.S. have been unable to help create functioning states to replace them. Since 2003, Uncle Sam has learned that it is easier to kick over anthills than to build them.
In addition to having a huge military that for the most part can neither intimidate strong adversaries nor pacify weak ones, America has an economy that for decades has failed to deliver sustained growth that is widely shared.
Apart from a revival of oil and gas production in the U.S., the economy’s main area of comparative strength has been technological innovation. The rise of self-driving vehicles and the “internet of things” are promising developments. But these mostly involve the extension of existing information technology to new sectors. The American tech economy has been living on intellectual capital accumulated before the 1980s, when the Defense Department funded the early breakthroughs in information technology. Compared to earlier breakthroughs like transistors and satellites, most of today’s innovations are trivial and contribute little or nothing either to living standards or national industrial power: “Hey, give me a billion dollars for my app that tells you when to pick up your laundry!”
The picture is even bleaker when we turn our gaze from Silicon Valley to the rest of the American economy. The manufacturing sector has been decimated by subsidized imports from China, Japan and other mercantilist countries, and by the decisions of many American multinationals to shut down American factories in order to exploit cheap labor and take government subsidies in other lands. America’s infrastructure is decrepit, but Congress cannot even agree about how to fund the aging interstate highway system, much less invest in twenty-first century transportation and communications systems. Most of the jobs being created in the U.S. are in the low-wage, non-union, no-benefit service sector where millions are trapped in the status of the “working poor.”
Among the biggest beneficiaries of the current American economic system are not entrepreneurs or innovators, but parasites who owe their wealth to rigged markets or government subsidies. The “parasite load” in the U.S. economy includes many in the financial industry who expect that the federal government will socialize their losses but let them keep their profits — profits taxed at low rates, or hidden from taxation altogether. Other parasitic special interests include the predatory monopolies of America’s health care sector — the pharma industry, which charges Americans far more for the same drugs than it is allowed to charge in Canada, Europe or Asia; physicians, who tend to be paid much more in the U.S. than in other countries with comparable health outcomes; and price-gouging hospitals. Much of America’s higher education industry, too, is riddled with parasites, including bankers who profit from lifelong debt serfdom by Americans who take out student loans and empire-building university administrators who fund personal entourages with public and private money.
Suppose a delegation from a developing country were to visit various First World nations in search of models. 
What on earth could the U.S. teach them? 
How to enrich bankers who add little or no value to the economy? 
How to ensure that citizens pay far more for medical goods and services that cost much less everywhere else? 
How to make citizens go into debt to get an education? 
How to import multitudes of poor foreign workers to compete with native workers, even though the country is suffering from massive and persistent underemployment? 
How to allow many employers to pay wages so low that workers are forced to use public welfare services to survive?
All right, let it be stipulated that the world’s greatest military hasn’t been very successful either at intimidating other great powers like China and Russia or frightening warlords in Mad Max wastelands into obedience. And let’s concede that any country that chose the post-1980s U.S. economic system as its model would be certifiably suicidal. Aren’t we still the world’s greatest liberal democracy?
The U.S. remains a paragon of liberalism and democracy compared to many foreign dictatorships and anarchies, of course. But the proper comparison is with other advanced industrial democracies. By that test, current American democracy offers little for Americans to take pride in.
Personal freedom? These days, Europeans insist on far more protections for individual privacy against government surveillance or corporate exploitation of our data than we Americans have been. While most civilized countries long ago abolished the death penalty, the U.S. has recently been among the world’s leaders in executions, surpassed only by Iraq, Saudi Arabia, Iran and China. For the most part, we allegedly freedom-loving Americans can’t be bothered to protest government data mining, corporate data mining and the occasional mistaken execution of innocent Americans by bungling state governments.
Elections? The U.S. still uses the unfair British colonial era plurality voting system, long jettisoned by most modern democracies in favor of alternatives like proportional representation. Partisan state legislatures cynically gerrymander districts to favor the party in power in the state capital. Having been captured by the neo-Confederate White Right, the Republican Party in one state after another is trying to change voting laws to minimize voting by disproportionately black and Latino low-income voters. And politicians of both parties have to grovel and scrape before a small number of billionaires, in order to win in the “money primary” that weeds out politicians who can’t find some hedge fund manager or casino owner to bankroll them.
I do not mean to imply that other societies are doing much better than the U.S. at the moment. The European Union is suffering from a self-inflicted austerity policy disaster, China under its kleptocratic Communist Party is facing slowing growth and popular discontent, and so on.  The end of the American Century won’t be followed by the Chinese Century or the European Century. The emergence of a multipolar world means it won’t be anybody’s century.
With two lost wars in a decade, a stalled economy choked by parasitic lobbies and a political system dominated by billionaires, you would think there would be a sense of crisis in America. But neither party is willing to acknowledge the severity of our problems, much less contemplate the radical structural changes that are necessary to address them.
Those on the right who denounce “crony capitalism” perversely tend to focus on government aid to a productive industry like the Export-Import Bank, while averting their gaze from the most egregious examples of economic parasitism — finance-industry predators and the predatory medical-industrial complex. For their part, neoconservatives are in complete denial about the limits to American power illustrated by the debacles in Iraq, Afghanistan, Libya and, earlier, Vietnam. (To be sure, we did defeat Grenada and Panama).
The mainstream Clinton-Obama Democrats, whose politics is a legacy of the booming 1990s, are also unable to acknowledge how bad things really are. Admitting that American foreign and domestic policies for decades have almost completely failed to achieve their stated goals would tend to cast doubt on the record of the two Democrats, Bill Clinton and Barack Obama, who have occupied the White House for four of the six presidential terms since the 1992 election. Instead, many mainstream Democrats would have us believe that all that is needed to fix essentially sound foreign and domestic policies is a Democratic congressional supermajority and a few tweaks — a bit more multilateralism and foreign burden-sharing in foreign policy, slightly bigger subsidies for low-income households at home.
The U.S. is facing a triple crisis — a crisis of foreign policy, a crisis of economics and a crisis of democracy. The American republic has renewed and rebuilt itself during even greater crises in the past, and can do so again. But the first step is to drop the happy talk and chest-thumping and flag-waving and be honest with ourselves about the severity of the problems confronting us.

Michael Lind is the author of Land of Promise: An Economic History of the United States and co-founder of the New America Foundation.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο ειδικός συνεργάτης Theo

Έκραζαν τα παπαγαλάκια από το 2007 ακόμη, όταν εμφανίστηκε σε όλον τον κόσμο η κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Οι μπατιρισμένοι τραπεζίτες, οι διεφθαρμένοι πολιτικοί, οι απατεώνες καναλάρχες και οι υποτακτικοί σε αυτούς δημοσιογράφοι ήξεραν όμως πως είχε φτάσει το τέλος της ρεμούλας τους.

Οι τράπεζες μετά από αρκετά συνεχόμενα έτη εσωτερικής ληστείας είχαν ξεμείνει εντελώς από μετρητά. Δεν υπήρχε σάλιο, και δεν υπήρχε κανείς να δανείσει τους απατεώνες τραπεζίτες.

Το σύστημα κατέρρεε και όλοι αυτοί έχαναν τα προνόμια και τα αποταμιευμένα κέρδη τους και πήγαιναν στη φυλακή.

Μπροστά σε αυτήν την πραγματικότητα ενώθηκαν όλοι τους και αποφάσισαν να φορτώσουν τα χρέη τους στο κράτος ώστε να μετακυλιστούν στον λαό. Η χρεοκοπία των τραπεζών θα παρουσιαζόταν ως κρατική χρεοκοπία.

Το κράτος θα έδινε ότι ρευστό είχε στις τράπεζες και θα εγγυόταν για αυτές για να τραβήξουν επιπλέον ρευστό από την ΕΚΤ.

Πρωτεργάτης ο Αλογοσκούφης ο οποίος ακολουθώντας τις οδηγίες του Προβόπουλου άρχισε να χώνει χρήμα στους Τραπεζίτες. Ξέχωρα από τα μετρητά που τους έσκασε επιπλέον έμπαινε ο λαός, μέσω του κράτους, εγγυητής στα δανεικά και αγύριστα των τραπεζιτών. Έδινε χρήμα στους απατεώνες που χρεωνόταν ο λαός.

Το σχέδιο φυσικά βρισκόταν σε πλήρη συμφωνία με τους ευρωπαίους συνεταίρους τους οι οποίοι συμφώνησαν να γίνει η Ελλάδα το πειραματόζωο της μετατροπής της τραπεζικής χρεοκοπίας σε κρατική.
Εκεί που δεν τους κάνανε όμως την χάρη ήταν να τους αφήσουν να βάλουν τα δανεικά στο χρέος. Τους ανάγκασαν να τα βάλουν στο έλλειμμα ώστε να αποπληρωθούν άμεσα τα επόμενα χρόνια (κοίτα παραπομπή παρακάτω).

Έκραζαν τα παπαγαλάκια όταν ξεκίναγε η μεγαλύτερη ληστεία του ελληνικού λαού που έγινε ποτέ.

Ο Καραμανλής τα παράτησε και έφυγε τρέχοντας.
Ανέλαβε να συνεχίσει ο Παπανδρέου με πρωτεργάτη τον Παπακωνσταντίνου.
Στελέχη του τραπεζικού καρτέλ κατέλαβαν όλες τις καίριες κρατικές θέσεις.
ΕΛΣΤΑΤ και ΟΔΔΗΧ πέρασαν στον έλεγχο των τραπεζιτών.
Τώρα μπορούσαν να μαγειρεύουν τα στοιχεία όπως ήθελαν.

• 28 δις έδωσε ο Αλογοσκούφης στους τραπεζίτες το 2008-2009.
• 28 δις αυξήσανε τεχνητά και το έλλειμα του 2009 όπως απέδειξε η Γεωργαντά, χώνοντας μέσα ότι έβρισκαν μπροστά τους. Ακόμα και έσοδα μετέφεραν στα έξοδα για να το φουσκώσουν.
• 28 δις ήταν και τα μέτρα του πρώτου μνημονίου.
Θέλει πολύ σκέψη;

Κοιτάξτε στο τέλος της τρίτης παραγράφου τους ισχυρισμούς Αλογοσκούφη-Προβόπουλου: "Η εφαρμογή των μέτρων δεν θα έχει επιπτώσεις στο έλλειμμα, αλλά στο δημόσιο χρέος, το οποίο ήδη βρίσκεται σε εξαιρετικά υψηλά επίπεδα."
Δεν τους βγήκε.

Έκραζαν τα παπαγαλάκια για να καταστήσουν συνένοχο σε κλοπή εκατοντάδων δισεκατομμυρίων κάθε ανόητο ψιλοαπατεωνίσκο που αδυνατόντας να συλλάβει το μέγεθος της απάτης που εξελισσόταν μπροστά στα μάτια του αυτοενοχοποιούταν.

Έκραζαν τα παπαγαλάκια για να διαιρέσουν και να διχάσουν τον λαό.

Στη συνέχεια διόρισαν πρωθυπουργό τραπεζίτη.
Η Ελλάδα είχε πλέον μετατραπεί σε τσιφλίκι της Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Έχασε την εθνική της κυριαρχία και άρχισε να δανείζεται ενυπόθηκα στο Αγγλικό δίκαιο. Έδινε το αίμα της για να χώνει λεφτά στους τραπεζίτες για να συντηρούν και να αυξάνουν τα κλοπιμαία τους αυτοί, οι πολιτικοί, οι καναλάρχες και οι δημοσιογράφοι. Τα ποσά ανέρχονταν πλέον σε εκατοντάδες δισεκατομμύρια.

Συνένοχη και συνδιοργανώτρια όλης της φάσης η τραπεζική ελίτ που διευθύνει την ΕΕ, τις ΗΠΑ και το ΔΝΤ.

Κοντά σε όλους αυτούς προστέθηκαν και ένα σωρό κατηγορίες εργαζομένων που επιδιώκοντας να διατηρήσουν τα προνόμιά τους μετατράπηκαν σε δοσίλογους και νενέκους.

Οι δικαστές λοιπόν έκλεισαν την υπόθεση του ελλείμματος και χρειάστηκε η παρέμβαση συστημικού μεγαλοδημοσιογράφου ο οποίος ανέδειξε το θέμα και η δικαιοσύνη πληγωμένη αναγκάστηκε να το επαναφέρει για εξέταση.

Αυτό που δεν λένε όμως είναι πως ο Γεωργίου απολαμβάνει ασυλία αντίστοιχη του Προβόπουλου και δεν μπορεί κανείς να τον πειράξει εάν δεν τα βάλει με το διεφθαρμένο πολιτικό προσωπικό που κυβερνά την ΕΕ.
Εάν η υπόθεση ανοίξει κατηγορούμενοι θα βρεθούν και η Μέρκελ, ο Σαρκοζί, ο Όλι Ρεν, ο Μπαρόζο και ο Τρισέ.
Ποιός τολμά;

Σκοτεινός και βδελυρός και ο ρόλος των τραπεζοϋπαλλήλων οι οποίοι ενώ γνωρίζουν προτιμούν να εξαργυρώνουν με προνόμια, χρυσές εθελουσίες και εφάπαξ την σιωπή τους.

Κράζουν τα παπαγαλάκια.

Ο "μπερδεμένος" ελληνικός λαός κατεβάζει το κεφάλι και παρακολουθεί αμέτοχος να ξεπουλάνε τη χώρα του στους τραπεζίτες, ελπίζοντας πως έτσι θα σώσει πρόσκαιρα το τομάρι του και θα προλάβει να ψοφήσει έχοντας αρκετά Ευρώ στον τραπεζικό λογαριασμό του ώστε να βολέψει και τα παιδιά του. Τα υπόλοιπα παιδιά ας πάνε στον διάολο.

Κράζουν τα παπαγαλάκια.

Δεν είναι όμως όλοι οι λαοί ίδιοι. Δεν έγινε παντού έτσι. Για να θυμηθούμε και την Ισλανδία:

Στην Αλβανία, εκεί όπου στρατολογούνται ισλαμιστές για να πολεμήσουν στη Συρία
Πληγή για τα Τίρανα η «υπόθεση των τζιχαντιστών»
Ο ρόλος των μυστικών υπηρεσιών και το άφθονο χρήμα που ρέει από την Τουρκία και τις αραβικές χώρες

Του Σταύρου Τζίμα

Η φωνή του μουεζίνη από τα μεγάφωνα του πανύψηλου μιναρέ ακούγεται σε όλο το κέντρο των Τιράνων. Ο ιμάμης καλεί τους πιστούς να προσέλθουν στο τέμενος της οδού Καβάγια, ενός εκ των κεντρικότερων και πολυσύχναστων δρόμων της πόλης, για τη μεσημεριανή προσευχή. Το Ραμαζάνι πλησιάζει στην κορύφωσή του και στο τζαμί της Καβάγια, ξακουστό στην Αλβανία και ένα από τα μεγαλύτερα στα Βαλκάνια, η κινητικότητα είναι μεγάλη.

Άντρες με μακριές γενιάδες και ξυρισμένα κρανία και άλλοι με «κανονική» εμφάνιση, έφηβοι και αμούστακα παιδιά, καταφθάνουν ένας – ένας ή σε παρέες. Μπαίνουν αμίλητοι στο τζαμί.
Στην είσοδο, ο Έρι, με μακριά γένια και κουρεμένος «γουλί», έχει απλωμένα πάνω σε δύο πάγκους προς πώληση μπουκαλάκια με νερό – αγίασμα από τη Μέκκα, καθώς και χουρμάδες από το Ιράν. Όταν δεν παζαρεύει με πελάτη, μελετάει το Κοράνι κάνοντας μετάνοιες. Κάθε λίγο κλείνει το βιβλίο και κοιτάζει γύρω του, σαν να παρατηρεί κάτι. Δίνει την εντύπωση ότι ελέγχει την είσοδο του τζαμιού, τα πεζοδρόμια και τους διερχόμενους.

Ο Έρι, που, όπως μας λέει σε σχετικά καλά ελληνικά, δούλεψε σε ένα επιπλάδικο στη Νεροχωρούδα, έξω από τη Θεσσαλονίκη, αποφεύγει να ανοίξει μαζί μας κουβέντα για τους τζιχαντιστές. Μας «επεξεργάζεται» με καχυποψία και δείχνει σχεδόν εχθρικός. Δεν χρειάζεται να μας εξηγήσει το γιατί. Μία ματιά σε σταθμευμένα γύρω από το τζαμί αυτοκίνητα με έναν ή δύο βαριεστημένους «επιβάτες» ή στους δήθεν αδιάφορους «διαβάτες», που περνούν δυο και τρεις φορές οι ίδιοι από το πεζοδρόμιο, δεν αφήνει αμφιβολία ότι το τέμενος εμφανίζει για κάποιους αυξημένο ενδιαφέρον.

Το τζαμί της Καβάγια «ακτινογραφείται» νυχθημερόν από ανθρώπους των μυστικών υπηρεσιών της Αλβανίας και όχι μόνο. Καθώς φέρεται να ελέγχεται από τους ακραίους κύκλους των ισλαμιστών, θεωρείται ως ο υπ’ αριθμόν ένα «ύποπτος» χώρος στρατολόγησης τζιχαντιστών, η αστυνομία παρακολουθεί ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει.

Τρεις ιμάμηδες έχουν συλληφθεί ήδη στα Τίρανα με την κατηγορία της συμμετοχής σε τρομοκρατική οργάνωση που στρατολογεί φανατικούς νέους ισλαμιστές και τους στέλνει να πολεμήσουν στη Συρία.

Τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο απλά για τους διώκτες της ισλαμιστικής τρομοκρατίας αν το τέμενος της Καβάγια ήταν η μοναδική «γιάφκα» ακραίων ισλαμιστών στην Αλβανία.
Υπάρχουν άλλα 650, σύμφωνα με τον επικεφαλής της Επιτροπής Θρησκευμάτων της Αλβανίας Ιλίρ Χοτζόλι, νόμιμα, αναγνωρισμένα δηλαδή από την επίσημη Μουσουλμανική Κοινότητα και δεκάδες άλλα με φανατικούς ιμάμηδες που λειτουργούν παράνομα σε πόλεις και χωριά. «Όλα δυνάμει αποτελούν χώρους στρατολόγησης ακραίων ισλαμιστικών στοιχείων», λέει ο ειδικός αναλυτής για θέματα ασφάλειας Αριάν Ντιρμίσι.

Κάτω από τους μιναρέδες, η διαπάλη μεταξύ των υποστηριζόμενων από τη Σαουδική Αραβία, Υεμένη, Κατάρ, κ.λ.π. ακραίων Ουαχαβιτών και του αποκαλούμενου «τουρκικού μοντέλου» ή αλλιώς «Ισλάμ του Ερντογάν» για την επιρροή και τον έλεγχο στους ομόθρησκους Αλβανούς εξελίσσεται υπογείως και είναι αδυσώπητη. Άφθονο χρήμα από την Τουρκία και τις αραβικές χώρες ρέει μέσα από γκρίζα κανάλια και ύποπτες εταιρείες προς τα τεμένη και τους ιμάμηδες. Και από την άλλη, η Δύση, επισπεύδοντας τις διαδικασίες ένταξης της Αλβανίας στην Ε.Ε. ελπίζει ότι δεν θα την αφήσει να πέσει στην «αγκαλιά» του Ισλάμ.

«Επί του παρόντος, η Τουρκία έχει το πάνω χέρι στα τζαμιά. Χρηματοδοτεί τα περισσότερο και πληρώνει μυστικά τους τουςηδες, όμως οι Ουαχαβίτες αυξάνουν ταχύτατα την επιρροή τους», μου εξηγεί ο Αρτάν, καλός γνώστης του παρασκηνίου της «υπόθεσης των τζιχαντιστών» που τείνει να καταστεί πληγή για την Αλβανία.

Το ριζοσπααστικό Ισλάμ κερδίζει ραγδαία έδαφος στο παραδοσιακά ήπιο αλβανικό μουσουλμανικό στοιχείο, που ξεπερνάει το 60% του πληθυσμού, και απ’ αυτόν τον διαρκώς αυξανόμενο κόσμο των φανατικών πιστών, στρατολογούνται οι «στρατιώτες του Αλλάχ».

Δεν χρειάζεται να επισκεφθεί κάποιος τεμένη ή μεντρεσέδες για να διαπιστώσει την παρουσία των Ουαχαβιτών και άλλων σκληροπυρηνικών, ιερωμένων ή μη, ισλαμιστών με μακριές γενειάδες, κελεμπίες, ή γυναικών, ακόμα και μικρών κοριτσιών με μαντίλες.

Τους συναντά στην πλατεία Σκεντέρμπεη, στις φτωχογειτονιές των Τιράνων, στα χωριά του Πόγραδετς και του Λιμπράζι, και βεβαίως στην «αραβοτουρκοποιημένη», όπως τη λένε οι ντόπιοι, λεωφόρο Καβάγια, που έχει καταστεί λόγω του φημισμένου και ελεγχόμενου από τους Ουαχαβίτες τζαμιού της κάτι σαν τη Μέκκα των ριζοσπαστικοποιημένων Αλβανών ισλαμιστών.

«Όπως θα θυμάσαι, όλα αυτά δεν υπήρχαν πριν από 15-20 χρόνια στην Αλβανία, μου λέει ο Αρτάν, και δεν έχει άδικο.

Άγνωστο το Ισλάμ μέχρι την πτώση του Χότζα

Μέχρι την κατάρρευση του καθεστώτος Χότζα, το 1991, και τα πρώτα χρόνια της Δημοκρατίας, το Ισλάμ ήταν μάλλον άγνωστο στην Αλβανία, μολονότι η μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού ήταν παραδοσιακά μουσουλμάνοι. Ο Χότζα είχε απαγορεύσει τη θρησκεία, το 1967 κατεδάφισε τζαμιά και χριστιανικές εκκλησίες και όταν έπεσε η δικτατορία, όλοι σχεδόν οι Αλβανοί ήταν θρησκευτικά «άγραφες δέλτοι», δεν είχαν ιδέα για προφήτες, τον Μωάμεθ ή και τον Χριστό.

Το 1992 ο τότε πρόεδρος Σαλί Μπερίσα θα εντάξει τη χώρα του στην Ισλαμική Διάσκεψη ανοίγοντας τις πύλες στις πάσης φύσεως ισλαμιστικές οργανώσεις από τη Σαουδική Αραβία, την Τουρκία, την Υεμένη, την Αίγυπτο, κ.α., που κατέφθασαν με ανθρωπιστικό μανδύα στην άγνωστη γι αυτούς χώρα.

«Ξέροντας ότι ήμασταν άθεοι, δρούσαν με κοινωνικό προφίλ, προσφέροντας τρόφιμα, ρούχα κ.λ.π., ακολουθώντας μία πρακτική που εφάρμοσαν και μετά τον πόλεμο στο Κόσοβο», εξηγεί ο Αριάν Ντιρμίστ.
«Ένας πονηρός τρόπος ήταν οι υποτροφίες στην Σαουδική Αραβία, τάχα για ιατρικές σχολές. Πολλούς από αυτούς που πήγαιναν εκεί, αντί για ιατρικές σπουδές, τους κατηύθυναν σε θρησκευτικές σχολές, και όταν επέστρεψαν προωθούνταν ως ιμάμηδες σε τζαμιά που ως επί το πλείστον έφτιαχναν παράνομα ή δίδασκαν σε μεντρεσέδες. Έτσι αποκτήσαμε Ουαχαβίτες φορείς διάδοσης του ακραίου Ισλάμ», προσθέτει.

Η διείσδυση των Ουαχαβιτών δεν θα περάσει απαρατήρητη από την Τουρκία, που ενεργοποίησε τον δικό της, ήπιο σχετικά, σουνιτικό ισλαμικό μοντέλο, ώστε να ενισχύσει την επιρροή της στην Αλβανία, στο πλαίσιο του γενικότερο γεωπολιτικού παιχνιδιού στην περιοχή. Το τουρκικό χρήμα από τις αρχές του 2000 άρχισε να ρέει άφθονο στα τζαμιά και στις τσέπες των ιμάμηδων.

Η σύγκρουση με τους Ουαχαβίτες επεκτείνεται, πέρα από τον έλεγχο των τζαμιών και των ιμάμηδων, και στην επιρροή στην διοίκηση και στον μηχανισμό της διοίκησης της Μουσουλμανικής Κοινότητας. Μπορεί η Τουρκία, όπως λένε οι ειδικοί περί τα θρησκευτικά στα Τίρανα, να έχει το πάνω χέρι, όπου όμως παίρνει υπό τον έλεγχό της ένα νόμιμο τέμενος, εγκεκριμένο δηλαδή από τη Μουσουλμανική Κοινότητα, οι Ουαχαβίτες ανοίγουν ένα παράνομο και βάζουν δικούς τους ιμάμηδες.

«Στην αρχή η σύγκρουση ήταν αθέατη, τώρα όμως διεξάγεται ανοιχτά μέσω του Διαδικτύου. Οι στρατολογίες μπορεί να γίνονται παντού, σε τζαμιά, σε γκρουπ και «γιάφκες», σε σπίτια, σε λαϊκές γειτονιές, σε απομονωμένα χωριά και φτωχά κοινωνικά στρώματα».
Ο Αριάν Ντιρμίσι παραδέχεται ότι «δεν ήμασταν προετοιμασμένοι για να αντιμετωπίσουμε ένα τέτοιο φαινόμενο».

Η αλβανική πολιτική, πνευματική, θρησκευτική ελίτ (καλο)είδε το «τυρί», τα χρήματα δηλαδή που εισέρρεαν από τις χώρες του Κόλπου και την Τουρκία, αλλά δεν είδε την «φάκα», την επιχείρηση δηλαδή ριζοσπαστικοποίησης της κοσμικού μέχρι τότε Ισλάμ.
Τα «φίδια», ότι ο ισλαμικός εξτρεμισμός έχει αποκτήσει ισχυρές βάσεις στην Αλβανία, θα ζώσουν τις δυτικές μυστικές υπηρεσίες το 1998, όταν θα εξαρθρωθεί στα Τίρανα με τη βοήθεια της CIA ισλαμιστική οργάνωση η οποία εφοδίαζε με πλαστά έγγραφα και ωθούσε στην Ευρώπη τρομοκράτες της Αλ Κάιντα.
Θα συλληφθούν τότε επτά άτομα, εκ των οποίων πέντε Αιγύπτιοι που καταζητούνταν για συμμετοχή στη δολοφονία του Αντουάρ Σαντάτ. Οι αμερικανοί θα τους παραδώσουν στην Αίγυπτο όπου και θα εκτελεστούν.
Ως απάντηση, όπως ανέφερε σε προκήρυξή της στη Βρετανική εφημερίδα SUN, η Αλ Κάιντα θα ανατινάξει τις πρεσβείες των ΗΠΑ στην Κένυα και την Τανζανία με διακόσιους νεκρούς!

«Γνώμη μου είναι ότι αυτές οι ομάδες δεν θα βρουν ευρεία απήχηση στην αλβανική κοινωνία. Στόχος τους, πάντως, είναι γενικότερα να εισχωρήσουν στον πυρήνα του ήπιου αλβανικού Ισλάμ και βέβαια γενικότερα η δημιουργία χαλιφάτου στην Ευρώπη. Κατά την άποψή μου, ωστόσο, υπάρχουν δύο κίνδυνοι: σε βάθος χρόνου να δημιουργηθούν ισλαμιστικά κόμματα και να αλλοιωθεί το δημοκρατικό πολίτευμα και η ριζοσπαστικοποίηση του Ισλάμ να υπονομεύσει την αρμονική θρησκευτική συνύπαρξη με τα άλλα χριστιανικά δόγματα, ορθοδόξους, καθολικούς, Μπεταχτσήδες», τονίζει ο Αριάν Ντιρμίσι.

«Το τζαμί εκτρέφει τον εξτρεμισμό»

Ο Χατζή Μπαμπά Εντομόν Μπραχιτάι, είναι ο ηγέτης 0-κάτι σαν πατριάρχης- των Μπεταχτσήδωνμ, ενός σιιτικού μουσουλμανικού ρεύματος, ήπιου και ειρηνικού, μη καταπιεστικού, που όπως λέει, έχει 150.000.000 πιστούς σε όλο τον κόσμο, με την Αλβανία να αποτελεί τη δική τους Μέκκα. Διατηρούν άριστες σχέσεις με τους Ορθόδοξους χριστιανούς, «με τους οποίους συγγενεύουμε σε πολλά» και κατά τον «Οικουμενικό Αρχι-παππού των Μπεταχτσήδων» αποτελούν σήμερα το 30% του μουσουλμανικού στοιχείου στην Αλβανία.

Η επίσημη απογραφή πάντως, την οποία οι ίδιοι έχουν καταγγείλει, τους φέρνει σε ένα ποσοστό περίπου 12%.
«Δεν έχουμε καμία σχέση με εξτρεμισμούς εμείς», μας λέει στον μεγάλο τεκέ, στη συνοικία Αλί Ντέμι, όπου τον συναντήσαμε. «Η Αλβανία θα πάει στην Ευρώπη με τον Μπεχτασισμό και όχι με τον ισλαμικό φονταμενταλισμό, Ο Τεκές είναι τόπος ειρήνης και ευλογίας, ενώ το τζαμί εκτρέφει τον εξτρεμισμό», τονίζει. «Μας ανησυχεί ο ριζοσπαστισμός στο Ισλάμ. Όσο γι αυτούς που πάνε να πολεμήσουν στο όνομα του Θεού, είναι εγκληματίες και πρέπει να δικαστούν, δεν έχει κανείς το δικαίωμα να αφαιρέσει τη ζωή κανενός και για κανένα λόγο, πολύ περισσότερο να το κάνει στο όνομα του Θεού», προσθέτει.

Αλβανοί «μαχητές του Θεού» στο Ιράκ

Προτού αναχωρήσει για τη Συρία για να πολεμήσει εναντίον του Άσαντ, ο Αλβανοκοσοβάρος Lavderim Muhaxheri, από το χωριό Κότσανεκ, έσχισε το αλβανικό διαβατήριο. Ήταν μία συμβολική κίνηση που έκανε ο φερόμενος ως αρχηγός όλων των Αλβανών τζιχαντιστών που μάχονται μέσα από εξτρεμιστικές ισλαμιστικές οργανώσεις. Ήθελε να δείξει ότι πλέον είναι «μαχητής του Θεού» και ουδεμία σημασία έχει γι αυτόν η εθνικότητά του. «Αυτό το κάνουν όλοι φεύγοντας για να πολεμήσουν, δεν τους ενδιαφέρει αν είναι Αλβανοί, Βρετανοί, Βόσνιοι, Αμερικανοί κ.λ.π.», λέει ο Αριάν Ντουρίτσι.

Αλβανοί πολεμούν τούτη την εποχή στη Συρία και στο Ιράκ, και από τη Βοσνία, το Κόσοβο, την ΠΓΔΜ, το Πρέσεβο. Σύμφωνα με στοιχεία των υπηρεσιών που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, διαθέτουν οργανωμένους πυρήνες στρατολόγησης και μέσω της Τουρκίας τους περνούν στη Συρία.

Στο Κόσοβο, μολονότι η αλβανική κοινή γνώμη διάκειται συντριπτικά υπέρ της Δύσης, πληροφορίες των Αρχών θέλουν δεκάδες Αλβανούς να έχουν στρατολογηθεί από ισλαμιστές με επίκεντρο δύο τζαμιά έξω από την Πρίστινα.

Στο Τέτοβο της ΠΓΔΜ, κατά τις πρόσφατες διαδηλώσεις Αλβανών εναντίον της καταδίκης κάποιων νεαρών ομοεθνών τους από σλαβομακεδονικό δικαστήριο για ένα έγκλημα του κοινού ποινικού δικαίου, ακούστηκαν συνθήματα υπέρ της Τζιχάντ και της δημιουργίας Χαλιφάτου στην Ευρώπη!

Η Βοσνία υπήρηε το πρώτο «θερμοκήπιο» ριζοσπαστικοποίησης του Ισλάμ. Με την έναρξη του πολέμου με τους Σέρβους το 1992, κατέφθασαν εμπειροπόλεμοι μουτζαχεντίν από το Αφγανιστάν, σκληροπυρηνικοί ισλαμιστές κληρικοί από τις αραβικές χώρες για να «εμψυχώσουν» τους ομόθρησκούς τους και ταυτόχρονα να διδάξουν στους Βόσνιους μουσουλμάνους το Κοράνι, όπως εκείνοι το ερμήνευαν. Εισέβαλε στην εμπόλεμη χώρα «ιερό» χρήμα και όπλα για τη σύγκρουση με τους «απίστους».
«Σε πολλά τζαμιά της Βοσνίας διαδίδεται υπό την ένοχη σιωπή της Μουσουλμανικής Κοινότητας και των πολιτικών κομμάτων, το ριζοσπαστικό Ισλάμ και οι Βόσνιοι καλούνται να πάνε σε πόλεμο», λέει ο ειδικός σε θέματα τρομοκρατίας Βόσνιος μουσουλμάνος, Dzevad Gallajesevic. «Όλοι αυτοί που θέλουν να πάνε στον πόλεμο στη Συρία, μεταβαίνουν πρώτα τη Βιέννη και από εκεί τους μεταφέρουν αεροπορικώς στην Κωνσταντινούπολη και στα Άδανα, μία πόλη κοντά στη Συρία. Οι Τούρκοι έχουν αναπτύξει ένα καλό σύστημα διακίνησης τζιχαντιστών στη Συρία», προσθέτει.

Οι πληροφορίες των αρχών αναφέρουν ανησυχητική αύξηση των Αλβανών ισλαμιστών στα Βαλκάνια που στρατεύονται στην «Τζιχάντ» και ψάχνουν την ευκαιρία να φτάσουν στη Συρία και στο Ιράκ. Στη Βοσνία, μάλιστα, δύο 16χρονες μουσουλμάνες, η Σαμπίνε Σελίμοβιτς και η Σάμρε Κεσίνοβιτς, αποφάσισαν να ενταχθούν στη «Τζιχάντ». Φεύγοντας άφησαν ένα γράμμα στους γονείς τους ότι αποφάσισαν να ακολουθήσουν τον «σωστό δρόμο» και εξαφανίστηκαν.

Η στρατολόγηση φανατικών τζιχαντιστών έχει θέσει τις δυτικές μυστικές υπηρεσίες και τους ειδικούς σε θέματα ισλαμικής τρομοκρατίας σε συναγερμό. Εκφράζονται φόβοι ότι η ριζοσπαστικοποίηση του διαχεόμενου σε όλες τις χώρες μουσουλμανικού στοιχείου, αλλά και η ραγδαία διείσδυση του εξτρεμιστικού Ισλάμ, μπορεί να προκαλέσει αντισυσπειρώσεις στον κόσμο των Ορθόδοξων και Καθολικών χριστιανών.

Στην τελευταία έκθεση του Γ.Γ. του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν, για το Κόσοβο, σημειώνεται ότι «αποτελεί πηγή ανησυχίας ότι μέχρι τώρα οκτώ Αλβανοί από το Κόσοβο έχουν σκοτωθεί στη Συρία και στο Ιράκ», ενώ ο πρέσβης των ΗΠΑ στα Τίρανα, Αλεξάντερ Αρβίζου, χαρακτήρισε «ανησυχητικό πρόβλημα» την παρουσία Αλβανών πολεμιστών στα μέτωπα της Μέσης Ανατολής.

Πηγή εφημ. «Καθημερινή»

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς 

Με ποιο κριτήριο θα διακρίνουμε το «καινούργιο» στην πολιτική, αν τυχόν και οψέποτε εμφανιστεί; Πώς θα ξεχωρίσουμε τη διαφορετική οπτική, τον προγραμματικό ρεαλισμό, τον αυθεντικό ηγέτη;

Κριτήριο στέρεο και δοκιμασμένο είναι η αλλαγή «γηπέδου», αλλαγή των όρων του «παιχνιδιού» – η συνεπής άρνηση του καινούργιου να παίξει στο «γήπεδο» του παλιού και με τους όρους του παλιού. Λίγο πιο συγκεκριμένα, αλλά πάντοτε ενδεικτικά: Το κριτήριο είναι ότι το καινούργιο αρνείται να συμβιβαστεί με «βελτιώσεις» του παλιού, με την επιδιόρθωση της καταστροφής και της παρακμής, με το να κουράρει το από γεννησιμιού του διεστραμμένο.

Οταν ρεκλαμάρουμε σαν «καινούργιο» στην πολιτική την επαναδιαπραγμάτευση των «Μνημονίων» και του χρέους, είναι περισσότερο από φανερό ότι απλώς «διαχειριζόμαστε» τη συντελεσμένη καταστροφή, μένουμε παγιδευμένοι στη διαχειριστική εκδοχή της πολιτικής που χρόνια τώρα επιτείνει μοιραία την παρακμιακή μας διάλυση και την παραλυτική ανημπόρια. Το καινούργιο θα είναι, τόσο ως επαγγελία όσο και ως ρεαλιστικός προγραμματισμός, να ξαναπιστέψει ο Ελληνας ότι κάπου μπορεί να τα καταφέρει. Οτι η ζωή δεν τελειώνει στην οικονομική συμφορά, δεν θα αφήσει να του  κλέψουν  τη  ζωή του υποχρεώνοντάς  τον  να  την  ταυτίζει με το εισόδημα.

Ελάχιστο το παράδειγμα, αλλά ενδεικτικό: Είμαστε υπερχρεωμένοι, ραγιάδες στους δανειστές μας; Λοιπόν, από την επόμενη χρονιά, η Ελλάδα θα έχει τα καλύτερα κλασικά λύκεια της Ευρώπης, δεν στοιχίζει τίποτε περισσότερο, μόνο μια επιτελική ομάδα ψυχωμένων αρίστων (την έχουμε) και την απαιτητικότερη δυνατή αξιολόγηση του εκπαιδευτικού προσωπικού. Σε τι άλλο μπορούμε να έχουμε αμέσως πρωτιά; Σε ό,τι πιο μοντέρνο υπάρχει στην οργάνωση και λειτουργία των μουσείων, ώστε η τέχνη, το κάλλος, η Ιστορία να είναι οι «τόποι» των συναντήσεων και αναστροφών μας, η ζωντανή «αγορά», το καινούργιο «καφενείο», η ανεπιτήδευτη «διά βίου καλλιέργειά» μας – όχι φτηνιάρικα στοκατζίδικα ξεπουλήματος «εντυπώσεων» στις τουριστικές βοσκηματώδεις αγέλες.

Ανεπαρκείς ίσως οι παραδειγματικές νύξεις, αλλά σαφώς ενδεικτικές. Πριν από τη μεταπολίτευση, εδώ και σαράντα χρόνια, μετρούσαν στη ζωή του Ελληνα και ποιότητες ζωής άλλες από το εισόδημα και την καταναλωτική ευχέρεια: Μετρούσε η χαρά της φιλίας, η απόλαυση μιας βραδινής συντροφιάς που δεν σχολίαζε μόνο ποδόσφαιρο και τους κομματικούς τζουτζέδες. Ενδιέφερε ένα καινούργιο μυθιστόρημα που ξεχώρισε, το καινούργιο τραγούδι ενός γνωστού συνθέτη, μια ραδιοφωνική συνέντευξη, μια ταινία – δεν ήταν η καθημερινότητα μόνο καϋμός, μόνο πίκρα και αγανάκτηση, μόνο οργή.

Το καινούργιο στην πολιτική θα είναι: να στοχεύσει στην ανάκαμψη της οικονομίας, ναι, αλλά ξεκινώντας από την ανασύσταση αυτεμπιστοσύνης, κινήτρων δημιουργικότητας, από την ανακάλυψη της συναρπαστικής ποιότητας που έχει η ζωή όταν ελευθερώνεται από τα δεσμά της ιδιοτέλειας. Δεν γίνεται να στηθεί κράτος λειτουργικό στην υπηρεσία του πολίτη, «σύστημα υγείας» και ασφάλισης, απόδοση δικαιοσύνης, αδέσμευτη πληροφόρηση, κοινωνική αντίληψη και χρήση των αγαθών της ύδρευσης, της ηλεκτροδότησης, των οδικών δικτύων, αν η «πολιτική» συνεχίσει να παίζεται κατ’ αποκλειστικότητα στο «γήπεδο» του απολυτοποιημένου οικονομισμού, της ιστορικο-υλιστικής νεύρωσης.

Δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις ούτε έτοιμες συνταγές για να απαλλαγεί μια συλλογικότητα από την αναξιοκρατία, το ρουσφέτι, την εξηλιθίωση, την αυτονόητη ραστώνη, τη γενικευμένη αυτονόητη λωποδυσία του κοινωνικού χρήματος, τον έλεγχο όλων των μηχανισμών εξουσίας από έξι ή επτά «νταβατζήδες». Να περάσει σε κατάσταση έννομου κράτους, να λειτουργήσει ως κοινωνία σχέσεων, να υπουργούνται οι σχέσεις από λειτουργούς του δημοσίου συμφέροντος, οι θεσμοί να υπηρετούν το σύνολο κοινωνικό άθλημα και όχι την υπαλληλική ιδιοτέλεια. Δεν είναι εύκολες τέτοιες αλλαγές, γι’ αυτό και ορθολογικά είναι από ελάχιστα πιθανές  έως αδύνατες. Αλλά αυτή ακριβώς  είναι και η πρόκληση της πολιτικής, το συναρπαστικό της στοιχείο:

Το ριζικά «καινούργιο» στην πολιτική δεν σημαίνει την ευρηματικότητα τρόπων κατάκτησης και διατήρησης της εξουσίας, σημαίνει την εργώδη επιτελική προετοιμασία και το ηγετικό χάρισμα προκειμένου, μέσα από το πλήθος των ενδεχομένων, να εντοπιστούν και αξιοποιηθούν οι δυνατότητες (που πολιτικά υπάρχουν πάντοτε) να αναστηθεί μια πεθαμένη κοινωνία. Η πολιτική είναι η τέχνη (και το ταλέντο) ενεργοποίησης της «έκπληξης» που κρύβει κάθε κοινωνία, μπορεί λοιπόν να αναστήσει η πολιτική και μια πεθαμένη κοινωνία – το απέδειξαν στις μέρες μας ο Πούτιν και ο Ερντογάν (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η πολιτική που ο καθένας τους άσκησε για να αναστήσει τη χώρα του μπορεί να λειτουργήσει ως γενική συνταγή).

Το αποκαρδιωτικό στη σημερινή Ελλάδα είναι ότι μοιάζει να λείπει ολοκληρωτικά από το πεδίο της πολιτικής ακόμα και η υποψία του «καινούργιου», του διαφορετικού από το κατεστημένο παρακμιακό, μιας άλλης εκδοχής από την αυτονόητη «διαχειριστική» πολιτική, την εμβαλωματική λογική των «βελτιώσεων». Και η τέλεια απουσία αναζήτησης του «καινούργιου» καθηλώνει την ελληνόφωνη (ώς πότε;) συλλογικότητα σε μιαν αμηχανία, εντελώς άγονη πολιτικά, επιθανάτια.

Η αμηχανία αγνοεί τη λογική, καρπίζει άλογες παρορμήσεις, γιατί αυτές εκτονώνουν κάπως τον φόβο: Οι «αγανακτισμένοι», η «Σπίθα», αλλεπάλληλες συσπειρώσεις άφθορων ονομάτων με προσδόκιμο επιβίωσης εβδομάδες ή μέρες, μισό εκατομμύριο πολίτες που έδωσαν την ψήφο τους στον τραμπουκισμό και στην καπηλεία της φιλοπατρίας μόνο για να εκδικηθούν τους απατεώνες του πράσινου και του γαλάζιου Πασόκ απειλώντας τους με το χάος. Ενα σύμφυρμα από σεχταριστικές «αριστερές» ιδεοληψίες ξεπετάχθηκε εκλογικά από 4,5% στο 27% των προτιμήσεων, για να καθηλωθεί εκεί αδρανοποιημένο, αφού και αυτή η αύξηση μόνο οργή καθρέφτιζε, όχι επιλογή.

Δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση στη διαχειριστική πολιτική, στο  πελατειακό  κράτος,  στην απολυταρχία των «νταβατζήδων». Το καινούργιο δεν έχει ακόμα γεννηθεί.

Πηγή "Καθημερινή"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αμέσως μετά το οδυνηρό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών για τα κόμματα της συγκυβέρνησης, ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς αναζητεί τον σίγουρο δρόμο της εκλογής Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή, τον Φεβρουάριο του 2015 προκειμένου να εξαντλήσει την τετραετία διακυβέρνησης της χώρας, αποφεύγοντας έτσι τις πρόωρες εκλογές. Που δεν τις θέλουν ούτε οι δανειστές-τοκογλύφοι μας, γι΄ αυτόν τον λόγο, αμέσως μετά τις ευρωεκλογές και το μήνυμα αποστροφής προς το Σύστημά τους, που απέστειλε ο λαός μας, απεργάζονται σχέδια συλλογής του μαγικού αριθμού των 180 ψήφων, προκειμένου να μην ξεσβερκωθούν από πάνω μας. Έτσι, εξυφαίνουν σατανικά σχέδια, τα οποία συμπεριλαμβάνουν αποστασίες βουλευτών, που ανήκουν στο αντιμνημονιακό τόξο, με προσχώρηση στα κόμματα της συγκυβέρνησης ή κατά το κομψότερο, της ανεξαρτητοποίησής τους. Προφανώς αυτό θα γίνει με όποιο τίμημα. Άλλωστε, ζούμε σε μια χώρα όπου εξαγοράζονται Πρωθυπουργοί και Υπουργοί, πόσω δε μάλλον Βουλευτές. Και τούτο γιατί πρέπει να δέσουν στα σίγουρα το «γάιδαρο» τους. Πρέπει οπωσδήποτε να έχουν πλέον των 180 ψήφων, προκειμένου να μπορούν να αποφύγουν το όποιο απίθανο απρόοπτο «ατύχημα».

Από την άλλη μεριά, οι πάντες γνωρίζουν πως η κυβέρνηση ισορροπεί σε κινούμενη άμμο, και τα ατυχήματα που θα προκύψουν μπορεί να είναι αρκετά. Ίσως το πιθανότερο όλων, είναι η πολιτική αστάθεια του κυβερνητικού εταίρου της ΝΔ, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ. Κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει τη ρήξη κορυφής που σημειώθηκε στο ΠΑΣΟΚ, την προηγούμενη εβδομάδα, μεταξύ του Προέδρου του (Ε.Βενιζέλου) και του Γιώργου Παπανδρέου. Αυτή η ρήξη σηματοδοτεί απρόβλεπτες εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ και το καθιστά πυλώνα αστάθειας στη συνοχή της κυβέρνησης. Επιπλέον, βαίνει σε ολοκληρωτική αποτυχία το σχέδιο της «Ελιάς», από τη στιγμή που ο Φώτης Κουβέλης αρνήθηκε για μια φορά ακόμη να συμμετάσχει και οι Καμίνης, Μπουτάρης εγκατέλειψαν το σκάφος και προσχωρούν στο «Ποτάμι», το οποίο δείχνει να διεμβολίζει το ΠΑΣΟΚ, παίρνοντας αρκετούς ψηφοφόρους της κεντροαριστεράς.

Έτσι, δεν είναι καθόλου τυχαίο πως ξαφνικά η Δικαιοσύνη αποφάσισε να προχωρήσει την έρευνα της διογκώσεως των στατιστικών οικονομικών στοιχείων του 2009, όπου αυξήθηκε το χρέος και μας οδήγησε πολύ σύντομα στις δαγκάνες του ΔΝΤ και των ατελέσφορων Μνημονίων. Την εποχή εκείνη φυσικός προϊστάμενος του Ανδρέα Γεωργίου, Προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ, ήταν ο Γιώργος Παπανδρέου. Οι «κακές» γλώσσες λοιπόν, λένε πως η εντολή δόθηκε από το Μαξίμου προκειμένου να θορυβηθεί ο Παπανδρέου και να αφήσει τους λεονταρισμούς διάσπασης του ΠΑΣΟΚ. Κατ΄αυτόν τον τρόπο διαφυλάττει ο Σαμαράς τη συνοχή της κυβερνήσεως, προστατεύοντας ουσιαστικά τον συνεταίρο του σ΄ αυτή.

Και επειδή ο χρόνος είναι χρήμα, και ο Αντώνης Σαμαράς το γνωρίζει πολύ καλά αυτό, θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί το ισχυρό πολιτικό χαρτί που έχει στο τραπέζι. Τη διαπραγμάτευση του χρέους, που θα ξεκινήσει καλώς εχόντων των πραγμάτων, στις αρχές του Φθινοπώρου. Μια σωστή διαχείριση αυτού του δυνατού χαρτιού, από πλευράς του, θα ρίξει «στάχτη» στα μάτια των πολιτών και θα αποκτήσει τον πολύτιμο χρόνο που απαιτείται για να φθάσει χωρίς «ατυχήματα» στον Φεβρουάριο. Θα είναι επίσης, πολύ πιο εύκολη η προσέγγιση Βουλευτών που έχουν ανεξαρτητοποιηθεί, προκειμένου να συγκεντρώσει το πολυπόθητο 180.

Άλλωστε, θα πρέπει να γνωρίζουμε πως το χρέος μας δεν είναι διαχειρίσημο και θα μπορούσε να το διαπραγματευθεί μόνο μια κυβέρνηση που θα είχε τη διάθεση να «σπάσει αυγά» με την τρόικα. Όπως επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως στη διόγκωση του χρέους μας συμμετείχαν όλες οι μειοδοτικές μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις της πατρίδας μας, οι οποίες έπαιρναν αφειδώς δανεικά και αγύριστα, τα οποία στο μεγαλύτερο μέρος τους πήγαιναν από τους κυβερνώντες, στη δημιουργία ενός υπεράριθμου και δυσκίνητου δημόσιου τομέα, που μόνο τον πολίτη δεν εξυπηρετούσε και στην αλόγιστη αύξηση των δημοσίων δαπανών. 
Κάπως έτσι, συντηρείτο το πελατειακό κράτος που έδινε στα δυο κόμματα εξουσίας συνεχείς τετραετίες διακυβέρνησης, του εν υπνώσει Ελληνικού λαού στις εφήμερες και πρόσκαιρες απολαύσεις, που δυστυχώς τελείωσαν και τώρα εισπράττει την ωμή πραγματικότητα της εξαθλίωσης και της δυστυχίας. Από την πλευρά της η Ευρωπαϊκή Ένωση ποτέ επί δεκαετίες ολόκληρες δεν άσκησε κανένα απολύτως έλεγχο στη διαχείριση των συνεχών δανείων που έδινε στην Ελλάδα, κατά την άποψή μου στοχευμένα, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ο σημερινός δημοσιονομικός οικονομικός εκτροχιασμός της χώρας και ο οποίος δεν μπορεί «να μαζευτεί», έχοντας ως αποτέλεσμα την ολοσχερή υποδούλωσή μας στις δαγκάνες των κερδοσκόπων – τοκογλύφων, αιμοσταγών απογόνων του Αδόλφου Χίτλερ. 
Αλλά και σήμερα, η τρόικα σε κάθε επίσκεψή της στην Ελλάδα ζητάει την επιβολή νέων μέτρων που εξαθλιώνουν περαιτέρω τον Ελληνικό λαό. Γιατί οι δανειστές μας θέλουν να φτάσουν τη χώρα στα όριά της προκειμένου να εξαγοράσουν ότι στέκεται και ότι κινείται σε τούτη την ευλογημένη πατρίδα. Και η κυβέρνησή μας, τάχατες θεωρεί πως μπορεί να διαπραγματευθεί, όταν γνωρίζει τις προθέσεις των «εταίρων» μας.

Οσονούπω, θα ακούσετε τον χειραγωγούμενο από τη Μέρκελ, ελέω Siemens - μονίμως δίπλα του βρίσκεται ο τοποτηρητής της και άνθρωπος της γερμανικής εταιρείας, Σταύρος Παπασταύρου – Αντώνη Σαμαρά να μας υπόσχετε πως θα διαπραγματευτεί το χρέος μας, υπερήφανα και σθεναρά. Θα χτυπήσει δήθεν, δυνατά το χέρι στο διαπραγματευτικό τραπέζι και θα πει με στεντόρεια φωνή στους δανειστές μας: «Οι κοινωνίες έχουν κλίμακα αντοχής και η Ελληνική κοινωνία προ πολλού την ξεπέρασε». 
Όμως εσείς μην ακούτε και μην πιστέψετε τη σύγχρονη Κασσάνδρα. Θα διαψευσθεί όπως έχει διαψευσθεί τόσες και τόσες φορές! Επί παραδείγματι, δεν είναι νωπή ακόμη η φωνή του στα αυτιά μας, όταν υποσχόταν πως σε βάθος 7ετίας θα υπάρξουν 700 χιλ. νέες θέσεις εργασίας; Από την ημέρα που το υποσχέθηκε, κλείνουν όλα τα εργοστάσια στην Ελλάδα, όπως του Ομίλου Siemens (BSH, ΕΒΙΟΠ-ΤΕΜΠΟ), και η πολλά υποσχόμενη ανάπτυξη, είναι το ξεπούλημα υγιών και κερδοφόρων επιχειρήσεων, όπως της «μικρής» ΔΕΗ. 
Όσον δε, αφορά το θρυλούμενο «πρωτογενές πλεόνασμα», είναι ισχυρότερο ψέμα και από εκείνου του ψέματος που διατυμπανίζει δεξιά και αριστερά, πως δηλαδή η χώρα από το Σεπτέμβριο θα βγει στις αγορές. Γιατί, για το «πρωτογενές πλεόνασμα», ας ρωτήσει κάποιος έναν πολίτη που έχει καταθέσει τα χαρτιά του για να απολαύσει το συνταξιοδοτικό του δικαίωμα μετά από 38-40 χρόνια εργασίας, σε πόσο χρονικό διάστημα θα εισπράξει τη σύνταξή του. Η απάντηση: Σε 3 χρόνια την κύρια και σε 4-5 την επικουρική. Έτσι λοιπόν, δημιουργείται το «πρωτογενές πλεόνασμα».

Ωστόσο, θα μπορούσε κάποιος να διαρωτηθεί! Η αντιπολίτευση τι ακριβώς κάνει; Ήδη τα κόμματα της συγκυβέρνησης στις πρόσφατες ευρωεκλογές κατέλαβαν τη δεύτερη και την τέταρτη θέση στην προτίμηση των Ελλήνων πολιτών. 
Τι κάνει τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ ως πρώτο κόμμα; 
Έχει την δυνατότητα να συσπειρώσει όλα τα άλλα κόμματα της αντιπολιτεύσεως; 
Η προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή για την πώληση από πλευράς κυβερνήσεως της «μικρής» ΔΕΗ, απέδειξε πως όχι. Γιατί, ενώ απαιτείτο μια ενιαία πρόταση από την πλευρά της αντιπολιτεύσεως που θα την στήριζαν 120 Βουλευτές (είχαν βρεθεί), προκειμένου να οδηγήσουν την κυβέρνηση σε συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής για τη διενέργεια δημοψηφίσματος με θέμα την πώληση της «μικρής» ΔΕΗ, τα κόμματα της αντιπολιτεύσεως, ζώντας στον μικρόκοσμό τους, κατέθεσαν πέντε διαφορετικές προτάσεις και έτσι έδωσαν το δικαίωμα στην κυβέρνηση να βρει «παραθυράκια» για να αποφύγει το δημοψήφισμα και να ψηφίσει κατά πλειοψηφία την πώληση της «μικρής» ΔΕΗ.

Συνεπώς, για να πολεμηθεί αυτή η προδοτική κυβέρνηση των δοσίλογων και των επίορκων, θα πρέπει τα κόμματα της αντιπολίτευσης να ομονοήσουν τουλάχιστον σε ζητήματα όπως ήταν το δημοψηφίσμα για την πώληση της «μικρής» ΔΕΗ, προκειμένου να ανατρέψουν τους φαύλους και να οδηγήσουν την χώρα σε Εθνικές εκλογές!!! Γιατί κάθε μέρα που περνάει και αυτή η κυβέρνηση μένει ζωντανή, η χώρα κατακρημνίζεται όλο και περισσότερο!

Επικοινωνία με τον συντάκτη
twitter: @egerssi

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Βασίλης Τσούγκαρης

Το καλοκαίρι στην Ελλάδα, ΗΤΑΝ κάποτε η καλύτερη εποχή.
Μικροί και μεγάλοι ξεχυνόταν στις παραλίες και απολάμβαναν τα μπάνια τους μα πάνω απ’ όλα, τις ομορφιές της Ελλάδας, ομορφιές που ανέκαθεν τις ζήλευαν όλοι.

Δεν χρειαζόταν να πάει κάποιος μακριά αφού οι περισσότεροι είχαν τις παραλίες «δίπλα» στην πόρτα τους.

Όμορφα χρόνια, που έφυγαν και ΔΕΝ θα ξαναγυρίσουν ποτέ…

Όχι πως δεν υπάρχουν πλέον οι ομορφιές που προανέφερα… Οι ομορφιές υπάρχουν, αλλά…
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ, ή και όσες είναι ακόμα, πολύ σύντομα θα περάσουν σε ξένα χέρια, γιατί το ξεπούλημα της Ελλάδας δεν έχει τελειωμό. 
Και μαζί με αυτό το ξεπούλημα της χώρας, είναι και το άλλο… Το ξεπούλημα των ανθρώπων, οι οποίοι, στο μεγαλύτερο ποσοστό τους κατάντησαν ΔΟΥΛΟΙ στα σκλαβοπάζαρα της Ευρώπης. Αυτοί, τα παιδιά τους, τα παιδιά των παιδιών τους κλπ.

Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα, χωρίς τα φτιασίδια που πάνε να της φορέσουν εκείνοι που ξεπουλήθηκαν ΠΡΩΤΟΙ και τώρα, σαν «υπάλληλοι», επιχειρούν (και το πετυχαίνουν) να ξεπουλήσουν όλη τη χώρα!!!

Μιλώ για τους εθνικούς προδότες, τους ατιμώρητους φονιάδες που οδήγησαν στην αυτοκτονία χιλιάδες συμπατριώτες μας, εκτελώντας τις εντολές των αφεντικών τους.
Μιλώ για την ΝΕΑ κατοχική κυβέρνηση και τους δοσίλογους και μαυραγορίτες του 2014, τους σύγχρονους λακέδες, αλλά και τους σύγχρονους «χαφιέδες», χωρίς την κουκούλα που φορούσαν οι παλιοί, γιατί ΔΕΝ την χρειάζονται, γιατί όλος αυτός ο συρφετός ΔΕΝ φοβάται μη τον αναγνωρίσουν, δρα ανενόχλητος, χωρίς καμία απολύτως αντίσταση από τον κόσμο…
Και τα «αποσπάσματα» καθημερινά, δίνουν όλο και περισσότερα θύματα.

Στην Ελλάδα του 2014, γεμίσαμε από νέες «Καισαριανές» και από ένα πλήθος άλλων τόπων «εκτέλεσης». Και το χειρότερο όλων είναι πως οι νεοέλληνες κοιμούνται τον «ύπνο του δικαίου» και δεν αντιδρούν σε όλα αυτά, αφήνοντας ανενόχλητους τους κατακτητές τους και όλους τους υπόλοιπους που προανέφερα.

ΚΑΠΟΙΟΙ, άρχισαν να ξυπνούν, αν και αργά…
Και ξέρετε γιατί ξυπνούν;
Γιατί είδαν ΤΩΡΑ το κακό στο κατώφλι τους…
ΤΩΡΑ ένιωσαν την απειλή βλέποντας ΟΛΑ εκείνα για τα οποία κόπιασαν μια ολόκληρη ζωή να τα χάνουν…
ΤΩΡΑ τραντάχτηκαν, που πήγαν να «σηκώσουν» από τη τράπεζα κάποια χρήματα και είδαν τους όποιους λογαριασμούς άδειους…

"ΜΑ ΔΕΝ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΤΕΤΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ" (λένε ακόμα οι κόλακες και τα διάφορα κομματόσκυλα προσπαθώντας να μαζέψουν τα αμάζευτα).

Έτσι, προς υπενθύμιση αδέλφια, διαβάστε το παρακάτω, είναι «φρέσκο»…
«ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΟΥΝ ΠΟΥΘΕΝΑ: 4.000 κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών τη μέρα
Σαν θηλιά πνίγουν οι οφειλές τα νοικοκυριά που αδυνατούν να πληρώσουν, αλλά και να ενταχθούν σε ρυθμίσεις.
Στην εφορία χρωστούν 2,6 εκατ. φορολογούμενοι ενώ οι οφειλές αυξάνονται με ραγδαίους ρυθμούς κάθε μήνα.
Οι εφορίες κάνουν επιδρομή στους τραπεζικούς λογαριασμούς με αποτέλεσμα να εκδίδονται 4.000 κατασχετήρια τη μέρα. Καλά ακούσατε!
Πάνω από 6 δισ. ευρώ δεν πληρώθηκαν ο πρώτο εξάμηνο του έτους με τις ληξιπρόθεσμες οφειλές να φτάνουν συνολικά τα 67 δισ. ευρώ.
Με το σχέδιό τους το μόνο που έχουν καταφέρει είναι κάθε μήνα να προτίθενται οφειλές ενός δισ., αφού οι Έλληνες δεν μπορούν να πληρώσουν με τα ψίχουλα που λαμβάνουν κι έτσι κινδυνεύουν με κατασχέσεις και με δήμευση της περιουσίας τους.
Να σημειώσουμε ότι η προστασία από πλειστηριασμούς της πρώτης κατοικίας ισχύει μέχρι το τέλος του 2014 και κανείς δε γνωρίζει τι θα συμβεί σε χιλιάδες ιδιοκτήτες που δηλώνουν αντικειμενική αδυναμία να καταβάλουν φόρους εισοδήματος, τον Ενιαίο Φόρο Ιδιοκτησίας Ακινήτων που θα πρέπει να πληρωθεί σε πέντε ακριβές δόσεις και βεβαίως τα τέλη κυκλοφορίας στο τέλος του χρόνου».
Το άρθρο, μιλά για «σχέδιο», και φυσικά δε χρειάζεται κάτι τέτοιο, αφού όλα είναι ολοφάνερα.
Κάθε μήνα, μπαίνουμε όλο και περισσότερο «μέσα»…
Το… χρέος μας μεγαλώνει, και για να το ξεπληρώσουμε, θα δώσουμε σπίτια, χωράφια, αυτοκίνητα, ό,τι έχουμε και δεν έχουμε εμείς και τα παιδιά μας, που τα φέραμε σε μια κοινωνία απατεώνων και το μόνο που τελικά θα τους αφήσουμε για «κληρονομιά» είναι βουνά από χρέη και ένα μέλλον βουτηγμένο στο σκοτάδι και το απόλυτο μηδέν.

Επικοινωνία με τον συντάκτη

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου 

Είκοσι Ιουλίου 1974... Σαράντα χρόνια από τότε, μια ολόκληρη ζωή. Η Κύπρος παραμένει και σήμερα μία ημικατεχόμενη πατρίδα και η Τουρκία, η κατοχική δύναμη, δεν συμφωνεί σε επίλυση του Κυπριακού, εάν δεν ασκεί έλεγχο σε ολόκληρο το νησί.

Ηταν ξημερώματα όταν οι χωριανοί επέστρεψαν από τη Λάρνακα και ανακοίνωσαν ότι οι Τούρκοι εισέβαλαν στην Κύπρο. Τις μέρες που ακολούθησαν ακούγαμε την ίδια φράση: «Η χούντα ευθύνεται και οι Αμερικανοί». Αυτές ήταν οι λέξεις που επαναλάμβαναν όλοι.

Πέρασαν χρόνια πολλά όταν μπορέσαμε με άλλους συναδέλφους ερευνητές να διαβάσουμε τα έγγραφα του τότε υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Χένρι Κίσιγκερ. Οι περιγραφές συγκλονιστικές και το συμπέρασμα - πέραν κάθε αμφιβολίας- το ίδιο.

Η δικτατορία του Ιωαννίδη σε συνεργασία με τον Γκας Λάσκαρη Αβρακώτο, το πρωτοπαλίκαρο της CIA, που κυβερνούσε την Ελλάδα από το ξενοδοχείο Hilton, αποφάσισαν την ανατροπή του φιλόδοξου Μακάριου. Το πραξικόπημα ακολούθησε η εισβολή του Αττίλα και η καταστροφή του νησιού. Χιλιάδες οι νεκροί, οι τραυματίες και οι πρόσφυγες. Γιατί; Επειδή η υπερδύναμη του Κίσινγκερ πίστευε ότι ο Μακάριος έπαιζε παιχνίδια με τους Σοβιετικούς εις βάρος της Αμερικής. Και καταστρέφεις έναν λαό επειδή ο ηγέτης του νόμιζε πως κυβερνούσε τον «ομφαλό της γης»;

Η Αμερική του Κίσινγκερ έπαιξε βρώμικο παιχνίδι εναντίον της Κύπρου. Και ο καθένας που μελετά το σύνολο των εγγράφων και ειδικά όσα κέρδισαν οι ερευνητές μέσω του νόμου για την Ελευθερία στην Πληροφόρηση (FOIA), δεν αμφιβάλλει για τον ρόλο του τότε υπουργού Εξωτερικών. Βεβαίως, δεν έχει την παραμικρή ευθύνη ο αμερικανικός λαός. Ούτε και οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν κουβαλούν το βάρος αυτής της μεγάλης ευθύνης. Ομως, θα μπορούσαν να επανορθώσουν το λάθος. Αντί να αποδώσουν δικαιοσύνη, συνέχισαν να στηρίζουν την κατοχική δύναμη και να σταυρώνουν την Κύπρο.

Μετά 40 χρόνια, η επιθυμία για επανένωση γίνεται ολοένα και πιο ισχυρή. Η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία δεν επανενώνει το νησί, είναι συνταγή για νέες συγκρούσεις. Εάν ο αντιπρόεδρος Τζόζεφ Μπάιντεν πιστεύει όντως ότι οι Τούρκοι δεν έπρεπε να πατήσουν το πόδι τους στην Κύπρο, πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλία για να τερματίσει την κατοχή. Η επιμονή στη διζωνική εξυπηρετεί μόνο την κατοχική δύναμη. Η επιβολή θα είναι η δεύτερη σταύρωση για τους Ελληνες του νησιού.

Πηγή "Έθνος"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κινητικότητα σε Γερμανία και ΗΠΑ για το θέμα της ονομασίας
Σύνοδο Κορυφής ετοιμάζει η Μέρκελ, χωρίς να έχει προκληθεί η Ελλάδα

Γράφει η Φανή Καραβίτη

Από την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας και την ευρωατλαντική της προοπτική περνούν οι φιλοδοξίες του Βερολίνου για πιο ενεργό ρόλο στην περιοχή της νοτιο-ανατολικής Ευρώπης. Η επίλυση του ζητήματος της ονομασίας αναδεικνύεται σε βασική προτεραιότητα της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής, με την Άγκελα Μέρκελ να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες προκειμένου, όπως δήλωσε, «με κάποιον τρόπο η «Μακεδονία» να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε.».

«Η «Μακεδονία» πρέπει να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε.» δήλωσε ευθέως η καγκελάριος από την Κροατία, όπου συμμετείχε σε συνάντηση των ηγετών της νοτιο-ανατολικής Ευρώπης. Χαρακτήρισε, μάλιστα, «βάρος» την εκκρεμότητα του ονόματος και εξέφρασε την αισιοδοξία της ότι η λύση είναι εφικτή, ως προϊόν, εννοείται, συμβιβασμού.
«Έχω ασχοληθεί προσωπικά με την υπόθεση και όλους τους πιθανούς συνδυασμούς του ονόματος, όμως μερικές φορές πιστεύω πως δεν υπάρχει κάτι άλλο που μπορεί να επινοηθεί», δήλωσε χαρακτηριστικά και προειδοποίησε ότι σε έναν καλό συμβιβασμό και οι δύο πλευρές θα είναι τελικά δυσαρεστημένες.

Το Βερολίνο ουδέποτε έπαψε να θεωρεί τα Βαλκάνια ζωτικό χώρο, στον οποίο δικαιούται να διαδραματίζει πρωταγωνιστικό πολιτικό και οικονομικό ρόλο. Η ανάμειξη της Γερμανίας ωστόσο, στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, λειτουργούσε ως τώρα ανασταλτικά σε ό,τι αφορά την διεκδίκηση εντονότερης παρουσίας στην περιοχή. Σήμερα, η γερμανική διπλωματία θεωρεί πλέον ότι οι ευρωατλαντικές φιλοδοξίες των χωρών των δυτικών Βαλκανίων μπορούν να αξιοποιηθούν ώστε να επιτευχθεί το πολυπόθητο «άνοιγμα» της Γερμανίας στη διεθνή σκηνή. Επιπλέον, η Μόσχα επιστρέφει στην περιοχή και, ιδιαίτερα μετά την κρίση στην Ουκρανία, προσφέρει ακόμη έναν λόγο ανησυχίας, ενώ στην ίδια την Α. Μέρκελ ενόψει της αποχώρησής της από την καγκελαρία, δεν θα κακοφαινόταν μία επιτυχία για την πολιτική της κληρονομιά.
Σε αυτό το πλαίσιο, στις 28 Αυγούστου, η καγκελάριος θα φιλοξενήσει στο Βερολίνο σύνοδο κορυφής με τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων και τους υπουργούς Εξωτερικών και Οικονομίας των χωρών της περιοχής, με στόχο την επαναβεβαίωση της στήριξης του Βερολίνου στα σχέδιά τους για ένταξη στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε.
Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει λάβει πρόσκληση, όπως είχε συμβεί το Νοέμβριο του 2012, όταν ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Γκίντο Βεστερβέλε είχε διοργανώσει από κοινού με τον Ούγγρο ομόλογό του συνάντηση με τους υπουργούς Εξωτερικών των Βαλκανικών χωρών και εκπροσώπους του αμερικανικού και του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, αποκλείοντας την Ελλάδα.

Η ευκαιρία

Ενδεικτικό του κλίματος που επικρατεί γύρω από τη συνάντηση του Αυγούστου είναι δημοσίευμα της σκοπιανής υπηρεσίας της Deutche Welle, στο οποίο αναφέρεται ότι, αν και μπορεί να μην υπάρξει συγκεκριμένο συμπέρασμα για την ΠΓΔΜ, τα μηνύματα που θα σταλούν σχετικά με το ευρωπαϊκό μέλλον της περιοχής είναι σημαντικά.
«Αυτό που ίσως είναι το πιο σημαντικό από όλα είναι ότι η Ελλάδα δεν θα βρίσκεται στο Βερολίνο, αλλά θα είναι εκεί τμήμα της «μακεδονικής» κυβέρνησης». Αυτό αποτελεί μία εξαιρετική ευκαιρία για τη «Μακεδονία» να παρουσιάσει τα επιχειρήματά της στο τραπέζι των συνομιλιών και στην καγκελάριο Μέρκελ και να ζητήσει συγκεκριμένη διαμεσολάβηση και εμπλοκή του Βερολίνου»,
αναφέρει η Deutche Welle, η οποία φιλοξενεί και δηλώσεις δύο Γερμανών κυβερνητικών βουλευτών που δεν κατονομάζονται. Ο ένας σημειώνει ότι όλα εξαρτώνται από την Ελλάδα, ενώ ο δεύτερος διερωτάται μήπως ο διαμεσολαβητής Μάθιου Νίμιτς έχει πλέον αποτύχει. Ο συντάκτης αναφέρει ότι οι περισσότεροι Γερμανοί συνομιλητές του περιμένουν να αναλάβει πρωτοβουλίες η Κομισιόν, και ειδικά ο νέος εκπρόσωπος της Ε.Ε. για την εξωτερική πολιτική, ενώ τονίζει ότι «σκιά σε πιθανές θετικές εξελίξεις αποτελεί το ενδεχόμενο διεξαγωγής πρόωρων βουλευτικών εκλογών στην Ελλάδα».

Στο ίδιο κλίμα, σύμφωνα με πληροφορίες μας, τοποθετήθηκε σε συζήτηση στο γερμανικό ομοσπονδιακό κοινοβούλιο και ο χριστιανοδημοκράτης Γκίντερ Κρεκμπάουμ, λέγοντας ότι η Ελλάδα εμποδίζει την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με τα Σκόπια, παρότι η Κομισιόν εκφράζει εδώ και τέσσερα χρόνια θετική άποψη. Δήλωσε, μάλιστα, ότι αυτό δεν μπορεί ούτε να αγνοηθεί, ούτε και να γίνει αποδεκτό. «Όποιος υποστηρίζει την Ευρώπη πρέπει να έχει και την ευκαιρία να γίνει μέλος της», τόνισε ο Γκ. Κρεκμπάουμ.

Η κινητικότητα όμως αυξάνεται και από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η οποία δεν έχει και λόγο να διατηρεί τα προσχήματα. Η υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Βικτόρια Νούλαντ, επισκέφθηκε αυτή την εβδομάδα τα Σκόπια, λίγο πριν μεταβεί εκεί ο Μ. Νίμιτς, και διαβεβαίωσε ότι «η Μακεδονία» μπορεί να βασίζεται στην στήριξη των ΗΠΑ για την επίτευξη των στόχων της, αλλά και ότι η Ουάσιγκτον θα συνεχίσει να προσπαθεί για επίσπευση της διαδικασίας επίλυσης του ζητήματος της ονομασίας ώστε τα Σκόπια να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε.

Τόσο στο Βερολίνο όσο και στην Ουάσιγκτον, πάντως, είναι ξεκάθαρο ότι η ΠΓΔΜ δεν μπορεί να κάνει το επόμενο βήμα χωρίς την συγκατάθεση της Αθήνας. Σε αυτή την κατεύθυνση σκοπεύουν λοιπόν να κινηθούν το επόμενο διάστημα, ασκώντας κάθε δυνατή πίεση για επίλυση του προβλήματος της ονομασίας.

Πηγή εφημ. «Real News»