Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

5 Οκτ 2014

Στρατηγικός σχεδιασμός με πολλούς οργανωμένους εκτελεστές
Με στρατιωτικού τύπου επιχείρηση κατέκαψαν όλη την Ελλάδα το 2007
Εμπρηστικοί μηχανισμοί με χειρισμό από κινητά και ο κατακερματισμός δυνάμεων με διασπορά ανύπαρκτων ειδήσεων
Οι φωτιές του 2007 μπήκαν οργανωμένα λίγο πριν τις εκλογές, τις διαπραγματεύσεις για το όνομα των Σκοπίων και τον αγωγό Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη

Γράφει ο Κώστας Καντούνης

Άγνωστες συγκλονιστικές πτυχές από το «φλεγόμενο» καλοκαίρι του 2007, όταν οι πυρκαγιές «σάρωναν» τη χώρα, οδηγώντας στον θάνατο δεκάδες ανθρώπους και μετατρέποντας σε στάχτη εκατομμύρια στρέμματα πρασίνου αλλά και περιουσίες, φέρνουν στη δημοσιότητα επτά χρόνια μετά επιφανή στελέχη του Πυροσβεστικού Σώματος.
Στην πολυετή έρευνα που πραγματοποίησαν για μία από τις μεγαλύτερες φυσικές καταστροφές που υπέστη η Ελλάδα στην ιστορία της και η οποία θα αποτελεί το περιεχόμενο του υπό έκδοση βιβλίου τους με τίτλο «Οι Ασύμμετρες πυρκαγιές του 2007 στην Ελλάδα», οι Ιωάννης Π. Σταμούλης και Νικόλαος Ι. Διαμαντής, πρόεδρος και επίτιμος πρόεδρος αντίστοιχα της Ένωσης Αξιωματικών Πυροσβεστικού Σώματος, αποκαλύπτουν το χρονικό των φονικών πυρκαγιών, τα πιθανά αίτια, τις ύποπτες συμπτώσεις, καθώς και τις τραγικές συνέπειες που είχε η πύρινη λαίλαπα του 2007 στην πολιτική σκηνή της χώρας.

Αναπάντητα ερωτήματα

Σύμφωνα με τα δύο στελέχη του Σώματος, οι αρχικές εκτιμήσεις της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού (ΔΑ-ΕΕ) για τα πρόσωπα πίσω από τις απανωτές πυρκαγιές εστίαζαν σε ψυχασθενείς, οικοπεδοφάγους και καταπατητές.

Όμως, η… μανιώδης συνέπεια με την οποία ξεπηδούσαν η μία πύρινη εστία μετά την άλλη, και κατά τη διάρκεια της νύχτας, οδήγησε τους ερευνητές σε άλλες ατραπούς. Οι δύο συγγραφείς μελετητές παραθέτουν σειρά ερμηνειών για τα αναπάντητα μέχρι σήμερα ερωτήματα. Μεταξύ αυτών, η εκδοχή ότι οι εμπρησμοί έγιναν από πυροτρομοκράτες (αν και δεν επιβεβαιώθηκε από την έρευνα) πράκτορες ξένων κρατών (ΗΠΑ, Τουρκία, ΠΓΔΜ κ.α.) με σκοπό την αποσταθεροποίηση της χώρας εν όψει των εκλογών (16 Σεπτεμβρίου 2007), τις διαπραγματεύσεις για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, αλλά και με αφορμή την ταχέως προωθούμενη τότε στρατηγική συνεργασία Ελλάδας – Ρωσίας στον τομέα της ενέργειας. Τις εν λόγω υποψίες «φουντώνει» η δήλωση του αμερικανού εμπειρογνώμονα Τομ Χάρμπορ, που σε επίσκεψή του στην Ελλάδα εκείνες τις ημέρες τονίζει ότι «ποτέ στο παρελθόν, σε ένα σύνολο 38 ετών εμπειρίας, δεν συνάντησα τόσο πολλές ταυτόχρονες εστίες και τέτοια ένταση πυρκαγιών».

Σε αυτή την κατεύθυνση οδηγούν τους ερευνητές επιπρόσθετα κρίσιμα στοιχεία, όπως η πιθανή χρήση εμπρηστικών μηχανισμών που ενεργοποιούνταν από κινητά τηλέφωνα, η επιλογή του χρόνου (το 10% των εμπρησμών καταγράφονταν στο διάστημα 20.00 – 22.00) και η διασπορά ψευδών ειδήσεων για δήθεν νέες εστίες φωτιάς ή ακόμη και πτώση αεροσκαφών) που είχε ως αποτέλεσμα τον κατακερματισμό – αποσυντονισμό των πυροσβεστικών δυνάμεων σε κρίσιμες ώρες!

Τα σενάρια

Στον ελληνικό και διεθνή Τύπο ήδη αναλύονται σενάρια για τα κίνητρα των εμπρηστών, υπογραμμίζοντας τη στοχοποίηση άμαχου πληθυσμού, τις οικονομικές επιπτώσεις, την άσκηση ψυχολογικής βίας, την προσπάθεια αποδόμησης της κοινωνικής συνοχής και την άσκηση πολιτικών πιέσεων στην ελληνική κυβέρνηση.

Οι Ιωάννης Σταμούλης και Νικόλαος Διαμαντής δεν «δακτυλοδείχνουν» ούτε ονοματίζουν τον «στρατηγό» που συντόνιζε την οργανωμένη, όπως πάντως την χαρακτηρίζουν, επίθεση. Παρά ταύτα, αναλύοντας την πορεία των γεγονότων, εκφράζουν με βεβαιότητα το συμπέρασμα ότι πρόκειται για εφαρμογή ενός ενιαίου σχεδιασμού με «πολλούς και οργανωμένους εκτελεστές».

Ένα σχέδιο στο οποίο η Πολιτεία απάντησε κηρύσσοντας όλους τους νομούς σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και με μία «πολεμική» επιχείρηση στην οποία συμμετείχαν χιλιάδες πυροσβέστες, στρατιώτες και εθελοντές, με εκατοντάδες οχήματα και δεκάδες αεροπλάνα και ελικόπτερα, καθώς και ενισχύσεις σε εναέρια μέσα και ανθρώπινο δυναμικό από 21 χώρες της Ευρώπης και όχι μόνο.

Παρά τη μάχη που δόθηκε από το Πυροσβεστικό Σώμα, ωστόσο, οι τρεις φάσεις των πυρκαγιών που «πυροδοτήθηκαν» το καλοκαίρι του 2007 ταυτόχρονα με ισάριθμα κύματα καύσωνα του καλοκαιριού του 2007 είχαν τραγικό απολογισμό: Έως τις 30 Αυγούστου 74 άνθρωποι (εκ των οποίων εννέα πυροσβέστες και δύο πιλότοι πυροσβεστικών αεροσκαφών) είχαν χάσει τη ζωή τους, είχαν καεί 1.500 σπίτια, ενώ 6.000 άνθρωποι είχαν μείνει άστεγοι. Με την Ηλεία να δέχεται το πιο φονικό πλήγμα, σε Αττική, Μεσσηνία, Αρκαδία, Αχαΐα, Λακωνία, Αργολίδα, Κορινθία, Εύβοια και Φθιώτιδα καταστράφηκαν συνολικά 4.500.000 ελαιόδενδρα και απανθρακώθηκαν 60.000 αιγοπρόβατα. Εκείνο το καλοκαίρι η Ελλάδα έχασε περίπου 2.700.000 στρέμματα πρασίνου.

Στα επτά χρόνια που μεσολάβησαν εκδόθηκαν διατάγματα αναδασώσεων, οδηγήθηκαν στο εδώλιο πολλοί κατηγορούμενοι (ενώ εκκρεμούν δίκες μέχρι και σήμερα), σε ορισμένες περιπτώσεις καταπατήθηκε καμένη γη και πολλά ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα.

Γιγάντια επιχείρηση στρατιωτικού τύπου

Ενδεικτικές της «κλίμακας» κινδύνου ήταν οι δυνάμεις που διέθεσαν το Πυροσβεστικό Σώμα, ο Στρατός και χώρες του εξωτερικού για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών που έπλητταν σχεδόν ολόκληρη τη χώρα!
Από τα στοιχεία που έχουν συγκεντρώσει οι δύο ερευνητές του Πυροσβεστικού Σώματος Ιωάννης Π. Σταμούλης και Νικόλαος Γ. Διαμαντής, πρόεδρος και επίτιμος πρόεδρος αντίστοιχα της Ένωσης Αξιωματικών Π.Σ., προκύπτει ότι στήθηκε μία επιχείρηση πολεμικού τύπου, στην οποία από την Ελλάδα συμμετείχαν 2.130 πυροσβέστες, 3.000 στρατιώτες, 200 εθελοντές του Πυροσβεστικού Σώματος, 21 αεροσκάφη τύπου Canadair και 21 αεροσκάφη PZL και Grumman, δύο ελικόπτερα Super Puma, τρία ελικόπτερα BK-117 καθώς και 20 ακόμη αεροσκάφη μισθωμένα από άλλους οργανισμούς και ιδιώτες.

Για τους μήνες του Ιουνίου και του Ιουλίου η Ελληνική πολιτεία αρκέστηκε στα δικά της μέσα και στο δικό της ανθρώπινο δυναμικό. Η «αυγή» του φονικού Αυγούστου, ωστόσο, ανάγκασε την κυβέρνηση να ζητήσει με καθυστέρηση, κατά πολλούς αναλυτές, βοήθεια από άλλες χώρες.

Πολύ σύντομα 21 χώρες απάντησαν θετικά στην έκκληση της Ελλάδας για βοήθεια. Πρόκειται για τις εξής: Ρωσία, Σερβία, Κύπρος, Αυστρία, Γερμανία, Γαλλία, Τουρκία, Σουηδία, Σλοβενία, Τσεχία (που αρνήθηκε τελικά), Φινλανδία (που απορρίφθηκε τελικά), Δανία, Ελβετία, Ιταλία, Ισπανία, Ισραήλ, Καναδάς, Κροατία, Νορβηγία, Ολλανδία, Ουγγαρία, πΓΔΜ (που επίσης απορρίφθηκε), Πορτογαλία και Ρουμανία.

Οι χώρες αυτές διέθεσαν ελικόπτερα τύπου ΑΒ-212, ΑΒ-412, Super Puma, Eurocopter As-532, Bell 214 και 205, Kamov Ka-27, Mil Mi 17,26 και 8 αεροσκάφη τύπου C-130, Canadair (415 και 215), Cessna L-19, Martin Mars, Beriev Be-200, M18 Dromader, Antonov An-2 και PC-6. Παράλληλα όμως διέθεσαν και δυνάμεις εδάφους, όπως ειδικούς πυροσβέστες που επιχειρούσαν από ελικόπτερα.

Το χρονικό του τρόμου σε τρεις καυτούς μήνες

Κρίσιμες λεπτομέρειες για το πώς εξελίχθηκαν / κλιμακώθηκαν οι φονικές πυρκαγιές το καλοκαίρι του 2007 και στοιχεία για τα προφίλ των εμπρηστών, αποτυπώνονται, σύμφωνα με τους συγγραφείς του υπό έκδοση βιβλίου «Οι ασύμμετρες πυρκαγιές του 2007 στην Ελλάδα», Ιωάννη Π. Σταμούλη και Νικόλαο Γ. Διαμαντή, της Ένωσης Αξιωματικών Πυροσβεστικού Σώματος, στην πορεία των γεγονότων προς τον δραματικό Αύγουστο των μεγάλων πυρκαγιών.
Στο αναλυτικό χρονολόγιό τους οι δύο ερευνητές του Πυροσβεστικού Σώματος ξεκινούν εξετάζοντας την περίπτωση της πυροτρομοκρατίας, διερευνώντας μάλιστα και 35 εμπρησμούς που καταγράφηκαν στην Αθήνα στο διάστημα από τις 3 έως και τις 20 Ιουνίου του 2007! Στην πλειονότητα των περιπτώσεων ωστόσο η ευθύνη για τις εν λόγω ενέργειες αναλήφθηκε με προκηρύξεις από μικρού βεληνεκούς οργανώσεις του αντάρτικου πόλης, που στη συνέχεια δεν απασχόλησαν την έρευνα.

Ιούνιος
Από τον Ιούνιο οι εμπρηστές θέλησαν να δώσουν ένα πρώτο δείγμα των διαθέσεών τους. Εκείνο τον καιρό οι συνθήκες ήταν «ιδανικές», καθώς όπως αναφέρεται στοβιβλίο είχε ήδη προηγηθεί μια εβδομάδα με υψηλές θερμοκρασίες και χαμηλά επίπεδα υγρασίας. Στις 26 Ιουνίου λοιπόν και με τη θερμοκρασία να ξεπερνά τους 46 βαθμούς εκδηλώθηκαν 96 πυρκαγιές σε όλη την επικράτεια. Την Τετάρτη 27 Ιουλίου με 5 Μποφόρ και υγρασία 10% 114 πυρκαγιές, ενώ την επόμενη μέρα εκδηλώθηκαν άλλες 107 πυρκαγιές με το 80% να εκδηλώνεται από τις 15:00 έως τις 18:00 το απόγευμα. Μάλιστα το απόγευμα της 28ης Ιουνίου ήρθε και η σειρά της Πάρνηθας. Στις 19:40 εκδηλώθηκε πυρκαγιά στα Δερβενοχώρια, με τα αεροπλάνα να καταφέρνουν να πραγματοποιήσουν μόνο μια ρήψη νερού, λόγω του σκότους. Οι επίγειες πυροσβεστικές δυνάμεις μετά την ολονύχτια μάχη που έδωσαν κατάφεραν να θέσουν την πυρκαγιά υπό έλεγχο. Βέβαια ήδη είχαν καεί 25.000 στρέμματα. Στην περιοχή εντοπίστηκε μπιτόνι με βενζίνη ενός λίτρου, ενώ επισήμως η πυρκαγιά αποδόθηκε σε σπινθήρα από πυλώνα της ΔΕΗ.

Ιούλιος
Στα μέσα Ιουλίου ήρθε και το δεύτερο κύμα καύσωνα. Από τις 17 έως τις 26 Ιουλίου τα θερμόμετρα έδειχναν 43,4 βαθμούς Κλεσίου. Το διάστημα 1-18 Ιουλίου εκδηλώθηκαν 1.567 πυρκαγιές. Από τις φωτιές του Ιουλίου το 10% αποδόθηκε σε εμπρησμούς που έγιναν από τις 20:00 μέχρι τις 22:00 το βράδυ, ώστε να μην μπορούν να επιχειρήσουν τα εναέρια μέσα. Η πυροσβεστική που ήδη έχει θρηνήσει θύματα, έναν νεκρό συμβασιούχο στο Ρέθυμνο, καθώς και νεκρούς πιλότους πυροσβεστικού αεροσκάφους στην Εύβοια, δέχεται τρομερή πίεση από τα ΜΜΕ, αλλά και την κοινή γνώμη.

Αύγουστος
Ο «χορός» των εμπρηστών ανοίγει στις 16 του μήνα, με την πυρκαγιά τεσσάρων ταυτόχρονων εστιών στη Νέα Πεντέλη. Οι άνεμοι έφταναν τα εννέα Μποφόρ, ενώ δεν είχε βρέξει για 80 μέρες. Κατά τις προσπάθειες πυρόσβεσης, δυο άνδρες της υπηρεσίας τραυματίζονται, ένα πυροσβεστικό όχημα τυλίγεται στις φλόγες και πολλοί κάτοικοι καταλήγουν στο νοσοκομείο με αναπνευστικά προβλήματα. Την ίδια μέρα ο πρωθυπουργός, Κώστας Καραμανλής, εξαγγέλλει εκλογές. Μόλις οκτώ μέρες αργότερα η πύρινη κόλαση κάνει την εμφάνισή της στην Πελοπόννησο και πιο συγκεκριμένα την Ηλεία με τον υδράργυρο να βρίσκεται στους 41 βαθμούς. Εκδηλώνονται ταυτόχρονα πυρκαγιές σε Ζαχάρω, Μάκιστο, Ξηροχώρι Ηλέιας, Αερόπολη Λακωνίας (6 νεκροί ένας εκ των οποίων πυροσβέστης), Ταΰγετο, Φοινικούντα, Μεταξάδες, Αχαΐα, Μεγαλόπολη, Εύβοια, Βοιωτία, Φθιώτιδα, Αιτωλοακαρνανία, Καστοριά και Αττική.

Όπως αναφέρουν οι ερευνητές το μπαράζ κορυφώνεται μετά τις 21:00 το βράδυ με νέες εστίες να ξεπηδούν σε Φιλιππιάδα, Φάρσαλα, Νεμέα, Θέρμο, Άρτα, Κορινθία, Πρέβεζα, και Δαμάστα. Με την ίδια συχνότητα συνεχίζονται οι εμπρησμοί μετά τα μεσάνυχτα σε Αρκαδία, Φιλιατρά, Λευκάδα, Ηλεία, Δερβενοχώρια, Δομοκό. Παράλληλα ξεκινά ξ καταμέτρηση θυμάτων στο αρχηγείο της πυροσβεστικής και εισάγεται για πρώτη φορά ο όρος «ασύμμετρες πυρκαγιές». Την επόμενη μέρα ο Κώστας Καραμανλή τονίζει σε δήλωση του ότι «δεν μπορεί να είναι σύμπτωση».

Ο εφιάλτης έχει και συνέχεια στις 26 Αυγούστου. Ηλεία, Λακωνία, Μεσσηνία, Κορινθία, Αρκαδία και Εύβοια, συνεχίζουν να καίγονται. Μάλιστα η στόχευση σε συγκεκριμένα σημεία, όπως το υδροηλεκτρικό εργοστάσιο στο Δίλοφο αρχίζει να γεννά υποψίες. Οι υποψίες εντείνονται όταν αρχίζουν να καταγράφονται δεκάδες ψευδείς τηλεφωνικές κλήσεις στις αρχές που έκαναν λόγο για νέες εστίες, πτώσεις αεροσκαφών, τραυματισμούς και ανευρέσεις πτωμάτων.

Στις 27 Αυγούστουυ οι επιχειρήσεις της πυροσβεστικής συνεχίζονται, ενώ στις 28 οι εμπρηστές επικηρύσσονται και στις 29 του μήνα γίνεται γνωστή η επίθεση που δέχτηκαν από άγνωστο πυροσβέστες στα Κάψαλα Ευβοίας.
Μέχρι εκείνη τη μέρα είχαν συλληφθεί για εμπρησμούς 95 άτομα, 34 εκ των οποίων από πρόθεση, ενώ ανακρίνονταν άλλοι 24. Το συγκεκριμένο διήμερο κάηκαν κάτι λιγότερο από 2 εκατ. στρέμματα δάσους.


Πηγή εφημ. "Κυριακάτικη δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Αντί να πληρώνουμε τους ευγενείς Βρετανούς, που φυλάσσουν τα κωλομάρμαρα, τους ζητάμε να τα επιστρέψουν!!!
Κάποιοι "ελληναράδες" σαν τη μακαρίτισσα τη Μελίνα Μερκούρη, ζητούν να επιστραφούν τα Μάρμαρα του Έλγιν  (του Έλγιν είναι ρε παλιοεθνικιστές, όχι του Παρθενώνα!) και δεν είναι γλυπτά, αλλά απλά μάρμαρα. Αφού είναι ελληνικά, τι σκατά θα ήταν; Κωλομάρμαρα. Δε φτάνει που μας κάνει την τιμή μια υπέροχη δημοκρατική χώρα να τα συντηρεί, αντί να τους πληρώνουμε, τολμάμε, εμείς, ένα υπανάπτυκτος λαός, απόγονων κάφρων από τη Σαχάρα, να θέλουμε τα Μάρμαρα του Έλγιν, στην Αθήνα !
Επιτέλους, η Ιντιάνα Τζόουνς της αρχαιολογίας, που κατατρόπωσε όλους τους βρωμοελληναράδες που πιστεύουν ότι ο τάφος της Αμφίπολης είναι ελληνικός, έλυσε και το πρόβλημα των "Γλυπτών του Παρθενώνα" (έτσι τα λέμε εμείς οι ταπεινοί ελληναράδες): είναι η μοναδική (εύγε για το θάρρος της) ελληνίδα αρχαιολόγος, όπως μας πληροφορεί η Αμερικανίδα συνάδελφός της που ζει στο Λονδίνο Dorothy King
"οι άνθρωποι στο Βρετανικό Μουσείο την αγαπούν, επειδή είναι η μοναδική ελληνίδα αρχαιολόγος, που υποστηρίζει την παραμονή των Ελγινείων στο Λονδίνο"
Αντί επιλόγου
Βρε καλά όλα αυτά, μπράβο στην Παλαγγιά, μπράβο και στους Άγγλους συναδέλφους της που την τιμούν επειδή είναι η μοναδική που δεν θέλει να επιστρέψουν τα Γλυπτά του Παρθενώνα στη θέση τους, αλλά,
ένα πράγμα δεν μας αρέσει στην Παλαγγιά: ότι συνεχίζει να εισπράττει το μισθουλάκο της από το ελληνικό δημόσιο. Ότι είναι ΚΑΙ αυτή δημόσια υπάλληλος.

Ναι, έχουν δικαίωμα τέτοια άτομα σαν την Παλαγγιά να μισούν κάθε τι ελληνικό, να εύχονται να μην πηγαίνει τίποτε καλά για αυτή τη χώρα, να χλευάζουν κάθε ελληνικό δημιούργημα, αλλά ρε γαμώτο, ας έχουν τη γενναιότητα να μην παίρνουν το μισθό τους από το γαμημένο το ελληνικό δημόσιο, που μισθοδοτεί χιλιάδες τέτοια φρούτα.
Σε ποιά άλλη χώρα του κόσμου, το κράτος πληρώνει τόσους πολλούς υπηκόους του, για να το μισούν τόσο; Γιατί όλοι οι φορολογούμενοι πρέπει να πληρώνουμε χιλιάδες σαχλαμάρες γραφικούς μισέλληνες καθηγητές πανεπιστημίου; 
Βρε ας πουν ό,τι θέλουν, ας γράψουν ό,τι θέλουν, ας γράψουν βιβλίο για την καταγωγή των ελλήνων από ουρακοτάγκους, ας πουν ότι η Μακεδονία είναι Αλβανική και το Αιγαίο ανήκει στο Τατζικιστάν και στη Σμύρνη αυτοί που πνίγηκαν ήταν φασίστες που μόλυναν τη θάλασσα, για να δημιουργήσουν μπελάδες στους φιλήσυχους τούρκους δολοφόνους, αλλά τουλάχιστον να μη μισθοδοτούνται από το γαμημένο ελληνικό δημόσιο! Αυτό είναι το μοναδικό θέμα! Αρκετά πληρώνει ο ελληνικός λαός όλον αυτό τον συρφετό των ελληνοφοβικών καθηγητών! Φτάνει γαμώτο. 
Ένας απ΄αυτούς δεν έχει την τσίπα να πει "αφού σιχαίνομαι κάθε τι ελληνικό, δεν θέλω και τα γαμωλεφτά σας ρε σκατοέλληνες"!
Σιχαίνονται όλους εμάς τους Έλληνες, αλλά, τον μισθουλάκο τον παχουλό, τον τσιμπάνε ξεδιάντροπα όλοι αυτοί απ΄το ελληνικό δημόσιο. Και είναι πολλοί γαμώτο. Κι όσο καλύτερα τους πληρώνει το ελληνικό δημόσιο, τόσο πιό πολύ λοιδωρούν την Ελλάδα !

Πηγή TaXalia


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει η Ευριδίκη Μπέρση

Την Πέμπτη, η τουρκική Εθνοσυνέλευση έδωσε στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις άδεια ενός έτους για επέμβαση στο Ιράκ και στη Συρία, με στόχο να πολεμήσουν τους τζιχαντιστές, τους οποίους έως τώρα άφηναν ανενόχλητους να ανασυντάσσονται στο τουρκικό έδαφος. Αντίστοιχη άδεια, διετούς διάρκειας, επίσης για επέμβαση στη Συρία, είχε λάβει η τουρκική κυβέρνηση το 2012 μετά την πτώση τουρκικού μαχητικού που είχε αποδοθεί στη συριακή αεροπορία. Ο στόχος του πολέμου, που τότε προετοιμάστηκε αλλά δεν πραγματοποιήθηκε, ήταν να συνδράμουν οι τουρκικές δυνάμεις στην ανατροπή της κυβέρνησης της Δαμασκού – επικίνδυνος στόχος που παραμένει οδηγός της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, όπως δήλωσε με σαφήνεια την Τετάρτη ο Ταγίπ Ερντογάν.

Αν προσπαθούσε κανείς να συνοψίσει τα διλήμματα της Αγκυρας με μία φωτογραφία, αυτή θα ήταν η εικόνα της συριακής πόλης Κομπανί στην τουρκική μεθόριο. Τα σπίτια φαίνονται πεντακάθαρα – παρότι ο φωτογράφος βρίσκεται στην άλλη μεριά των συνόρων, στην Τουρκία. Τα τουρκικά τεθωρακισμένα, παρατεταγμένα στους λόφους γύρω από το Κομπανί, μπορούν ανά πάσα στιγμή να γείρουν την πλάστιγγα των συνεχιζόμενων εχθροπραξιών στην πόλη, αλλά δεν το κάνουν και το ερώτημα είναι γιατί. Πρόκειται για το συναίσθημα αυτοσυγκράτησης και ευθύνης που οφείλει να διακατέχει κάθε ώριμη πολιτική ηγεσία, αποτρέποντάς την από επιθετικές ενέργειες σε γειτονικές χώρες; Ή μήπως η Τουρκία θα ήθελε πρώτα να αφήσει τους τζιχαντιστές του ISIS να κάνουν τη «βρώμικη» δουλειά, εξολοθρεύοντας τους Κούρδους που ζουν στα σύνορά της;

Ο συριακός εμφύλιος έχει εξελιχθεί σε βάρος των τουρκικών συμφερόντων, ως προς το σκέλος των Κούρδων της Συρίας, οι οποίοι έχουν ενισχυθεί, έχουν κατακτήσει de facto αυτονομία από τη Δαμασκό στις κουρδικές περιοχές και έχουν αποκτήσει πολεμική εμπειρία την οποία η Αγκυρα φοβάται ότι θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν, σε επόμενη φάση, για την υπεράσπιση των Κούρδων της Νοτιοανατολικής Τουρκίας. Οι μαχητές του ΡΚΚ, που αποτελούσαν επί δεκαετίες υπ’ αριθμόν ένα εσωτερικό εχθρό του τουρκικού κράτους, είναι «αδελφοί» της ένοπλης οργάνωσης των Κούρδων της Συρίας YPG και του γυναικείου τμήματος ΥPJ. Μετά τη συνάντησή του με τον Αμερικανό πρόεδρο Ομπάμα στη Νέα Υόρκη, ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν ξεκίνησε να χαρακτηρίζει δημοσίως τους τζιχαντιστές του ISIS «τρομοκράτες», αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θλίβεται όταν αυτοί τους οποίους τρομοκρατούν τυγχάνει να είναι Κούρδοι.

Επί δύο μήνες, οι άνδρες και οι γυναίκες του YPG/YPJ αντιστέκονται λυσσαλέα στην προέλαση των τζιχαντιστών, τους οποίους κατόρθωσαν να καθυστερήσουν τόσο όσο χρειάστηκε για να προλάβει να φύγει -και να μη σφαγιασθεί- ο πληθυσμός των χωριών γύρω από το Κομπανί. Τις τελευταίες ημέρες, όμως, οι δυνάμεις του ISIS, με τον πολύ υπέρτερο οπλισμό τους, έχουν σφίξει τον κλοιό. Οι ΗΠΑ, που από τα μέσα Σεπτεμβρίου βομβαρδίζουν στόχους των τζιχαντιστών στη Συρία, με ιδιαίτερη προτίμηση σε υποδομές όπως πετρελαιοπηγές και σιταποθήκες, αγνοούν επιδεικτικά την πολιορκία του Κομπανί, εξαπολύοντας, για την τιμή των όπλων, μερικές βόμβες σε άδεια κτίρια σε κοντινό χωριό την Τετάρτη.

Από τη στάση που τελικά θα τηρήσουν οι ΗΠΑ και η Τουρκία στο Κομπανί, θα μπορούσαν να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα. Οι Κούρδοι της Συρίας είναι άτυποι σύμμαχοι της κυβέρνησης της Δαμασκού και προβάλλουν τη μοναδική ουσιαστική ένοπλη αντίσταση στους τζιχαντιστές. (Αντίθετα, ο φιλοδυτικός Ελεύθερος Συριακός Στρατός μοιάζει περισσότερο με πλάσμα της φαντασίας.) Αν λοιπόν ο στόχος της αμερικανικής επέμβασης στη Συρία είναι όντως οι τζιχαντιστές, τότε οι ΗΠΑ έχουν κάθε συμφέρον να προστατεύσουν τους Κούρδους της Συρίας και να τους χρησιμοποιήσουν ως χερσαία δύναμη κατά των τζιχαντιστών, όπως κάνουν με τους Κούρδους του Ιράκ. Αν όμως το πραγματικό διακύβευμα παραμένει η ανατροπή του Ασαντ, τότε ο πλέον απαραίτητος σύμμαχος για τις ΗΠΑ είναι η Τουρκία, ενώ οι προοπτικές για τους Κούρδους της Συρίας είναι αιματηρές.

Από τη φυλακή του στο νησί Ιμραλί, ο ηγέτης του ΡΚΚ Αμπντουλάχ Οτσαλάν προειδοποίησε τον Ταγίπ Ερντογάν «να αναλάβει τις ευθύνες του στο Κομπανί» αν δεν θέλει να μπει απότομο τέλος στις ειρηνευτικές συνομιλίες. Ο Ερντογάν έχει θέσει την επίτευξη συνολικής συμφωνίας με τους Κούρδους στις προτεραιότητες της προεδρίας του, αλλά η ειρηνευτική διαδικασία κινδυνεύει να συμπεριληφθεί στις παράπλευρες απώλειες του συριακού εμφυλίου.

Σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί και η φιλολογία σχετικά με τον τάφο του Σουλεϊμάν Σαχ, παππού του ιδρυτή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο οποίος βρίσκεται στη Συρία. Με συμφωνία του 1921, ο τάφος αποτελεί τουρκικό έδαφος και φυλάσσεται από τον τουρκικό στρατό. Ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Μπουλέντ Αρίντς υποστήριξε ότι το ISIS πιθανώς απειλεί τον τάφο, ότι δηλαδή οι τζιχαντιστές, που φέρθηκαν με το γάντι στους Τούρκους ομήρους ελευθερώνοντάς τους χωρίς να πάθει κανείς το παραμικρό, θα διακινδυνεύσουν την οργή της Αγκυρας για ένα παντελώς ασήμαντο γι’ αυτούς μνημείο. Ας σημειωθεί ότι σε διαρροή μαγνητοφωνημένου υλικού από απόρρητη συνεδρίαση του τουρκικού υπουργικού συμβουλίου τον Μάρτιο, της οποίας η αυθεντικότητα δεν διαψεύσθηκε, ο τότε υπουργός Εξωτερικών Νταβούτογλου ακούγεται να λέει ότι οι απειλές περί τον τάφο μπορεί να λειτουργήσουν ως πρόφαση για εισβολή της Τουρκίας στη Συρία.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Χρήστος Ιακώβου

Το Ισλάμ είναι η μοναδική θρησκεία στην οποία μπορούμε να εντοπίσουμε, πέραν της ιστορικής, και θεολογική ερμηνεία για τους αποκεφαλισμούς.
Οι μαγνητοσκοπημένες εικόνες μασκοφόρων ισλαμιστών τρομοκρατών, οι οποίοι ίστανται όπισθεν δυτικών ομήρων, δημοσιογράφων ή στρατιωτών αιχμαλώτων, όντας έτοιμοι να τους καρατομήσουν τελετουργικώς και εξανιστάμενοι με ένα αντιδυτικό πολιτικοθρησκευτικό κήρυγμα, έγιναν συχνό αντικείμενο προς διεθνή διαδικτυακή και τηλεοπτική κατανάλωση.

Στη Μέση Ανατολή το φαινόμενο αυτό ως μέθοδος τρομοκρατικής δράσης άρχισε να υιοθετείται συστηματικώς από το 2002 και εντεύθεν, όταν καρατομήθηκε ο δημοσιογράφος της Wall Street Journal, Ντανιέλ Περλ, στο Πακιστάν. Μέχρι τότε, οι τρομοκρατικές οργανώσεις επεδίδοντο σε βομβιστικές επιθέσεις, σε αεροπειρατείες, σε στοχευμένες δολοφονίες κ.ά. Οι λόγοι για τους οποίους άρχισαν να αναζητούνται νέοι τρόποι επιχειρησιακής δράσης, όπως οι δημόσιοι αποκεφαλισμοί και οι επιθέσεις αυτοκτονίας, από τρομοκρατικές οργανώσεις ήταν: α) οι σημερινές τρομοκρατικές οργανώσεις στη Μ. Ανατολή έχουν αποκλειστικώς ισλαμική ιδεολογική συγκρότηση, σε αντίθεση με το παρελθόν, που οι οργανώσεις είχαν κοσμικό χαρακτήρα συγκρότησης (μαρξιστικό ή εθνικιστικό), β) η ευαισθησία και η αντίδραση της Δύσης στις μεθόδους που χρησιμοποιούσαν οι οργανώσεις μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990 άρχισε να εξαντλείται, οπότε αναζήτησαν νέες μεθόδους διαχείρισης αιχμαλώτων και ομήρων, προκειμένου να αυξήσουν την ψυχολογική βία και γ) η μη καταγραφή των τρομοκρατικών ενεργειών, καθώς και η έλλειψη ταχύτητας στη διάδοσή τους λόγω αδυναμίας χρήσης της τεχνολογίας πριν από το 2001 άλλαξε άρδην, αφού το πλεονέκτημα που απέφερε στην Αλ Κάιντα η ζωντανή καταγραφή των επιθέσεων στους Δίδυμους Πύργους, καθώς και η ταχύτατη διάδοση των δυνατοτήτων μαζικής επικοινωνίας μέσω του διαδικτύου, προσφέρουν τα τελευταία χρόνια ένα αποδοτικό πλεονέκτημα στις τρομοκρατικές οργανώσεις για να στείλουν τα πολιτικά μηνύματα που επιδιώκουν, και μάλιστα με εντυπωσιακό τρόπο.

Οι καρατομήσεις είναι αποτρόπαιες, άρα εντυπωσιακές, και προσφέρονται βορά προς οπτική έλξη. Κατά συνέπεια, ως πρακτική από αυτές τις οργανώσεις εντάσσεται στο πλαίσιο των ψυχολογικών επιχειρήσεων. Μέσω αυτών επιτυγχάνουν: α) προσέλκυση της μέγιστης προσοχής για τη διάδοση της προπαγάνδας στον μουσουλμανικό κόσμο, γνωστοποιώντας την ύπαρξή τους με ηρωικό τρόπο, εξασφαλίζοντας υποστήριξη, αλλά και στρατολόγηση νέων στελεχών, και β) διασπείροντας τον τρόμο προς τους δυτικούς, αποδυναμώνουν την επιθυμία των αντιπάλων στρατιωτών να πολεμήσουν εναντίον τους. Αν λάβουμε υπόψη ότι η απώλεια ανθρώπινης ζωής έχει μεγαλύτερη αξία στη Δύση, η χρήση του τρόμου με αυτόν τον τρόπο καθίσταται άκρως πλεονεκτική για τους τρομοκράτες.

Το Ισλάμ είναι η μοναδική θρησκεία στην οποία μπορούμε να εντοπίσουμε, πέραν της ιστορικής, και θεολογική ερμηνεία για τους αποκεφαλισμούς. Για τους τζιχαντιστές μαχητές, τόσο η ιστορική παράδοση των πρώτων χρόνων διάδοσης του Ισλάμ (7ος - 8ος αι. μ.Χ.) όσο και οι εντολές (σούρα) από το Κοράνι αποτελούν την πιο γνήσια εκδοχή της θρησκείας και θα πρέπει να εκλαμβάνονται με απόλυτο και απαρέγκλιτο τρόπο.
Πιο συγκεκριμένα, η ιστορική τεκμηρίωση που επικαλούνται παραπέμπει στην καρατόμηση, μετά από εντολή του Προφήτη Μωάμεθ, 700 μελών της εβραϊκής φυλής Μπανού Κουρέις στη Μεδίνα, τους οποίους ο ίδιος θεώρησε ως συνωμότες. Συνεπώς, όταν το έκανε ο Προφήτης, τότε μπορούν να το επαναλάβουν και οι πιστοί του σήμερα.

Θεολογικώς, στο Κοράνι υπάρχουν δύο συγκεκριμένες αναφορές. Η μία περιλαμβάνεται στο κεφάλαιο 47, (στίχος 3): «Στη σύγκρουση με τους απίστους στο πεδίο της μάχης ξεριζώστε τους τα κεφάλια μέχρι να τα τσακίσετε πλήρως…». Η άλλη αναφορά βρίσκεται στο κεφάλαιο 8 (στίχος 12): «Θα εκτοξεύσω τον τρόμο στις καρδιές των απίστων. Αφαιρέστε τους τα κεφάλια και έπειτα αφαιρέστε τους τα δάκτυλα».
Συμπερασματικώς, αυτές οι πράξεις δεν είναι προϊόντα μίας κατασκευασμένης παράδοσης. Στο πλαίσιο σκέψης και δράσης των ισλαμιστών έχουν ιστορική, μα πάνω απ' όλα θεολογική ερμηνεία και κάλυψη. Κατά συνέπεια, οι τρομοκράτες δεν προβαίνουν απλώς σε μία πράξη θανάτωσης-εκδίκησης διά αποκεφαλισμού κατά των απίστων, αλλά πρωτίστως θεωρούν ότι εκτελούν μία θρησκευτική εντολή. Έτσι και η πράξη τους λαμβάνει, κατά συνεκδοχή, τελετουργικό χαρακτήρα.

* Ο Χρήστος Ιακώβου είναι Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών
Πηγή PhileNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Μέλη της σιιτικής οργάνωσης Χεζμπολάχ του Λιβάνου συγκρούστηκαν με σουνίτες αντάρτες που προσπαθούσαν να καταλάβουν εδάφη κοντά στα σύνορα της χώρας αυτής με τη Συρία και αναφέρθηκαν απώλειες σε αμφότερες τις πλευρές, σύμφωνα με αξιωματούχους των λιβανέζικων υπηρεσιών ασφαλείας.

Τουλάχιστον 16 σουνίτες αντάρτες της οργάνωσης Μέτωπο αλ-Νόσρα, της συριακής πτέρυγας της Αλ Κάιντα, σκοτώθηκαν σήμερα σε ανταλλαγές πυρών με μαχητές της σιιτικής οργάνωσης Χεζμπολάχ του Λιβάνου στον ανατολικό Λίβανο, ανακοίνωσε πηγή προσκείμενη στην Χεζμπολάχ.

Εκατοντάδες αντάρτες του Μετώπου αλ-Νόσρα πραγματοποίησαν σήμερα μεγάλη επίθεση εναντίον περιοχών που τελούν υπό τον έλεγχο της Χεζμπολάχ, κοντά στην πόλη Αρσαλ του Λιβάνου, δίπλα στα συριακά σύνορα.

"Υπάρχουν τουλάχιστον 16 νεκροί στις τάξεις της οργάνωσης αλ-Νόσρα", σύμφωνα με την ίδια πηγή που πρόσθεσε ότι μαχητές της Χεζμπολάχ από άλλα μέρη του Λιβάνου έσπευσαν για να προασπίσουν τα εδάφη τους.

Χτυπήματα και από τους Δυτικούς
Οι αμερικανικές δυνάμεις πραγματοποίησαν νέους αεροπορικούς βομβαρδισμούς το Σαββατοκύριακο εναντίον θέσεων των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία και το Ιράκ, καταστρέφοντας άρματα μάχης, θωρακισμένα οχήματα και όλμους, ανακοίνωσε σήμερα ο αμερικανικός στρατός.

Τα αμερικανικά μαχητικά πραγματοποίησαν τρεις βομβαρδισμούς στη Συρία το Σάββατο, ενώ άλλα βομβαρδιστικά και ελικόπτερα πραγματοποίησαν έξι επιθέσεις με πυραύλους εναντίον θέσεων των τζιχαντιστών στο Ιράκ σήμερα, διευκρίνισε η αμερικανική διοίκηση αρμόδια για τη Μέση Ανατολή και την κεντρική Ασία (Centcom).

Οι επιθέσεις στη Συρία, βορειοδυτικά της Μαγιαντίν, ανατολικά, κατέστρεψαν έναν εκσκαφέα, δύο άρματα και ένα ακόμη όχημα.

Δύο νέες επιθέσεις βορειοανατολικά του προπυργίου του ΙΚ που είναι η πόλη Ράκα, είχαν στόχο μονάδα της ισλαμιστικής οργάνωσης και κατέστρεψαν έξι οχυρές θέσεις, αναφέρει η ανακοίνωση.

Στο Ιράκ, τέσσερις επιθέσεις βορειοανατολικά της Φαλούτζας, στα κεντρικά, έπληξαν δύο θέσεις όλμων, μια μεγάλη μονάδα του ΙΚ και δύο μικρότερες. Τρία οχήματα Humvees καταστράφηκαν επίσης, καθώς και δύο ολμοβόλα σε δύο βομβαρδισμούς στην Χιτ, στο κεντρικό Ιράκ και στη Σίντζαρ, ανατολικά, διευκρινίζει η αμερικανική διοίκηση.

Οι νέες αυτές επιθέσεις σημειώθηκαν μετά το παγκόσμιο κύμα αγανάκτησης για τον αποκεφαλισμό ενός ακόμη ομήρου, του βρετανού εργαζόμενου σε ανθρωπιστική οργάνωση Αλαν Χένινγκ, σύμφωνα με βίντεο που δόθηκε στη δημοσιότητα την Παρασκευή. Οι τζιχαντιστές απειλούν να σκοτώσουν έναν ακόμη όμηρο, τον Αμερικανό Πίτερ Κάσιγκ, σε αντίποινα για τους βομβαρδισμούς στην περιοχή.

Οι ΗΠΑ άρχισαν τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς στο Ιράκ τον Αύγουστο πριν τους επεκτείνουν σε στόχους βορειότερα και στη Συρία τον Σεπτέμβριο.

Πηγή: ΑΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


 

Γράφει ο Θόδωρος Κουλουμπής 

Καθώς βλέπουμε τον ήλιο να δύει, το ένα δειλινό μετά το άλλο, μέσα από το νέφος που απλώνεται πάνω από τα μολυσμένα νερά της γενέθλιας γης μας, θα πρέπει να αναρωτηθούμε σοβαρά αν θέλουμε πραγματικά κάποιος μελλοντικός παγκόσμιος ιστορικός σε έναν άλλο πλανήτη να γράψει για εμάς:
«Παρ’ όλη την ευφυΐα τους, και παρά τις ικανότητές τους, τελικά εξάντλησαν προνοητικότητα, αέρα, τροφή, νερό και ιδέες...» ή «συνέχιζαν να παίζουν πολιτικά παιγνίδια, μέχρι που όλος ο κόσμος κατέρρευσε ολόγυρά τους» ή «όταν τελικά ξύπνησαν, ήταν ήδη πολύ αργά».
ΟΥ ΘΑΝΤ,
Γενικός γραμματέας του ΟΗΕ
(1961-1971)
Τα γεγονότα της τρέχουσας σύγκρουσης στην Ουκρανία έχουν προκαλέσει έντονο και ανησυχητικό σχολιασμό στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Υποστηρίζεται από πολλούς αναλυτές ότι αν δεν προσέξουμε θα ξαναγυρίσουμε σε έναν αναπαλαιωμένο Ψυχρό Πόλεμο μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας στα εδάφη της Ευρώπης. Αξίζει εδώ να θυμηθούμε μερικά από τα φρικτά στατιστικά στοιχεία του 20ού αιώνα, της φονικότερης περιόδου στη σύντομη ιστορία της ανθρωπότητας: Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος στοίχισε είκοσι εκατομμύρια νεκρούς και ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος άλλα εξήντα. Ευτυχώς, ο Ψυχρός Πόλεμος που ακολούθησε μετά το 1947 δεν πέρασε ποτέ το κατώφλι μιας θερμής αναμέτρησης λόγω της ισορροπίας του πυρηνικού τρόμου.

Η λογική της πυρηνικής ισορροπίας του τρόμου βασίστηκε σε μια μακάβρια υπόθεση εργασίας, που με απλά λόγια διακήρυττε ότι «ύστερα από έναν πυρηνικό πόλεμο θα είμαστε όλοι νεκροί». Στην εξειδικευμένη γλώσσα των μελετητών της στρατηγικής, η σχέση αποτροπής ενός γενικευμένου πολέμου μεταξύ ΗΠΑ και Σοβιετικής Ενωσης αποκλήθηκε «Αμοιβαία και Εξασφαλισμένη Καταστροφή» (Mutually Assured Destruction, με το κατάλληλο για την περίπτωση αρκτικόλεξο MAD). Συγκεκριμένα, υποστήριζαν οι στρατηγικοί εγκέφαλοι ένθεν κακείθεν του Τείχους του Βερολίνου ότι ασχέτως του ποιος θα έπληττε τον άλλον πρώτος (με πυρηνικά όπλα) θα αντιμετώπιζε ακαριαία πυρηνικά αντίποινα, που θα εκτοξεύονταν από τα άτρωτα υποβρύχια και τα αεροπλάνα του πρώτου βληθέντος. Το απαράδεκτο κόστος ενός πυρηνικού Αρμαγεδδώνα υπολογιζόταν σε πολλές δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς στις μεγάλες πόλεις και των δύο μονομάχων. Επομένως, και οι δύο πλευρές προτιμούσαν να αφήνουν τις πρωτεύουσές τους αμοιβαία εκτεθειμένες – χωρίς την εγκατάσταση αντιπυραυλικών και αντιαεροπορικών συστημάτων στον περίγυρό τους. Ο κίνδυνος της κλιμάκωσης μιας κρίσης κρινόταν απλώς απαράδεκτος! Ετσι, παρά τη σημαντικότερη διμερή κρίση των σοβιετικών πυραύλων στην Κούβα (1962), φτάσαμε στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, χωρίς οι υπερδυνάμεις να έχουν αποτολμήσει σε άμεσες συγκρούσεις μεταξύ τους (π.χ., Κορέα, Βουδαπέστη, Βιετνάμ, Ιράκ, Αφγανιστάν) τη χρήση συμβατικών δυνάμεων.

Η πρώτη, και μοναδική μέχρι σήμερα, χρήση πυρηνικών όπλων μαζικής καταστροφής σε καιρό πολέμου έγινε από τους Αμερικανούς στις αρχές Αυγούστου του 1945 με τη ρίψη δύο ατομικών βομβών στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι. Το τίμημα του εγχειρήματος ήταν 300 χιλιάδες νεκροί Ιάπωνες –κυρίως άμαχοι– στις δύο αυτές τραγικές πόλεις. Και το αποτέλεσμά του ήταν η άμεση συνθηκολόγηση και παράδοση άνευ όρων της Ιαπωνίας. Ακολούθησαν στην απόκτηση της ιδιότητας της πυρηνικής δύναμης, με την εξής σειρά, η Σοβιετική Ενωση (1949), το Ηνωμένο Βασίλειο (1952), η Γαλλία (1960), η Κίνα (1964), το Ισραήλ (χωρίς ποτέ επισήμως να το δηλώσει, το 1967), η Ινδία (1974), το Πακιστάν (1998) και η Βόρεια Κορέα (2006). Για τις εννέα αυτές χώρες, όπως φαίνεται μέχρι στιγμής, η απόκτηση πυρηνικών οπλισμών δύναται να λειτουργήσει μόνο για την αποτροπή επίθεσης κάποιου άλλου – με δεδομένες τις αμοιβαία καταστροφικές επιπτώσεις μιας πυρηνικής αναμέτρησης.

Αλλά στο σημείο αυτό τα πράγματα περιπλέκονται και στηρίζουν, μεταξύ άλλων, την παρακάτω παραδοχή: Καθώς αυξάνεται ο αριθμός των πυρηνικών δυνάμεων, αντίστοιχα μεγαλώνει και η πιθανότητα έκρηξης (από ατύχημα ή από ιδιαίτερα προβληματική ηγετική προσωπικότητα) μιας πυρηνικής αντιπαράθεσης. Επομένως, συμφωνίες που εγγυώνται τη μη χρήση πυρηνικών από τους «εννέα» εναντίον άλλων κρατών –που δεσμεύονται εθελοντικά σε καθεστώς αποπυρηνικοποίησης– θα μειώσουν προσωρινά την ταχύτητα της αναπόφευκτης εξάπλωσης των πυρηνικών εξοπλισμών σε διάφορα σημεία του πλανήτη. Φυσικά, η «δέσμευση» ορισμένων ηγεσιών (π.χ. της Βόρειας Κορέας) για τη μη πρώτη χρήση πυρηνικών όπλων δεν μπορεί και δεν πρέπει να θεωρηθεί ιδιαίτερα πειστική.

Σε τελευταία ανάλυση, η αναμενόμενη αύξηση του αριθμού πυρηνικών δυνάμεων θα πρέπει να οδηγήσει στη θέσπιση αποτελεσματικών διεθνών καθεστώτων αμοιβαίας επαλήθευσης των πυρηνικών οπλοστασίων, όπου αυτά βρίσκονται και όποτε αυτά αναπτύσσονται. Και εδώ ίσως κρύβεται ο μεγαλύτερος κίνδυνος για το μέλλον της ανθρωπότητας στον πλανήτη μας. Συγκεκριμένα, η απόκτηση όπλων μαζικής καταστροφής από τρομοκρατικές οργανώσεις (με ηγεσίες τύπου αυτόχειρα βομβιστή) μπορεί τελικά να αναιρέσει τη λογική της «αμοιβαίας και εξασφαλισμένης καταστροφής». Δυστυχώς, ένα μείγμα θρησκευτικής ή ιδεολογικής πίστης για την κατοχή της μοναδικής και απόλυτης αλήθειας (που χωρίζει τον κόσμο σε δυνάμεις του καλού και του κακού) μπορεί τελικά να καταλήξει σε νέα –ίσως τα τελευταία– ολοκαυτώματα σε έναν κόσμο που θα τρεμοσβήνει.

* Ο κ. Θ. Κουλουμπής είναι ομότιμος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Ενώ κάποιες ευρωπαϊκές χώρες «κυνηγάνε» όσους ετοιμάζονται να φύγουν ή έχουν επιστρέψει από τις τάξεις του Ι.Κ., η Δανία εφαρμόζει πιλοτικά ένα ήπιο πρόγραμμα, για την επανένταξή τους στην κοινωνία

Γράφει η Λήδα Παπαδοπούλου

Η άνοδος του Ισλαμικού Κράτους (Ι.Κ.) στη Συρία και το Ιράκ και η επιτυχημένη, όπως φαίνεται, εκστρατεία στρατολόγησης νεαρών μουσουλμάνων από πολλές ευρωπαϊκές χώρες έχουν σημάνει συναγερμό στις υπηρεσίες πληροφοριών και τις αστυνομικές αρχές, ενώ θέτουν τα ευρωπαϊκά κράτη αντιμέτωπα με το ερώτημα: Πώς μπορεί ν' ανακοπεί το ρεύμα φυγής επίδοξων τζιχαντιστών προς τις εμπόλεμες ζώνες και κυρίως πώς πρέπει εκείνοι ν' αντιμετωπίζονται όταν γυρίζουν πίσω στην Ευρώπη;

Την ώρα που Γαλλία και Βρετανία υιοθετούν μέτρα, όπως η κατάσχεση διαβατηρίων και η σύλληψη όσων επιστρέφουν, προκειμένου ν' αξιολογηθεί η επικινδυνότητά τους, οι αρχές στη Δανία υιοθετούν μια εντελώς διαφορετική τακτική: τους προσφέρουν βοήθεια με στόχο την ομαλή επανένταξή τους στην κοινωνία.

Πρόκειται για ένα πιλοτικό πρόγραμμα που εφαρμόζει η αστυνομία του Ορχους, της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της χώρας, σε συνεργασία με τις υπηρεσίες πρόνοιας. Προσφέρει περίθαλψη σε όσους έχουν τραυματιστεί, ψυχολογική υποστήριξη που συχνά έχουν ανάγκη και βοήθεια για να βρουν δουλειά ή να συνεχίσουν τις σπουδές τους.

Οπως λέει ο Στέφεν Νίλσεν, σύμβουλος πρόληψης εγκλημάτων και μέλος της Task Force του προγράμματος, «τους υποδεχόμαστε με ανοιχτές αγκάλες. Σε αντίθεση με τη Βρετανία, όπου μπορεί να φυλακιστούν μέχρι να διαπιστωθεί ποιοι είναι, εμείς τους ρωτάμε: "Χρειάζεστε βοήθεια;"». Εξηγώντας αυτή την ίσως υπερβολικά ήπια στάση έναντι ανθρώπων που θεωρούνται και συχνά είναι ύποπτοι τρομοκρατίας, ο Νίλσεν επισημαίνει ότι αν και ορισμένοι εξ αυτών μπορεί ν' αποτελούν απειλή, οι περισσότεροι φέρουν ψυχολογικά τραύματα απ' όσα είδαν και έζησαν στη Συρία: «Πολλοί από τους νέους που επιστρέφουν έχουν χάσει την αθωότητά τους. Πίστευαν ότι πηγαίνουν εκεί για καλό σκοπό -για να πολεμήσουν το καθεστώς του Μπασάρ αλ Ασαντ- κι αυτό που τελικά βρίσκουν είναι κτήνη που βιάζουν και σκοτώνουν ανθρώπους, που αποκεφαλίζουν γυναίκες και παιδιά. (...) Δεν είναι η μεγαλειώδης μάχη που είχαν φανταστεί».

Ο Νίλσεν αμφισβητεί επίσης ότι όλοι όσοι πηγαίνουν να ενταχθούν στις τάξεις των τζιχαντιστών στη Συρία φτάνουν τελικώς να πάρουν μέρος σε μάχες. Αρκετοί ξεκινούν για να προσφέρουν ανθρωπιστικό έργο και από τους επίδοξους μαχητές πολλοί αναλαμβάνουν την επιμελητειακή υποστήριξη και λίγοι καταλήγουν στο μέτωπο. Αυτοί που φτάνουν ώς εκεί δεν είναι συνήθως αυτοί που γυρίζουν πίσω. Αρα, σύμφωνα με το εν λόγω σκεπτικό, οι υπόλοιποι χρειάζονται βοήθεια.

Εθελοντική η συμμετοχή

Το πρόγραμμα εφαρμόζεται σε εθελοντική βάση και οι αρμόδιοι ξεκαθαρίζουν στους συμμετέχοντες ότι είναι πρόθυμοι να τους βοηθήσουν, αλλά εάν διαπιστώσουν ότι εκείνοι εμπλέκονται σε επικίνδυνες δραστηριότητες θα μεταφέρουν όλα τα στοιχεία στις υπηρεσίες πληροφοριών.

Βασικός άξονας του προγράμματος είναι η συμμετοχή των οικογενειών στη διαδικασία επανένταξης. Οι γονείς είναι εκείνοι που τις περισσότερες φορές ειδοποιούν την ειδική μονάδα για την πρόληψη του εξτρεμισμού, ότι το παιδί τους ετοιμάζεται να φύγει ή έφυγε για τη Συρία, και οι ίδιοι ειδοποιούν ότι γυρίζει πίσω. Στη λογική της πρόληψης, η μονάδα έχει δημιουργήσει ένα δίκτυο συνεργασίας όχι μόνο με τους γονείς, αλλά και με το τοπικό τέμενος, ξεκινώντας ένα διάλογο με τους υποψήφιους τζιχαντιστές, με στόχο ν' ανακόψει το ρεύμα φυγής.

Δεν προσπαθούν να αμφισβητήσουν την ιδεολογία τους. Τους εξηγούν όμως τι πρόκειται ν' αντιμετωπίσουν εκεί και τους ενημερώνουν για τις ποινικές ευθύνες που ενδέχεται ν' αντιμετωπίσουν επιστρέφοντας, εφ' όσον διαπιστωθεί ότι έχουν διαπράξει εγκλήματα.

Οι Δανοί εμπνευστές της «ήπιας προσέγγισης» δεν έχουν αυταπάτες. Δεν πιστεύουν ότι η δική τους μέθοδος αρκεί από μόνη της για να λύσει το πρόβλημα, ιδίως εάν δεν εφαρμοστεί σε ευρεία κλίμακα όχι μόνο στη Δανία, αλλά και σε όλη την Ευρώπη. Αλλωστε το πρόγραμμα στοχεύει σε νέους που αμφιταλαντεύονται και μπορούν εν δυνάμει να επανενταχθούν στην κοινωνία και όχι στους σκληροπυρηνικούς και ορκισμένους τρομοκράτες.

Η κυβέρνηση της Δανίας δέχεται τεράστιες πιέσεις από την κοινή γνώμη για να λάβει πιο δραστικά μέτρα εναντίον των υποστηρικτών του τζιχάντ και μελετά ήδη αλλαγές στην αντιτρομοκρατική νομοθεσία, κατά το παράδειγμα της Γαλλίας. Η μέθοδος του Ορχους παραμένει ωστόσο ένα πολύτιμο εργαλείο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί συμπληρωματικά, με μικρό κόστος, αλλά πολύ μεγάλο όφελος.

«Εχουμε δύο επιλογές», λέει ο Νίλσεν: «Μπορούμε να τους αποκλείσουμε και να πούμε "διάλεξες τον τζιχάντ, δεν σε χρειαζόμαστε πια". Ή μπορούμε να πάρουμε τον άλλο δρόμο και να πούμε "υπάρχει μια ανοιχτή πόρτα αν θέλεις να επιστρέψεις στην κοινωνία". Οχι επειδή είμαστε καλοί άνθρωποι. Αλλά επειδή αυτός ο τρόπος έχει αποτέλεσμα».

Πηγή Enet
(Πηγές: www.lemonde. fr-www.aljazeera.com)


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

"Αφού όπλισαν τους ισλαμοφασίστες στη Συρία, στον ΟΑΣΕ απέφυγαν να αναλάβουν τις ευθύνες τους και επιδόθηκαν σε κούφια λόγια"

«Αυτοί που όπλισαν και ενθάρρυναν τους Ισλαμοφασίστες στη Συρία, αυτοί που έκαναν τα στραβά μάτια στην εκπαίδευσή τους από την Τουρκία και τους Τσετσένους, αυτοί που κάνουν τα στραβά μάτια σε εμίρηδες χρηματοδότες των Τζιχαντιστών, αυτοί που επέτρεψαν την «εξαγωγή» τους στην Ουκρανία, αυτοί που δεν τους σταμάτησαν όταν άρχισαν να οργανώνονται στο Ιράκ, είναι οι ίδιοι που ήλθαν αυτές τις μέρες στην Γενεύη στον ΟΑΣΕ, για να μας γεμίσουν με κούφια λόγια και αμπελοφιλοσοφίες.

Μέλη αντιπροσωπειών, Bουλευτές από Ε.Ε., ΗΠΑ, Καναδά, δεν είχαν το κουράγιο να αναλάβουν τις ευθύνες τους, για λογαριασμό των χωρών τους. Δεν μίλησαν για ρεαλιστικές λύσεις. Έστελναν την μπάλα στην εξέδρα, μπερδεύοντας Ρωσία, Κριμαία, αλλά κουβέντα για τους αποκεφαλισμούς. Και μάλιστα με τον τελευταίο, ενός Λονδρέζου ανθρωπιστή ταξιτζή, να σφάζεται την ώρα που όλοι αυτοί έκαναν τους απορημένους, τεθλιμμένους και στα λόγια «αποφασισμένους» έναντι του ISIS.

Εξαίρεση στον καταχεριασμό που τους άξιζε, εμείς οι Έλληνες, οι Γάλλοι και οι Ρώσοι. Όσοι πήραμε τον λόγο από τις αντιπροσωπείες μας, τα είπαμε χύμα. Αλλά, δεν ίδρωσε το μέτωπο κανενός. Προφανώς περίμεναν την μεσημεριανή διακοπή για το φαγητό»

Αυτή τη δήλωση έκανε ο Βουλευτής Επικρατείας και Τομεάρχης Εξωτερικών των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Τέρενς Κουίκ, μετά το τέλος των εργασιών της Φθινοπωρινού Συνόδου του ΟΑΣΕ (Οργανισμός για την Ασφάλεια και την Συνεργασία στη Ευρώπη), που πραγματοποιήθηκε στη Γενεύη.

Το θέμα των εργασιών είχε να κάνει με τους νέους κινδύνους στην Ασφάλεια (ISIS) και με το μεταναστευτικό.

Σε ότι αφορά το μεταναστευτικό, ο Τέρενς Κουίκ δήλωσε:

«Το μεγάλο ζήτημα της λαθρομετανάστευσης και αυτό πέρασε με μία στείρα συζήτηση. Απαθείς οι Τούρκοι που στέλνουν παράνομους μετανάστες σε Ελλάδα και Κύπρο, παρά τις καταγγελίες που έκαναν μέλη των αντιπροσωπειών των δύο χωρών.

Απαθείς οι γερμανόσυρτοι ευρωπαίοι στα όσα κατήγγειλαν Ιταλοί, Μαλτέζοι και Ισπανοί.

Είναι σαφές, ότι κανένας του Μερκελικού Διευθυντηρίου, δεν θέλει να εκλάβει τις χώρες του νότου και πάνω απ’ όλα την Ελλάδα και την Κύπρο, ως σύνορα της Ευρώπης.

Οι κυβερνήσεις μας δεν μπορούν κάθονται απραγείς, ελέω των πιέσεων που δέχονται από τα μνημόνια.

Όλες οι ευρωπαϊκές χώρες, στο θέμα –αν μη τι άλλο– των προσφύγων από Συρία, πρέπει να αποφασίσουν ίση κατά κεφαλή μοιρασιά στην φιλοξενία τους. Όχι όλα η Ελλάδα. Όχι όλα η Κύπρος».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Εισαγωγικό σχόλιο ιστολογίου: Σας παραθέτουμε ολόκληρο το άρθρο της καλής εφημερίδας αν κι εμείς πιστεύουμε ότι δεν μπορεί ένας απλός υπάλληλος και συνδικαλιστής να είναι ο υπεύθυνος για την τεράστια αυτή ζημία (όχι μόνο σε οικονομικό επίπεδο)... Το θεωρούμε τόσο υπερβολικό όσο και άτοπο... Δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε, όμως, ότι το τότε καθεστώς Γεωργίου Παπανδρέου χρησιμοποίησε διάφορους ανευθυνο-υπεύθυνους για να κάνει τις "βρωμοδουλειές" του… Άλλωστε εμείς, από αυτό εδώ το βήμα, πολλάκις έχουμε αναφέρει ποιός ή ποιοί ευθύνονται και γιατί για την συγκεκριμένη υπόθεση...

Γι αυτό γίναμε ξέφραγο αμπέλι για τους λαθρομετανάστες…
Το ερώτημα τώρα είναι ποιος θα πληρώσει τη ζημία του Δημοσίου, ποιος θα αποζημιώσει την ανάδοχο εταιρεία και αν θα υπάρξει καταλογισμός ευθυνών…

Η ΕΥΠ στερήθηκε αξιόπιστο δορυφορικό σύστημα ελέγχου και παρακολούθησης των χερσαίων συνόρων εξαιτίας ενεργειών της τότε Διοίκησης Μπίκα και του τότε υπουργού Δημόσιας Τάξης Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, τους οποίους είχε παρασύρει με παραπλανητικές πληροφορίες ο άλλοτε αρχισυνδικαλιστής και αποτυχών στις τελευταίες συνδικαλιστικές εκλογές της Υπηρεσίας, Θ.Σ.

Πρώην στελέχη της ΕΥΠ ανέφεραν στην «Κυριακάτικη KontraNews» ότι «μέσα από ανεξήγητες κωλυσιεργίες και απίθανους ισχυρισμούς το καθ’ όλα ετοιμοπαράδοτο και χρήσιμο έργο (ρωσικής προέλευσης) δεν παραλήφθηκε τότε από την Υπηρεσία, παρά τον εκφρασθέντα αρχικό ενθουσιασμό της Διοίκησης Μπίκα για τις δυνατότητες και την αποτελεσματικότητά του».

Έτσι, με διάφορες διαδικασίες που είχαν ακολουθηθεί εκείνη την περίοδο, το έργο απεντάχθηκε το 2011, επί κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου –προς την οποία παρείχε υπηρεσίες ο εν λόγω συνδικαλιστής – πρόεδρος- από τα χρηματοδοτούμενα προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με το αιτιολογικό ότι «δεν συνάδει με την αποστολή και τις αρμοδιότητες της ΕΥΠ».
Σημειώνεται ότι η σχετική προμήθεια γινόταν μέσα από το Πρόγραμμα Κοινωνίας της Πληροφορικής και με χρηματοδότηση κατά 75% από την ΕΕ, συνολικού προϋπολογισμού 1.583.000 ευρώ.

Η υπόθεση αυτή είχε και συνέχεια καθώς είχε παραπεμφθεί από την τότε διοίκηση της ΕΥΠ και προτροπή του συγκεκριμένου αρχισυνδικαλιστή στον Γενικό Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης, ο οποίος είχε εντοπίσει «διοικητική αταξία» στην ΕΥΠ καταλογίζοντας τότε ευθύνες σε στελέχη της Κοινωνίας της Πληροφορικής(!) για πλημμελή άσκηση καθηκόντων, παραπέμποντας την υπόθεση στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών. Η υπόθεση κατέληξε στον Ανακριτή για να περατωθεί τον Ιούλιο του 2013 με απαλλακτική για όλους τους «κατηγορούμενους» πρόταση του αρμόδιου Εισαγγελέα και τελική διαβίβαση της υπόθεσης στο Δικαστικό Συμβούλιο, το οποίο διέταξε τη διεξαγωγή πραγματογνωμοσύνης.
Η πραγματογνωμοσύνη ήταν αποκαλυπτική της όλης κατάστασης: Το έργο είχε παραδοθεί κατά 98% και η ποιότητά του ήταν τέτοια που ακόμη και σήμερα θα μπορούσε να τεθεί σε απόλυτη και λίαν αποδοτική λειτουργία. Το Δικαστικό Συμβούλιο, μετά την πραγματογνωμοσύνη, απήλλαξε από όλες τις κατηγορίες τις οποίες είχε εξυφάνει ο συνδικαλιστής – πρόεδρος την εποχή εκείνη, 14 πρώην και νυν στελέχη της ΕΥΠ, καθώς και 6 στελέχη της Κοινωνίας της Πληροφορικής.

Το ερώτημα τώρα είναι ποιος θα καλύψει τη ζημία του Δημοσίου.
Ποιος θα αποζημιώσει την ανάδοχο εταιρεία.
Αν θα υπάρξει καταλογισμός ευθυνών…
Και ποιος θα αποζημιώσει ηθικά και υλικά τους υπαλλήλους που είδαν την υπηρεσιακή τους σταδιοδρομία να καταστρέφεται.
Και τέλος, τι θα γίνει με τον υπόδικο και για βαρύτερο αδίκημα συνδικαλιστή, που αποδοκιμάστηκε στις τελευταίες συνδικαλιστικές εκλογές αλλά ήταν αυτός που προκάλεσε, ουσιαστικώς την υπόθεση.

Την πρώτη τιμωρία του την επεφύλαξαν οι συνάδελφοί του, «μαυρίζοντάς» τον, καθώς δεν του συγχώρησαν την αλλοπρόσαλλη πολιτική που ασκούσε στην νευραλγική αυτή Υπηρεσία, αλλάζοντας συνεχώς πολιτικά στρατόπεδα, αναλόγως του τι τον συνέφερε.
Δεν του συγχώρεσαν, επίσης, την πιθανή ανάμειξή του σε διαρροές απορρήτων εγγράφων από την Υπηρεσία προς ξένα κέντρα, αλλά και την αντισυναδελφική του συμπεριφορά.

Συνολικώς, οι συνδικαλιστικές δυνάμεις που πρόσκεινται στον κυβερνητικό συνασπισμό εξέλεξαν 40 αντιπροσώπους, ενώ αυτές που πρόσκεινται στον ΣΥΡΙΖΑ 24. Έτσι, στο νέο ΔΣ που θα προέλθει από το προσεχές συνέδριο, η παράταξη των νικητών θα καταλάβει και τις 11 θέσεις.
Σημειώνεται, τέλος, ότι ο αποδοκιμασθείς συνδικαλιστής Θ.Σ. είχε καταγγείλει ψευδώς στην ΑΔΕΔΥ και στα κόμματα ότι στις συνδικαλιστικές εκλογές είχε αναμιχθεί η σημερινή Διοίκηση της ΕΥΠ. Μάλλον ήλθε η ώρα να απαλλαγεί η Υπηρεσία από τον εν λόγω υπάλληλό της, ο οποίος κατηγορείται και για ψευδορκία, δίχασε την ΕΥΠ, ενώ συνεχίζει να την ζημιώνει με διαρροή στα ΜΜΕ ειδικού χειρισμού θεμάτων.

Πηγή εφημ. «Κυριακάτικη Kontranews»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Θα είχε τεράστια σημασία, αν υπήρχε μια «κρίσιμη εκλογική μάζα» με ρεαλιστική αντίληψη της πολιτικής πραγματικότητας – ένας αριθμός ψηφοφόρων ποσοτικά ικανός να κρίνει - καθορίσει το εκλογικό αποτέλεσμα αξιολογώντας πραγματικά δεδομένα, όχι εντυπώσεις. Θα είχε σημασία μεγάλη, αλλά το ζητούμενο είναι δυσκατόρθωτο, μοιάζει αδύνατο. Κυρίως, επειδή είναι σπάνιες οι εφημερίδες και μάλλον ανύπαρκτα τα κανάλια και τα ραδιόφωνα που δεν αναμασούν, σε παραλληλία ή αντιμαχία, την αγοραία (πειθαρχημένη στους νόμους της αγοράς) κομματική λαϊκίστικη προπαγάνδα.

Κάποτε, μια έντιμη, δηλαδή αδέσμευτη δημοσιογραφία μπορούσε να διαμορφώνει «κοινή γνώμη» – πρόσφερε αφτιασίδωτη την πληροφορία και απροκατάληπτη την κρίση - αξιολόγησή της. Το ίδιο όμως πολιτισμικό «παράδειγμα» που κάποτε καταξίωνε την ελεύθερη δημοσιογραφία, σήμερα παράγει μόνο τον έμπρακτο εκμηδενισμό της. Δεν υπάρχει περιθώριο σήμερα να διαμορφώσει ο πολίτης τη δική του πολιτική γνώμη κρίνοντας και αποτιμώντας αξιόπιστες πληροφορίες για πραγματικά δεδομένα. Σήμερα η πολιτική μόνο «παίζεται»: Οι πραγματικοί παίκτες είναι άγνωστοι στον πολίτη, τα πιόνια του παιχνιδιού είναι ειδικά εκπαιδευμένοι επαγγελματίες (κάτι ανάλογο με τα ντρεσαρισμένα άλογα του ιπποδρόμου ή τους πανάκριβα αγορασμένους ποδοσφαιριστές). Και ο ρόλος των δημοσιογράφων είναι να κρατούν σε συνέγερση το πλήθος, παθιασμένο για το παιχνίδι, δηλαδή για τη μέθεξη σε μια εικονική πραγματικότητα. Πάθος, μένος και συνεπαρμός μόνο για χειρισμούς, επιδεξιότητες, «ευκαιρίες», μεταγραφές, δηλαδή για μόνη την εικόνα, για μόνο το τίποτα.

Σήμερα η πολιτική μόνο «παίζεται», και παίζεται ως παιχνίδι εικονικό, με αχρηστευμένη τη σκέψη, την κρίση, με όρους ψυχολογικής αποκλειστικά συμμετοχής – ποιος θα κερδίσει τις εντυπώσεις. Ταυτίζεται η πολιτική με την απώλεια επαφής με την πραγματικότητα, απώλεια αίσθησης της πραγματικότητας. Από τα κορυφαία δείγματα αυτής της απώλειας είναι το γεγονός ότι στις δημοσκοπήσεις και στην πάγια ερώτηση «ποιον κρίνετε καταλληλότερο για πρωθυπουργό», πλειοψηφεί πάντοτε όποιος τυχαίνει να βρίσκεται εκείνη την περίοδο στον πρωθυπουργικό θώκο, έστω και με νοημοσύνη ανεπαρκή ή παταγωδώς ανίκανος.

Είναι παιχνίδι σήμερα η πολιτική, παίζεται ακριβώς με τους όρους του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Οι πραγματικοί παίκτες είναι αθέατοι: λειτουργούν ως «παράγοντες» (παράγουν το θέαμα), αγοράζουν (απευθείας ή με μεταγραφή) τους εικονικούς παίκτες, «στήνουν αγώνες», συντηρούν «παράγκες». Και το αφιονισμενο πλήθος χορταίνει θέαμα. Οι δημοσιογράφοι μετέχουν (με το αζημίωτο) στο εικονικό παιχνίδι και οι ντοπαρισμένοι «φίλαθλοι», αφελέστατοι πάντοτε (όπως και οι «αγνοί ιδεολόγοι» ή οι πατριώτες) παθιάζονται και αντιμαχούν για την «ομαδάρα»τους (ή για το κόμμα «τους») που είναι γι’ αυτούς «θρησκεία» (πρβλ. τις υστερικές κραυγές κορυφαίου εξωπραγματισμού: «Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό» – με 3,6% στις δημοσκοπήσεις – «Γιώργο γερά, να πέσει η Δεξιά», προς τον θλιβερό ύπατο της ανικανότητας).

Η γλώσσα που χρησιμοποιούμε για την πολιτική έχει τόση σχέση με την πραγματικότητα όση σχέση έχει και η γλώσσα των «ποδοσφαιρόφιλων» με την αγάπη για την άθληση. Το φοβερό και δεινότατο είναι ότι το παραισθησιογόνο πάθος για το ποδόσφαιρο απλώς καθηλώνει κάποιες μάζες ανθρώπων σε έναν εκούσια επιλεγμένο κρετινισμό, με την ανάλογη γλωσσική υπανάπτυξη. Ενώ η αποκοπή της πολιτικής από την πραγματικότητα της ζωής μας εγκαταλείπει τα ουσιώδη του βίου μας, το ψωμί μας από το μέλλον των παιδιών μας, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την ποιότητα της ζωής μας, στα χέρια ανίκανων και συχνά φαύλων ανθρώπων, που κάνουν καριέρα παίζοντας με την κατασκευή εντυπώσεων, για να συνεχίσουν οι ίδιοι να ζουν βίο πριγκήπων, αν και τυχάρπαστοι.

Οταν ο «υπουργός» κ. Ντινόπουλος συντάσσεται με την πολιτική του αντίπαλο κ. Δούρου προκειμένου να μη διερευνηθούν και τιμωρηθούν κοινωνικά εγκλήματα πλαστογραφίας, κακουργήματα ιταμής αδικοπραγίας, το κάνει, προφανέστατα, επειδή παίζει την επανεκλογή του στη Β΄ Αθηνών – θέλει να κερδίσει εντυπώσεις φιλολαϊκού πολιτευτή σε σύγκριση με τον κομματικό του συνυποψήφιο κ. Κυριάκο Μητσοτάκη. Και την ίδια ώρα, ο πρωθυπουργός κ. Σαμαράς, που έχει ο ίδιος αποφασίσει και τολμήσει να συμπεριλάβει στην κυβέρνηση διαχείρισης μιας ολοκληρωτικής καταστροφής αναιδέστατους «ταβλαδόρους» τύπου Ντινόπουλου, επαίρεται και κομπάζει για φαντασιώδεις και ανυπόστατες επιτυχίες. Δεν διανοείται να διαλεχθεί δημόσια με την ακομμάτιστη, ρεαλιστική δημοσιογραφία, που τεκμηριώνει ατράνταχτα την πιστοποίηση ότι, πέντε χρόνια τώρα, η Ελλάδα τρέχει τροχάδην επιτόπου, μένοντας στο ίδιο τέλμα της διάλυσης και καταστροφής: Το πελατειακό κράτος άθικτο, η θεσμοποιημένη διαφθορά και αδικία ανέπαφη («Οικονομ. Καθημ.» 28.9.2014, σελ. 1, 5, 6).

Εκπληξη, ταυτόχρονα, και η ταχύτατη προσαρμογή της αξιωματικής αντιπολίτευσης στους φτηνιάρικους όρους του παιχνιδιού των εντυπώσεων, η ευκολία απεμπόλησης και των «ριζοσπαστικών» επαγγελιών και των «αριστερών» προσχημάτων. Αρχισαν κιόλας να συζητούν για τη μοιρασιά των υπουργείων («Κ» 28.9.2014, σελ. 10), ενώ στη ΔΕΘ ο κ. Τσίπρας εμφανίστηκε αποκρουστικά ολόιδιος με ό,τι επαγγελλόταν ότι θα ανατρέψει: Πρόσφερε υποσχέσεις παροχών καταναλωτικής ευχέρειας, «τεκμηριωμένες» με τα ίδια χιλιοφθαρμένα «θα» σαράντα χρόνων ευδαιμονικής αοριστολογίας. Ούτε λέξη για προσπάθεια κατάλυσης του πελατειακού κράτους, για αποκατάσταση αξιοκρατίας στον δημόσιο βίο, για κίνητρα δημιουργικής παραγωγικότητας, για κοινωνιοκεντρικές στοχεύσεις ρεαλιστικά προγραμματισμένες – κανένα στέρεο αντιστύλι στο κατεαγμένο ηθικό αυτού του λαού.

Ντινόπουλος και Δούρου αναδείχθηκαν εκ των πραγμάτων οι εμβληματικές φιγούρες της μη-διαφοράς Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ. Το «παιχνίδι» της πολιτικής συνεχίζεται απαράλλαχτο, ερήμην της κοινωνικής καταστροφής και της τραγωδίας του λαού μας. Δυόμισι εκατομμύρια Ελληνες κάτω από το όριο της φτώχειας και τρία εκατομμύρια οκτακόσιες χιλιάδες σχεδόν στο όριο. Οι εικονικοί παίκτες του πολιτικού παιχνιδιού πασχίζουν να διαφοροποιηθούν για να τηρούνται τα προσχήματα, αλλά δεν τα καταφέρνουν, μοιάζουν να είναι όλοι, στο κόμμα όπου βρίσκονται, από μεταγραφή. Ως τώρα μιλάγαμε για πράσινο και γαλάζιο ΠΑΣΟΚ, σε λίγο θα μιλάμε και για κόκκινο.

Περιμένουμε την κίνηση που θα επιλέξουν οι πραγματικοί αλλά αφανείς παίκτες στο επόμενο δίμηνο.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

"Ο λύκον το τερίν αν' αλλάζ', το ταπιέν' ατ' 'κι αλλάζ'"
Ποντιακή παροιμία
Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Οι πρόγονοί μας, αυτοί που σφαγιάστηκαν από τους Τούρκους, με τον ίδιο τρόπο που σφαγιάζονται στις οθόνες των τηλεοράσεων οι Ασσύριοι χριστιανοί και οι Κούρδοι, γεζιντί και μουσουλμάνοι, από τους ομοϊδεάτες του Ερντογάν και του Νταβούτογλου, έλεγαν ότι «ο λύκος μπορεί να αλλάζει την τρίχα του, τις συνήθειες και τη συμπεριφορά του όμως δεν τις αλλάζει».

Και την παροιμία αυτή την έλεγαν όταν ήθελαν να αναφερθούν στην ιδιοσυγκρασία του τουρκικού λαού, η οποία παραμένει απαράλλακτη στη διάρκεια της Ιστορίας. Άλλωστε, η επιμονή και η λύσσα με τις οποίες αρνούνται να αναγνωρίσουν τη γενοκτονία που έκαναν οι Τούρκοι, επί διακυβέρνησης της χώρας από τους Νεοτούρκους και από τον Κεμάλ, αποτελούν απόδειξη του προαναφερθέντος ρητού, όπως επίσης αποτελεί απόδειξη ο τρόπος με τον οποίο συνεργάζονται και χρησιμοποιούν τους ομοϊδεάτες τους τζιχαντιστές στο Ιράκ και στη Συρία, αφενός μεν για να «εκκαθαρίσουν» την περιοχή από οτιδήποτε μη μουσουλμανικό και αφετέρου από τους Κούρδους, ιδιαίτερα της Ροζάβα (Β. Συρία), που ήδη αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν περισσότερα από 400 χωριά, ενώ είναι υπό πολιορκία η τρίτη μεγαλύτερη κουρδική πόλη.

Αν αυτό δεν είναι γενοκτονία, τότε τι είναι;

Και αν όλα αυτά που καταγγέλλουμε χρόνια τώρα, για ενίσχυση των τζιχαντιστών από την Τουρκία, αν η πολιορκία της Κόμπανι από τους τζιχαντιστές, μια μέρα μετά την απελευθέρωση των Τούρκων ομήρων, που έγινε στην περιοχή της προαναφερθείσας πόλης, δεν αποτελούν απόδειξη ενεργού ανάμειξης της Τουρκίας στην εν εξελίξει γενοκτονία, τότε τι άλλο θα πρέπει να περιμένουμε.

Αν η επίσκεψη του Ερντογάν, αμέσως μετά την ανάληψη των νέων του καθηκόντων, μετά την κατεχόμενη Κύπρο και το Αζερμπαϊτζάν, στο Κατάρ, που στηρίζει με κάθε τρόπο τους τζιχανιστές, δεν είναι απόδειξη της στάσης της Τουρκίας, που θεωρεί φυσικό σύμμαχο το λεγόμενο Ισλαμικό Κράτος, τότε τι είναι;

Αν η αδημονία με την οποία περιμένουν τα τουρκικά μέσα μαζικής ενημέρωσης και η συντριπτική πλειονότητα των Τούρκων, πολιτών τε και πολιτικών, από στιγμή σε στιγμή να πέσει η Κόμπανι, για να εξουδετερώσουν την απειλή που συνιστά το δεύτερο κουρδικό κράτος στο μαλακό υπογάστριο της Τουρκίας, δεν μοιάζει με την αδημονία του ορνίου να επιπέσει με μανία σε ένα πτώμα, τότε με τι μοιάζει;

Η Δύση -και για να γίνουμε συγκεκριμένοι-, οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο, θεωρούν την Τουρκία χώρα-πυλώνα για την εξυπηρέτηση ζωτικών συμφερόντων τους στα Βαλκάνια, στον Εύξεινο Πόντο, στον Καύκασο, στο Ιράν, στο Ιράκ, στη Συρία και τη Μέση Ανατολή. Θα λέγαμε δε ότι η Τουρκία τούς είναι και πολύ χρήσιμη για να «συνετίζονται» η Κύπρος και η Ελλάδα, όποτε αυτό εξυπηρετεί τους σχεδιασμούς και τα συμφέροντα της Ουάσινγκτον και του Λονδίνου.

Αυτό το γνωρίζει πολύ καλά η Τουρκία, γνωρίζει ότι την έχουν ανάγκη, γι' αυτό οι εκάστοτε ηγεσίες της βρίσκουν το θάρρος να τεντώνουν το σκοινί και να εκμαιεύουν από τη Δύση υποχωρήσεις, που φθάνουν ως την κάλυψη της Αγκυρας, όχι μόνο για γενοκτονίες που διέπραξε στο παρελθόν αλλά και για γενοκτονίες που είναι σε εξέλιξη, όπως αυτές των Ασσύριων χριστιανών και των Κούρδων γεζιντί και μουσουλμάνων.

Θα πρέπει να έχουν μεγάλο βαθμό πολιτικής μυωπίας οι αξιωματούχοι των ΗΠΑ και της Δύσης γενικότερα, αν δεν βλέπουν ότι πίσω από όλα αυτά κρύβεται η επιδίωξη της Τουρκίας, με τη βοήθεια των τζιχαντιστών, να εξαλείψει τα κουρδικά καντόνια από τα νότια σύνορά της, να ευνουχίσει το αυτόνομο κουρδικό κράτος του Β. Ιράκ και στη συνέχεια να κινηθεί προς ανατροπή του Ασαντ, για να ελέγξει το σουνιτικό κράτος που θα προκύψει αλλά και το σύνολο της συριακής επικράτειας, κάνοντας πράξη την πρώτη φάση του νεοοθωμανικού της ονείρου.

Επίσης, θα πρέπει να είναι πολύ ευκολόπιστοι για να πείθονται από τις φαινομενικές αλλαγές πολιτικής του διδύμου Ερντογάν - Νταβούτογλου, οι οποίοι εμφορούνται από την ίδια ιδεολογία που εμφορούνται οι τζιχαντιστές. Απλά δεν κρατούν οι ίδιοι τα μαχαίρια των αποκεφαλισμών, γιατί αυτό απαιτεί ο ρόλος του καθενός.

Τέλος, τους ευκολόπιστους των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης, που εξ αντικειμένου συμπορεύονται και... συμπάσχουν με την Τουρκία, επειδή ψηφίστηκε ο νόμος που ποινικοποιεί την άρνηση της γενοκτονίας των Αρμενίων και των Ελλήνων της Ανατολής, τους καλούμε να δουν με προσοχή σε ένα λεξικό τη λέξη «συνενοχή».

Πηγή "Κυριακάτικη δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση των Ολετήρων είναι μια κυβέρνηση παλαιάς κοπής, ένας εσμός «μαυρογιαλούρων», ανόητων και ανίκανων να χαράξουν οικονομική πολιτική, όταν αυτή η πολιτική δεν αφορά στην διανομή πόρων σε σφέτερους, αλλά στη χάραξη τακτικών και στη διαμόρφωση στρατηγικής με όρους αειφορίας, για την ανασυγκρότηση της καταρρέουσας παραγωγικής βάσης της χώρας.

Μοιραία, μια τέτοια αξιοθρήνητη κυβέρνηση, δεν μπορεί παρά να είναι υποχείριο του ευρω-ιερατείου και να παραμένει παθητικά εξαρτώμενη από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Στιγματισμένοι από την ανεπάρκειά τους και εγκλωβισμένοι στα αδιέξοδα που οι ίδιοι οι Ολετήρες δημιούργησαν με τις πράξεις και τις παραλείψεις τους, απομένουν παραδομένοι στους ευρωπαϊκούς θεσμούς που έχουν αναλάβει την πλήρη εποπτεία της ελληνικής οικονομίας και σ’ αυτούς, κατά τα φαινόμενα, όχι μόνον έχουν εναποθέσει την πολιτική τους επιβίωση, αλλά έχουν εκχωρήσει και τις όποιες πρωτοβουλίες για την μελλοντική πορεία της Ελλάδας.

Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, ήταν όσο σαφής χρειαζόταν να γίνει: εάν το πρόγραμμα προσαρμογής δεν συνεχιστεί, κλείνει η στρόφιγγα της ρευστότητας προς το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Το μήνυμα Ντράγκι αποδομεί τον αστείο κύριο που καταλαμβάνει αναιτίως τον θώκο  του Πρωθυπουργού, ο οποίος, δήθεν, ισχυρίζεται ότι θα μπορούσε η χώρα να βγει από το Μνημόνιο πριν από τη συμφωνηθείσα ημερομηνία. Εν όψει των εξελίξεων στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό, η δήλωση του κεντρικού τραπεζίτη προκαλεί αμηχανία στην ανεκδιήγητη ελληνική κυβέρνηση, αφού υπό την διαχειριστική της ευθύνη, το ούτως ή άλλως παρανοϊκό πρόγραμμα «διάσωσης», έχει εξελιχθεί σε σουξεδιάρικη ιστορία τρόμου και μνημείο κοινωνικής αναλγησίας, πολιτικής αγυρτείας και οικονομικής αποτυχίας.

Επιστέγασμα των παραπάνω είναι η γελοιότητα που χαρακτηρίζει τους έσχατους λεονταρισμούς του ανάξιου κυβερνήτη και τους ισχυρισμούς του ότι σχίζει το Μνημόνιο σελίδα-σελίδα, ενώ στην πραγματικότητα το μόνο που μανιωδώς σχίζει, σελίδα-σελίδα, είναι το Ελληνικό Σύνταγμα. Με ψεύδη όμως και λεονταρισμούς δεν ασκείται πολιτική∙ μόνο χάνεται πολύτιμος χρόνος που φεύγοντας, παίρνει μαζί του περισσότερα όνειρα, περισσότερες ελπίδες, περισσότερες ζωές.

Ωστόσο, οι δηλώσεις του κεντρικού τραπεζίτη δεν αφορούν μόνον στην ετοιμόρροπη κυβέρνηση που καταρρέει υπό το βάρος της ανικανότητάς της να παράξει πολιτικά αποτελέσματα ή να μετουσιώσει τα όποια πολιτικά αποτελέσματα σε αληθινά πλεονάσματα αντί των αστείων λογιστικών λαθροχειριών που επιχειρεί και οι οποίες παράγουν μόνο πρωτογενές πλεόνασμα αηδίας!

Οι δηλώσεις του κεντρικού τραπεζίτη αφορούν και στην αξιωματική αντιπολίτευση που, ευλόγως, διεκδικεί στο όνομα της καθημαγμένης μας κοινωνίας, την εντολή να πράξει στον αντίποδα των ολετήρων του απαράδεκτου κυβερνητικού θιάσου.

Ασφαλώς, οι αιτιάσεις στην διαπραγματευτική επιχειρηματολογία μιας μελλοντικής, έντιμης -σε αντιδιαστολή με την σημερινή- ελληνικής κυβέρνησης, αναμένεται να περιστραφούν γύρω από την ανθρωπιστική κρίση που βιώνουμε στην Ελλάδα, απόρροια του προγράμματος «διάσωσης»∙ αιτιάσεις που ασφαλώς εδράζονται στις αρχές του διεθνούς δικαίου που σήμερα, μαζί με τα συνταγματικά μας διακαιώματα, καταπατούνται κατάφωρα.

Παράλληλα όμως με αυτές τις αιτιάσεις που είναι επαρκώς τεκμηριωμένες από όλους τους δείκτες κοινωνικής ευημερίας οι οποίοι έχουν παταγωδώς καταβαραθρωθεί, εκείνο που επείγει είναι η εκπόνηση του προγράμματος της παραγωγικής ανασυγκρότησης, απ’ όπου θα προκύπτουν και οι χρηματικές ροές που θα υποστηρίζουν την όποια πρόταση για το πάγωμα, την επιμήκυνση ή το «θάψιμο» του δημόσιου χρέους, όπως, κατά βούληση των εκπροσώπων της, διατείνεται ότι θα διεκδικήσει η αξιωματική αντιπολίτευση, όταν κι αν αναλάβει τις τύχες της χώρας, απεμπολώντας, μάλιστα, σιωπηρά μια σημαντική πηγή κεφαλαίων που θα προέκυπτε από το δίκαιο αίτημα της κοινωνίας μας για την σύσταση ανεξάρτητης επιτροπής λογιστικού ελέγχου του δημόσιου χρέους.

Τελευταίο και όχι λιγότερο σημαντικό στοιχείο αυτής της συζήτησης που έχει ανοίξει με αφορμή τις δηλώσεις Ντράγκι είναι ακριβώς το περιεχόμενο αυτών των δηλώσεων, στο τεχνικό τους περιεχόμενο. Έτσι, πριν αρχίσουμε τις αντιπαραθέσεις για το αν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, με τις προϋποθέσεις που θέτει προκειμένου να αγοράσει τα τοξικά ομόλογα των πτωχών μας τραπεζών, γελοιοποιεί λιγότερο την ελληνική κυβέρνηση ή περισσότερο την αξιωματική αντιπολίτευση, οφείλουμε να κατανοήσομε ποια είναι αυτά τα στοιχεία ενεργητικού που ζητούνται ως εξασφάλιση. Διότι ευλόγως δημιουργείται η φρικτή υποψία ότι τα ομόλογα αυτά [ΑΒS (asset backed securities)] συνδέονται με τους τίτλους των υπό κατάσχεση σπιτιών μας και των χωραφιών των παππούδων μας. Αν όχι αυτά τα περιουσιακά  στοιχεία, τι άλλο έχει απομείνει, μετά από το συστηματικό ξεπούλημα πολλών χρόνων που σήμερα έχει επιταθεί? Μόνον η Ακρόπολη των Αθηνών!

Alexandros Raskolnick από my-pillow-book

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Του Τάκη Φωτόπουλου

Ο νέος μεγάλος μύθος με τον οποίο παραμυθιάζουν τα θύματα της παγκοσμιοποίησης, τόσο η κυβέρνηση της κοινοβουλευτικής Χούντας όσο και η αξιωματική αντιπολίτευση, είναι η δήθεν μεγάλη αλλαγή που έρχεται και θα μας βγάλει από τα μνημόνια και την οικονομική καταστροφή. Είτε αυτό θα γίνει σαν φυσική εξέλιξη των «προσπαθειών» της Χούντας όλα αυτά τα χρόνια, όπως ισχυρίζεται, είτε θα γίνει χάρη στους πολιτικούς και οικονομικούς χειρισμούς των εγκεφάλων του ΣΥΡΙΖΑ που μολονότι δεν διανοούνται να κτυπήσουν τις αιτίες της καταστροφής αυτής, οι οποίες ανάγονται στην παραμονή της χώρας στην ΕΕ (όχι απλά στην Ευρωζώνη) και την έλλειψη οικονομικής κυριαρχίας, εντούτοις, σαν νέοι... Χουντίνι, υπόσχονται, αν εκλεγούν, να μας βγάλουν από τη καταστροφή. Όμως, για να δούμε τι είδους αλλαγή και έξοδος από τη καταστροφή είναι δυνατή, πρέπει πρώτα να την ορίσουμε .

Αρχικά, θα πρέπει να διακρίνουμε τις συνέπειες της καταστροφής στη φτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων από τις ίδιες τις «θεσμικές αλλαγές» που υιοθετήθηκαν από τη Χούντα. Και αυτό γιατί, και αν ακόμη ήταν δυνατή η «ανακούφιση» των λαϊκών στρωμάτων από κάποιες συνέπειες της καταστροφής, όσο οι θεσμικές αυτές αλλαγές παραμένουν, τότε, ακόμη και χωρίς μνημόνια, η καταστροφή θα είναι πια μόνιμη. Με άλλα λόγια, τα Μνημόνια δεν ήταν ποτέ αυτοσκοπός για τη Χούντα και τις ελίτ από πίσω της. Ήταν μέσο για να επιβληθούν οι «αναγκαίες μεταρρυθμίσεις». «Αναγκαίες» όχι βέβαια για το «καλό της οικονομίας», όπως λένε οι ελίτ, και παπαγαλίζουν και οι συστημικοί οικονομολόγοι που διδάσκονται στα Πανεπιστήμια ότι υπάρχει κάποιο «γενικό» καλό. Πράγμα που αποτελεί άλλο ένα μύθο σε μια καπιταλιστική οικονομία της αγοράς, όπου το τι είναι «καλό» για την οικονομία ορίζεται με βάση τα συμφέροντα αυτών που την ελέγχουν. Όμως, στην προκειμένη περίπτωση, το συμφέρον των θυμάτων της παγκοσμιοποίησης και αυτό των ευεργετούμενων από αυτήν είναι διαμετρικά αντίθετα. Τα συμφέροντα αυτά έχουν, βέβαια, απόλυτη σχέση με τις ταξικές διαιρέσεις που είναι όμως πολύ ευρύτερες στην εποχή της διεθνοποιημένης οικονομίας της αγοράς από τις παραδοσιακές ταξικές διαιρέσεις που χαρακτήριζαν την καπιταλιστική οικονομία του κράτους-έθνους.

Όσον άφορα στις συνέπειες της καταστροφής, αυτές είναι φανερές ακόμη και από τα επίσημα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ΤτΕ. Έτσι, το συνολικό ποσό που πληρώθηκε για αμοιβές εξαρτημένης εργασίας μειώθηκε περίπου 35% κατά μέσο όρο μέσα στα 5 χρόνια της «κρίσης» (2009-2014), ενώ ως γνωστό οι αμοιβές αυτές ήταν ήδη πολύ χαμηλότερες από τις αντίστοιχες στις χώρες του «Βορρά» της ΕΕ, και με το άνοιγμα των αγορών, χάρη στην Ενιαία Αγορά και το Ευρώ που... απολαμβάνουμε μέσα στην ΕΕ, οι τιμές (τουλάχιστον) εξισώθηκαν, μειώνοντας ακόμη περισσότερο την αγοραστική δύναμη των λαϊκών στρωμάτων. Αντίστοιχα, οι κοινωνικές μεταβιβάσεις (που περιλαμβάνουν και τις συντάξεις) μειωθηκαν κατά περίπου 27%. Και αυτό, πέρα βέβαια από τους επιπλέον φόρους (χαράτσια κ.λπ.) που κουτσούρευαν ακόμη περισσότερο το διαθέσιμο εισόδημα των λαϊκών στρωμάτων, για να μην αναφερθούμε στη καταστροφή των ασφαλιστικών ταμείων, εξαιτίας του «κουρέματος» του χρέους το 2012, που βέβαια το πλήρωσαν οι ασφαλισμένοι και όχι οι ελίτ, οι οποίες δεν έχασαν τίποτα από το κούρεμα αλλά, αντίθετα, εξασφάλισαν καλύτερα τα κέρδη τους για το μέλλον!

Όμως, πέρα από τις συνέπειες της καταστροφής στα λαϊκά εισοδήματα, έχουμε και τη μαζική διαρπαγή του κοινωνικού πλούτου που φέρνει το ξεπούλημα των δημοσίων επιχειρήσεων ―ακόμη και κοινής ωφελείας που ικανοποιούν βασικές ανάγκες των πολιτών, οι οποίοι αύριο θα πληρώνουν ακριβότερα το νερό, το ηλεκτρικό, τα ναύλα, τηλεφωνικές επικοινωνίες κ.λπ.. Και αυτό, πέρα από τη κατακόρυφη πτώση των τιμών στα ακίνητα (μεταξύ 33% και 50%) ―λόγω της άγριας ύφεσης― που προσφέρονται επίσης για ξεπούλημα στους ξένους αγοραστές. Περιττό να αναφερθεί ότι οποιοδήποτε κόμμα εκλεγεί δεν πρόκειται να ανατρέψει τη μαζική αυτή κλοπή του κοινωνικού πλούτου, εφόσον παραμένουμε στην ΕΕ, είτε με Μνημόνια είτε χωρίς. Ούτε, βέβαια, κανένα κόμμα (που δεν αμφισβητεί το θεσμικό πλαίσιο το οποίο μας αφαιρεί την οικονομική και εθνική κυριαρχία) μπορεί να ανατρέψει τις θεσμικές αλλαγές που εισάχθηκαν με τα μνημόνια και θα παραμείνουν και χωρίς αυτά. Οι θεσμικές αυτές αλλαγές συνιστούσαν, άλλωστε, διακαή πόθο των ντόπιων και ξένων ελίτ ήδη από την δεκαετία του ’90, όταν προσπαθούσαν με τα νεοφιλελεύθερα και σοσιαλφιλελεύθερα κόμματα που αναδείκνυαν στην εξουσία να τις περάσουν ―με πολύ περιορισμένη όμως επιτυχία, λόγω του περίφημου «εκλογικού κόστους».

Τα πορίσματα, για παράδειγμα, της έκθεσης του ΟΟΣΑ για την Ελλάδα του 1996, και οι θέσεις του ΣΕΒ για την οικονομική πολιτική που εκδόθηκαν πριν τις εκλογές του Σεπτέμβρη 1996, όχι μόνο φανερώνουν την απόλυτη ταύτιση ντόπιων και ξένων ελίτ για τις απαιτούμενες θεσμικές αλλαγές ώστε να «σωθεί η Ελληνική οικονομία», αλλά και την απόλυτη ταύτιση τους με τις ήδη εισαχθείσες θεσμικές αλλαγές. Έτσι, τόσο ο ΟΟΣΑ όσο και ο ΣΕΒ μιλούσαν από τότε για την ανάγκη:

1. «ριζικής αναδιάρθρωσης το συντομότερο δυνατό του θέματος της κοινωνικής ασφάλισης» (ΣΕΒ) διότι «το συνταξιοδοτικό σύστημα είναι από τα πιο πλουσιοπάροχα στην ΕΕ»(ΟΟΣΑ)

2. καθορισμού του ημερομισθίου στο επίπεδο της επιχείρησης, απεριόριστης ελευθερίας απολύσεων, παραπέρα μείωσης του ελάχιστου ημερομισθίου, μείωσης των εργοδοτικών εισφορών κ.λπ.

3. εισοδηματικής «αυστηρότητας και πειθαρχίας στον δημόσιο τομέα» και «γενναίων αποκρατικοποιήσεων» και δραστικής μείωσης των απασχολούμενων στον δημόσιο τομέα.

Τα περισσότερα από τα παραπάνω (και πολλά άλλα) ήδη επιτεύχθηκαν χάρη στην οικονομική καταστροφή που ξέσπασε τα τελευταία χρόνια και παραμέρισε το εκλογικό κόστος. Οι «θεσμικές αλλαγές» που έφερε η καταστροφή, θα αποτελούν πια τα «δεδομένα» των οικονομικών πολιτικών, για οποιοδήποτε κόμμα εκλέγεται στην εξουσία, (όπως άλλωστε ήδη συμβαίνει στον Ευρωπαϊκό Βορρά). Απλά οι ελίτ θα επιτρέπουν τώρα και «αριστερά» κόμματα στην εξουσία, για περισσότερη «ανακούφιση» των φτωχοποιημένων στρωμάτων, υπό τον όρο βέβαια ότι δεν θα αγγίζουν τα «δεδομένα» αυτά…

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Τελικά οι εποχές δεν είναι και πολύ μακριά η μία από την άλλη!

Σαν χθες δεν ήταν που η Μαρία-Αντουανέτα απάντησε: ''δεν έχει ψωμί ο λαός; Ας φάει παντεσπάνι!'';
Η Ιστορία όχι μόνον επαναλαμβάνεται σαν φάρσα, αλλά ενίοτε και ως γελοιότητα!

Πέρσι δεν ήταν που ο δικός μας Αντουανέτος-Αντωνέτος (μα τόση σύμπτωση πιά; ακόμα και στα ονόματα;), έταζε δωρεάν wi-fi για όλους τους έλληνες, ανεξάρτητα απ' το αν θα έχουν σπίτι για να το χρησιμοποιήσουν;

Αφ' ενός δείχνει την σχέση του ανδρός με την πραγματικότητα (ή την κακουργηματική κοροϊδία προς τον ελληνικό λαό) και αφ' ετέρου: είδε κανείς δωρεάν wi-fi;

 Μα ούτε τα καθρεφτάκια που τάζει δεν δίνει;

Ας φανταστούμε τώρα τί εχουμε να ακούσουμε τους επόμενους μήνες...
Τί οχετούς ψέματος...
Τί φύκια για μεταξωτές κορδέλες, που κι αυτά φύκια θα μείνουν...
Τί χάντρες για τους ιθαγενείς...
Απ' το στόμα του δικού μας Αντουανέτου!
 
Ήδη ξεκίνησε, και μάλιστα με το πιό χοντρό: θα φύγει. λέει, η τρόϊκα!
Και μάλιστα διαρρέουν ότι ορίσανε και ημερομηνία! Εισητήρια, τους βγάλανε;

Δηλαδή θέλει να πιστέψουμε ο μαγκόπουλος, πως επειδή θα τους κοιτάξει άγρια, οι τοκογλύφοι θα τα κάνουν απάνω τους και θα φύγουν, αφήνοντας τα όμορφα δις που ισχυρίζονται ότι μας δάνεισαν (ενώ τα έχουν πάρει πίσω σε τόκους και επιτόκια), να τα διαχειρίζεται (τα έσοδα του κράτους και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές κι επιχειρήσεις) ο ίδιος κι ο χοντρός φαταούλας;

Έλεος κυρ-Αντουανέτο μας!
Πες μας καποιο άλλο πιό λεπτό, να το φάμε αμάσητο!

Πες μας ότι είσαι δημοκράτης...
Ή ότι δεν είσαι ανδρείκελο!
Θα το πιστέψουμε!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Αν οι Γερμανοί επιλέξουν να πιέσουν Ολάντ και Ρέντσι για συμμόρφωση με τους κανόνες του παιχνιδιού, θα δημιουργήσουν αποσταθεροποίηση και αστάθεια παντού

Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος

Η Γαλλία των Ολάντ - Βαλς και η Ιταλία του Ρέντσι δεν κατόρθωσαν να πείσουν τη Γερμανία να κινηθεί προς την κατεύθυνση που δείχνει ο επικεφαλής της ΕΚΤ Ντράγκι, με την πολιτική στήριξη του νέου προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Γιούνκερ αλλά και της επικεφαλής του ΔΝΤ Λαγκάρντ, του υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ Λιου και της ετήσιας έκθεσης του ΟΟΣΑ.

Αν η κυβέρνηση του μεγάλου συνασπισμού στο Βερολίνο δεν θέλει και δεν μπορεί να αποδεχθεί συμπεφωνημένη χαλάρωση του Συμφώνου Σταθερότητας, που μαζί με το τύπωμα χρήματος από την ΕΚΤ είναι οι προϋποθέσεις εκ των ων ουκ άνευ για πυροδότηση της ανάπτυξης και αποφυγή εγκλωβισμού σε μακράς διαρκείας «ιαπωνικού τύπου» υφαίρεση, το Παρίσι και η Ρώμη δηλώνουν ότι δεν μπορούν να είναι εμπρόθεσμοι στον περιορισμό των ελλειμμάτων εντός του χρονικού ορίζοντα στον οποίο είχαν δεσμευτεί.

Δεν πρόκειται πλέον για προσπάθεια διαπραγμάτευσης με το Βερολίνο από το Παρίσι και τη Ρώμη, αλλά για προσγείωση από την εικονική πραγματικότητα της ιδεοληψίας στην πραγματική πραγματικότητα: ήδη σε περιδίνηση και οριακή ισορροπία οι κοινωνίες και τα πολιτικά συστήματα της Γαλλίας και της Ιταλίας, δεν αντέχουν την αυξημένη δόση περικοπών που είναι αναγκαία για να τηρηθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας. Ηαπόφαση αυτή του Παρισιού και της Ρώμης δεν ήταν επιλογή αλλά μονόδρομος, με το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν να είναι πρώτο κόμμα και μία ετερόκλητη συμμαχία Μπερλουσκόνι - Γκρίλο να μπορεί ανά πάσα στιγμή να διεκδικήσει την εξουσία με σύνθημα την επιστροφή στη λιρέτα. Τα παραπάνω είναι -δίχως υπερβολή- σοκ και δέος για τη συγκυβέρνηση Μέρκελ - Γκάμπριελ στο Βερολίνο.

Πρώτον, αν επιλέξουν να πιέσουν Ολάντ και Ρέντσι για συμμόρφωση με τους κανόνες του παιχνιδιού, θα δημιουργήσουν αποσταθεροποίηση και αστάθεια τόσο στη Γαλλία και την Ιταλία όσο και στην Ευρωζώνη συνολικά, που θα έχει κόστος πολλαπλάσιο της ντε φάκτο μονομερούς χαλάρωσης που αποφάσισαν Παρίσι και Ρώμη.

Δεύτερον, αν νομιμοποιηθεί στην πράξη ως προηγούμενο η δυνατότητα της μονομερούς χαλάρωσης, τότε είναι βέβαιο ότι θα αρχίσει μία συνολική διολίσθηση προς μία ΟΝΕ εντελώς διαφορετική από αυτήν που επέβαλε η Γερμανία στο Μάαστριχτ το 1991 και εγκλώβισε σε ακόμη πιο αυστηρούς και άκαμπτους κανόνες ως αντίτιμο για τη συγκατάθεσή της μετά την άνοιξη του 2010 να υπάρξει μηχανισμός διάσωσης.

Τρίτον, και παρά τη συνεχή και σταθερή ενίσχυση του ευρωσκεπτικιστικού κόμματος «Εναλλακτική για τη Γερμανία»(AfD), εναλλακτική λύση δεν υπάρχει για το Βερολίνο: μία επιλογή εξόδου από την Ευρωζώνη θα είχε κόστος πολλαπλάσιο της όποιας χαλάρωσης των κανόνων δημοσιονομικής πειθαρχίας σε αυτήν.

Αν Γαλλία και Ιταλία προχωρούν στην πράξη σε μονομερή χαλάρωση, στη Γερμανία ενισχύεται η τάση που στηρίζει τη μονομερή περιχαράκωση, η οποία σταματά την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και εμπλοκή του Βερολίνου εκεί όπου η δυναμική γίνεται μη αντιστρέψιμη.

Ας συνοψίσουμε λοιπόν: πρώτον, ο Νότος της Ευρωζώνης δεν μπορεί να επιβιώσει στο πλαίσιο της γερμανικής Ευρωζώνης, δεύτερον, η Γερμανία δεν μπορεί να συμφωνήσει στα κεκτημένα δημοσιονομικής πειθαρχίας που εξασφάλισε στο Μάαστριχτ το 1991 και ενίσχυσε μετά την άνοιξη του 2010 και, τρίτον, ούτε το Βερολίνο αλλά ούτε και ο Νότος της Ευρωζώνης έχουν εναλλακτική εκτός ΟΝΕ στρατηγική.

Πηγή "Έθνος"
Επικοινωνία με τον συντάκτη
kapopoulos@pegasus.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου