Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

16 Απρ 2015

Τελικά λειτουργεί κάτι σήμερα στην ΕΥΠ ή πράγματι παρελήφθη χάος;
Γολγοθάς τα προβλήματα που κληρονόμησε ο Γ. Ρουμπάτης...

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής
Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Η είδηση είναι αληθινή ή… «τοποθετημένη» στο διαδίκτυο; Όπως και να έχει, τα αποτελέσματα που μπορεί να υπάρξουν από αυτήν κρίνονται ως ιδιαίτερα σοβαρά. Η φύση του αντικειμένου, δηλαδή η θεσμική λειτουργία της Ελληνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, η οποία εμπλέκεται αναιτιολόγητα σε μία ακόμη παράξενη ιστορία (δυστυχώς, όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά), είναι ικανή να πλήξει έμεσα το κύρος της ΕΥΠ και άμεσα τον επιχειρησιακό της τομέα.

Ξαφνικά, λοιπόν, από γνωστό διαδικτυακό τόπο εμφανίστηκε ένα «βαθύ λαρύγγι» (ο οποίος φέρεται ως πρώην πληροφοριοδότης της ΕΥΠ) να ζητάει «δεδουλευμένα» από τα μυστικά κονδύλια του υπουργείου Δημόσιας Τάξης, ύψους 3,4 εκατομμυρίων ευρώ!!!
Το συγκεκριμένο «βαθύ λαρύγγι», φέρεται ως επιχειρηματίας που είχε σχέσεις με τον υπόκοσμο και συνεργάστηκε (προφανέστατα με κάποιον αξιωματικό της Αστυνομίας) στον οποίο παρείχε σημαντικές πληροφορίες από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 και βοήθησε σημαντικά σε υποθέσεις που είχαν να κάνουν από λαθραία εμπορία τσιγάρων έως και εμπορία (αγορές – μετακινήσεις) στρατιωτικών όπλων, αλλά και με την εγχώρια τρομοκρατία…!
Δηλαδή, ο συγκεκριμένος «έμμισθος» πληροφοριοδότης ήταν άκρως αποτελεσματικός για μία περίπου δεκαπενταετία, όταν και αποφάσισε να σταματήσει να συνεργάζεται με τον «χειριστή» του και κατέθεσε αγωγή με βάση την οποία απαιτεί να πληρωθεί για τις υπηρεσίες του με ένα ποσό ύψους 3,4 εκατομμυρίων ευρώ…!
Ο συγκεκριμένος άνθρωπος στην αγωγή που έχει υποβάλει, υποστηρίζει ότι ενώ είχε συμφωνήσει με τον "χειριστή" του την καταβολή συγκεκριμένων χρηματικών ποσών για τις δουλειές που έδινε, τα χρήματα αυτά ποτέ δεν έφθασαν στα χέρια του στο σύνολο τους, ενώ παράλληλα ο ίδιος διακινδύνευε την ζωή του εισερχόμενος σε οργανωμένα κυκλώματα μαφιόζων προκειμένου να έχει πρόσβαση σε ασφαλείς πληροφορίες με αποτέλεσμα, όπως ο ίδιος υποστηρίζει, το κεφάλι του να "κρέμεται από μια κλωστή".

Ας πάρουμε, όμως τα πράγματα από την αρχή, γιατί το «αφήγημα» είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον, αλλά εξίσου και προβοκατόρικο, αφού αποτελεί μία έμμεση απειλή της αξιοπιστίας της ΕΥΠ προς τους συνεργαζόμενους με αυτήν έμμισθους ή μη πληροφοριοδότες…

Το «βαθύ λαρύγγι», λοιπόν, σύμφωνα με το δημοσίευμα, φέρεται να είναι ένας επιχειρηματίας από την Πελοπόννησο, ο οποίος στρατολογήθηκε ως πληροφοριοδότης. Προφανώς από κάποιον αξιωματικό της Αστυνομίας, ο οποίος αργότερα αποσπάστηκε στην ΕΥΠ. Οι σχέσεις που είχε το «βαθύ λαρύγγι» με τον υπόκοσμο, είναι προφανές ότι οδήγησαν στην σύλληψή του και στην μετέπειτα συνεργασία του με τον «χειριστή» του, ο οποίος και προφανέστατα κάλυψε τον συλληφθέντα και τον εξανάγκασε σε συνεργασία προκειμένου ο «επιχειρηματίας» να αποφύγει την φυλάκιση (η ΕΥΠ δεν συλλαμβάνει υπόπτους, αλλά συγκεντρώνει πληροφορίες, τις οποίες αναλύει και αποστέλλει για τα περαιτέρω στις ενδιαφερόμενες υπηρεσίες ή θεσμικούς παράγοντες).
Οι επιτυχίες του αξιωματικού της Αστυνομίας προκάλεσαν το ενδιαφέρον της ΕΥΠ, όπου και ο τελευταίος αποσπάστηκε για να συνεχίσει την παραγωγική του εργασία. Όμως, στο σημείο αυτό ο εξαναγκασθείς σε συνεργασία πληροφοριοδότης μετατρέπεται σε έμμισθο πληροφοριοδότη (συντάσσεται άτυπο συμβόλαιο «παροχής υπηρεσιών»), αλλά όπως ο ίδιος καταγγέλλει, ποτέ δεν παίρνει ολόκληρα τα συμφωνηθέντα ποσά των «προσφερόμενων υπηρεσιών» του, αλλά συνεχίζει να συνεργάζεται, επειδή φοβάται τον χειριστή του και πιθανές αποκαλύψεις που μπορούν να γίνουν εις βάρος του…

Ξαφνικά, όμως, ο «επιχειρηματίας» (το «βαθύ λαρύγγι») καταθέτει μέσω του δικηγόρου του αγωγή με την οποία ζητάει το αστρονομικό ποσό των 3,4 εκατομμυρίων ευρώ (η σημερινή ΕΥΠ έχει ετήσιο προϋπολογισμό απορρήτων δαπανών περίπου 4,5 εκατομμυρίων ευρώ, εκ των οποίων τα 3 περίπου εκατομμύρια δίνονται για τους μισθούς των υπαλλήλων της στο εξωτερικό!!!). Με την αγωγή αυτή το «βαθύ λαρύγγι» παίρνει το ρίσκο να καταβάλλει το 1/1000 του ποσού που ζητάει, δηλαδή περίπου 35.000 ευρώ ως παράβολο της αγωγής, αμοιβή δικηγόρου κλπ δικαστικά έξοδα!!! Δεδομένης της οικονομικής δύσκολης συγκυρίας, το ποσό αυτό θεωρείται ιδιαίτερα υψηλό, όταν μάλιστα κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί στο «βαθύ λαρύγγι» ότι η υπόθεση θα εξελιχθεί αισίως και θα πάρει τα… «δεδουλευμένα» του. Εάν χάσει, το ποσό "χάνεται" υπέρ του δημοσίου...
Στο σημείο αυτό προκύπτουν πολλά ερωτήματα:
- Είναι αλήθεια όλα αυτά;
- Εάν ναι, γιατί ξαφνικά, και μετά τόσα χρόνια κατέθεσε την αγωγή; Μήπως επειδή ο χειριστής του αποστρατεύτηκε από την Αστυνομία και δεν υπήρχε πλέον κανένας κίνδυνος να αποκαλύψει κάποιες παράνομες δραστηριότητες του τόσο χρήσιμου επιχειρηματία – πληροφοριοδότη;
- Μήπως η κατάθεση της αγωγής δεν έχει κανένα οικονομικό ρίσκο για τον ίδιο τον (πρώην) συνεργαζόμενο με τις μυστικές υπηρεσίες επιχειρηματία – πληροφοριοδότη, αλλά το ποσό των 35.000 ευρώ (αξία παράβολου) διατέθηκαν από κάποιον (ή κάποιους) τρίτους, που επιθυμούν την δεδομένη χρονική στιγμή (για τους δικούς τους λόγους) να δημιουργήσουν πρόβλημα στην αξιοπιστία της ΕΥΠ απέναντι στους πληροφοριοδότες της, με αποτέλεσμα να κλείσουν στόματα και να «παγώσουν» σημαντικά ενεργά δίκτυα πληροφοριών (όπως φέρεται να έχει συμβεί και στο παρελθόν), τα οποία έχουν άμεση σχέση με εθνικά θέματα μείζονος σπουδαιότητας ή με συγκεκριμένες επιχειρησιακές δραστηριότητες που «τρέχουν» από την πλευρά της ΕΥΠ;
- Γιατί η συγκεκριμένη υπόθεση είδε το φως της δημοσιότητας (η «είδηση» συνεχίζει να είναι αναρτημένη και δεν υπήρξε καμία παρέμβαση παρά την επικινδυνότητά της να βλάψει επιχειρήσεις της ΕΥΠ που βρίσκονται σε εξέλιξη);
- Εάν αυτά αληθεύουν γιατί δεν υπήρξε ο κατάλληλος και έγκαιρος χειρισμός της υπόθεσης, με ανάκριση και έρευνα (και οικονομικών στοιχείων) τόσο του χειριστή όσο και του καταγγέλλοντα πρώην πληροφοριοδότη, προκειμένου να καταστεί δυνατή η πρόληψη τυχούσας δημοσιοποίησης της υπόθεσης που εκθέτει την υπηρεσία;

Τα ερωτήματα είναι αμείλικτα τόσο ως προς την αληθοφάνεια των καταγγελλομένων από τον πληροφοριοδότη, όσο και ως προς την διαφάνεια των ενεργειών του χειριστή, αλλά και ως προς την αδικαιολόγητη «απάθεια - αδράνεια» από την πλευρά της ΕΥΠ, η οποία για μία ακόμη φορά βρίσκεται άμεσα εμπλεκόμενη –έστω και έμμεσα- σε μία υπόθεση που μόνο ως βλαπτική μπορεί να χαρακτηριστεί για την λειτουργικότητα της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών.

Αναγνωρίζουμε πως η συγκεκριμένη κρατική υπηρεσία βρίσκεται σε μία περίοδο ανάταξης, αφού σύμφωνα με σειρά δημοσιευμάτων στον ελληνικό Τύπο αλλά και ένορκες επώνυμες καταθέσεις που έγιναν ενώπιον ακροατηρίου σε ελληνικά δικαστήρια, υπήρξαν καίριες παρεμβάσεις (κατά κάποιους χαρακτηρίστηκαν ως μη τυχαίας και απόλυτα "στοχευμένες") που μείωσαν την δραστική  ικανότητα (και την εν γένει λειτουργικότητα) της ΕΥΠ, κατά το «πέρασμα» της κυβέρνησης του Γ. Α. Παπανδρέου και της διοίκησης του Κ. Μπίκα.

Έχουμε, εδώ σ΄αυτό το ιστολόγιο, γράψει πολλές φορές για τις καταστροφικές συνέπειες που είχε το "πέρασμα" της διοίκησης Κ. Μπίκα - Φ. Παπαγεωργίου και Χρ. Τσαντρίζου στη διάλυση σημαντικών δικτύων της υπηρεσίας στο εξωτερικό με τραγικές συνέπειες για τους εκεί συνεργάτες της αλλά και η έκθεση σε πλείστους όσους κινδύνους πολλών άλλων στελεχών αλλά και συνεργατών της υπηρεσίας με την αδικαιολόγητη και ακατανόητη έκθεσή τους στις αίθουσες των δικαστηρίων για ασήμαντες αφορμές ή ακόμη και για λόγους που όπως αποδείχθηκε είχαν να κάνουν με μικροκομματικά και όχι μόνο συμφέροντα...Για να μην αναφερθούμε για μια ακόμη φορά με λεπτομέρειες για το πως η τότε κομματική καμαρίλα του παπανδρεικού συστήματος "αχρήστευσε" ένα υπερπολίτιμο (όπως αποδεικνύεται από τις πρόσφατες εξελίξεις) εργαλείο ελέγχου των συνόρων μας το περίφημο "Γεωγραφικό Σύστημα Πληροφοριών Διασυνοριακής Ασφάλειας κατά την Μετακίνηση Ανθρώπων και Αγαθών" (GIS) της ΕΥΠ (αυτό με το Ρώσικο λογισμικό)... Αυτό ντε που ο εξοχώτατος κ. Άλεξ Ρόντος ήθελε να το παραδώσει στους Εβραιοαμερικάνους όταν άλλαξε η κυβέρνηση το 2009 εξ αιτίας του Ρώσικου λογοσμικού του...

Δυστυχώς, η σημερινή ΕΥΠ δεν μπορεί να συγκριθεί με την παλιότερη ΕΥΠ (διοικήσεις Αποστολίδη, Κοραντή), όπως καταγράφει και πρόσφατο δημοσίευμα του RIEAS και εξαιτίας σειράς γεγονότων οδηγούμαστε στο ερώτημα:
Μήπως πρέπει επιτέλους εάν θέλουμε να λειτουργούμε σαν χώρα δημοκρατική, αλλά και μέσα στα πλαίσια μίας ευνομούμενης Πολιτείας, να ξανανοίξει ένας δημόσιος διάλογος για τη λειτουργία μιας δημοκρατικής αλλά και αποτελεσματικής στον μέγιστο δυνατό βαθμό Υπηρεσίας Πληροφοριών;...

Δεν είναι δυνατόν, να υπάρχουν τέτοιου είδους καταγγελίες, οι οποίες ακολουθούνται από πλήθος ερωτημάτων ειδικού (εθνικού) χαρακτήρα και «να μην κουνιέται φύλλο»!
Γιατί δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί η υλοποίηση του σχετικού νόμου για την αναβαθμισμένη λειτουργία της ΕΥΠ (ν.3649/2008) που ψηφίστηκε επί υπουργίας του σημερινού Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Π. Παυλόπουλου και διοικήσεως της υπηρεσίας επί πρέσβεως ε.τ. κ. Ι. Κοραντή;
 Είναι δυνατόν να επιτραπεί η επανάληψη του πρόσφατου παρελθόντος, κατά το οποίο μέσα σε αίθουσες ελληνικών δικαστηρίων εκδικάσθηκαν υποθέσεις μέσω γελοίων κατηγορητηρίων, αλλά αν και αθωώθηκαν όλοι οι κατηγορούμενοι (διωκόμενοι της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου και της διοίκησης Κ. Μπίκα) κατατέθηκαν πληροφορίες που συγκέντρωσαν το ενδιαφέρον ξένων υπηρεσιών και οι οποίες (εάν δεν υπήρχε η σχετική ευαισθησία και λογική - κριτική παρέμβαση των δικαστών) θα ήταν δυνατόν να δημιουργήσουν πλείστα όσα προβλήματα στον τομέα της συγκέντρωσης πληροφοριών, της διαχείρισης πληροφοριοδοτών αλλά και της επιχειρησιακής ικανότητας της ΕΥΠ; Κανένας δεν διδάχτηκε από τον διασυρμό της ειδικής αυτής κρατικής υπηρεσίας, τόσο από την ατιμώρητη δημοσίευση ειδικών πληροφοριών στον Τύπο, όσο και από τα καταγεγραμμένα αρνητικά αποτελέσματα που υπήρξαν για την ίδια την ΕΥΠ η οποία εξαιτίας μίας κάκιστης διοίκησης (Κ. Μπίκα) κατέγραψε ένα πλήθος ιδιαίτερα κρίσιμων αρνητικών τετελεσμένων;

Εμείς καταθέτουμε ερωτήσεις και θα χαρούμε ειλικρινά να καταγράψουμε τις έμπρακτες απαντήσεις των αρμοδίων αρχών (άλλωστε γνωρίζουμε πως ο κ. Ρουμπάτης έχει πολύ καλή γνώση των αμερικανικών πραγμάτων, θα γνωρίζει ασφαλώς την ευαισθησία που δίνουν οι σοβαρές χώρες όταν αποκαλύπτονται υποθέσεις και ονόματα των μυστικών τους υπηρεσιών, όπως το PlameGate). Κι αυτό επειδή μία χώρα που σέβεται τον εαυτό της και εργάζεται προς την κατεύθυνση της μέγιστης θωράκισής της από οποιαδήποτε εις βάρος της ενέργεια, φροντίζει να διατηρεί και να λειτουργεί μία καθ' όλα ικανή Υπηρεσία Πληροφοριών...




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι ΗΠΑ ασκούν πιέσεις στους ξένους ηγέτες για να μην παραστούν στους εορτασμούς για τα 70 χρόνια από τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, υποστηρίζει ο πρόεδρος Πούτιν.

Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν κατηγόρησε την Ουάσινγκτον ότι άσκησε πιέσεις σε ηγέτες άλλων χωρών να μην παρευρεθούν στις εκδηλώσεις που οργανώνονται στη Μόσχα με την ευκαιρία της 70ής επετείου από τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη.

Στις 9 Μαΐου στη Μόσχα θα γίνει μια στρατιωτική παρέλαση την οποία ο Πούτιν έχει χαρακτηρίσει ένδειξη «σεβασμού στα θύματα των Ναζί και φόρο τιμής στους νικητές του ναζισμού». Ωστόσο πολλοί διεθνείς ηγέτες δεν αποδέχτηκαν την πρόσκληση που τους απηύθυνε και δεν θα παραστούν στις τελετές, επικαλούμενοι την υποστήριξη που προσφέρει η Ρωσία στους φιλορώσους αυτονομιστές αντάρτες της Ουκρανίας.

Όταν ρωτήθηκε, στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε, εάν η Ρωσία έχει προσβληθεί από αυτούς που αρνήθηκαν την πρόσκλησή της, ο Ρώσος πρόεδρος είπε ότι «όποιος δεν επιθυμεί να πάει στη Μόσχα μπορεί να κάνει ό,τι θέλει».

«Είναι προσωπική απόφαση κάθε πολιτικού ηγέτη και απόφαση της χώρας την οποία εκπροσωπεί. Ορισμένοι είναι πρόθυμοι να παραστούν, ενώ σε άλλους απαγορεύτηκε από την Ομπκόμ της Ουάσινγκτον που τους είπε ότι δεν θα πρέπει να πάνε, μολονότι πολλοί θα το ήθελαν», συνέχισε.

Η «Ουάσινγκτον Ομπκόμ» (κατά κυριολεξία η «Επιτροπή του Κόμματος της Επαρχίας Ουάσινγκτον») είναι ένας υποτιμητικός όρος που υποδηλώνει ότι τα μετασοβιετικά κράτη και ορισμένοι ακτιβιστές εντός της Ρωσίας παίρνουν εντολές από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η άρνηση πολλών Δυτικών ηγετών να παραστούν στους εορτασμούς είναι άλλη μια ένδειξη του χάσματος στις σχέσεις της Δύσης με τη Μόσχα, οι οποίες έχουν βρεθεί στο χειρότερο σημείο τους μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
«Εμείς τιμούμε τη γιορτή μας. Αυτή είναι η γιορτή μας. Τιμούμε τη γενιά των νικητών. Ο λόγος που το κάνουμε είναι ότι η σημερινή γενιά, εντός και εκτός της χώρας, δεν ξεχνά και δεν πρόκειται να επιτρέψει ποτέ να ξανασυμβεί κάτι παρόμοιο στο μέλλον», κατέληξε ο Ρώσος πρόεδρος.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος

Η εκτίμηση της ιταλικής καταγωγήςυπουργού Εξωτερικών της Ευρώπης Φεντερίκα Μογκερίνι ότι, αν δεν αντέξει η Ελλάδα τα κύματα των προσφύγων από τα μέτωπα του πολέμου στην Ανατολή, θα καταρρεύσει η Ευρώπη δεν πρέπει να περάσει ασχολίαστη. Ειδικά αν αυτή συσχετιστεί με την εκτίμηση του Ελληνα επίτροπου για τη Μετανάστευση Δ. Αβραμόπουλου ότι ο όγκος των μεταναστών από τη Μέση Ανατολή τη φετινή χρονιά θα αυξηθεί σε σχέση με τις προηγούμενες.

Κακά τα ψέματα, η Ελλάδα παραμένει σε κατάσταση χρεοκοπίας. Η Ευρώπη, από την άλλη, ως κεντρική δομή και ως επικράτεια -«ζώνη Σένγκεν»- νομίζει ότι είναι «οχυρωμένη» μέσα από τα συμφωνηθέντα με τις Συνθήκες του Δουβλίνου. Το όλο σκηνικό δείχνει εφιαλτικό, με δεδομένο ότι τα μέτωπα του πολέμου και η επέλαση του Χαλιφάτου στη Μέση Ανατολή αλλά και την Αφρική πολλαπλασιάζονται και γίνονται όλο και πιο βίαια.
Με τον τρόπο αυτό, στους οικονομικούς λαθραίους μετανάστες προστίθεται οι ολοένα και περισσότεροι πρόσφυγες, που από τη φωτιά και τις σφαγές που εξελίσσονται αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και τα εδάφη τους και να αναζητήσουν καταφύγιο στη χριστιανική Ευρώπη. Εδώ υπάρχει το μεγάλο ζήτημα.
Η Ευρώπη προτίμησε όλες τις προηγούμενες δεκαετίες να περιοριστεί σε μια λογική ότι οι χώρες της Μεσογείου θα πρέπει -έστω οριακά υποστηριζόμενες οικονομικά- να κρατήσουν στα εδάφη τους τούς λαθρομετανάστες ή τους πρόσφυγες, ούτως ώστε αυτοί να μην περάσουν στα «σαλόνια» των ηπειρωτικών εδαφών του πυρήνα. Μια απλοϊκή, αλαζονική αντιμετώπιση, μέχρι κάποιου βαθμού ρατσιστική στον άξονα Βερολίνου - Βρυξελλών - Παρισιού. Μάλιστα, πίσω από έναν τίτλο Frontex «κρύφθηκαν» τα ελλειμματικά σχέδια για μια πολυδύναμη και πολυεθνική Ακτοφυλακή και Συνοριοφυλακή της Ενωσης. Ενώ μάλιστα η ένταση στην Ασία και την Αφρική κλιμακωνόταν, η μακάβρια μακαριότητα της Ευρώπης συνεχιζόταν και επιβεβαιωνόταν από τη Συμφωνία του Δουβλίνου 3.

Ποια τα περιθώρια σήμερα; Το πρόβλημα της Ελλάδας και της Ιταλίας επί του παρόντος, που βλέπουν οι ακτές και τα νησιά τους την Ανατολική Μεσόγειο, θα συνεχίσει να επιβαρύνεται. Κάποια κονδύλια επιπλέον για υποδομές πρώτης φιλοξενίας δεν επαρκούν για να λύσουν την εμπλοκή.
Το ακόμη πιο δυσμενές σενάριο προβλέπει μέσα στους επόμενους μήνες ότι η Τζιχάντ και το «μαύρο Χαλιφάτο» θα αποσταθεροποιούν όλο και περισσότερες χώρες της Αφρικής. Η Νιγηρία ή η Σομαλία είναι μόνον η αρχή. Η εξέλιξη αυτή θα επιβαρύνει πολύ περισσότερο απ' ό,τι μέχρι σήμερα τις χώρες που βλέπουν στη Δυτική Μεσόγειο, ουσιαστικά την Ισπανία και τη Γαλλία. Η Ευρώπη τότε, σε κατάσταση πανικού και με τους πρόσφυγες από την Τζιχάντ να επικρατούν των οικονομικά λαθρομεταναστών, θα πρέπει είτε να βρει δραστικές λύσεις αμέσου αποδόσεως είτε να δεχτεί την κατάληψη της επικράτειας των χωρών της από ανθρώπους χωρίς ταυτότητα. Σε πολλές περιπτώσεις, χωρίς πρόσωπο. Αφού μεταξύ των άλλων υπολογίζεται στις εκθέσεις των μυστικών υπηρεσιών ασφαλείας και αντιτρομοκρατίας ότι ένας στρατός της Τζιχάντ της τάξης των 5.000 ανθρώπων θα περάσει εντός της Σένγκεν, πλήττοντας σε συνθήκες πολέμου εντός των πόλεων την Ευρώπη εκ των έσω.

Σε συλλογικό επίπεδο η Ευρώπη θα πρέπει να μιλήσει επί της ουσίας είτε επενδύοντας σε στρατιωτικού τύπου διαχείριση συνεπειών και στις δυνατότητες της Διεθνούς Αρμοστείας για τους πρόσφυγες του ΟΗΕ, δημιουργώντας χώρους φιλοξενίας στα εδάφη της Ασίας και της Αφρικής, «αναχώματα» για τις ακτές και τα εδάφη της. Είτε να αποδεχτεί ως πρακτική τον απόλυτο βαρβαρισμό της μαζικής «σφαγής» προσφύγων στα δουλεμπορικά, μέσα στη Μεσόγειο, προσλαμβάνοντας για τη φύλαξη των ευρωπαϊκών ακτών τους μισθοφόρους της Academy (Blackwater) ή ενθαρρύνοντας την ενίσχυση και ανασυγκρότηση της γαλλικής Λεγεώνας των Ξένων με συγκεκριμένη νέα αποστολή.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Ιωάννη Μιχαλέτου

Πλειστάκις ο παρών ιστότοπος έχει αναφερθεί και αναλύσει τις σχέσεις ενός πολυπλόκαμου δικτύου εξτρεμιστών στη Βοσνία με τα τεκταινόμενα στη Μέση Ανατολή (Ισλαμικό Κράτος, Αλ Νούσρα, πόλεμος στο Ιράκ).
Η Βοσνία αποτελεί το βασικό κόμβο επικοινωνίας,λογιστικής υποστήριξης και στρατολόγησης εξτρεμιστών στην Ευρώπη και παρ'όλες τις σχετικά πρόσφατες εξαρθρώσεις τρομοκρατικών δικτύων, το πρόβλημα παραμένει.

Adnan Pezo
Τέως ηγέτης της εξτρεμιστικής οργάνωσης "Active Islamic Youth", γεννηθείς 14 Φεβρουαρίου 1973, διαμένει στη Ζένιτσα και έχει πολλές διασυνδέσεις στην Αυστρία και στο Σάντζακ (Ράσκα).

Semir Imamovic
Ιδιοκτήτης και Διευθυντής έκδοσης της εφημερίδας "G.I.D Saff" και εξέχων προπαγανδιστής εδώ και 20 έτη.

Kuduzović Safet
Προπαγανδιστής με πολυετή δράση,απόφοιτος του Ισλαμικού πανεπιστημίου του Αμμάν-Ιορδανίας και τέως Ιμάμης στο Λίντζ της Αυστρίας στο τζαμί "Kewser Dzemat".
Συνεργάζεται στενά με την ιστοσελίδα "Studi Din" που είναι καταχωρημένη και γνωστοποιημένη ως αγωγός διαδικτυακής στρατολόγησης στις τάξεις των τρομοκρατών στη Μέση Ανατολή. Γεννηθείς 8 Ιανουαρίου 1971.

Durovic Alsad
Συντονιστής μικρών ομάδων στο Brcko, γεννηθείς 27 Απριλίου του 1972 στο Bijelo Polje, διαμένει και στην πόλη Maoca.

Ribic Hajrudin
Ομοίως ως άνω, γεννηθείς 10 Απριλίου του 1970 στο Satrovici διαμένει στο Brcko, στην "Osmana Dervisevica".

Mamdouh Abdel Rahman
Γεννηθείς στις 19 Φεβρουαρίου του 1960 στη Γκίζα της Αιγύπτου ή 22 Απριλίου του 1964. Από το 1994 διαμένει στη Βοσνία και εργαζόταν ως διευθυντής στην οργάνωση "IWC" που τη χρηματοδοτούσε το Κουβέιτ στην πόλη Τούζλα. Από το 2000 έχει διαμείνει στο Κόσοβο και στα Σκόπια επιτελώντας την ίδια εργασία.
Από το 2012 έχει εξαφανιστεί και βρίσκεται στη Τουρκία ή Συρία.

Η οργάνωση "ISLAMIC WORLD COMMITTEE OR COMMISSION" -IWC- ιδρύθηκε το 1982 και από το 1994 δραστηριοποιήθηκε στη Βοσνία (Σεράγεβο, Τούζλα) όπως και στη Κροατία-Ζάγκρεμπ, αλλά και στην Αλβανία,Κόσοβο, Αυστρία και Βουλγαρία. Πριν από 15 έτη η υπηρεσία πληροφοριών των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ, την κατέταξε σε οργανισμό που υποστήριξε τη διεθνή τρομοκρατία λόγω χρηματοδότησης ομάδας Μουτζαχεντίν που είχαν διαπράξει εγκλήματα πολέμου στην περιοχή "Maglaj".
Ταυτόχρονα υπάρχουν ενδείξεις για χρηματοδοτήσεις ενόπλων και στους τωρινούς πολέμους στη Μέση Ανατολή. Η οργάνωση συνδέεται με την "Μουσουλμανική Αδελφότητα".

Jevad Golos
Αυτό-αποκαλούμενος Ιμάμης, συντονιστής της οργάνωσης "Daru-l-Quran", με ιδιαίτερη έφεση στην προπαγάνδα σχετιζόμενη με τους πολέμους στη Μέση Ανατολή. Γεννηθείς το 1981 στο Μόσταρ, σπούδασε θεολογία στο πανεπιστήμιο της Δαμασκού-Συρίας.

Πηγή RIMSE


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Νέο χαστούκι για την τουρκική λίρα, η οποία σημείωσε νέο ιστορικό χαμηλό έναντι του δολαρίου, καθώς οι επενδυτές φοβούνται την πρόκληση πολιτικής αστάθειας, ενόψει των εκλογών του Ιουνίου.

Προχθές, η λίρα έφτασε αρχικά στα 2,6852 δολάρια, για να καταλήξει στα 2,6681 δολάρια, τελικά. Χθες, έσπασε το ψυχολογικό όριο του 2,7 και ολοκλήρωσε τις συναλλαγές στο 2,703 ανά δολάριο που συνιστά ημερήσια απώλεια 0,57%. 

Η λίρα έχει ήδη υποτιμηθεί κατά 12% έναντι του δολαρίου τους τελευταίους μήνες, σημειώνοντας την χειρότερη επίδοση από όλα τα νομίσματα των αναπτυσσόμενων οικονομιών, πλην του ακόμα πιο υποτιμημένου βραζιλιανού νομίσματος.

Η λίρα πλήττεται από την ακολουθούμενη νομισματική πολιτική της τουρκικής κυβέρνησης και από φήμες περί πολιτικής αστάθειας ενόψει των βουλευτικών εκλογών, καθώς υπάρχει το ενδεχόμενο το κυβερνών κόμμα να μην έχει απόλυτη πλειοψηφία.

Ο πρωθυπουργός Νταβούτογλου έχει ήδη δηλώσει πως μετά τις εκλογές ο νυν «τσάρος» της τουρκικής οικονομίας Αλί Μπαμπατζάν δεν θα παραμείνει στη θέση του, γεγονός που κάθε άλλα παρά καθησυχάζει τις αγορές. Επίσης, οι επενδυτές ανησυχούν από το γεγονός πως η τουρκική οικονομία θα παρουσιάσει ανάπτυξη μικρότερη των προσδοκιών της τουρκικής κυβέρνησης.

Οι επεμβάσεις του προέδρου Ερντογάν στην πολιτική επιτοκίων της Τουρκικής Κεντρικής Τράπεζας υπήρξαν καταστροφικές για την αξιοπιστία της λίρας. Επίσης, βάσει των τελευταίων δημοσκοπήσεων, φαίνεται πως το κυβερνών κόμμα κινδυνεύει να μην έχει την απόλυτη πλειοψηφία στη νέα βουλή. 

Η υποτίμηση της λίρας έχει προκαλέσει πτώση και στο τουρκικό χρηματιστήριο, ενώ αυξήθηκε και το επιτόκιο των τουρκικών κρατικών ομολόγων.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες» λέει ο λαός και ταιριάζει απόλυτα στην κατάσταση που επικρατεί στη χώρα και στη διαχείριση της από τον Αλέξη Τσίπρα και την κυβέρνησή του. Τις τελευταίες ημέρες έχουμε γίνει μάρτυρες του μπαράζ των συντονισμένων επιθέσεων από εγχώρια και ξένα ΜΜΕ και από «περιβάλλοντα» που επιδιώκουν την αποτυχία των κυβερνητικών χειρισμών και του προγράμματος, χωρίς να λογαριάζουν το ενδεχόμενο κατάρρευσης της χώρας. Από την άλλη πλευρά τα κόμματα της αντιπολίτευσης και ειδικά η Νέα Δημοκρατία, επιδίδονται σε καταγγελίες που δημιουργούν βαρύ κλίμα, τη στιγμή που η χώρα έχει ανάγκη από ηρεμία.

Το δισεπίλυτο πρόβλημα της μετανάστευσης

Ένα αναπάντεχο κύμα παράτυπων μεταναστών από τη Συρία και την Αφρική έδωσε την αφορμή για την επίθεση στο Μαξίμου για τη διαχείριση του μεταναστευτικού ζητήματος. Ο εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Δημοκρατίας, Κώστας Καραγκούνης, με υπερβάλλοντα ζήλο και λόγο δήλωσε ότι «άνοιξαν τα κέντρα κράτησης και πλημμύρισαν την Αθήνα λαθρομετανάστες. Άνοιξαν τα σύνορα και γέμισαν τα νησιά μετανάστες και πρόσφυγες, εν μέσω τουριστικής περιόδου»!
Την επίθεση ενίσχυσε και μία μερικώς ατυχής έκφραση της αναπληρώτριας υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής, Τασίας Χριστοδουλοπούλου, σχετικά με το που βρίσκονται οι παράτυποι μετανάστες, όταν δήλωσε ότι «δεν υπάρχουν μετανάστες στο κέντρο της Αθήνας, απλώς το πρωί λιάζονται».
Η έκφραση αυτή αποσπάσθηκε από το σύνολο των δηλώσεών της και έγινε γαϊτανάκι από αυτούς που αναζητούσα τη σύγκρουση. Η κυρία Χριστοδουλοπούλου εξήγησε ότι πρόκειται για έκτακτες συνθήκες, συμπληρώνοντας ότι άμεσα θα αναζητηθούν χώροι, εκτάσεις ή εγκαταστάσεις από τους δήμους ή θα αξιοποιηθούν παλιά στρατόπεδα.

Η αναπληρώτρια υπουργός επέρριψε ευθύνες στην προηγούμενη κυβέρνηση ότι δεν έλαβε μέριμνα για τη δημιουργία δομών που θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, αφήνοντας αναξιοποίητα κονδύλια από την Ε.Ε. που προορίζονται γι αυτό τον σκοπό. Συνέστησε, μάλιστα, να χρησιμοποιούμε τον όρο πρόσφυγες και όχι λαθρομετανάστες, γιατί αλλιώς η Ε.Ε. δεν δίνει χρήματα. Ήταν δε κατηγορηματική διαψεύδοντας τα περί ύπαρξης οδηγίας από την κυβέρνηση για εύνοια στην είσοδο μεταναστών στη χώρα. Παράλληλα, κατήγγειλε την υπερδιόγκωση και την όψιμη ευαισθησία των καναλιών, λέγοντας ότι «δεν μπορούμε να εξαγγέλλουμε το πρόβλημα πριν δημιουργηθεί».

Το απόγευμα της Τρίτης πραγματοποιήθηκε πολύωρη διυπουργική σύσκεψη υπό την προεδρία του πρωθυπουργού, στην οποία πήραν μέρος ο υπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης, Νίκος Βούτσης, ο αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Γιάννης Πανούσης, ο αναπληρωτής υπουργός Ναυτιλίας, Θοδωρής Δρίτσας, και η αναπληρώτρια υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, Τασία Χριστοδουλοπούλου. Επίσης συμμετείχαν ο ναύαρχος Λιμενικού Αθανάσιος Αθανασόπουλος, ο υπαρχηγός Β’ Λιμενικού Σώματος Νικόλαος Πατρινός και ο ειδικός σύμβουλος του Επιτρόπου Μετανάστευσης, Εσωτερικών Υποθέσεων και Ιθαγένειας Δημήτρη Αβραμόπουλου, Αριστείδης Καλογερόπουλος.

Μετά την σύσκεψη ανακοινώθηκε μία δέσμη τεσσάρων μέτρων για την αντιμετώπιση του προβλήματος, που περιλαμβάνει:

1. Την μεταφορά των νεοεισελθέντων από τα νησιά σε κέντρα υποδοχής στην ηπειρωτική Ελλάδα και ο διαχωρισμός τους εκεί σε πρόσφυγες και μετανάστες.
2. Τη χορήγηση όλων των απαραίτητων εγγράφων στους Σύρους πρόσφυγες που δικαιούνται άσυλο.
3. Την έγκριση σχεδίου για την διαμόρφωση ειδικών χώρων διαμονής σε κλειστούς χώρους, σε καταυλισμούς, αλλά και σε υπάρχουσες υποδομές, όπου θα γίνονται όλες οι απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις και θα τηρούνται όλοι οι κανόνες υγιεινής και ασφάλειας.
4. Τις απαραίτητες ενέργειες ενόψει της Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε. αλλά και της Συνόδου των αρμοδίων υπουργών προκειμένου να αντιμετωπιστούν, στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, οι μεταναστευτικές και προσφυγικές ροές προς την Ευρώπη και να υπάρξει αναλογικός καταμερισμός των προσφύγων σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Γαβριήλ Σακελλαρίδης, σχολίασε ότι «το προσφυγικό ζήτημα είναι διεθνές και όχι ελληνικό. Απαιτεί σοβαρότητα, ψυχραιμία και πάνω απ’ όλα ανθρωπιά. Αυτή την ώρα δεν νοούνται πολιτικά παιχνίδια και ανέξοδοι λαϊκισμοί με τις ανθρώπινες ζωές».
Ο υπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης δήλωσε στη Βουλή ότι στα τουρκικά παράλια βρίσκονται 1.650.000 πρόσφυγες, οι οποίοι προσπαθούν να βρουν τρόπο για να περάσουν στα ελληνικά νησιά και από εκεί σε άλλα ευρωπαϊκά εδάφη.

Η κατάληψη – αγκάθι στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Η αξιωματική αντιπολίτευση, δια στόματος του ίδιου του αρχηγού της, προσπαθεί να περάσει επικοινωνιακά τις καταγγελίες περί ανομίας και ανασφάλειας, συνεπικουρούμενη από ΜΜΕ που θέλουν να παρουσιάσουν την εικόνα μιάς Ελλάδας όπου δεν λειτουργεί τίποτε.
Ο πρόεδρος της ΝΔ δεν δίστασε να πει ότι «ήδη υπάρχουν συνθήκες κατάλυσης του κράτους και παραβίασης ουσιωδών δικαιωμάτων δεκάδων χιλιάδων φοιτητών και των οικογενειών τους», εκμεταλλευόμενος τις εκκλήσεις αγωνίας των πρυτάνεων για μικροπολιτικούς λόγους.

Θα ήταν στρουθοκαμηλισμός αν κανείς δεν αναγνώριζε ότι η κατάληψη του κεντρικού κτιρίου του Πανεπιστημίου Αθηνών από υποστηρικτές των κρατούμενων απεργών πείνας αποτελεί αγκάθι για την κυβέρνηση. Αν υπολογιστεί δε και η μίνι κρίση που δημιουργήθηκε το προηγούμενο χρονικό διάστημα με τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Γιάννη Πανούση, τότε το ζήτημα γίνεται πιο σύνθετο.

Ο πρωθυπουργός, που δίνει μεγάλη μάχη στο εξωτερικό, καλείται στο εσωτερικό να αντιμετωπίσει ένα γεγονός, που, αν δεν λήξει με άμεση αποχώρηση των καταληψιών, γίνεται αφορμή για πολιτική σπέκουλα από τη συντηρητική αντιπολίτευση.
Ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να συνυπολογίσει ότι το ακροατήριό του μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου και τη μεγάλη νίκη του κόμματός του έχει διευρυνθεί, περιλαμβάνοντας και πολίτες οι οποίοι δεν είναι ανεκτικοί σε τέτοια γεγονότα.
Στον αντίποδα, δεν μπορεί να αγνοήσει ένα συμπαγές πολιτικό κομμάτι που τον στήριζε όλα αυτά τα χρόνια και το οποίο δείχνει ιδεολογικού τύπου ανοχή σε τέτοιου είδους ακτιβισμούς.

Ο πρωθυπουργός χρειάζεται να ισορροπήσει με πολιτική μαεστρία. Κάποιοι, μάλιστα, θεωρούν ότι πρέπει να εκμεταλλευτεί το συγκεκριμένο γεγονός για να ξεκαθαρίσει ένα τοπίο που τον κατηγορούν ότι παραμένει θολό για να εκφράζονται περισσότερες τάσεις. Ο κ. Τσίπρας, ωστόσο, αντιλαμβάνεται με υπευθυνότητα ότι ο ρόλος του ως πρωθυπουργού αφορά το σύνολο των Ελλήνων πολιτών, χωρίς να αποποιείται στην άσκηση της εξουσίας τις αριστερές του αρχές και την ιδεολογία του.
Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες μας, τείνει ευήκοα ώτα σε όλες τις εισηγήσεις και τις απόψεις για τη διαχείριση τέτοιων ζητημάτων και εμφανίζεται έτοιμος να πάρει τις σωστές αποφάσεις που δεν θα υπονομεύσουν την εικόνα της κυβέρνησης και της χώρας, αλλά θα επιβεβαιώνουν τη δυναμική του στάση σε κρίσιμα θέματα.

Προχωρώντας μπροστά

Είναι σαφές ότι το επόμενο χρονικό διάστημα οι επιθέσεις θα ενταθούν, ενώ την ίδια στιγμή θα αποσιωπούνται θετικές δηλώσεις για το ελληνικό ζήτημα από το εξωτερικό, όπως αυτή της επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Φεντερίκα Μογκερίνι, που, μιλώντας πριν από την έναρξη των εργασιών της Συνόδου των υπουργών Εξωτερικών του G-7 στην πόλη Λούμπεκ της Γερμανίας, ανέφερε ότι «εάν πέσει ένας, πέφτει όλο το σύστημα, είμαι αρκετά πεπεισμένη γι αυτό». Όπως επίσης και την αναφορά του επικεφαλής του EFSF, Κλάους Ρέγκλινγκ, στην πορτογαλική εφημερίδα Diario de Noticias, που εξέφρασε την ελπίδα ότι θα υπάρξει πρόοδος στις διαπραγματεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης. Ο δε γερμανός υπουργός Εξωτερικών, Φρανκ Βάλτερ Σταϊνμάγερ, δήλωσε από πλευράς του, στο περιθώριο της Συνόδου, ότι δεν πρέπει να γίνονται «εύκολες» κουβέντες για έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, καλώντας σε σοβαρή αναζήτηση λύσης.

Τέλος, ο Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνησή του αποκρούουν και διαψεύδουν καθημερινά τις ανυπόστατες επιθέσεις, όπως αυτή των Financial Times, περί προετοιμασίας για χρεοκοπία και εκμεταλλεύονται τις σταδιακές κατακτήσεις, αδιαφορώντας για όλο αυτό το σύστημα που τους πολεμά, αφού είναι πεπεισμένοι ότι ο ελληνικός λαός γνωρίζει πολύ καλά ποιος έφερε τη χώρα σε αυτή την κατάσταση.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 285



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Ούτε στις 24 του μήνα θα συμφωνήσουμε, ούτε στις 20, ούτε στις 18ούτε τον περασμένο μήνα συμφωνήσαμε, ούτε ποτέ δεν συμφωνήσαμε και ούτε πρόκειται!  

Πρώτον γιατί δεν είναι δυνατόν να συμφωνήσουμε με τοκογλύφους-απατεώνες-εκβιαστές, στο αίτημα για οιονεί καθυπόταξη της χώρας και εξανδραποδισμό του λαού.

Και δεύτερο και σπουδαιότερο, γιατί εσείς ω παλιάνθρωποι ''εταίροι'' και τα εγχώρια καλόπαιδά σας (το ''α'' με ''ω'') δεν θέλετε καμία διαπραγμάτευση, δεν θέλετε καν μία διελκυνστίδα απόψεων στην οποία θα νικούσε έστω ο δυνατότερος ή ο πιό πεισματωμένος...

Εσείς ασκείτε παρελκυνστίδα!

Η λέξη βέβαια δεν υπάρχει, είναι εφεύρεση του blog (και απόδειξη του μεγαλείου της ελληνικής γλώσσας, της πλαστικότητας και της περιγραφικότητάς της!), για να περιγράψει αυτό που ακριβώς κάνετε:
ΚΩΛΥΣΙΕΡΓΕΙΤΕ!  Το τραβάτε για να ξεχειλώσει!

Επί τούτου, σκόπιμα και συγκροτημένα: ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΕΤΕ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙ!

Για να είναι συνεχώς απασχολημένη στο μείζον πρόβλημα της παλιανθρωπιάς σας, και να μην έχει ανάσες για την πραγματική ανασυγκρότηση της πολιτείας και της κοινωνίας. 

ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΤΕ ΑΠΛΩΣ, ΑΠΛΟΥΣΤΑΤΑ, ΠΑΛΙΑΝΘΡΩΠΟΙ!

Επαναλαμβάνουμε
Όχι Εταίροι. Ούτε καν ''εταίροι'': Παλιάνθρωποι!
Και με παλιανθρώπους εταιρεία δεν κάνεις! Ούτε συμφωνία. Ούτε χωριό!

Δεν μας θέλετε (ή μάλλον μας θέλετε μόνον ως θύματα και είλωτες), και δεν σας θέλουμε!
Τελεία και παύλα.
Μας τελειώσατε, πώς το λένε!
Είστε πολύ απατεώνες ακόμη και για τα μεσογειακά μας γούστα!

Ας αποφασίσει η κυβέρνηση να κάνει ένα δημοψήφισμα...
Είτε με ανοικτές είτε με κλειστές τις τράπεζες (όπως απειλείτε)...
Είτε με τα ΑΤΜ να βγάζουν χρήματα, είτε βατράχια (πώς είναι το μαλλί;)...
Και θα το διαπιστώσετε με τον πιό επώδυνο για σας, και πιό οριστικό τρόπο!

Άντε μας στον διάολο λοιπόν και μη ξεχάσετε το ευρώ σας!...


Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι διεθνείς τοκογλύφοι και η μεγάλη κομπίνα με την Ελλάδα 

Του Παναγιώτη Τραιανού

Αυτό, το οποίο συνέβη εις βάρος των ευρωπαϊκών λαών, είναι πρωτοφανές. Ποτέ ξανά στην ιστορία των λαών δεν εφαρμόστηκε τέτοια απάτη "παπατζήδων" των δρόμων και των καταγωγίων εναντίον ανεξαρτήτων κρατών. Εναντίων των υποτίθεται πιο έμπειρων εθνικών κρατών στον κόσμο, που είναι τα ευρωπαϊκά. Μιλάμε για "κόλπα" του πεζοδρομίου τόσο ευτελή και τόσο άθλια, που οι περισσότεροι δεν τα εντόπισαν, γιατί απλούστατα δεν πίστευαν ποτέ ότι τα κόλπα αυτά των γύφτων θα εφαρμόζονταν στα "σαλόνια" των αυτοκρατοριών. Σε αυτό το "κόλπο" παγιδεύτηκε η Ευρώπη στο σύνολό της. Όλο το "μυστικό" τής απάτης ήταν οι ιδιομορφίες τής Ευρωπαϊκής Ένωσης, και βεβαίως της "ευρωζώνης".

Όλα ήταν μια "κομπίνα". Υπήρχε ένα "μόρφωμα", που έμοιαζε κρατικό, αλλά δεν ήταν τέτοιο. Υπήρχε ένα νόμισμα, που έμοιαζε κανονικό, ενώ δεν ήταν τέτοιο. Υπήρχε μια Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία είχε εξ’ αρχής μια επιτηδευμένη "χαλαρότητα" και η οποία θα έδινε στους τοκογλύφους τη δυνατότητα να "μπαινοβγαίνουν" εκεί όπου τα κράτη θα ήταν "καθηλωμένα". Τους έδινε τη δυνατότητα, χωρίς να παίρνουν κανένα ρίσκο, να "παίξουν" εις βάρος "ελεύθερων" κρατών μέσα σε ένα "χαλαρό" αλλά άθραυστο "κλουβί-σφαγείο". Τους έδινε τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν την "ευρωζώνη" ως ένα "τραπέζι" Μπλακ-Τζακ με ένα νόμισμα, το οποίο δεν ήταν πραγματικό.

Η απάτη με το όνομα "Ευρωπαϊκή Ένωση" είχε "στηθεί" αριστοτεχνικά. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν λειτουργούσε ως ένα αμιγές εθνικό κράτος ή μια ομοσπονδία κρατών, αλλά ως ένα "κλαμπ" κρατών, τα οποία ήταν δεσμευμένα σε κάποιες πολιτικές, αλλά ταυτόχρονα ήταν κι ελεύθερα να ακολουθούν δικές τους πολιτικές. Αυτό το "κλαμπ", όπως ήταν φυσικό, δεν μπορούσε να έχει πραγματικό νόμισμα. Το Ευρώ δεν είναι πραγματικό νόμισμα. Είναι ένα νόμισμα-"μάρκα". Η ΕΚΤ δεν εκδίδει ευρωπαϊκό νόμισμα. Η ΕΚΤ τυπώνει "μάρκες". Δουλειά της είναι να μοιράζει "μάρκες" στους παίκτες και να πουλάει "μάρκες". Η ΕΚΤ είναι μια ιδιωτική τράπεζα, εβραιοπροτεσταντικής ιδιοκτησίας, που ελέγχει το "καζίνο" τής Ευρωπαϊκής Ένωσης ...Είναι η "μάνα", που κάνει ένα "παιχνίδι", το οποίο μοιάζει με οικονομικό, αλλά στην πραγματικότητα είναι "τζόγος".

Αυτή μοίρασε τις αρχικές "μάρκες" με βάση την περιουσία των κρατών και αυτή στη συνέχεια, ως "καζίνο" και όχι ως τράπεζα, πουλάει "μάρκες" στους παίκτες, χωρίς να τους ρωτάει πού βρήκαν τα χρήματα - σε δολάρια, σε ρούβλια ή σε γιεν - για να τις αγοράσουν. Όποιος βρίσκει χρήματα - απ' όπου τα βρίσκει - αγοράζει "μάρκες" και παίζει ελεύθερα όπως θέλει, χωρίς κανέναν περιορισμό. Όποιος βρίσκει "χορηγό", τον βάζει μέσα στο ευρωπαϊκό παιχνίδι, χωρίς να ισχύουν γι' αυτόν οι κανόνες τού παιχνιδιού. Ακόμα και η ζούγκλα έχει περισσότερους κανόνες από την οικονομία τής Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αυτό συνέβαινε συστηματικά σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος ήταν για να "ταΐζουν" την ανταγωνιστικότητα της Γερμανίας, και ο δεύτερος για να "φορτώνονται" οι υπόλοιποι με χρέη. Η μικρή Ελλάδα, για παράδειγμα, για πολλά χρόνια ήταν ένας από τους βασικούς "χορηγούς" τής βιομηχανίας τής τεράστιας Γερμανίας. Η Ελλάδα ανέπτυσσε υποχρεωτικά τα δίκτυα των υποδομών της, για να δουλεύει η γερμανική βιομηχανία, την ίδια ώρα που η Γερμανία άφηνε τις υποδομές της να καταρρέουν για λόγους οικονομίας. Υποχρέωναν τον ελληνικό ΟΤΕ - τον οποίο στο τέλος τον "έφαγαν" τζάμπα - να επενδύει στις πιο προχωρημένες τεχνολογίες οπτικών ινών και η Γερμανία - ακόμα και σήμερα - είναι η τελευταία σ' ό,τι αφορά το δίκτυο αυτού του τύπου. Επενδύουν σε οδικά, ενεργειακά και τηλεπικοινωνιακά δίκτυα, για να δουλεύει η SIEMENS και η Krupp σε χώρες σαν την Τσεχία ή τη Βουλγαρία και την ίδια ώρα η Γερμανία απλά μετράει χρήματα.

Αυτό είναι το κόλπο: "Κλειστό" παιχνίδι με ανοικτή οικονομία. Συγκεκριμένοι νόμοι και κανονισμοί για τους νόμιμους παίκτες και κανένας νόμος και κανονισμός για τους "χορηγούς" τους. Γι' αυτούς που παίζουν στο "παιχνίδι", χωρίς να είναι παίκτες. Περί αυτού πρόκειται. Παίζουν οι παίκτες, οι οποίοι βρίσκονται υποχρεωτικά "μέσα" στο παιχνίδι και γύρω τους οι "επενδυτές" βρίσκονται "εκτός" τραπεζιού. Σε ανύποπτο χρόνο είχαν νομοθετήσει για πράγματα, των οποίων τη σημασία εκείνη τη στιγμή δεν την καταλάβαινε κανένας, αλλά τη γνώριζαν εκ των προτέρων εκείνοι, οι οποίοι μεθόδευαν την απάτη. Για παράδειγμα, με εντολή των τοκογλύφων και της Goldman Sachs υπογράφηκε μεταξύ των μελών - και άρα των "παικτών" - το άρθρο 122 τής συνθήκης της Λισσαβόνας, το οποίο προέβλεπε να πληρώνουν ΟΛΑ τα μέλη τής Ευρωζώνης - ακόμα και αυτά τα εκτός Ευρώ - την οποιαδήποτε διάσωση χρειαζόταν το "τραπέζι".

Όταν υπογράφηκε αυτή η συνθήκη, κανένας δεν κατάλαβε τι νόημα μπορούσε να έχει ένα τέτοιο άρθρο, εφόσον δεν φαινόταν κάτι ύποπτο εκείνη την εποχή. Ο καθένας είχε πάρει τις "μάρκες" του και μέσα από ένα συντηρητικό παιχνίδι - περίπου ισοσκελισμένων κρατικών προϋπολογισμών - , το οποίο υποτίθεται ότι θα έλεγχαν τα ευρωπαϊκά όργανα, κανένας δεν θα είχε ποτέ ανάγκη διάσωσης. Ποιος μπορούσε να υποθέσει τότε ότι το παιχνίδι θα "αγρίευε" σε βαθμό τέτοιο, που να οδηγήσει κάποιους σε χρεοκοπία; Αυτό προφανώς το γνώριζαν εκείνοι οι οποίοι το μεθόδευαν και γι' αυτό έβαλαν τους "παίκτες" σε ανύποπτο χρόνο να υπογράψουν μια συνθήκη, η οποία προστάτευε τους ίδιους και όχι τους "παίκτες", όπως φαινομενικά έδειχνε. Μόλις εξασφάλισαν οι τοκογλύφοι αυτό το εγκληματικό άρθρο στη συνθήκη τής Λισσαβόνας, ξεκίνησαν το μεγάλο "κόλπο". Απ’ έξω θα "πόνταρε" ολόκληρη η συμμορία τής εβραϊκής FED και οι "παίκτες" θα έπαιρναν δολάρια από αυτήν, βάζοντας τις εθνικές τους περιουσίες υποθήκη, για να πάρουν επιπλέον "μάρκες" σε ευρώ. Η FED θα τύπωνε τα τζάμπα χαρτάκια και αυτά, επειδή θα τα έπαιρνε η Goldman Sachs σαν "δάνειο" με ελάχιστο επιτόκιο, θα τα μετέτρεπε από φωτοτυπίες σε χρήμα, εφόσον είχε έτοιμους πελάτες για να τα ξαναδανείσει με υψηλές αποδόσεις ως ομόλογα.

Δάνειζαν οι Εβραίοι της FED στην Goldman Sachs - δηλαδή στον εαυτό τους - "χαρτάκια" με επιτόκιο 0,1% και η Goldman Sachs "επένδυε" στα κρατικά ομόλογα των Ευρωπαίων με αποδόσεις 10%. Οι ίδιοι άνθρωποι, οι οποίοι μοίραζαν χρήμα στους Ευρωπαίους "παίκτες", ήταν ταυτόχρονα "μέτοχοι" της FED, της Goldman Sachs, αλλά και της ΕΚΤ, η οποία έκανε τη "μάνα" και μετέτρεπε το αμερικανικό χρήμα σε ευρωπαϊκές "μάρκες". Οι "διευθυντές" του καζίνου - και άρα η FED - έλεγχαν τη "μάνα" τής ΕΚΤ και με τους οίκους αξιολόγησης τής έδιναν "γραμμή" από ποιους "παίκτες" να "χάνει" και από ποιους να "κερδίζει". Αυτά δεν γίνονται πουθενά. Ακόμα και στα καζίνο τής απάτης, αν αποδειχθεί ότι ο τοκογλύφος, ο οποίος κάθεται έξω από το καζίνο, είναι "συνέταιρος" με τον διευθυντή του καζίνο και τη "μάνα" που διευθύνει το "παιχνίδι" μέσα σ' αυτό, πηγαίνουν φυλακή όλοι μαζί και μπαίνει "λουκέτο" στο καζίνο. Μιλάμε για μεγάλο "πανηγύρι". Με τον τρόπο αυτόν οι "φωτοτυπίες" τής FED, μέσω Goldman Sachs, μετατρέπονταν σε ευρωπαϊκές "μάρκες" και άρα σε μετοχές τής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με τον τρόπο αυτόν τα "σκουπίδια" άρχιζαν και έπαιρναν αξία χρήματος, εξαιτίας των περιουσιών των λαών εκείνων, οι οποίοι δέχονταν να "χρηματοδοτηθούν" από εξωτερικό παράγοντα και μάλιστα από τρίτο και τέταρτο "χέρι" .

Με "σκουπίδια" - δηλαδή με πράσινα χρωματιστά και χωρίς αντίκρισμα εκτυπωμένα χαρτάκια στις δικές τους εκτυπωτικές μηχανές - οι τοκογλύφοι έπαιρναν - μέσω των χαφιέδων ηγετών - από τους λαούς ομόλογα-υποσχέσεις μεγάλων αποδόσεων ...Αυτό ήταν το "κόλπο". Γι' αυτό μαζεύτηκαν οι γνωστοί τοκογλύφοι, για να "ποντάρουν" δήθεν στους Ευρωπαίους τού ευρωπαϊκού "τραπεζιού". Έπαιρναν τζάμπα χρήμα από τους Σιωνιστές τής FED των ΗΠΑ και παρίσταναν τους επενδυτές στην Ευρώπη. Πού βασίζονταν; Βασίζονταν στο γεγονός ότι, έχοντας διαφθείρει τις ηγεσίες των κρατών, σε κάποια στιγμή θα τα ανάγκαζαν - με εκβιασμούς και απειλές - να δανειστούν πραγματικά χρήματα, για να τους ξεπληρώσουν τα "πέτσινα" ομόλογα.

Ελέγχοντας τις διεφθαρμένες ηγεσίες τύπου Ολάντ, Ραχόι, Μόντι κλπ., ήταν σίγουροι ότι την κατάλληλη ώρα θα ανάγκαζαν τα κράτη να υποθηκεύσουν πραγματικές περιουσίες, για να πληρώσουν με πραγματικά χρήματα τα πράσινα "σκουπίδια" τής FED. Όλο το κόλπο ήταν βασισμένο στο άρθρο 122 της Συνθήκης τής Λισσαβόνας. Θα τους "φόρτωναν" όλους με ομόλογα και όποιος και να "έσκαζε" πρώτος, θα τον πλήρωναν όλοι οι υπόλοιποι μαζί. Από εκεί και πέρα όλοι θα είχαν το τέλος των αλυσοδεμένων μέσα στη θαλασσοταραχή. Ένας να βυθιστεί, και θα βυθιστούν όλοι μαζί του. Έναν να φορτώσουν με "βαρίδια", και όλοι μαζί θα πνιγούν. Τους "αλυσοδεμένους" θα τους οδηγούσαν όλους μαζί στο "σφαγείο", και θα "έτρωγαν" τα πάντα από τους πάντες.

Αυτά, τα οποία δεν γίνονται ούτε στα καταγώγια, έγιναν στα "σαλόνια" τής Ευρώπης. Τι σημαίνει αυτό; Ότι αυτά τα "κόλπα" δικαιολογούν και "πιστολίδι" εις βάρος αυτού που τα δρομολογεί ...Πόλεμος μπορεί να ξεσπάσει στην Ευρώπη εναντίον αυτών, οι οποίοι επιχείρησαν τέτοια εγκλήματα εις βάρος των λαών της. Χιλιάδες άνθρωποι έχουν αυτοκτονήσει, μη αντέχοντας είτε την καταστροφή είτε την ανεργία, όπου οδήγησαν αυτά τα εγκλήματα. Με χρωματιστά "χαρτάκια" σκόρπισαν τη φτώχεια σε λαούς, οι οποίοι εργάστηκαν σκληρά μετά τον πόλεμο και τους τα "έφαγαν" όλα. Ούτε καν με "καθρεπτάκια" και "χάντρες", όπως έκαναν με τους Ινδιάνους...

Αυτά τα κόλπα, επειδή ακριβώς είναι εύκολα αντιληπτά, δεν είναι εύκολα στη δρομολόγηση και τη διαχείρισή τους. Επειδή δεν υπάρχουν τόσο μεγάλοι βλάκες και τέτοια κορόιδα για να τα υποστούν, απαιτούν προδοσία εκ των "έσω" για τη διεκπεραίωσή τους. Όλα αυτά σε μια Ευρώπη, στην οποία οι ίδιοι οι Γερμανοί εισηγούνταν, πίεζαν, εκβίαζαν και απειλούσαν τα κράτη για να κάνουν αυξήσεις κι επενδύσεις. Για τους εαυτούς τους εφεύρισκαν mini-jobs και στην ουσία "επιδοτούσαν" τη βιομηχανία τους με κρατικά χρήματα. Εξαγόραζαν ανταγωνιστές, οι οποίοι δεν μπορούσαν να επιβιώσουν εξαιτίας τού ακριβού κόστους δανεισμού, που τους επέβαλαν οι τοκογλύφοι. Μέσα σε ελάχιστα χρόνια - και υπό συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού - οι Γερμανοί είχαν γίνει οι "μεγάλοι" των "μεγάλων".

Αυτά δεν τα λέμε εμείς. Αυτά τα δείχνουν οι αριθμοί. Από τα 200 δις ευρώ, που "καμαρώνει" ο Σόιμπλε ότι έχει ετήσιο πλεόνασμα η Γερμανία, τα 110 προέρχονται μέσα από την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτά τα 110 δις, όμως, κάποιοι τα έχασαν, για να μπουν στις "τσέπες" των Γερμανών. Τα έχασαν οι ανταγωνιστές τους. Άρα; Άρα η Γερμανία, όλα αυτά τα χρόνια, που μας "παραμύθιαζε" με την τεχνολογική της υπεροχή, ανέτρεψε την ισορροπία των δυνάμεων μέσα στην ευρωπαϊκή αγορά. Στην πραγματικότητα δεν στόχευε στη διεθνή αγορά, όπως ισχυριζόταν, αλλά μετέτρεψε σε αγορά τους "συμπαίκτες" της. Σε αυτό το διάστημα έβαλαν λουκέτο χιλιάδες παραγωγικές επιχειρήσεις στην Ιταλία και τη Γαλλία. Η Ιταλία, για παράδειγμα, έχασε από τη Γερμανία ακόμα και εταιρείες - θρύλους τής παγκόσμιας αγοράς. Στη γερμανική ιδιοκτησία πέρασαν εταιρείες - "κοσμήματα" της ιταλικής βιομηχανίας, όπως η Ducati ή η Lamborghini.

Η ταυτότητα λοιπόν αυτού, ο οποίος επωφελήθηκε από τη δημιουργία τής Ευρωπαϊκής Ένωσης και από την πρακτική των έξωθεν χρηματοδοτήσεων, αναζητείται στην έννοια του "κέρδους". Το κέρδος αποκαλύπτει τον ένοχο. Οι Γερμανοί ήταν αυτοί, οι οποίοι επωφελήθηκαν εις βάρος όλων των υπολοίπων. Οι μέχρι τότε ακριβές και άρα μη ανταγωνιστικές γερμανικές επιχειρήσεις τού Μάρκου απέκτησαν την απόλυτη ανταγωνιστικότητα μέσα στην επικράτεια του ακριβού Ευρώ. Οι γερμανικές επιχειρήσεις με το χαμηλότερο κόστος δανεισμού, που απολάμβαναν από τους τοκογλύφους συνεταίρους τους, διέλυσαν τον ανταγωνισμό μέσα σε αγορές, οι οποίες μέχρι τότε δεν τους ανήκαν. Με τον τρόπο αυτόν "κληρονόμησαν" τους πελάτες των επιχειρήσεων αυτών, αλλά και εξαγόρασαν για "ψίχουλα" και την τεχνογνωσία τους. Το "παιχνίδι", δηλαδή, δεν ήταν καν παιχνίδι. Ήταν ένα κανονικό "σφαγείο" λαών και κρατών. Κράτη με τρομερή βιομηχανία και εξελιγμένη τεχνογνωσία, όπως η Γαλλία ή η Ιταλία, διέλυσαν στην κυριολεξία.

Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για προμελετημένα εγκλήματα. Εξ’ αρχής, δηλαδή, ήταν όλα μελετημένα από τους Γερμανούς και τους τοκογλύφους.

Την Ελλάδα την έβαλαν στο "τραπέζι" οι Γερμανοί και οι τοκογλύφοι, γιατί ήθελαν τον σίγουρο "παίκτη" τον οποίο θα νικούσαν και θα τους αποζημίωνε η "μάνα" με τις περιουσίες των υπολοίπων του "τραπεζιού". Την Ελλάδα την έβαλαν στην ευρωζώνη οι τοκογλύφοι, γιατί με τον τρόπο αυτόν θα εξασφάλιζαν αδύναμο "τοίχο", για να κάνουν "ριφιφί" στο ταμείο τού "εγγυητή" της Ευρώπης. Αυτοί οι κακοποιοί και απατεώνες γνώριζαν εξ’ αρχής ότι η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να τους επιστρέψει τα χρήματα αυτά. Γνώριζαν, όμως, και ότι θα μπορούσαν - στο όνομα της ευρωπαϊκής "αλληλεγγύης" - οι ευρωπαϊκοί λαοί να εξαναγκαστούν από το "διευθυντήριο" των Βρυξελών να ξεπληρώσουν με δικά τους χρήματα τα δήθεν ελληνικά χρέη.

Γι' αυτόν τον λόγο "ωρύονται" δήθεν κατά τής ανήθικης Ελλάδας. Προσπαθούν να πείσουν και τους υπόλοιπους Ευρωπαίους ότι για τα προβλήματά τους φταίνε οι Έλληνες, προκειμένου να τους μισήσουν κι αυτοί. Γι' αυτόν τον λόγο προσπαθούν προκαταβολικά να μας προσάψουν ανηθικότητα και δολιότητα: Ο "άχρηστος", ο "τεμπέλης", ο "χαρτοπαίκτης", ο "γυναικάς" κλπ. Αυτός, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε την εμπιστοσύνη και δεν "σεβάστηκε" τον τίμιο "εγγυητή" του ...Αυτός, δηλαδή, ο οποίος με την αναξιοπιστία του φταίει, που ο καλός "εγγυητής" αναγκάζεται να του πληρώνει τις "βρομιές". Σε αυτήν την προσπάθειά τους, να πείσουν τον "εγγυητή" για την αθλιότητα του "συνεργάτη", προσθέτουν οτιδήποτε μπορεί να τους διευκολύνει. Προσπαθούν, για παράδειγμα, να τον "πονηρέψουν" κι αυτόν.

Κάνουν λάθος δηλαδή οι Έλληνες, οι οποίοι νομίζουν ότι η πατρίδα τους ήταν ο στόχος των τοκογλύφων. Στόχος πράγματι είναι η πολύτιμη πατρίδα τους, αλλά δεν ήταν αυτή ο πραγματικός στόχος των τοκογλύφων. Αυτή η πατρίδα ήταν το "τυράκι", για να παγιδευτούν εύκολα οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι. Αυτό ήταν το κόλπο των τοκογλύφων εις βάρος της Ευρώπης και του ευρώ. Προσπαθούν να στοχοποιήσουν την Ελλάδα, για να αποσπάσουν την προσοχή των πραγματικών θυμάτων τους, που είναι οι ευρωπαϊκοί λαοί στο σύνολό τους. Προσπαθούν να αποσπάσουν την προσοχή των ισχυρών τής Ευρώπης από την άθλια Γερμανία. Ρίχνουν τον "μουντζούρη" στην Ελλάδα, για να μην "βλέπουν" οι λαοί τής Ευρώπης ότι αυτοί είναι τα μεγάλα θύματα της υπόθεσης. Να μην βλέπουν την αλήθεια αυτοί, οι οποίοι εξαναγκάστηκαν από τα διεφθαρμένα δουλικά των τοκογλύφων να δανείσουν στην Ελλάδα χρήματα για χρέη, τα οποία κανένας δεν γνωρίζει πώς δημιουργήθηκαν. Όχι μόνον η Ελλάδα, αλλά ούτε και οι λαοί που της δάνεισαν δεν γνωρίζουν το πώς δημιουργήθηκαν τα χρέη αυτά. Οι "κραυγές" και οι "συκοφαντίες" των Ναζί και των τοκογλύφων αυτό το "κενό" γνώσης προσπαθούν να καλύψουν, εμφανίζοντας την Ελλάδα σαν δημιουργό τού χρέους, εξαιτίας της αθλιότητάς της...

Από την Ελλάδα και τις επιλογές της εξαρτάται η τύχη ενός έξυπνου σχεδιασμού, που στόχο είχε την παγκόσμια κυριαρχία. Για όσο διάστημα η Ελλάδα καθυστερεί, ζητώντας παρατάσεις, το σύστημα κλονίζεται, γιατί δεν έχει επιπλέον χρόνο. Τα χιλιάδες δισεκατομμύρια των χρεών των ΗΠΑ και της Ευρώπης "πιέζουν" και αναπόφευκτα δημιουργούν διασπαστικές τάσεις, οι οποίες στο τέλος δεν θα είναι διαχειρίσιμες...

Πηγή ΕΑΜ Β'


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Θεοί και δαίμονες έχουν πέσει τις τελευταίες ημέρες πάνω στην Ελλάδα και η πίεση που υφίσταται η χώρα είναι περίπου αφόρητη.

Όμως, αυτός ακριβώς είναι και ο σκοπός αυτής της πίεσης: να καταστεί αβάστακτη ώστε να συνθλιβεί κάθε προσπάθεια βελτίωσης των όρων υπό τους οποίους λειτουργεί η πτωχευμένη χώρα.

Από τη χθεσινή υποβάθμιση μέχρι τις δηλώσεις Σόιμπλε ή τα συνεχή δημοσιεύματα περί ελληνικής χρεοκοπίας και εξόδου από το ευρώ, ή, σε άλλη εκδοχή, χρεοκοπίας χωρίς έξοδο από το κοινό νόμισμα, αλλά ως και την ήδη δηλωθείσα ως χαμένη προθεσμία της 24ης Απριλίου, η Ελλάδα χτυπιέται συστηματικά ακριβώς επειδή επιχειρεί να ξεφύγει από το θανατηφόρο πλαίσιο που της έχει επιβληθεί, το δήθεν «συμφωνημένο» το οποίο άπαντες γνωρίζουν ότι υπήρξε αποτέλεσμα σκληρού εκβιασμού για τη χώρα.

Σε αυτές τις συνθήκες, τα περί «έντιμου συμβιβασμού» δείχνουν δυστυχώς να έχουν πάει ήδη περίπατο, καθώς κάτι τέτοιο δεν φαίνεται καθόλου να βρίσκεται εντός των προθέσεων του Βερολίνου το οποίο κινεί τα νήματα της ελληνικής τραγωδίας – όμως αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο, το αναμέναμε ότι θα συμβεί εδώ και καιρό: τουλάχιστον η παρούσα στήλη δεν έτρεφε την αυταπάτη ότι οι Γερμανοί θα άφηναν την Ελλάδα να ανασάνει...

Στο Βερολίνο δεν μπλοφάρουν. Κι αν στην Αθήνα πιστεύει κανείς ότι μπλοφάρουν, σφάλει: η Γερμανία θα οδηγήσει τα πράγματα στο σενάριο της εντός ευρώ χρεοκοπίας προκειμένου να κάμψει την όποια ελληνική προσπάθεια βελτίωσης των όρων.

Και όχι μόνον γι αυτό, αλλά και επειδή η Ελλάδα δεν πρέπει και δεν μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα επιτυχούς αμφισβήτησης του γερμανικού μοντέλου στην Ευρώπη, ειδικά με τις εκλογές στην Ισπανία να έρχονται έπειτα από λίγους μήνες.

Από την πρώτη μέρα της κρίσης, όλοι, ανεξαρτήτως τοποθέτησης απέναντι στην επίλυσή της, ανεξαρτήτως θέσης στην πολιτική σκηνή και στο δημόσιο διάλογο, έχουμε συμφωνήσει σε ένα πράγμα: ότι πρόκειται για πόλεμο.

Τώρα, ίσως έφτασε πλέον η στιγμή αυτό να φανεί πιο καθαρά από ποτέ, σε όλες του τις διαστάσεις.

Όμως, ακριβώς αυτό σημαίνει το ότι βρίσκεσαι σε πόλεμο, όπως άλλωστε πολλές φορές είχαν πει και οι προηγούμενοι κυβερνώντες: ότι παρά τις απώλειες, δεν κάνεις πίσω.

Αλλιώς, ο πόλεμος που ξέσπασε, έχει τελειώσει.

Και έχεις ηττηθεί.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Δημήτρη Μηλάκα

Περί της παθογένειας (και) του ελληνικού Τύπου έχουν γραφεί χιλιάδες σελίδες, έχουν δοθεί διαλέξεις, έχουν πραγματοποιηθεί σεμινάρια για να διαπιστωθεί το αυτονόητο: Υπάρχουν λεχρίτες (που ζουν) ανάμεσά μας.

Το πρόβλημα ωστόσο δεν είναι αυτό. Οι λεχρίτες, οι κομπιναδόροι, τα λαμόγια, οι εκβιαστές, οι επαγγελματίες συκοφάντες, καθώς επίσης άρρωστοι και βλάκες υπάρχουν παντού, η δημοσιογραφία δεν αποτελεί εξαίρεση. Το πρόβλημα ξεκινά από τη στιγμή που το θεσμικό πλαίσιο επιτρέπει στα σκουλήκια να υπάρχουν να ευημερούν και να πολλαπλασιάζονται…

Τα προγράμματα των τηλεοπτικών σταθμών (συμπεριλαμβανομένων των δελτίων ειδήσεων και των ενημερωτικών εκπομπών) περιγράφουν αναλυτικά τη δημοσιογραφία του κώλου (ή της σκοπιμότητας) η οποία έχει κυριαρχήσει. Αυτή i-δημοσιογραφία των λεχριτών διαχέεται πια με μεγάλη ευκολία και ταχύτητα στο νέο δημοσιογραφικό Eldorado, το διαδίκτυο.

Ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάστηκε το περιστατικό με την πρόεδρο της βουλής στο βενζινάδικο της Αιδηψού είναι απλώς μια (χαρακτηριστική) περίπτωση άσκησης δημοσιογραφίας (του κώλου). Υπάρχουν και άλλες αναρίθμητες περιπτώσεις ανάμεσα στις οποίες αξέχαστη θα πρέπει να είναι η συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με τις κυρίες του πλούτου (Λάτση και Αγγελοπούλου) σε εστιατόριο στο Κολωνάκι, η οποία ουδέποτε έγινε, αλλά κρατήθηκε ως πρώτο θέμα στην ιστοσελίδα i-efimerida του Ράπτη (ή του κώλου αν προτιμάτε) για μια ολόκληρη μέρα. Ο φερετζές (του Ράπτη) με τον οποίο διασώθηκε η δημοσιογραφική… δεοντολογία ήταν η επίσημη ανακοίνωση- διάψευση η οποία συμπλήρωνε ως υποσημείωση το κατασκευασμένο «ρεπορτάζ»…

i- dimosiografia του κώλου, προφανώς, δεν είναι σημερινό φαινόμενο. Υπάρχουν αλησμόνητες στιγμές του πρόσφατου (σχετικά) παρελθόντος. Έχει υπάρξει η «Αυριανή» του Κουρή, με πρωτοσέλιδα όπως «Σπείρα Αλβανών βιάζει κυνηγούς» και τα κάλλη της Μιμής. Έχει υπάρξει το σοβαρό Βήμα ειδικευμένο στην εκτέλεση συμβολαίων (Ο γιός του αγωγιάτη- εκτελεστής τότε ο Στ. Κούλογλου και θύμα ο Τσοβόλας). Εχει υπάρξει ο– όνομα και πράγμα– κίτρινος τύπος του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου…

Υ.Γ. Οι δημοσιογράφοι του (κώλου) θα ισχυριστούν ότι τα ΜΜΕ στα οποία εργάζονται τους εξωθούν στην επαγγελματική τους εκπόρνευση. Πρόκειται, προφανώς, για δικαιολογία (του κώλου)...

Πηγή Ημεροδρόμος
Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σταχυολογώ (διότι αν ανθολογήσω, θα μαραθώ): Η κυρία Τασούλα Χριστοδουλοπούλου έπαθε μια μικρή ηλίαση, με αποτέλεσμα να ανέβει η τιμή των σομπρέρος στο Μεξικό (θεωρία του χάους, εφάμιλλη της θεωρίας των παιγνίων). Προσέτι, προσεφέρθη (πάντα η ηλιοφώτιστη Τασούλα) να φιλοξενήσει στους διαδρόμους του Υπουργείου της(!!!) όσους πρόσφυγες δεν είναι μετανάστες.

Ο κ. Παρασκευόπουλος. Προ ημερών απεφάνθη ότι το κράτος τύφλωσε τον Ξηρό με τις κακές του υγειονομικές υπηρεσίες, αλλά χθες (μιλώντας στον Real FM, στον κ. Νίκο Χατζηνικολάου) ανακάλεσε τη δήλωσή του ως ατυχή, κάνοντας την αυτοκριτική του (κι αδειάζοντας όσους υπερασπίζονταν αυτήν την άποψη). Επίσης ο κ. Παρασκευόπουλος δεν βρίσκει τώρα φωτογραφικές τις διατάξεις που είχε παραδεχθεί ως φωτογραφικές, ενώ δεν ανασκεύασε προγενέστερες δηλώσεις του, ότι δηλαδή πίσω απ’ τις κουκούλες υπάρχουν ανθρώπινα πρόσωπα. Σωστός, διότι πίσω απ’ τις κουκούλες της κατοχής υπήρχαν κάμπιες. Και πίσω απ’ τις κουκούλες της Κου Κλουξ Κλαν υπήρχαν καγκουρώ.

Οσο για τον κ. Σάββα Ξηρό (διότι περί αυτού του... διακυβεύματος πρόκειται), καλό είναι η Δημοκρατία, η οποία ως τώρα γενναιόδωρα τον γιατροπόρεψε, να τον στείλει εξίσου γενναιόδωρη στο σπίτι του, να γλείφει εκεί τις πληγές του και να μεθάει με το νερό της λήθης τις τύψεις του. Διότι δολοφόνος υπήρξε αυτός ο τύπος. Που την είχε δει θεός ή θηρίο κι αποφάσιζε ποιος ζει και ποιος πεθαίνει. Τίποτε περισσότερο, δηλαδή, από ένας φασιστάκος της πιο ελεεινής μορφής. Οσο για τους «αγωνιστές» (των Πυρήνων της Φωτιάς κι άλλων ποικιλώνυμων νιχιλιστών) που κάνουν απεργίες πείνας στις φυλακές ή καταλαμβάνουν διά των υποχειρίων τους γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ και Πρυτανείες Πανεπιστημίων, τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν, αν στο μυαλό τους δεν μπορούν να ξεχωρίσουν την ταξική πάλη απ’ τον εμφύλιο πόλεμο.

Συνεπώς, τι άλλο να σου κάνει και ο κ. Πανούσης εκτός απ’ το να καλεί (υπουργός ων) τον... πρωθυπουργό να αναλάβει... τις ευθύνες του!!! Ο κ. Πανούσης ξέρει να χάνει το δίκιο του (διότι έχει δίκιο), καλύτερον παντός άλλου! Διότι μόνον στη Μοζαμβίκη ένας υπουργός θα ζητούσε απ’ τον πρωθυπουργό να κάνει τον υπουργό. Ζαλίζομαι (κι ας μην έχω πάθει ηλίαση).

Και ζαλίζομαι άγρια όταν ακούω τη βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κυρία Λέβα στον δολοφονημένο Μπακογιάννη να αντιπαραθέτει τον δολοφονημένο Τεμπονέρα. Πολύ δύσκολα μπορεί να ακούσει κανείς πιο ηλίθιο εμφυλιοπολεμικό λόγο απ’ αυτόν. Στην πολιτική, όμως, η βλακεία είναι χειρότερη από έγκλημα.

Βεβαίως, ουδείς μπόρεσε ποτέ να κρύψει απ’ τον ήλιο ότι μέσα στα κεφάλια ορισμένων (αριστερών και δεξιών) φύονται κολοκύθια. Τα κολοκύθια όμως είναι για τις κολοκυθοσαλάτες κι όχι για την εν γένει αποκολοκύνθωση της πολιτικής. Εκεί πλέον τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται κινδυνώδη.

Αρκετά λοιπόν διασκεδάσαμε με το δάνειο που είναι αέρας και με αέρα θα το πληρώσουμε. Αρκετά με τα παιδιά που δεν έφυγαν για Πάσχα να σπάσουν αυγά (αντί για κεφάλια). Αρκετά με τον κ. Μπαλτά που κυοφόρησε τη γέννηση του έθνους το 1821 με τον κρίνο του διαφωτισμού. Αρκετά κι ας κάνουμε κανένα ευχέλαιο, μπορεί να μην είναι πολιτικώς ορθό, αλλά μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμο. Διότι, σύντροφοι -κι επιτρέψτε μου την προσαγόρευση- κάνουν λάθος όσοι λένε ότι κάτι τέτοια αριστερίστικα όπως τα παραπάνω απηχούν τον ΣΥΡΙΖΑ του 4% και όχι του 37%!

Στην πραγματικότητα όλα αυτά (τα αριστερίστικα επαναλαμβάνω - μιας Αριστεράς που συνέπλευσε με τον «εκσυγχρονισμό») απηχούν το 0,5% εκείνου του 4%. Και σήμερα εμποδίζουν με τα καμώματά τους τον ΣΥΡΙΖΑ του 36% να φερθεί με τη σοβαρότητα που απαιτεί το 70% που υποστηρίζει την πολιτική του.

Νομίζω ότι γίνομαι κατανοητός, όχι απ’ το 0,5% του 4% (απ’ αυτό ελπίζω να μη γίνω κατανοητός ποτέ), αλλά από όλους τους υπόλοιπους, δεξιούς και αριστερούς, που αγωνιούν αυτές τις στιγμές για την τύχη της ζωής τους και τις τύχες της πατρίδας

Για τον ΣΥΡΙΖΑ αυτό το εθνομηδενιστικό, αλαζονικό και μεταμοντερνικό 0,5% που υπηρέτησε τις κυρίαρχες επιλογές του «εκσυγχρονισμού», ήταν πάντα μια αχίλλειος πτέρνα. Που όπου έβρισκε νάρκη πήγαινε και τη πάταγε.

Ο ΣΥΡΙΖΑ του 4% ως 6% μπορούσε να αντέξει αυτό το αριστερίστικο μέρος του και περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Η κυβέρνηση όμως, με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ του 37%, δεν θα το αντέξει. Πρόκειται για μια αχίλλειο πτέρνα, που όπου βρίσκει νάρκη πάει και την πατάει..

Του Στάθη
Πηγή Enikos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Σταύρου Λυγερού 

«Δεν μας φθάνει η θηλιά που μας έχουν περάσει στο λαιμό, έχουμε και τις ιδεοληψίες των δικαιωματιστών της Κουμουνδούρου. Είναι αδιανόητο όταν οι δανειστές επιχειρούν να μας στραγγαλίσουν, εμείς να πυροβολούμε τα πόδια μας». Μ’ αυτή τη φράση συνόψισε υπουργός το γεγονός ότι χειρισμοί στο εσωτερικό έχουν αρχίσει να ροκανίζουν την πολιτικοεκλογική επιρροή της κυβέρνησης.

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για την εκδήλωση της αντίφασης ανάμεσα σε απολύτως μειοψηφικές ιδεολογικές αντιλήψεις της μικρογραφειοκρατίας του ΣΥΡΙΖΑ και στα “θέλω” των ψηφοφόρων που εκτόξευσαν το κόμμα του Τσίπρα στην πρώτη θέση. Αντίφαση που λόγω των ειδικών συνθηκών της κρίσης είχε όλο το προηγούμενο διάστημα επικαλυφθεί, λόγω του γεγονότος ότι κεντροαριστεροί και κεντροδεξιοί πολίτες ψήφισαν μαζικά τον ΣΥΡΙΖΑ με μοναδικό κριτήριο να τερματίσουν τις μνημονιακές πολιτικές.

Η εν λόγω αντίφαση αποτυπώθηκε και στη σύνθεση του κυβερνητικού σχήματος, το οποίο με σημαντικές εξαιρέσεις αντανακλά τον “μικρό ΣΥΡΙΖΑ” του 4% παρά τον “μεγάλο ΣΥΡΙΖΑ” του 36,4%. Η επισήμανση δεν έχει να κάνει μόνο με τα πρόσωπα. Έχει κυρίως να κάνει με τις πολιτικές. Οι παραδοσιακές ιδεοληψίες του “μικρού ΣΥΡΙΖΑ”, που σε μεγάλο βαθμό είχαν εγκριθεί και από το συνέδριό του, βρίσκονται κατά κανόνα σε αντίφαση με τα πιστεύω και τις επιθυμίες της εκλογικής βάσης του “μεγάλου ΣΥΡΙΖΑ”. Κυρίως, όμως, βρίσκονται σε αντίφαση με τον εθνικό ρόλο που καλείται να παίξει η κυβέρνηση Τσίπρα.

Την αρχή έκανε ο υπουργός Παιδείας Μπαλτάς. Προκάλεσε την κοινή γνώμη, αμφισβητώντας τη σκοπιμότητα της αριστείας και προαναγγέλοντας ουσιαστικά την κατάργηση των πειραματικών σχολείων. Μπορεί το κύμα των αντιδράσεων να τον υποχρέωσε να κάνει ένα βήμα πίσω, αλλά η πολιτική γρατζουνιά έμεινε.

Ακολούθησε το επεισόδιο με τις δύο κυρίες-στελέχη της Επιτροπής Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ που είχαν εγκατασταθεί στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και –στο όνομα της αναπληρώτριας υπουργού Χριστοδουλοπούλου– υπαγόρευαν σε ανώτατους αξιωματικούς της ΕΛΑΣ τη νέα μεταναστευτική πολιτική. Όταν το εν λόγω έγγραφο διέρρευσε και προκλήθηκε πολιτικός θόρυβος, το Μαξίμου μίλησε για προβοκάτσια και τον λογαριασμό πλήρωσε ο αρμόδιος υποστράτηγος της ΕΛΑΣ.

Η ανάθεση στη Χριστοδουλοπούλου του τομέα της μεταναστευτικής πολιτικής είναι κλασικό δείγμα της τακτικής του Τσίπρα να τηρεί τις εσωκομματικές ισορροπίες. Το κράτος, όμως, δεν είναι ο κομματικός μικρόκοσμος. Με το ίδιο κριτήριο επέλεξε την Κωνσταντοπούλου για την προεδρία της Βουλής. Όπως σχολίασε ανώτατο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, «η Ζωή δεν είχε κρύψει τον άκαμπτο και συγκρουσιακό χαρακτήρα της. Την ευθύνη για όσα συμβαίνουν έχει ο Τσίπρας κι όχι αυτή. Δεν χρειαζόταν και πολύ μυαλό για να προβλέψεις πως θα εξελίσσονταν τα πράγματα».

Η Χριστοδουλοπούλου, για να επιστρέψουμε σ’ αυτήν, ανήκει στην ομάδα των “δικαιωματιστών” του ΣΥΡΙΖΑ. Υποστηρίζει την πολιτική “ανοικτών συνόρων”, την κατεδάφιση του φράχτη στον Έβρο, την υποδοχή και ένταξη κι όχι τον επαναπατρισμό των παρανόμων μεταναστών και την παροχή ιθαγένειας όχι μόνο σ’ όσους αλλοδαπούς έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα, αλλά και σ’ όσους μένουν εδώ αρκετά χρόνια.

Μπορεί αυτές οι απόψεις να είναι σχετικά δημοφιλείς στην Κουμουνδούρου, αλλά –όπως προκύπτει και από δημοσκοπήσεις– μόνο μία αμελητέα μειονότητα της κοινωνίας τις συμμερίζεται. Στη συντριπτική πλειονότητά τους οι πολίτες, αλλά και όσοι ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, τις θεωρούν εθνικά επικίνδυνες.

Για όσους, όμως, έχουν αυτοαναγορευθεί πρωτοπορεία και θεωρούν ότι καθοδηγούν τις μάζες, η γνώμη των πολιτών δεν έχει μεγάλη σημασία. Θεωρούν ότι η υπερψήφιση του ΣΥΡΙΖΑ για να τερματίσει τις μνημονιακές πολιτικές προσφέρει τη μοναδική ευκαιρία στην Κουμουνδούρου να επιβάλει τις απολύτως μειοψηφικές απόψεις της, εκμεταλλευόμενη την εξουσία.

Με τον ίδιο τρόπο αντιμετωπίζουν και τη δεδομένη αντίθεση των ΑΝΕΛ. Ποντάρουν στην απροθυμία του Καμμένου να θέσει σε δοκιμασία τον κυβερνητικό συνασπισμό και θεωρούν πως τα σχετικά νομοσχέδιά τους θα περάσουν με τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού.

Μπορεί λόγω της αντίδρασης του αναπληρωτή υπουργού για την Προστασία του Πολίτη να μην υλοποιήθηκε η δεδηλωμένη πρόθεση της Χριστοδουλοπούλου να κατεδαφισθεί ο φράχτης στον Έβρο, αλλά οι “δικαιωματιστές” του ΣΥΡΙΖΑ δεν το βάζουν κάτω. Ετοιμάζουν νομοσχέδια για μαζική νομιμοποίηση παράνομων μεταναστών και για μαζική παροχή ιθαγένειας.

Τα “χαρμόσυνα” νέα για τη νέα μεταναστευτική πολιτική της Ελλάδας κυκλοφόρησαν γρήγορα από τα κυκλώματα των διακινητών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το πρώτο τρίμηνο του 2015 να έχουμε τριπλασιασμό των μεταναστών που εισήλθαν παράνομα στην Ελλάδα από το Αιγαίο. Η απελευθέρωση όσων κρατούνταν στην Αμυγδαλέζα να χαιρετίσθηκε σαν μεγάλη νίκη από τους “δικαιωματιστές”. Πιθανότατα, όμως, η Αμυγδαλέζα να ξαναγεμίσει, αφού τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου έχουν πλημμυρίσει από τις νέες μαζικές παράνομες εισροές μεταναστών.

Η αναπληρώτρια υπουργός έφθασε στο σημείο να δηλώσει ότι θα νοικιάσει άδεια σπίτια, ξενοδοχεία και δημοτικά κτίρια για να φιλοξενήσει τους παράνομους μετανάστες! Δεν θα σχολιάσουμε το γεγονός ότι η Πολιτεία δεν δείχνει το ίδιο ενδιαφέρον για τις πολλές χιλιάδες Ελλήνων αστέγων της πρωτεύουσας. Όταν κάθε μήνα εισέρχονται χιλιάδες νέοι παράνομοι μετανάστες, που τελικώς καταλήγουν στο Λεκανοπέδιο, είναι προφανές ότι ακόμα και εάν η Χριστοδουλοπούλου εφαρμόσει το σχέδιό της θα εξασφαλίσει φιλοξενία μόνο για ένα μικρό αριθμό. Με άλλα λόγια, το πρόβλημα θα παραμείνει άλυτο και θα οξύνεται.

Η αντίφαση ανάμεσα στις ιδεοληψίες του “μικρού ΣΥΡΙΖΑ” και του “μεγάλου ΣΥΡΙΖΑ” εκδηλώνεται και στο ζήτημα της αντιμετώπισης των λεγόμενων αντιεξουσιαστών. Η ΝΔ εστιάζει την κριτική της στο ζήτημα της νομοθετικής ρύθμισης που θα επιτρέψει στον ανάπηρο Σάββα Ξηρό να εκτίσει το υπόλοιπο της ποινής στο σπίτι του. Το ζήτημα, όμως, που πραγματικά φθείρει την κυβέρνηση είναι η ανοχή που επιδεικνύει έναντι των μπαχαλάκηδων.

Οι καταλήψεις και τα επεισόδια με πρωταγωνιστές ομάδες του λεγόμενου αντιεξουσιαστικού χώρου είναι μία σταθερά του πολιτικού μας βίου τις τελευταίες δεκαετίες. Από την άλλη πλευρά, όμως, είναι προφανές πως το τελευταίο δίμηνο έχουμε μία κλιμάκωση των κάθε είδους καταλήψεων και επεισοδίων.

Αν και ο υπουργός Δικαιοσύνης προωθεί την κατάργηση των φυλακών τύπου Γ, ικάνοποιώντας το σχετικό αίτημα των αντιεξουσιαστών, αυτοί εντείνουν τη δράση τους. Όλα δείχνουν ότι δοκιμάζουν τα όρια ανοχής της κυβέρνησης κι ότι προσπαθούν να την εξωθήσουν να λάβει κατασταλτικά μέτρα για να την εκθέσουν. Αυτό, ωστόσο, δεν είναι λόγος απραξίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει την τάση να επιδεικνύει ανοχή σε καταλήψεις και παρεμφερείς μη νόμιμες καταστάσεις, όταν αυτές εμφανίζονται με κινηματικό μανδύα. Πρώτιστη υποχρέωση κάθε κυβέρνησης, όμως, είναι να προασπίζει την ασφάλεια των πολιτών και τη δημόσια τάξη κι όχι να υπηρετεί τις όποιες κομματικές ιδεοληψίες.

Είναι ακριβώς αυτή η ανοχή που η ΝΔ έχει κατά κόρον εκμεταλλευθεί στο παρελθόν για να σπιλώσει το τότε κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης πως ανέχεται την τρομοκρατία. Το γεγονός, όμως, πως η κυβέρνηση δεν λαμβάνει δραστικά μέτρα για να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις των μπαχαλάκηδων προσφέρει πεδίο για άσκηση αποτελεσματικής αντιπολίτευσης εκ μέρους των “γαλάζιων”. Κι αυτό σε μία περίοδο, που η μεγάλη πλειονότητα των πολιτών σχεδόν δεν θέλει να τους ακούει για τα άλλα θέματα.

Ο αντιεξουσιαστικός χώρος είναι μία πολυάριθμη και εδραιωμένη πλέον οντότητα, η οποία συγκοινωνεί με τη νέα γενιά τρομοκρατών και είναι ικανή να δημιουργήσει πολιτικά γεγονότα. Όταν το εξεγερσιακό κύμα του Δεκεμβρίου 2008 υποχώρησε, η φαντασίωση μίας δυναμικής συνέχειας τροφοδότησε τον χώρο των κουκουλοφόρων.

Οι ομάδες αυτές είναι εδώ και πολλά χρόνια οι αναμφισβήτητοι πρωταγωνιστές της προβολής των διαδηλώσεων από τα ΜΜΕ. Έχουν, άλλωστε, όλα τα προσόντα για να κάνουν σπουδαία καριέρα στην “τηλεοπτική δημοκρατία” μας. Είναι απρόσωποι, dark, καταστροφείς, ριψοκίνδυνοι, σκληροί στις μάχες του δρόμου, χωρίς πολιτική πλατφόρμα, χωρίς ιδεολογικούς περιορισμούς και με διάθεση να βεβηλώσουν τα “ιερά και τα όσια”. Όλα αυτά συνθέτουν ένα ελκυστικό πρότυπο για κάποιους νέους. Η συνάντηση του ρομαντισμού με τον μηδενισμό, άλλωστε, τροφοδοτεί τη δεξαμενή της βίας.

Με την πάροδο των χρόνων, λοιπόν, στον αντιεξουσιαστικό χώρο έχει διαμορφωθεί ένας αναπαραγόμενος σκληρός πυρήνας “επαγγελματιών” της βίας που διαθέτουν οργάνωση και λειτουργούν σαν ομάδες κρούσης. Ήταν αναπόφευκτο στην πορεία ορισμένα από τα πιο ακραία στοιχεία αυτού του χώρου να προσανατολισθούν στην ένοπλη δράση. Αυτός είναι ο λόγος, που παρά τις αλλεπάλληλες συλλήψεις το τρομοκρατικό φαινόμενο επιβιώνει. Επιβιώνει, αλλά και αλλάζει.

Το ζήτημα της αντιμετώπισης των μπαχαλάκηδων έχει ήδη προκαλέσει δημόσιες αντιθέσεις στο εσωτερικό της κυβέρνησης. Ο Πανούσης θέτει με ένταση το ζήτημα η κυβέρνηση να αποφασίσει επιτέλους πως θέλει να δρα η αστυνομία. Τα πρόσφατα επεισόδια στα Εξάρχεια, σε συνδυασμό με τη συνεχιζόμενη κατάληψη της Πρυτανείας και τις προκλήσεις με τα συνθήματα στον περίβολο της Βουλής υπογραμμίζουν την ανάγκη να ληφθούν αποφάσεις.

Δεν είναι δείγμα σοβαρότητας, βεβαίως, η προσπάθεια να επιλυθεί η ενδοκυβερνητική αντίθεση με την απόφαση το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη να φύγει από το υπερυπουργείο Εσωτερικών και να υπαχθεί στο υπουργείο Δικαιοσύνης. Μία απόφαση που στην πορεία ανακλήθηκε, αφού ο Πανούσης διαφωνεί όχι μόνο με τον Βούτση, αλλά και με τον Παρασκευόπουλο.

Όπως μας είπε κυβερνητικό στέλεχος για τον υπουργό Δικαιοσύνης «η επιλογή του Παρασκευόπουλου είναι ένα ακόμα λάθος του Τσίπρα. Πρόκειται για έναν διακεκριμένο καθηγητή με πολύ καλό επιστημονικό όνομα, ο οποίος, όμως, είναι ακατάλληλος όχι μόνο να λύσει το πρόβλημα, αλλά κυρίως να ελέγξει τον κρίσιμο χώρο της Δικαιοσύνης, τον οποίο λυμαίνονται διάφορα κυκλώματα». Κατέληξε λέγοντας χαρακτηριστικά: «Το πρόβλημα αυτό θα το βρούμε σύντομα μπροστά μας με δραματικό τρόπο».

Όπως μας είπε άλλο κυβερνητικό στέλεχος, «ακόμα και εάν συμφωνούσα απολύτως με τις απόψεις των δικαιωματιστών και για τους μετανάστες και για τους αντιεξουσιαστές, για λόγους στοιχειώδους πολιτικής σκοπιμότητας δεν θα έβαζα τώρα στο τραπέζι τέτοια ζητήματα. Αυτά τα ζητήματα στρέφουν και τους ψηφοφόρους μας εναντίον της κυβέρνησης. Δημιουργούμε ρήγματα στην κοινωνική μας βάση, όταν για να αντιμετωπίσουμε τους εκβιασμούς των δανειστών έχουμε ζωτική ανάγκη να την ενισχύσουμε και να την διευρύνουμε».

Το πρόβλημα είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ συμπεριφέρεται ταυτοχρόνως και ως κόμμα του 4-5% και ως κόμμα του 36,5%. Ο Τσίπρας διαφοροποιείται και μετατοπίζει το κέντρο βάρους της ρητορικής του για να ανταποκριθεί στον ρόλο του πρωθυπουργού. Οι αντιφάσεις, όμως, θα αναβλύζουν συνεχώς όσο δεν αποσαφηνίζεται η κυβερνητική πολιτική.

Όσο δεν συμβαίνει αυτό, ο κάθε υπουργός θα θεωρεί ότι νομιμοποιείται να μιλάει όπως μιλάει με αποτέλεσμα την παρατηρούμενη πολυγλωσσία. Η μπάλα είναι στα χέρια του πρωθυπουργού. Το ερώτημα, όμως, είναι εάν ο ίδιος ο Τσίπρας έχει ολοκληρώσει τη δική του υπέρβαση, ώστε να μπορεί να μετεξελίξει ιδεολογικοπολιτικά το κόμμα του και κυρίως να ανταποκριθεί στον ρόλο του κυβερνήτη και να επιλύσει με δημιουργικό τρόπο τα προβλήματα της κοινωνίας.

Πηγή εφημ. "Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου