Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

13 Φεβ 2017


Με θέσεις που παραπέμπουν στην εσαεί παρουσία της στην Κύπρο παρουσιάζεται η Τουρκία στο θέμα της Ασφάλειας. Παρά τις διάφορες πληροφορίες που αφήνονται να διαρρεύσουν από τα Ηνωμένα Έθνη, κυρίως, η Άγκυρα σε επίπεδο διαδικασίας δεν φαίνεται να διαφοροποιείται από πάγιες διαχρονικές της θέσεις.

Σύμφωνα με πληροφορίες του «Φιλελεύθερου», από τις θέσεις που παρουσίασε πρόσφατα σε Γενεύη και Μοντ Πελεράν (σε τεχνοκρατικό επίπεδο), οι τουρκικές θέσεις κωδικοποιούνται ως εξής:

Πρώτο: Να παραμείνουν οι εγγυήσεις μέχρι την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δηλαδή, για πάντα.

Δεύτερον: Η διατήρηση του καθεστώτος εγγυήσεων θεωρείται ως «εκ των ων ουκ άνευ» για «την ίδρυση νέας κατάστασης πραγμάτων» στο νησί. Όπως αναφέρουν οι Τούρκοι, αυτό καθίσταται αναγκαίο» για τη διαφύλαξη της πολιτικής ισότητας και της παρουσίας της τουρκοκυπριακής κοινότητας στα κέντρα λήψης αποφάσεων».

Τρίτο: συνδέει η Άγκυρα το θέμα με την ομαλή λειτουργία της «Ομόσπονδης Δημοκρατίας της Κύπρου», που σημαίνει, όπως υποδεικνύουν, με την ομαλή μετάβαση στη νέα κατάσταση πραγμάτων και την ομαλοποίηση της κατάστασης ευρύτερα.

Τέταρτον: η τουρκική πλευρά δεν αποδέχεται εγγυήσεις από κανένα διεθνή οργανισμό, ιδιαίτερα από την ΕΕ. Αυτό έχει καταστεί σαφές και προς τις Βρυξέλλες.

Πέμπτο: στις συζητήσεις επιμένουν στη στάθμευση ενός στρατιωτικού αποσπάσματος στην Κύπρο σε μόνιμη βάση. Τη θέση αυτή είχαν μεταφέρει από την Άγκυρα σε Αθήνα και Λευκωσία οι Αμερικανοί διά της τότε υφυπουργού Βικτόρια Νιούλαντ. Οι Τούρκοι ζητούν τη δημιουργία στρατιωτικής βάσης στο νησί, στα πρότυπα εκείνων που λειτουργούν στο νησί οι Βρετανοί. Να είναι, δηλαδή, κυρίαρχη. Σημειώνεται συναφώς με εκτιμήσεις που υπάρχουν με βάση και σχετική πληροφόρηση, οι Τούρκοι προετοιμάζουν για βάση την περιοχή των Κοκκίνων καθώς προσφάτως έχουν προβεί σε αναβάθμιση των εγκαταστάσεών τους.

Την ίδια ώρα, ξένοι διπλωμάτες θεωρούν πως μπορεί να βρεθεί μια φόρμουλα στο θέμα της Ασφάλειας, που θα μπορεί να ικανοποιήσει όλους τους εμπλεκόμενους. Ενδεχομένως, όπως σημείωναν ενημερωμένες πηγές, να «παίξουν» με μια μεταβατική περίοδο, στη διάρκεια της οποίας θα παραμείνουν τουρκικά στρατεύματα και τουρκικές εγγυήσεις.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Την Κυριακή ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε ότι ο τουρκικός στρατός δεν θα σταματήσει την προέλασή του στη βόρεια Συρία στην πόλη Αλ Μπαμπ (εάν την καταλάβει).

Ο Τούρκος Πρόεδρος είπε ότι στόχος των δυνάμεών του είναι εκκαθάριση 5.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων στη βόρεια Συρία, που σημαίνει ότι επιθυμεί να καταλάβει και την πόλη Ράκα, τη ντε φάκτο πρωτεύουσα της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος.

Εδώ όμως υπάρχει ένα μεγάλο θέμα. Την περικύκλωση της Ράκα έχουν αναλάβει οι υπό κουρδική διοίκηση Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), που υποστηρίζονται από τον Διεθνή Συνασπισμό, οι οποίες το Σάββατο έφτασαν μόλις στα 4 χλμ βορειοανατολικά της Ράκα.

Ο Ερντογάν για να πάει στη Ράκα, όπως μπορείτε να δείτε και στον χάρτη που ακολουθεί, έχει δύο δρόμους.

Ο ένας είναι να κινηθεί από τα δυτικά της, δηλαδή μετά την Αλ Μπαμπ (εάν την καταλάβει) και πρέπει να διανύσει 210 χιλιόμετρα μέσα στην έρημο πολεμώντας.

Εάν σκεφθεί κανείς ότι η Αλ Μπαμπ απέχει μόλις 30 χιλιόμετρα από τα τουρκικά σύνορα και για να φτάσει εκεί ο Ερντογάν χρειάστηκε 5 μήνες, για να φτάσει στη Ράκα (με αυτούς τους ρυθμούς) από την Αλ Μπαμπ θέλει τρία χρόνια.

Ο δεύτερος δρόμος, ο πιο σύντομος, είναι να εισβάλει στα κουρδικά εδάφη στη βόρεια Συρία, από το συνοριακό πέρασμα της Τελ Αμπιάντ και να κινηθεί ευθεία κάτω. Εκεί όμως έχει να αντιμετωπίσει τους 50.000 μαχητές των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) που έχουν διακηρύξει ότι θα τον πολεμήσουν.

Πέρα όμως από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις, ο Ερντογάν πρέπει να συνυπολογίσει ότι αυτές υποστηρίζονται από τον Διεθνή Συνασπισμό υπό τις ΗΠΑ και τους Ρώσους. Τι θα κάνει ο Ερντογάν; Πόλεμο με όλο τον κόσμο;


Οι δύο δρόμοι του Ερντογάν: Ή θα κινηθεί προς τη Ράκα από τα δυτικά (210 χιλιόμετρα) ή θα εισβάλει στο συριακό Κουρδιστάν (90 χιλιόμετρα). Με κίτρινο χρώμα στον χάρτη είναι τα εδάφη που ελέγχουν οι Κούρδοι, με κόκκινο η κυβέρνηση, με σκούρο πράσινο η τουρκική εισβολή (επιχείριση Ασπίδα του Ευφράτη) και με πράσινο ανοιχτό τα εδάφη που ελέγχει η Αλ Κάιντα μαζί με τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό στην επαρχία της Ιντλίμπ.

Συμμαχία Κούρδων – Δαμασκού ενάντια στον Ερντογάν

Οι Κούρδοι της Συρίας και η συριακή κυβέρνηση συμφώνησαν το Σάββατο υπό τη μεσολάβηση των Ρώσων να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να σταματήσουν την προέλαση των Τούρκων στη Συρία.

Το κουρδικό σοσιαλιστικό κόμμα PYD της Συρίας, που κυβερνά τα εδάφη των Κούρδων στη βόρεια Συρία, απέστειλε αντιπροσωπεία το Σάββατο στη ρωσική βάση στη Λαοδίκεια (Λαττάκεια) όπου συναντήθηκε με αντιπροσωπεία της Δαμασκού.

Οι δύο πλευρές συμφώνησαν οι Κούρδοι να υψώσουν τη σημαία της Συρίας (της Δαμασκού) στις περιοχές που έχουν υπό τον έλεγχό τους και να αντιμετωπίσουν από κοινού την τουρκική εισβολή στη βόρεια Συρία που βρίσκεται σε εξέλιξη ως επιχείριση «Ασπίδα του Ευφράτη».

Η είδηση επιβεβαιώνεται και από το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu.

Κυβερνητικοί και Κούρδοι είναι πεπεισμένοι ότι οι Τούρκοι θα επιτεθούν τόσο στις κουρδικές όσο και στις κυβερνητικές δυνάμεις εάν πάρουν την Αλ Μπαμπ από το Ισλαμικό Κράτος.

Αυτό θα γίνει με πρόσχημα από την πλευρά του Ερντογάν ότι θέλει να απελευθερώσει τη Ράκα από το Ισλαμικό Κράτος και ότι οι Κούρδοι θεωρούνται από τον ίδιο εξίσου τρομοκράτες με τους τζιχαντιστές.

Η συμφωνία μεταξύ Κούρδων και κυβέρνησης, εάν «κρατηθεί» και δεν «χαλάσει», είναι τεράστιας σημασίας.

Οι υπό κουρδική διοίκηση Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), που αριθμούν κοντά στους 50.000 άνδρες και γυναίκες, υποστηρίζονται από τον Διεθνή Συνασπισμό υπό τις ΗΠΑ. Οι SDF είναι μια συμμαχία Κούρδων, Αράβων και Ασσύριων δημοκρατικών.

Συμμαχώντας με τον στρατό της Συρίας, που υποστηρίζεται από τη Ρωσία, δημιουργούν το απόλυτο μέτωπο ενάντια στον Ερντογάν και τους φιλότουρκους μισθοφόρους του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA).

Το θέμα είναι τι θα κάνουν οι ΗΠΑ, οι οποίες μέχρι τώρα ήθελαν και τον σκύλο χορτάτο (Ερντογάν) και την πίτα ολόκληρη (Κούρδους).

Κάποια στιγμή πρέπει οι Αμερικανοί σοβαρά να αποφασίσουν με ποιους θα μείνουν και ποιους θα αφήσουν.

Δεν μπορούν να αποκαλούν τους Κούρδους «αξιόπιστους συμμάχους» και την ίδια ώρα να θεωρούν σύμμαχο και τον Ερντογάν που αποκαλεί τους ίδιους Κούρδους «τρομοκράτες».

Η Ρωσία «έχτισε» τη συμμαχία Κούρδων-Συριακής Κυβέρνησης απέναντι στην Τουρκία

Η Ρωσία μεσολάβησε στις συνομιλίες μεταξύ της συριακής κυβέρνησης και των αντιπροσώπων των Κούρδων της Συρίας, συμπεριλαμβανομένων και των ηγετών των κουρδικών Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG), δήλωσε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ σε συνέντευξή του στη ρωσική εφημερίδα Izvesiya.

Η Ρωσία καταβάλλει προσπάθειες να δημιουργηθεί μια κοινή αντίληψη μεταξύ της συριακής κυβέρνησης και των Κούρδων της Συρίας για χάρη μιας ενωμένης Συρίας, δήλωσε ο Λαβρόφ.

«Θεωρούμε ότι αυτός ο ενδοσυριακός διάλογος είναι ωφέλιμος», είπε ο Λαβρόφ.

Σημείωσε ακόμα ότι οι δύο πλευρές έχουν κοινά συμφέροντα και έχουν λόγους να συνεργαστούν.

Αντιλαμβάνεστε ότι αυτές οι εξελίξεις αντιτίθενται στους νεο-οθωμανικούς γεωπολιτικούς σχεδιασμούς της Τουρκίας στην περιοχή, η οποία φαίνεται κλιμακωτά να μπαίνει ξανά στο περιθώριο που βρισκόταν πριν την εξομάλυνση των σχέσεών της με τη Ρωσία το καλοκαίρι μετά την απόπειρα πραξικοπήματος.

Οποιαδήποτε απόπειρα του Ερντογάν να κινηθεί προς τη Ράκα ίσως να σημάνει μεγάλη συμφορά για την Τουρκία.

Πηγή Tribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



«Μας αγαπάνε οι Γερμανοί, σαν φίλοι ήρθανε»
Δήμος Σταρένιος στην ταινία «Η χαραυγή της Νίκης»

Τον 14ον αιώνα οι Γερμανικοί λαοί είχαν αποφασίσει να τερματίσουν προς όφελος των την ιδεολογική σύγκρουση μεταξύ των Φραγκικού και του Ελληνικού κόσμου, μέσω ενός σχεδίου «Τελικής Λύσεως», που παρουσίασε ο Δομινικανός μοναχός Brocardus, στον Βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο τον VI. Το σχέδιο Brocardus προέβλεπε την θανάτωση των τέκνων των ελληνόφωνων κατοίκων στις περιοχές που ήλεγχαν διοικητικά, το κάψιμο των Ελληνικών βιβλίων, την απαγόρευση της Ελληνικής γλώσσας καθώς και την κατάργηση της ορθόδοξης πίστης [1].

Οι βασιλείς των Φράγκων ήλπιζαν ότι με το σχέδιο Brocardus θα ήσαν οι νικητές στην ιδεολογική σύγκρουση της «Contra errores Graecorum-κατά των λαθών των Ελλήνων», που πεντακόσια χρόνια νωρίτερα είχε υιοθετήσει πολιτικά ο Γερμανός Αυτοκράτορας Καρλομάγνος.

Η ανθελληνική ιδεολογική στάση των Γερμανικών λαών, εκφραζόταν επιγραμματικά εκείνη την εποχή μέσα από την ρήση του Πετράρχη. «Οι Τούρκοι είναι εχθροί μας, αλλά οι Έλληνες είναι πολύ χειρότεροι από τους εχθρούς μας. Είναι προτιμότερο να καταλάβουν την Ιερουσαλήμ οι Τούρκοι, παρά οι Έλληνες. Ανυπομονώ να δω την Αυτοκρατορία των Ελλήνων απατεώνων να καταστρέφεται από το ίδιο της το χέρι» [2].

Αν σήμερα παραβλέψουμε την ιστορική ιδεολογική στάση του Γερμανικού κόσμου προς τον Ελληνισμό, την πολιτική του Μέτερνιχ, τον Πρώτο και Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς και την Γερμανική Κατοχή, θα διαπιστώσουμε ότι ακόμα και σήμερα η Γερμανία εξακολουθεί να διακατέχεται από βαθειά ιδεολογικά ανθελληνικά σύνδρομα, πλην της οικονομικής λεηλασίας, που καθορίζουν την στάση της απέναντι στην χώρα μας εντός των πλαισίων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (τεμπέληδες, λαμόγια, απατεώνες ανίκανοι Έλληνες), θέτοντας έτσι ασυνείδητα εκ νέου σε εφαρμογή ένα σύγχρονο σχέδιο Brocardus. Βεβαίως, οι εχθρικές επιλογές της Γερμανίας δεν θα είχαν καμία πιθανότητα επιτυχίας άνευ της αρωγής του εγχωρίου πολιτικού συστήματος εξουσίας, των οικονομικών ελίτ και του ηλεκτρονικού και έντυπου τύπου μαζικής αποβλάκωσης πληθυσμού.

Κατ’ αρχάς, η επιβολή του ευρώ, με την βοήθεια της κυβέρνησης των Homo Pasokus Hellenicus [3], στην αρχή της δεκαετίας του 2000, αποσκοπούσε στην καταστροφή της Ελληνικής παραγωγής, στην λεηλασία του ιδιωτικού και δημοσίου πλούτου και στην απόκτηση των υποδομών της χώρας από τα δημόσια και ιδιωτικά και Γερμανικά συμφέροντα (τηλεπικοινωνίες, αεροδρόμια, κλπ). Ο τελικός στόχος ήταν η σταδιακή μεταφορά του υλικού και άυλου Ελληνικού κεφαλαίου και πλούτου στην Γερμανία και η μετατροπή της χώρας μας σε ένα αποικιακό Γερμανικό προτεκτοράτο. Έτσι, ο δόλιος υπερδανεισμός της χώρας, ο χρηματισμός του πολιτικού συστήματος από τις Γερμανικές εταιρείες, η θεσμοθέτηση περί του μη ελέγχου και τιμωρίας των πράξεων του πολιτικού συστήματος (άρθρο 86 του Συντάγματος), η μαζική μετανάστευση των νέων επιστημόνων στην Γερμανία, η επιβολή του ΕΝΦΙΑ, η παρανοϊκή επιλεκτική φορολόγηση των Ελληνικών προϊόντων εντός Ελλάδος, η σταδιακή κατάργηση των συντάξεων, η υπερβολική και χυδαία φορολόγηση, ο έλεγχος των κεφαλαίων και των ιδιωτικών καταθέσεων, η μείωση της ρευστότητας του χρήματος από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, δεν αποτελούν τίποτε περισσότερο παρά Γερμανικές πολιτικές πράξεις που σκοπό έχουν να καταστρέψουν την χώρα μας και να αφανίσουν βιολογικά, ιδεολογικά και πολιτισμικά τον Ελληνικό λαό.

Η ιδεολογική ιστορική αντιπαράθεση μεταξύ του Γερμανικού και του Ελληνικού κόσμου επεκτάθηκε και στον ευρύτερο γεωγραφικό χώρο της Μέσης Ανατολής, όπου υπάρχει πολιτισμική Ελληνική παρουσία και επιρροή. Η γενοκτονία των Αρμενίων, των Ποντίων, των Ελλήνων, αλλά και των άλλων ορθόδοξων χριστιανικών πληθυσμών κατά την διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου υποκινήθηκε και οργανώθηκε συστηματικά από την Γερμανία.

Τον Ιούνιο του 2012 σε μια συνάντηση στο Άμπου Ντάμπι, η Γερμανία συμφώνησε να διανείμει το πλούτο της Συρίας μεταξύ των κρατών που θα συμφωνούσαν να σαμποτάρουν την διάσκεψη της Γενεύης. Η εξουδετέρωση του ‘Ασαντ και η δημιουργία του ISIS από την Δύση, εκτός των άλλων, θα εξασφάλιζε και την γενοκτονία των Χριστιανών της Συρίας και του Ιράκ από τους μουσουλμάνους, αντιγράφοντας τα γεγονότα του Λιβάνου που συνεχίζονται ήδη από την αρχή της δεκαετίας του 70. Οι Δυτικοί σύμμαχοι είχαν ήδη διανείμει μεταξύ τους το φυσικό αέριο της Συρίας. Ο πολύς υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, δημιούργησε μια μόνιμη γραμματεία υπό τον Gunnar Wälzholz, προϋπολογισμού € 600.000, για να διαχειριστεί τη λεηλασία των υδρογονανθράκων της Συρίας. Ο Gunnar Wälzholz είχε ήδη υποστηρίξει επιτυχώς τα οικονομικά συμφέροντα της Γερμανίας στο Αφγανιστάν [4].

Η συμμετοχή των Γερμανών στον εξανδραποδισμό του Χριστιανικού πληθυσμού της Συρίας υπήρξε καθοριστική. Η εμπλοκή τους στα τεκταινόμενα στον χώρο της Μέσης Ανατολής άρχισε με την παρουσία 2.400 Γερμανών στρατιωτών στον Λίβανο. Κατά τον Thierry Meyssan, υπήρξε πιθανή συμμετοχή της Γερμανικής κυβέρνησης στην δολοφονία του πρώην Λιβανέζου Πρωθυπουργού Ραφίκ Χαρίρι το 2005 με θερμοβαρική βόμβα νανοσωματιδίων ουρανίου, τεχνογνωσία και τεχνολογία που εκείνη την εποχή διέθετε μόνο η Γερμανία [5].

Το 2000, πριν την επιβολή του ευρώ, το εμπορικό ισοζύγιο της Γερμανίας ήταν αρνητικό κατά είκοσι πέντε δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ το 2003, μετά την υιοθέτηση του ευρώ, μετετράπη σε θετικό, έχουσα εμπορικό πλεόνασμα σαράντα περίπου δισεκατομμυρίων ευρώ και το 2012 το εμπορικό πλεόνασμα της Γερμανίας ανήρχετο σε εκατόν ογδόντα δισεκατομμύρια ευρώ, καταδεικνύοντας έτσι με την αλάνθαστη γλώσσα των αριθμών την χρήση του ευρώ στην λεηλασία του πλούτου της Ελλάδος.

Η Γερμανική κυβέρνηση επίσης φρόντισε να παγιδεύσει και να αποδυναμώσει αμυντικά, στρατηγικά και γεωπολιτικά την Ελλάδα, αφενός μέσω της σφράγισης των Βορείων Ελληνικών συνόρων και της ουσιαστικής κατάργησης των Ανατολικών με την πολιτική των Δουβλίνων και της «κατάργησης των θαλασσίων συνόρων». Έτσι κατάφερε να μετατρέψει σταδιακά την χώρα μας σε ένα τεράστιο στρατόπεδο μεταναστών, ενώ ταυτόχρονα την αποδυνάμωσε αμυντικά. Τα Γερμανικά άρματα μάχης των 120 mm επί παραδείγματι, παρελήφθησαν από τις Ελληνικές Κυβερνήσεις χωρίς τα πυρομαχικά τους [6], ενώ η Γερμανία καθυστερούσε σκοπίμως την κατασκευή των υποβρυχίων μέσω της πολιτικής των μιζών στο πολιτικό σύστημα, ώστε να μην δυνηθεί να αποκτήσει η χώρα μας ποτέ στρατηγικά πλεονεκτήματα έναντι της Τουρκίας.

Σήμερα, η Γερμανική κυβέρνηση, μέσω των εφημερίδων που ελέγχει εκφράζει την αντίθεσή της στην αγορά των αμερικανικών αεροσκαφών F-35 [7], επιδιώκοντας να στερήσει έστω και την στοιχειώδη δυνατότητα άμυνας στην πατρίδα μας. Την ίδια στιγμή οι Γερμανοί συνοριοφύλακες της Frontex στο Ανατολικό Αιγαίο καλωσορίζουν τους μουσουλμάνους μετανάστες στην χώρα, ενώ τους απαγορεύουν την έξοδο, ώστε να τους εμποδίσουν να «λιάζονται» στο Βερολίνο.

Εάν υπήρχαν σήμερα πολιτικές ηγεσίες στην εξουσία με εθνική συνείδηση, θα μπορούσαν να ακυρώσουν τον νέο Γερμανικό «κωδικό Brocardus» και να αποτρέψουν την γενοκτονία του Ελληνισμού, εκμεταλλευόμενοι την παρουσία του D. Trump στην Προεδρία της Αμερικής, την γεωπολιτική προσέγγιση του με την Ρωσία καθώς και τον έμφυτο αντιγερμανισμό του Ισραηλινού λαού, ώστε επιτέλους να μπορέσει η χώρα να εκτοπίσει γεωπολιτικά τους Γερμανικούς λαούς από τον χώρο της Ανατολικής Μεσογείου. Οι Γερμανοί και οι σύμμαχοι τους υπήρξαν πάντα εχθρικοί προς την Ελλάδα, ενώ ταυτόχρονα ήταν, είναι και θα είναι οι φανατικότεροι σύμμαχοι των Τούρκων και του ισλάμ [8].

Αλκιβιάδης Κωνσταντίνος Κεφαλάς
Πηγή "Δημοκρατία"


[1] A. Philippides, “Romanity or Barbarity, The historical problems of the Roman Empire, Hellenism and the West”. Ηλεκτρονική ανάγνωση στο: http://oodegr.co/english/biblia/romiosyni/perieh.htm
[2] R. Browning, “Greeks and the others from antiquity to the Renaissance”. In Tomas Harrison (ed) In Greeks and barbarians, Edinburgh University Press, 2002.
[3] http://www.dimokratianews.gr/content/44050/ta-ayga-bokanovsky-i-homo-pasokus-hellenicus
[4] http://www.voltairenet.org/article189115.html#nb1
[5] http://www.voltairenet.org/article167553.html
[6] http://www.dimokratianews.gr/content/51112/leopard-2-i-dikografia-sti-voyli
[7] http://www.bild.de/politik/ausland/headlines/griechen-hammer-50170424.bild.html
[8] Sean McMeekin, “The Berlin-Bagdad Express: The Ottoman Empire and Germany’s bid for world power”, 1898-1918, Belknap Press 2010.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Στο ζήτημα που έχει δημιουργηθεί με Τούρκους στρατιωτικούς και διπλωματικούς υπαλλήλους οι οποίοι έχουν αιτηθεί άσυλο σε διάφορες χώρες της ΕΕ, μεταξύ αυτών και το Βέλγιο, αναφέρεται στη σημερινή της έκδοση η βελγικη εφημεριδα Le Soir.

Στο δημοσίευμα σημειώνεται ότι οι τουρκικές αρχές έχουν προς ώρας υποβάλει έξι αιτήσεις έκδοσης προς το Βέλγιο για άτομα που φέρονται να συνδέονται με το κίνημα Gulen. Οι βελγικές αρχές αρνήθηκαν να σχολιάσουν, αναφέρει η εφημεριδα. Επιπροσθέτως, ένα ζήτημα που τίθεται αφορά, σύμφωνα με το δημοσίευμα, στη δυνατότητα των τουρκικών αρχών, μέσω πρόσφατου και αμφιλεγόμενου διατάγματος, να στερήσουν από τα άτομα αυτά την ιθαγένειά τους.

Σημειώνεται ότι η Τουρκία δεν έχει υπογράψει τη σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την ιθαγένεια (1997) ούτε τη σύμβαση του ΟΗΕ για τη μείωση των περιπτώσεων απάτριδων (1961) που απαγορεύουν τη στέρηση ιθαγένειας εφόσον εξ αυτής καθίσταται κανείς άπατρις.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ωμός εκβιασμός των θεσμών σε Τσακαλώτο για δεσμεύσεις που υπερβαίνουν τη δεκαετία ώστε να κλείσει η αξιολόγηση

Ρεπορτάζ Στέλιος Κράλογλου

Μέτρα, σε δόσεις, τουλάχιστον ως το... 2028 (!), απαιτούν οι δανειστές από την ελληνική κυβέρνηση για να ανάψουν το πράσινο φως στο κουαρτέτο να επιστρέψει στην Αθήνα ώστε να ολοκληρωθεί η 2η αξιολόγηση. Κατά την πολύωρη συνάντηση πρόσφατα στις Βρυξέλλες μεταξύ του υπ. Οικονομικών Ευκλ. Τσακαλώτου, του αναπληρωτή υπ. Οικονομικών Γ. Χουλιαράκη και των επικεφαλής των κλιμακίων των δανειστών, παίχτηκε ένα πολύ σκληρό παιχνίδι ωμού εκβιασμού της ελληνικής πλευράς. Οι πιστωτές έστησαν στον τοίχο τον κ. Τσακαλώτο καλώντας τον:

Να συμφωνήσει στην άμεση ψήφιση προληπτικών μέτρων ύψους 1,8 δισ. ευρώ, τα οποία θα προβλέπουν τη μείωση των αφορολόγητων ορίων εισοδήματος από τα 8.636-9.545 ευρώ στα 6.000-7.000 ευρώ για τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους και τους κατά κύριο επάγγελμα αγρότες, καθώς και την κατάργηση φοροαπαλλαγών. Σύμφωνα με κυβερνητικούς παράγοντες, τα μέτρα αυτά θα ενεργοποιηθούν το 2019 και μόνο σε περίπτωση μη επίτευξης πρωτογενούς πλεονάσματος μεγαλύτερου ή ίσου με το 3,5% του ΑΕΠ στο τέλος του 2018. Αν το 2018 όμως επιτευχθεί πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ ή και μεγαλύτερο, κάτι το οποίο θεωρείται εξαιρετικά δύσκολο, τότε η Ελλάδα θα μπορεί να ακυρώσει τα μέτρα αυτά και να προχωρήσει ακόμη και σε ελαφρύνσεις, είτε στον ΦΠΑ είτε στο μη μισθολογικό κόστος των επιχειρήσεων.

Ενισχυμένος «κόφτης»

Να δεσμευτεί και για την εφαρμογή ακόμη ενός πακέτου μέτρων ύψους 1,8 δισ. ευρώ, το οποίο όμως θα ενταχθεί στο πλαίσιο ακόμη ενός νέου, πιο ενισχυμένου δημοσιονομικού «κόφτη» και θα προσδιοριστεί αργότερα, προκειμένου να ενεργοποιείται σε κάθε περίπτωση μη επίτευξης πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ από το 2019 ως το 2023!

Για την πενταετία 2024-2028 ο καθορισμός των δημοσιονομικών στόχων που θα πρέπει να επιτύχει η Ελλάδα παρέμεινε σε εκκρεμότητα. Ωστόσο, εκπρόσωποι των δανειστών συμφώνησαν ότι η περίοδος κατά την οποία η Ελλάδα θα πρέπει να πετυχαίνει υψηλά πλεονάσματα δεν μπορεί να είναι η δεκαετία! Το δημοσιονομικό κενό των 700.000.000 ευρώ που εκτιμάται για το 2018 σύμφωνα με τους δανειστές μπορεί να κλείσει με βάση τις δεσμεύσεις που υπάρχουν για πρόσθετα έσοδα από τη φορολόγηση των ιδιωτικών εξοχικών κατοικιών μέσω της πλατφόρμας Αirbnb, αλλά και με τον περιορισμό των πραγματικών δαπανών στην υγεία με την εφαρμογή των θεσμών του Rebate και του Claw back.

Ευκλείδης: Mαζί υπογράφουμε!

Αγωνιά ο Ευκλείδης Τσακαλώτος μήπως εκ των υστέρων του... φορτώσουν την αποκλειστική ευθύνη για τα νέα αντιλαϊκά μέτρα, εξ ου δηλώνει προς όλες τις κατευθύνσεις ότι «όλοι μαζί υπογράφουμε». Αυτό εννοούσε ο υπουργός Οικονομικών όταν χθες στην Κεντρική Επιτροπή έλεγε ότι «η διαπραγματευτική ομάδα δεν έχει λευκή επιταγή, οι αποφάσεις είναι συλλογικές».

Εντύπωση προκαλεί ότι ο κ. Τσακαλώτος, στο περιθώριο των εργασιών της Κ.Ε. και σε πηγαδάκι που είχε με δημοσιογράφους, δεν... έβαλε το χέρι του στη φωτιά όταν ρωτήθηκε αν ορισμένα αρνητικά για τον ίδιο δημοσιεύματα μπορεί να είναι διαρροές του Μεγάρου Μαξίμου, γεγονός που δείχνει τις σχέσεις καχυποψίας του υπουργού με επιτελείς της κυβέρνησης. Ο κ. Τσακαλώτος, στην ομιλία του στην Κ.Ε., άσκησε δριμεία κριτική στο ΔΝΤ, δηλώνοντας ότι ο Πολ Τόμσεν στην πραγματικότητα δεν ενδιαφέρεται για τα πλεονάσματα, αλλά τα χρησιμοποιεί ως μοχλό πίεσης για να κάνει η χώρα και άλλες μεταρρυθμίσεις σε αφορολόγητο και συνταξιοδοτικό. «Δεν θα με πείραζε γιατί είναι η άποψή του, αλλά με πειράζει γιατί χρησιμοποιεί αμφισβητούμενες μελέτες» ανέφερε χαρακτηριστικά.

Σε ποια σημεία διαφωνούν ακόμα κυβέρνηση - τρόικα

Πολλά βήματα πίσω είναι πλέον αναγκασμένη να κάνει η κυβέρνηση, προκειμένου να ξεπεραστούν τα εμπόδια στις διαπραγματεύσεις και να καμφθούν οι διαφωνίες των δανειστών.
Δείχνοντας το μέγεθος της αναγκαστικής υπαναχώρησης της ελληνικής πλευράς από τις «κόκκινες» γραμμές που είχαν τεθεί επισήμως τους τελευταίους μήνες, κυβερνητικός αξιωματούχος τόνιζε ότι τα 6.000 ευρώ είναι το ελάχιστο επίπεδο, στο οποίο η ελληνική πλευρά αποδέχεται να υποχωρήσει το βασικό αφορολόγητο όριο εισοδήματος των 8.636 ευρώ που ισχύει αυτή τη στιγμή για μισθωτούς, συνταξιούχους και κατά κύριο επάγγελμα αγρότες χωρίς προστατευόμενα τέκνα.

Ο ίδιος αξιωματούχος παραδεχόταν ότι η κυβέρνηση θα υποχωρήσει (και) στο θέμα των ομαδικών απολύσεων. Πριν καθοριστεί η ακριβής ημερομηνία επιστροφής των κλιμακίων των δανειστών στην Ελλάδα, θα γίνουν στις Βρυξέλλες νέες συναντήσεις, ώστε να διευκρινιστούν οι λεπτομέρειες για τους δημοσιονομικούς στόχους και τα προληπτικά μέτρα που θα λάβει η Ελλάδα.

Η επάνοδος των εκπροσώπων των δανειστών στην Αθήνα θα γίνει με σκοπό να κλείσει η συμφωνία για τα προληπτικά μέτρα αλλά και για να συμφωνηθεί το πακέτο των λοιπών θεμάτων της αξιολόγησης που είναι ακόμη σε εκκρεμότητα. Η κυβέρνηση καίγεται να αρθεί η εμπλοκή στις διαπραγματεύσεις, αλλά το ορόσημο του Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου έχει πλέον χαθεί, ενώ έως το επόμενο Eurogroup, που έχει προγραμματιστεί για τις 20 Μαρτίου, μεσολαβούν οι ολλανδικές εκλογές της 15ης Μαρτίου και έτσι η κατάσταση περιπλέκεται.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Βλέποντας τα ποσοστά της στις δημοσκοπήσεις να πέφτουν, ετοιμάζεται να δώσει 80.000.000 € ως κίνητρο για να επιστρέψουν στις χώρες τους

Από τον Γιώργο Τραπεζιώτη

Ξεκάθαρη στροφή 180 μοιρών από το... ανθρωπιστικό προφίλ που επιχείρησε να χτίσει τον Σεπτέμβριο του 2015, όταν ξεσπούσε η προσφυγική κρίση, φαίνεται ότι πραγματοποιεί η Ανγκελα Μέρκελ! Ο λόγος για εκείνη που μερίδα των συστημικών διεθνών μέσων ενημέρωσης σύστησαν τότε ως τη «μητέρα των ξεριζωμένων» ή ως τη «συμπονετική καγκελάριο» που υποτίθεται ότι άνοιγε διάπλατα τη γερμανική αγκαλιά για να υποδεχθεί ένα πολύ μικρό μέρος των χιλιάδων Σύρων προσφύγων που αναζητούσαν εναγωνίως ασφαλές καταφύγιο και την ώρα που η Ελλάδα καλούνταν να αντιμετωπίσει μόνη της την κρίση. Ο λόγος λοιπόν για τη Γερμανίδα καγκελάριο, που τώρα αποφασίζει να αλλάξει στάση μετρώντας τα νέα δεδομένα. Τι έχει συμβεί;

Από τη μια, η στάση της απέναντι στους πρόσφυγες ήδη της έχει κοστίσει εκλογική πελατεία, καθώς ολοένα και πιο πολλοί σκέφτονται να ψηφίσουν υπέρ του κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) στις εκλογές του Σεπτεμβρίου. Από την άλλη, η Μέρκελ καλείται να βρει αντίδοτο για να αντιμετωπίσει την προέλαση των Σοσιαλδημοκρατών (SPD), που ανακάμπτουν χάρη στον Μάρτιν Σουλτς.

Ηδη η διαφορά ανάμεσα στα δύο ισχυρά κόμματα δεν ξεπερνά τη μία εκατοστιαία μονάδα. Με ένα ποσό της τάξης των 80.000.000 ευρώ, λοιπόν, η Γερμανίδα καγκελάριος εκτιμά ότι θα μπορέσει να προσφέρει δελεαστικά οικονομικά κίνητρα στους πρόσφυγες και τους μετανάστες που έφτασαν στη χώρα της το προηγούμενο διάστημα, προκειμένου να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Παράλληλα δε, βάζοντας σε λειτουργία το σχέδιο 16 σημείων που εκπόνησε με τους συνεργάτες της και παρουσίασε στα τέλη της περασμένης εβδομάδας, ποντάρει ότι θα καταγραφεί επιτάχυνση των διαδικασιών απέλασης, με αποτέλεσμα γρήγορα 450.000 μετανάστες να εγκαταλείψουν τη Γερμανία.

Το αν το προεκλογικό... τρικ της Μέρκελ πιάσει τόπο, μένει να το δει κανείς. Οπως μένει να δει και το αν οι συστημικές πολιτικές δυνάμεις θα μπορέσουν να φρενάρουν τις αντιευρωπαϊκές φωνές που ενισχύονται. Σαν και αυτές στην Ιταλία, για παράδειγμα, όπου χθες ο γραμματέας της Λέγκας του Βορρά Ματέο Σαλβίνι δεν απέκλειε το ενδεχόμενο συμμαχίας με το Κίνημα Πέντε Αστέρων του Μπέπε Γκρίλο!

Από τη Σκύλλα στη... Χάρυβδη

Κανείς δεν διαφωνεί ότι η Μέρκελ είχε και έχει μεγάλες ευθύνες τόσο για το ελληνικό ζήτημα όσο και για το μέλλον της Ε.Ε. Η εμμονή της σε μια τιμωρητική πολιτική απέναντι στον ελληνικό λαό και η PAX Deutschland αποτέλεσαν την αρχή του τέλους για την Ευρώπη, αλλά και για τον δυτικό πολιτισμό που γνωρίζαμε.

Κάποιοι θεωρούν ότι η άνοδος του Σουλτς θα οδηγήσει σε καλύτερες μέρες την Ελλάδα, αλλά κάνουν λάθος. Πρώτον: Ο Σουλτς, αν εκλεγεί καγκελάριος, θα είναι πάνω από όλα Γερμανός. Και θα εφαρμόζει πολιτικές που εξυπηρετούν τη χώρα του. Δεύτερον: Ηταν ο πρώτος που επιχείρησε άκομψα να παρέμβει στα ελληνικά πράγματα, όταν πίεσε τον Τσίπρα να βάλει στην κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και ΠΟΤΑΜΙ «κόβοντας» τους ΑΝ.ΕΛ. Καλό θα ήταν να γνωρίζουν οι αισιόδοξοι ότι στην καλύτερη περίπτωση από τη... Σκύλλα θα πέσουμε στη Χάρυβδη.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η κρίσιμη συγκυρία που βρίσκεται από απόψεως στρατηγικής ισορροπίας ολόκληρος ο πλανήτης, αναμένεται να μεγιστοποιήσει τη σημασία της ετήσιας Διάσκεψης για την Ασφάλεια στο Μόναχο, πρωτεύουσα της Βαυαρίας, στη Γερμανία, την Παρασκευή και το Σάββατο.

Η είδηση κάνει τον γύρο του κόσμου από το πρωί, καθώς ο Ρώσος υφυπουργός Εξωτερικών Μιχαήλ Μπογκντάνοφ, άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο για την πραγματοποίηση της πρώτης συνάντησης των υπουργών Εξωτερικών Ρωσίας και ΗΠΑ, Σεργκέι Λαβρόφ και Μαξ Τίλερσον.

Εκεί θα έχουμε τις πρώτες ενδείξεις, εάν όλα όσα έχουν γίνει στο εσωτερικό των ΗΠΑ και γενικότερα διεθνώς που εμπλέκουν τις σχέσεις Ουάσιγκτον και Μόσχας, «πάγωσαν» λίγο το ειλικρινές χαμόγελο που διέκρινε κανείς, όταν ο Τίλερσον συναντούσε τη ηγεσία του Κρεμλίνου με την ιδιότητα του επικεφαλής της ExxonMobil, έχοντας αποδείξει ότι ξέρει να συνεργάζεται με τους Ρώσους, οι οποίοι προχώρησαν μάλιστα και στη βράβευσή του.

Εναλλακτικά, ή επιπρόσθετα, οι δυο υπουργοί Εξωτερικών θα μπορούσαν να συναντηθούν μια μέρα νωρίτερα, στη διάρκεια της Υπουργικής Διάσκεψης της «Ομάδας των 20» (G20) που θα πραγματοποιηθεί στη Βόνη την Πέμπτη και την Παρασκευή… Το σίγουρο είναι πως κάτι θα γίνει.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Από το αδύναμο ευρώ και την πολιτική μηδενικών επιτοκίων της ΕΚΤ οφελούνται εκείνες μόνον οι χώρες των οποίων η οικονομία ανθεί. Οι χρεωμένες χώρες αντίθετα μένουν απ΄ έξω και το χάσμα μεταξύ του ευημερούντος Βορρά και του υπερχρεωμένου Νότου μεγαλώνει, γράφει η εφημερίδα "Die Welt".

Ενόσω η γερμανική εξαγωγική βιομηχανία κάνει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου δεν καταφέρνουν να μετατρέψουν το αδύναμο ευρώ σε οικονομικές επιτυχίες στο εξωτερικό τους εμπόριο. Έτσι το ελληνικό ισοζύγιο εμπορικών συναλλαγών συνεχίζει να παραμένει σε αρνητικό έδαφος. Και η Ιταλία όμως συνεχίζει να χάνει μερίδια αγοράς. Ακόμα και η Γαλλία, η δεύτερη μεγάλη χώρα της ευρωζώνης, δεν παίζει κανέναν μεγάλο ρόλο στο παγκόσμιο εμπόριο. Το μερίδιό της στην παγκόσμια αγορά ανέρχεται μόνο σε 3,1%, τρομακτικά λίγο σε σύγκριση με το γερμανικό ποσοστό το οποίο ανέρχεται σε 8,1%.

Σε αντίθεση με τη Γερμανία, οι Γάλλοι, οι Έλληνες και οι Ιταλοί εισάγουν περισσότερα από όσα εισάγουν. Το αποτέλεσμα είναι ότι το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών αυτών των χωρών έχει χειροτερέψει, ως προς την Γερμανία. Η πολιτική της ΕΚΤ δεν οδήγησε στην εξάλειψη των ανταγωνιστικών αδυναμιών.

Σύμφωνα με το Κέντρο Ευρωπαϊκής Πολιτικής (CEP), παρά την τρομακτική υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) και τα πολυάριθμα προγράμματα βοήθειας δεν έχουν συμβάλει στη λήξη συναγερμού ούτε στην Ελλάδα, ούτε στην Ιταλία και την Πορτογαλία ή την Κύπρο.

Η Ελλάδα κατά την άποψη της δεξαμενής σκέψης του Freiburg είναι μια χαμένη υπόθεση. Εξόχως ανησυχητικά είναι τα στοιχεία όμως και για την τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης, την Ιταλία.

Η απόκλιση της ανάπτυξης των οικονομιών της ευρωζώνης αντικατοπτρίζεται στην εξέλιξη των εθνικών ελλειμμάτων. Ενώ η Γερμανία καταγράφει για τρίτη συνεχή φορά πλεόνασμα, οι χώρες της νότιας Ευρώπης παρουσιάζουν συνεχώς ελλείμματα. Εντελώς διαφορετική είναι η κατάσταση στον βορρά. Η Ολλανδία και η Αυστρία μειώνουν επίσης τα ελλείμματά τους. Το Λουξεμβούργο και οι βαλτικές χώρες δεν είχαν ποτέ πρόβλημα ελλειμμάτων.

Έτσι και η κατάσταση των προϋπολογισμών οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η διάσπαση της Ευρώπης γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη. Επομένως, μειώνονται οι πιθανότητες ότι κάποτε οι χώρες της Ευρωζώνης θα σταθεροποιηθούν ξανά οικονομικά. Παρ΄ όλα αυτά, υπάρχουν μερικές θετικές εξελίξεις και η Ιρλανδία και η Ισπανία είναι θετικά παραδείγματα.
Εντούτοις η επιθετική νομισματική πολιτική του Mario Draghi αποδεικνύει ότι δεν μπορεί να υποκαταστήσει τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Ο χρόνος τελειώνει για τις κυβερνήσεις της Ρώμης, του Παρισιού και της Αθήνας, σημειώνει ο Die Welt.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



A senior aide to Michael Flynn, National Security Adviser to United States President Donald Trump, will have to step down from his post because his application for a security clearance was rejected, say sources. Flynn had chosen Robin Townley, a former intelligence officer in the US Marine Corps, to serve as Senior Director for Africa on the National Security Council, a forum chaired by the president, which makes key decisions on domestic and foreign issues. Townley, who is described as “one of Flynn’s closest deputies”, held a top-secret security clearance for many years during his government career. But joining the National Security Council requires a so-called “sensitive compartmented information” clearance. This elite-status clearance allows designated individuals to access government programs and operations that are deemed highly sensitive.

According to Politico, Townley’s application for a sensitive compartmented information clearance was rejected last week. The news website cited two anonymous sources “with direct knowledge of the situation”, who said that Townley was informed on Friday that his application had been rejected. The rejection came from the Central Intelligence Agency, said Politico. One source told the website that the rejection had been met with agreement by Mike Pompeo, President Trump’s appointee to head the CIA. Townley cannot reapply for clearance, which means that he will have to give up his National Security Council post. Flynn will have to replace him.

The Politico report claims that Flynn and his team were “infuriated” by the CIA’s decision, which is expected to further-escalate tensions between the retired lieutenant-general and the Intelligence Community. Flynn has been criticized for his allegedly close connections to the administration of Russian President Vladimir Putin. In 2015, he delivered a speech in Moscow in return for a fee, and dined with Putin. Earlier this year, the Federal Bureau of Investigation investigated a telephone conversation between Flynn and Sergey Kislyak, Russia’s ambassador to the US, as part of a counterintelligence probe. Last week, The Washington Post alleged that Flynn and Kislyak discussed the topic of American economic sanctions on Russia, and that Flynn told the Russian diplomat that they would be lifted by the Trump administration.

The Politico report said that Flynn’s team views the rejection of Townley’s security clearance application as “a hit job from inside the CIA on Flynn and the people close to him”. It also said that Flynn’s team believe that the Intelligence Community feels “threatened by Flynn and his allies”. The website contacted the National Security Council and the CIA but received no responses.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας 

Τραπεζίτες και πολυεθνικές, αυτοί που κυβερνούν την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΔΝΤ και το ΝΑΤΟ, αυτοί που κάνουν τους πολιτικούς, οικονομικούς, κλιματικούς πολέμους, αλλά κυρίως τους πολέμους σε πεδία μαχών, μάλιστα χρησιμοποιώντας «τρομοκράτες», τώρα παράγουν εκατομμύρια «πρόσφυγες-μετανάστες» προς την Ευρώπη.

Μια εμπορική επιχείρηση ανθρώπινης σάρκας με κέρδη δισεκατομμυρίων…
Χιλιάδες οι νεκροί, αλλά όχι όλοι οι «μετανάστες-πρόσφυγες», γιατί είναι χρήσιμοι… Χρειάζονται ως φθηνοί επιστήμονες, φθηνά εργατικά χέρια, βαποράκια ναρκωτικών, όμορφες κοπέλες για το εργοστάσιο της πορνείας, εγκληματίες για το οργανωμένο έγκλημα, μικρά παιδιά για να ικανοποιηθούν οι ορέξεις των παιδόφιλων (σε λίγο θα μας κάνουν να νοιώθουμε ενοχές για τη χρήση του όρου παιδόφιλος και θα μας χαρακτηρίζουν «παιδόφοβους«, κατά το «ομόφοβος»). Κι οι παιδόφιλοι αφθονούν στις πολιτικές, οικονομικές, στρατιωτικές κάστες)…

Ταυτόχρονα, με την ευγενή συνεισφορά των ΜΜΕ και των δημοσιογράφων της νέας εποχής των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», δημιουργούν το αναγκαίο ΣΟΚ, για το συνεχές και διαρκές ψαλίδισμα των ελευθεριών και εργασιακών δικαιωμάτων των Ευρωπαϊκών λαών.
Σήμερα, κατασκευάζουν «τρομοκράτες» (ποιος άραγε μπορεί να ερμηνεύει, να εξηγήσει τη σημαίνει ο έντεχνα εισαγόμενος όρος «τρομοκρατία», που επέβαλαν παντού;)… πολέμους… τη νέα κερδοφόρα μπίζνα: «πρόσφυγες»!
Βρίσκουν «συμμάχους» σε ευαίσθητους ανθρώπους, εμφανίζοντας στην κοινή γνώμη το «ανθρωπιστικό» ζήτημα, τη «φιλανθρωπία», την φιλοξενία… έμφυτη από αρχαιοτάτων χρόνων στον λαό μας και από το δικό μας δράμα της «μετανάστευσης», σε πολλές περιόδους τον περασμένο αιώνα κι ειδικότερα μετά το τέλος της ναζιστικής κατοχής, τη νίκη της Εθνικής Αντίστασης, αλλά την επικράτηση των δωσίλογων και ταγματασφαλιτών στην πατρίδα μας.

Βρίσκουν «συμμάχους» -σίγουρα με το αζημίωτο;- και σ’ αυτό που έχει ονομασθεί «νέα σύγχρονη αριστερά» και παλιότερα «ανανεωτική αριστερά», αλλά και σε περιθωριακές «αριστερές» ομάδες, που όμως έχουν μια καλή χρηματοδοτική δυνατότητα να προβάλουν τις «απόψεις» τους.
Όλοι αυτοί δεν υψώνουν ούτε έναν ψίθυρο για την «επιχείρηση εμπορίου ανθρώπινης σάρκας», που προκαλεί η ιμπεριαλιστική επίθεση στις χώρες προέλευσης των «προσφύγων», με όχημα την «αραβική άνοιξη», που η «σύγχρονη αριστερά» εκθείαζε και χειροκροτούσε.

Όλοι αυτοί αποσιωπούν πως η πατρίδα μας συμμετέχει ενεργά σ’ αυτούς τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Δεν χρειάζονται τώρα τη στρατιωτική μας συμμετοχή (όπως στην Κορέα ή στις «ανθρωπιστικές» στρατιωτικές αποστολές σε Κόσοβο, Αφγανιστάν…) -που δεν πρέπει να την αποκλείουμε σε περίπτωση συνδρομής της «φίλης και σύμμαχης» Τουρκίας-, αλλά συμμετέχουμε ενεργά σ’ αυτόν τον πόλεμο.
Άκουσε ποτέ κανείς έναν υπουργό, έναν πολιτικό, έναν δημοσιογράφο, ένα τηλεοπτικό σταθμό να μιλάει για το φονικό εμπάργκο της Ελλάδας εναντίον της Συρίας;
Άκουσε ποτέ κανείς έναν υπουργό, έναν πολιτικό, έναν δημοσιογράφο, ένα τηλεοπτικό σταθμό να αναφέρει πως η Ελλάδα (κυβερνήσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ και κυβέρνηση Τσίπρα) έχει διακόψει τις διπλωματικές σχέσεις με τη Συρία και πως έχει απελαθεί -ως ανεπιθύμητο πρόσωπο- από την Ελλάδα η πρέσβειρα της Συρίας, μέχρι τον «εκδημοκρατισμό» αυτής της χώρας, από τους μισθοφόρους της «πολιτισμένης» δύσης;
Νομίζετε ότι πρόκειται για κρυφές, εμπιστευτικές αποφάσεις κι ενέργειες, που δεν γνωρίζουν, έστω οι δημοσιογράφοι; Γνωρίζουν και σιωπούν ένοχα!

Από βομβιστική επίθεση στη Δαμασκό από τους «μετριοπαθείς» φονιάδες, που στηρίζει η «πολιτισμένη» δύση…

Έχετε την εντύπωση πως τα σημερινά θύματα των φονιάδων στη Συρία, θα είναι στην ίδια «θέση» αντιμετώπισης από τα ΜΜΕ, με εκείνα τα θύματα στο Παρίσι; Τυφλή βομβιστική επίθεση στη Δαμασκό με 50 νεκρούς ως την ώρα και πολλούς τραυματίες… Τα αθώα θύματα δεν έχουν την ίδια «αξία» με τους νεκρούς στο Παρίσι.
Να αναλογιστούμε πως η συμπαράσταση κι η βοήθεια της φίλης Συρίας προς την Ελλάδα –που η μνημονιακή Ελλάδα πούλησε χυδαία-, δεν έχει συγκρίσιμη «τιμή», αλλά εδώ σιωπούν όλοι στο βωμό του διευθυντηρίου της Ε.Ε.: Hafez Al Assad: «Τούρκος στρατιώτης σε ελληνικό έδαφος, σημαίνει επίθεση εναντίον της Συρίας»!

Αυτή η «επιχείρηση εμπορίου ανθρώπινης σάρκας» έχει «πέρασμα» την πατρίδα μας… και δεν ξεκίνησε από την έναρξη της επίθεσης εναντίον της Συρίας -πριν 5 χρόνια-, αλλά όταν ο «δικτάτορας» Άσαντ δεν υπέκυψε στα κελεύσματα των ιμπεριαλιστών και των λακέδων τους… όταν ο λαός της Συρίας, με τίμημα 250.000 νεκρούς, ισοπέδωσε τους εισβολείς και ξεκίνησε η αντεπίθεση απελευθέρωσης περιοχών που ελέγχει το χαλιφάτο. Να μην παραγνωρίζουμε και το αίτημα της Συρίας για συνδρομή της Ρωσίας, που τελείωσε το χαλιφάτο και την Τουρκία, τη χώρα που μαζί με Σαουδική Αραβία και Ισραήλ, αποτελούν τον καθοριστικό παράγοντα εξοπλισμού, ενίσχυσης και βοήθειας προς τους φονιάδες τζιχαντιστές.
Η επιχείρηση ξεκίνησε όταν αποφασίστηκε από το διευθυντήριο!
Η «πύλη εισόδου» του κερδοφόρου εμπορίου ανθρώπινης σάρκας: η Ελλάδα των «δανειστών» και του μνημονιακού Τσίπρα…
Λες και δεν διαβάζει διεθνή τύπο η κυβέρνηση Τσίπρα, αποκρύπτει και δεν αγνοεί, πως το διευθυντήριο θέλει μια χώρα-αποθήκη, ώστε να γίνεται η διαλογή και κατόπιν, πάντα σύμφωνα με τις ανάγκες του νέου καταμερισμού της εργασίας στις «αναπτυγμένες» χώρες της Ευρώπης, να επιλέγουν τη σάρκα που ικανοποιεί το δικό της κρεοπωλείο, το δικό της σφαγείο…

Στην Ελλάδα το ίδιο σενάριο κρατικού φόβου (εδώ θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε την δική τους ολολογία… το κράτος επιβάλλει τον τρόμο): μαζική τρομοκρατία του λαού.
Στο γνωστό μοτίβο της εξόδου από την Ε.Ε., από την ευρωζώνη, την «απώλεια» του ευρώ, από τον εξαθλιωμένο και χειμαζόμενο Έλληνα πολίτη: έξοδος από τη «Σένγκεν«!
Χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι… αν έχουμε έξοδο από τη «Σένγκεν«. Έχουμε ένα λαό σε λιμοκτονία, με συνεχή νέα μέτρα εξόντωσης (λιτότητας τα έχουν βαπτίσει) και μας βομβαρδίζουν από τη «μεγάλη εθνική ήττα», την έξοδο από μια συνθήκη που εξυπηρετεί αποκλειστικά το κεφάλαιο. «Αριστεροί» και «δεξιοί» βουλευτές, μας προειδοποιούν στα τηλεπαράθυρα, συμφωνώντας: «Πρέπει ν’ αποφευχθεί η έξοδος από τη «Σένγκεν«!
Πως το έλεγε ο Γεωργιάδης, του Λάος και σήμερα αντιπρόεδρος της ΝΔ και σήμερα οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, της «ριζοσπαστικής αριστεράς»; Αν δεν υπήρχε μνημόνιο θα έπρεπε να το εφεύρουμε!
(οι βουλευτές των ΑΝΕΛ, ευτυχώς, δεν έχουν κατρακυλήσει σ’ αυτό το επίπεδο).
Οι αρμόδιοι για την αντιμετώπιση του προβλήματος υπουργοί τη: η Ελλάδας της «πρώτη φορά αριστερά» Κοτζιάς-Μουζάλας, με μαρξιστική πολιτική παιδεία –όπως οι ίδιοι θυμίζουν κάθε τόσο στα βιογραφικά τους κι ακόμη σε δικαστικές αίθουσες-, διότι ένα φεγγάρι πέρασαν από το ΚΚΕ, συν τοις άλλοις Πανεπιστημιακοί, μαζί με τον πρωθυπουργό, θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι δίνουν «λαϊκούς αγώνες» κι μάχες εναντίον της τρόικας για το μεταναστευτικό.
Υποκρισία…

Έχουν αποδεχτεί αυτό το ρόλο που αποφάσισε το διευθυντήριο για την «αποικία Ελλάδα«, όπως αποκαλούσε την Ελλάδα των μνημονιακών κυβερνήσεων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ-ΛάΟΣ, ο τότε αντιμνημονιακός Ν. Κοτζιάς.
Μάλιστα, αυτοί οι «αριστεροί» Πανεπιστημιακοί, «τεχνοκράτες», «αριστεροί» υπουργοί, κάθε τόσο εκτοξεύουν και μια ρουκέτα εναντίον του Π. Καμμένου, που λόγω του αυθόρμητου, αλλά γνήσιου χαρακτήρα του, λέει ότι πιστεύει για το «μεταναστευτικό»…

Μία απλή ανάγνωση της συζήτησης στην ιταλική βουλή, θα γνώριζαν την πραγματικότητα. Όμως, όπως επισημαίνει στη γείτονα χώρα το Κίνημα 5 Αστέρων, του Beppe Grillo, είναι πολλά τα λεφτά!
35 ευρώ το κεφάλι ημερησίως, 1050 ευρώ τον μήνα για κάθε κομμάτι «κρέατος» που εισέρχεται σε χώρα της Ε.Ε., πληρώνουν οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι πολίτες… και ειδικά κονδύλια για υποδομές υποδοχής προσφύγων…

Ο Beppe Grillo στην Ιταλία, μιλάει ανοιχτά για χρήματα που μετατρέπονται σε μαύρο πολιτικό χρήμα, αφού ανεξέλεγκτα η κυβέρνηση τα διοχετεύει στις Μ.Κ.Ο. υμετέρων, σε Δήμους, Επαρχίες (εκεί έχουν και θεσμό Αυτοδιοίκησης την Επαρχία), Περιφέρειες και εργολάβους (έργα, έτοιμα φαγητά, ασφάλεια, διαμονή κ.λ.π.) που εμπλέκονται με το «μαύρο πολιτικό χρήμα» της «αριστερής» (κι εκεί) κυβέρνησης Ρέντζι.
Εδώ δεν γνωρίζουμε ακόμη, τι κονδύλια φθάνουν, ποιοι και πως τα διαχειρίζονται…
Όμως, όταν οι αρμόδιοι «αριστεροί» υπουργοί μας κι ο πρωθυπουργός μας δίνουν αυτούς τους «αγώνες» κι ειδικά ο Τσίπρας, όταν χαριεντίζεται με τον φασίστα Ερντογάν, ή με τους Ρέντζι και Μέρκελ, αν δεν έχουν αποδεχτεί τον ρόλο της Ελλάδας ως αποθήκη διαλογής της «ανθρώπινης σάρκας» και μας δουλεύουν αγρίως, θέλουν να μας πουν ότι δεν γνωρίζουν την «κατάργηση βίζας» από μέρους της Τουρκίας, για τις λεγόμενες μουσουλμανικές χώρες;

Είναι δηλαδή τόσο άσχετοι, ας μου επιτραπεί ανόητοι και δεν γνωρίζουν πως ένας ταλαίπωρος από την Τυνησία, το Μαρόκο, το Μπαγκλαντές, το Πακιστάν, το Αφγανιστάν, τη Λιβύη που έγινε 4, 5 χαλιφάτα, με μια αεροπορική εταιρία -τις λεγόμενες low cost, αλλά και τη νέα παγκόσμια δύναμη στο χώρο «Turkish Airlines» (εμείς ξεπουλήσαμε την Ολυμπιακή για να διατηρήσουμε το ευρώ) -, με την ταυτότητά του -ούτε καν διαβατήριο-, μπαίνει στο αεροπλάνο και σε δύο ώρες φθάνει Τουρκία, για να περάσει το Αιγαίο;
Δεν γνωρίζουν πως η Τουρκία είναι βάση στρατολόγησης, εκπαίδευσης των φονιάδων-μισθοφόρων που παράγουν «πρόσφυγες» σε διατεταγμένη υπηρεσία στη Συρία;

Μήπως μας θεωρούν ιθαγενείς και τα καθρεφτάκια -μέσω ΜΜΕ- για διεκδικήσεις από τους «θεσμούς», εξαντλούνται στην υλοποίηση της απόφασης του διευθυντηρίου για τα σύμφωνα συμβίωσης των γκέι και λεσβιών;
Γνωρίζουν πολύ καλά το ρόλο τους, τι τους έχει ανατεθεί έναντι πινακίου φακής και τι πρέπει να υλοποιήσουν στο λεγόμενο «μεταναστευτικό» κι απλώς αναζητούν «επικοινωνιακούς» διαύλους παραπληροφόρησης της κοινής γνώμης.
Ο βασιλιάς είναι γυμνός και οι ράφτες του είναι ψεύτες!

Πηγή NikosKleitsikas


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το Κυπριακό σε κρίσιμο σταυροδρόμι
Ανησυχίες και προβληματισμοί για την επιδιωκόμενη λύση

Του Μητροπολίτη Πάφου Γεωργίου

Είναι γεγονός, που ομολογείται απ’ όλους, ότι τις φετεινές γιορτές των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς και των Θεοφανείων επισκίασε η αγωνία για την πορεία του εθνικού μας θέματος, ύστερα από την απρόσμενη και αδικαιολόγητη τροπή που πήραν τα πράγματα μετά το περίφημο «δείπνο» της 1ης Δεκεμβρίου 2016.

Ενώ αναμέναμε, μετά το ναυάγιο των συνομιλιών στο Μοντ Πελεράν, που σηματοδότησε και το αδιέξοδο μιας πορείας 40 και πλέον χρόνων διακοινοτικών λεγόμενων συνομιλιών, να αναθεωρήσουμε την πορεία μας και να επανατοποθετήσουμε το πρόβλημά μας στις σωστές του διαστάσεις, ως προβλήματος εισβολής και κατοχής, και ενώ ετίθεντο από την πλευρά μας όροι και προϋποθέσεις για την επιστροφή, έστω, σ’ αυτές τις διαπραγματεύσεις, εν τούτοις μέσα σε μιαν ώρα, όσο διαρκεί ένα δείπνο, κάναμε μιαν πλήρη αναστροφή της πορείας μας. Αποδεχτήκαμε όλες τις απαιτήσεις του κατακτητή, συμπεριλαμβανομένου και του οδικού χάρτη διαπραγματεύσεων που από καιρό εξήγγελλε ο εγκάθετος της κατοχής. Συρόμαστε και πάλι σε επικίνδυνους ακροβατισμούς, πηγαίνοντας στα τυφλά να υποστούμε, ως η αδύναμη πλευρά, αφόρητες πιέσεις σε ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα.

Ενώ στις 30 Νοεμβρίου, αλλά και κατά τη διάρκεια της ημέρας της 1ης Δεκεμβρίου, επαναλαμβανόταν κατά κόρον εκ μέρους της Κυβέρνησης και του ιδίου του Προέδρου της Δημοκρατίας ότι επιστροφή στις διαπραγματεύσεις θα γινόταν για τη συζήτηση όλων των εκκρεμούντων θεμάτων, συμπεριλαμβανομένων των κριτηρίων για το περιουσιακό καθώς και συμφωνία επί του εδαφικού, κάπου εκατόν θέματα είναι ανοικτά ομολόγησε ο Ακκιντζί, προκειμένου να υποβληθεί χάρτης, από την Τουρκική πλευρά και μετά, και εφόσον τα δύο μέρη θα έφταναν σε ακτίνα συμφωνίας, θα καθοριζόταν ημέρα σύγκλησης πολυμερούς διάσκεψης για τις εξωτερικές πτυχές του προβλήματος, και ενώ ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος διακήρυσσε ότι «η συμμετοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας σε πολυμερή διάσκεψη είναι εκ των ων ουκ άνευ», το βράδυ της 1ης Δεκεμβρίου ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανέτρεψε τα πάντα. Απεδέχθη όσα ο εγκάθετος της κατοχής από καιρό, σε συντονισμό με την Άγκυρα, διατυμπάνιζε και εξήγγειλε. Απεδέχθη απροϋπόθετα τη σύγκληση πενταμερούς και όχι πολυμερούς διάσκεψης πριν ακόμη υποβληθεί χάρτης από την Τουρκία, αγνόησε την Κυπριακή Δημοκρατία, θεωρώντας την και αυτός ως εκλιπούσα, και απεδέχθη εμπράκτως τις εγγυήσεις αφού συζητά με τις «εγγυήτριες» δυνάμεις.

Εύλογα, λοιπόν, αγωνιούμε˙ και δικαιολογημένα, φέτος, περισσότερο από τις προηγούμενες χρονιές, δεν μπορέσαμε, έστω και για λίγο, να αφεθούμε στη χαρά των εορτών. Χρειάζεται, ως εκ τούτου, σωστός προβληματισμός και χάραξη γραμμής εξόδου από τα φοβερά αδιέξοδα.

Διαχρονικά σταθερή είναι η θέση της Τουρκίας ως προς την Κύπρο. Ως Ιερά Σύνοδος, το διαπιστώσαμε και το διακηρύξαμε και εμείς με μιαν απόφασή μας: Η Τουρκία επιδιώκει την κατάκτηση και τουρκοποίηση ολόκληρης της Κύπρου.

Ο Περικλής Νεάρχου, στο βιβλίο του «Η Ελλάδα σε κίνδυνο», γράφει ότι λίγο μετά την εισβολή, αντιπροσωπεία επιφανών Τουρκοκυπρίων επεσκέφθη τον πρωθυπουργό της εισβολής Ετζεβίτ, και του ζήτησε να ανακηρύξει επισήμως τη διχοτόμηση, όπως ήταν ο Τουρκικός στόχος μέχρι τότε. Ο Ετζεβίτ τους απάντησε ότι μετά την εισβολή, που είχε κάνει πράξη τη διχοτόμηση, δεν συνέφερε πλέον στην Τουρκική πλευρά η διχοτόμηση. Τους είπε ότι μια λύση χωριστού κράτους και συνομοσπονδίας, υπό την εγγύηση της Τουρκίας, θα εξασφάλιζε καλύτερα τα Τουρκικά συμφέροντα, εφόσον η Τουρκική πλευρά θα είχε «ίσο» λόγο πάνω σε ολόκληρη την Κύπρο και ταυτόχρονα θα επιτυγχανόταν γεωπολιτική έξωση της Ελλάδας από την Ανατολική Μεσόγειο. Συμπλήρωνε επί πλέον: «Μια τέτοια λύση αφήνει ανοικτή την προοπτική για τον έλεγχο στο μέλλον ολόκληρης της Κύπρου από την Τουρκία»(Π.Νεάρχου, «Η Ελλάδα σε κίνδυνο»,σελ.170).

Μα και το περίφημο σχέδιο Νιχάτ Ερίμ, από το 1956, προβλέπει την «ανάκτηση» της Κύπρου. Η επιδίωξη αυτή προβλέφθηκε να επιτευχθεί σε έξι στάδια. Δυστυχώς το σχέδιο υλοποιείται χωρίς παρεκκλίσεις. Μένουν τώρα οι τελευταίες πινελιές σ’ αυτό: Επιδιώχτηκε και επιτεύχθηκε η μη απόδοση της Κύπρου στην Ελλάδα. Το 1956 διεξαγόταν, όπως θυμάστε, ο αγώνας της ΕΟΚΑ για ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Ήταν το πρώτο στάδιο, η πρώτη επιδίωξη. Κατορθώθηκε ύστερα η απόκτηση δικαιωμάτων της Τουρκίας επί της νήσου, με τη συνθήκη της Ζυρίχης, όπως ήταν η δεύτερη επιδίωξη. Τέτοια δικαιώματα δεν είχε η Τουρκία γιατί τα είχε απεμπολήσει με τη συνθήκη της Λωζάνης. Πέτυχε, κατόπιν,με την Τουρκοανταρσία του 1963, να συγκεντρώσει σε θυλάκους τους Τουρκοκυπρίους, που ήταν σκορπισμένοι σε ολόκληρη την Κύπρο(τρίτη επιδίωξη). Θεράπευσε την Τουρκική αριθμητική μειονεξία στην Κύπρο, κουβαλώντας από το 1974 μέχρι σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες εποίκους(τέταρτη επιδίωξη). Έχει αδιαμφισβήτητα τον στρατιωτικό έλεγχο της περιοχής, όχι μόνο στην κατεχόμενη γη μας αλλά και στην ΑΟΖ μας και όλη την περιοχή. (Πέμπτος στόχος). Μένει ο πλήρης πολιτικός έλεγχος της Κύπρου που επιδιώκει να αποκτήσει με τη συγκατάθεσή μας.

Ο τέως Τούρκος πρωθυπουργός Νταβούτογλου ξεκάθαρα είπε πως και ένας Τούρκος να μην υπήρχε στην Κύπρο, το ενδιαφέρον της Τουρκίας για τη νήσο θα ήταν δεδομένο.

Από την άλλη, η πείρα μας λέγει ότι η Τουρκία ουδέποτε σεβάστηκε την υπογραφή της. Έκαμε πολλές συμφωνίες τις οποίες αθέτησε από την πρώτη στιγμή. Παίρνει ό,τι την συμφέρει από τη συμφωνία και καταπατεί όλους τους άλλους όρους. Συμφώνησε στην κατάπαυση του πυρός στις 22 Ιουλίου 1974, όταν είχαν ήδη δημιουργήσει προγεφύρωμα που ένωνε την Κερύνεια με τη Λευκωσία. Συνέχισε, όμως, την προέλασή της προς τον Καραβά, τη Λάπηθο τις οποίες κατέλαβε στις 5 και 6 Αυγούστου. Και όταν απεβίβασε τον στρατό και τον οπλισμό που χρειαζόταν ξεκίνησε απροκάλυπτα τη δεύτερη φάση της εισβολής.

Σεβάστηκε την Γ΄Βιέννη; Προνοούσε η συμφωνία την επιστροφή στην Καρπασία και παραμονή εκεί 20.000 Ελλήνων κατοίκων της. Όταν μετέφερε τους Τουρκοκύπριους από τις ελεύθερες περιοχές στα κατεχόμενα, όχι μόνο δεν επέτρεψε την επιστροφή και επανεγκατάσταση των Καρπασιτών που είχαν φύγει, αλλά και έδιωξε όλους όσους είχαν εγκλωβιστεί εκεί. Υπέγραψε συμφωνία με την Ευρωπαϊκή Ένωση για παρεμπόδιση της ροής προσφύγων-μεταναστών προς την Ευρώπη, έναντι σημαντικών ανταλλαγμάτων, και καθημερινά είμαστε μάρτυρες ροής τέτοιων προσφύγων όχι μόνο προς την Ελλάδα αλλά και προς την Κύπρο.

Όταν το 2004 απορρίπταμε το σχέδιο Ανάν, αυτό οφειλόταν και στην αδυναμία εγγύησης της εφαρμογής της λύσης. Όταν από την πρώτη ημέρα επρονοείτο κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας μπορούσε κάποιος να εμπιστευτεί την αποχώρηση, ύστερα από χρόνια, κάποιων στρατευμάτων κατοχής ή την μακροχρόνια επιστροφή, έστω και του περιορισμένου αριθμού των προσφύγων που προνοούσε το σχέδιο, στις εστίες τους;

Κάθε λύση, επομένως, που θα επιδιωχθεί δεν θα πρέπει να αφίσταται του διεθνούς δικαίου και δεν θα πρέπει με κανένα τρόπο να αφήνει προοπτική επέμβασης της Τουρκίας για διάλυση του Κράτους. Τέτοιες προοπτικές επέμβασης θεωρώ την αποδοχή εγγυήσεων, παραμονή εποίκων, κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Χωρίς να έχω πολιτική παιδεία, παρακολουθώντας απλώς τα γεγονότα, με τη λογική ενός μέσου ανθρώπου, νομίζω ότι με τρεις κυρίως τρόπους επιδιώκει η Τουρκία την κατάληψη και τουρκοποίηση ολόκληρης της Κύπρου:

α) Πρώτα με την αποδοχή εκ μέρους μας μιας λύσης που να προνοεί κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και δημιουργία εξ υπαρχής ενός νέου κράτους. Όσο υπάρχει η Κυπριακή Δημοκρατία συνυπάρχουν και τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών και οι αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης που τη θωρακίζουν και δεν μπορεί η Τουρκία να νομιμοποιήσει την κατοχή. Ο μόνος τρόπος να απαλλαγεί η Τουρκία από τα ψηφίσματα και τις αποφάσεις αυτές είναι η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το νέο κράτος που θα προκύψει θα είναι αθωράκιστο. Για να προσφύγει στα Ηνωμένα Έθνη ή στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα θέλει τη συγκατάθεση του Τουρκοκυπριακού «συνιστώντος κρατιδίου», που δεν θα την έχει. Και κατά την πάγια τακτική τους, αμέσως μετά τη συμφωνία, οι Τούρκοι, θα αθετήσουν την υπογραφή τους. Μη έχοντας τότε πού να προσφύγουμε, αφού με τη διάλυση του νέου κράτους θα είμαστε κοινότητα και όχι κράτος, θα γίνουμε όμηροι της Τουρκίας. Γι’αυτό και δεν θα πρέπει να παρασυρθούμε με κανένα τρόπο σε μια τέτοια λύση.

β) Ο δεύτερος τρόπος με τον οποίο οι Τούρκοι επιχειρούν υλοποίηση του στόχου τους είναι ο εποικισμός. Οι μαρτυρίες των ίδιων των Τουρκοκυπρίων-όσοι απ’αυτούς απέμειναν- είναι ότι σήμερα, πέραν του στρατού κατοχής, υπάρχουν στο κατεχόμενο μέρος της Κύπρου και ένα εκατομμύριο έποικοι. Ο κ.Γιαννάκης Μάτσης και η υπηρεσία της οποίας προΐσταται μπορεί να επιβεβαιώσει το γεγονός και να δώσει πολλές λεπτομέρειες. Αυτό σημαίνει ότι είναι περισσότεροι από μας σε πληθυσμό. Το 2007, ο τότε εκπρόσωπος του Γ.Γ. των Ηνωμένων Εθνών Μάϊκλ Μώλλερ είχε πει στον κ. Μιχαλάκη Λεπτό, στην παρουσία μου, ότι ο πληθυσμός στα κατεχόμενα ήταν περαν των 500.000. Και αυτό το συμπέραναν τα Ηνωμένα Έθνη, όπως μας είπε, κυρίως από τον αριθμό κινητών τηλεφώνων. Έκτοτε ο εποικισμός συνεχίστηκε με εντατικούς ρυθμούς. Ο εποικισμός αποτελεί, βέβαια, έγκλημα πολέμου και καταδικάζεται απ’όλα τα κράτη. Επιχειρούν όμως, οι Τούρκοι, νομιμοποίησή του, με διάφορους τρόπους. Προβάλλουν ήδη τις δικαιολογίες ότι κάποιοι γεννήθηκαν εδώ, κάποιοι παντρεύτηκαν, κλπ. Αν συνεχίσουμε να μην αντιδρούμε δυναμικά, ως προς το θέμα αυτό, κάποια στιγμή θα έχουμε την τύχη της Αλεξανδρέττας. Αφού φέρουν με το μέρος τους τούς ισχυρούς της γης, έχοντας την πλειοψηφία του πληθυσμού, οι Τούρκοι θα επιδιώξουν ενιαίο κράτος και δημοψήφισμα. Ο καθηγητής Βασίλης Κατσαρός, Ομότιμος καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και τώρα καθηγητής της Θεολογικής Σχολής της Εκκλησίας της Κύπρου,ως ιστορικός, μας λέει ότι το 1908 στην Αλεξανδρέττα, επαρχία τότε της Συρίας, ζούσαν 8000 Τούρκοι και 2.500.000 Σύροι(Άραβες). Οι Αγγλογάλλοι, θέλοντας να έχουν την Τουρκία με το μέρος τους σε έναν ενδεχόμενο Παγκόσμιο Πόλεμο, ανέθεσαν σ’αυτή μιαν εποπτεία στην περιοχή. Σε 30 χρόνια, το 1938, η Τουρκία άλλαξε τον δημογραφικό χαρακτήρα της περιοχής. Έφερε Τούρκους, έδιωξε τους ντόπιους, ζήτησε και πέτυχε δημοψήφισμα και κατέστησε την Αλεξανδρέττα επαρχία της Τουρκίας. Αν δεν αντισταθούμε αποτελεσματικά στα εποικιστικά σχέδια της Τουρκίας θα έχουμε και εμείς την τύχη της Αλεξανδρέττας.

γ) Και τέλος, θα επιδιώξουν τον στόχο τους, με τη μέθοδο του εκφοβισμού. Θα πράξουν ότι έπραξαν στην Ίμβρο και στην Τένεδο, αναγκάζοντάς μας να φύγουμε στο εξωτερικό για εξασφάλιση ασφάλειας για τα παιδιά μας. Η παραμονή των Ελλήνων της Ίμβρου και Τενέδου στα νησιά τους εξασφαλιζόταν με τη συνθήκη της Λωζάνης. Θα είχαν ευρείες ελευθερίες, σχολεία, αυτοδιοίκηση κλπ. Οι Τούρκοι τότε πήραν τις φυλακές υψίστης ασφαλείας στην Ίμβρο. Τη μια νύκτα άφησαν να διαφύγει ένας βαρυποινίτης που σκότωσε κάποιον Έλληνα, την άλλη άφησαν άλλον που βίασε μιαν Ελληνίδα, με αποτέλεσμα σιγά-σιγά ο Ελληνικός πληθυσμός να φύγει. Έτσι θα επιδιώξει και στην Κύπρο η Τουρκία. Προκαλώντας προβλήματα στη γραμμή αντιπαράταξης, ή με τους Τούρκους και τους λαθρομετανάστες που διατηρούν ως εγκάθετους στις ελεύθερες περιοχές, θα δημιουργήσουν κλίμα ανασφάλειας και πανικού στις τάξεις του λαού με μόνο τρόπο αντίδρασης την φυγή.

Το πόσο εμείς υπνώττουμε, ή εθελοτυφλούμε, ενώ τα σχέδια της Τουρκίας είναι ξεκάθαρα, ακόμα και για τους ξένους, φαίνεται από το εξής περιστατικό, που όσες φορές κι αν το αφηγηθώ, ανατριχιάζω στην αφήγησή του: Ο προηγούμενος Πατριάρχης Αντιοχείας, ο μ. Ιγνάτιος, λόγω των πολλών δυσκολιών που αντιμετώπιζε το ποίμνιό του στη Συρία, σκεφτόταν ότι κάποτε θα αναγκαζόταν να φύγει από τη Δαμασκό, έδρα του Πατριαρχείου κατά τα τελευταία χρόνια. Έλεγε, λοιπόν, πριν από 15 περίπου χρόνια στον τότε Μητροπολίτη Πάφου, τον σημερινό Αρχιεπίσκοπο, ότι σκέψη του, παλαιότερα, ήταν να μεταφέρει την έδρα του στην Κύπρο. Τώρα, όμως, έλεγε, φοβάμαι ότι θα σας διώξουν πριν από μας. Εκείνος έβλεπε από τότε, πριν 15 χρόνια, και τους σχεδιασμούς και την πολιτική των Τούρκων. Εμείς εξακολουθούμε να υπνώττουμε. Απόδειξη αυτής της αφασίας στην οποία περιήλθαμε, είναι και το γεγονός ότι ουδέποτε καταγγείλαμε τον αριθμό των ψηφοφόρων κάθε φορά που γίνονται οι λεγόμενες εκλογές στα κατεχόμενα. Κάθε φορά ο αριθμός αυξάνει με την προσθήκη και άλλων εποίκων. Με τη σιωπή μας αναγνωρίζουμε τη νομιμότητα των εποίκων, έστω κι αν ύπουλα ενεργώντας η Τουρκία, δεν τους παρουσιάζει όλους αυτή τη στιγμή.

Η Κύπρος βρίσκεται, χωρίς αμφιβολία, αυτή τη στιγμή στην κρισιμότερη φάση της εθνικής της ζωής. Ο Ελληνισμός της Κύπρου βρίσκεται, σήμερα, σε τροχιάν αφανισμού από τον τόπο στον οποίο ζει εδώ και 35 αιώνες.

Έχουμε υποχρέωση να αντισταθούμε στην υλοποίηση των Τουρκικών στόχων και να τους ματαιώσουμε. Οφείλουμε να αναχαιτίσουμε την ψυχολογική κατάρρευση του λαού, να ανορθώσουμε το ηθικό του, να του εμπνεύσουμε πίστη στις δυνάμεις του.

Παρασυρθήκαμε στη διαδικασία των διακοινοτικών συνομιλιών με στόχο όχι την αποκατάσταση των δικαιωμάτων του λαού μας, αλλά τον συμβιβασμό με την αρπαγή και την αδικία. Αυτό εδραίωσε την διεθνή προπαγάνδα της Τουρκίας για τη φύση του Κυπριακού προβλήματος, παρουσιάζοντάς το σαν διακοινοτική διαφορά και θέτοντας τόν εαυτό της στο απυρόβλητο. Παίρνει μάλιστα τα εύσημα, από τον διεθνή παράγοντα, ως ενθαρρύνουσα τη λύση του προβλήματος. Το πόσο πέτυχε σ’αυτό τον στόχο της η Τουρκία, με τη δική μας συνέργεια, φαίνεται και από τις μέχρι σήμερα υποβληθείσες προτάσεις για λύση του Κυπριακού, αλλά και από τις δικές μας διεκδικήσεις: Ούτε υπαινιγμός για εισβολή και κατοχή, ούτε λόγος για εποικισμό και εθνικό ξεκαθάρισμα. Διακηρύττουμε με μια δόση δικαιολογίας προς τον λαό μας και απολογίας προς τους ξένους ότι το πρόσφατο ναυάγιο των συνομιλιών στην Ελβετία επήλθε γιατί οι Τούρκοι επέμεναν στην επιστροφή 55 και όχι 75 χιλιάδων προσφύγων. Και ότι είμασταν πολύ κοντά στη συμφωνία για το ποσοστό του εδάφους που θα επιστρεφόταν. Σε ποιο δίκαιο και σε ποια δημοκρατική βάση στηρίζονται όλα αυτά; Και πόσο λειτουργική είναι η λύση που προτείνεται; Και ποιες οι εγγυήσεις για την εφαρμογή της;

Την τακτική της κατοχικής δύναμης είχε αντιληφθεί έγκαιρα ο Εθνάρχης Μακάριος. Πιεζόμενος κι εκείνος από τον διεθνή παράγοντα και έχοντας υποσχέσεις για παρεμβάσεις προς την Τουρκία, δέχτηκε τη διαδικασία των συνομιλιών. Όταν διαπίστωσε, όμως, τους σχεδιασμούς και την τακτική της Τουρκίας, δεν δίστασε να κηρύξει τον μακροχρόνιο αγώνα και να τον αφήσει ως σωστική παρακαταθήκη στον λαό του. Η συνέχιση, έκτοτε, των συνομιλιών οδήγησε στη σταδιακή αποδοχή όλων των απαιτήσεων των Τούρκων, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Η αποδοχή μιας διεκδίκησής τους, οδηγεί σε άλλη, πιο προχωρημένη διεκδίκηση, απ’αυτούς. Κι εμείς εξακολουθούμε να παίζουμε το παιχνίδι τους.

Είναι γεγονός πως τα συγκριτικά υλικά μεγέθη, με αντίπαλο την Τουρκία, είναι συντριπτικά σε βάρος μας, όπως, εξ άλλου, ήταν πάντα στην ιστορική διαδρομή του Ελληνισμού. Είναι, όμως, επιλογή η παράδοση γιατί ο αντίπαλος είναι ισχυρός; Στην Ιστορία μας, αποδείχτηκε πολλές φορές, ότι το ψυχικό σθένος καταβάλλει τον αριθμό. Και όπως φάνηκε ξεκάθαρα και κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού μας αγώνα, όταν υπάρχει πίστη σε σκοπό, τα όπλα και τα πυρομαχικά του εχθρού αποδεικνύονται άχρηστα σιδερικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι υποδεικνύω προσφυγή σε ένοπλο αγώνα.

Ιδιαίτερα σήμερα που στην περιοχή μας γίνονται κοσμοϊστορικές ανακατατάξεις από τις οποίες υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να προκύψει μια αποδυναμωμένη Τουρκία, ποιος ο λόγος να επειγόμαστε να λύσουμε πάραυτα το Κυπριακό με Τουρκικούς όρους; Αφού δεν μπορούμε αυτή τη στιγμή να πετύχουμε κάτι το καλύτερο από την υφιστάμινη κατάσταση ας παραμείνουμε όπως είμαστε περιμένοντας καλύτερες συγκυρίες και ας παύσουμε να διαπραγματευόμαστε τη διάλυση του Κράτους μας.

Όπως ορθά επισημαίνει, ήδη από την αρχαιότητα, ο Θουκυδίδης, οι πόλεμοι, συνήθως, δεν εξελίσσονται όπως ήταν η πρόβλεψη των εμπνευστών τους. Απρόοπτοι και αστάθμητοι παράγοντες αναδεικνύουν αδυναμίες, για τους μεγάλους, και ευκαιρίες για τους μικρούς. Στο χέρι μας είναι, λοιπόν, να μεταβάλουμε την κατάσταση. Φτάνει να εργαστούμε μ’όλη τη δύναμη της ψυχής μας και να αξιοποιήσουμε όλα τα δεδομένα, όπως διαγράφονται σήμερα, προς τον σκοπό αυτό. Να πιστέψουμε ότι τα εθνικά μας δίκαια δεν παραγράφονται, όσος χρόνος κι αν περάσει.

Χωρίς να παραγνωρίζουμε την επιβαλλόμενη σύνεση στις κινήσεις και στις προσπάθειες μας, άλλο τόσο θα πρέπει να αγνοήσουμε τις φωνές των λεγόμενων ρεαλιστών για «αμετακίνητα τετελεσμένα», και οι οποίοι θεωρούν ως «εθνική αυτοκτονία» κάθε αντίσταση στα σχέδια του κατακτητή. Η εθνική αντίσταση δεν υπήρξε ποτέ και δεν είναι εθνική αυτοκτονία. Αντίθετα θα πρέπει να είναι η πρώτη προτεραιότητα της ζωής μας.

Θα πρέπει, ως εκ τούτου, να ζητήσουμε και να πιέσουμε προς την κατεύθυνση της αλλαγής πλεύσης του αγώνα μας. Οι συνομιλίες, όπως γίνονται, δεν οδηγούν πουθενά. Ήταν ο σχεδιασμός της κατοχικής δύναμης για αποτελμάτωση του θέματος μας, για αποπροσανατολισμό και ημών των ιδίων, και των ξένων. Κάθε υποχώρησή μας, οδηγεί σε νέες διεκδικήσεις των Τούρκων. Στους συμβιβασμούς δεν υπάρχει τέρμα όταν υπάρξει αρχή. Για να υπάρξει τέρμα και στην αρχή, που ο δόλος της Τουρκίας και των συμμάχων της μάς παρέσυρε, πρέπει να πάρουμε την μεγάλη απόφαση της αλλαγής, όχι τακτικής στις συνομιλίες, όπως η ηγεσία μας επαγγέλλεται, αλλά πλεύσης. Δεν θα πρέπει, εξάλλου, να ξεχνούμε ότι προκειμένου περί ανίσων μερών, η συμβιβαστικότητα είναι πάντοτε εις βάρος του αδυνάτου. Ισχύει τούτο και για τις λεγόμενες εποικοδομητικές ασάφειες, σε ενδιάμεσες συμφωνίες. Οφείλουμε λοιπόν να πιέσουμε σε επαναφορά του θέματός μας ως θέματος εισβολής και κατοχής, με αίτημα την απελευθέρωση και όχι την επανένωση. Να απαιτήσουμε για τον λαό μας ό,τι απολαμβάνουν όλοι οι άλλοι Ευρωπαίοι. Αν όλοι οι Ευρωπαίοι δικαιούνται να έχουν ελεύθερη διακίνηση, ελεύθερη εγκατάσταση και ελεύθερη απόκτηση περιουσίας σε όλη την Ευρώπη γιατί εμείς να στερούμαστε αυτών των δικαιωμάτων μας; Και αν για όλους παντού ισχύει «ένας άνθρωπος μία ψήφος» γιατί εμείς να μην έχουμε αυτό το δικαίωμα; Μπορούν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας να αντιτεθούν σ’ένα τέτοιο αίτημά μας που θα τεκμηριώνεται πλήρως; Αφού, όμως, εμείς συμβιβαζόμαστε με όλο και λιγότερα, ποιος ο λόγος να μεριμνούν εκείνοι; Τους παρέχουμε το τέλειο άλλοθι για να αδρανούν.

Η αλλαγή πλεύσης, έστω και την υστάτη, από την υποχωρητικότητα και την ηττοπάθεια, προς την αντίσταση και τη διεκδικητικότητα, απαιτεί, ασφαλώς, νέα εθνική στρατηγική, συσπείρωση όλων των δυνάμεων και θυσίες κομματικών θέσεων και φιλοδοξιών.

Οφείλουμε, ο λαός, να δώσουμε το μήνυμα στην ηγεσία μας ότι δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή μια λύση που θα έχει έκδηλα τα χαρακτηριστικά της παραβίασης βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων:

· Μιας λύσης που θα προνοεί παραμονή εποίκων και εγγυήσεων της Τουρκίας

· Μιας λύσης που δεν θα προνοεί απόδοση στον καθένα της περιουσίας του

· Μιας λύσης που θα προνοεί εκ περιτροπής προεδρία. Το 9% δηλαδή να επιβάλλεται του 91% του πληθυσμού

· Μιας λύσης που θα προϋποθέτει κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας

Αν αποδεκτούμε κάτι τέτοιο θα σήμαινε αποδοχή της εθνικής αυτοκτονίας μας. Θα σήμαινε πως εμείς οι ίδιοι επιλέγουμε να είμαστε η τελευταία γενιά των Ελλήνων στην Κύπρο. Δεν έχουμε, όμως, τέτοιο δικαίωμα. Οφείλουμε να αντισταθούμε και να ματαιώσουμε όλους τους σχεδιασμούς της Τουρκίας. το οφείλουμε στην μακρά φάλαγγα των προγόνων μας που με εκατόμβες θυσιών κράτησαν τον τόπο μας Ελληνικό για 35 αιώνες. Το οφείλουμε και στα παιδιά μας, τις μελλούμενες γενιές που θα πρέπει να κρατήσουν τον τόπο Ελληνικό μέχρι τη συντέλεια των αιώνων.

Κάθε φορά που «ωδίνες θανάτου και κίνδυνοι Άδου» περιεκύκλωναν τον Ελληνισμό, αυτός σωζόταν με τη βοήθεια δυο παραγόντων: α) Ενός λείμματος, έστω και μικρού, που έμενε σταθερό στις αξίες και τις παραδόσεις του έθνους και γινόταν η ζύμη για να ζυμωθεί «όλον το φύραμα»( και εμείς, δόξα τω Θεώ, είμαστε πολλοί) και β) Του Θεού που ερχόταν πάντα βοηθός στις δικές μας προσπάθειες.

Και οι δύο αυτοί παράγοντες υφίστανται και σήμερα. Ας τους χρησιμοποιήσουμε για τη σωτηρία του τόπου και των παιδιών μας.

Πηγή Ιερά Μητρόπολις Πάφου


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



By Tassos Symeonides
RIEAS Academic Advisor

Political language... is designed to make lies sound truthful and murder respectable, and to give an appearance of solidity to pure wind.
George Orwell
The art of war teaches us to rely not on the likelihood of the enemy’s not coming, but on our own readiness to receive him.
SunTzu
The latest spat with Turkey over “gray zones” in the Aegean comes at a most inopportune time for Greece. With Turkey saber rattling again we’ve entered a dangerous phase yet again. What is going on?



There is nothing new in this latest episode of “Greek-Turkish friendship.” Turkey is on a collision course with European “values” and run by an increasingly random, unpredictable, authoritarian, neo-Islamist leader. Such is the confusion generated by the Turkish autocrat that even Mrs. Merkel was brusquely rebuked by Recep Erdogan over her use of the term “Islamist terrorism” and dared say nothing in response.

Erdogan’s effort to subjugate the opposition and push Turkey down the Islamic path will continue to cause outbursts of “righteous indignation” from Ankara because of both real and imagined provocations from all azimuths. In the aftermath of the failed July 2016 coup (which many believe was a staged theatrical performance to provide a convenient pretext,) Erdogan has launched a Stalinist-style purge of his political opponents and anyone deemed a potential “enemy of the state.” Prisons are overflowing, arrests continue, and oppression of “non-conformists” expands.

Greece, on the other hand, is at her weakest in living memory. Devastated by her lenders, led by Germany, and a sovereign state only in theory, she has been left to fend for herself in the illegal immigrant invasion crisis. Cut off from the rest of Europe, and struggling to survive hat in hand, she has little real defense against Turkish taunts and aggressions.

Mr. Erdogan is mad because the Greek supreme court turned down the extradition of the eight Turkish military officers who fled to Greece after the failed coup last July. Was this an avoidable “accident?”

It was, if we believe the Greek PM promised Erdogan to return the eight “within 10-15 days” after the failed coup. The Turkish president insists Tsipras said exactly that during a personal call immediately after the coup. If indeed this is true, the flop lies at the doorstep of the Greek government.
The extradition was destined to arouse yet again the purist Greek “humanist” community whose members are immune to the determinants of broader “policy imperatives.” Indeed, an energetic public campaign of meditated indignation by the opponents of the extradition must have aroused political concerns inside Tsipras’s cabinet at a time of poll nosedive for the government.

A good guess then would be that Greece’s “independent” judiciary was allowed enough wiggle to adjudicate the case of the 8 according to European “values.” Greece, however, is the only (nominal) member of “united” Europe who cannot afford to be by-the-European-book when her brittle security is at stake. As much as this sounds abhorrent to Greek “humanitarians,” and their NGO assorted “activists,” the 8 should have been treated differently.

But could Greece have broken ranks with Europe on such a sensitive subject? Greek media insist no other EU member returned Turkish officers, who took part in the coup and then escaped to Europe, back to Turkey.

From a strictly legal and international treaty standpoint, Turkey has no leg to stand on when demanding the extradition of July 2016 alleged putschists. Turkey is a signatory to the European Treaty on Extradition, which forbids extradition for political or military crimes. Greece, on the other hand, has the theoretical obligation to observe EU humanitarian conventions which deem the 8 legitimate refugees at risk of being tortured and killed if they are sent back to Turkey.

This is the theory. The current practice though is dictated by Ankara’s aggressive militaristic authoritarianism and its saber-rattling unpredictability in the Aegean at a time when Turkey is squeezed by her repeated failures in Syria and Iraq.

Those Greek “Europeanists” who support an uncompromising humanitarian posture on such a dangerous bilateral issue, however, should also consider the Greek patent inability to put teeth to any “robust” counteraction to Turkish threats beyond ill-advised macho talk by some members of the Greek cabinet. They should also accept the harsh reality that Europe won’t lift a finger in defense of Greece in case of either a “hot incident” in the Aegean or an “accident” along the Greek-Turkish border.

How likely is Turkey to escalate beyond military “visits” to Imia?

Turkey is unpredictable especially as the domestic crackdown expands and Erdogan keeps discovering more “Gulenist conspiracies,” real or imagined, by the day. The spat over the extradition must have riled the Padishah keenly since bankrupt Greece dared establish a judicial precedent that would be difficult for other European “union” countries to ignore. If Greece has the strength of conviction to decide on the basis of lofty humanitarian law principles how can Germany, for example, react “diplomatically” when she claims European, and now increasingly, global moral leadership? Mrs. Merkel’s Germany hosts numerous Turkish officers previously assigned to NATO who are seeking protection from extradition. Their asylum cases are pending before courts that normally do not heed government “advice.”

The Imia “visit” was an obvious shot across the Greek bow embellished with the deployment of Turkish special forces fast attack boats. Turkey’s bullying tactics are well established and, until now at least, have been limited to chest thumping, scowling stares, and threatening words not to mention the intrusion and violations antics of the Turkish Air Force.
Reason says Turkey would be ill advised to ignite the Aegean when she is faced with her inability to prevail in Syria and its unceremonious expulsion from Iraq. But reason is in short supply in Ankara at the moment. We are dealing with an authoritarian, possessed by visions of lost Ottoman grandeur, seeking to strengthen his imperial powers and surrounded by yes-men of the shallowest capacity. His fuse is burning. “Accidents” can happen.

President Trump spoke with Erdogan on the telephone. News stories claim Trump reassured Erdogan of U.S. commitment to Turkey as an “ally” in NATO and the fight against Islamic terrorism. Doesn’t this call enhance Ankara’s position?

It certainly does. It would have been too much to expect the new U.S. president to abruptly pivot away from American tradition in treating Turkey as a key “valuable” ally. For the time being, Turkey’s slide toward an Islamic regime, the dismantling of Turkish “democracy,” and the decapitation of the Turkish armed forces shall remain unaddressed by the White House.

Any continuing Turkish cooperation with U.S. forces in Syria though will, sooner or later, collide with America’s support of the Kurdish Peoples’ Protection Units (YPG,) who remain the most battle worthy among the disparate groups fighting ISIS. Furthermore, Russia’s “proposal” for autonomous Kurdish regions within a future re-modeled Syria was the worst possible surprise for Erdogan, who continues to accuse the Kurds for his country’s severe domestic security crisis. Ankara, however, absorbed the Russian bad news with a whimper rather than a bang since this is hardly the time to go toe-to-toe with President Putin for any reason whatsoever. These are complicated times for the Padishah, who needs to juggle his (diminishing) options much more carefully than in the recent past.

Might we read in all of this that Greece has a slim edge in the present Aegean imbroglio?
Under different circumstances such an estimate could have been true. However, Greece’s political situation is in shambles and her overseer creditors are ratcheting up their blackmail beyond anything we have seen so far. Berlin’s Greek death dance with the IMF precludes any viable solution which could allow Greece to get her wits together. With elections looming in the Netherlands and Germany, and with Northern European “union” leaders out for their pounds of Greek flesh, a “strategic” solution is impossible. Unless there is a little “bailout” miracle soon, and a sea change in American attitudes toward Turkey, Greece, already weakened to the point of collapse by her European vivisection, will be easy prey for any “unexpected” episode in the Aegean.

That brings us back to the old key question of whether the U.S. would allow NATO’s southeastern flank destabilization, especially now with the Middle East in flames.

Trump’s reassurances to the Turks could go both ways: Erdogan could interpret them as a muffled “advice” not to rock the boat or, in the worst case scenario, as the green light to ratchet up Turkey’s Aegean no-war-no-peace tactics up to the level of a calculated military provocation, i.e. a denial operation to interfere with access to the Greek islands. The former theory buys some time for Greek politicians wallowing in their usual indecision, pusillanimity, and division. The latter theory spells trouble that Greece won’t be able to face alone.

So, the bully wins again?

The bully will always win as long as Greece continues to decline in economic, political, and diplomatic terms. The illegal immigrant crisis has exposed Greece’s unredeemable position within the European “union.” And the glaring disinterest of her European “partners,” concerning the domestic humanitarian crisis caused by the “bailout” austerity demands, offers the best proof of how Europe perceives “solidarity” with the Greeks.

A lot of water has passed under the bridge since the 1987 CIA recently declassified report on the Greek-Turkish balance of power, which found Greece in relatively stable position vis-a-vis the Turkish threat.

Most of the arguments in that report have either become obsolete or changed in favor of Turkey. Greek “leaders” loathe to recognize the damage dealt upon the country’s defense capabilities thanks to Greece being locked up in a debtor’s prison; operating with a coil of opaque tape around one’s mind though does not change the realities surrounding us. Meantime, the bully is gaining further confidence by dovetailing with Britain, now the Brexiter marching away from “united” Europe, and the announcement of the recently appointed new CIA director’s coming visit to Ankara to discuss “mutual security concerns.”

The ultimate irony for Greece, in light of these gloomy developments, would be for the Tsipras government to join in the European anti-Trump hysteria now billowing under German direction. Any such move would eliminate any hopes of reasonable dialogue with the Trump administration--and, given the new president’s blunt manner, any such breach could cost Greece for the next four years, to say the least, and allow the bully to run amok. Could prudence and necessity outstrip leftist “progressivism” and self-inflicted wounds? That remains to be seen.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου