Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

6 Μαΐ 2014

Αποτέλεσμα κερδοσκοπίας και κραυγαλέων οικονομικών και πολιτικών σκανδάλων τόσο πριν όσι και κατά τη διάρκεια της "διάσωσης". Αν εξετάσει κανείς τους τρόπους με τους οποίους το χρέος διογκώθηκε σε τόσο εγκληματικό βαθμό, η μονομερής παύση πληρωμών αποδεικνύεται μονόδρομος 

Του Λεωνίδα Βατικιώτη*
 
Καμία, μα καμία συζήτηση για το τι μέλλει και πολύ περισσότερο για το τι δέον γεννέσθαι σχετικά με το δημόσιο χρέος δεν μπορεί να γίνει αν δεν ξεκινήσουμε από το παρελθόν. Αν, με άλλα λόγια, δεν αμφισβητήσουμε το πώς φτάσαμε ως εδώ, επιμένοντας να θυμίζουμε ότι η διαχείριση του δημόσιου χρέους την τελευταία 4ετία, τουλάχιστον, ήταν μία από τις πολλές δυνατές επιλογές. Ήταν μάλιστα όχι μόνο η χειρότερη επιλογή (από άποψη αποτελεσματικότητας) αλλά κι η επιλογή των χειρότερων (όσων ευθύνονταν για την αύξησή του μέχρι το 2009 κι έπρεπε εκ προοιμίου να έχουν αποκλειστεί από την σχετική συζήτηση).


ΤΑ ΕΠΤΑ ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ

Επιστρέφοντας λοιπόν στο 2009 η άνοδος του δημόσιου χρέους στο επίπεδο του 129% του ΑΕΠ, κατόπιν διαδοχικών αναθεωρήσεων από την ελληνική και την ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία (που αποτελούν θέμα εισαγγελικής έρευνας), ήταν αποτέλεσμα μιας σειράς αιτιών που φέρουν ανάγλυφο το αποτύπωμα της ελληνικής αστικής τάξης και κορυφαίων, στρατηγικών επιλογών της. Είναι τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα του ελληνικού καπιταλισμού.


Εν συντομία: Πρώτο, ο εθισμός της ελληνικής ελίτ στις κρατικές επιχορηγήσεις που είχαν μετατρέψει τα δημόσια ταμεία σε δανειστή έσχατης ανάγκης για το κεφάλαιο. Κορυφαία και πιο πρόσφατα τότε παραδείγματα οι Ολυμπιακοί Αγώνες, επίσημου (και άγνωστου πραγματικού) κόστους 9 δισ. ευρώ και η στήριξη των τραπεζών επί Καραμανλή με 28 δισ. Τα 4,5 δισ. ευρώ που πρέπει να πληρωθούν τον Μάιο είναι μέρος αυτού του χρέους, τα λεγόμενα ομόλογα Αλογοσκούφη.


Δεύτερο, οι υψηλές στρατιωτικές δαπάνες που είχαν καταστήσει την Ελλάδα Μέκκα του στρατιωτικού κεϋνσιανισμού, με την τουρκική απειλή να αποτελεί το τέλειο προπέτασμα καπνού. Μάρτυρας η νεκρανάσταση το 2009 της Ελλάδας «των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών» 90 σχεδόν χρόνια μετά την περίφημη ρήση του Ελ. Βενιζέλου, όπως φαίνεται από το ύψος των στρατιωτικών δαπανών που έφταναν το 3,2% του ΑΕΠ, όταν η Γαλλία, η Αγγλία και η Γερμανία έδιναν αντίστοιχα το 2,9%, 2,7% και 1,4% του ΑΕΠ τους …μόνο!


Η τρίτη αιτία του δημοσιονομικού ναυαγίου σχετιζόταν με την θεσμοθετημένη, επίσημη φορο-αποφυγή του κεφαλαίου. Ποιος ξεχνάει τον Κ. Καραμανλή να ανακοινώνει τον Σεπτέμβρη του 2004 από την ΔΕΘ την μείωση των συντελεστών φορολόγησης των ΑΕ κατά 10 ολόκληρες ποσοστιαίες μονάδες, από το 35% στο 25%; Η απλοχεριά συνεχίστηκε και επί ΓΑΠ για να φτάσουμε το 2011 και 2012 όταν είχε πέσει και το φουγάρο του Τιτανικού στα κεφάλια των ναυαγών ο ανώτατος συντελεστής φορολόγησης των ΑΕ στην Ελλάδα να είναι 20% όταν κατά μέσο όταν στην ευρωζώνη των 17 ήταν 25,3% και 25,4% (Taxation Trendsinthe European Union, 2013 edition).


Η τέταρτη αιτία της αύξησης του δημόσιου χρέους αφορά το ίδιο το …δημόσιο χρέος. Η Ελλάδα με βάση τον κρατικό προϋπολογισμό του 2014 (όπως αναφέρεται στην Εισηγητική έκθεση) από το 1992 μέχρι και το 2013 έχει πληρώσει σε χρεολύσια, τόκους και παράλληλες δαπάνες 563,31 δισ. ευρώ. Για να διατηρούμε δηλαδή ένα χρέος στα 321 δισ. ευρώ έχουμε καταβάλει σχεδόν δύο φορές αυτά τα χρήματα την τελευταία 20ετία! Επομένως, το χρέος έφτασε στα επίπεδα που βρίσκεται σήμερα λόγω του εξωφρενικά υψηλού κόστους εξυπηρέτησής του, που με το πέρασμα του χρόνου πήρε μορφή χιονοστιβάδας!


Πέμπτο, το χρέος ποτέ δεν θα έφτανε σε αυτά τα επίπεδα αν η Ελλάδα δεν είχε ενταχθεί στην ΕΟΚ το 1981 και την ευρωζώνη το 2002. Το κοινό νόμισμα ειδικά μπορεί να έλυσε βραχυχρόνια προβλήματα χρηματοδότησης του σταθερά ελλειμματικού εμπορικού ισοζυγίου, το κόστος όμως αποδείχθηκε, μεσοπρόθεσμα, καταστροφικό: αύξηση των εισαγωγών και του ελλείμματος που σήμανε πτώση εγχώριας παραγωγής και απασχόλησης και επίσης μειωμένα φορολογικά και δημόσια έσοδα. Αδιάφορες επίσης αποδείχθηκαν και οι επιπτώσεις των χαμηλών επιτοκίων με τα οποία γινόταν για ένα σύντομο χρονικό διάστημα ο δημόσιος δανεισμός στους τόκους. Οι τόκοι που κατέβαλε το ελληνικό δημόσιο αυξάνονταν σταθερά: 2000: 9,5 δισ. ευρώ, 2001: 9,29 δισ., 2002: 8,53 δισ., 2003: 9,21 δισ., 2004: 9,28 δισ., 2005: 9,61 δισ., 2006: 9,44 δισ., 2007: 9,66 δισ., 2008: 11,1 δισ., 2009: 12,1 δισ. κι έπειτα η ιστορία είναι γνωστή…


Η έκτη αιτία σχετίζεται με την παγκόσμια κρίση, όπως ξέσπασε το 2008 στην αγορά υποβαθμισμένων στεγαστικών δανείων των ΗΠΑ. Ο κίνδυνος που σήμανε για τις τράπεζες, σε Αμερική και Ευρώπη, άνοιξε διάπλατα τα κρατικά θησαυροφυλάκια οδηγώντας σε πρωτοφανή επίπεδα τα δημοσιονομικά ελλείμματα και το δημόσιο χρέος, μέχρι και τώρα. Σε όλες τις προηγμένες οικονομίες (ΗΠΑ, Ευρωζώνη, Ιαπωνία, Αγγλία, Καναδάς) το δημόσιο χρέος αυξήθηκε από 81,5% του ΑΕΠ το 2008, σε 93% το 2009, 99,3% το 2010, 103,5% το 2011 και 106,5% το 2012 (FiscalMonitor, April 2012, IMF). Η Ελλάδα επομένως δεν αποτελούσε εξαίρεση.


Τέλος, η κρίση του δημόσιου χρέους ήταν επιπλέον και μορφή έκφρασης μιας βαθύτερης, δομικής κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού, όπως εκδηλωνόταν με την έλλειψη επενδύσεων, την υψηλή ανεργία, κ.α. και στην αφετηρία της έχει την πτώση του ποσοστού κέρδους.


Το παραπάνω εκρηκτικό μείγμα έσκασε κι επισήμως το 2010 προκαλώντας την πέμπτη χρεοκοπία στην ιστορία του ελληνικού κράτους, από την ίδρυσή του.


Έκτοτε οι βίαιες λύσεις που δόθηκαν, μέσω των αλλεπάλληλων Μνημονίων, μπορεί να μην αντιμετώπισαν το πρόβλημα του δημοσίου χρέους όπως αποδεικνύει περίτρανα το γεγονός ότι από 299 δισ. ευρώ το 2009 (και 129% του ΑΕΠ) έφτασε τα 321 δισ. στις 31 Δεκέμβρη του 2013 (176% του ΑΕΠ), δημιούργησαν ωστόσο τους όρους για να ξεπερασθεί η κρίση σε βάρος των εργαζομένων και της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Τα αδιέξοδα που συσσωρεύτηκαν εν τω μεταξύ, μετατρέποντας σε γόρδιο δεσμό την διαχείριση του δημόσιου χρέους το επόμενο διάστημα, επ’ ουδενί δεν σηματοδοτούν αποτυχία.

 
Η ΜΕΓΑΛΗ ΜΠΛΟΦΑ ΓΑΛΛΙΑΣ, ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ, ΟΛΛΑΝΔΙΑΣ
Κορυφαία στιγμή σε αυτή την διαδικασία ήταν η αναδιάρθρωση του χρέους τον Μάρτιο του 2012, όταν πλέον οι ευρωπαϊκές τράπεζες που ήταν εκτεθειμένες στα ελληνικά ομόλογα τα έχουν «αδειάσει» στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τις ελληνικές (διαδικασία που την απέκλειαν ρητά και κατηγορηματικά οι αντιπρόσωποι Γαλλίας, Γερμανίας και Ολλανδίας κατά τη διάρκεια συνεδρίασης του ΔΝΤ τον Μάιο του 2010, όπως πρόσφατα μάθαμε με την διαρροή διαβαθμισμένου πρακτικού των συζητήσεων) και μπόρεσε έτσι, επιτέλους, να ξεκινήσει το κάθε άλλο παρά εθελοντικό κούρεμα τους. 
Σε επίρρωση του …βαριά καταναγκαστικού χαρακτήρα του κουρέματος τα 2,2 δισ. ευρώ που ήταν η ονομαστική αξία των ομολόγων 15.000 φυσικών προσώπων, κατ’ εξοχήν συντηρητικών επενδυτών, που τα έχασαν σχεδόν όλα, όπως και περισσότεροι από 3.000 πρώην υπάλληλοι της Ολυμπιακής που είχαν αποζημιωθεί με ομόλογα. Επίσης, τα 14 δισ. ευρώ που έχασαν τα ασφαλιστικά ταμεία και πολλά ακόμη δισ. τα οποία αποχαιρέτησαν, με ευθύνη του Βενιζέλου, νοσοκομεία, πανεπιστήμια, ΤΕΙ και κάθε είδους ΝΠΔΔ που τηρούσαν αναγκαστικά λογαριασμούς στην Τράπεζα Ελλάδας, όπως το Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων.

Για να μην μείνει καμιά εντύπωση πως τα μέτρα μείωσης του χρέους είχαν μόνο χαμένους, πως …όλοι μαζί τα χάσαμε, αξίζει να θυμίσουμε την περίπτωση του κερδοσκοπικού κεφαλαίου Third Point το οποίο σε 6 μήνες έβγαλε από τα ελληνικά ομόλογα μισό δισ.! Το κατάφερε όταν αγόρασε μαζικά το καλοκαίρι του 2012 ελληνικά ομόλογα, την εποχή που η τιμή τους εν μέσω φημών για έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, είχε φτάσει στα 17 λεπτά ανά ευρώ, και τα πούλησε τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου όταν το συμβούλιο των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης συμφώνησε, ως ένα μέτρο ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους, στην επαναγορά ομολόγων από την δευτερογενή αγορά, στο ύψος των 34 λεπτών. 

Η χαρά των αρπακτικών! Έτσι, κερδοσκόποι όπως το Third Point έβγαλαν 500 εκ. ευρώ, πίνοντας στην υγεία της μείωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους που μπορεί αυτό να παραμένει στο ύψος του τέσσερα χρόνια μετά, η μείωσή του ωστόσο αποδείχθηκε μια από τις πιο συναρπαστικές μπίζνες· προφανώς για πολύ λίγους. 
Μεταξύ αυτών κι οι έλληνες τραπεζίτες που αποζημιώθηκαν στο ακέραιο όχι μόνο για τις ζημιές που υπέστησαν από το κούρεμα ύψους 55% στα ομόλογα αξίας 56 δισ. ευρώ που κατείχαν, αλλά και για τις ζημιές που υπέστησαν λόγω ύφεσης.
Στο απόγειο δε της πρόκλησης, 8,5 δισ. ευρώ που περίσσεψαν από τα 50 δισ. έμειναν «κάβα» και τους περιμένουν, μέχρι να αποσαφηνιστούν οι ανάγκες μιας νέας ανακεφαλαιοποίησης…
 
ΠΡΟΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΔΑΝΕΙΟ
Οι πολλοί, αντίθετα, αλέθονται από τον οδοστρωτήρα των Μνημονίων: σαρωτικές και αδιαφανείς ιδιωτικοποιήσεις που θα οδηγήσουν στα ύψη τα τιμολόγια (ΔΕΠΑ, ΟΠΑΠ, δίκτυο μεταφοράς ηλεκτρικού, αεροδρόμια, Ελληνικό, ακίνητα, εργοστάσια απορριμμάτων, εταιρείες ύδρευσης, λιμάνια, κλπ), κατάργηση συλλογικών συμβάσεων εργασίας, οριζόντια μείωση μισθών κατά 22%, και πολλά άλλα. 
Όροι τόσο δυσβάστακτοι που κρίνονται απαράδεκτοι ακόμη και αν συνόδευαν την διαγραφή του δημόσιου χρέους. Η ελληνική πολιτική και οικονομική ελίτ όμως τους δέχτηκε αδιαμαρτύρητα, ευλογία τους χαρακτήρισε στο αποκορύφωμα της υποτέλειάς της, παρότι αύξαναν το χρέος και επέβαλαν ένα καθεστώς χρεοκρατίας στο διηνεκές: το 2057 θα αποπληρωθεί η τελευταία δόση, ύψους 1,1 δισ. ευρώ, από τα δάνεια του Μηχανισμού Στήριξης. 
Και στο ενδιάμεσο, το χειρότερο σενάριο που πάντα ανακαλύπτεται μπροστά στο γκισέ, εκ των υστέρων, όταν πια είναι αργά. 
Φέτος πρέπει να πληρωθούν 24,9 δισ. ευρώ στον μηχανισμό υπό την μορφή χρεολυσίων, ποσό που ισούται με το σύνολο των εσόδων του ελληνικού δημοσίου από την έμμεση φορολογία, πέραν των 15 δισ. που είναι ο βραχυχρόνιος δανεισμός του ελληνικού δημοσίου (και το 2015 άλλα 16,1 δισ. ευρώ)! 

Για να φανεί το παράλογο του πράγματος να αναφέρουμε τα ποσά που πρέπει να καταβληθούν τα επόμενα χρόνια. 
Το 2016: 7,1 δισ. ευρώ, το 2017: 7,5 δισ., το 2018: 4,2 δισ., το 2019: 8,2 δισ., το 2020 4,4 δισ. κοκ. 
Καμία, μα καμία άλλη χρόνια μέχρι το 2057 δεν έχει το ελληνικό δημόσιο να πληρώσει στον μηχανισμό τέτοιο υπέρογκο ποσό, που να υπερβαίνει έστω τα 20 δισ. ευρώ, όπως φέτος που (οποία σύμπτωση!) λήγουν τυπικά τα Μνημόνια και τέσσερα χρόνια μετά τερματίζεται επίσημα το πρόγραμμα προσαρμογής. 
Η κατανομή των βαρών, φαίνεται έτσι, δεν έγινε καθόλου τυχαία. Δεν πρόκειται για μια ακόμη αποτυχία της Τρόικας, αλλά για ένα νέο επίτευγμα που καθιστά μονόδρομο για την ελληνική ολιγαρχία ένα νέο, τρίτο δάνειο, που θα συνοδεύεται από όρους εξαθλίωσης της πλειοψηφίας και εκμηδένισης των κυριαρχικών δικαιωμάτων, το οποίο ήδη συζητιέται στα αρμόδια γραφεία του υπουργείου Οικονομικών της Γερμανίας με την ελληνική πολιτική ελίτ να παρακολουθεί άβουλη τα σενάρια που διαδέχονται και συχνά αναιρούν το ένα το άλλο. 
Στην πιο πρόσφατη εκδοχή τους, η λύση θα ανακοινωθεί το δεύτερο εξάμηνο του 2014. Μετά δηλαδή τις ευρωεκλογές. Το σίγουρο είναι πως θα περιλαμβάνει επιμήκυνση της εξόφλησης, μείωση του επιτοκίου με το οποίο επιβαρύνεται η αποπληρωμή του πρώτου δανείου κι ένα νέο δάνειο ύψους γύρω στα 20 δισ. ευρώ που θα επιτρέψει την αποπληρωμή των χρεολυσίων του 2014 και 2015. 
Ανοιχτό παραμένει αν θα περιλαμβάνει και κούρεμα μέρους του χρέους που διατηρεί ο λεγόμενος επίσημος τομέας, δηλαδή Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και εθνικές κεντρικές τράπεζες (πρόκειται για το λεγόμενο ευρωσύστημα που με βάση ανακοίνωση της 20ης Φεβρουαρίου στις 31/12/2013 κατείχε ελληνικά ομόλογα ύψους 25,4 δισ. ευρώ), Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας κι επιπλέον το ΔΝΤ. Με βάση μια πρώτη διάκριση του δημόσιου χρέους, όπως είχε διαμορφωθεί στις 31 Δεκεμβρίου 2013 (321,478 δισ. ευρώ), το χρέος στον Μηχανισμό Στήριξης ανέρχεται σε 213.152 δισ. (66,3%), γενικά το επίσημο ή διακρατικό χρέος σε 230.210 δισ. (71,6%) και το ομολογιακό μαζί με τους βραχυχρόνιους τίτλους σε 91.267 δισ. (28,4%).
ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΑΪΛΟΚ
Στη βάση των παραπάνω, καθόλου ασήμαντων γεγονότων είναι προφανές πως το δημόσιο χρέος, αρχής γενομένης από τα δάνεια του Μηχανισμού Στήριξης δεν πρέπει να πληρωθούν! Ούτε ευρώ! «Μα ποτέ και κανένας στο παρελθόν δεν έχει αθετήσει υποχρεώσεις απέναντι στο ΔΝΤ», αντιτείνουν οι γραικύλοι. 

Η Ελλάδα λοιπόν, που λόγω των πολιτικών της Τρόικας υπέστη την μεγαλύτερη ύφεση σε καιρό ειρήνης, θα είναι η πρώτη που δεν θα πληρώσει. Ρήτρες του διεθνούς δικαίου υπάρχουν, όπως και η δυνατότητα του λογιστικού ελέγχου που θα αποδείξει ότι το χρέος μπορεί να μην πληρωθεί. 
Αν επιμένουν, τότε η Ελλάδα να στείλει τον λογαριασμό στην Γερμανία, την Γαλλία και την Ολλανδία, οι αντιπρόσωποι των οποίων στο ΔΝΤ – κορυφαίοι απατεώνες! – διαβεβαίωναν ότι δεν θα αξιοποιήσουν τα χρήματα του πρώτου δανείου για να ξεφορτωθούν οι τράπεζες τους τα ελληνικά ομόλογα. 
Αποδείχθηκε ότι λειτουργούσαν σαν βαποράκια των τραπεζών, σαν έμμισθα όργανά τους. 
Μαζί φυσικά κι η ΕΚΤ που σαν κλεπταποδόχος παραλάμβανε τα προϊόντα της απάτης, όταν Ντόιτσε Μπανκ και λοιπά …ευαγή ιδρύματα ξεφόρτωναν στα τερματικά της τα ελληνικά ομόλογα, ολοκληρώνοντας έτσι την απάτη. 
Οι διάλογοι κι οι σχετικές διαβεβαιώσεις των αντιπροσώπων Γαλλίας, Γερμανίας και Ολλανδίας είναι πλέον καταγεγραμμένες και έχουν δει το φως της δημοσιότητας. Δεν μπορούμε να σφυρίζουμε αδιάφοροι σαν να είναι ένα θέμα αδιάφορο για το σήμερα, που αφορά την ιστορία.

Η πρώτη ενέργεια που θα πρέπει να γίνει από μια κυβέρνηση, που δεν θα είναι τυφλό και αδίστακτο όργανο των πιστωτών όπως η κυβέρνηση Σαμαρά και Βενιζέλου, είναι η μονομερής παύση πληρωμών. Κανένας διάλογος για το χρέος με αυτούς που το οδήγησαν στο 176% του ΑΕΠ, με αυτούς που ευθύνονται για την εκτίναξη της ανεργίας στο 29%, την μείωση των μισθών κατά 35%, το ρεκόρ αυτοκτονιών και την κατάργηση εργατικών κατακτήσεων ενός ολόκληρου αιώνα! Κάθε άλλο σχέδιο, αργά ή γρήγορα θα οδηγήσει σε υποταγή στους πιστωτές.

*Ο Λεωνίδας Βατικιώτης γεννήθηκε στον Πειραιά τον Μάη του 1968.
Σπούδασε στο Τμήμα Στατιστικής και Ασφαλιστικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Πειραιά και είναι διδάκτορας (Μάρτιος 2008) του Τμήματος Κοινωνιολογίας του Πάντειου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών. Η διδακτορική του διατριβή (που αξιολογήθηκε ομοφώνως με άριστα) αφορούσε την παγκόσμια οικονομία κι ειδικότερα τις αιτίες της οικονομικής κρίσης του 1970. Άπταιστα γνωρίζει δύο γλώσσες: Αγγλικά και Ισπανικά.
Ασχολείται επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία από το 1991, με εξειδίκευση σε θέματα διεθνών και οικονομίας. Γράφει στην εφημερίδα Πριν και στα περιοδικά Επίκαιρα, Unfollow και Nexus. Έχει πραγματοποιήσει δημοσιογραφικές αποστολές σε περισσότερες από 20 χώρες της Ευρώπης, των Βαλκανίων, της Μέσης Ανατολής και της Λατινικής Αμερικής. Στο παρελθόν  έχει εργαστεί στις εφημερίδες Ημερησία (υπεύθυνος ύλης του εβδομαδιαίου ενθέτου Τετράδια της Οικονομίας), Το Παρόν καθώς και σε άλλα έντυπα. Το 2009 είχε την ευθύνη της εκπομπής Στάσου τοπικά δες παγκόσμια στον τηλεοπτικό σταθμό της Δυτικής Ελλάδας, Super B. Επίσης είναι μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του επιστημονικού περιοδικού Ουτοπία.
Έχει μεταφράσει τα εξής βιβλία από τα Αγγλικά: Ian Gough, The political Economy of the Welfare state, Macmillan Publishers (στα ελληνικά εκδόθηκε ως: Η πολιτική οικονομία του κοινωνικού κράτους, Εκδ. Σαββάλας, Αθήνα 2008). John Martinussen, Society, State and Market, A Guide to Competing Theories of Development, Zed Books (στα ελληνικά εκδόθηκε ως: Κοινωνία, κράτος, αγορά – θεωρίες της ανάπτυξης, Εκδ. Σαββάλας, Αθήνα 2007) και The Routledge Dictionary of Twentieth Century Political Thinkers, ed. by Robert Benewick and Philip Green, Routledge (Λεξικό στοχαστών του 20ου αιώνα, εκδ. Σαββάλας, Αθήνα 2012).
Το 2011, συμμετέχοντας στην ομάδα Infowar επιμελήθηκε επιστημονικά το ανεξάρτητο ντοκιμαντέρ Debtocracy - Χρεοκρατία των Άρη Χατζηστεφάνου και Κατερίνα Κιτίδη, που αναφέρεται στην οικονομική κρίση της Ελλάδας.  Το 2012 είχε την επιστημονική επιμέλεια στο δεύτερο ντοκιμαντέρ της ίδιας ομάδας με τίτλο Catastroika που ως θέμα είχε τις ιδιωτικοποιήσεις. Τo 2013 είχε την επιστημονική ευθύνη στην ταινία του Σπύρου Τέσκου Χαραγμένες Ζωές.
Συνεισφορές του περιλαμβάνονται στα ακόλουθα βιβλία: Ο χάρτης της κρίσης, το τέλος της αυταπάτης (2010, εκδ. Τόπος), Debtocracy – Χρεοκρατία, (2011, εκδ. A.A. Λιβάνη), Ρήξη; Διέξοδος από την κρίση της ευρωζώνης (2012, εκδ. Α.Α. Λιβάνη), Ευρώ ή δραχμή, Σχέδιο Β’ (2013, Εκδ. Κοροντζή) και Κυβέρνηση της Αριστεράς: Δρόμος για το μέλλον ή παρένθεση; (2013, εκδ. Τόπος). Συνεισφορές του περιλαμβάνονται επίσης στα ακόλουθα βιβλία που έχουν εκδοθεί στα αγγλικά:  Crisis in the eurozone (2012, Verso) και Immiseration capitalism and education: Austerity, resistance and revolt (2013, Institute for education policy studies).
Τρεις φορές (2007, 2010, 2013) έχει εκλεγεί στη Συνέλευση Αντιπροσώπων του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδας.
Από το 2010 διδάσκει Πολιτική Οικονομία στο Varna Free University of Cyprus.
Τον Δεκέμβριο του 2011 ολοκλήρωσε με επιτυχία κύκλο μαθημάτων (e-learning) στο πλαίσιο του ΟΗΕ (UNITAR) σχετικά με τον λογιστικό έλεγχο του δημόσιου χρέους.
Ηλεκτρονική διεύθυνση επικοινωνίας: leonidas.vatikiotis@gmail.com

Πηγή Unfollow, Μάρτιος 2014

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Συνεχίζονται οι επιχειρήσεις του ουκρανικού στρατού στα ανατολικά

Ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας απέκλεισε το ενδεχόμενο η χώρα του να λάβει μέρος σε νέες συνομιλίες για ειρήνευση στην Ουκρανία εάν σε αυτές δεν συμμετέχουν και οι Ρώσοι και φιλορώσοι αποσχιστές των ανατολικών ουκρανικών επαρχιών.

Ο Σεργκέι Λαβρόφ πρόσθεσε ότι δεν υπάρχει λόγος νέων διαπραγματεύσεων, καθώς η συμφωνία της Γενεύης μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης, Ρωσίας, ΗΠΑ και Ουκρανίας τον Απρίλιο έχει παραμείνει κενό γράμμα.

Οι δηλώσεις του Ρώσου υπουργού έγιναν μετά από συνεδρίαση του Συμβουλίου της Ευρώπης το οποίο αναμένεται να στηρίξει τη διεξαγωγή προεδρικών εκλογών στην Ουκρανία στις 25 Μαΐου.

Ο κ. Λαβρόφ, ωστόσο, αποκάλεσε τη διεξαγωγή εκλογών «ασυνήθιστη», τη στιγμή που ο ουκρανικός στρατός διεξάγει επιχειρήσεις κατά μέρους του πληθυσμού της Ουκρανίας.

Ο μεταβατικός υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας Αντρίι Ντεστσίτσια δήλωσε ότι η Ουκρανία είναι έτοιμη για νέο γύρο συνομιλιών, με την προϋπόθεση η Μόσχα να αναγνωρίσει τις προεδρικές εκλογές της 25ης Μαΐου.

«Εάν η Ρωσία είναι έτοιμη να δεσμευθεί στην υποστήριξη της διεξαγωγής εκλογών, πάψει να αποτελεί απειλή και σταματήσει να στηρίζει εξτρεμιστικά στοιχεία στην Ουκρανία, είμαστε έτοιμοι για νέες συνομιλίες», ανέφερε ο Ουκρανός υπουργός σε συνέντευξη Τύπου από τη Βιέννη.

Ο κ. Ντεστσίτσια κάλεσε στη συνέχεια να αποσταλούν διεθνείς παρατηρητές στην Ουκρανία για να παρακολουθήσουν τη διαδικασία των εκλογών.

«Ζητήσαμε από τους εταίρους μας να κάνουν ό,τι είναι δυνατό για να ελαχιστοποιηθούν οι εξωτερικές απειλές και οι προκλήσεις τις οποίες στηρίζει η Ρωσία στην Ουκρανία, ώστε να μπορέσουν να διεξαχθούν ελεύθερες και δημοκρατικές εκλογές», πρόσθεσε.

Ο πρόεδρος του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) Ντιντιέ Μπουρκχάλτερ σημείωσε ότι πρέπει να υπάρξει εκεχειρία στην Ουκρανία πριν τις προεδρικές εκλογές, καθώς η διεξαγωγή τους υπό τις σημερινές συνθήκες θα ήταν ιδιαίτερα δύσκολη.

Συνεχίζονται οι επιχειρήσεις του ουκρανικού στρατού
Τις τελευταίες ημέρες, οι δυνάμεις ασφαλείας της Ουκρανίας έχουν εντείνει την καταστολή ενόπλων φιλορώσων αποσχιστών στα ανατολικά της χώρας, με μάχες να λαμβάνουν χώρα στα περίχωρα της πόλης Σλαβιάνσκ.

Ο Ουκρανός υπουργός Εσωτερικών Αρσέν Αβάκοφ δήλωσε την Τρίτη ότι τέσσερις στρατιώτες και περίπου 30 αποσχιστές έχασαν τη ζωή τους κατά την «αντιτρομοκρατική επιχείρηση».

Περίπου 800 καλά εκπαιδευμένοι μαχητές, εφοδιασμένοι με όπλα μεγάλου διαμετρήματος, κρύβονται ανάμεσα στους αμάχους στην πόλη, όπου τα κυβερνητικά κτήρια ελέγχονται από φιλορώσους, ενώ έχουν στηθεί και οδοφράγματα και σημεία ελέγχου.

Ανταποκριτής του ρωσικού αγγλόφωνου κρατικού δικτύου Russia Today μεταδίδει ότι κάτοικοι του Σλαβιάνσκ προμηθεύονται αποθέματα φαγητού, ενώ η πόλη έχει γεμίσει οδοφράγματα.

Πολλές πτήσεις από και προς την πόλη του Ντονέτσκ έχουν εν τω μεταξύ ματαιωθεί, χωρίς η ουκρανική αρχή πολιτικής αεροπορίας να αναφέρει τον λόγο.

Νέα σημεία ελέγχου στήθηκαν επίσης γύρω από την πρωτεύουσα Κίεβο, με την κυβέρνηση να επικαλείται την ανάγκη να ελεγχθεί η ροή όπλων προς διάφορες ομάδες.

Οι αρχές επιχείρησαν επίσης να ελέγξουν εκ νέου την κατάσταση στην Οδησσό, στο νότο της χώρας, με τον μεταβατικό πρόεδρο Ολεξάντερ Τουρτσίνοφ να αποπέμεπει τον επικεφαλής της περιφερειακής διοίκησης Βολόντιμιρ Νεμιρόφκσι.

Τουλάχιστον 46 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στην πόλη την Παρασκευή σε φωτιά η οποία ξέσπασε στο κτήριο των συνδικάτων, μετά από συγκρούσεις φιλορώσων διαδηλωτών και υποστηρικτών της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας.

Ολάντ: Χάος και εμφύλιος στην Ουκρανία χωρίς εκλογές
Νωρίτερα, ο πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ προειδοποίησε ότι «θα υπάρξει χάος και κίνδυνος εμφυλίου πολέμου» εάν οι εκλογές στην Ουκρανία δεν λάβουν χώρα στις 25 Μαΐου.

Σε δηλώσεις του στο Γαλλικό Ραδιόφωνο, τόνισε ότι είναι προς το συμφέρον της Ρωσίας να επιτρέψει την εκλογική διαδικασία «καθώς δεν επιθυμεί να εμφανιστεί ως μια χώρα η οποία αποτρέπει μια άλλη χώρα από το να διεξαγάγει εκλογές».

Η πίεση πρέπει να ασκηθεί στη Μόσχα «από ολόκληρη την Ευρώπη και τις ΗΠΑ μέσω κυρώσεων», πρόσθεσε ο κ. Ολάντ.

Πηγή "Το Βήμα"

Ο ένας μετά τον άλλο ανοίγουν οι οίκοι ανοχής για κτηνοβάτες στη Γερμανία χάρη σε ένα νόμο που καθιστά ως νόμιμη την κτηνοβασία έχοντας ως μοναδικό περιορισμό τον μη τραυματισμό του ζώου.

Όπως δήλωσε η ακτιβίστρια για την προστασία των ζώων Madeleine Martin στην εφημερίδα Frankfurter Rundschau οι κτηνοβάτες επιχειρούν να παρουσιάσουν το σεξ με ζώα ως «επιλογή τρόπου ζωής» και κάλεσε την κυβέρνηση να απαγορεύσει κατηγορηματικά την κτηνοβασία σε όλη τη χώρα.

Μιλώντας στην εφημερίδα η Martin δήλωσε επίσης ότι στη Γερμανία υπάρχουν μέχρι και «ερωτικοί ζωολογικοί κήποι», στους οποίους οι κτηνοβάτες μπορούν να επισκεφθούν και να κακοποιήσουν ζώα.

Τον περασμένο Νοέμβριο οι αρχές της Γερμανίας σχεδίαζαν να επαναφέρουν ένα παλιό νόμο που απαγορεύει το σεξ με ζώα, όμως σύμφωνα με τον πρόεδρο της Επιτροπής Γεωργίας, Hans-Michael Goldmann, η κυβέρνηση προσπάθησε να απαγορεύσει τη χρήση ζώου «για μεμονωμένες σεξουαλικές πράξεις και να θέσει εκτός νόμου τους ανθρώπους που λειτουργούν ως “μαστροποί” ζώων σε άλλους για σεξουαλική χρήση».

Από την πλευρά τους οι κτηνοβάτες δημιούργησαν ομάδα προκειμένου να εναντιωθούν σε οποιαδήποτε αλλαγή του νόμου και σύμφωνα με τον πρόεδρό τους Michael Kiok «οι απλές έννοιες της ηθικής δεν έχουν καμία δουλειά με το δίκαιο».

«Είμαστε μια μειονότητα που γινόμαστε στόχος διακρίσεων φανατικών εξ αιτίας του σεξουαλικού μας προσανατολισμού. Είμαστε φυσιολογικοί. Έτσι γεννηθήκαμε» αναφέρουν επίσης σε ανακοίνωσή τους.

Πηγή "Το Ποντίκι"


Κι ενώ όλη η Ελλάδα, με πρώτη την πολιτική σκηνή της χώρας, προβληματίζεται (λέμε τώρα) για το πως θα βγει η χώρα από το χρέος, προσωπικά θυμάμαι κάποιες δηλώσεις του κ. Σαμαρά (του φερόμενου και ως πρωθυπουργού της χώρας), ο οποίος πριν από 9 περίπου μήνες στις ΗΠΑ δήλωνε πως η Ελλάδα έχει διαπιστωμένα (στο ελάχιστο) 5,3 τρισ. κυβικά μέτρα φυσικό αέριο από τις έρευνες που έχουνε γίνει στο Ιόνιο και Δυτική της Κρήτης. Η τιμή που πουλάει αυτή τη στιγμή η Μόσχα το φυσικό αέριο στην Ευρώπη, είναι 800 δολάρια το κυβικό...!

Σας ρωτάω... επειδή έχω μπερδευτεί…
Είναι σίγουρο ότι είμαστε φτωχή χώρα και δικαιολογημένα μας παίρνουν τα σπίτια με νόμους που ψηφίζει η Ελληνική (λέμε τώρα) Βουλή;

Αναρωτιέμαι, επειδή, αν πολλαπλασιάσουμε ένα (δολάριο) επί τα 5,3 τρισ. κυβικά μέτρα αερίου, τότε έχουμε 5,3 τρισ. δολάρια. Αν κάνουμε τον πολλαπλασιασμό επί 50, τότε έχουμε 265 τρισ. δολάρια, σαν χώρα, μόνο από τα συγκεκριμένα κοιτάσματα...

Σύμφωνα με το Project της εταιρείας που πήρε (της χαρίστηκε) τον χρυσό της Χαλκιδικής, η εταιρεία σκοπεύει να βγάλει κέρδος 400 δισ. δολάρια...
Και εάν η εταιρεία επιστρέψει (λόγω παράνομης αγοράς) στο Ελληνικό κράτος; Πόσα κερδίζει το κράτος ή πόσο μπορεί να την πουλήσει πραγματικά;

Με το ίδιο σκεπτικό, αν το κράτος οικοπεδοποιήσει (με σαφείς όρους περιβαλλοντικής προστασίας και εργασίας Ελλήνων πολιτών) τα κοιτάσματα του φυσικού αερίου που ανέφερε ο Σαμαράς (ο πρωθυπουργός μας, λέμε, που νοιάζεται για το συμφέρον της χώρας και εργάζεται για το καλό όλων...) και καλέσει σε ανοιχτή δημοπρασία τους ενδιαφερόμενους, για να πουλήσει τα κοιτάσματα, τότε πόσα είπαμε ότι θα κερδίσουμε σαν χώρα (μόνο από αυτά τα κοιτάσματα); 265 τρισ. δολάρια;

Σταματώ εδώ και δεν συνεχίζω με τον υπόλοιπο ορυκτό πλούτο της χώρας, γιατί τα ποσά που βγαίνουν είναι τεράστια, πραγματικά τεράστια. Εμείς όμως πτωχεύουμε, για να μπορέσουν κάποιοι να τα χαρίσουν...

Για σκεφτείτε το πριν πάτε στις κάλπες...
Για σκεφτείτε γιατί άραγε ΚΑΙ ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αναφέρεται στον ορυκτό πλούτο... ίσως να βγάλετε μία άκρη για την διάδοχη κατάσταση στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Και αυτή η διαδοχή θα οφείλεται στην δική μας (όλων μας) άγνοια ή κακοπιστία μπροστά στην αλήθεια...

Αφήστε στην άκρη τις ελιές που φυτρώνουν δίπλα στα ποτάμια και τους λοιπούς σωτήρες - σκελετούς που βγαίνουν από τα νεκροταφεία της πολιτικής ιστορίας και σκεφτείτε τι παιχνίδι παίζουν στις πλάτες μας, για να πλουτίσουν και για να διασωθούν εις βάρος μας και υπέρ των πραγματικών τους αφεντικών...

Στους "διασώστες" μας αναφέρομαι...
Για όλους αυτούς που μέχρι πριν δύο χρόνια αποκαλούσαν (και τολμούν ακόμη και σήμερα) γραφικούς όσους έλεγαν πως η Ελλάδα δεν είναι "οικόπεδο γωνία" μόνο γεωπολιτικά, αλλά και γεωοικονομικά...
Για όλους αυτούς που τολμούν, ενώ η χώρα βρίσκεται μέσα σε μία πρωτοφανή στα παγκόσμια χρονικά, οικονομική καταιγίδα, να μην ενημερώνουν τον λαό για τον ορυκτό πλούτο, για τις εταιρείες που ενδιαφέρονται να «μπούνε» στην ενέργεια της Ελλάδας, για τις συζητήσεις και τις συμφωνίες που κάνουν… 
Και, για να μην ξεχνιόμαστε, ο ορυκτός πλούτος της χώρας δεν ανήκει στους πολιτικούς, αλλά είναι των πολιτών, δικός μας, όλων των Ελλήνων…

Και αυτή την λαμπρή ευκαιρία για να αναλάβουμε την αυτοδιαχείριση της χώρας, για να αναλάβουμε ρόλο πρωταγωνιστικό στην κάλυψη ενέργειας της Ευρώπης, την πετάνε "στα σκουπίδια" εκείνοι που φέρουν ακέραιη την ευθύνη για τα όσα σήμερα ζούμε.

Μην ξεχάσετε, λοιπόν, να τους ευχαριστήσετε με την ψήφο σας, επειδή σας θεωρούν μεγάλα κορόιδα κι επειδή θα ξαναπλουτίσουν, αφού προηγουμένως μας κατάκλεψαν...

Την καλησπέρα μου σε όλους τους... "έξυπνους Έλληνες"...

Παναγιωτίδης Μάρκος
Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης

Όταν ένα μέγεθος (π.χ. Το Δημ. Χρέος) αυξάνεται με Α ρυθμό (π.χ 3,5% ετησίως, όσο και ένα – ας πούμε εφικτό – επιτόκιο των “αγορών” που το βαρύνει), τότε το μισό αυτού του μεγέθους (όπως το ΑΕΠ μας) πρέπει να αυξανεται με διπλάσιο ρυθμό (δηλ. 7%) ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΝΕΙ ΑΝΑΛΟΙΩΤΗ Η ΔΙΑΦΟΡΑ των δύο μεγεθών.

Με νούμερα: Α (το ΔΧ)=100 και Β (το ΑΕΠ) =50.
100 Χ 3,5% = 3,5
50 Χ 7% = 3,5
Με άλλα λόγια, για να πληρώνονται οι τόκοι του Δ.Χ (χωρίς εξόφληση του κεφαλαίου) θα πρέπει η Ανάπτυξη του ΑΕΠ να τρέχει με ρυθμό 7%!

Σημείωση:
Ρυθμός Ανάπτυξης 7% του ΑΕΠ, ήταν εφικτός μόνο στην Κίνα, τα τελευταία χρόνια.
Στην ΕΕ, ο Μέσος Όρος του ρυθμού Ανάπτυξης του ΑΕΠ, είναι γύρω στο 1,2 έως 1,6%!!!
Στην Ελλάδα είναι αρνητικός !!!!!

Βέβαια, το ΔΧ δεν είναι διπλάσιο του ΑΕΠ, δηλδή 200% του ΑΕΠ. Είναι “μόνο” 170% του ΑΕΠ.

Βρείτε μόνοι σας το απαιτούμενο ποσοστό Ανάπτυξης, για να παραμένει το ΔΧ στη σημερινή αναλογία του με το ΑΕΠ, ώστε να μπορούν να πληρώνονται οι τόκοι των δανεικών με τα οποία έπνιξαν την Ελληνική κοινωνία οι κομματοτρεφόμενοι “ταγοί” της!…

Αυτά τα ολίγα, για να μη τρώτε κουτόχορτο… Βλάπτει σοβαρά στη Δημοκρατία!! Και, βλαμένη Δημοκρατία, σημαίνει πλούσια Ολιγαρχία που ευημερεί από τη δική σου φτώχεια.

Και τώρα, πάτε να ψηφίσετε με αίσθημα δημοκρατικής επάρκειας, πεπεισμένοι ότι παραδίνετε τις τύχες σας (και των παιδιών σας) σε καλά χέρια…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η ΕΕ εξετάζει σκληρές επιλογές για το ενδεχόμενο να μην έχει ρωσικό φυσικό αέριο

Αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης συζήτησαν κεκλεισμένων των θυρών χθες πώς θα διαχειριστούν τις σκληρές επιλογές που αντιμετωπίζουν προκειμένου η ΕΕ να απεξαρτηθεί από το ρωσικό φυσικό αέριο, εξετάζοντας ακόμη και την χρήση του ρυπογόνου άνθρακα.

Αναλυτές υποστηρίζουν ότι η συζήτηση αυτή θα μπορούσε να αποδειχθεί αντιπαραγωγική, καθώς είναι πιθανόν να αναδυθούν διαφορετικές απόψεις με επίκεντρο την ενεργειακή πολιτική μέσα στην Ένωση των 28 κρατών-μελών, χωρίς να γίνει τίποτα για να αποκλιμακωθεί η ένταση με τη Ρωσία για το θέμα της Ουκρανίας.

Οι συνομιλίες, στις οποίες συμμετέχουν ο Ευρωπαίος επίτροπος Ενέργειας Γκίντερ Έτινγκερ και εμπειρογνώμονες από κράτη μέλη, διεξήχθησαν έπειτα από ένα Σαββατοκύριακο βίας με δεκάδες νεκρούς στην Ουκρανία, που αποτελεί ένα τμήμα-κλειδί της οδού μεταφοράς του ρωσικού φυσικού αερίου στην ΕΕ.

Σε ένα αντίγραφο του προγράμματος των σημερινών τρίωρων συνομιλιών για την ενεργειακή ασφάλεια που περιήλθε στην κατοχή του πρακτορείου ειδήσεων Ρόιτερς καταγράφεται η συζήτηση για επιλογές όπως η αυξημένη χρήση σχιστολιθικού φυσικού αερίου, η καλύτερη αποθήκευση και τρόποι για τη μείωση της ζήτησης.

Ένας εκ των εμπειρογνωμόνων που παραβρέθηκαν στις συνομιλίες δήλωσε, ζητώντας να μην κατονομαστεί, ότι η συζήτηση επικεντρώθηκε στην ανάγκη για άλλα καύσιμα, ακόμα και του άνθρακα, που είναι πολύ πιο ρυπογόνος σε σύγκριση με το αέριο, και της βελτίωσης της ενεργειακής αποδοτικότητας «στο πλαίσιο μιας δέσμης μέτρων».

Οι σημερινές συνομιλίες εντάσσονται σε μια σειρά επαφών με στόχο να αναπτυχθούν ιδέες ενόψει της ευρωπαϊκής Συνόδου Κορυφής του επόμενου μήνα. Τα 28 κράτη μέλη συμφώνησαν τον Μάρτιο στην ανάγκη να βελτιωθεί η ενεργειακή ασφάλεια και ζήτησαν από την Κομισιόν να καταρτίσει σε βάθος διεξοδικά σχέδια για τις εναλλακτικές του εφοδιασμού από τη Ρωσία.

Η χρήση άνθρακα —ή λιγνίτη— θα παρέβαινε πάντως την ευρωπαϊκή πολιτική για την μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα στο πλαίσιο των προσπαθειών εναντίον της κλιματικής αλλαγής.

ΠΗΓΗ: REUTERS, ANA-MPA

Σχόλιο ιστολογίου: Και φυσικά, ενώ η Ευρώπη "καίγεται" για να εξασφαλίσει ενεργειακούς πόρους, η Ελλάδα δεν πρόκειται να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία για να πιέσει τους "εταίρους" μέσω των Ελληνικών (ήδη διαπιστωμένων) ενεργειακών κοιτασμάτων...

«Αχ, τι ωραία τα ελληνικά σας! ΠΑΣΟΚ είστε;» 
...έλεγε η Μαλβίνα όταν άκουγε κοτσάνες.
Δεν έζησε αρκετά για να προλάβει το Ποτάμι

Γράφει ο Παναγιώτης Λιάκος

Για αμιγώς αρχειακούς – ιστορικούς λόγους παρατίθεται και απομαγνητοφώνηση του επικού διαλόγου του ηγέτου του Ποταμιού, Σταύρου Θεοδωράκη, με τη δημοσιογράφο Πόπη Τσαπανίδου, στον τηλεοπτικό σταθμό Star.

Πόπη Τσαπανίδου: «Πώς θα μπορέσεις να διαχειριστείς ένα χρέος το οποίο είναι υπέρογκο και το οποίο όλοι λένε ότι δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε, αν δεν βοηθήσουν να το αντιμετωπίσουμε οι ξένοι;»

Σταύρος Θεοδωράκης: «Έχεις δίκιο. Εκπλάγηκα για την πολιτική υποδοχή που είχε το Ποτάμι στην Ευρώπη. Είναι ένα κόμμα ανύπαρκτο, δεν έχει κατέβει στις εκλογές και ξαφνικά πήγαμε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, θέλανε να μας δουν οι εκπρόσωποι όλων των ομάδων, θέλανε να συζητήσουν όλοι μαζί μας και περίπου μετά από κάποιες συνομιλίες όλοι μας λέγανε, επιτέλους, κάποιοι άνθρωποι από την Αθήνα να μιλήσουμε σοβαρά. Είναι λίγο πιστεύεις αυτό;»

Μα, δίκιο δεν έχει ο λόγιος;
Λίγο είναι να δέχονται οι υπαρκτοί Ευρωπαίοι ένα «ανύπαρκτο» κόμμα;
Δεν είναι λίγο, αλλά δεν είναι και πρωτοφανές.
Οι Ευρωπαίοι αρέσκονται στα πειράματα με το «περίπου τίποτα»
Θυμηθείτε και τον επιταχυντή αδρονίων CERN που έφτιαξαν και στο οποίο βάζουν τοσοδούλια σωματίδια να τρέχουν σαν τα σκυλιά τα μαύρα στους επιταχυντές αδρονίων…!

Μπάκακες
Πάει ο κυρ Σταύρος, ο ολοσδιόλου, ο ανυπερθέτως, τούμπαλιν, τουπίκλην (ωραία λέξη, μας την έμαθε ο Χ. Γιανναράς), έκπαιλαι, ολούθε, πανταχόθεν, από εξ απανέκαθεν (ακόμα πιο ωραία λέξη, την ακούμε στον δρόμο) και αναντάν μπαμπαντάν… ανεξάρτητος στα ευροπαρλαμέντα.
Του ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες και του λένε, έτσι από καλή διάθεση και ανερτοσύνη,
«έλα στην παρέα μας, φαντάρε,
έλα και δέκα έδρες πάρε,
κι αν είσαι συ ανύπαρκτος,
μικρό και το Ποτάμι,
μεγάλη είναι η καρδιά
και μέσα της σε βάνει»…

Έτσι γίνεται με τα μικρά κόμματα.

Κι ο Λευκός Οίκος ανοίγει τις πύλες του εύκολα στο κόμμα Χριστοπιστία του Ευστάθιου Πανταζή. Ο Βασίλης Λεβέντης, άμα λάχει, σηκώνει το ακουστικό του τηλεφώνου και κλείνει αυθημερόν ραντεβού με το Κρεμλίνο με τον Βλαδίμηρο τον Πούτιν. Ο δε Δημοσθένης Βεργής, αν κάνει μία τσάρκα μέχρι το Πεκίνο, μπορεί να συναντήσει σύσσωμη τη νομενκλατούρα του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας.

Ωραίο το παραμυθάκι, αλλά δεν έχει δράκο, μόνο μπακακάκια που κοάζουν πεινασμένα και ως εκ τούτου εκπλαγήκαμε…

Μες στα ξερά βραχήκαμε…

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με την ίδια εκβιαστική τακτική που εισήγαγε στην πολιτική προεκλογική ατζέντα ο Ευάγγελος Βενιζέλος, συνεχίζει το ΠΑΣΟΚ, ενόψει της συνάντησης Σαμαρά- Βενιζέλου στο Μαξίμου...

Όπως δήλωσε σήμερα στον ΣΚΑΙ ο εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος «δεν πέφτουν οι κυβερνήσεις για τις λαϊκές, πέφτουν για το δίλημμα που έθεσε ο Ευάγγελος Βενιζέλος (σ.σ.: αναφορικά με τα ποσοστά της Ελιάς)».

Ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος σημείωσε με νόημα ότι το βράδυ των εκλογών «οι πολίτες θα μας αξιολογήσουν κι εμείς θα αξιολογήσουμε».

«Από τη στιγμή που ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έθεσε το δίλημμα αυτό δεν υπάρχει επιστροφή» είπε χαρακτηριστικά. «Ο κόσμος δεν μπορεί να μας θέλει στην κυβέρνηση για πολιτική σταθερότητα, αλλά να μην μας ψηφίζει... Και τα δύο μαζί δεν πάνε» ανέφερε χαρακτηριστικά.

Μέσα σε αυτό το βαρύ κλίμα, συναντώνται σήμερα στο Μέγαρο Μαξίμου οι Αντώνης Σαμαράς και Ευάγγελος Βενιζέλος. Σύμφωνα με τα όσα διαμηνύονται από το Μαξίμου, το θέμα που θα συζητηθεί είναι τα αποτελέσματα του Εurogroup καθώς και η πορεία της ελληνικής οικονομίας.

Ωστόσο είναι ηλίου φαιενότερον πως η νέα αυτή συνάντηση των δύο πολιτικών αρχηγών γίνεται στη σκιά των δηλώσεων του Ευάγγελου Βενιζέλου τα τελευταία 24ωρα περί αποχώρησης του ΠΑΣΟΚ από την κυβέρνηση σε περίπτωση που η Ελιά δεν στηριχτεί επαρκώς από το εκλογικό σώμα στις ευρωεκλογές της 25ης Μαΐου, καθώς και στον απόηχο της κίνησης του ΠΑΣΟΚ να μπλοκάρει το νομοσχέδιο για τις λαϊκές αγορές.

Βενιζέλος: Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ούτε "τσόντα", ούτε ουρά

Χαρακτηριστικά είναι τα όσα είπε τη Δευτέρα ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ στο περιθώριο της συνάντησής του με την ηγεσία του Ελληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου, όταν έθεσε ξεκάθαρα θέμα παραμονής του κόμματός του στην κυβέρνηση στην περίπτωση που η Ελιά δεν λάβει τα ποσοστά που «δικαιούται».

«Δεν είναι δίκαιο, δεν είναι σωστό και λογικό κάποιοι να χρεώνονται ένα μεγάλο κόστος και να μην πιστώνονται αυτά που αναλογικώς δικαιούνται να πιστωθούν, τώρα που η χώρα έχει αρχίσει την έξοδο από την κρίση.

»Εμείς περιμένουμε τη στάση του ελληνικού λαού, την ωριμότητά του, τη σοφία του. Πρέπει να διατηρηθεί η σταθερότητα, το πλαίσιο στρατηγικής αναφοράς της χώρας, πρέπει να βαδίσουμε με ασφάλεια στην οριστική και αμετάκλητη έξοδο από την κρίση και το μνημόνιο, αλλά αυτό εξαρτάται από τον ελληνικό λαό.

»Η Δημοκρατική παράταξη, το ΠΑΣΟΚ, του οποίου έχω την τιμή να ηγούμαι και η Ελιά στην οποία μετέχουμε, δεν είναι ούτε 'τσόντα', ούτε ουρά. Δεν πάει να αθροίσει τα ποσοστά για να καλύψει κενά. Είναι ο πυλώνας αυτής της προσπάθειας και αν δεν έχουμε τη στήριξη του ελληνικού λαού, την κατανόησή του, φυσικά δεν μπορούμε να αναλάβουμε βάρη που ιστορικώς δε μας αναλογούν, από ένα σημείο και μετά».

Πηγή epikaira

Σχόλιο ιστολογίου: Ο κ. Βενιζέλος αποκλείεται να φύγει από την κυβέρνηση. Θα παραμείνει ακόμη και σε θέση θυρωρού... Όλα τα άλλα είναι μέσα στο γνωστό βλακώδες επικοινωνιακό του παιχνίδι για να διατηρείται είτε στη δημοσιότητα είτε στο πολιτικό προσκήνιο...

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Στην Ουκρανία δεν έχουμε απειλούμενο εμφύλιο πόλεμο, όπως παρουσιάζουν το γεγονός τα συστημικά ΜΜΕ. Έχουμε ήδη έναν αιματηρό πόλεμο και αυτός ο πόλεμος δεν είναι εμφύλιος, αλλά εθνικός πλέον πόλεμος. Έχουμε σύγκρουση μεταξύ των Ρωσογεννών της Ανατολικής Ουκρανίας, που θέλουν να αυτονομηθούν και των νεοναζί του Κιέβου.

Ενιαίο Ουκρανικό έθνος έπαψε πλέον να υπάρχει. Η λύση που προτείνει η Ρωσία και μάλλον φαίνεται να αποδέχεται και η γερμανική κυβέρνηση είναι να μετατραπεί η Ουκρανία σε ομοσπονδία ανεξαρτήτων κρατών. Τη λύση αυτή όμως δεν τη θέλουν προφανώς οι ΗΠΑ.

Οι ελίτ που ηγούνται των ΗΠΑ, αλλά και ορισμένες ευρωπαϊκές ελίτ, θέλουν την πλήρη εξάπλωση της παγκοσμιοποίησης και τη δική τους ηγεσία στη παγκόσμια αγορά, με εξαφάνιση του θεσμού των εθνικών κρατών και υποταγή των εθνικών κυβερνήσεων. Εμπόδιο στα σχέδια αυτά είναι οι κάθε είδους εθνικισμοί και φυσικά και ο Ρωσικός εθνικισμός. Η Ρωσία του Πούτιν δεν αρνείται την παγκόσμια αγορά, αλλά θέλει να παίξει μέσα σ’ αυτή, κατ’ αρχήν ως έθνος και δευτερευόντως ως ρωσικές οικονομικές ελίτ. Η Ουκρανία λοιπόν είναι ο ιδανικός γεωστρατηγικός χώρος για να ελεγχθεί στρατιωτικά η Ρωσία και να καταστεί πειθήνια η εκάστοτε ρωσική κυβέρνηση.

Οι ΗΠΑ, άφησαν αρχικά την πρωτοβουλία των κινήσεων στην Ουκρανία στα χέρια της ΕΕ και κυρίως της Γερμανίας που ηγείται της ΕΕ. Όμως διαπίστωσαν ότι δεν υπήρχε αποφασιστική δράση εναντίον της Ρωσίας. Τα συμφέροντα που ενώνουν ΕΕ και Ρωσία είναι περισσότερα από αυτά που τις χωρίζουν. Έτσι οι ΗΠΑ αποφάσισαν να πάρουν εκείνες την πρωτοβουλία των κινήσεων. Βλέπουμε λοιπόν ξαφνικά να ενθαρρύνονται οι νεοναζί του Κιέβου και να προβαίνουν σε σφαγές των Ρωσογεννών της Αν. Ουκρανίας.

Σύμφωνα με τη γνώμη σημαντικών αναλυτών, οι ΗΠΑ θέλουν να προκαλέσουν την επέμβαση της Ρωσίας. Δεν στοχεύουν φυσικά να επέμβουν οι ίδιες στρατιωτικά. Δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να αναμετρηθούν στρατιωτικά με τη Ρωσία. Εκείνο που στοχεύουν, είναι να προκαλέσουν (με την επέμβαση) διάρρηξη των σχέσεων και κυρίως των οικονομικών μεταξύ Ρωσίας και ΕΕ. Αν σταματήσει η τροφοδοσία με ρωσικό φυσικό αέριο και πετρέλαιο της ΕΕ και ειδικά της Γερμανίας, θα υπάρξει κατάρρευση, τόσο της οικονομίας της ΕΕ όσο και της ρωσικής οικονομίας. Τότε οι ΗΠΑ θα αναλάβουν κυριαρχικό ρόλο στην Ευρώπη, κάτι για το οποίο αυτή τη στιγμή δυσκολεύονται. Ο Γερμανία εδώ και καιρό, δεν φαίνεται να υπακούει στις οικονομικές υποδείξεις των ΗΠΑ. Θέλει τη δική της κυριαρχία στην Ευρώπη.

Αυτός είναι και ο λόγος που διστάζει και δεν επεμβαίνει ακόμα στρατιωτικά η Ρωσία, ενώ ταυτόχρονα ενθαρρύνονται οι Ουκρανοί νεοναζί να προβαίνουν σε εθνικές εκκαθαρίσεις. Η επέμβαση πάντως δεν θα αργήσει. Αν η Ρωσία αφήσει να σφαγιαστούν χιλιάδες Ρωσογενείς και να υποταχθούν στους νεοναζί, διακινδυνεύει πολλά περισσότερα από μια διάρρηξη των σχέσεών της με την ΕΕ. Διακινδυνεύει το κύρος της στην περιοχή και την ίδια την ύπαρξη της στο μέλλον. Οι εθνικότητες που είναι γύρω της θα την πνίξουν.

Θα πρέπει όμως αντιληφθούν ταχύτατα, τόσο η ΕΕ όσο και η Ρωσία ότι όλοι ανήκουν στην Ευρωπαϊκή οικογένεια και τα συμφέροντά τους είναι κοινά. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να κάνουν πέρα τις ΗΠΑ και να δουν από κοινού το μέλλον τους. Αν δεν το κάνουν, η Ευρώπη θα σφαγιαστεί για μία ακόμα φορά ή στη καλύτερη περίπτωση θα καταστραφεί οικονομικά.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γιάννης Λαζάρου

Μπερδέψανε τα μπούτια τους οι της αντιπολίτευσης και συνεχίζουν το αγαστό τους έργο με σύνθημα: «Ο καλός μύλος όλα τα αλέθει», κι αν στο τέλος γίνουν όλα μύλος οι μυλωνάδες πολιτικοί νά' ναι καλά, από πρόβατα για άλεσμα υπάρχει πράμα μπόλικο. 
Σε ένα προεκλογικό παραλήρημα ο πρόεδρος των «Ανεξάρτητων Ελλήνων», Πάνος Καμένος προσπαθώντας να αποδείξει ότι δεν είναι το κόμμα του ουρά της δεξιάς (που με τόσο πάθος υπηρέτησε από τα νιάτα του) είπε: 
«Δεν ανήκουμε στην κεντροδεξιά. Στους ΑΝΕΛ χωρούν τα παιδιά και εγγόνια εκείνων που εξορίστηκαν στην Γυάρο, στην Μακρόνησο και στην Ικαρία και τα παιδιά και εγγόνια αυτών που τους φύλαγαν». 
 «Τους φύλαγαν»! Μόνο που χρησιμοποιώντας αυτό το ρήμα κατατάσσει το κόμμα του όχι απλά στην κεντροδεξιά αλλά στο παρακράτος της ακροδεξιάς. 
Μόνο ένας ακροδεξιός ή απόγονος των ταγμάτων βασανισμού θα χαρακτήριζε το «τσουβάλι με την γάτα» και το «δέσιμο στην συκιά» ως «φύλαξη». 
Μόνο ότι δεν τους κερνούσαν σοκολατάκια και φοντανάκι δεν είπε ο «Ανεξάρτητος Έληνας» Καμμένος. 
Οι μεν εξορίστηκαν, οι δε φύλαγαν. 
Οι μεν ήταν οι κακοί και οι δε ήταν οι φύλακες των «κακών Ελλήνων». 
Εφόσον καταστρέφεται η χώρα, είναι ώρα μάλλον για τους «σωτήρες» της, να μπουν τα ιστορικά γεγονότα στα κλειδαμπαρωμένα ντουλάπια της ιστορίας. 
Έτσι όπως το πάει ο «ανεξάρτητος Έλληνας» πολύ πιθανόν στις επόμενες ευρωεκλογές να πει ότι δεν είναι αντιμνημονιακό κόμμα και για το λόγο αυτό τα παιδιά και τα εγγόνια των εκτελεσμένων από τους Ναζί μπορούν να στέκουν πλάι-πλάι με τα παιδιά και εγγόνια των Ναζιστών που τους «φύλαγαν» με τα μυδράλια. 
Εκτός όμως από το «πατριωτικό» παραλήρημα του Καμμένου, είχαμε και την ανατροπή προς άγραν ψήφων και του αριστερού Τσίπρα. 
Ο πολιτικός ανήρ που προΐσταται στο κόμμα των «πολιτών του κόσμου», των «χωρών άνευ συνόρων», των «αντιρρησιών συνείδησης» είπε σε ομιλία του στην Κέρκυρα το φοβερό: 
«Αξίζει η πατρίδα μας κάθε αγωνία και αγώνα για να μην αφήσουμε να την διαλύσουν, να την ταπεινώσουν, να την ξεπουλήσουν». 
Έφθασε λοιπόν η στιγμή που ο Πολιπολιτισμικός Σύριζα γίνεται Πατριωτικός. 
Έφθασε η στιγμή που ξεχάστηκε «η Ευρώπη των λαών» και έγινε «Ελλάδα, η πατρίδα μου». 
Πώς γίνεται ο φανατικός ευρωπαϊστής Σύριζα να μάχεται από τα μπαλκόνια για μια πατρίδα που δεν είναι οικόπεδο κανενός; 
Πώς γίνεται να αποδέχεσαι ένα Ευρωκοινοβούλιο που πριν από 4 χρόνια συζητούσε ανοικτά για την Ελλάδα-αποικία και σήμερα ξαφνικά να γίνεται πατριώτης; 
Αλλά ο πρόεδρος των συνασπισμένων «ελαφρών αριστερών» και όψιμων «πατριωτών» το πήγε και λίγο παραπέρα το θέμα. 
Αποδεχόμενος την πολιτική Σαμαρά με «τους 20 εκατομμύρια τουρίστες που θα κατακλύσουν την χώρα φέτος» και με την άλωση των επενδυτών τουρισμού που έρχονται με φόρα, ο πρόεδρος της αντιπολιτεύσεως είπε στεντόρεια: 
«Ελάτε να κάνετε τα μπάνια σας, να χαρείτε τον ήλιο μας, να απολαύσετε την ελληνική φιλοξενία. Είστε ευπρόσδεκτοι όποια γλώσσα κι αν μιλάτε κι όποιο Θεό πιστεύετε. Αλλά πάρτε το απόφαση: Η Ελλάδα δεν είναι οικόπεδο προς πώληση». 
Να τους καλέσεις στο χωράφι του πατέρα σου, Αλέξη. Να τους φιλοξενήσεις και να τους χορεύεις συρτάκια για διασκέδαση αλλά όχι με το τρεμάμενο ποσοστό σου (μόνο το 4% είναι το σίγουρο που έχεις) να καλείς σε άλλων χωράφια για γλέντια και χαρές. 
Και ποιος είπε στον πρόεδρο του Σύριζα ότι γουστάρουμε αυτούς που έχουν για θεό τον Ναζισμό ότι μπορούν να χαίρονται την φιλοξενία μας; 
Σε κάθε προεκλογική περίοδο ο σκεπτόμενος λαός είναι αναγκασμένος να ακούει ό,τι παπαριά ξεστομίζει ο μπαλκονάτος πολιτικάντης και να γελάει μέχρι δακρύων. 
Το γέλιο όμως παγώνει όταν στον παραλογισμό της προεκλογικής παπαριάς προσβάλλεται μικροπολιτικά η Μνήμη και η Εθνική Αξιοπρέπεια.



«Ένας γρίφος, τυλιγμένος με μυστήριο, μέσα σε ένα αίνιγμα». Μα τα λόγια αυτά χαρακτήριζε, το 1939, τη σταλινική Ρωσία, ο Γουίνστον Τσόρτσιλ. «Ίσως όμως να υπάρχει το κλειδί. Το κλειδί είναι τα ρωσικά εθνικά συμφέροντα», κατέληγε ο έμπειρος Βρετανός πολιτικός. 

Του Clifford D. May
ΠΗΓΗ: The Washington Times (29 Απριλίου 2014)
Απόδοση κειμένου: Παντελής Καρύκας

Οι σύγχρονοι δυτικοί ηγέτες, επιχειρούν, με αποφασιστικότητα, εδώ και καιρό, να πείσουν τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν ότι το ρωσικό εθνικό συμφέρον ταυτίζεται με την ένταξη της Ρωσίας σε αυτό που οι ίδιοι λένε «διεθνής κοινότητα». Αν το έκανε αυτό θα κέρδιζε την επιδοκιμασία του προέδρου Ομπάμα και δεν θα δεχόταν τις φραστικές επιθέσεις του Αμερικανού υπουργού εξωτερικών Τζον Κέρι, ο οποίος δήλωσε ότι ο Πούτιν ακολουθεί την πολιτική του 19ου αιώνα.

Όσο παλαιομοδίτη όμως κι αν τον θεωρεί ο Κέρι, ο Πούτιν μάλλον δεν θα στεναχωρηθεί ιδιαιτέρως, την ώρα που χαράσσει εκ νέου τα σύνορα της Ευρασίας. Οι επικεφαλής του Κρεμλίνου, είτε ονομάζονταν τσάροι, είτε επίτροποι του λαού και γενικοί γραμματείς, διοικούσαν πάντοτε μια αυτοκρατορία. Ο Πούτιν δεν αποτελεί εξαίρεση στη γραμμή αυτή και οι περισσότεροι Ρώσοι τον υποστηρίζουν.

Πόσο μακριά θα φτάσει ο Πούτιν; Σίγουρα δεν είναι κομμουνιστής. Όμως μάλλον μαθαίνει από τον Λένιν, ο οποίος έλεγε ότι «όταν με την ξιφολόγχη σου χτυπάς ατσάλι, υποχωρείς. Αλλά όταν χτυπάς χυλό, συνεχίζεις». Και ποιος μπορεί να υποστηρίξει ότι μέχρι τώρα ο Πούτιν χτυπούσε κάτι άλλο πέρα από ευρωπαϊκό και αμερικανικό χυλό;

Υπάρχουν ερωτήματα που δεν έχουν ακόμα απαντηθεί. Επιδιώκει ο Πούτιν να κατακτήσει ολόκληρη την Ουκρανία, ή έστω μερικά ακόμα τμήματά της, αφήνοντας τα πτωχευμένα υπολείμματα στη Δύση; Επιζητά να επεκτείνει την σφαίρα επιρροής του στις συνορεύουσες με τη Ρωσία χώρες του άμεσου περιβάλλοντος, στις οποίες θα επιτρέπει μια ελεγχόμενη ανεξαρτησία; Ή μήπως έχει μεγαλύτερες φιλοδοξίες;

Δεν είναι απίθανο ο Πούτιν να πιστεύει ακόμα και ότι μπορεί να επιτύχει τη διάλυση του ΝΑΤΟ. Θα μπορούσε να το επιτύχει εισβάλοντας, με κάποια πρόφαση, σε μια ή περισσότερες από τις μικρότερες χώρες μέλη, που υπήρξαν κάποτε σοβιετικές δημοκρατίες. Αν το ΝΑΤΟ αποδειχθεί απρόθυμο, ή ανίκανο, να υπερασπίσει την Εσθονία, τη Λετονία ή τη Λιθουανία, θα έχει πεθάνει.
Ακόμα κι αν ο Πούτιν δεν προχωρήσει περισσότερο, αν και λίγοι πιστεύουν πως δεν θα προχωρήσει, ‘έχει ήδη αποδείξει ότι η Ρωσία της εποχής Πούτιν είναι μια δύναμη που πρέπει να αναγνωριστεί από όλους.

Ένα τεράστιο χάσμα χωρίζει την κοσμοθεωρία του Αμερικανού προέδρου από την πραγματικότητα. Αυτό αποδείχτηκε τον προηγούμενο μήνα όταν, μιλώντας στις Βρυξέλλες, απευθυνόμενος στην ευρωπαϊκή νεολαία, είπε αναφορικά με τη Ουκρανία «…Η ρωσική ηγεσία σήμερα καταπατά αρχές που μέχρι πριν λίγο καιρό θεωρούνταν δεδομένες, όπως αυτή ότι στον 21ο αιώνα, τα σύνορα δεν αλλάζουν με την ισχύ. Τα ζητήματα διεθνούς δικαίου, οι λαοί και τα έθνη μπορούν να κάνουν τα δικά τους σχέδια για το μέλλον».

Ο πρόεδρος καθησύχασε επίσης το ακροατήριό του ότι δεν πρόκειται για την έναρξη ενός νέου Ψυχρού Πολέμου, καθώς, αντίθετα με τη Σοβιετική Ένωση, η Ρωσία δεν είναι σήμερα επικεφαλής κανενός συνασπισμού εθνών, με διαφορετική ιδεολογία και οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ δεν θέλουν να έρθουν σε σύγκρουση με τη Ρωσία.

Όλες αυτές οι καθησυχαστικές προτάσεις όμως του Αμερικανού προέδρου είναι αμφίβολες. Καταρχήν, φαίνεται πως όντως εισερχόμαστε σε μια νέα ψυχροπολεμική περίοδο, χαμηλής έντασης, συγκρούσεων μέσω «αντιπροσώπων», όπου όμως μια σπίθα μπορεί να ανάψει μια μεγάλη πυρκαγιά. 

Δεύτερον, ο πρόεδρος Πούτιν μπορεί να μην ηγείται κανενός συνασπισμού κρατών, αλλά έχει στενές σχέσεις με αντιδυτικά καθεστώτα, όπως αυτά της Συρίας, του Ιράν, της Βόρεια Κορέας. Και το Ισλάμ, στην ιρανική του εκδοχή, είναι επίσης ιδεολογία.

Τρίτο λάθος δε του προέδρου Ομπάμα να θεωρεί ότι ο Ψυχρός Πόλεμος ξεκίνησε γιατί και τότε οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, ήθελαν να συγκρουστούν με την Σοβιετική Ένωση. Η βασική αιτία ήταν ο σχηματισμός της σοβιετικής αυτοκρατορίας και η επιβολή του σιδηρού παραπετάσματος στην Ανατολική Ευρώπη.

Εν κατακλείδι, ο πρόεδρος Πούτιν δεν είναι απαραίτητο να είναι σίγουρος ότι οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ δεν θέλουν να συγκρουστούν μαζί του. Είναι ήδη βέβαιος, ότι και οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους φοβούνται την σύγκρουση περισσότερο από ότι τη φοβάται ο ίδιος, ή οι ηγέτες του Ιράν, ή ο κληρονομικός δικτάτορας της Βόρεια Κορέας. 

Η γνώση αυτή αποτελεί για αυτούς ένα πρώτης τάξεως λόγο για να απαιτήσουν σοβαρές παραχωρήσεις και να ταπεινώσουν τις ΗΠΑ. Έχει μήπως ο πρόεδρος Ομπάμα αντιληφθεί κάτι από όλα αυτά, ώστε να επιχειρήσει, έστω, να χαράξει μια στρατηγική; Αυτό αποτελεί τον μεγάλο γρίφο.

Ο Κλίφορντ Μέι, είναι πρόεδρος του ιδρύματος για την άμυνα των δημοκρατιών (FDD), ένα ινστιτούτο πολιτικής που δίνει έμφαση στην εθνική ασφάλεια.

Πηγή Defence-Point

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου