Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

29 Ιουν 2013

Του Μάριου Ευρυβιάδη

Έχετε μήπως «μπερδευτεί» με όλα όσα ακούτε ή διαβάζετε αναφορικά με τον Αμερικανό φυγά Edward Snowden και για τις κατηγορίες εναντίον του; Ότι αποκάλυψε πως λειτουργεί το αμερικανικό σύστημα παρακολούθησης , συλλογής και αποθήκευσης όλων των ηλεκτρονικών δεδομένων του κόσμου, συμπεριλαμβανομένου και των εντός Αμερικής, δηλαδή αυτών που ανταλλάσσονται αναμεταξύ Αμερικανών πολιτών; Για το τι ακριβώς συμβαίνει και γιατί συμβαίνει; Και τι σημαίνει για τον καθένα μας προσωπικά όταν χρησιμοποιούμε το σύγχρονα ηλεκτρονικά μέσα για να επικοινωνούμε, να αγοράζουμε, να πουλάμε, να αγαπιόμαστε; Όταν για παράδειγμα οδηγούμε με τα σύγχρονης τεχνολογίας αυτοκίνητα που διαθέτουν το «δικό» τους σύστημα ελέγχου και οδήγησης – το δικό τους δηλαδή «μυαλό» που μπορεί να λειτουργήσει ανεξάρτητα από τη βούληση αυτού που κρατά το τιμόνι;

Χωρίς να θέλω να μεταφέρω κάποιο αίσθημα υστερίας ή παράνοιας θα αρχίσω από το τελευταίο. Το σύγχρονης τεχνολογίας αυτοκίνητο μπορεί να λειτουργήσει εκτός βούλησης του οδηγού! Μπορεί δηλαδή να ελεγχθεί ηλεκτρονικά από κάποιον τρίτο εξ’ αποστάσεως και να το κάνει αυτός ό,τι θέλει, ρίχνοντάς τα ακόμα και στον γκρεμό!

Τις μέρες αυτές στην Αμερική μια σημαντική μερίδα περιθωριακών ΜΜΕ ασχολούνται εντόνως με το θάνατο από αυτοκινητιστικό ατύχημα ενός πολύ σημαντικού δημοσιογράφου, του Michael Hastings. Το ατύχημα συνέβη στις 18 Ιουνίου στις τέσσερις το πρωί σε δρόμο του Λος Άντζελες. Ο Hastings οδηγούσε μόνος του ένα καινούριο Mercedes, έχασε τον έλεγχο, το αυτοκίνητο καρφώθηκε στο περιτοίχιο, ακολούθησε μια τρομακτική έκρηξη και μόνο μέσω DNA μπορούσε να διαπιστωθεί η ταυτότητα του νεκρού. Τις προηγούμενες μέρες ο Hastings, του οποιου η διερευνητική δημοσιογραφία τον είχε καταστήσει «στόχο» του συστήματος, έστειλε μηνύματα σε φίλο του ότι η FBI τον είχε παρακολουθήσει και ότι θα ήθελε για κάποιο χρονικό διάστημα να περιορίσει τα γραφόμενά του και να λειτουργήσει «εκτός ραντάρ».

Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει κανένα τεκμήριο ότι ο Hastings δολοφονήθηκε. Μόνο εικασίες. Αλλά με αφορμή το γεγονός υπήρξαν δημοσιεύματα και αναφορές σε σοβαρές επιστημονικές μελέτες ότι το σύγχρονο αυτοκίνητο είναι δυνητικά εξαιρετικά επικίνδυνο για τον οδηγό και τους επιβάτες του, διότι μπορεί να ελεγχθεί εξ΄αποστάσεως από αυτοκίνητοπειρατές. Και αυτό τεκμηριώνεται από πολύ υψηλού επιπέδου επιστημονικές μελέτες και πειράματα (οι άπιστοι Θωμάδες παραπέμπονται στο κείμενο του Andrew Leonard “Hacking a car is way too easy” στο ηλεκτρονικό περιοδικό Salon.com, 25 Ιουνίου 2013 και στα links , ειδικά στα κείμενα “Experimental Security Analysis of a Modern Vehicle” και “Comprehensive Experimental Analyses of Automotive Attack Surfaces”.

Επανέρχομαι όμως στο βασικό ερώτημα που έθεσα. Τι σημαίνουν και τι σηματοδοτούν οι αποκαλύψεις Edward Snowden; Καταρχάς όλα όσα λέει ο Snowden δεν είναι καινούρια, έχουν την ιστορία τους και ανάγονται στη μεταπολεμική εποχή. Ως τέτοια αφορούν στην στρατηγική των ΗΠΑ να διαμορφώσουν και να ελέγξουν το μεταπολεμικό κόσμο με το λιγότερο για αυτούς κόστος. Μια από τις μεθόδους που επέλεξαν ήταν η συστηματική παρακολούθηση όλων των επικοινωνιών όλου του κόσμου, με επίκεντρο τον κύριο ανταγωνιστή και δυνητικό αντίπαλο τη Σοβιετική Ένωση.

Αρχίζοντας από τη Σοβιετική Ένωση και ανάλογα με την τεχνολογική πρόοδο, οι παρακολουθήσεις διευρύνονταν συνεχώς και σήμερα καλύπτουν όλο τον κόσμο. Παλιά, επί Ψυχρού Πολέμου, οι τεχνολογικές ικανότητες των υπολογιστών δεν επέτρεπαν την αποθήκευση όλων των δεδομένων. Έτσι, πολλά καταστρέφονταν. Σήμερα αυτό δεν ισχύει και για αυτό όλα αποθηκεύονται.

Όλα άρχισαν το 1947 με την αμερικανική νομοθεσία, γνωστή ως National Security Act of 1947. Τότε δημιουργήθηκε η CIA, και η NSA – National Security Agency που σήμερα είναι ο κυρίαρχος θεσμός παρακολούθησης των πάντων. Είναι τα αρχεία και μυστικά της NSA που διέρρευσε ο φυγάς Snowden.

Το 1947 οι ΗΠΑ υπέγραψαν μια συμφωνία με Αγγλο-σαξονικές χώρες, την Βρετανία, τον Καναδά, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία (γνωστή ως UKASA) που αποτέλεσε το βασικό κορμό του παγκόσμιου συστήματος παρακολούθησης. Θεωρητικά, αυτή ήταν μια συμμαχία ισότιμων εταίρων. Στην πράξη, οι υπόλοιποι λειτουργούσαν ως υποτελείς της Ουάσινγκτον και σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που ακόμα και αυτοί υφίσταντο παρακολούθηση από την Ουάσιγκτον. Και όπως αποκάλυψε ο Snowden η παρακαλούθησή τους συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας.

Αρχικά η παρακολούθηση λάμβανε χώρα σε τρία επίπεδα. Αυτά ήταν το επίπεδο ELINT (Electric Intelligence), RADINT (Radar Intelligence) και COMINT (Communication Intelligence). Τα πρώτα δύο αφορούσαν στο σπάσιμο των κωδικών των αντιπάλων (της Σοβιετικής Ένωσης) και τη δημιουργία αντιμέτρων. Το τρίτο, το COMINT, ήταν το πιο σημαντικό και αφορούσε το 95% της όλης παρακολούθησης. Μέσω του COMINT οι Αμερικανοί γνώριζαν όλο το σύστημα άμυνας των Σοβιετικών (αλλά και του υπόλοιπου κόσμου συμπεριλαμβανομένων όλων των συμμάχων τους) καθώς και όλα τα «προσωπικά» της εκάστοτε ηγεσίας του Σοβιετικού Πολιτπιούρο. Γνώριζαν μέχρι και τις εξωσυζυγικές τους σχέσεις.

Ο υπόλοιπος κόσμος άρχισε να μαθαίνει τις δυνατότητες των Αμερικανών λόγω κυρίως διαρροών από αμερικανούς αντιφρονούντες, όπως τον σημερινό Snowden. Καταλυτικό γεγονός για τις αποκαλύψεις ήταν ο Αμερικανικός πόλεμος στο Βιετνάμ που δίχασε την αμερικανική κοινωνία. Η πρώτη καθοριστική διαρροή ήταν αυτή που έγινε από τον αξιωματούχο του Πενταγώνου Daniel Ellsberg που μας έδωσε τη μυστική ιστορία της αμερικανικής εμπλοκής στο Βιετνάμ, τα γνωστά Pentagon Papers (διαθέσιμα στο διαδίκτυο). Η διαρροή Ellsberg εξέθεσε την αμερικανική κυβέρνηση ως μαζικά και συνειδητά ψευδόμενη έναντι του λαού.

Η δεύτερη διαρροή, εμπνευσμένη από τον Ellsberg, υπήρξε μια καταπληκτική και για τα σημερινά δεδομένα συνέντευξη ενός κατασκόπου της NSA στο περιοδικό Ramparts τον Αύγουστο του 1972, «US- Electronic Espionage: A Memoir”. Εδώ θα βρείτε τα πάντα και θα κατανοήσετε ακριβώς τι έκανε ο Snowden . Το κείμενο είναι διαθέσιμο στο διαδίκτυο και το συστήνω ανεπιφύλακτα. Δεν χρειάζεται να διαβάσετε τίποτα άλλο.

Για την ιστορία, όμως, χρειάζονται δυο ακόμη αναφορές. Η μια είναι οι Ακροάσεις (Hearings) στο αμερικανικό Κογκρέσο που έλαβαν χώρα το 1975-76 κυρίως από το μακαρίτη Γερουσιαστή Frank Church. Αυτές ασχολούνται μεταξύ άλλων με την NSA, την CIA και τη δράση τους εντός και εκτός Αμερικής και την παρακολούθηση των πάντων. Και πάλι, όσα αποκαλύπτει ο Snowden θα τα βρείτε στα πρακτικά των Ακροάσεων.

Τέλος αναφορά πρέπει να γίνει και στο συγγραφέα James Bamford του οποίου τα δύο έργα για την NSA (The Puzzle Palace, 1982 και Body of Secrets, 2001) αποτελούν το άλφα και το ωμέγα επί του θέματος.

Με αφορμή και δικαιολογία την 11η Σεπτεμβρίου φθάσαμε στο σήμερα. Η παρακολούθηση των πάντων έγινε δυνατή λόγω της γεωμετρικής εξέλιξης της τεχνολογίας. Και στο τρίπτυχο ELINT, RADINT, COMINT οι Αμερικανοί προσέθεσαν και το RUMINT, Rumor Intelligence, ό,τι δηλαδή λέγεται και γράφεται ηλεκτρονικά σε παγκόσμιο επίπεδο, συμπεριλαμβανομένων και του κάθε ξεκατινιάσματος. Όλα πλέον είναι αναγκαία για τον καθολικό έλεγχο. Έχουμε εισέλθει για τα καλά στην εποχή της ηλεκτρονικής αυτοκρατορίας.

Παλιά ο αυτοκράτορας έπρεπε να γνωρίζει για το πέταγμα της κάθε πεταλούδας στην επικράτεια του ως δείγμα και απόδειξη της ισχύος του και τον έλεγχο που εξασκούσε επί των υποτακτικών του. Σήμερα πρέπει να γνωρίζει και για το κάθε ξεκατίνιασμα που γίνεται με τη βούληση όλων ημών. Έχουμε ως άτομα και ως κοινωνία αυτοεγκλωβιστεί από τις προσωπικές μας δουλείες και αδυναμίες. Και όλοι δουλεύουμε οικειοθελώς για τον κάθε εξουσιαστή Αμερικάνο ή μη και για την κάθε μορφή εξουσίας. Έχουμε καταντήσει ανδράποδα.
Γιατί οι ΗΠΑ στέλνουν όπλα στους αντάρτες της Συρίας και τι μέλει γενέσθαι

Ξεκάθαρο στόχο να αλλάξουν τα σύνορα της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής φαίνεται πως έχουν βάλει οι ΗΠΑ, με τα πρώτα σχέδια και χάρτες να έρχονται στην επιφάνεια.

Για το σκοπό αυτό, χρησιμοποιείται η γνωστή τακτική των διαρροών μέσω ημιεπίσημων φορέων, τα οποία λειτουργούν ως προάγγελοι των τελικών κινήσεων.

Στην περίπτωση αυτή, επιτελείς της Ουάσιγκτον, κρίνουν πως η παρούσα διάταξη κρατών και λαών, δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Αμερικής, συνεπώς πρέπει με κάθε τρόπο να αλλάξει. Την ευθύνη να ανοίξει την κουβέντα για μία τακτική «ματωμένων συνόρων ανέλαβε ο απόστρατος αντισυνταγματάρχης του Αμερικανικού Στρατού Ραλφ Πήτερς, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έχει αναδειχθεί σε έναν εκ των κορυφαίων αναλυτών στρατηγικής στις ΗΠΑ.

Ο Πήτερς, με συνεργασίες με το σύνολο του αμερικανικού Τύπου, συνιστά τον ιδανικό φορέα διάδοσης των αμερικανικών διαθέσεων και για το σκοπό αυτό, το περιβόητο άρθρο του "Blood Borders: How a Middle East Would Look" («Ματωμένα σύνορα: Πως θα μπορούσε να μοιάζει μία καλύτερη Μέση Ανατολή») και κυρίως οι χάρτες που χρησιμοποιήθηκαν, προκάλεσαν αλυσιδωτές αντιδράσεις ακόμα και στην Τουρκία.

Πιο συγκεκριμένα, ο χάρτης της «Νέας Μέσης Ανατολής» που παρουσιάστηκε στη Στρατιωτική Ακαδημία του ΝΑΤΟ στη Ρώμη, άναψε κόκκινο στην Άγκυρα και το στρατιωτικό κατεστημένο, γεγονός που οδήγησε σε αποχώρηση τους Τούρκους αξιωματικούς που ήταν παρόντες. Αξίζει να σημειωθεί, πως πριν ο χάρτης αυτός παρουσιαστεί, είχε εγκριθεί από την Ακαδημία Πολέμου των ΗΠΑ, γεγονός που ανάγκασε την τότε τουρκική ηγεσία να υποστηρίξει πως οι απόψεις του συγγραφέως δεν αποτελούν αναγκαστικά και θέση της επίσημης Ουάσιγκτον, προκειμένου να μην υπάρξει δημόσια, ευρεία κρίση στις σχέσεις των δύο πλευρών.

Το μείζον πρόβλημα αυτή τη στιγμή στη Μέση Ανατολή, διαγράφεται γύρω από τη Συρία. Με τον εθνικό στρατό του Μπασάρ Αλ Άσαντ να διαλύει τις δυνάμεις των ανταρτών - μισθοφόρων και το Λευκό Οίκο να χρειάζεται να επιστρατεύσει σενάρια χρήσης χημικών όπλων από το συριακό στρατό προκειμένου να ξεκινήσει να καλλιεργείται το έδαφος για ξεκάθαρη βοήθεια των ανταρτών με όπλα. Με τον τρόπο αυτό και την ενδεχόμενη πτώση του Άσαντ, ανοίγει ο δρόμος για τη δημιουργία μίας νέας τάξης πραγμάτων στη Ευρύτερη Μέση Ανατολή, δεδομένου πως τα εδαφικά σύνορα είναι δεδομένο πως θα μεταβληθούν πάνω στο αίμα χιλιάδων ανθρώπων.

Τα σχέδια που επεξεργάζονται οι ΗΠΑ, μιλούν για τριχοτόμηση του συριακού κράτους, από το οποίο θα προκύψουν τρία καντόνια-κρατίδια (Αλευητικό - Χριστιανικό, Σουνιτικό και Σιιτικό).

Η σπίθα της Συρίας όμως, αναμένεται να βάλει φωτιά σε ολόκληρη την περιοχή και να ανοίξει το δρόμο προκειμένου τα 64 εκατομμύρια Κούρδων που βρίσκονται διάσπαρτα σε Τουρκία και Ιράκ, να αποκτήσουν πλέον χώρα, σε εδάφη που ορίζονται από τις τρεις μεγάλες πόλεις του Κιρκούκ, του Ντιγιάρμπακιρ και της Ταυρίδας. Στόχος είναι να δημιουργηθεί ένα ακόμα αμερικανικό προτεκτοράτο στο κέντρο της Ασίας.

Η απόσχιση όμως περιοχών της σημερινής Τουρκίας προς όφελος της δημιουργίας κουρδικού κράτους έχει προκαλέσει πανικό στα στρατιωτικά επιτελεία της γειτονικής χώρας, οι οποίοι κατηγορούν ευθέως τις ΗΠΑ για διπλό παιχνίδι στην περιοχή.

Αλώβητο από τις εξελίξεις δε θα βγει ούτε το Ιράκ, το οποίο αναμένεται να χωριστεί σε «Σουνιτικό Ιράκ» και σε «Σιϊτική Αραβική Πολιτεία» που θα απλώνεται και σε περιοχές της Σαουδικής Αραβίας γύρω και κάτω από το Κουβέιτ. Μέσα από αυτή την κατάσταση, αναμένεται να βγει ωφελημένος ο Λίβανος, ο οποίος θα αυξήσει τα σύνορα του, όπως και να εκπληρωθεί το όραμα του «Μεγάλου Αζερμπαϊτζάν». Τεράστιες απώλειες πάντως θα έχει και το Πακιστάν, το οποίο θα χάσει τις δυτικές επαρχίες του και θα αποκοπεί ολόκληρο το νότιο τμήμα του (μαζί με τις νοτιοδυτικές επαρχίες του Ιράν) προκειμένου να εγκαθιδρυθεί το ανεξάρτητο Μπαλουχιστάν με πρωτεύουσα την Γκάνταρ.

Η ενεργή εμπλοκή των ΗΠΑ πάντως στο διαμελισμό της Συρίας, μοιάζει προαναγγελθέν γεγονός, μιας και πριν από ένα χρόνο ο κ. Μπαράκ Ομπάμα είχε διαμηνύσει ότι η χρήση χημικών όπλων στη Συρία θα αποτελούσε την αδιαπραγμάτευτη «κόκκινη γραμμή», η υπέρβαση της οποίας θα επέφερε «σοβαρές συνέπειες στη συριακή κυβέρνηση». Ειδικοί στρατηγικοί αναλυτές μάλιστα, είχαν προβλέψει πως η αφορμή αυτή θα χρησιμοποιηθεί αν χρειαστεί προκειμένου να δοθεί στρατιωτική ισχύ εναντίον του Άσαντ.

Πηγή NewsBomb

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

«Τη βασική θέση ότι δεν μπορούν να ληφθούν πρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα περιλαμβάνει η επικαιροποιημένη προγραμματική συμφωνία που επεξεργάζονται τα επιτελεία της ΝΔ και του ΠαΣοΚ» αναφέρει το χθεσινό πολιτικό ρεπορτάζ.

Αυτό, την ίδια ακριβώς ημέρα που τα έσοδα του πρώτου εξαμήνου έχουν πλέον περάσει στο κόκκινο, που οι δαπάνες έχουν οξύ πρόβλημα, που τα ταμεία απειλούνται με ασφυξία και, κυρίως, που είναι κοινή πεποίθηση ότι το ήδη πολύ μεγάλο χρηματοδοτικό κενό διαρκώς διευρύνεται όχι μόνον από τη «φυσική ροή» μιας συνεχούς ανοδικής αστοχίας, αλλά και από πρόσθετους παράγοντες όπως λ.χ. οι αποζημιώσεις στην ΕΡΤ, αλλά και από το πολύ μεγαλύτερο ζήτημα του ΕΟΠΥΥ.

Όλα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με την εξόφθαλμη εξάντληση της φοροδοτικής ικανότητας που θα καταστεί κυρίαρχο φαινόμενο τους επόμενους μήνες οδηγούν με νομοτελειακά σε ένα και μόνο δρόμο: στα νέα μέτρα. Φυσικά, η κυβέρνηση το γνωρίζει πολύ καλά. Γι αυτό άλλωστε και ο ίδιος ο πρωθυπουργός μιλώντας στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο μετέταξε ευθέως τον αποκλεισμό τους από βεβαιότητα σε ευχή.

Δεν μπορεί λοιπόν να μην αναρωτηθεί κανείς το αυτονόητο: όταν συμβαίνουν όλα αυτά, όταν δηλαδή γνωρίζουμε ήδη ότι νέα μέτρα θα παρθούν οπωσδήποτε, τη στιγμή μάλιστα που ήδη λαμβάνονται με άλλες μορφές (υπουργικές αποφάσεις για τα εφάπαξ, όπως και για τη νέα φορολόγηση επιδομάτων), γιατί η κυβέρνηση επεξεργάζεται μία προγραμματική συμφωνία που η κορωνίδα της έχει de facto ακυρωθεί πριν καν υπογραφεί;!...

Η απάντηση είναι, δυστυχώς, απλή: δεν πρόκειται για «βασική θέση» της προγραμματικής συμφωνίας, όπως την αποκαλούν.

Πρόκειται για «βασικό πολιτικό ένστικτο» επιβίωσης των κυβερνόντων: είναι το ένστικτο σύμφωνα με το οποίο μπορούν να λέγονται ακατάπαυστα κι επαναλαμβανόμενα ψέματα, όπως συμβαίνει όλα αυτά τα χρόνια, όπου τα «νέα μέτρα» έχουν αποκλειστεί με τον πιο επίσημο τρόπο, δια πρωθυπουργικών λόγων, κυριολεκτικά δεκάδες φορές και άλλες τόσες οι διαβεβαιώσεις αυτές έχουν καταπέσει, έχουν ανατραπεί.

Αυτό το «βασικό ένστικτο πολιτικής επιβίωσης» που οδηγεί σε τέτοιου είδους συμπεριφορές και μάλιστα κατ εξακολούθηση, συνιστά την πιο τραγική συνήθεια του ελληνικού πολιτικού συστήματος.

Συνήθεια που ακυρώνει πλήρως τον πυρήνα του επιχειρήματος ότι προσπαθούν να φέρουν μια αλλαγή στα πολιτικά ήθη που μας οδήγησαν ως εδώ και που καθιστά τον κυβερνητικό λόγο παντελώς αναξιόπιστο. Κάτι που όταν συμβαίνει σε τέτοιες οριακές εποχές κάνει πολύ μεγάλο και πολλαπλό κακό.

Αποτελεί λοιπόν τραγωδία το γεγονός ότι, ακόμα και σήμερα, μετά από τέτοια λαίλαπα που έχει σκεπάσει τα πάντα, το ψεύδος, και μάλιστα το συνειδητό, αποτελεί ακόμα το κύριο εργαλείο του ελληνικού πολιτικού βασικού ενστίκτου. Τραγωδία που αναγκαστικά επεκτείνεται στο μέλλον: δεν αλλάζει, ότι κι αν γίνει.

Όμως, αυτό ακριβώς σημαίνει ένστικτο: εκείνοι που το είχαν και μας έφεραν ως εδώ, δεν μπορεί παρά να συνεχίζουν να το έχουν και τώρα και στο μέλλον…

Του Τhierry Meyssan 
Voltaire Network
29 Ιουνίου 2013 
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Πώς θα πρέπει να ερμηνευθούν οι αντιφατικές δηλώσεις του John Kerry για τη Συρία; Μέχρι τώρα, υποθέταμε ότι ο Αμερικανός υπ. Εξωτερικών διαπραγματευόταν επίσημα για την ειρήνη από κοινού με τη Ρωσία, ενώ στα παρασκήνια οργάνωνε μυστικά τον πόλεμο από κοινού με τους συμμάχους του. Ως «καλός» Αμερικανός επιχειρηματίας, ο κ. Kerry έπαιζε διπλό παιχνίδι, από το οποίο ο Ρώσος ομόλογός του κρατούσε αποστάσεις.

Ωστόσο, από τότε που ανέλαβε καθήκοντα ως υπουργός Εξωτερικών την 1η Φεβρουαρίου, τα δεδομένα έχουν αντιστραφεί: ο Συριακός Στρατός απελευθέρωσε τις παράκτιες περιοχές της χώρας και μέρα με τη μέρα διεκδικεί την επανάκτηση της βόρειας Συρίας, κυρίως του Χαλεπιού και του Ιντλέμπ. Είναι σαφές ότι, εάν οι προελάσεις του Συριακού Στρατού συνεχιστούν, η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της θα χάσουν το παιχνίδι.

Είναι αναπόφευκτος, επομένως, τέτοιες μέρες ο συνειρμός με εικόνες από το 2004, όταν ο Κerry περιφερόταν με σαγιονάρες εδώ κι εκεί, κατά την αποτυχημένη προεδρική εκστρατεία του.

Υπό τις συνθήκες αυτές, τα γεράκια του Δημοκρατικού Κόμματος, υπό την ηγεσία του Bob Casey, προέδρου της υποεπιτροπής για θέματα Μέσης Ανατολής, που υπάγεται στην Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας, ξεκίνησαν μια εκστρατεία προτρέποντας για έναρξη πολέμου στη Συρία. Είχαν προφανώς ενοχληθεί από την άρνηση του στρατηγού Martin Dempsey, προέδρου του Γενικού Επιτελείου Στρατού των ΗΠΑ, να βομβαρδίσει τη Συρία (12 Ιουνίου), την οποία άρνηση διαδέχθηκε απλά μια λεκτική απάντηση εκ μέρους της αμερικανικής κυβέρνησης, που αφορούσε στις καταγγελίες σχετικά με τη χρήση χημικών όπλων από το «καθεστώς»"(13 Ιουνίου).

Ο υπουργός Εξωτερικών συγκάλεσε μια σύσκεψη κεκλεισμένων των θυρών την περασμένη εβδομάδα στην Ουάσιγκτον, με μέλη του Κογκρέσου αρμόδια για το θέμα της Συρίας, προκειμένου να τους ενημερώσει λεπτομερώς σχετικά με τη μυστική εμπλοκή των ΗΠΑ στον πόλεμο της Συρίας. Προφανώς, όμως, η συνάντηση αυτή δεν διαφώτισε κανέναν σχετικά με τις πραγματικές λεπτομέρειες της στρατιωτικής στήριξης στους «επαναστάτες». Και η αποτυχία της συνάντησης των "Φίλων της Συρίας" το περασμένο Σαββατοκύριακο στη Ντόχα έκανε απλώς βαθύτερη την εντύπωση της ανικανότητας.

Τα πάντα δείχνουν ότι η Ουάσινγκτον είχε ποντάρει σε μια ενδεχόμενη συμβατική στρατιωτική επέμβαση σε περίπτωση επιπλοκών στο έδαφος, αλλά δεν μπόρεσε τελικά να κάνει επίδειξη των «ικανοτήτων» της λόγω έλλειψης αμυντικών δυνατοτήτων* για στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Εξ ου και το ερώτημα:

Oι περικοπές του αμυντικού προϋπολογισμού ισοδυναμούν με παραδοχή της ήττας των ΗΠΑ στη Συρία;

* Το μέγεθος του στρατού των ΗΠΑ μειώνεται κατά 14-31%




Σε συνέντευξη Τύπου στις 25 Ιουνίου 2013, ο Αρχηγός του Επιτελείου Στρατού των ΗΠΑ, στρατηγός Raymond T. Odierno, ανακοίνωσε ότι ο Αμερικανικός Στρατός θα βρεθεί εκ των πραγμάτων αντιμέτωπος με μειώσεις της τάξης του 14% προς το παρόν, μέχρι τουλάχιστον το 2018. Ωστόσο, δήλωσε, αν η «δέσμευση» αυτή εξακολουθήσει και στον προϋπολογισμό του 2012, τότε οι μειώσεις αυτές δεν αποκλείεται να φθάσουν το 31%.

Ο Αμερικανικός Στρατός αυτή τη στιγμή αριθμεί 570.000 άνδρες. Η διαρθρωτικές αλλαγές θα έχουν ως αποτέλεσμα την μείωσή του σε 490.000 (γεγονός που αντιστοιχεί στην κατάργηση 12 ταξιαρχιών). Αν ο προϋπολογισμός του 2014 περιοριστεί ακόμη περαιτέρω, ο αριθμός αυτός θα μειωθεί σε 390.000.

Από την πλευρά της, η αμερικανική Πολεμική Αεροπορία έχει ήδη απενεργοποιήσει 33 μάχιμες μονάδες, δηλαδή πάνω από 500 αεροσκάφη. Υπό αυτές τις συνθήκες, δεν είναι δυνατόν να διεξαχθεί κανένας μεγάλης εμβέλειας πόλεμος από την Ουάσιγκτον ούτε στο άμεσο ούτε στο μεσοπρόθεσμο διάστημα.

Ας σημειωθεί, ότι από το 2001 έως το 2010, ο αμυντικός προϋπολογισμός των Ηνωμένων Πολιτειών είχε υπερδιπλασιαστεί.


Η αναδημοσίευση ενυπόγραφων άρθρων και μεταφράσεων του ιστολογίου επιτρέπεται μόνο με έγγραφη ενεργή αναφορά στο ιστολόγιο.
 

Προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν κινδυνεύουμε από πνιγμό, την ώρα που εμείς βρισκόμαστε στο βουνό και βλέπουμε στον ουρανό να μην υπάρχει ούτε ένα σύννεφο.  

Του Θανάση Μαυρίδη

Να κάνουμε μία υπόθεση. Ας πούμε ότι οι ελβετικές αρχές ανακοίνωναν ότι όλες οι καταθέσεις κάτω από τις 100.000 ευρώ είναι ασφαλισμένες. Εσείς τι θα καταλαβαίνατε; Ότι οι καταθέσεις άνω των 100.000 ευρώ βρίσκονται σε «επικίνδυνη ζώνη». Όσοι θα είχατε, λοιπόν, αρκετά χρήματα θα τα βγάζατε έξω από την χώρα. Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι οι καταθέτες των ευρωπαϊκών τραπεζών θα λειτουργήσουν με μεγαλύτερη σύνεση;

Είναι τόσο απλό που προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι κάποιοι δείχνουν να μην το αντιλαμβάνονται. Κι επειδή είναι παράλογο να καταλαβαίνουμε περισσότερα εμείς εδώ στην μακρινή και περιθωριοποιημένη επαρχία της Βερολινέζικης αυτοκρατορίας σε σχέση με τους προύχοντες του Βερολίνου, θα πρέπει μάλλον να συμβιβαστούμε με την ιδέα ότι κάτι πολύ άσχημο πλανάται στον αέρα.

Η αλήθεια, πάντως, είναι ότι οι καταθέσεις άνω των 100.000 ευρώ δεν είναι εξασφαλισμένες. Αυτό είναι το απολύτως βέβαιο. Οι καταθέτες αντιμετωπίζονται πλέον ως επενδυτές. Δεν είναι μέτοχοι της τράπεζας, δεν απολαμβάνουν μέρισμα στις καλές χρονιές, αλλά τα χρήματά τους βρίσκονται στην διάθεση της τράπεζας για να πετύχει την ανακεφαλαιοποίηση της σε πρώτη ζήτηση! Τέτοιο deal ούτε στους χειρότερους εφιάλτες σας. Τα κέρδη των άλλων και οι ζημιές μόνο δικές σας!

Κι επειδή στον άδικο, σκληρό και ανταγωνιστικό μας κόσμο δεν υπάρχουν καλοί Σαμαρείτες, είναι βέβαιο ότι οι έχοντες και κατέχοντες θα αναζητήσουν άλλους δρόμους προς φιλικότερες πολιτείες για να εξασφαλίσουν την περιουσία τους. Τώρα μπορεί να καταλάβει κανείς γιατί στο Λονδίνο και στην Σιγκαπούρη οι τραπεζίτες τρίβουν τα χέρια τους και ετοιμάζονται να υποδεχτούν τους νέους και καλούς πελάτες τους από την γηραιά και παρηκμασμένη Ευρώπη.

Κι οι αποταμιευτές που έχουν κάτω από 100.000 ευρώ; Όλοι τους διαβεβαιώνουν ότι τα χρήματά τους είναι πλήρως εξασφαλισμένα. Επειδή είμαστε λίγο καχύποπτοι, ας προσπαθήσουμε να βρούμε μόνοι μας την λύση.

Ας φανταστούμε μία νέα Κύπρο και καταθέτες που όλοι τους θα έχουν σε κάθε τους λογαριασμό μέχρι 100.000 ευρώ! Τι θα συμβεί σε μία τέτοια περίπτωση; Αυτό που καταλαβαίνετε όλοι. Αλλά και η ίδια Ευρώπη φρόντισε να ανοίξει την σχετική «χαραμάδα», έτσι ώστε να καταστεί σαφές σε όλους. Άνοιξαν μία συζήτηση για το τι μπορεί να συμβεί αν και εφόσον δεν φτάσουν τα λεφτά για την ανακεφαλαιοποίηση. Αν τελειώσουν με τις μετοχές, τα ομόλογα και τις καταθέσεις άνω των 100.000 ευρώ. Όταν ανοίγει αυτή η συζήτηση, είναι φυσικό και επόμενο να φτάσουμε και στις 100.000 ευρώ!

Με άλλα λόγια, προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν κινδυνεύουμε από πνιγμό, την ώρα που εμείς βρισκόμαστε στο βουνό και βλέπουμε στον ουρανό να μην υπάρχει ούτε ένα σύννεφο.  

Ή έχουν τρελαθεί ή ξέρουν κάτι που εμείς δεν γνωρίζουμε! Σε κάθε περίπτωση αποδεικνύεται ότι η διαχείριση της Κυπριακής κρίσης δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός κι ότι έλεγαν ψέματα όσοι αξιωματούχοι δήλωσαν ότι η Κύπρος ήταν μία εξαίρεση. Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι σας λένε σήμερα αλήθεια όταν σας διαβεβαιώνουν για οτιδήποτε; Και δεν χρειάζεται να συμβεί κάτι στην Ελλάδα για να ανάψει η σπίθα της αμφισβήτησης. Θα λέγαμε, μάλιστα, ότι στην Ελλάδα τα πράγματα είναι αυτή την στιγμή σε καλό σημείο. Είναι αρκετό να ξεκινήσει μία μικρή πυρκαγιά στην άλλη πλευρά του κόσμου για να πνιγούμε όλοι από τους καπνούς και τις αναθυμιάσεις.


Του Ιωάννη Μιχαλέτου

Ο Γιασίν Καντί, είναι ένας Σαουδάραβας υπήκοος που τον Οκτώβριο του 2001 τότε 47 ετών, χαρακτηρίστηκε από το Υπουργείο οικονομικών των ΗΠΑ ως " Specially Designated Global Terrorist (SDGT)" και τα ευρεθέντα κεφάλαια του "πάγωσαν". Μια από τις μητρικές εταιρείες που κατείχε η “Qadi International”, είχε εμπλακεί σε πάμπολλες δοσοληψίες και την Αλβανία και στο Κοσσυφοπέδιο, μεταξύ των άλλων.

Στις 11 Ιουλίου του 2006 ο Τούρκος Πρωθυπουργός Ερντογκάν δημοσίως εγγυήθηκε την εντιμότητα και αθωότητα του Σαουδάραβα Καντί ύστερα από σειρά δημοσιευμάτων στο Τουρκικό τύπο ότι και ο ίδιος είχε χρηματοδοτηθεί από επιχειρήσεις του Καντί στον προεκλογικό του αγώνα, κατά την περίοδο που οι διεθνείς αρχές ασφαλείας είχαν υποδείξει το Καντί ως χρηματοδότη της Αλ Κάιντα. Παρόλα αυτά η δήλωση του Ερντογκάν στηρίχθηκε και στη ευνοϊκή για τον ίδιο απόφαση του Γενικού Εισαγγελέα της Τουρκίας που αποφάσισε ότι ο Καντί δεν έχει ουδεμία σχέση με την Αλ Κάιντα.

Ο αριθμός των οργανώσεων με τον οποίο έχει κατηγορηθεί και εμπλακεί το όνομα του Καντί είναι εντυπωσιακός: Αλ Κάιντα, Χαμάς, Υπηρεσία πληροφοριών Τουρκίας, Ιράν, Σαουδικής Αραβίας, Αλβανίας και Πακιστάν, με τον Πρωθυπουργό Ερντογάν και το κυβερνών κόμμα του, ενώ οι επιχειρήσεις του και οι ΜΚΟ διασπείρονται στις ΗΠΑ, Πακιστάν, Τουρκία, Καζακστάν, Νότια Αφρική, Σαουδική Αραβία. Κατά πολλούς θεωρείτε ως ένα από τα άτομα "Κλειδιά" για τη κατανόηση του παγκοσμίου εμπορίου ναρκωτικών και τη σύνδεση του με τη τρομοκρατία. Η έρευνα για τον ίδιο συνεχίζεται από τις διεθνείς αρχές, εάν και εμφανίζονται σημαντικές δυσκολίες για τη καταδίκη του λόγω των πολλαπλών και πολύ υψηλών επαφών του, όπως αποδείχθηκε στην πράξη με τη δημόσια στήριξη του ίδιου του Τούρκου Πρωθυπουργού.

Επιπλέον ένας από τους επιφανής πολιτικούς συμβούλους του Ερντογκάν, ονόματι Κουνείντ Ζαπσού έχει περιγραφεί από την εφημερίδα Χουριέτ ως άτομο το δεξί χέρι του Πρωθυπουργού που διαχειρίζεται το «Πράσινο χρήμα» από τους Ισλαμιστές. Υπάρχουν ήδη στη χώρα ισχυροί επιχειρηματικοί όμιλοι που βρίσκονται πλησίον της κυβέρνησης όπως, το Anadolu Finance House που λειτουργούν ως τραπεζικοί οργανισμοί βασιζόμενοι στον Ισλαμικό νόμο και έχουν δημιουργηθεί με ισχυρή Σαουδαραβική υποστήριξη.

Ο Ζαπσού που διατηρούσε προσωπική επαφή με το Καντί μέσω Ισλαμικού φιλανθρωπικού ιδρύματος το οποίο βρίσκεται υπό έρευνα από τις Αμερικανικές υπηρεσίες, κατηγορούμενο ότι χρησιμοποιείτο για ξέπλυμα χρήματος από το Σαουδάραβα. Η εφημερίδα Wall Street Journal αποκάλυψε εμπιστευτική Τουρκική αστυνομική έκθεση σύμφωνα με την οποία ο Ζαπσού και η μητέρα του έδωσαν 300.000 δολάρια στην οργάνωση που ονομάζεται Muwafaq, η οποία αποκαλείτε επισήμως πλέον ως «Οργάνωση βιτρίνα της Αλ Κάιντα».

Ο στενός συνεργάτης του Πρωθυπουργού της Τουρκίας διατηρούσε σχέση και με τις τράπεζες Dallah Al Baraka, Dar Al Mal Al Islam που ιδρύθηκαν και αυτές από Σαουδαραβικά κεφάλαια. Οι ίδιες κατηγορούνται σε πολυάριθμες πολιτικές αγωγές από τους συγγενείς των θυμάτων της 11/9 π[ου έχουν συνολικά εγείρει αξιώσεις για αποζημιώσεις 1 τρις. Δολαρίων από τη Βασιλική οικογένεια της Σαουδικής Αραβίας κατηγορώντας την ότι συμμετείχε εμμέσως στις επιθέσεις.

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Γκιούλ, μεταξύ 1983 και 1991 απασχολούνταν ως οικονομικός αναλυτής στη Islamic Development Bank που εδρεύει στη Τζέντα της Σαουδικής Αραβίας. Κατά αυτό το τρόπο ήρθε σε επαφή με τα κύρια στελέχη των Ισλαμικών χρηματοοικονομικών ιδρυμάτων και απόκτησε εσωτερική και βαθιά γνώση των παγκοσμίων δικτύων που αυτά διαθέτουν. Βεβαίως η ύπαρξη ισχυρών ενδείξεων και σε πολλές περιπτώσεις αποδείξεων μεταξύ τρομοκρατίας και χρηματοδότησης της από αυτά τα ιδρύματα δεν πρέπει να διέφυγε της προσοχής του σημερινού Προέδρου.

Ο Καντί ήταν ένας από τους έξι διευθυντές της Ισλαμικής ΜΚΟ Muwafaq Humanitarian Organization, που επισήμως είναι στη μαύρη λίστα του ΟΗΕ ως οργανισμός σύνδεσμος με την Αλ Κάιντα. Το όνομα του Καντί αναφέρεται σε απόρρητη αναφορά του 1998 του FBI, όπου κατονομάζεται ως χρηματοδότης της Χαμάς και στέλεχος οργανωμένου συστήματος ξεπλύματος μαύρου χρήματος σε παγκόσμια κλίμακα.

Επίσης συνεργάτης του προαναφερόμενου, ο Chafiq Ayadi, (γνωστός και ως Ayadi Shafiq, ή Ben Muhammad, ή Ayadi Chafik, Ben Muhammad ή Aiadi, Ben Muhammad, ή Aiady, Ben Muhammad), γεννημένος στις 21/01/1963 στη Τύνιδα- από το 1996 υπήρξε μεγαλομέτοχος στη Depozitna Banka και ταυτόχρονα κατάφερε να του αποδοθεί η Βοσνιακή υπηκοότητα μαζί με εκατοντάδες άλλους "Μουτζαχεντίν" που πολέμησαν στο εμφύλιο πόλεμο της χώρας και που είχαν προέλθει από Αραβικές χώρες.

Επιπλέον ο Αγιάντι ήταν πρόεδρος της ΜΚΟ Muwafak Foundation στη Κροατία και ο ίδιος καταχωρήθηκε με Προεδρική απόφαση των ΗΠΑ, αριθμός 13224, ως " Specially Designated Global Terrorist"

Τον Απρίλιο του 1996, το ποσό των 500.000 Δολαρίων μεταφέρθηκε στο λογαριασμό του Αγιάντι στην τράπεζα του από τον Σαουδάραβα επιχειρηματία Salem Bin Mahfouz, την ίδια περίοδο που άρχισε έρευνα για συμμετοχή του σε τρομοκρατικές ενέργειες από τις Κροατικές αρχές ασφαλείας. Ο ίδιος ταυτόχρονα μετακίνησε 2,5 εκ. Βοσνιακά Μάρκα στο λογαριασμό του Muwafaq Foundation και επίσης αγόρασε την εταιρεία Euroinvest D.O.O στο Σεράγεβο. Συνέταιρος του εκεί παρουσιάστηκε ο Yasin al-Kadi, ο οποίος τον Σεπτέμβριο του 2000 εξαγόρασε τη συμμετοχή του συνεργάτη του στην εταιρεία και στην τράπεζα.

Η εταιρεία Euroinvest με έδρα στην οδό Ulica Armije, Τ.Κ 75264 Lukavac, μεταβίβαζε κατά την περίοδο 200-2001 μεγάλα χρηματικά ποσά στις ΜΚΟ που έχουν κατηγορηθεί ως μέλη του δικτύου της Αλ Κάιντα, Al Haramain, Al Masjed και Al Aqsa.

Παόλα τα ανωτέρω, του Τουρκίκό κράτος και το κυβερνών κόμμα του ΑΚΠ εξακολουθούν και διατηρούν στενότατους δεσμούς με τον Καντί. Εάν και επισήμως υπάρχει απαγόρευση εισόδου του στη Τουρκία λόγω διεθνών κυρώσεων, στην πραγματικότητα ο Καντί έχει συναντήσει τον διοικητή της Τουρκικής ΜΙΤ, Χακάν Φιντάν, τουλάχιστον 5 φορές το τελευταίο έτος τη Τουρκία.

Μια συνάντηση έλαβε χώρα στις 16 30 μ.μ στις 25.06/2012 στο «Παλατάκι» του Μαρμαρά. Εκεί δέχεται εξ’άλλου και ο Πρωθυπουργός Ερντογκάν εκλεκτούς επισκέπτες από το εξωτερικό. Στη συνάντηση συμμετείχε και ο σύμβουλος για θέματα Μέσης Ανατολής του Τούρκου Πρωθυπουργού ο Σεφέρ Τουράν.

Ο Καντί ταξίδεψε από τη Κωνσταντινούπολη στην Άγκυρα με ιδιωτικό αεροσκάφος που ανήκει στον Μεχμέτ Τσενγκίζ, γνωστό Τούρκο επιχιερηματία, ενώ το συνόδευαν οι προσωπικοί φρουροί του Τούρκου Πρωθυπουργού.

Επιεπλέον ο Καντί και ο Φιντάν συναντήθηκαν άλλες δύο φορές στη Κωνσταντινούπολη, στις 14/04/2012 στο συνεδριακό χώρο Χαλίτς και στις 14/06/2012 στο περιφερειακό στρατηγείο της ΜΙΤ στην Πόλη. Είναι σημαντικό να ειπωθεί ότι εάν και επισήμως, σύμφωνα με το Τουρκικό νόμο υπάρχει απαγόρευση εισόδου του στη χώρα, ο ίδιος κυκλοφορούσε με την ανώτατη κρατική εξουσία ενώ όλες οι αποχρώσες ενδείξεις συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι ο Καντί εξυπηρετεί αφενός μεν Τουρκικούς σχεδιασμούς στη Συρία ως χρηματοδότης εξτρεμιστικών οργανώσεων και αφετέρου ως παλαιόθεν στέλεχος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, αποτελεί το σύνδεσμό με τα κράτη του Κόλπου και ιδιαίτερα το Κατάρ.

Άλλες συναντήσεις πραγματοποιήθηκαν στην Άγκυρα στις 29/09/2012, στις 13/12/2012 και στις 15/02/2013, όλες παρουσία του διοικητή της ΜΙΤ και ανώτατων πολιτικών παραγόντων.

Ο Καντί είναι ιδρυτικό μέλος του ιδρύματος Μουβακάφ που προαναφέρθηκε, το οποίο λειτουργούσε υπό την αιγίδα του οργανισμού Μακντάμπ αλ Κινταμάτ , ο οποίος είχε ιδρυθεί από τον Οσάμα Μπιν Λάντεν το 1984 στο Αφγανιστάν με αρχικό κεφάλαιο 2 εκ. Δολλαρίων της εποχής που προήλθαν από τη Σαουδική Αραβία και τις ΗΠΑ με μεσολαβητή την υπηρεσία πληροφοριών του Πακιστάν. Μετά το 1989 η πλειονότητα των στελεχών αυτής της οργάνωσης επάνδρωσε το τρομοκρατικό δίκτυο Αλ Κάιντα.

Το ίδρυμα Μουβακάφ χρηματοδότησε και συντόνισε την αποστολή ενός τάγματος Μουτζαχεντίν στη Βοσνία το 1993-1995, όπως και το λαθρεμπόριο όπλων από την Αλβανία στους Μουσουλμάνους της Βοσνίας την ίδια περίοδο.
Ο Καντί ήταν ο μεγαλομέτοχος της τράπεζας Ντεποσίντνα του Σεράγεβο, από όπου ελάμβαν χώρα οι λαθρεμπορικές δοσοληψίες. Ο Μπίν Λάντεν είχε συμμετάσχει ως μέτοχος και σε πέντε από τις εταιρείες που διατηρούσε ο Καντί στην Αλβανία.

Παρόλο που ο Καντί έχει σοβαρότατες κατηγορίες εις βάρος του και υπάρχουν διεθνείς κυρώσεις που υπαγορεύουν το «πάγωμα» των κεφαλαίων του, στην πραγματικότητα εξακολουθεί να διατηρεί τις κάτωθι εταιρείες
Saudi National Consulting Center (Σαουδική Αραβία)
Quordoba Real Estate Co., Inc (Σαουδική Αραβία)
Caravan Co. (Τουρκία)
Himont Chemical, (Πακιστάν)
Cariba Bank (Καζακστάν)
M.M. Badkook Co. (Σαουδική Αραβία)

Ένας από τους τρόπους με τους οποίους ο Καντί απέφευγε τις διεθνείς κυρώσεις, ήταν η βοήθεια που του προσέφερε ο Σαουδάραβας επιχειρηματίας και ιδιοκτήτης της Τουρκικής εταιρείας σούπερμαρκετ ΒΜΙ, Ζουχέρ Φαγέζ οποίος ίδρυσε την οφσορ Worldwide Ltd στην νήσο του Μαν στη Βρετανία για να υποβοηθά τη διεθνή διακίνηση κεφαλαίων του Καντί.

Η μέθοδος που ακολούθησε ο Καντί ήταν να κάνει μια εικονική μεταβίβαση των μετοχών που ο ίδιος διατηρούσε στη ΒΜΙ στο συνεργάτη του μέσω της οφσορ. Ο τελευταίος διατηρεί στη Σαουδική Αραβία την εταιρεία Zuhair Fayez Partnership που αναλαμβάνει έργα για το μεγάλο κατασκευαστικό όμιλο της οικογένειας Μπιν Λάντεν.

Πηγή RIMSE
Η οργή στις κοινωνίες όλων των πολιτών μεγαλώνει καθημερινά.
Η απαξίωση των πολιτικών σε όλες τις χώρες είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός.
Το οικονομικό πρόβλημα είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα που επίσης διογκώνεται από τα σκοτεινά γραφεία των παγκιοσμιοποιητών.
Η συνταγή που χρησιμοποιείται δείχνει τρία πράγματα:
  • ή θα γίνει μία παγκόσμια στρατιωτική σύρραξη,
  • ή θα γίνει μία παγκόσμια κοινωνική έκρηξη
  • ή θα εμφανιστεί μία παγκόσμια λύση που θα διαγράψει το οικονομικό πρόβλημα.
Η κοινή συνισταμένη και στις τρεις λύσεις, είναι η παγκοσμιοποίηση της πολιτικής, η κοινή παγκόσμια οικονομία - νόμισμα, η κοινή παγκόσμια διαχείριση των κοινωνιών... 

Ποιός και πως θα προταθεί να κυβερνήσει; 
Με βάση ποιούς νόμους θα γίνεται η παγκόσμια διαχείριση των διαφορετικών κοινωνιών; 

Μετά την απαλοιφή της λέξης έθνος, περνάμε πλέον σε μία διεθνή κοινωνία, η οποία θα είναι πανομοιότυπη του πύργου της Βαβέλ. 
Τα πολυπληθή κράτη θα εκπροσωπούνται με σχετική επάρκεια σε μία διεθνή κυβέρνηση και θα περνάνε τα συμφέροντά τους. Τα μικρά κράτη απλά θα σβήσουν, αφού θα αναμιχθούν με μετακινούμενους πληθυσμούς. 
Ο πολιτισμός θα γίνει ένα πολύχρωμο κοκτέιλ και η θρησκεία θα γίνει ένα συνονθύλευμα δοξασιών όλων των θρησκειών (με έμφαση στο ισλάμ που θέλει - επιβάλει απόλυτα υποταγμένους πολίτες). 

Είτε θέλουμε να το πιστέψουμε, είτε όχι, το σχέδιο είναι σε λειτουργία, οι κινήσεις είναι ορατές και τα αποτελέσματα προδιαγεγραμμένα. 
Η προτεινόμενη "λύση" της παγκόσμιας σύρραξης φαίνεται να υπερισχύει των άλλων αφού έτσι θα γίνει εφικτή και μία σημαντική μείωση του πληθυσμού του πλανήτη (λιγότεροι άνθρωποι ελέγχονται ευκολότερα). 

Το πεδίο σύγκρουσης που επιλέχθηκε -όπως όλα δείχνουν- είναι η Μέση Ανατολή. 
Η επόμενη ημέρα θα βυθίσει την ανθρωπότητα σε έναν μοναδικό στα παγκόσμια χρονικά σκοταδισμό. 

Και όμως, όλα μπορούν να ανατραπούν από ένα "τυχαίο γεγονός", έναν "από μηχανής θεό" που ενδέχεται να εμφανιστεί για να καταστρέψει το καλοβαλμένο σχέδιο της παγκοσμιοποίησης. 
Ζούμε σε μία περίοδο που είναι άγνωστο πως θα καταγραφεί από τους ιστορικούς του αύριο (αφού είναι γνωστό πως την ιστορία την γράφουν όπως επιθυμούν οι νικητές). 
Όμως, είναι γεγονός πως είμαστε παρόντες σε αυτά που συμβαίνουν και θα γίνουμε μάρτυρες μοναδικών ιστορικών γεγονότων. 
Η ψυχική και η φυσική μας προετοιμασία είναι απαραίτητη για να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε σε καταστάσεις που θα μας επηρρεάσουν και ίσως να μας καταστρέψουν. 
Είμαστε έτοιμοι για την επόμενη ημέρα; 
Είμαστε έτοιμοι να δούμε όσα θα συμβούν; 
Είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τα ανθρωπόμορφα αρπακτικά που κατακλύζουν τον πλανήτη;
Είμαστε έτοιμοι να κατανοήσουμε τα γεγονότα που έρχονται καλπάζοντας; 
Είμαστε έτοιμοι να θέσουμε νέα όρια φυσικής αντοχής και ψυχικού σθένους στους εαυτούς μας;

Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους! 

Η αναδημοσίευση ενυπόγραφων άρθρων και μεταφράσεων του ιστολογίου επιτρέπεται μόνο με έγγραφη ενεργή αναφορά στο ιστολόγιο.
Του Κώστα Ράπτη

Με τα ιταλικά μέτρα, δύο μήνες πολιτικής σταθερότητας είναι ήδη πολλοί. Εξ ού και η συζήτηση για τις δυνατότητες επιβίωσης της κυβέρνησης Letta έχει ήδη αρχίσει. Ωστόσο, στην ιταλική πολιτική σκηνή συνηθίζεται επίσης να λέγονται πολλά που δεν θα πρέπει να λογαριάζονται τοις μετρητοίς. Προς το παρόν, δεν αντιμετωπίζουν κίνδυνο να διαταραχθούν ούτε τα “μπάνια” του ιταλικού λαού, ούτε η... καμπάνια της Angela Merkel για τις γερμανικές εκλογές του Σεπτεμβρίου.

Πηγή της έντασης αποτελεί βεβαίως ο ακατάβλητος Silvio Berlusconi, ο οποίος κρατάει ανοιχτό το “αντάρτικο” χαμηλής έντασης ως προς την περιοριστική οικονομική πολιτική –η οποία συγκεντρώνει την μήνι όχι μόνο των εργαζομένων και των συνταξιούχων αλλά και ικανού μέρους της ιταλικής εργοδοσίας.

Μάλιστα στις αρχές του μήνα είχε καλέσει τους συμπατριώτες του σε μπρα ντε φερ απέναντι στους βόρειους εταίρους και “ιδίως τη Γερμανία της Άγκελα Μέρκελ”, ώστε να εγκαταλειφθούν οι αποπληθωριστικές πολιτικές. Ειδάλλως, πρόσθεσε, θα πρέπει να αναζητηθούν “εθνικές και περιφερειακές λύσεις έξω από τους μηχανισμούς του ευρώ”.

Θα έλεγε κανείς ότι πρόκειται για λεονταρισμούς άνευ περιεχομένου στον βαθμό που δεν υπάρχουν στο ευρωπαϊκό σκηνικό πιθανοί σύμμαχοι της Ιταλίας σε μια τέτοια τιτάνια αντιπαράθεση, όσο ο Hollande και ο Rajoy κοιτούν αλλού. Εξ ού και το “μπρα ντε φερ” μεταφέρθηκε στην εσωτερική πολιτική της Ιταλίας με τον “Λαό της Ελευθερίας” να απειλεί με ανατροπή της κυβέρνησης, εάν δεν ακυρωνόταν, όπως αποτελούσε προεκλογική του δέσμευση, η προγραμματισμένη αύξηση του ΦΠΑ την 1η Ιουλίου από το 21% στο 22%. (Σε συνάντηση Berlusconi-Letta την Τρίτη συμφωνήθηκε η αναβολή της αύξησης για ένα τρίμηνο).

Όμως στους δύο μήνες από τη συγκρότηση της κυβέρνησης Letta έχουν σημειωθεί τρεις μεγάλες ανατροπές. Η πρώτη αφορά την ενίσχυση της κεντροαριστεράς στις δημοτικές εκλογές που παρεμβλήθηκαν και την απώλεια από την μπερλουσκονική κεντροδεξιά προπυργίων της όπως η Λομβαρδία. Η δεύτερη έχει να κάνει με το “ξεφούσκωμα” του κινήματος Πέντε Αστέρων του Beppe Grillo, που αποτέλεσε τη μεγάλη έκπληξη στις βουλευτικές εκλογές, αλλά στις δημοτικές έχασε της μισές του ψήφους, εν μέσω μεγάλης αποχής. Ήδη στους κόλπους του “Κινήματος” πληθαίνουν οι κεντρόφυγες τάσεις, από μέρους βουλευτών και γερουσιαστών που δυσφορούν με το αυταρχικό στυλ ηγεσίας και την προγραμματική ασάφεια του Grillo, με αποτέλεσμα να καθίσταται περισσότερο πιθανή η συγκρότηση μιας νέας συμμαχίας περί την κεντροαριστερά, εάν ανατρεπόταν η κυβέρνηση Letta.

Η τρίτη και θεαματικότερη ανατροπή αφορά το δικαστικό σφυροκόπημα που δέχεται ο Berlusconi, τροφοδοτώντας μεν το ανέβασμα των τόνων της πολιτικής αντιπαράθεσης από πλευράς του αλλά επιβάλλοντας ταυτόχρονα και πολύ προσεκτικούς χειρισμούς.

Η πρωτόδικη καταδίκη του σε επταετή φυλάκιση και ισόβια στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων για την υπόθεση των “μπούνγκα-μπούνγκα πάρτυ” υπήρξε εντυπωσιακή, αλλά πιθανότατα δεν είναι η πιο καθοριστική.

Την Πέμπτη, στο πλαίσιο εξωδικαστικού συμβιβασμού με την εισαγγελία της Νάπολης, ο πρώην γερουσιαστής του κόμματος Ιταλία των Αξιών Sergio de Gregorio παραδέχθηκε ότι χρηματίστηκε από τον Berlusconi με 3 εκατομμύρια ευρώ για να σταματήσει να στηρίζει το 2008, την κυβέρνηση του Romano Prodi. “Η περίπτωσή μου δεν είναι ασφαλώς η μοναδική. Στην Βουλή και στην Γερουσία βρίσκεται σε εξέλιξη μια συνεχής διαπραγμάτευση αξιωμάτων, με την σχετική επιβράβευση” δήλωσε ο μεταμεληθείς πρώην γερουσιαστής, ο οποίος με την ομολογία του ανοίγει το δρόμο για παραπομπή του Καβαλιέρε σε δίκη για διαφθορά.

Παράλληλα, ο γενικός εισαγγελέας του Αρείου Πάγου της Ρώμης ζήτησε την καταδίκη, έστω και με μειωμένο πρόστιμο, του ομίλου Berlusconi για την υπόθεση Mondadori, που ξεκίνησε πριν από 23 χρόνια.

Το εφετείο είχε αποφανθεί πως ο όμιλος Berlusconi κατάφερε να αποκτήσει τον έλεγχο του ονομαστού εκδοτικού οίκου, υπερισχύοντας του επιχειρηματία (και ιδιοκτήτη μέσων ενημέρωσης που στηρίζουν την κεντροαριστερά) Carlo de Benedetti, χάρη στον χρηματισμό ενός δικαστή.

Όμως η μεγαλύτερη δικαστική πρόκληση για τον Berlusconi αναμένεται το φθινόπωρο, οπότε ο Καβαλιέρε θα κριθεί από τον Άρειο Πάγο της Ρώμης για την υπόθεση απάτης που σχετίζεται με εικονικά τιμολόγια για την αγοραπωλησία τηλεοπτικών δικαιωμάτων. Στη διαδικασία αυτή εξαντλούνται τα ένδικα μέσα, με κίνδυνο να παγιωθεί η ποινή της στέρησης πολιτικών δικαιωμάτων. Εξ ού και η συζήτηση που άνοιξε σε τμήμα της κεντροδεξιάς (όχι χωρίς αντιδράσεις) για προώθηση στην πολιτική της 47χρονης θυγατέρας του Berlusconi, Marina, ως ενός νεανικού προσώπου ικανού να αντιπαρατεθεί στον 38χρονο Matteo Renzi, πιθανότερο αυριανό ηγέτη της κεντροαριστεράς – εξασφαλίζοντας τη συνέχεια της “δυναστείας”. 

Το φθινόπωρο αναμένεται ταραχώδες.

Το σύνθημα που "έριξε" στο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας ο Αντώνης Σαμαράς, ήταν η "Νέα Ελλάδα", το οποίο -προφανώς για επικοινωνιακούς λόγους κρίθηκε ως το καλύτερη- σε μία προσπάθεια απεγκλωβισμού και κάθαρσης της εικόνας του ίδιου του πρωθυπουργού και του κόμματός του.

Όμως, γι αυτό ακριβώς το σύνθημα, καταγγέλεται ο Αντώνης Σαμαράς για λογοκλοπή ή για -τουλάχιστον- σπίλωση του ονόματος Ελληνικού κόμματος το οποίο ιδρύθηκε πριν 3 χρόνια και λειτουργεί ως επίσημα αναγνωρισμένο κόμμα με το όνιμα "Νέα Ελλάδα".
Έτσι,  ο πρόεδρος του κόμματος "Νέα Ελλάδα" απέστειλε καταγγελτική επιστολή προς τη Νέα Δημοκρατία, την οποία κοινοποίησε με δελτίο τύπου σε όλα τα ΜΜΕ της χώρας, μέσω της οποίας απαιτεί την άμεση απόσυρση (εκ μέρους του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας) της χρήσης "Νέα Ελλάδα".

Προφανώς η έλλειψη έμπνευσης για συνθήματα οδήγησε τη Νέα Δημοκρατία στην... λογοκλοπή (και σπίλωση με βάση τους συνειρμούς). Απορία δική μας είναι πως είναι δυνατόν να εμπνευστούν τον τρόπο διεξόδου της χώρας από την κρίση, όταν δεν μπορούν να εμπνευστούν ούτε πολιτικά συνθήματα...!



Διευκρινίσεις σχετικά με την εγκύκλιο του Γιάννη Βρούτση

Του Γιώργου Λαμπίρη

Τι μπορεί να σημαίνει η εγκύκλιος του υπουργείου Εργασίας  και συγκεκριμένα της Διεύθυνσης Αμοιβής και Εργασίας, η οποία έρχεται να βάλει φρένο στην πενθήμερη εργασία που όλοι γνωρίζαμε μέχρι σήμερα; Θα ισχύει ο βασικός μισθός και για εργασία σε εξαήμερη βάση χωρίς προασαύξηση για εργασία το Σάββατο και την Κυριακή; Τι θα συμβεί με τις υπερωρίες; Εξαήμερη εργασία με λιγότερες ώρες ανά ημέρα - Υπερωρίες και προσαυξήσεις

Το news.gr επικοινώνησε με τον καθηγητή Εργατικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, Δημήτρη Ζερδελή, ο οποίος όπως διευκρινίζει η κατάργηση του πενθημέρου μπορεί να γίνει με ατομική συμφωνία μεταξύ εργοδότη και εργαζόμενου. 
“Εάν υπερβαίνει τις 40 ώρες, ο εργοδότης οφείλει να καταβάλει αμοιβές υπερεργασίας. Το εξαήμερο δεν αλλάζει το συνολικό χρόνο εργασίας, ο οποίος δεν μπορεί να ξεπερνάει τις σαράντα ώρες, υπό την προϋπόθεση ότι μειώνονται οι ώρες απασχόλησης της καθημερινές ώστε να μοιράζονται στη διάρκεια του εξαημέρου. Για παράδειγμα 6 ώρες αντί για 8 την ημέρα”, εξηγεί ο κύριος Ζερδελής. “Παρόλ' αυτά παραμένει η ασφαλιστική δικλείδα των 40 ωρών. Ο νόμος δεν υποχρεώνει τον εργαζόμενο να δουλέψει 45 ώρες – 6 ημέρες την εβδομάδα με 586 ευρώ βασικό μισθό χωρίς να πληρώνεται υπερωρίες. Αν κάποιος εργαστεί πέρα από 40 ώρες πρέπει να λάβει υπερωρίες σε συνδυασμό με προσθήκη της νόμιμης προσαύξησης του 20%, για εργασία πέραν του πενθημέρου”, εξηγεί ο καθηγητής.
Πάντως και όπως προσθέτει ο κ. Ζερδελής, οι εργαζόμενοι δικαιούνται προσαύξηση μόνο για την Κυριακή και όχι για το Σάββατο.

Από την πλευρά της, η εργατολόγος Μαρλέν Ασημακοπούλου, υποστηρίζει ότι αν κάτι τέτοιο ξεκινήσει στα καταστήματα επισιτισμού θα είναι πολύ εύκολο να επεκταθεί και σε άλλες επιχειρήσεις. “Η αρχή έχει γίνει ήδη σε επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον τουρισμό, και ενώ ήταν στη διακριτική ευχέρεια του εργαζόμενου να πει και “όχι”, πλέον δεν μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο”.

"Εργαζόμενοι δέχονται πιέσεις να εργαστούν και Σάββατο για να μη μειωθεί ο μισθός τους"

Σε κάθε περίπτωση, όπως διευκρινίζει, θα ισχύει ο βασικός μισθός χωρίς προσαυξήσεις για σαββατιάτικη εργασία. “Έχω συγκεκριμένα παραδείγματα, όπου οι εργαζόμενοι δέχονται πιέσεις για να δουλέψουν και το Σάββατο για να μην υποστούν μειώσεις στους μισθούς τους. Βρισκόμαστε στο σημείο, όπου ουσιαστικά πρέπει να διαγράψουμε από τη μνήμη μας την πληρωμή του Σαββατοκύριακου ως υπερωρία”.

Περιθώρια αντίδρασης του εργαζόμενου

Πάντως, η κυρία Ασημακοπούλου μιλάει για μία εγκύκλιο, η οποία δεν είναι νομοθέτημα.
“Οι εγκύκλιοι παρόλ' αυτά έχουν αρχίσει να υποκαθιστούν και τους νόμους", σημειώνει. "Νομικά μπορεί κάποιος να αρνηθεί, καθώς όταν έχει ατομική σύμβαση – δεδομένου ότι έχουν λήξει οι κλαδικές –, που λέει ότι δουλεύει πενθήμερο και 8 ώρες την ημέρα δεν είναι δυνατόν να συναινέσει στην απαίτηση του εργοδότη που για εξαήμερη και επταήμερη εργασία”, συμπληρώνει. Όπως επίσημαίνει η εργατολόγος, η εγκύκλιος έρχεται να χτυπήσει καμπανάκι, προλειαίνοντας το έδαφος, ενώ δεν αποκλείεται το επόμενο βήμα να είναι μία σχετική νομοθετική ρύθμιση.
“Οι εργαζόμενοι μπορούν να απευθύνονται στην επιθεώρηση εργασίας, η οποία οφείλει να λάβει θέση, κάτι που δεν συμβαίνει πάντα. Αν πάλι δε συμβεί κάτι τέτοιο, μπορούν να υποβάλλουν εξώδικο ότι οι συγκεκριμένες απαιτήσεις βρίσκονται έξω από την σύμβαση τους και δέχονται πιέσεις να την παραβιάσουν, μπροστά στο δίλημμα μονομερούς μείωσης μισθού ή απόλυσης".
Κατοχύρωση μόνο με εξώδικο

Υποστηρίζει μάλιστα, ότι στην περίπτωση κατά την οποία ο εργαζόμενος υφίσταται τις πιέσεις και αρνηθεί να εργαστεί σε αυτό το καθεστώς, θα πρέπει να το πράξει μόνο με εξώδικό γιατί σε προφορικό επίπεδο δεν μπορεί να αποδείξει ότι απολύθηκε για το συγκεκριμένο λόγο.

Συνεχίζουν να ισχύουν ο βασικός μισθός και επιδόματα

Πάντως, και σύμφωνα με τις διευκρινίσεις του υπουργείου Εργασίας, το έγγραφο αναφέρει, ότι με βάση το νόμο του 2ου Μνημονίου (4046/2012), "μετά την πάροδο του τριμήνου και εφόσον εν τω μεταξύ δεν έχει συναφθεί νέα Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, εξακολουθούν να ισχύουν μόνο οι όροι εκείνοι που αφορούν α) τον βασικό μισθό ή το βασικό ημερομίσθιο και β) τα επιδόματα ωρίμανσης, τέκνων, σπουδών και επικινδύνου εργασίας, εφόσον τα επιδόματα αυτά προβλέπονταν στις συλλογικές συμβάσεις που έληξαν ή καταγγέλθηκαν, ενώ παύει αμέσως να ισχύει κάθε άλλο προβλεπόμενο σε αυτές επίδομα".

Κατά συνέπεια, "οι μη μισθολογικοί όροι των συμβάσεων που έχουν λήξει και έχει παρέλθει και η παράταση ισχύος τους μπορούν να μεταβληθούν με νέα συλλογική σύμβαση καθώς και με ατομική σύμβαση εργασίας με τη σύμφωνη γνώμη του εργαζόμενου", κάτι που σημαίνει ότι ανά πάσα ώρα και στιγμή οι ημέρες εργασίας είναι πολύ πιθανό να μεταβληθούν ή συμβαίνει ήδη. Τι ισχύει σύμφωνα με το υπουργείο στον κλάδο επισιτισμού

Ειδικότερα, για τον κλάδο των επισιτιστικών καταστημάτων, από τον οποίο υποβλήθηκε και το σχετικό ερώτημα, το υπουργείο Εργασίας αναφέρει, ότι η ισχύς της κλαδικής σύμβασης έχει λήξει από τις 14/8/2012 και για τους νεοπροσλαμβανόμενους με ατομική σύμβαση μπορεί να συμφωνηθεί η εξαήμερη εβδομαδιαία εργασία.

Αυτό που είναι ιδιαίτερα σημαντικό είναι το γεγονός, ότι για τους παλαιούς εργαζομένους συνεχίζουν να ισχύουν οι ρυθμίσεις της κλαδικής σύμβασης για πενθήμερη εργασία, με δύο συνεχόμενες ημέρες ανάπαυσης, καθώς το ουσιαστικό καθεστώς απασχόλησής τους δεν φαίνεται εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον να μεταβάλλεται.

Διευκρινίσεις και ερμηνεία

Όπως εξηγεί ο εργατολόγος, Γιάννης Καρούζος, σχολιάζοντας το έγγραφο του υπουργείου, κάθε συλλογική σύμβαση εργασίας έχει και ορισμένα θεσμικά ζητήματα. 
“Για παράδειγμα καθιερώνει ημέρες άδειας επιπλέον από το νόμο, ενώ καθιερώνει και παροχές εκτός μισθού (επιδόματα). Όταν η συλλογική σύμβαση που περιέχει αυτές της αποδοχές λήξει, παρεμένε αδιευκρίνιστο νομικά, το αν τα θεσμικά αυτά ζητήματα αποτελούν κεκτημένο δικαίωμα του εργαζόμενου”. 

Αυτό σημαίνει ότι με τις αλλαγές του Μνημονίου και τη λήξη της Συλλογικής Σύμβασης, ο εργαζόμενος διατηρεί το βασικό μισθό και τα τέσσερα επιδόματα που αναφέρονται παραπάνω. 
“Με το έγγραφο αυτό όμως, αποκρυσταλλώνεται το πλαίσιο και γίνεται δεκτό και από το υπουργείο Εργασίας, ότι ο εργοδότης είναι υποχρεωμένος αυτά τα θεσμικά στοιχεία να τα χορηγεί μαζί με το βασικό μισθό. Κάτι τέτοιο, αποτελεί κατάκτηση του εργαζόμενου, ως προς τα δικαιώματά του, ενώ διαστηρεί ταυτόχρονα διατηρεί τη ισορροπία ως προς τη λειτουργία μιας επιχείρησης και τις σχέσεις εργοδότη εργαζόμενου”, καταλήγει ο κ. Καρούζος.
Πηγή: News.gr 


Από την μέρα που έκλεισε η ΕΡΤ, το νέο επιχείρημα που βγήκε από τα χείλη παπαγάλων και καλεσμένων τους, ήταν “όταν έκλεισαν τόσες ιδιωτικές επιχειρήσεις που ήταν όλοι αυτοί;“. Ερώτημα που απευθύνονταν σε όσους βρέθηκαν προς συμπαράσταση, στην αυλή του ραδιομεγάρου. Για κάποιον περίεργο λόγο που μόνο στην Ελλάδα βρίσκει εφαρμογή, όσοι ένιωθαν απέχθεια για τους απολυμένους της ΕΡΤ, άρχισαν να το παπαγαλίζουν. Ήρθε μετά και το κλείσιμο του εργοστασίου “Κατσέλης” και οι υποστηρικτές του Τίποτα ξεσάλωσαν.

Στο μυαλό τους βρέθηκε το τέλειο άλλοθι της ανύπαρκτης υποστήριξης που δεν έχουν προσφέρει σε κανένα.

Είναι τα άτομα εκείνα που διαλαλούσαν πως “οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι κοπρίτες“, άρα καλά παθαίνουν που απολύονται. Είναι αυτοί που τα βάζουν με όσους υποστήριξαν τους εργαζόμενους της ΕΡΤ και όχι π.χ. αυτούς του Κατσέλη. Μπορεί εσύ να έχεις υποστηρίξει τον έναν από τους δύο πράγματι ή ακόμα και τους μεν και τους δε. Όμως, οι υποστηρικτές του Τίποτα, αν τους ρωτήσεις, δεν έχουν υποστηρίξει ποτέ κανέναν.

Δεν έχουν πάρει ποτέ το μέρος του οποιουδήποτε, δεν έχουν συμπαρασταθεί, δεν έχουν εκφράσει την αλληλεγγύη τους, δεν τους βρίσκεις έστω να λυπούνται. Πολύ πιθανόν να έχουν ψηφίσει και κάποιο από τα κόμματα που επιμένουν να κυβερνούν την χώρα υπό κάθε λογής σχήμα.

Οι υποστηρικτές του Τίποτα είναι τα άτομα που κατηγορούν τους άλλους για τα χάλια τους. Εκείνοι που αποφεύγουν την αυτοκριτική. Εκείνοι που σε κρίνουν για την δηλωμένη σου υποστήριξη σε μια ομάδα ή έναν άνθρωπο, αλλά και για την μη στήριξή σου σε άλλους. Βέβαια αυτοί, λες και βρίσκονται σε κάποιο βάθρο, κοιτούν αφ’ υψηλού σαν να μην έχουν κι οι ίδιοι ηθική υποχρέωση να στηρίξουν κάποιον, παρά μόνο να κρίνουν.

“Τί έκανες εσύ;” πρέπει να τους ρωτήσεις. Το πιθανότερο είναι να πάρεις απάντηση “εγώ δουλεύω“. Είναι σίγουροι πως η δική τους σειρά δεν θα έρθει ποτέ, γιατί εκείνοι είναι “καλοί, εργατικοί, τίμιοι και κοιτάνε μόνο την δουλειά τους”. 

Μέχρι να ξημερώσει η μέρα που θα είναι αλλόφρονες γιατί κανείς δεν τους υποστήριξε επειδή έχασαν την δουλειά τους.

Πηγή: Strange Journal

Η υπόθεση της ελληνικής ομογένειας στην Αλβανία ουσιαστικά έχει χαθεί από το 1991, όταν η Ελλάδα αποδέχθηκε την ένταξη της Αλβανίας στη ΔΑΣΕ, χωρίς να προβάλλει κανέναν όρο

Γράφει ο Μακεδών

Πολύ σοβαρές είναι οι επισημάνσεις του προέδρου του Κόμματος Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΚΕΑΔ) κ. Βαγγέλη Ντούλε -ο οποίος εκλέγεται βουλευτής- σχετικά με την συμπεριφορά της ελληνικής κυβέρνησης. 

Σε συνέντευξή του στην «Εφημερίδα των Συντακτών», δεν αποκαλύπτει επακριβώς τι συνέβη, αλλά οι γνωρίζοντες τα πράγματα αντιλαμβάνονται.

Δεν λέγει, φερ’ ειπείν, ότι η αποτυχία της ελληνικής κοινότητας της Αλβανίας -που εξέλεξε λιγότερους βουλευτές από το κόμμα των Τσάμηδων- οφείλεται εν πολλοίς στον κομματισμό, τον οποίο επέτεινε η ελληνική κυβέρνηση, ώστε να μπορεί να ελέγχει τις ψήφους των Βορειοηπειρωτών στην Ελλάδα. Το υποστηριζόμενο (και δημιουργηθέν) υπ’ αυτής ομογενειακό κόμμα καταποντίστηκε, η δε «Ομόνοια» με το ΚΕΑΔ δεν μπόρεσε να παρουσιαστεί δυναμικά.

Για τους λόγους της αποτυχίας, ο κ. Ντούλες είπε: 
«Οι λόγοι πολλοί. Πρώτον, η γενικότερη αδιαφορία των συμπατριωτών μας να επιστρέψουν από την Ελλάδα και να δώσουν το «παρών» στην κάλπη. Η συμμετοχή στις περιοχές όπου ζει ο Ελληνισμός ήταν η χαμηλότερη σε όλη την επικράτεια.
Δεύτερον, η ψήφος πολλών πολιτών χαρακτηρίστηκε από την αγωνία της ανατροπής του Μπερίσα, οπότε οδηγήθηκε προς το βέβαιο καταφύγιο που σ' αυτήν την περίπτωση είναι το Σοσιαλιστικό Κόμμα.
Τρίτον, εμείς ως Ομόνοια και ΚΕΑΔ δεν είχαμε την παραδοσιακή συνεννόηση και στήριξη της Αθήνας και του υπουργείου Εξωτερικών υπό τον κ. Αβραμόπουλο».
Υπήρχε παραδοσιακά η επικοινωνία των ομογενών μας με το ελληνικό ΥΠΕΞ. Τώρα, ο κ. Ντούλες λέγει: 
«Είχαμε μονομερή, απροειδοποίητη αθέτηση της παραδοσιακής μας σχέσης από το υπουργείο Εξωτερικών. Η κυβέρνηση ήταν παντελώς απούσα».
Ο Νίκος Μελέτης σε ρεπορτάζ του στο «Έθνος», έγραψε κι αυτός ότι το ΚΕΑΔ έχει έντονα παράπονα από τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης, καθώς για πρώτη φορά στην ιστορία της «Ομόνοιας» δεν υπήρξε έστω και για συμβολικούς λογούς η καθιερωμένη συνάντηση της ηγεσίας της στην προεκλογική περίοδο με την ελληνική πολιτική ηγεσία και τον υπουργό Εξωτερικών.

Η υπόθεση της ελληνικής ομογένειας στην Αλβανία, ουσιαστικά έχει χαθεί από το 1991, όταν η Ελλάδα αποδέχθηκε την ένταξη της Αλβανίας στην ΔΑΣΕ, χωρίς να προβάλλει κανέναν όρο. Είχε γράψει τότε (20 Ιουνίου 1991), ο μακαριστός μητροπολίτης κυρός Σεβαστιανός, μεταξύ άλλων και τα εξής:
«Το υποστηριζόμενον από τον κ. Σαμαράν ότι τώρα θα ελέγχωμε την Αλβανία και θα την υποχρεώσουμε στον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, είναι αστείον και αποδεικνύει άγνοιαν της αλβανικής πονηρίας, η οποία ουδέποτε εσεβάσθη τις υποσχέσεις της. Τα ίδια υπεστήριζε και το ΠΑΣΟΚ το 1987, όταν έκαμε την μονομερή άρσιν του εμπολέμου. Και όμως, η Αλβανία τίποτε δεν εσεβάσθη από τότε μέχρι τώρα».
Στο τέλος της επιστολής του απευθύνεται στον τότε πρωθυπουργό κ. Κ. Μητσοτάκη και τον τότε ΥΠΕΞ κ. Α. Σαμαρά:
«Κύριε Πρωθυπουργέ και Κύριε Σαμαρά, Είμεθα υποχρεωμένοι να σας πούμε ότι και ημείς προσωπικώς, αλλά και οι χιλιάδες των Ελλήνων, που τόσα περιμέναμε από την Κυβέρνησί σας, αισθανόμεθα απογοητευμένοι από τους μέχρι τούδε χειρισμούς σας για το Βορειοηπειρωτικό. Ασφαλώς δε απογοητευμένος, αλλά και προδομένος θα αισθάνεται και ο υπόδουλος Ελληνισμός της Βορείου Ηπείρου. Δυστυχώς, τα ολέθρια εθνικά σφάλματα του παρελθόντος και οι τόσες «χαμένες πατρίδες» ουδέν μας εδίδαξαν…».
Είκοσι δύο χρόνια μετά, τα πράγματα δικαίωσαν τον κυρό Σεβαστιανό. Οι Έλληνες πολιτικοί, στην προσπάθειά τους να κερδίσουν ψήφους, διαίρεσαν κομματικά τους Έλληνες της Αλβανίας. Όχι μόνον δεν μας εδίδαξαν κάτι τα σφάλματα του παρελθόντος, αλλά τα συνεχίζουμε περισσότερο ολέθρια.

Υ.Γ. Ο τότε μητροπολίτης, ευγενικά, αποδίδει στον κ. Α. Σαμαρά «άγνοια της αλβανικής πονηρίας». Θα μπορούσε να πει «έτσι σας διέταξαν οι ισχυροί, έτσι κάνατε».

Πηγή: Βόρεια 

Δεν είναι όλα "ρόδινα" για την Ελλάδα

Γεωστρατηγικός αναλυτής

Το Αζερμπαϊτζάν συνιστά σημαντικό προμηθευτή πετρελαίου και φυσικού αερίου για την περιοχή της Κεντρικής Ασίας και της Ευρώπης. Μάλιστα, η ικανότητα παραγωγής φυσικού αερίου αναμένεται να πολλαπλασιασθεί αισθητά τα επόμενα χρόνια. Μοναδικό πρόβλημα της κυβέρνησης του Μπακού είναι η αβεβαιότητα, που δημιουργεί η απαίτηση της Τεχεράνης στην κατανομή της Κασπίας Θάλασσας (ένα πέμπτο σε Αζερμπαϊτζάν, Ιράν, Τουρκμενιστάν, Καζακστάν και Ρωσία).

Τομέας παραγωγής αζέρικου φυσικού αερίου
Σύμφωνα με την U.S. Energy Information Administration, τα αποδεδειγμένα αζέρικα αποθέματα φυσικού αερίου ανέρχονται σε 30 tcf (τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια) ή 850 bcm (δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα).

Σχεδόν το σύνολο του φυσικού αερίου του Αζερμπαϊτζάν παράγεται από δύο υπεράκτια κοιτάσματα: το ACG complex και το Shah Deniz (περίπου 40 km νοτιοανατολικά του Μπακού, στην Κασπία Θάλασσα). Το 2010, το Αζερμπαϊτζάν παρήγαγε 589 bcf (δισεκατομμύρια κυβικά πόδια) ή 16,6 bcm φυσικού αερίου και κατανάλωσε 350 bcf. Η παραγωγή του Shah Deniz ξεκίνησε στα τέλη του 2006, και έκτοτε, τριπλασιάσθηκε η συνολική παραγωγή του αζέρικου φυσικού αερίου. Το κοίτασμα ACG παρέχει φυσικό αέριο στην Azerigaz, μέσω υποθαλάσσιου αγωγού στο τερματικό Sangachal του Μπακού. Το Sangachal βρίσκεται νότια του Μπακού και είναι ένας από τους μεγαλύτερους ολοκληρωμένους τερματικούς σταθμούς επεξεργασίας φυσικού αερίου και πετρελαίου στον κόσμο. Εκεί μεταφέρεται, αποθηκεύεται και επεξεργάζεται το αργό πετρέλαιο και το φυσικό αέριο από τα ενεργειακά πεδία ACG complex και Shah Deniz. Στη συνέχεια, οι υδρογονάνθρακες μεταφέρονται μέσω του South Caucasus Pipeline προς εξαγωγή.

Η μελλοντική αύξηση της παραγωγής του αζέρικου φυσικού αερίου αναμένεται να προέλθει από τη συνεχιζόμενη ανάπτυξη του Shah Deniz, καθώς σύμφωνα με τη BP, τα εκτιμώμενα αποθέματα του εν λόγω κοιτάσματος ανέρχονται σε περίπου 30 tcf φυσικού αερίου.

Η πρώτη φάση της ανάπτυξης του κοιτάσματος Shah Deniz, η παραγωγή της οποία ξεκίνησε το 2006, περιλαμβάνει μία σταθερή υπεράκτια πλατφόρμα, δύο υποθαλάσσιους αγωγούς για τη μεταφορά των υδρογονανθράκων στην ξηρά, καθώς και ένα νέο χερσαίο τερματικό σταθμό επεξεργασίας φυσικού αερίου, δίπλα στον υφιστάμενο τερματικό σταθμό Sangachal. Το 2010, το Shah Deniz παρήγαγε περίπου 243 bcf φυσικού αερίου και 15 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου, ενώ ταυτόχρονα, συνέχισε να προμηθεύει με φυσικό αέριο τις αγορές του Αζερμπαϊτζάν, της Γεωργίας και της Τουρκίας. Η μέγιστη ετήσια παραγωγή της πρώτης φάσης ανάπτυξης του Shah Deniz αναμένεται να ανέλθει σε 315 bcf και σε 18 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου (50.000 βαρέλια ανά ημέρα). Ωστόσο, η πλήρης ανάπτυξη της παραγωγής του πεδίου Shah Deniz, που αναμένεται να ξεκινήσει μετά το 2017, υπολογίζεται σε επιπλέον 560 bcf, καθιστώντας το ένα από τα μεγαλύτερα έργα ανάπτυξης φυσικού αερίου σε όλο τον κόσμο. Δηλαδή, υπολογίζεται να παράγει περίπου 875 bcf (24,7 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα) φυσικού αερίου ετησίως, με το οποίο θα εφοδιάζει τις ευρωπαϊκές αγορές ενέργειας.

Σχετικά με τις τουρκο-αζέρικες ενεργειακές σχέσεις, θα πρέπει να αναφερθεί ότι τον Οκτώβριο του 2011 οι δύο χώρες υπέγραψαν αρκετές συμφωνίες εξαγωγής φυσικού αερίου, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που σχετίζονται με τη μεταφορά αζέρικου φυσικού αερίου προς την Ευρώπη μέσω της Τουρκίας, καθώς και των συμφωνιών πώλησης φυσικού αερίου από το Αζερμπαϊτζάν στην Τουρκία.

Η Azerigaz, ως θυγατρική της SOCAR, είναι υπεύθυνη για την επεξεργασία, τη μεταφορά, τη διανομή και την αποθήκευση του φυσικού αερίου, κυρίως στην εγχώρια αγορά. Η Azneft, μια άλλη θυγατρική της SOCAR, είναι υπεύθυνη για την εξερεύνηση, την ανάπτυξη και την παραγωγή των παλαιότερων χερσαίων και υπεράκτιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου, που κατέχει η SOCAR. Η Azerbaijan International Operating Company (AIOC) είναι η μεγαλύτερη ξένη κοινοπραξία που συνεργάζεται με τη SOCAR και ασχολείται αφενός με την ανάπτυξη του κοιτάσματος πετρελαίου και φυσικού αερίου Azeri Chirag Guneshli (ACG), αφετέρου με το κοίτασμα φυσικού αερίου Shah Deniz.

Η AIOC είναι μια κοινοπραξία 10 εταιρειών πετρελαιοειδών, που έχουν υπογράψει συμβόλαια με το Αζερμπαϊτζάν. Η BP προΐσταται στην AIOC, στην οποία συμμετέχουν: η Chevron, η Statoil, η Turkiye Petrolleri, η ExxonMobil και η SOCAR. Η BP και ένας αριθμός εταίρων της AIOC πραγματοποίησαν σημαντικές άμεσες επενδύσεις στον τομέα ανάπτυξης της ACG, καθώς επίσης και στην κατασκευή του πετρελαιαγωγού Μπακού-Τιφλίδας-Τσεϊχάν (BTC). Πέραν αυτών, η BP είναι ο μεγαλύτερος ξένος επενδυτής στο Αζερμπαϊτζάν από το 1992. Η BP μαζί με τη Statoil έχουν αναλάβει τον τομέα του φυσικού αερίου του κοιτάσματος Shah Deniz και είναι οι μεγαλύτεροι μέτοχοι της κοινοπραξίας Shah Deniz (BP 25,5% και Statoil 25,5%).

Ερωτήματα για τον αγωγό Trans Adriatic Pipeline (TAP)
Η ελληνική κυβέρνηση εκτιμά ότι η απόφαση του Αζερμπαϊτζάν να επιλέξει τον αγωγό ΤΑΡ, έναντι του Nabucco West, για τη μεταφορά του φυσικού αερίου της Κασπίας στην Ευρώπη, συνιστά μια από τις πλέον θετικές εξελίξεις σε γεωστρατηγικό, πολιτικό, γεωοικονομικό και φυσικά επενδυτικό επίπεδο, των τελευταίων χρόνων για την Ελλάδα.

Βραχυμεσοπρόθεσμα, όλα τα δεδομένα είναι λογικό να οδηγούν σε αυτή την εκτίμηση. Αυτή η εκτίμηση ακούγεται με περισσή αισιοδοξία όχι μόνο από τα κυβερνητικά στελέχη, αλλά και από στελέχη της αντιπολίτευσης. Εξάλλου ήταν αναμενόμενο ότι η νέα δικομματική ελληνική κυβέρνηση δεν θα άφηνε να πάει χαμένη μια τέτοια ευκαιρία, η οποία θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για την επανέναρξη του success story, που τόσο απότομα διεκόπη πριν λίγες εβδομάδες.

Πέρα από όλα αυτά τα θετικά και μη αμφισβητήσιμα προς το παρόν μηνύματα, η κατασκευή και η λειτουργία του αγωγού TAP, μεσομακροπρόθεσμα, μπορεί να επιφέρει αρνητικές εξελίξεις στον ενεργειακό τομέα της Ανατολικής Μεσογείου και κυρίως στην εκμετάλλευση των ισραηλινών, των κυπριακών και των πιθανών ελληνικών κοιτασμάτων φυσικού αερίου (Δυτικής Ελλάδας και νοτίως της Κρήτης). Συγκεκριμένα, γεννούνται σημαντικά ερωτήματα, όπως:
  • Ο αγωγός TAP θα λειτουργήσει ανταγωνιστικά στην εξαγωγή του ισραηλινού, κυπριακού και του πιθανού μελλοντικού ελληνικού φυσικού αερίου προς τις ευρωπαϊκές αγορές ενέργειας; Αν ναι, τότε ποιες θα είναι οι συνέπειες για την Ελλάδα και την Κύπρο ως προς την εκμετάλλευση αυτών των αποθεμάτων υδρογονανθράκων;
  • Κατά πόσο η θέση και η λειτουργία του TAP θα ληφθεί υπόψη από τους Ισραηλινούς, με αποτέλεσμα να επιλέξουν τη σύνδεσή τους με αυτόν, αντί να επιλέξουν το σχεδιασμό ενός αγωγού Ανατολικής Μεσογείου–Κρήτης–Ηγουμενίτσας–Ιταλίας, που σαφώς προωθεί τα ελληνικά συμφέροντα; Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε ότι η ευθεία απόσταση από τα ισραηλινά ενεργειακά πεδία της Ανατολικής Μεσογείου μέχρι τον αγωγό TAP είναι περίπου 700 χιλιόμετρα (περιοχή της Άγκυρας) και το κόστος σύνδεσης υπολογίζεται σε δύο έως τρία δισεκατομμύρια δολάρια. Αντίθετα, η κατασκευή ενός τερματικού σταθμού υγροποίησης φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο υπολογίζεται σε περίπου 10 δισεκατομμύρια δολάρια. Φυσικά, τα ίδια δεδομένα θα έχει να επεξεργασθεί και η Κυπριακή Δημοκρατία, σε περίπτωση που τα αποθέματά της σε φυσικό αέριο είναι εξαγώγιμα. Δηλαδή, Τελ Αβίβ και Λευκωσία δεν είναι απίθανο να καταλήξουν στην επιλογή διασύνδεσης με τον TAP, μέσω Τουρκίας.
Πηγή OnAlert