Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

4 Αυγ 2011

Ο Μπερλουσκονι δεν είναι Παπανδρέου

Έρευνα κατά των οίκων αξιολόγησης Moody’s και S&P πραγματοποιούν οι ιταλικές δικαστικές αρχές, μετά τις αναταράξεις που προκάλεσαν στην οικονομία της Ιταλίας, οι αναφορές τους.

Επιθεωρητές πραγματοποίησαν έφοδο στα γραφεία των δύο οίκων αξιολόγησης και κατάσχεσαν έγγραφα. Σύμφωνα με το ιταλικό πρακτορείο ειδήσεων ANSA, τρεις αναλυτές των δύο οίκων βρίσκονται στο μικροσκόπιο των αρχών.

Σε ανακοίνωσή της η Moody’s ανέφερε ότι συνεργάζεται με τις αρχές, ενώ από την πλευρά της η Standard & Poors απέρριψε τις κατηγορίες.

Το τελευταίο διάστημα και οι δύο οίκοι αξιολόγησης εξέδωσαν προειδοποιήσεις για πιθανή υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας, εντάσσοντας την Ιταλία στις χώρες που έχουν προσβληθεί από την κρίση χρέους στην Ευρωζώνη.

Αντιθέτως, η Fitch, σε ανακοίνωσή της, τον περασμένο μήνα, είχε τονίσει ότι τα μέτρα που ενέκρινε η ιταλική βουλή, αποτελούν ένδειξη σταθερότητας.


hu Aug 4, 2011 1:13pm EDT

MILAN, Aug 4 (Reuters) – Italian prosecutors have seized documents at the offices of rating agencies Moody’s and Standard & Poor’s in a probe over suspected “anomalous” fluctuations in Italian share prices, a prosecutor said on Thursday.

The measure is aimed at “verifying whether these agencies respect regulations as they carry out their work,” Carlo Maria Capistro, who heads the prosecutors’ office in the southern town of Trani which is leading the probe, told Reuters.

The documents were seized at the Milan offices of the two agencies on Wednesday, he said, adding that prosecutors had also asked Italian market regulator Consob to provide documents relating to their registration in Italy.

S&P in Italy said in a statement it believed the probe was “groundless”.

“We strongly defend our work, our reputation and that of our analysts,” it said.

Moody’s said it “takes its responsibilities surrounding the dissemination of market sensitive information very seriously and is cooperating with the authorities.”

The Trani prosecutors have opened two probes — one for each rating agency — after a complaint by two consumer groups over the impact of their reports about Italy on Milan stock prices.

The first complaint was filed against Moody’s after it published a report in May 2010 about the risk of contagion for Italian banks from the Greek crisis.

A second complaint filed in May this year targeted Standard & Poor’s after it threatened to downgrade Italy’s credit rating because of its huge public debt.

The prosecutors are also investigating whether any crimes were committed during a sell-off in Italian assets on July 8 and July 11 as fears spread that the euro zone’s third largest economy is being sucked into the widening debt crisis.

One of the consumer groups behind the complaints said the probe was aimed at finding out whether the market’s sharp drop was due to a “precise scheme by hedge funds and other unidentified players that could be linked to the negative comments about Italian public finances by the rating agencies.”

Consob last month summoned Moody’s and S&P for meetings and urged them not to release their statements during market hours.

Του Καθηγητή Γιώργου Παύλου

Πολυτεχνική Σχολή, Πανεπιστήμιο Ξάνθης

“Παιδεία είναι το ξύπνημα στην περιοχή της άπειρης και ανυποχώρητης νοσταλγίας του είναι και του όλου των όντων των εφήμερων και ανύπαρκτων. Παιδεία είναι να κατοικείς στα όρια του χώρου και του χρόνου αναμένοντας όλα τα χαμένα και ανύπαρκτα, αυτά για τα οποία κανείς λογικός και καθώς πρέπει άνθρωπος δεν νοιάζεται. Παιδεία σημαίνει να μπορείς να ακούς όλο το βουβό κλάμα του κόσμου του εφήμερου και του περιβάλλοντος, αφήνοντας στην άκρη την δική σου θλίψη ή χαρά. Παιδεία σημαίνει να θλίβεσαι για τον άλλο, τον κάθε άλλον, τον όλο Άλλον. Παιδεία σημαίνει να ζείς και να αγαπάς, να πεθαίνεις και να αγαπάς και, αν ξαναγεννηθείς, πάλι να αγαπάς. Παιδεία σημαίνει να τα θέλεις όλα, να τα παντρεύεσαι όλα, να πάσχεις για όλα και να μην τα λησμονάς.”

Η Παιδεία σημαίνει δύο πράγματα και δύο αρχές, Γνώση και Ήθος. Το ένα, μάλιστα, ενισχύει το άλλο. Διότι η απόκτηση γνώσης σε βάθος απαιτεί κόπο, υπομονή, επιμονή και έρωτα της αλήθειας σε κάθε γνωσιακό επίπεδο ή κατεύθυνση. Δηλαδή, ήθος ανθρώπου ελεύθερου καθ’ όλα και όχι στείρα δουλεία σε θρησκείες, ιδεολογίες και καταναλωτισμούς. Γνώση της φύσης, γνώση της τέχνης και του πολιτισμού, γνώση του ανθρώπου, γνώση του κόσμου.

Ο Αϊνστάιν έγραφε και έλεγε ότι στον ναό της επιστήμης έχουμε τις κολώνες και τα αναρριχητικά ή διακοσμητικά φυτά. Κολώνες είναι οι ιδιαίτερες εκείνες ανθρώπινες υπάρξεις του ναού της επιστήμης που εμφορούνται από έρωτα για την αλήθεια, την ομορφιά και την καλοσύνη. Αυτοί χτίζουν την νέα γνώση και ανοίγουν νέους δρόμους στην επιστήμη και στην τεχνολογία, όπως οι μεγάλοι δημιουργοί στην τέχνη όπως ο Μότσαρτ, οι μεγάλοι πολιτικοί άνδρες όπως ο Γκάντι, οι μεγάλοι ασκητές του πνεύματος, όπως χαρακτηριστικά μιλάει γι’ αυτούς στα έργα του ο Καζαντζάκης και άλλοι συγγραφείς. Τα αναρριχητικά φυτά στον ναό της επιστήμης είναι άνθρωποι με δυνατή διάνοια που παράγουν κάποιο έργο ίσως σημαντικό, εκμεταλλευόμενοι τις κολώνες. Ο ίδιος ο Αϊνστάιν έγραφε στα αυτοβιογραφικά του σημειώματα ότι ποτέ δεν τον έθελξαν η εξουσία, το κέρδος και η ηδονή.

Σήμερα, η Ελλάδα αποδομείται ως οικονομία και ως κοινωνία. Υπεύθυνοι γι’ αυτό είμαστε εμείς, οι μεταπράτες της γνώσης, της εξουσίας και της οικονομίας. Εμείς όλοι, επιστήμονες, πολιτικοί, καλλιτέχνες, επιχειρηματίες και κάθε μορφής ιερατείο που υποτάσσει τα πάντα στο στενά εννοούμενο ατομικό-ιδιωτικό όφελος, ερήμην του κοινού καλού και του κοινού οφέλους. Εμείς όλοι που δεν μπορούμε, δεν αντέχουμε και δεν θέλουμε να υπηρετήσουμε το όλον. Εμείς που έχουμε ξεχάσει να κατανοούμε και να ενδιαφερόμαστε για την ποιότητα σε κάθε επίπεδο, επιστημονικό, κοινωνικό, πολιτικό, οικονομικό, καλλιτεχνικό, πνευματικό.

Η Ελλάδα που γνωρίσαμε καθίσταται παρελθόν, αφού όλοι εμείς, από τους επώνυμους μέχρι τους ανώνυμους κάθε περιοχής, υποκαταστήσαμε την ποιότητα με την ποσότητα. Ενώ η παιδεία που θα έπρεπε να υπηρετούμε ως Έλληνες είναι η παιδεία του όλου ανθρώπου που τον καθιστά εραστή της πόλης και όχι της εξουσίας. Εραστή της μοναδικότητας κάθε ανθρώπου και όχι υποτελή σε κάθε μορφή αγελοποίησης φυλετικής, θρησκευτικής, κομματικής, πολυπολιτισμικής, ή ό,τι άλλο. Όπως επισημαίνει ο Μάρξ στα νεανικά του κείμενα, αληθινή παιδεία είναι αυτή που καθιστά τον άνθρωπο ικανό να αντιλαμβάνεται ως μέγιστο πλούτο του τον άλλο άνθρωπο, τον κάθε άλλον και τον όλο Άλλο, σύμφωνα και με τον δικό μας Κωστή Μοσκώφ.

Μικρό παιδί θυμάμαι τις γεύσεις στην ντομάτα, στο ροδάκινο, στο καρπούζι, οι οποίες σε έκαναν ποιητή και αισθαντικό άνθρωπο, σε εξανθρώπιζαν, σε ευαισθητοποιούσαν. Σήμερα, η τροφή έγινε ανόητη ποσότητα, που δεν τρέφει ούτε το σώμα ούτε την ψυχή. Θυμάμαι τον άθεο και διαρκώς επαναστάτη καθηγητή μου στην γεωμετρία, Γιάννη Ντάνη. Και μόνο όταν χάραζε ως θεός κύκλους και σχήματα στον πίνακα, σου ενέπνεε πρωτοφανή και μυστικό έρωτα για την γνώση, την ομορφιά και την επιστήμη. Ποια αμοιβή και ποια ηδονή μπορεί να αναμετρηθεί με τούτη την χαρά της μάθησης;

Το ίδιο αργότερα στο Πανεπιστήμιο, ο νεαρός καθηγητής μου Δημήτρης Χριστοδούλου, σήμερα κάτοχος βραβείου στα μαθηματικά, αντίστοιχου με το Νόμπελ. Αναγκάστηκαν οι συνάδελφοί του να τον διώξουν από την Ελλάδα, διότι δεν άντεχαν αυτός ο εικοσάχρονος να είναι από μόνος του ένα Princeton, ένα Caltec, μια Οξφόρδη, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ενώ ήταν θεωρητικός φυσικός, ταυτοχρόνως συνέδεε με μοναδικό τρόπο τη φυσική θεωρία με τους μεγάλους φιλοσόφους τόσο της αρχαίας Ελλάδας όσο και της νεώτερης Ευρώπης, γνωρίζοντας και τα λογικά και κοσμολογικά κείμενα του Παρμενίδη, του Ηρακλείτου, του Αριστοτέλη, του Πλάτωνα και πολλών άλλων, που μας απήγγειλε στην αρχαία Ελληνική.

Ήθος και γνώση είναι τα συστατικά της Δημοκρατίας. Γλώσσα, Ιστορία, Φιλοσοφία, Τέχνη, Άθληση, Λογική, Φυσική, Μαθηματικά, είναι ο σκληρός πυρήνας της Παιδείας. Όταν πριν από μερικά χρόνια ζητήθηκε από την Γαλλική Κυβέρνηση να γίνει έρευνα σχετικά με το γιατί τα τελευταία χρόνια η Γαλλία δεν παράγει μεγάλους μαθηματικούς, ο Ρενέ Τόμ και άλλοι παγκοσμίου φήμης Γάλλοι μαθηματικοί εντόπισαν ως την κύρια αιτία, την μη επαρκή διδασκαλίας της γαλλικής γλώσσας.

Η Ελλάδα του σήμερα οδηγείται βήμα προς βήμα σε ένα πρωτόγνωρο και πολυ-επίπεδο χάος, φτωχαίνει και μεταλλάσσεται σε κάτι το τραγικά αστείο, διότι οι Έλληνες ομιλούν μηχανικά και ξύλινα ελληνικά των χιλίων το πολύ λέξεων. Η Δημοκρατία δεν μπορεί να υποστηριχθεί από ανθρώπους με επιφανειακή παιδεία. Η απλή εκπαίδευση χωρίς ουσιαστική εμβάθυνση στα βασικά γνωστικά πεδία των φυσικομαθηματικών ή των ανθρωπιστικών επιστημών αλλά και πραγματική βιωματική μύηση στις τέχνες και την άθληση, δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε υποβιβασμό του δημοκρατικού, κοινοτικού και κοινωνικού αισθήματος.

Η εργαλειακή εκπαίδευση μηχανοποιεί και «ρομποτοποιεί» τον άνθρωπο, φονεύοντας το πνεύμα του. Παράγει ανθρώπους ανίκανους να δημιουργούν για τους άλλους σε υλικό, κοινωνικό και πνευματικό επίπεδο. Παράγει νάνους ανθρώπους, ικανούς να κλέβουν χωρίς αιδώ το δημόσιο χρήμα, να ζουν πολυτελώς αυτοί και οι δικοί των, ερήμην των ανθρώπων που πεινούν, που ζουν εξαθλιωμένοι στο κοινωνικό περιθώριο και που χάνουν κάθε ανθρώπινη αξιοπρέπεια χάριν του απάνθρωπου και τερατόμορφου κερδοσκοπισμού, με όποιο προσωπείο, εθνικιστικό, θρησκευτικό ή παγκοσμιοποιητικό και άσοφα πολυ-πολιτισμικό.

Η εργαλειακή εκπαίδευση είναι χωρίς πνεύμα και είναι η αιτία για την φθορά του φυσικού περιβάλλοντος και τον υποβιβασμό των λαών, των πόλεων και των κοινωνιών σε εξαθλιωμένη ανθρωπομάζα, ανίκανη να σκεφθεί, να πράξει και να αντιδράσει. Έτσι, καταργούμε την πόλη, τους πολίτες και την Δημοκρατία, σε τοπικό ή παγκόσμιο επίπεδο.

Η εργαλειακή εκπαίδευση δεν είναι παιδεία αλλά δολοφονία του ανθρώπινου πνεύματος, της δημοκρατίας και της ανθρωπιάς. Η εργαλειακή εκπαίδευση οδηγεί στο μηχανικό ζην και υπάρχειν, δηλαδή στον οικονομικό, κοινωνικό, πολιτιστικό και πνευματικό θάνατο.




Η αύξηση του χρέους αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο επισημαίνει σε δημοσίευμά του το Spiegel. Η κρίση απειλεί να καταστεί ανεπίλυτο πρόβλημα, προπάντων για τα κράτη της νότιας Ευρώπης.

Αυτό είναι το συμπέρασμα από την εφαρμογή μέτρων λιτότητας σε Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισπανία, Ιταλία, ΗΠΑ και Μεγάλη Βρετανία.

Τα μέτρα λιτότητας μειώνουν την κατανάλωση, οδηγούν σε μείωση των φορολογικών εσόδων και επιτείνουν τελικά το πρόβλημα χρέους των χωρών αυτών.

Eπιπλέον έχει να αντιμετωπίσει και τη νευρικότητα των αγορών, οι οποίες ζητούν συνδυασμό σκληρών μέτρων λιτότητας και ανάπτυξης. Αν ένα από τα δύο στοιχεία λείπει, μειώνεται η ζήτηση για ομόλογα και οι οίκοι αξιολόγησης υποβαθμίζουν την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας.

Ο Χόλγερ Σμίντινγκ, επικεφαλής οικονομολόγος της Berenberg Bank, τονίζει ότι περικοπές της τάξης του 1% του ΑΕΠ προκαλούν ύφεση της τάξης του 0,5%.

Ειδικά σε σχέση με την Ελλάδα, τονίζεται ότι η χώρα επιδιώκει να εξοικονομήσει το διάστημα 2010-2015 συνολικά 40 δισ. ευρώ. Αυτό αντιστοιχεί περίπου σε 17% του ΑΕΠ, και σύμφωνα με τον προαναφερθέντα κανόνα θα κοστίσει 8,5% σε ανάπτυξη.

Κατά πάσα πιθανότητα τα πράγματα θα γίνουν ακόμη χειρότερα, καθώς το περασμένο έτος η ελληνική οικονομία συρρικνώθηκε κατά 4,5%. Φέτος αναμένεται και πάλι ύφεση περίπου 3,5%. Αντίστοιχα θα μειωθούν και τα φορολογικά έσοδα.

«Το παράδειγμα της Ελλάδας δείχνει ότι μπορεί κανείς να καταστραφεί κάνοντας λιτότητα», δηλώνει ο Schmieding. Στην πράξη, χώρες όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία ή η Ισπανία βρίσκονται όχι μόνον υπό την πίεση των αγορών, αλλά και υπό την πίεση των δοτριών χωρών της Ευρώπης, και κυρίως της Γερμανίας, πίεση η οποία επιτείνει τα υπάρχοντα προβλήματα.

Ο Τόμας Μάγερ, επικεφαλής οικονομολόγος της Deutsche Bank, επισημαίνει ότι παρόλα αυτά υπάρχει για τις υπερχρεωμένες χώρες λύση: συμφωνίες με ραγδαία αναπτυσσόμενες χώρες. Οι δυσκολίες για τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου θα είναι όμως μεγάλες, καθώς επί χρόνια στήριξαν την ανάπτυξή τους στην αύξηση της εσωτερικής ζήτησης, η οποία όμως βασίστηκε στον δανεισμό. «Η στροφή στις εξαγωγές θα είναι τώρα δύσκολη», καταλήγει ο Mayer.


Διαψεύδει η κα Έλενα Παναρίτη τη δήλωσή της στην εφημερίδα Guardian στην οποία φέρεται να δηλώνει «Δεν είμαι Ελληνίδα, αλλά Αμερικανίδα». Όπως εξηγεί, ουδέποτε ελέχθη από εκείνη αυτό που της αποδίδεται, ενώ παραθέτει και σχετική επιστολή που απέστειλε στην Guardian με την οποία ζητά την ανασκευή του δημοσιεύματος.

Ειδικότερα, η επιστολή της κα. Παναρίτη (μεταφρασμένη στα ελληνικά) έχει ως εξής:

"Chris Elliott
Guardian readers’ editor
The Guardian
Αθήνα 3 Αυγούστου

Με μεγάλη έκπληξη και απογοήτευση διάβασα το απόσπασμα της συνέντευξής μου στο άρθρο του κ. Aditya Chakraobortyy, που δημοσιεύθηκε εχθές στην εφημερίδα The Guardian με τον τίτλο «Greece in panic as it faces change of Homeric proportions”.

Στο εν λόγω δημοσίευμα, μου αποδίδεται εσφαλμένα η δήλωσε ότι «δεν είναι Ελληνίδα, αλλά Αμερικανίδα». Κάτι τέτοιο δεν ειπώθηκε ποτέ από μένα. Αυτό που ειπώθηκε στην πραγματικότητα είναι ότι έχω ζήσει επί σειρά ετών στις ΗΠΑ και ότι οι υπολογιστές μου αγοράστηκαν εκεί. Ως Βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου, δεν θα περιέγραφα ποτέ τον εαυτό μου ως μη Ελληνίδα, πόσο μάλλον όταν με την ιδιότητά μου αυτή, παραχωρώ συνέντευξη σε ανταποκριτή ξένου εντύπου.

Θέλω να καταστήσω σαφές ότι δεν γεννήθηκα απλά Ελληνίδα, αλλά είμαι Ελληνίδα από επιλογή. Επέλεξα να αφήσω τη ζωή μου στην Αμερική για να επιστρέψω στην Ελλάδα και να προσφέρω στην πατρίδα μου με όλες μου τις δυνάμεις, σε μια από τις δυσκολότερες χρονικές συγκυρίες για αυτήν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Είμαι πολύ περήφανη που είμαι μέλος του ΠΑΣΟΚ με Πρόεδρο τον Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος κάνει μια γνήσια προσπάθεια να αντιστρέψει δεκαετίες κακής διακυβέρνησης.

Είναι λυπηρό το γεγονός ότι κατόπιν εκτενούς συζήτησης με τον κύριο Chakrabortty, που διήρκησε πλέον της ώρας, -αν και ο χρόνος είναι πολύ πιεστικές σε αυτές τις κρίσιμες ώρες για την Ελλάδα-, για να εξηγήσω τις ακαδημαϊκές και πρακτικές ρίζες της κρίσης, το άρθρο του εν λόγω δημοσιογράφου δεν αντικατοπτρίζει το πνεύμα της συζήτησης.

Είμαι σίγουρη ότι μια έγκριτη εφημερίδα, όπως η δική σας, θα προβεί άμεσα στην ανασκευή του δημοσιεύματος και στην αποκατάσταση των γεγονότων.

Με εκτίμηση

Έλενα Παναρίτη

Βουλευτής Επικρατείας ΠΑΣΟΚ"

Και τώρα που η κυρία Παναρίτη βγάζει ψεύτη εφημερίδα και δημοσιογράφο, μήπως εμείς θα πρέπει να ρωτήσουμε την εφημερίδα για την περίπτωση που υπάρχει μαγνητοφωνημένη η συγκεκριμένη δήλωση;
Να ρωτήσουμε ποιός λέει ψέματα και ποιός λέει αλήθεια;
Άραγε, ποιά θα είναι η αντίδραση της Guardian αλλά και του συγκεκριμένου δημοσιογράφου;


Προσωπικά, πάντως, ανακουφίστηκα τώρα που το διάβασα! Ωστε για όλα έφταιγε η κακή εφημερίδα!!! Έτσι εξηγούνται όλα...

Νέα μείωση κατέγραψε τον Ιούλιο η συμμετοχή των ξένων επενδυτών στις συναλλαγές του Χρηματιστηρίου Αθηνών.

Βάσει των στοιχείων, η συμμετοχή τους στην κεφαλαιοποίηση υποχώρησε στο 50%, έναντι 51% τον Ιούνιο. Πάντως, σε σχέση με τον αντίστοιχο περσινό μήνα, η συμμετοχή των ξένων επενδυτών είναι ελαφρώς αυξημένη, καθώς είχε ανέλθει στο 48,5%.

Στο τέλος Ιουλίου, οι έλληνες επενδυτές κατείχαν το 48,6% του συνόλου της κεφαλαιοποίησης των μετοχών στο Χ.Α, έναντι 47,6% τον Ιούνιο. Οι εισροές των ξένων επενδυτών έφτασαν τα 305,54 εκατ. ευρώ, ενώ οι εκροές κεφαλαίων των ελλήνων επενδυτών-πωλητών, διαμορφώθηκαν στα 315,38 εκατ. ευρώ.

Επίσης, οι ξένοι επενδυτές τον Ιούλιο 2011 πραγματοποίησαν το 45,2% των συναλλαγών έναντι 48,0% τον προηγούμενο μήνα και οι έλληνες επενδυτές το 26,2% των συναλλαγών, έναντι 28,5% τον Ιούνιο.

Η Κεφαλαιοποίηση διαμορφώθηκε στα 47,51 δισ. ευρώ, μειωμένη κατά 3,5% έναντι του Ιουνίου.

Ο αριθμός των Ενεργών Μερίδων για το μήνα Ιούλιο 2011 ανήλθε στις 42.226 έναντι 44.883 κατά τον προηγούμενο μήνα (τον Ιούλιο 2010 ο αριθμός των ενεργών μερίδων ανήλθε στις 48.415). Τον Ιούλιο 2011 δημιουργήθηκαν 1.764 Νέες Μερίδες Επενδυτών έναντι 2.296 νέων Μερίδων που δημιουργήθηκαν τον προηγούμενο μήνα.

Παρατηρώντας τις εξελίξεις στο Ελληνικό Χρηματιστήριο, δημιουργείται η αίσθηση πως κάποιοι παίζουν με την (έτσι κι αλλιώς) πεσμένη ψυχολογία των Ελλήνων επενδυτών. Η κατηφόρα δεν λέει να σταματήσει και διόλου απίθανο να δούμε τον δείκτη να πέφτει κάτω και από τις 1.000 μονάδες. Βλέπετε, αυτοί που θέλουν να αγοράσουν στην Ελλάδα, έχουν επιβάλει την θέση τους παίζοντας εδώ και καιρό με τις μετοχές και έχουν καταφέρει όχι μόνο να εξαγοράζουν σε εξευτελιστικές τιμές, αλλά ταυτόχρονα με την μέθοδο "ζεστό-κρύο" καταφέρνουν να αποσπούν επιπλέον χρήματα από εκείνους που εξακολουθούν να "παίζουν" ελπίζοντας πως θα υπάρξει άνοδος και θα κερδίσουν... Αλλά, από ότι όλα δείχνουν, ελπίζουν εις μάτην...

Καταρρέει ο Dow Jones
Την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, ο δείκτης Dow Jones γκρεμίζεται κατά 390 ολόκληρες μονάδες, καταγράφοντας πτώση 3,28%!!! Με τις απώλειες του βιομηχανικού Dow Jones να φτάνουν τις 400 μονάδες, το αμερικανικό χρηματιστήριο βυθίζεται στις ανησυχίες για την αμερικανική αλλά και την παγκόσμια οικονομία.

"Καζάνι που βράζει" ήταν η επενδυτική ψυχολογία τις τελευταίες εβδομάδες, καθώς κυριάρχησαν οι ανησυχίες για την ευρωπαϊκή δημοσιονομική κρίση, τα επίμονα αρνητικά οικονομικά στοιχεία και η αναστάτωση από τις διαπραγματεύσεις για το χρέος των ΗΠΑ.

Η αξιοπιστία της ευρωπαϊκής «λύσης» καταρρέει, ιταλικό ρήγμα διαπερνά τον πυρήνα της Ευρωζώνης και η τραπεζική διεθνής διαπραγματεύεται με... τον εαυτό της για την ανακύκλωση του ελληνικού χρέους
Μπορεί η κυβέρνηση να δεσμεύει τη χώρα με τριετή, τετραετή και δεκαετή Μνημόνια, ωστόσο το να καταστρώσει κινήσεις για διάστημα πέραν της εβδομάδας είναι πλέον ένας πολύ... μακροπρόθεσμος σχεδιασμός.

Η κυβέρνηση άνοιγε σαμπάνιες μέχρι την περασμένη Κυριακή για το «επίτευγμα» της απόφασης της Ευρωζώνης για νέο δανεισμό με ταπεινωτικούς όρους κατάλυσης της κρατικής της κυριαρχίας.

Ως πετράδι αυτού του στέμματος προβλήθηκε η περίφημη συμμετοχή των ιδιωτών. Μέσα σε λίγα 24ωρα από τους πρώτους πανηγυρισμούς οι αγορές, οι οίκοι αξιολόγησης και κομβικοί θεσμοί, όπως το ΔΝΤ, άρχισαν να αμφισβητούν με οξύτητα τη βιωσιμότητα της «λύσης».
Να μερικά από τα «χαστούκια» που έπεσαν μέχρι πριν λίγες ημέρες:

Στην Ουάσιγκτον, στο συμβούλιο των διοικητών του ΔΝΤ, καταγράφηκε ισχυρό μέτωπο των αναπτυσσόμενων κατά της χορήγησης νέων κονδυλίων στην Ελλάδα, στο πλαίσιο του νέου Μνημονίου. Ο Βραζιλιάνος εκπρόσωπος υποστήριξε ότι η απόφαση της Ευρωζώνης για τη συμμετοχή των ιδιωτών είναι ασαφής και ανεπαρκής κι ότι το ΔΝΤ δεν πρέπει να χορηγήσει άλλη βοήθεια καθώς το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο. Πέταξε, μάλιστα, το γάντι στη Λαγκάρντ καλώντας την να αποδείξει ότι δεν μεροληπτεί υπέρ των ευρωπαϊκών χωρών.

Το αποτέλεσμα ήταν το ΔΝΤ να αποφασίσει την μάλλον συμβολική συμμετοχή των 5 δισ. ευρώ στο νέο δάνειο.

Ο ISDA, το λόμπι των επενδυτικών τραπεζών και των κερδοσκοπικών ταμείων που αποφαίνεται πότε σε μια χώρα έχει επέλθει «πιστωτικό γεγονός», δηλαδή, έχει περιέλθει σε κατάσταση χρεοκοπίας, ενώ την περασμένη Παρασκευή βεβαίωνε ότι η ευρωπαϊκή απόφαση δεν ενεργοποιεί τα CDS που στοιχηματίζουν υπέρ της ελληνικής χρεοκοπίας, τη Δευτέρα επανήλθε υποστηρίζοντας ότι για την τελική του εκτίμηση θα περιμένει την έκβαση της διαπραγμάτευσης με τις τράπεζες που κατέχουν ελληνικά ομόλογα.

Οι οίκοι αξιολόγησης, ο ένας μετά τον άλλο, ήταν συνεπείς στο ραντεβού με την «επιλεκτική χρεοκοπία». Ανακοίνωσαν, όπως αναμενόταν, την υποβάθμιση της Ελλάδα στην αντίστοιχη πιστοληπτική κατηγορία (στα «σκουπίδια»), άφησαν όμως ισχυρές αμφιβολίες για το πόσο προσωρινό και σύντομο θα είναι αυτό το καθεστώς. H Standard & Poor's, μάλιστα, προέβη στην εκτίμηση ότι δεν είναι καθόλου βέβαιο πως η Ελλάδα θα αποφύγει μια πιο ριζική αναδιάρθρωση του χρέους της την επόμενη διετία.

Το πιο ηχηρό χαστούκι, όμως, έρχεται μάλλον από την Ιταλία. Η κυβέρνησή της, κατά πληροφορίες, εξετάζει το ενδεχόμενο να ασκήσει το δικαίωμα εξαίρεσης από τη δανειοδότηση της Ελλάδας. Κι είναι λογικό. Η Ιταλία δανείστηκε προ ημερών με επιτόκιο 5,8%, δύο και πλέον μονάδες πάνω από το 3,5% με το οποίο θα δανειοδοτηθεί η Ελλάδα. Πώς μπορεί να είναι κάποιος πιστωτής αν δανείζεται ακριβότερα από τον οφειλέτη του; Και για πόσο;

Το ουσιώδες είναι, όμως, άλλο. Η άνοδος του κόστους δανεισμού για την Ιταλία δεν είναι αποτέλεσμα μόνο της συνεχούς πίεσης των αγορών, αλλά και μιας «επιθετικής» ενέργειας από τη Γερμανική πλευρά. Η Deutsche Bank, όπως ακριβώς έκανε αθόρυβα με τα ελληνικά ομόλογα, ξεφορτώθηκε αστραπιαία ιταλικά ομόλογα ύψους 7 δισ. ευρώ, το 80% όσων διέθετε, στοχοποιώντας την Ιταλία στις αγορές.

Κι είναι ένα ερώτημα αν η κίνηση αυτή μπορεί να εξελιχθεί σε αιτία πραγματικού πολέμου στον πυρήνα πλέον της Ευρωζώνης, σε μια περίοδο που οι επικεφαλής της Γαλλογερμανοί ομνύουν στη διάσωσή της.

Η αυτό-διαπραγμάτευση

Με φόντο αυτή την αμφισβήτηση και υπό την πίεση του χρόνου ώστε η διαπραγμάτευση να ολοκληρωθεί εντός του Αυγούστου και πάντως πριν την εκταμίευση της 6ης δόσης δανείου (που θα είναι και η 1η του νέου Μνημονίου), ξεκίνησε την Πέμπτη το «παζάρι» για την αναδιάρθρωση (ανταλλαγή και επιμήκυνση) χρέους ύψους 135 δισ. ευρώ, που αντιστοιχεί σε ομόλογα λήξης μέχρι το 2020.
Η παγκόσμια πρωτοτυπία αυτής της διαπραγμάτευσης είναι η ουσιαστική απουσία εκπροσώπου του ελληνικού κράτους.

Η μια πλευρά είναι το κλιμάκιο της διεθνούς των τραπεζών, του IIF, στου οποίου, άλλωστε, την πρόταση με τέσσερις εναλλακτικές επιλογές θα βασιστεί η ανακύκλωση των ομολόγων.

Στην άλλη πλευρά βρίσκονται, ως εκπρόσωποι της ελληνικής κυβέρνησης, Deutsche Bank (ο επικεφαλής είναι και πρόεδρος της τραπεζικής Διεθνούς) BNP Paribas και HSBC, εκ των κορυφαίων κατόχων ελληνικών ομολόγων, άρα και ενδιαφερόμενοι για μια συμφέρουσα συναλλαγή.

Μαζί τους η Lazard, ένα βρετανικό νομικό γραφείο με εξειδίκευση στις αναδιαρθρώσεις χρέους και ο επικεφαλής του ΟΔΔΗΧ, γνωστός μεταξύ άλλων για την μακρά προϋπηρεσία του σε επενδυτικές τράπεζες όπως η Goldman Sachs.

Εν ολίγοις, οι τράπεζες διαπραγματεύονται με τον εαυτό τους. Και παρ' όλα αυτά δεν είναι διόλου εύκολο να τα βρουν. Κατά τις δηλώσεις και τις διαρροές, μέχρι στιγμής έχει ανταποκριθεί το 45% των ενδιαφερόμενων. Πού βρίσκεται η δυσκολία ν' αποφασίσουν και οι υπόλοιπες, παρ' ότι όλες οι εναλλακτικές λύσεις ανταλλαγής ή επιμήκυνσης ομολόγων αντισταθμίζουν με υψηλές αποδόσεις για 15 έως 30 χρόνια (επιτόκιο από 4% έως 6,8%) το μικρό «κούρεμα» που θα κάνουν;

Κατά μία εκδοχή, την πιο συνωμοσιολογική, το μυστικό κρύβεται στις ξένες τράπεζες – εκδότριες CDS που σταθμίζουν κέρδη και ζημίες ανάμεσα στα στοιχήματα υπέρ της πλήρους χρεοκοπίας της Ελλάδας και της επιχειρούμενης τώρα αναδιάρθρωσης του χρέους της.

Οι Έλληνες τραπεζίτες

Ξεχωριστή περίπτωση, πάντως, είναι το εγχώριο τραπεζικό καρτέλ, η συμμετοχή του οποίου στο «εθελοντικό κούρεμα» έχει υψηλότερο κόστος από αυτό που υπολογιζόταν στην αρχή.

Οι αλλεπάλληλες συσκέψεις του πρωθυπουργού και του υπουργού Οικονομικών με τις ηγεσίες της Τράπεζας της Ελλάδος και της Εθνικής την Πέμπτη είναι ενδεικτικές των φόβων που επικρατούν. Οι ελληνικές τράπεζες κατέχουν περίπου το 65% του ελληνικού χρέους σε ομόλογα λήξης έως 10 ετών και ύψους περίπου 80 δισ. ευρώ. Η συμμετοχή τους στην αναδιάρθρωση ενδέχεται να έχει κόστος άνω των 8 δισ. ευρώ, ποσό που καθιστά αναπόφευκτη την προσφυγή τους στο εγχώριο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και επομένως και τη μερική κρατικοποίησή τους.

Για να αποφευχθεί αυτό το ενδεχόμενο φαίνεται ότι ενθαρρύνονται διεργασίες για την αναδιάταξη του τραπεζικού συστήματος, συγχωνεύσεις ανάμεσα στα πιστωτικά ιδρύματα, με ουσιαστικό στόχο τη διάσωσή τους από μια κεφαλαιακή κατάρρευση. Σ' αυτό, άλλωστε, κατατείνουν και οι κυβερνητικές ενέσεις αισιοδοξίας περί μαζικής επιστροφής των καταθετών στα γκισέ.

Ενέσεις αισιοδοξίας

Η έκβαση της διαπραγμάτευσης για την ανακύκλωση του χρέους δεν είναι η μόνη παράμετρος στο θρίλερ του νέου Μνημονίου. Πολύ πιο ουσιώδεις και αποκαλυπτικές για τις ακόμη αγριότερες διαθέσεις της τρόικας είναι οι πιέσεις που ήδη ασκεί το τεχνικό κλιμάκιό της, που βρέθηκε στην Αθήνα, να ληφθούν νέα μέτρα λιτότητας για να αντισταθμιστεί η κατάρρευση των εσόδων και η υπέρβαση των δαπανών, σε ύψος άνω των 3,3 δισ., απότοκο της μνημονιακής ύφεσης.

Η κυβέρνηση επιχειρεί να επιδείξει ταχύτητα στις αποφάσεις για τις αποκρατικοποιήσεις, τις καταργήσεις φορέων του δημοσίου που φέρνουν και απολύσεις, τη μείωση του εργασιακού κόστους στο δημόσιο με το νέο μισθολόγιο για να πείσει τους εταίρους ότι δεν θα απαιτηθούν νέα μέτρα, που κύριος οίδε πώς θα τα αντέξει πολιτικά.

Ταυτόχρονα, επιχειρεί να μεταδώσει μηνύματα «αισιοδοξίας». Για το σκοπό αυτό επιστρατεύεται ακόμη και ο επικεφαλής του ΟΟΣΑ, Άνχελ Κουρία, που την Τρίτη βρέθηκε στην Αθήνα, για να παρουσιάσει έκθεση με «πολλά θετικά (;) μηνύματα στην πραγματική οικονομία».


Παρακαλώ να μου επιτρέψετε να καταθέσω -και εγώ την γνώμη μου- καθώς όπως είναι της μόδας να λέγεται τελευταίως "ο σιωπών δοκεί συναινείν" δηλ. αυτός που σιωπά (στην ουσία) είναι σαν να συμφωνεί.

1. Απονομιμοποίηση της κυβέρνησης αλλά και του πολιτικού συστήματος

Ευκολότερα λέγεται παρά γίνεται. Με το ισχύον νομικό πλαισιο οι πολιτικοί έχουν πλήρη ασυλία, ακόμη και όταν παρανομούν ασυστόλως. Πρώτα πρέπει να τροποποιηθεί το Σύνταγμα και μετά όλα γίνονται.

2. Παύση πληρωμών προς στους δανειστές και αναδιαπραγμάτευση του χρέους

Εάν υπάρχουν απτές και αδιάσειστες αποδείξεις ότι είτε α) το σημερινό ποσό του χρέους είναι λάθος ή β) η διαδικασία μέσω της οποίας δανείστηκε η Ελλάδα τα χρήματα αυτά ήταν έστω και μερικώς όχι σύννομη με τους ελληνικούς ή και διεθνείς νόμους, τότε και ΜΟΝΟΝ τότε μπορούμε, δικαιούμεθα και επιβάλλεται να αρνηθούμε να πληρώσουμε.

Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό: Χρωστάμε; ΝΑΙ! Πόσα χρωστάμε; ΤΟΣΑ, ε! τόσα θα πληρώσουμε και -συμφωνώ- αυτό που μπορούμε να πούμε είναι ότι θα σας τα ξεπληρώσουμε με τον ρυθμό που αντέχει η χώρα. Αλλά πλήρης παύση και άρνηση πληρωμής και ολική αναδιαπραγμάτευση του χρέους ΔΕΝ πρόκειται να γίνει, εκτός αν ο μέσος Έλληνας είναι διατεθειμένος να επιστρέψει στο βιοτικό επίπεδο των παπούδων του, για να μην πω και ακόμη παλιότερα.

3. Επιστροφή σε εθνικό νόμισμα μέχρι που η Ευρώπη να αποκτήσει πολιτική συνοχή με κοινό προϋπολογισμό και με κοινή δημοσιονομική πολιτική

Άλλο πράγμα -νομίζω- το εθνικό νόμισμα και η οικονομική κατάσταση της κάθε χώρας και άλλο πράγμα η Ευρωπαϊκή Ένωση και η όποια κατάστασή της. Προανώς συνδέονται αλλά πρόκειται για δύο διαφορετικά πράγματα. Η Αγγλία γιατί κράτησε το δικό της νόμισμα, η Δανία γιατί συζητάει και "απειλεί" την επιστροφή στην Κορώνα, με εσωτερικά δε δημοψηφίσματα διαφοροποιείται στις ντιρεκτίβες της ΕΕ, η Νορβηγία, η Ελβετία και αρκετά άλλα κράτη γιατί δεν ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν, παρ' όλ' αυτά θεωρούνται "Ευρώπη". Γιατί έχουν οικονομίες που μπορούν να λειτουργήσουνε ΚΑΙ ανεξάρτητα από την ΕΕ.

Το τεράστιο λάθος της Ελλάδας ήταν που μπήκαμε/μας δέχθηκαν στην Ε.Ε. ενώ δεν πληρούσαμε τους όρους και ΔΕΝ είχαμε την απαραίτητη οικονομική "επιφάνεια" για να ανταπεξέλθουμε.

Το πρόβλημα όμως τώρα είναι ότι αν αποφασίσουμε να βγούμε ή έστω απλώς να γυρίσουμε στην δραχμή (κάτι που που δεν γίνεται χωρίς την αποβολή μας από την Ένωση) θα επιβάλλουμε στον κακομαθημένο ελληνικό λαό ένα βιοτικό επίπεδο αντίστοιχο της περιόδου του μεσοπολέμου, ίσως και χειρότερα.

4. Συνεργασία με τους υπόλοιπους Ευρωπαϊκούς λαούς για την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση

Αυτό είναι λίγο -κάπως- θεωρητικό. Προσωπικά εμένα δεν με ενδιαφέρει τόσο η "Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση" όσο η αξιοπρεπής ελληνική παρουσία παγκοσμίως.

5. Σύσταση συντακτικής επιτροπής για την αναθεώρηση του συντάγματος έτσι ώστε να εξασφαλίζει την ανεξαρτησία των εξουσιών, εκτελεστικής, νομοθετικής, δικαστικής, την κατάργηση οικογενειοκρατίας και προνομίων υπουργών και διοικητών δημόσιων οργανισμών, την άμεση εκλογή του Προέδρου από το λαό και την κατάργηση της χρηματοδότησης των κομμάτων με αυστηρό έλεγχο των οικονομικών τους.

Συμφωνούμε στην αναθεώρηση και τροποποίηση του Συντάγματος. Όμως, από Πού θα ξεκινήσει αυτή η διαδικασία. Από το ισχύον πολιτικό σύστημα ΔΕΝ μπορούμε να περιμένουμε τομές. Πραξικόπημα (όχι φυσικά στρατιωτικό), θα ήταν μια λύση αλλά και πάλι καταλήγουμε στο Ποιός, Πώς, κλπ., θα το κάνει.
Όσο για αυτά που θέλετε να εξασφαλίζει το "νέο" Σύνταγμα (όλοι εσείςεμείς που το συζητάμε), άλλα άπτονται της Δικαιοσύνης, άλλα του Πολιτικού Συστήματος και άλλα της επικρατούσας Κοινωνικής Ηθικής του λαού.

Με λίγα λόγια, αυτά είναι ευχολόγια και ενέχουν αρκετό συναισθηματισμό, δηλ. πώς θα θέλαμε να είναι τα πράγματα σε αντίθεση με το πώς θα πρέπει να είναι.

Πάντως, συμφωνούμε στο διαταύτα. Η Ελλάδα χρειάζεται νέο Σύνταγμα. Το ζητούμενο είναι το Ποιός θα το κάνει και το Πότε και Πώς θα γίνει αυτό. Και βέβαια, απαραίτητη προϋπόθεση για ένα "νέο" κοινωνικό συμβόλαιο είναι και η ωριμότητα του λαού κάτι που στην Ελλάδα αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα ελλείματα.

6. Έλεγχος και προστασία της Ελληνικής ιθαγένειας

Συμφωνώ απόλυτα, προτεραιότητα στον Έλληνα αλλά -επειδή ζούμε σε περιέργους καιρούς- και προστασία των πραγματικά μονίμων και νομίμων αλλοδαπών με παράλληλη αύξηση της καταπολέμησης της παράνομης μετανάστευσης.

7. Υπεράσπιση εθνικών θεμάτων σε Θράκη, Μακεδονία, Αιγαίο, Κύπρο

Αυτό είναι αυτονόητο, αλλά καλά κάνετε και το αναφέρετε καθώς στην σημερινή Ελλάδα της μεταπολίτευσης η κοινή λογική και το αυτονόητο είναι απαξιωμένες έννοιες και ενίοτε μάλιστα θεωρούνται από "μπανάλ" έως "φασιστικές".
Εγώ θα έλεγα συνολικά να υπάρξη μιά περισσότερο "επιθετική" ελληνική εξωτερική πολιτική καθώς στην διεθνή διπλωματία αυτός που δεν ζητάει κάτι συνήθως χάνει κάτι άλλο, ενώ αυτός που όλο και ζητάει κάτι συνήθως -αν δεν το κερδίσει- τουλάχιστον δεν χάνει κάτι άλλο.
Βέβαια αυτό απαιτεί μια ανεξάρτητη, στοχευμένη και συντονισμένη διαχρονικά από όλες τις κυβερνήσεις Εθνική Διπλωματία οπότε το πρόβλημα που προκύπτει είναι ότι οι περισσότερες κυβερνήσεις λές και έχουν πάρει διαζύγιο με την έννοια του "Εθνικού" και φαίνεται λες και έχουν εγκαταλείψει πολλά και σοβαρά "εθνικά μέτωπα".

8. Αναδρομική τιμωρία ενόχων, προδοτών και καταχραστών από το 1981 με βάση το νέο σύνταγμα

Συμφωνώ μαζί σας για την τιμωρία των ενόχων, εκεί όμως που με "χάνετε" είναι η επιλογή του 1981 ως όριο έναρξης επιβολής κυρώσεων. Και με όλο το θάρρος σας ερωτώ: Αν οι εκτελεσθέντες το 1923 στην περίφημη "Δίκη των 6" δικαιώθησαν και μετά θάνατον απαλάχθηκαν των (ομολογουμένως γελοίων) κατηγοριών του τότε εκτάτου στρατοδικείου με την πρόσφατη ειδική απόφαση του Αρείου Πάγου, τι μας εμποδίζει εμάς, να δικάσουμε σήμερα ολόκληρη την άθλια πολιτικοστρατιωτική ηγεσία από το 1974 και μετά και η οποία αφού παρέλαβε την εξουσία από την "επάρατη 7ετία" κατάφερε μέσα σε 37 χρόνια και αφού αποκατέστησε την "Δημοκρατία" και άνοιξε την πόρτα στους τούρκους στην Κύπρο (επειδή η Κύπρος έκειτο μακράν), κατάφερε να καταστρέψει την ελληνική παραγωγική βάση, να μετατρέψει τον μέσο έλληνα πολίτη σε "ζόμπι" και να παραδώσει τον πλούτο της χώρας στα ξένα συμφέροντα.
Με λίγα λόγια και για να μην σας κουράζω: Γιατί 1981 και όχι 1974, γιατί όχι και ακόμα πιό πίσω; Αυτή η περιβόητη και δυσπρόσιτη "κάθαρσις" πότε θα "λάβει χώραν" εις αυτόν τον δύσμοιρο τόπο;

Δημήτριος Γ. Παναγιωτίδης
Μηχανικός Συστημάτων Πληροφορικής
Chicago, IL - USA
Όταν ο πρωθυπουργός του τελευταίου εναπομείναντος Μεγάλου Δουκάτου στην Ευρώπη με περισσή ευκολία ανακοινώνει ότι η Ελλάδα θα πρέπει να συνηθίσει να έχει μειωμένη κυριαρχία και αυτό γίνεται λίγο-πολύ αποδεκτό από την ελληνική κυβέρνηση, είναι προφανές ότι κάτι δεν πάει καλά με την «Ενωμένη Ευρώπη».

Το ίδιο ισχύει, όταν οι πολίτες αυτής της χώρας πληροφορούνται ότι με το πρόσχημα της «τεχνικής βοήθειας» προς την Ελλάδα, θα υπάρξει «ειδική ομάδα κρούσης», με επικεφαλής τον αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανασυγκρότησης, που θα επιτηρεί τη διαδικασία συμμόρφωσης της Ελλάδας προς τις επιταγές των δανειστών της και στην οποία θα λογοδοτεί η ελληνική κυβέρνηση.

Αυτή η και με τυπικούς όρους πλέον εγκαθίδρυση μηχανισμού επικυριαρχίας και διεθνούς οικονομικού και πολιτικού ελέγχου έρχεται να επικυρώσει τη συνθήκη μειωμένης εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας που ούτως ή άλλως εμπεριέχει όλο το πλέγμα του Μνημονίου, της Δανειακής Σύμβασης και του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος.
Άλλωστε συνολικά η λογική της «ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης», που αποτυπώνεται και στο περιβόητο «Σύμφωνο για το ευρώ», θα περιλαμβάνει και πολύ αυξημένους μηχανισμούς παρέμβασης στους όρους άσκησης της εσωτερικής οικονομικής πολιτικής.

Και βέβαια η αντιμετώπιση της Ελλάδας ως ενός «αποτυχημένου κράτους» (failed state), που χρειάζεται εξωτερική προστασία για να ανασυγκροτηθεί, δεν είναι καθόλου «ανιδιοτελής». Ο Γερμανός Υπουργός Οικονομικών κ. Ρόσλερ έχει ήδη δημοσιοποιήσει σχέδιο για την Ελλάδα, που περιλαμβάνει εκτεταμένες αναδιαρθρώσεις, έτσι ώστε η χώρα να αποκτήσει ειδικές ζώνες μειωμένης φορολογίας, μειωμένου εργασιακού κόστους και επιχειρηματικής ασυδοσίας (κατά το πρότυπο των Κινεζικών «Ειδικών Οικονομικών Ζωνών»), ενώ την ίδια ώρα μεθοδεύεται η πλήρης εκποίηση των στρατηγικών τομέων της ελληνικής οικονομίας, ξεκινώντας από τις μεγάλες δημόσιες επιχειρήσεις. Πρόκειται για ιδιότυπη εκδοχή οικονομικής λεηλασίας και αποικιοποίησης που θα οδηγήσει στην εμπέδωση μορφών άγριας καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, στην πλήρη εμπορευματοποίηση κρίσιμων κοινωνικών αγαθών, στην εκτεταμένη περιβαλλοντική υποβάθμιση.

Αυτή η συνθήκη μειωμένης κυριαρχίας συναντά όχι απλώς τη συναίνεση, αλλά την προτροπή του μεγαλύτερου μέρους των εγχώριων κεφαλαιοκρατών, που ελπίζουν ότι θα μπορέσουν να επωφεληθούν από τη συρρίκνωση του κόστους εργασίας, την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, την απελευθέρωση των επιχειρηματικών δράσεων, την πρόσδεση σε δυναμικές μερίδες του διεθνούς κεφαλαίου. Αντιμέτωπη με τη κρίση του δικού της «αναπτυξιακού υποδείγματος» η ελληνική αστική τάξη σπεύδει να αγκαλιάσει τη μείωση της εθνικής κυριαρχίας, όπως ακριβώς είχε κάνει και με την απεμπόληση της νομισματικής κυριαρχίας με το ευρώ, ως μοχλό για την οικονομική της αναβάθμιση.

Γι' αυτό το λόγο θα ήταν λάθος να θεωρήσουμε ότι σήμερα η αριστερή παρέμβαση στα ζητήματα εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας θα σήμαινε στροφή προς την πατριδοκαπηλία. Η στρατηγική της μειωμένης κυριαρχίας αποτελεί συνειδητή επιλογή των δυνάμεων του κεφαλαίου και κατεξοχήν επιδιώκει να ακυρώσει προκαταβολικά τη δυνατότητα της εργαζόμενης πλειοψηφίας να επιβάλει με τους αγώνες ανατροπές προς όφελός της.

Σήμερα η διεκδίκηση εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας αποκτά ένα σαφές ταξικό πρόσημο. Δεν αφορά την υποταγή των λαϊκών στρωμάτων στις επιδιώξεις της εθνικής αστικής τάξης, αλλά πολύ περισσότερο τη σύγκρουση μιας εν δυνάμει αντικαπιταλιστικής λαϊκής συμμαχίας με τον πυρήνα της στρατηγικής του κεφαλαίου, ντόπιου και ξένου. Σημαίνει την πάλη, με πρωτοπόρα δράση της Αριστεράς, ώστε σε αυτόν τον τόπο, σε αυτόν τον «αδύναμο κρίκο της αλυσίδας», να υπάρξουν διαδικασίες ρήξης με τον «υπαρκτό νεοφιλελευθερισμό» αλλά και με τον «υπαρκτό ιμπεριαλισμό» της ΕΕ και του ευρώ, νέες μορφές διεθνιστικής και ισότιμης ένταξης στο διεθνές περιβάλλον, αποφασιστικά βήματα σοσιαλιστικού κοινωνικού μετασχηματισμού.

Ο λαϊκός ξεσηκωμός του προηγούμενου διαστήματος, οι απεργίες αλλά και οι πλατείες της οργής, της ελπίδας και της αξιοπρέπειας, δείχνουν το δρόμο για να γίνει αυτός ο τόπος από «οικόπεδο προς πώληση», φιλόξενη πατρίδα για το «έθνος των εργαζομένων».

Πηγή: www.aristerovima.gr. και "Νέα της Λέσβου" στις 3/8/2011


Ο υποθαλάσσιος πλούτος της Κύπρου δεν ανήκει μόνο στους ελληνοκύπριους, αλλά έχουν δικαιώματα οι τουρκοκύπριοι και η Τουρκία, υποστήριξε ο τουρκοκύπριος ηγέτης Ντερβίς Ερογλου, ο οποίος προειδοποίησε την ελληνοκυπριακή πλευρά να μην προχωρήσει σε γεωτρήσεις για φυσικό αέριο.

Σχολιάζοντας πληροφορίες ότι αρχίζουν οι γεωτρήσεις την 1η Οκτωβρίου, ο κ. Έρογλου είπε ότι ''η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν πρέπει να ξεκινήσει αυτή την ενέργεια επειδή θα γίνει πονοκέφαλος για κάποιους".

Τί θέλει να πει ο "ποιητής"; Οι ευθείες απειλές δεν συνιστούν τίποτε για τον κύριο Χριστόφια; Πόσο θα κοστίσει στην Κύπρο η τάση του προέδρου της, που όντας ανίκανος να κυβερνήσει υπέρ των συμφερόντων της Κύπρου προτιμά να παραμένει γαντζωμένος στην καρέκλα της εξουσίας με οποιοδήποτε κόστος;

Η κορωνίδα των μέτρων: αποποινικοποίηση της μαύρης τώρα! Λύσαμε όλα μας τα προβλήματα πλέον. Θα αγοράσουμε ταξί ή φορτηγό, τώρα με την απελευθέρωση, θα ανάβουμε και δέκα …γάρα για να δοξάσουμε τους πολυχρονεμένους μας αφέντες.

Μπάφο-μπάφο τον καημό θα μετράνε οι Νεοέλληνες. Γιατί το ερώτημα είναι πόσο είναι το μέτρο της προσωπικής χρήσης. Άλλοι κάνουν 2 τσιγάρα (περιπτέρου), άλλοι θέλουν τέσσερα πακέτα ημερησίως. Ήταν τόσος ο ενθουσιασμός από την ανακοίνωση των μέτρων – που αποτελούν το μεγάλο βήμα προς την προοδευτικοποίηση της συντηρητικής και καθυστερημένης ελληνικής κοινωνίας- που προς τιμήν των πρωτεργατών του κινήματος “δεν σβήνω τον μπάφο” παραφράζουμε το γνωστό λαϊκό άσμα:

Και φούμα φούμα στα βοτσαλάκια, το Γιώργο έβλεπα με ευρουλάκια, και φούμα φούμα στη Φουκουσίμα , ότι με πλήρωνες άχρηστε είδα

Και φούμα φούμα με τον Στρος Καν, την καμαριέρα που όλοι ζητάν, και φούμα φούμα με Μιλτιάδη, είμαι ΠΑΣΟΚ μέχρι τον Άδη

Και φούμα φούμα κόψε τζιβάνα, νάτος κι ο Πάγκαλος με τη Συλβάνα, και φούμα φούμα με τον Ραγκούση, τους ταξιτζήδες και τη Μπελούσι…»

Μία σύγχυση, μια θολούρα θα προκληθεί στο πόπολο. Σκέψη τραχανά, μυαλό ρυζόγαλο. Τραγουδώντας και γελώντας οι ιθαγενείς ευχαριστημένοι θα ρίξουν πάλι τον πράσινο ήλιο στην κάλπη. Ο όχλος είναι υλικό προς διαχείριση, που λέει κι ο Απόστολος.

Η Ελλάδα του πράσινου ήλιου: ανεργία, φτώχεια, καζίνο, κουλοχέρηδες, πορνεία, μαλακά ναρκωτικά…

Μέχρι σήμερα, οι επιστήμονες είχαν εντοπίσει στο Διάστημα άτομα οξυγόνου μεμονωμένα ή ενσωματωμένα σε άλλα μόρια. Τώρα, για πρώτη φορά, το νέο τηλεσκόπιο Χέρσελ του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) φαίνεται πως έφερε σε πέρας μία από τις μακροσκελέστερες αναζητήσεις στην αστρονομία: βρήκε μοριακό οξυγόνο αυτό που αναπνέουμε- στο νεφέλωμα του Ωρίωνα.

Αφού βρέθηκε οξυγόνο στο διάστημα, μπορεί μέχρι και η ελληνική αγορά να αναπνεύσει. Προς το παρόν όσοι έμποροι έχουν μείωση μόνο 20% σε σχέση με πέρυσι πανηγυρίζουν.

Όπως πανηγυρίζουν και στον Πειραιά: ο οδυνηρός αποκλεισμός του αιωνίου αντιπάλου από τα προκριματικά του Champions league (3-4 με την Οντένσε, πρώτο ματς 1-1) φέρνει άλλα 4,5 εκατομμύρια ευρώ στα ταμεία του συλλόγου. Η διοικητική ένδεια στον ΠΑΟ γίνεται τώρα πιο ορατή από ποτέ.

Για την ανεργία μη σας απασχολεί: έχει ήδη κανονιστεί υπουργική σύσκεψη. Τελείωσε το ζήτημα…

Πιέζονται πλέον έντονα Ιταλία και Ισπανία. Υψηλό το κόστος δανεισμού. Όλα τα «γουρουνάκια» (PIIGS) στην αγκαλιά του ΔΝΤ λύκου;




Μικρός Οδυσσέας

Όσοι διαβήκαμε την έρημο της μεταπολίτευσης και καταφέραμε να φτάσουμε ως εδώ, μη θαρρείτε πως το μόνο μας κουσούρι είναι τα ξερά μας χείλη από την ανυδρία σχεδόν τεσσάρων δεκαετών! Αφήσαμε νεκρούς πίσω μας. Δεν ξέρω, αν ήταν αλλιώς τα πράγματα, αν αυτά τα πρόσωπα, θα μας συντρόφευαν ως τα σήμερα. Kανείς δεν ξέρει. Όταν πεθαίνεις στην έρημο με ιατροδικαστική γνωμάτευση θανάτου ένα βαρύ εγκεφαλικό, βάζω με το νου μου, πως η δίψα -έτσι κι αλλιώς- ήτανε το βαθύτερο αίτιο. Βαθιά, απλή, ανθρώπινη, ανεκπλήρωτη δίψα.

Στις γνωματεύσεις της καρδιάς μου, αναλογίζομαι τώρα, τη λίστα των δικών μου νεκρών της μεταπολιτευτικής ερήμου.

Μνημονεύω ξάδερφο 12 χρονώ, που η «έρημος» δεν είχε να του παράσχει μια αξιόπιστη εγχείρηση καρδιάς. Παιδί 12 χρονώ.

Μνημονεύω φίλο αδερφικό, 16 χρονώ, που η εκπαιδευτική «έρημος» δεν βάσταγε να δεχτεί τα εφηβικά τερτίπια του και τον ξαπόστειλε στον κόσμο των ουσιών. Μια σύριγγα αντί για ένα ποτήρι νερό, ως ποινή της απειθαρχίας των ονείρων ενός εφήβου.

Μνημονεύω θεία και μάνα τριών παιδιών, οδηγό στο πέταλο του Μαλιακού. Χριστούγεννα στον αντίποδα της γιορτής. Το αρμόδιο Υπουργείο Συγκοινωνιών της «ερήμου», δεν κατάφερε να στήσει ένα διάζωμα ενάντια στο θανατικό του αντίθετου ρεύματος.

Μνημονεύω μάνα αγαπημένη, χειρουργημένη, ανεπίγνωστη καταναλώτρια κάποιου καλοπληρωμένου άχρηστου βηματοδότη. Έρημος ιατρικής απονιάς και νοσοκομειακής διεκπεραίωσης του ανθρώπινου κορμιού, χάριν της καλοζωισμένης ευζωίας των «λειτουργών» της υγείας. Ξεραμένα σαρκία ντυμένα στα λευκά του υγειονομείου. Άνυδρες γραβατοφορεμένες ψυχές λειτουργοί του κράτους των φαρμακοβιομηχανιών. Το αρμόδιο Υπουργείο Δίψας για Ζωή, με τις φιάλες νερού καλά κρυμμένες στις τράπεζες της Ελβετίας. Ετών εξήντα.

Μνημονεύω πατέρα, δουλευτή ανεκπλήρωτης βιωτής, στερημένο επιπρόσθετα, μιας κάποιας εντατικής κλίνης. Εβδομήντα χρονώ ύπαρξη, διαρκώς έσχατη στην κατάσταση των προς επιβίωση νοσούντων. Σαράντα χρόνια κοπιαστικής εργασίας, ελλιποβαρές τεκμήριο κατέναντι του θανάτου. Έτσι όρισαν οι αρμόδιοι της λίστας για τους μή έχοντες.

Μνημονεύω πεθερό-πατέρα, υπόδειγμα ευγένειας και αφειδώλευτης καλοσύνης, επείγοντα εγχειρισμένο προς βελτίωση του κύκλου εργασιών ιδιωτικής κλινικής. Κόπος εντατικής δουλειάς ενός χρόνου, για την κάλυψη των εξόδων τεσσάρων ημερών εντατικής κλίνης.

Δεν έχουν τέλος τούτα τα μνημόσυνα των νεκρών της μεταπολίτευσης, αν ο καθένας παραθέσει στην μακριά κατάσταση δικά του πρόσωπα αγαπημένα. Θα πέθαιναν οι άνθρωποι. Έτσι κι αλλιώς, οι άνθρωποι πεθαίνουν. Μα ο τρόπος και η ώρα τους, ορίστηκε και σφραγίστηκε με τις υπογραφές –φαρδιές πλατιές-των αρμοδίων, που όλα αυτά τα χρόνια καμώνονται πως κυβερνούν τούτο τον τόπο. Λέω πως είναι ηρωικοί οι νεκροί αυτοί της μεταπολίτευσης. Τί άλλο είναι ο ηρωισμός, από μια απλήρωτη δίψα για ζωή. Κι’ ίσως αυτό να είναι το πιο βαρύ αμάρτημα των μεταπολιτευτικών χρόνων. Ότι δεν καταφέραμε να προσφέρουμε μια σταλιά αξιοπρέπεια στην ώρα του μεγάλου αποχαιρετισμού προσώπων αγαπημένων. Αυτή η αναξιοπρέπεια των διψασμένων πατεράδων, μανάδων, φίλων και συγγενών που έφυγαν, καθρεφτίζεται σήμερα, ολοκάθαρα πια, στα σκιερά πρόσωπα των κυβερνητών. Η σοβαροφανής δήθεν αγωνία τους για το μέλλον, δεν είναι παρά η συγκαλυμμένη αντανάκλαση δεκάδων χιλιάδων άκαιρων και αναξιοπρεπών θανάτων, στη μέση μιας ερήμου που οι ίδιοι δημιούργησαν κι εμείς δυστυχώς ανεχτήκαμε.

Είναι στιγμές που φοβάμαι πως τούτος ο ξεραμένος τόπος, θα ανοίξει μια στιγμή τα χώματα του κι απ’ τις ρωγμές της ξεροκαμένης γης, θα αναβλύζει το αίμα των ηρωικών νεκρών της μεταπολίτευσης, γυρεύοντας τα δίκια του.

Τούτα τα δίκια, να είστε σίγουροι, δεν βολεύονται με αγανακτήσεις, διαμαρτυρίες και γιγάντια πανό. Δεν φτάνουν μήτε οι ψηφοφορίες κι οι κάλπες. Κι’ οι ειρηνικές επαναστάσεις μοιάζουν σαν βρεγμένο βαμβάκι στα χείλη διψασμένου οδοιπόρου.

Τούτο το άνυδρο χώμα, γυρεύει πεισματικά -εδώ και κοντά 200 χρόνια- νερό. Καθαρό νερό, δροσιστικό, να ξεπλυθεί απ’ την ξένη εξάρτηση και την ντόπια ιδιοτέλεια. Πνίγηκε πια στο άδικο αίμα και στα πρόωρα κόκαλα.

Αυτή, ίσως να είναι και η μεγάλη Άρνηση που χρειαζόμαστε, για να οικοδομήσουμε με θετικό τρόπο το αύριο. Όχι άλλο άδικο αίμα, όχι άλλα πρόωρα κόκαλα. Να πληρώσουν οριστικά οι υπεύθυνοι για την ανυδρία της “ερήμου”!

* Ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης είναι Οικονομολόγος


Ένας ανώνυμος μας απάντησε για τους οικολόγους!... όσο αφορά το ποστ (Οι οικολόγοι Πράσινοι και το πολιτικό δούλεμα)...

Σημειώνουμε το ανώνυμος... γιατί σε λίγο καιρό που θα προσπαθήσει η κυβέρνηση να περάσει τα μέτρα για την ανωνυμία στο διαδίκτυο... πάλι θα το παίζουν αντίθετοι οι οικολόγοι αλλά κατά τα άλλα η στήριξη - στήριξη στους συνδυασμούς του ΠΑΣΟΚ έμμεση και άμεση!

Πάμε παρακάτω...

Ο ανώνυμος μας έβαλε ως σχόλιο το εξής:
Για το θέμα αυτό, η Οικολογική Αθήνα, που μετέχει στο συνδυασμό Καμίνη, είχε στείλει στο δήμαρχο γραπτά τις απόψεις της από τις 11 Ιουλίου με ανοικτή επιστολή.
Ειδικά το στέλεχος των Ο.Π. που αναφέρετε, απουσίαζε με άδεια όλη την εβδομάδα πριν τη νυκτερινή επιχείρηση της αστυνομίας, ενώ βέβαια έχει πάψει να είναι συνεργάτης του κου Τρεμόπουλου πριν συνεργαστεί με τον κο Καμίνη.
Τι μας λέει ο ανώνυμος φίλος...; Πως αφού η Οικολογική Αθήνα είχε στείλει γραπτά τις απόψεις της... μάλλον εκπλήρωσε την αποστολή της... άρα έχει δικαίωμα ΚΑΙ να καταγγέλει την κίνηση Καμίνη να στείλει την αστυνομία στο Σύνταγμα... αλλά ΚΑΙ ταυτόχρονα να τον στηρίζει μέσω της συνεργασίας τους!!!

και τι λέει στην συνέχεια ο φίλος... πως το στέλεχος των οικολόγων Πράσινων που αναφέρουμε πως είναι σύμβουλος του Καμίνη απουσίαζε με άδεια άρα δεν έχει σχέση!!!

Φίλε εμείς δεν είπαμε πως έχει σχέση... απλά αναρωτηθήκαμε αφού το στέλεχος των οικολόγων είναι σύμβουλος του Καμίνη για θέματα περιβάλλοντος... είχε συμβουλέψει τον κύριο Καμίνη; ή τουλάχιστον όταν θα επιστρέψει από την άδεια του, θα θυμηθεί να πει στον Καμίνη πως οι αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα δεν ήταν... μόλυνση του περιβάλλοντος όπως ισχυρίστηκαν οι υπάλληλοι και οι αστυνομικοί που πήγαν εκεί;

Και τέλος όσο αφορά την ανοικτή επιστολή του κυρίου Δραγούμη προς τον Καμίνη και τους δημοτικούς συμβούλους της πλειοψηφίας, προσωπική μας γνώμη είναι πως έγινε για να γίνει (για να μην πούμε πως έγινε για το πολιτικό θεαθήναι)...γιατί αν ήθελε ο κύριος Δραγούμης να προβάλει τις αντιθέσεις του τότε θα τις έλεγε στα δημοτικά συμβούλια...

Αλλά εμείς από όσο μαθαίνουμε στα δημοτικά συμβούλια όσες φορές και να ακούστηκε πως ο δήμος προτίθεται να διώξει τους αγανακτισμένους από το Σύνταγμα, κανένας κύριος Δραγούμης δεν πήρε τον λόγο! Ή μήπως κάνουμε λάθος;

Και αφού ο κύριος Δραγούμης αρέσκεται (και καλά κάνει) στις ανοικτές επιστολές... μήπως να στέλναμε και εμείς μία ανοικτή επιστολή προς τους Οικολόγους Πράσινους και τον κύριο Δραγούμη και να ρωτάγαμε...

Οι οικολόγοι Πράσινοι τι γνώμη έχουν για τον Βοτανικό και το Τζαμί με τα πάρκιν που θα ανεγερθούν εκεί;

Θα αντιδράσουν ή θα υποκύψουν στην παραταξιακή πειθαρχία;

Θα δεχτούν σε χώρο που ανήκει στον δήμο Αθηναίων και προορίζεται αποκλειστικά για πράσινο και τίποτα άλλο... να χτιστεί τζαμί με βοηθητικά κτίρια και μεγάλα πάρκιν;

Οι κορμοράνοι υπάρχουν ακόμη; Ή τώρα που είναι αυτοί στο δημοτικό συμβούλιο δεν υπάρχουν κορμοράνοι;

θα κάνουν κάτι ή εφ όσον προχωρήσουν τα πράγματα και γίνει το περιβαλλοντικό (και όχι μόνο) έγκλημα εις βάρος των Αθηναίων θα βγουν μετά να το καταγγείλουν με ανοικτή επιστολή και ταυτόχρονα θα συνεχίζουν να στηρίζουν αυτούς που καταγγέλουν;


Κρύβομαι μέσα στο πιθάρι μου για να μην με βρει η κυβέρνηση….. Εντάξει δεν είμαστε ακόμη στην παρανομία, στην αντίσταση… αλλά δεν μπορώ να καταλάβω τι σας κάνει εντύπωση; Τα blogs και γενικά τα σύγχρονα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (social media) σε όλα τα ελεύθερα, πολιτισμένα, δημοκρατικά κράτη τα φοβούνται.

Πάρτε για παράδειγμα, την Αίγυπτο, την Συρία, την Λιβύη, την Σαουδική Αραβία, την Κίνα… Για την Ουγκάντα δεν έχω ακόμη ενημερωθεί τι γίνεται εκεί!

Βεβαίως για να μην γίνει καμία παρεξήγηση, όσα blogs παραβιάζουν τον νόμο ή χρησιμοποιούνται για άλλους σκοπούς πέρα από την ελεύθερη έκφραση, στην «πυρά».

Γι αυτούς φυσικά και να μην ισχύει η ανωνυμία, η οποία και δεν ισχύει γιατί δόξα τω Θεώ η Ελληνική Αστυνομία έχει μία υπηρεσία που ονομάζεται Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος που κάνει εξαιρετικό έργο.

Πάντως η κυβέρνηση, με την ίδια λογική, θα πρέπει να εξετάσει να απαγορεύσει και την ανώνυμη αγορά μαχαιριών…

Ρωτάτε γιατί; Δεν το πιστεύω! Είναι να ρωτάτε;

Μα φυσικά γιατί κάποιος, στα χιλιάδες μαχαίρια που πωλούνται, μπορεί να αγοράσει ένα μαχαίρι και να το χρησιμοποιήσει σε μια ληστεία, ή ακόμη χειρότερα για να σκοτώσει κάποιον. Το ίδιο ισχύει και για τα blogs. Στα χιλιάδες που υπάρχουν κάποιος μπορεί να χρησιμοποιήσει ένα για ιδιοτελείς, παράνομους σκοπούς!

Και βέβαια το μέτρο …της κατάργησης της ανωνυμίας, μπορεί να επεκταθεί και στα πιρούνια, όχι μόνο στα μαχαίρια, και ούτω καθ’ εξής!!!!

Και τώρα μια πρόταση, γιατί έχουμε πει όχι μόνο κριτική, αλλά και προτάσεις….

Πριν από την κατάργηση της ανωνυμίας των blogs, μήπως θα έπρεπε, για την κυβέρνηση, να προηγηθεί η κατάργηση των SMS;

Γιατί ναι μεν είναι ονομαστικά αυτά, αλλά έλα τώρα που χρησιμοποιούνται από τους ταξιτζήδες για συγκεντρώσεις, καταλήψεις διοδίων, δημοσίων κτιρίων κλπ…

Γιατί να την γλυτώσουν τα SMS; Φάτε τα και αυτά!

Τέλος χαιρόμαστε που η κυβέρνηση, αφού έλυσε το οικονομικό πρόβλημα της χώρας μας, συνέλαβε όλους τους φοροφυγάδες, κατάργησε την φοροδιαφυγή, έκλεισε στην φυλακή όλα τα ΛΑΜΟΓΙΑ που έκλεψαν το δημόσιο χρήμα, κατέσχεσε τα χρήματα που παρανόμως κατείχαν, δήμευσε τις περιουσίες τους και όλα αυτά, και μη έχοντας κάποιο άλλο «πρόβλημα» λύνει και αυτό των blogs…..

Τι άκουσα; Δεν έχει κάνει τίποτα από όλα αυτά.

Δεν μπορεί ρε παιδί μου!

Α, και μια τελευταία ερώτηση προς τον αξιότιμο υπουργό Δικαιοσύνης, που πιστεύω πραγματικά ότι νοιάζεται πολύ για την δικαιοσύνη στην Ελλάδα, ασχέτως της λανθασμένης θέσης που έχει πάρει για τα blogs.

Τι γίνεται με όλα αυτά τα σκάνδαλα που έχουμε ακούσει;

Τι γίνεται με τους “λαδιάρηδες” εφοριακούς που έκαναν επανελέγχους σε επιχειρήσεις και έσβηναν πρόστιμα;

Τι γίνεται με τους γιατρούς που ήταν αναμεμιγμένοι στο σκάνδαλο «De Puy»;

Τι γίνεται με τους 29 κατηγορούμενους αξιωματικούς του ΠΣ για το σκάνδαλο της ενοικίασης των πυροσβεστικών ελικοπτέρων Erickson και της τεχνικής συντήρησης των ιδιόκτητων ελικοπτέρων της πυροσβεστικής;

Τι γίνεται με την συζήτηση στην Βουλή, για το ίδιο σκάνδαλο, για την παραπομπή ή όχι του κ. Μαρκογιαννάκη;

Α, μην ξεχάσω, ο Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, κ. Γ. Τασούλας, που κατηγορείται και αυτός σε βαθμό κακουργήματος για το σκάνδαλο της συντήρησης των ιδιόκτητων ελικοπτέρων του ΠΣ είναι λογικό να παραμένει στην θέση του ως Γενικός Γραμματέας;

Και μην μας πείτε ότι όλοι οι ανωτέρω διώκονται σε βαθμό κακουργήματος…

Αυτό το ξέρουμε…. Το πότε θα πάνε στον Ανακριτή και το πότε θα δικαστούνε δεν ξέρουμε...

Μήνες και μήνες έχουν περάσει από την ποινική τους δίωξη…

Λέω λοιπόν τώρα εγώ, ο αφελής, ο ρομαντικός: Μήπως έπρεπε να δώσετε προτεραιότητα σε αυτές τις υποθέσεις που έκαψαν και καίνε τον Ελληνικό λαό αντί για τα blogs;

Γιατί διαφορετικά θα με κάνετε να πιστεύω ότι απλά θέλετε να φιμώσετε αυτούς που σας κάνουν δύσκολες ερωτήσεις, που αποκαλύπτουν και δεν το θέλω αυτό…

Διογένης ο Κυνικός
Επιστρέφοντας κάποιος από το εξωτερικό έχει την «πολυτέλεια» ή αν θέλετε την ευχέρεια ακόμα και το πλεονέκτημα να βλέπει τα πράγματα από απόσταση. Όση τέλος πάντων χρειάζεται για να καταλήξει σ’ ένα πρώτο συμπέρασμα ότι η Ελλάδα δεν είναι «κόλαση» ή τέλος πάντων σε χειρότερη κατάσταση από τους κοντινούς ή τους μακρινούς γείτονές της. Εκεί που μειονεκτεί-και κάτι χρειάζεται να γίνει επειγόντως- είναι το ισχυρότερο πλεονέκτημα που διαθέτει. Ο τουρισμός. Να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Βρέθηκα στην Ιταλία, στο Μιλάνο, και πιο πριν στη νότια Γαλλία και ειλικρινά διαπίστωσα αυτό που ζω σχεδόν κάθε χρόνο τα τελευταία χρόνια. Η Ελλάδα μπορεί περισσότερα αλλά δυστυχώς κανείς μας δεν το πιστεύει. Το χειρότερο δε είναι ότι με τη συμπεριφορά μας κάνουμε και τα παιδιά μας να μη πιστεύουν στις δυνατότητες της χώρας μας. Οι Γάλλοι βλέπουν τα σύννεφα να πυκνώνουν στον ορίζοντα αλλά κάνουν ό,τι μπορούν για να μη το καταλάβουν οι τουρίστες. Το ίδιο και οι Μιλανέζοι, οι οποίοι μάλιστα επειδή αυτή την εποχή δεν έχουν να «πουλήσουν» τίποτα, «πουλάνε» στα γκρουπ(κυρίως από Ιαπωνία και Ισπανία) βιτρίνες.

Και μη φανταστείτε ότι δουλεύουν περισσότερο από μας. Απλά δουλεύουν οργανωμένα και συγκροτημένα, κυρίως υπεύθυνα. Την ώρα που αναχωρούσα από το Μαλπένσα ο Μπερλουσκόνι μιλούσε στο κοινοβούλιο αποδραματοποιώντας την κατάσταση ενώ την ίδια στιγμή τα επιτόκια δανεισμού της χώρας τους σκαρφάλωναν στο 6,5%. Πατώντας το πόδι μου στην Ελλάδα και βλέποντας το ύφος των τουριστών-ακόμα και εκείνων που θα συνέχιζαν για Ηράκλειο- σκέφθηκα ότι το πρόβλημα δεν είναι οι κερδοσκόποι αλλά εμείς. Είναι-τουλάχιστον- αδιανόητο επί ένα μήνα η κυβέρνηση να μη μπορεί να βρει λύση.

Το «φταίνε οι ταξιτζήδες» είναι μια εντελώς υπεραπλουστευμένη διαπίστωση. Προσωπικά οι μέθοδοι και οι τακτικές που ακολουθούν δεν με βρίσκουν σύμφωνο. Από την άλλη όμως αυτή η κωμωδία της κυβέρνησης, μ’ έναν υπουργό που έχει μεταμορφωθεί σε «οργισμένο απελευθερωτή» κλειστών επαγγελμάτων, είναι για γέλια και για κλάματα. Σήμερα τα βάζουμε όλοι με τους ταξιτζήδες, αλλά μήπως μόνο αυτοί ευθύνονται για την υποβάθμιση του τουρισμού; Οι ταξιτζήδες κατήργησαν το υπουργείο Τουρισμού ή μήπως αυτοί ευθύνονται γιατί μέσα στην κυβέρνηση δεν μπορούν να συμφωνήσουν στην έννοια της απελευθέρωσης;

Τα πράγματα σε όλη τη νότια Ευρώπη δεν είναι όπως τα φανταζόμαστε ή όπως θα θέλαμε να είναι προκειμένου, ο καθένας από τη δική του ιδεολογική γωνία, να επιρρίψει τις πολιτικές ευθύνες στον άλλον. Στην Ιταλία το πρόβλημα το διαχειρίζεται μια κεντροδεξιά κυβέρνηση. Αλλάζει κάτι; Ο Μπερλουσκόνι βρήκε το χρέος από τον σοσιαλιστή Αμάτο, το ’94, στα 105,5 εκατομμύρια και το πήγε κοντά στα 122. Μεσολάβησαν οι κυβερνήσεις του Ντίνι, του ντ’ Αλέμα, του Πρόντι, πάλι ο Μπερλουσκόνι το 2001, πάλι ο Πρόντι και σήμερα ο Μπερλουσκόνι βρίσκεται με χρέος 120,3 εκατομμυρίων. Σημειώστε ότι το 1970 η κυβέρνηση του Εμίλιο Κολόμπο είχε χρέος μόλις 40,5 εκατομμυρίων.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πολύ απλά ότι είναι εύκολο να κατηγορούμε τον Καραμανλή, τον Παπανδρέου, τον Μητσοτάκη και δεν ξέρω ποιον άλλον θα ακολουθήσει, και να μη βλέπουμε ότι το πρόβλημα είναι συστημικό και αφορά την ίδια τη δομή της Ευρώπης που τρέχει με δύο ταχύτητες, ενίοτε δε και χωρίς φρένα όπως τώρα. Στην περίπτωση μάλιστα της Ελλάδας, κι αυτό θα το καταλάβετε ζώντας έστω και λίγο σε μια από τις χώρες που «απειλούν» το ευρώ, φαίνεται πλέον ολοκάθαρα ότι η κυβέρνηση διέπραξε ένα ολέθριο σφάλμα το οποίο πληρώνει σήμερα η χώρα. Αντί να εξηγήσει στο κόσμο ότι το πρόβλημα είναι διαχρονικό και επιδεινώθηκε λόγω των αντιφάσεων της ΕΕ, επέρριψε όλες τις ευθύνες στις κυβερνήσεις Καραμανλή. Σήμερα υφίσταται τις συνέπειες και μαζί της όλοι οι Έλληνες.

Πηγή


  • Γράφει ο Νίκος Βασιλικός
Να λοιπόν που αυτά που λένε οι γραμματιζούμενοι είναι αλήθειες! Είπε ένας σοφός ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Αυτό συμβαίνει και τώρα.

Πρίν από κάτι αιώνες για χάρη της Ισπανίας και αργότερα της Πορτογαλίας ξεκίνησε ο Αμέρικο Βεσπούκι, (AmerigoVespucci, 1451-1512 ), μαζί με τον Χριστόφορο Κολόμβο που ήταν πιο παλιός, να ανακαλύψουν νέες χώρες για αυτούς που τους έστειλαν. Εκεί βρήκαν πολιτισμούς αιώνων, Αζτέκους, Ίνκας και άρχισαν να τους “εκπολιτίζουν” σύμφωνα με τους δικούς τους πολιτισμούς.

Άρχισαν να τους μοιράζουν καθρεφτάκια, χάντρες, κουτάκια με μουσική και ως αντάλλαγμα έπαιρναν χρυσό, ασήμι και πολύτιμους λίθους. Στην μετέπειτα Αμερική κατοίκισαν όλοι οι εγκληματίες και οι τυχοδιώκτες της εποχής. Καλή ράτσα, εξολόθρευσαν όλους τους ερυθρόδερμους από τον τόπο τους όχι μόνο για τον χρυσό και το ασήμι, αλλά και για τη γη τους. Εδώ το αντάλλαγμα ήταν “το νερό που καίει”, το ουίσκι. Ποιο μετά, άλλα καθάρματα μεγαλύτερα από τα προηγούμενα, δήθεν για να βοηθήσουν τους ντόπιους τους πούλησαν όπλα και έχοντας την σιγουριά του τακτικού στρατού καθάρισαν τον τόπο από τους αυτόχθονες.

Φθάσαμε λοιπόν στην εποχή μας. Όλη η Μεσόγειος, τα παράλια της Ευρώπης και της Βόρειας Αφρικής κατακλύζονται από κάθε εθνικότητας Κονκισταδόρους. Αμερικανοί, Γερμανοί, Γάλλοι, Βρετανοί, όλοι έρχονται για να “σώσουν” τους λαούς της Μεσογείου!
Αν πιάσεις αυτές τις ράτσες, μεταξύ τους έχουν συγγένεια. Τότε τα παλιά τα χρόνια, αφού βγήκαν από τις σπηλιές και αφού ξεκαθάρισαν μετά από πολέμους μεταξύ τους τις ράτσες τους, άρχιζαν να κάνουν συμμαχίες. Θα παντρευτεί ο τάδε γιός της φυλής μας την τάδε κόρη της άλλης φυλής και θα γίνουμε σόι, μετά ο εγγονός του τάδε θα πάρει την εγγονή του άλλου και θα γίνουμε και από εκεί σόι. Έγιναν λοιπόν συγγενείς, έχουν την ίδια γλώσσα με μικρές παραλλαγές, σχεδόν τα ίδια ήθη και έθιμά και άρχισαν πλέον να βλέπουν τα συμφέροντά τους συλλογικά.

Σε δύο διαφορετικούς πολιτισμούς όταν ενωθούν θα έχεις αποτέλεσμα τη γνώση. Αν δηλαδή ασχοληθείς με τον πολιτισμό των Αιγυπτίων και των Ελλήνων θα βρεις πολλά κοινά χαρακτηριστικά, στην τέχνη, στην επιστήμη, ακόμα και στον τρόπο ζωής. Το μόνο κοινό χαρακτηριστικό στους Κονκισταδόρους είναι ο πόλεμος και το πλιάτσικο.

Τώρα αφού ξύπνησαν οι Αραβικές χώρες και διασφάλισαν τα πετρέλαιά τους τι θα έκαναν; Θα έψαχναν να βρουν που υπάρχουν πετρέλαια, φυσικό αέριο, μεταλλεύματα και ότι άλλο είναι εκμεταλλεύσιμο με χαμηλό κόστος. Φωτιά πολέμου λοιπόν στις χώρες της Βόρειας Αφρικής για να απαλλαγούν δήθεν από τους τυράννους ηγέτες τους, οικονομική φωτιά στην Νοτιοανατολική Ευρώπη. Βρήκαν τρόπο να μας δέσουν οικονομικά χειροπόδαρα και τώρα μας δίνουν τα καθρεφτάκια και τις χάντρες για να πάρουν ότι καλό υπάρχει στον τόπο μας και έχει σίγουρα μεγαλύτερη αξία από αυτά που μας δίνουν.

Βέβαια μεγάλη ευθύνη έχουν και οι κυβερνήσεις αυτών των χωρών, που το μόνο ενδιαφέρον τους ήταν η νομή της εξουσίας και η συμμετοχή σε συνασπισμούς με την ιδιότητα του φτωχού συγγενή, που ναι μεν σε βοήθησαν αλλά γνώριζαν εκ των προτέρων ότι δεν πρόκειται να τα βγάλεις πέρα. Αυτό δεν σου το είπαν τότε, σου το λένε τώρα.

Τώρα θα πάρουμε ακόμα λίγα καθρεφτάκια και χαντρούλες και θα δώσουμε τα πάντα στους εσαεί Κονκισταδόρους!!


Η πικρή αλήθεια πίσω από τις αποφάσεις της έκτακτης Συνόδου Κορυφής
Μιλώντας για την πολιτική τέχνη στο έργο του «Πρωταγόρας», ο Πλάτων καταφεύγει σ' έναν από τους ωραίους φιλοσοφικούς μύθους που χρησιμοποιεί στους Διαλόγους του.

Ήταν, λέει, μια εποχή που οι θεοί υπήρχαν και οι θνητοί δεν υπήρχαν. Όταν ήρθε ο ειμαρμένος χρόνος για τη γένεσή τους, ο Προμηθεύς έκλεψε από την Αθηνά και τον Ήφαιστο την έντεχνη σοφία και το πυρ και τους τα έδωσε ως πόρο και τέχνη ζωής. Έτσι, λέει, ο άνθρωπος απέκτησε την περί τη ζωή σοφία. Δεν είχε όμως την τέχνη την πολιτική. Την τελευταία την είχε ο Ζευς.
Οι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν σε πόλεις για να προστατεύονται από τα θηρία. Οι συγκρούσεις όμως και οι «αλληλοφθορίες» μεταξύ τους έφτασαν σε τέτοιον βαθμό, που ο Ζευς ανησύχησε ότι θα εξέλιπε το ανθρώπινο γένος. Κάλεσε, λοιπόν, τον Ερμή και τον έστειλε να φέρει στους ανθρώπους την τέχνη την πολιτική, με τη μορφή της αιδούς και της δίκης.

Σε ποιους να τη δώσω; τον ρώτησε ο Ερμής. Σε ορισμένους, όπως μοιράζουμε τα ταλέντα; Όχι, απάντησε ο Ζευς. Να τη δώσεις σε όλους. Όλοι έχουν ανάγκη από την αιδώ και τη δίκη. Έτσι θα μπορούν να έχουν οι πόλεις ευταξία και οι άνθρωποι δεσμούς που να δημιουργούν αλληλεγγύη και φιλία μεταξύ τους.
Από ποιον Δία
να ζητήσει κανείς σήμερα
να ξαναστείλει τον Ερμή
για να επανορθώσει
το νόημα της πολιτικής;
Πάνω από την πολιτική υπερίσχυσαν σήμερα οι λεγόμενες αγορές και η κερδοσκοπική ασυδοσία ενός ανεξέλεγκτου διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, κατά πλήρη εκτροπή από τον παραδοσιακό παραγωγικό καπιταλισμό. Από ποιον Δία να ζητήσει κανείς σήμερα να ξαναστείλει τον Ερμή για να επαναφέρει την πολιτική της αιδούς και της δίκης; Να επανορθώσει το νόημα, το ηθικό σθένος και την καλώς νοούμενη λειτουργία της πολιτικής;

Ειδικότερα σε ό,τι αφορά την Ευρώπη, η Ευρωπαϊκή ιδέα απήχθη κυριολεκτικά. Χρησιμοποιήθηκε ως Δούρειος Ίππος για την επιβολή ως καθεστώτος ενός ακραίου νεοφιλελευθερισμού, που παρουσιάσθηκε ως δήθεν αναπόφευκτος για την κοινή ευρωπαϊκή αγορά και την ευρωπαϊκή οικοδόμηση.

Με την ίδια λογική, η Ευρωπαϊκή Ένωση ταυτίσθηκε, στη συνέχεια, με την παγκοσμιοποίηση. Είναι προφανής, εντούτοις, η αντίφαση και ο παραλογισμός που ενέχει η σύγχυση μιας περιφερειακής αγοράς, όπως είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, με την παγκόσμια αγορά.

Ο άκρατος νεοφιλελευθερισμός υπονομεύει τις ισότιμες σχέσεις μεταξύ των χωρών-μελών και ενισχύει τις κυριαρχικές τάσεις των ισχυροτέρων χωρών. Πολύ περισσότερο όταν η κοινή αγορά δεν εδράζεται σε πραγματική πολιτική ένωση, που παράγει εξ ορισμού συνεργατική αλληλεγγύη. Όταν επίσης τα ανοικτά σ' όλο τον κόσμο σύνορα θέτουν σε δεινή θέση τις λιγότερο ανταγωνιστικές χώρες-μέλη.

Η προώθηση της ενότητας των αγορών, χωρίς την παράλληλη και ισότιμη πολιτική ένωση, καταλήγει σε συσχετισμούς ισχύος της αγοράς. Σε κυριαρχία δηλαδή των ισχυροτέρων και σε εξάρτηση και αποικιοποίηση των ασθενεστέρων.

Αυτό ισχύει ακόμα και όταν δηλώνεται ως στόχος η περαιτέρω πολιτική εμβάθυνση και η ομοσπονδοποίηση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Η ειδοποιός διαφορά είναι το επίπεδο στο οποίο προωθείται αυτή η ενοποίηση. Η πραγματική πολιτική ένωση προωθείται σε θεσμικό διακρατικό επίπεδο, όπου ισχύει η αρχή της ισοτιμίας. Όταν προωθείται στο ιδιωτικό επίπεδο της αγοράς, αντικαθρεφτίζονται αναπόφευκτα οι συσχετισμοί ισχύος της αγοράς και καταλήγει σε ηγεμονία των ισχυρών. Η εξέλιξη αυτή αντιμάχεται την ιδέα μιας Ευρώπης των λαών και υπονομεύει μακροπρόθεσμα τις ευρωπαϊκές ισορροπίες και την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Μ. Βρετανία είναι αυτή που, μαζί με τις ΗΠΑ, πρωτοστάτησε στην επιβολή του νεοφιλελευθερισμού και, αργότερα, της παγκοσμιοποίησης στην Ευρώπη. Όπως όμως στο διεθνές επίπεδο επωφελήθηκε από την παγκοσμιοποίηση πρωτίστως η Κίνα, στο Ευρωπαϊκό επίπεδο επωφελήθηκε από τη νεοφιλελεύθερη πολιτική των αγορών και την παγκοσμιοποίηση η Γερμανία. Η τελευταία εξελίσσεται, με όχημα την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη νεοφιλελεύθερη πολιτική, σε ηγεμονική δύναμη της Ευρώπης.

Αντιλαμβάνεται κανείς με ποια ανάμεικτα αισθήματα αντιμετωπίζεται η εξέλιξη και η δυναμική αυτή από άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, όπως η Μ. Βρετανία και η Γαλλία, αλλά και από άλλες, μικρότερες χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Οι τελευταίες βλέπουν το ευρωπαϊκό όνειρο να μετατρέπεται γι' αυτές σε υφαρπαγή του εθνικού τους πλούτου και σε περιορισμένη εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία.

Η ΕΚΤΑΚΤΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΟΡΥΦΗΣ ΣΤΟΧΕΥΣΕ ΠΡΟΣ ΣΩΣΤΕΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ. ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΠΑΡΚΗ ΛΟΓΩ ΤΟΥ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΣΤΗ ΛΟΓΙΚΗ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ

Οι κατευθύνσεις προς τις οποίες στόχευσε η έκτακτη Σύνοδος Κορυφής για την αντιμετώπιση πρωτίστως του ελληνικού χρέους αλλά και την προάσπιση γενικότερα της συνοχής της Ευρωζώνης, είναι σωστές. Τα αποτελέσματα όμως που προμηνύουν οι αποφάσεις της είναι ανεπαρκή.

Ο κύριος λόγος οφείλεται, με πρωταγωνίστρια τη Γερμανία, στην εμμονή στη λογική των αγορών, μέρος της οποίας είναι και η συμμετοχή των ιδιωτικών τραπεζών στην επιχείρηση αντιμετωπίσεως του ελληνικού δημοσίου χρέους.

Ασφαλώς, μια βιώσιμη διαχείριση του ελληνικού χρέους προϋποθέτει: σημαντική περικοπή, μείωση του επιτοκίου, επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής και αναπτυξιακή βοήθεια.

Σύμφωνα με τα ανακοινωθέντα αποτελέσματα της Συνόδου, το χρέος θα περικοπεί συνολικά κατά 54 δισ., ποσό που αντιπροσωπεύει την άμεση περικοπή του χρέους, με την ελεγχόμενη επιλεκτική χρεοκοπία, τη μείωση σε βάθος χρόνου του επιτοκίου και την επαναγορά ομολόγων στη δευτερογενή αγορά.

Έγκυροι όμως διεθνείς αναλυτές αμφισβητούν την εικόνα αυτή και υποστηρίζουν ότι τελικά δεν θα υπάρξει μείωση, αλλά αύξηση του δημοσίου χρέους. Η αύξηση θα προέλθει κυρίως από τις εγγυήσεις που ανέλαβε να παράσχει η Ελλάδα στις ιδιωτικές τράπεζες που συμμετέχουν στην εθελοντική ανταλλαγή των παλαιών ομολόγων με νέα, με παράλληλη μείωση κατά 20% της ονομαστικής τους αξίας.

Σημειώνεται σχετικά ότι από τα 109 δισ. ευρώ του νέου δανείου, 35 δισ. θα παρακρατηθούν ως εγγύηση των ξένων ιδιωτικών τραπεζών, 20 δισ. για την κάλυψη των ελληνικών τραπεζών και 20 δισ. για την επαναγορά ομολόγων στη δευτερογενή αγορά. Θα μείνει, δηλαδή, ως υπόλοιπο νέο δάνειο στην Ελλάδα το ποσόν των 34 δισ. ευρώ.

Συγκεκριμένα, κατά τον Hugo Dixon, αρχισυντάκτη του Reuters Breakingviews, το χρέος λόγω κυρίως των εγγυήσεων προς τις ιδιωτικές τράπεζες θα αυξηθεί κατά 32 δισ. και θα ανέλθει στο 179% του ΑΕΠ. Ανεξάρτητα όμως από την εγκυρότητα των εκτιμήσεων αυτών, είναι προφανές ότι η συνολική περικοπή του χρέους, η επαναγορά ομολόγων και η αναπτυξιακή βοήθεια είναι ανεπαρκείς και αφήνουν σε εκκρεμότητα τη βιωσιμότητα του ελληνικού εξωτερικού χρέους.

Σε ό,τι αφορά ειδικότερα την αναπτυξιακή βοήθεια, που εμφανίσθηκε αρχικά πομπωδώς ως Ευρωπαϊκό Σχέδιο Μάρσαλ, συνίσταται, συγκεκριμένα, στους ήδη δεδομένους πόρους του ΕΣΠΑ, που ανέρχονται σε 25 δισ. ευρώ, και σε 12 δισ. από πόρους της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων.

ΕΜΠΡΑΓΜΑΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΟΪΜΠΛΕ ΓΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗ ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

Η εμμονή για παροχή εκ μέρους της Ελλάδος εμπράγματων εγγυήσεων είναι μια άλλη όψη των άνισων σχέσεων και των ανατροπών που φέρνουν οι συσχετισμοί ισχύος της αγοράς στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, η οποία αποτελείται, υποτίθεται, από ισότιμα μέλη.

Υπάρχει ήδη το προηγούμενο του πρώτου Μνημονίου και της συνοδευτικής δανειακής συμβάσεως, στην οποία προβλέπονται κάθε είδους αντισυνταγματικές εμπράγματες εγγυήσεις και υποθηκεύσεις εθνικής περιουσίας. Υπάρχει επίσης το Ταμείο Δημόσιας Περιουσίας, στο οποίο μεταβιβάζονται, κατά ανέκκλητο τρόπο, κρατική περιουσία και κρατικά δικαιώματα, με αποκλειστικό σκοπό την εξυπηρέτηση του εξωτερικού χρέους.

Στο ίδιο πνεύμα, στις αποφάσεις της Έκτακτης Συνόδου Κορυφής προβλέπονται επίσης εμπράγματες εγγυήσεις, παρά τις απαρνήσεις και διαψεύσεις της κυβερνήσεως. Συγκεκριμένα, στο σημείο 9 των Συμπερασμάτων αναφέρεται ότι «θα γίνουν αντίστοιχες διευθετήσεις εγγυήσεων (υπονοούνται σαφώς εμπράγματες εγγυήσεις), όπου απαιτείται, για την κάλυψη του κινδύνου που προκύπτει για τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης από τις εγγυήσεις τους στο Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF)».

Για το ποιοι είναι οι όροι και οι προϋποθέσεις με τις οποίες παρέχονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση τα δάνεια προς την Ελλάδα, για την αντιμετώπιση του εξωτερικού χρέους, έγινε επίσης πολύ σαφής προσφάτως ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, μετά το προηγούμενο του Προέδρου των χωρών-μελών της Ευρωζώνης, Λουξεμβουργιανού Γιούνγκερ.

Ο γερμανός υπουργός, σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Stern» δήλωσε, χωρίς περιστροφές, ότι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση «πρέπει να προχωρήσει» και ότι «κράτη που παίρνουν βοήθεια πρέπει, σε αντάλλαγμα, να παραχωρούν μέρος της κυριαρχίας τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση». «Η επιλογή αυτή», πρόσθεσε, «είναι προτιμότερη από την έξωσή τους από την Ευρωζώνη».

Σε επιστολή του επίσης προς μέλη του γερμανικού Κοινοβουλίου επεσήμανε ότι η Γερμανία «δεν δίνει λευκή επιταγή» στο Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) για την αγορά ομολόγων στη δευτερογενή αγορά.

Ήθελε με την επισήμανση αυτή να καθησυχάσει τους ανησυχούντες βουλευτές ότι η αρχή που έγινε, κατ' εξαίρεση, για την Ελλάδα και για ένα μικρό σχετικά ποσό (20 δισ.) δεν θα οδηγήσει σταδιακά στην υιοθέτηση της ιδέας του Ευρωομολόγου ή μιας παραλλαγής του.

Οι δηλώσεις αυτές δείχνουν σαφώς ότι είμαστε ακόμη πολύ μακριά από την ιδέα μιας ισότιμης πολιτικής ενώσεως, που προεβλήθη ως ιδεώδες της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Ειδικότερα η Γερμανία έχει κάθε λόγο να εμμένει στους πολύ πλεονεκτικούς γι' αυτήν όρους της αγοράς, προβάλλοντας το λογικό επιχείρημα ότι δεν μπορεί να επωμίζεται την κακή πολιτική, την ανεπάρκεια και τα χρέη άλλων.

Αντιπαρέρχεται όμως το γεγονός ότι η νεοφιλελεύθερη λειτουργία της Ευρωπαϊκής αγοράς, σε συνδυασμό με την παγκοσμιοποίηση και το ανεξέλεγκτο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, δημιουργεί μέγα πρόβλημα στις περιφερειακές χώρες-μέλη, που είναι λιγότερο ανταγωνιστικές. Το πρόβλημά τους, επομένως, δεν είναι μόνο εσωτερικό, το οποίο δεν πρέπει καθόλου να υποτιμάται, αλλά επίσης και εξωτερικό.

Τι προσφέρεται, λοιπόν, με βάση τη νεοφιλελεύθερη λογική και την παγκοσμιοποίηση στις χώρες αυτές ως δήθεν μονόδρομος; Το ξεπούλημα του εθνικού τους πλούτου και ο περιορισμός της εθνικής κυριαρχίας τους;

Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΩΣ ΛΥΔΙΑ ΛΙΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΡΙΣΗ

Ανεξάρτητα από το αν θα αποδειχθεί τελικά βιώσιμη η διαχείριση, με τους σημερινούς όρους, του δυσθεώρητου εξωτερικού χρέους, λυδία λίθος για την έξοδο από τη σημερινή κρίση είναι η ανασυγκρότηση της παραγωγής της χώρας και η ανάπτυξη.

Η μετακύλση στο μέλλον των δανειακών υποχρεώσεων μέχρι το 2020, το χαμηλότερο επιτόκιο και η εξασφαλισμένη για μια περίοδο δανειακή χρηματοδότηση παρέχουν, θεωρητικά, ένα παράθυρο ευκαιρίας για την ανάληψη μιας συγκροτημένης και εντατικής προσπάθειας στον τομέα της αναπτύξεως.

Με ποια όμως εργαλεία θα αναληφθεί μια τέτοια προσπάθεια και με ποιο πνεύμα θα κινητοποιηθεί ο ελληνικός λαός; Πώς θα αναστραφεί επίσης το κλίμα υφέσεως, όταν προϋπόθεση και του νέου δανεισμού είναι η εμμονή σε μια σκληρή πολιτική λιτότητας, που πολύ πιθανόν να επιβαρυνθεί με νέα ακόμη μέτρα και περικοπές; Δεδηλωμένη πολιτική της κυβερνήσεως, που είναι εναρμονισμένη με τους όρους και τις προϋποθέσεις των δανείων, είναι το ξεπούλημα της εθνικής περιουσίας και η εγκατάλειψη από το κράτος του ρόλου που είχε μέχρι σήμερα, στο πλαίσιο μιας μεικτής οικονομίας.

Το ξεπούλημα της εθνικής περιουσίας παρουσιάζεται ως απαραίτητος όρος για την εξυπηρέτηση του εξωτερικού χρέους. Στην πραγματικότητα όμως ο όρος αυτός χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για την καταστροφή του μοντέλου της μεικτής οικονομίας της χώρας, την επιβολή ενός ακραίου νεοφιλελευθερισμού και την υφαρπαγή, σε τιμή μάλιστα ευκαιρίας, του εθνικού πλούτου της χώρας.

Η πολιτική αυτή αναμένει να έρθει η ανάπτυξη από τους ημεδαπούς και κυρίως αλλοδαπούς αγοραστές του εθνικού πλούτου της χώρας, περιλαμβανομένων των στρατηγικών της υποδομών και των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας.

Με ποια λογική θα κινητοποιηθεί «πατριωτικά» ο ελληνικός λαός για την ανάπτυξη της χώρας, όταν ως μόνη δήθεν διέξοδος του προτείνεται το ξεπούλημα του εθνικού του πλούτου και ο περιορισμός της εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας του;

Γιατί, π.χ., η ΔΕΗ δεν μπορεί να εκπονήσει 15ετές αναπτυξιακό πρόγραμμα πολλών δισ. και να συμβάλει αποφασιστικά στην ενεργειακή ανάπτυξη, αφήνοντας χώρο και σε οποιονδήποτε άλλον ενδιαφερόμενο επενδυτή που είναι πραγματικά ανταγωνιστικός;

Γιατί δεν μπορεί να συνεργασθεί και με ξένες εταιρείες στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια, και πρέπει απλώς να ξεπουληθεί σε ιδιώτες;

Το ίδιο ισχύει και για άλλες στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεις και υποδομές, που είναι συνυφασμένες με την ίδια την εθνική υπόσταση της Ελλάδος και τις δυνατότητές της να ασκεί εθνική πολιτική και στρατηγική. Μεταξύ αυτών είναι και ο ορυκτός πλούτος, για τον οποίο υπάρχουν πολύ ελπιδοφόρες ενδείξεις και προοπτικές.

Η πολιτική του αφελληνισμού της ελληνικής οικονομίας, με άλλοθι την Ευρώπη και την παγκοσμιοποίηση, σε συνδυασμό και με άλλες πολιτικές, όπως π.χ. η ανοχή στη λαθρομετανάστευση και τα ιδεολογήματα της «πολυπολιτισμικότητας» στην παιδεία, πλήττει καίρια την εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία και την ίδια την εθνική υπόσταση της χώρας.

Πράσινα άλογα, πράσινη ανάπτυξη και πράσινες φούντες Εντός πωλούνται πάσης φύσεως υλικά...

Κι ενώ μαδάμε τη μαργαρίτα της κατάρρευσης «μας πτωχεύουν – δε μας πτωχεύουν» μέσα στον γενικό χαμό αποποινικοποιείται και η χρήση ναρκωτικών και η καλλιέργεια κάνναβης για προσωπική χρήση, σύμφωνα με το σχετικό νομοσχέδιο που παρουσίασε χθες στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων ο Υπουργός Δικαιοσύνης Μιλτιάδης Παπαϊωάννου. Τι του λείπει του ψωριάρη, «φούντα» ... χωρίς το μαργαριτάρι ( το ‘φαγαν οι περικοπές).

Η είδηση προκαλεί τουλάχιστον αμηχανία. Γιατί να δεχτούμε ότι υπάρχει ανάγκη αποσυμφόρησης των φυλακών στις οποίες στοιβάζονται κατεστραμμένα πιτσιρίκια και νέοι που πιάστηκαν με μικροποσότητες, εκεί που αυτό που χρειάζονται είναι θεραπεία και στήριξη. Ωστόσο, μέσα στο γενικό χαμό, την ώρα που διαλύουν κάθε δομή του κοινωνικού κράτους και δημιουργούν μια κοινωνία δούλων, τους πήρε ο πόνος για τους χρήστες; Για τους οποίους, λέει, θα προβλέπεται αντί φυλάκισης θεραπεία! Σε ποιες δομές ακριβώς και με τι κονδύλια; Από αυτά που περικόπτονται μέρα με τη μέρα; Και τι στήριξη μπορεί να προσφερθεί σε αυτούς τους ανθρώπους σε μια κοινωνία υπό συρρίκνωση με απαγορευτικά και αδιέξοδα παντού και με αναβάθμιση της καταστολής από το δρόμο ως το διαδίκτυο σύμφωνα πάντα με την ενημέρωση που έκαναν επίσης χθες στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας οι υπουργοί Προστασίας του Πολίτη και Δικαιοσύνης...

Από την άλλη γιατί να πάρουμε τοις μετρητοίς την πρόβλεψη ότι θα υπάρχουν αυστηρές ποινές για τους εμπόρους και μεγαλεμπόρους, όταν εδώ δεν μπορούν να τσιμπίσουν κοινούς... μεγαλοφοροφυγάδες.

Δυστυχώς, μοιραία έρχονται στο μυαλό οι συγκρίσεις με την Αργεντινή όπου ολόκληρες παραγκουπόλεις μετατράπηκαν σε ναρκοπόλεις όσο το πρόγραμμα του ΔΝΤ και η επακόλουθη φτώχεια και κοινωνική κατάρρευση προχωρούσαν...

Έξω πωλείται η χώρα, εντός πωλούνται παραισθήσεις....

Πολύ φασαρία για το τίποτα. Ο Τιτανικός βουλιάζει ούτως ή άλλως

Όταν πριν από 10 μέρες ανακοινώθηκε το νέο σχέδιο βοήθειας προς την Ελλάδα, συνοδεύτηκε με πανηγύρια και χαρές.

Το σχέδιο προέβλεπε επαναγορά του χρέους, τέσσερις διαφορετικές προτάσεις ανταλλαγής ομολόγων, μια επανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, και περίπου €100 δισ. σε νέα δάνεια.

Δεν χρειάστηκε όμως να περάσει πολύς καιρός για να εξαφανιστεί η αρχική ευφορία. Αυτές τις ημέρες τα ισπανικά και ιταλικά σπρεντς έπιασαν νέα ρεκόρ, αφού οι φόβοι επανήλθαν στις ευρωζωνικές χρηματαγορές.

Ο Ισπανός πρωθυπουργός ακύρωσε τις διακοπές του για να επιληφθεί των εξελίξεων. Το ιταλικό υπουργικό συμβούλιο συνήλθε εκτάκτως για να μελετήσει τις επιλογές του, μετά την απόφαση να ακυρωθεί η δημοπρασία ομολόγων. Και τέλος, η αξία των ελληνικών ομολόγων συνέχισε να διολισθαίνει.

Το συμπέρασμα είναι πως οι αγορές συνειδητοποίησαν ότι το τελευταίο πακέτο στήριξης της Ελλάδας δεν την βοηθά καθόλου. Και αυτό δεν αποτελεί έκπληξη.

Αν το ψάξει κανείς, αντιλαμβάνεται δυο βασικά στοιχεία: Πρώτον, ότι αν προχωρήσει το σχέδιο, η Αθήνα θα χρωστά στους δανειστές της περισσότερα από το σημερινό 160% του ΑΕΠ της.

Και δεύτερο, αυτό το νέο χρέος θα είναι πολύ πιο ακριβό από ποτέ, για να μπορέσει η Ελλάδα να το εξυπηρετήσει.

Οι τράπεζες που συμμετείχαν στις διαπραγματεύσεις του περασμένου μήνα, ανακοίνωσαν, μετά τη συμφωνία, ότι θα υποστούν πλήγμα ύψους 21% στην αξία των ελληνικών ομολόγων που κατέχουν. Κάποιοι θεώρησαν πως αυτό σήμαινε ότι το ελληνικό χρέος θα μειώνονταν αντίστοιχα. Όπως όμως αποδεικνύεται, αυτό ήταν μια λογιστική «μαϊμουνιά». Μπορεί η αξία των ομολόγων να πέσει, όμως το ποσό που θα χρωστά η Ελλάδα θα ανέβει.

Ιδού η πραγματικότητα: Αν προχωρήσει η ανταλλαγή ομολόγων αξίας €135 δισ. όπως συμφωνήθηκε, η ονομαστική αξία του χρέους θα μειωθεί κατά 10%, ή €13.5 δισ. Οι επαναγορές ομολόγων υποτίθεται πως θα μειώσουν το χρέος κατά €12.5 δισ. επιπλέον. Για να το πετύχει όμως αυτό η Ελλάδα, θα πρέπει να δανειστεί άλλα €40 δισ ως εγγύηση έναντι των νέων ομολόγων, και άλλα €20 δισ για να χρηματοδοτήσεις τις επαναγορές. Στη συνέχεια θα πρέπει να δανειστεί άλλα €15 δισ για να επανακεφαλαιοποιήσει τις τράπεζες που θα πληγούν από τα κρατικά τους ομόλογα. Ένα συνολικό ποσό δηλαδή ύψους €75 δισ. που θα πρέπει να το βρει από την ΕΕ και το ΔΝΤ, αφού κανένας άλλος δεν δανείζει σήμερα την Αθήνα. Τουλάχιστον τα επιτόκια θα είναι φτηνά, αφού η ΕΕ ανακοίνωσε πως θα χρεώσει 3.5% ετήσιο τόκο στην Ελλάδα, τόσο για το νέο αυτό δάνειο, όσο και για τα προηγούμενα δάνεια της διάσωσης που της έχουν ήδη δοθεί.

Οι τράπεζες όμως που ανταλλάσσουν τα ομόλογά τους δεν θα είναι τόσο γενναιόδωρες. Σύμφωνα με τους όρους που συμφωνήθηκαν, τα επιτόκια της Ελλάδας στα εκκρεμούντα χρέη της θα αυξηθούν κατά μέσο όρο 12%. Τα νέα ομόλογα θα έχουν επιτόκιο 6.8%, σε σύγκριση με το σημερινό 5%. Αυτή η αύξηση του επιτοκίου θα καλύψει την οποιαδήποτε μείωση του αρχικού κεφαλαίου, που θα προέκυπτε από τα κουρέματα κατά 20% σε κάποιες από τις ανταλλαγές.

Βέβαια, αν είσαι κάτοχος ομολόγων που περιμένεις να πληρωθείς τον επόμενο χρόνο, ή τον μεθεπόμενο, και καταλήξεις να ανταλλάσσεις αυτά τα ομόλογα με κάποια άλλα πιο μακροπρόθεσμα, τότε σίγουρα υφίστασαι ζημιά στην αξία τους. Αν όμως όλα αυτά τα ανακοινωθέντα περί επαναγοράς, ανταλλαγής, κλπ στη πραγματικότητα αυξάνουν το ελληνικό χρέος, αλλά και το κόστος εξυπηρέτησής του, το ερώτημα είναι: Ποιο είναι το νόημα της συμφωνίας;

Όταν ανακοινώθηκε η συμφωνία, ισχυριστήκαμε πως αν η Ελλάδα είναι να επαναδιαρθρώσει το χρέος της, ή να χρεοκοπήσει (μερικώς, ολικώς, επιλεκτικώς, κλπ) αυτό θα πρέπει να συνοδευτεί τουλάχιστον από μια μείωση του συνολικού της χρέους, ώστε να αξίζει το κόπο. Κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει.

Είναι σαν να μετακινούν σε κάποια άλλη θέση τις ξαπλώστρες στον Τιτανικό. Αν και αυτή η παρομοίωση αδικεί το πλήρωμα του Τιτανικού. Αυτό που έκανε η ΕΕ, είναι να φορτώσει με περισσότερο νεκρό βάρος, το ελληνικό πλοίο που ήδη βουλιάζει. Και αν αυτός είναι ο τρόπος που η ΕΕ θεωρεί ότι σώζει την Ελλάδα, τότε πολύ καλά κάνουν η Ιταλία και η Ισπανία που τρέμουν απ το φόβο τους.

S.A.- Wall Street Journal


Την πλήρη αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών ουσιών προωθεί με νομοσχέδιο το υπουργείο Δικαιοσύνης. Καιρός ήταν να αποποινικοποιηθεί η χρήση ναρκωτικών, αφού το εμπόριο ναρκωτικών έχει αποποινικοποιηθεί εδώ και χρόνια.

Επίσης, τα αδικήματα της προμήθειας και κατοχής ναρκωτικών θα θεωρούνται στο εξής πταίσματα – εκτός αν κάποιος προμηθεύεται ναρκωτικά από αστυνομικούς, οπότε θα θεωρούνται νόμιμα.

Είναι ολοφάνερο πως η κυβέρνηση έχει πανικοβληθεί από τις αντιδράσεις των πολιτών και -εν όψει του Σεπτεμβρίου που θα ξεσπάσει πόλεμος- προβαίνει σε σπασμωδικές κινήσεις και προσπαθεί να μας αποσπάσει την προσοχή. Μετά την αποποινικοποίηση των ναρκωτικών, θα εξαγγείλουν και το διαστημικό πρόγραμμα της Ελλάδας με την αποστολή διαστημοπλοίου στον Άρη.

Ο μόνος τρόπος να αποφύγει η κυβέρνηση το μακελειό που την περιμένει είναι να κάνει τα ναρκωτικά υποχρεωτικά.

Πηγή


Ορατή η απειλή από το αιμοσταγές καθεστώς
Μεταξύ σφύρας και άκμονος βρίσκονται οι Χριστιανοί στη Συρία και ειδικότερα οι Ελληνοχριστιανοί, που αποτελούν τη μεγάλη τους πλειονοψηφία. Είναι ενδεικτικό ότι όλο αυτόν τον καιρό της πολύμηνης αιματηρής εξέγερσης κατά του καθεστώτος του Προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ το Πατριαρχείο της Αντιοχείας, τρίτο στη σειρά των πρεσβείων τιμής μεταξύ των Ορθοδόξων Πατριαρχείων, μετά από αυτά της Κωνσταντινούπολης και της Αλεξάνδρειας, έχει μεταφέρει σημαντικές δραστηριότητες του από τη Δαμασκό στον Λίβανο. Την περασμένη Κυριακή ο Πατριάρχης Ιγνάτιος τέλεσε εις επίσκοπο χειροτονία στο Μπαλαμάντ του βορείου Λιβάνου. Οι Ελληνορθόδοξοι Χριστιανοί στη Συρία αποτελούν το 65% περίπου του συνόλου των Χριστιανών στη χώρα, που υπολογίζονται περίπου στο 8% του συνολικού πληθυσμού, ή 1,5 εκατομμύρια. Θεωρούν τους εαυτούς τους απογόνους ντόπιου πληθυσμού και είναι υπερήφανοι που μιλάνε την αραμαϊκή, τη γλώσσα που μιλούσε ο Ιησούς Χριστός. Από εθνοτικής πλευράς στη Συρία το 78% του πληθυσμού είναι αραβικής καταγωγής, το 9% είναι Κούρδοι, το 8% ντόπιοι, Ασσυριακής καταγωγής, χριστιανοί και το υπόλοιπο 5% άλλοι, όπως Κιρκάσιοι και Αρμένιοι.

Οι Ελληνορθόδοξοι Χριστιανοί επί πολλούς αιώνες πέρασαν ποικίλους διωγμούς και προσηλυτιστικές επιθέσεις, αλλά άντεξαν και έμειναν ως σήμερα η μεγαλύτερη και αντιπροσωπευτικότερη μη μουσουλμανική κοινότητα στη Συρία, παρά το ότι δεν είχαν κοσμικά ερείσματα, ούτε κάποια ισχυρή δύναμη να τους προστατεύει. Αντίθετα ομάδες Μονοφυσιτών, για να αποφύγουν τον εξισλαμισμό και την καταπίεση, προσέφυγαν στον Πάπα, ασπάστηκαν τον Ρωμαιοκαθολικισμό και κατέστησαν Ουνίτες, μια από τις πολλές παραφυάδες των «Ανατολικών ή Ελληνοκαθολικών Εκκλησιών», όπως τις χαρακτηρίζουν στο Βατικανό. Στη συνέχεια είχαν και εξακολουθούν να έχουν την υποστήριξη των μεγάλων δυνάμεων της Δύσης και ιδιαίτερα της Γαλλίας, που μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχε αναλάβει τη διοίκηση της Συρίας.

Σήμερα οι Ελληνορθόδοξοι υποφέρουν υπό το αιμοσταγές καθεστώς του Προέδρου Άσαντ, δυσπιστούν για τις έναντι τους προθέσεις των ισλαμιστών, που έχουν εξεγερθεί εναντίον του και ανησυχούν ζωηρά για το μέλλον τους στη χώρα. Η επίσημη στάση που διατηρεί το Πατριαρχείο Αντιοχείας στην εξέγερση είναι της σιωπής, της ουδετερότητας και της μη ανάμιξης του σε πολιτικά ζητήματα και τονίζει ότι οι Ελληνορθόδοξοι Χριστιανοί προσεύχονται για την ειρήνη και την καταλλαγή στη χώρα.

Ανεπίσημα αναγνωρίζεται μεν ότι ο Άσαντ έχει επιβάλει ένα απολυταρχικό καθεστώς και ότι οι Χριστιανοί είναι δεύτερης κατηγορίας πολίτες, αλλά παράλληλα σημειώνεται ότι ως προς το θρησκευτικό μέρος επέτρεπε στο Πατριαρχείο και γενικά στους Χριστιανούς να εκτελούν ελεύθερα τα καθήκοντα τους και να έχουν τα σχολεία τους και τα ιδρύματα τους. Και διερωτώνται αν καταλάβουν την εξουσία οι ισλαμιστές θα έχουν την ίδια αντιμετώπιση, ή θα αρχίσουν οι σε βάρος τους διωγμοί που περνάνε οι Χριστιανοί στο Πακιστάν, στην Αίγυπτο, στη Σομαλία, στη Νιγηρία, ακόμη και στις Ινδονησία και Τουρκία;

Στη Συρία το 74% του συνολικού πληθυσμού είναι Σουνίτες Μουσουλμάνοι, μεταξύ των οποίων κυριαρχούν ακραίας θεοκρατικής και φασιστικής ιδεολογίας στοιχεία, που διατηρούν ένα φανατισμό σε βάρος των Χριστιανών. Ελληνορθόδοξος από τη Συρία, κάτοικος σήμερα της Ελλάδας, χαρακτήρισε το Ισλάμ ως μια επιθετικής νοοτροπίας θρησκεία και σημείωσε ότι οι Ισλαμιστές χρησιμοποιούν τη δημοκρατία και την ελευθερία της Δύσης για να επιβάλλουν σ’ αυτήν το θεοκρατικό καθεστώς της Σαρία και να εξοντώσουν τους «απίστους». «Διεκδικούν λ.χ. οι Σαουδάραβες θρησκευτικά δικαιώματα στην Ελλάδα και δεν διερωτώνται γιατί οι ίδιοι τα απαγορεύουν απολύτως στη χώρα τους;» μας είπε χαρακτηριστικά...

Ο Πρόεδρος Άσαντ ανήκει στη θρησκευτική μειονότητα των Αλαουιτών, που είναι περίπου το 12% του συνολικού πληθυσμού και έως ότου έρθει στην εξουσία ο Χαφέζ αλ Άσαντ, πατέρας του σημερινού προέδρου, αυτοί καταπιέζονταν από τους Σουνίτες. Από το 1971, που κατέλαβαν την εξουσία, αυτοί καταπιέζουν τους Σουνίτες... Οι Αλαουίτες είναι κλάδος των Σιιτών Μουσουλμάνων, μεγάλων αντιπάλων των Σουνιτών και αισθάνονται θρησκευτικά συγγενείς με τους Αλεβίτες της Τουρκίας και τους Σιίτες του Ιράν, του Λιβάνου, του Ιράκ και άλλων χωρών της Μέσης Ανατολής. Επειδή οι Αλαουίτες, ως καθεστώς στη Συρία, έχουν απέναντι τους τους Σουνίτες Μουσουλμάνους άσκησαν όλα αυτά τα χρόνια μια πολιτική «ουδετερόθρησκη», ώστε να μην έχουν απέναντι τους και τους πολυπληθείς Χριστιανούς.

Για την κατάσταση των Ελληνορθοδόξων της Συρίας θα έπρεπε να δείξει ενδιαφέρον η Ελληνική Κυβέρνηση. Είναι θρησκευτικά και πολιτισμικά Ρωμιοί και είναι υπερήφανοι γι’ αυτό. Η Ελλάδα όμως ουδέποτε πολιτικά ενήργησε δραστήρια υπέρ τους. Τους άφησε μόνους και είναι ένα παράπονο τους. Οι μεμονωμένες προσπάθειες υπηρεσιών του Ελληνικού Υπουργείου των Εξωτερικών και διπλωματών στη Δαμασκό, που έβλεπαν ότι χάνεται ένα πολιτισμικό έρεισμα στη Μέση Ανατολή, δεν ήσαν επαρκείς. Η Εκκλησία της Ελλάδος, επί Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, έδωσε μια δυναμική παρουσία στη Συρία, αλλά αυτή ήταν φυσικά σε πνευματικό και κοινωνικό επίπεδο και όχι πολιτικό.

Σήμερα οι Ελληνορθόδοξοι της Συρίας βρίσκονται σε μεγάλο κίνδυνο. Θα ενδιαφερθεί κανείς στην Ελλάδα γι’ αυτούς, ή επειδή εμείς ηθικά, πολιτικά και κοινωνικά πνιγόμαστε καταργούμε πλήρως την εκ μέρους μας άσκηση εξωτερικής πολιτικής; Σημειώνουμε απλώς ότι το υφιστάμενο κενό στην υποστήριξη των Ελληνορθοδόξων της Συρίας προτίθεται να καλύψει η κυβέρνηση της Ρωσίας και το αρμονικά συνεργαζόμενο μαζί της Πατριαρχείο της Μόσχας, το οποίο επιδιώκει να αυξήσει την επιρροή του στον Ορθόδοξο χώρο.