Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

10 Ιουλ 2015

Το “συμβάν” που θα τροποποιήσει το πολιτικό σκηνικό δεν θα είναι ούτε δημοψήφισμα ούτε εκλογές

Έφτασε η στιγμή να επαληθευτούν οι προαναγγελθείσες προφητείες της νεοφιλελεύθερης κυβερνητικότητας με την μορφή ενός “συμβάντος” που θα μεταφέρει το κέντρο της σύγκρουσης από τους “θεσμούς” στο “εσωτερικό μέτωπο”.
Και δεν πρόκειται για κάποιο δημοψήφισμα ή εκλογές.
Αυτά πιθανόν να ακολουθήσουν για να επικυρώσουν τους νέους πολιτικούς συσχετισμούς. Δεν πρόκειται για ένα απρόβλεπτο “συμβάν”, αλλά – στην καλύτερη περίπτωση - για μια αναγκαστική για την κυβέρνηση και προσχεδιασμένη από τον αντίπαλο “στάση πληρωμών” ή - στην χειρότερη περίπτωση - ένα “πιστωτικό γεγονός” που θα δημιουργηθεί από έλλειψη ρευστότητας...

Του Γιώργου Καλαντζόπουλου

Η διάσημη φράση «ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα» του Καρλ φον Κλάουζεβιτς από το έργο του «Περί Πολέμου» προσδιόριζε μια σημαντική διάκριση στην άσκηση κρατικών πολιτικών στα προηγούμενα στάδια της ανάπτυξης του καπιταλισμού.

Σήμερα η νεοφιλελεύθερη κυβερνητικότητα της εποχής της παγκοσμιοποίησης έχει καταργήσει αυτή την διάκριση των μέσων.

Η πολιτική ως άσκηση της τεχνοεπιστήμης μέσω της παραγωγής και διαχείρισης κινδύνων/αβεβαιοτήτων τροποποιεί την κανονικότητα λειτουργίας των θεσμών (μέσω της κατάργησης των “κοινωνικών συμβολαίων” στα οποία αποκρυσταλλώνεται αυτή η λειτουργία στην κοινωνία) και παράλληλα παράγει “συμβάντα”, των οποίων τα αποτελέσματα είναι ισοδύναμα με αυτά ενός πολέμου.

Οι μνημονιακές πολιτικές στη χώρα μας - ως μια διακριτή πολιτική πρακτική των τεχνικών της εξουσίας του νεοφιλελευθερισμού η οποία ταυτόχρονα κατασκευάζει και διαχειρίζεται την κρίση χρέους - επιφέρει αναμφισβήτητα ανάλογα αποτελέσματα στην κοινωνία με αυτά μιας πολεμικής σύρραξης.

Η κυβερνητικότητα του νεοφιλελευθερισμού είναι μια διαρκής “αντεπανάσταση” του κεφαλαίου, η οποία προχωρά μέσω μιας διαδοχής “συμβάντων” που παράγουν και χειραγωγούν την ανασφάλεια και αναπαράγουν διευρυμένη την ανισότητα.

Πρόκειται για μια μορφή κυβερνητικότητας που ασκείται έξω και πάνω από τους θεσμούς, η οποία έχει το πλεονέκτημα να καθιστά την εξουσία του κεφάλαιου απέναντι στους αντιπάλους της που την αμφισβητούν αδύναμους να την αντιμετωπίσουν στο χώρο της θεσμικής άσκησης της πολιτικής: Έχει την ελευθερία της πρωτοβουλίας να διαμορφώνει μέσω της παραγωγής αβεβαιοτήτων εναλλακτικές επιλογές και ως τούτου να είναι ουσιαστικά απρόβλεπτη.

Αντίθετα οι αντίπαλοί της που κινούνται μέσα στην κανονικότητα των θεσμών ή παράγουν “πολιτικά προγράμματα” μέσω μιας θεωρητικής προσέγγισης των “νομοτελειών” του καπιταλισμού, είναι εγκλωβισμένοι σε μια ρουτίνα πολιτικής πρακτικής που είναι μονότονη και προβλέψιμη, διότι σε αυτό το πεδίο άσκησης της πολιτικής έχουν περιορισμένες ή μηδαμινές επιλογές. Γι αυτό, τα όποια πολιτικά τους σχέδια έχουν την τύχη που είχε η “γραμμή Μαζινό”...

Με αυτά τα δεδομένα, το ερώτημα που κυριαρχεί στην πολιτική σκηνή αν θα γίνει “ρήξη” ή θα επέλθει “συμφωνία” με τους δανειστές δεν καταγράφει τίποτα άλλο από την ηγεμονία των πολιτικών του νεοφιλελευθερισμού που παράγουν τον φόβο, χειραγωγούν την ανασφάλεια και προετοιμάζουν το επόμενο “συμβάν”.

Δεν είναι κάποιο υπαρκτό δίλημμα, για όσους εναντιώνονται στις πολιτικές του: Η “ρήξη” έχει ήδη συμβεί με την επιβολή των μνημονιακών πολιτικών στην χώρα μας. Συνοδεύτηκε και από ένα “πραξικόπημα”: την αποπομπή του Γ. Παπανδρέου από πρωθυπουργού της χώρας, την σημασία του οποίου υποτίμησε τότε συνολικά η Αριστερά, το ποίο κατέγραφε με τον πιο καθαρό τρόπο την μετατροπή των “κοινοβουλευτικών θεσμών” σε σύστημα “διοίκησης” στην υπηρεσία των επιταγών του κεφάλαιου.

Όμως αυτός ο “πόλεμος” δεν θα κριθεί στο πεδίο των “θεσμών”.

Εκεί οι μάχες είναι εκ των προτέρων χαμένες γιατί κυρίαρχος είναι ο νεοφιλελευθερισμός και δεν αμφισβητείται η ηγεμονία του από τις όποιες υπαρκτές εσωτερικές αντιθέσεις που τους διαπερνούν, γιατί είναι αντιθέσεις στο χώρο του κεφαλαίου.

Οι πολιτικές ανατροπές καταγράφονται πρώτα στην κοινωνία ως “συμβάντα” που παράγει η λαϊκή πρωτοβουλία, τα οποία εκ των υστέρων “αποκρυσταλλώνονται” στους θεσμούς ως αλλαγή συσχετισμού.

Κρίσιμο πεδίο λοιπόν άσκησης μιας ανατρεπτικής πολιτικής κατά του νεοφιλελευθερισμού είναι το “εσωτερικό μέτωπο” και όχι το πεδίο των διακρατικών θεσμών που συγκροτούν το πολιτικό οικοδόμημα της παγκοσμιοποίησης.

Έχει λοιπόν νόημα να δίνει κανείς την μάχη εντός αυτών των θεσμών;
Η απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα δεν μπορεί να είναι γενική, γιατί εξαρτάται από τους όρους που συναρθρώνουν την εκάστοτε συγκυρία. Σήμερα πιστεύουμε πως αυτή η μάχη έχει σημασία να δοθεί, όμως θα πρέπει να είναι πολιτικά προσδιορισμένοι οι όροι της. Αξίζει λοιπόν να προσπαθήσουμε να ανιχνεύσουμε αυτή την πλευρά της συγκυρίας.

Αν θεωρήσουμε την κοινωνική πόλωση που παράγεται από την διευρυμένη ανισότητα ως την κινητήρια δύναμη της ανατροπής των πολιτικών του νεοφιλελευθερισμού, έχει σημασία να προσδιορίσουμε τις σχέσεις της τόσο με την πολιτική της κυβέρνησης όσο και την άσκηση των μνημονιακών πολιτικών.

Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και η συγκρότηση ενός αντιμνημονιακού στρατοπέδου στο χώρο της πολιτικής σκηνής αποτελεί μια πολιτική καταγραφή αυτής της κοινωνικής πόλωσης.

Όχι όμως με τους όρους με τους οποίους την αντιλαμβάνεται η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ.

Το περιεχόμενο του προγράμματος της Θεσσαλονίκης δεν ήταν ένα “κοινωνικό συμβόλαιο” ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τον λαό.

Εννέα στους δέκα ψηφοφόρους τους ΣΥΡΙΖΑ δεν πίστευαν ότι αυτό θα υλοποιηθεί και θα ήταν ευχαριστημένοι αν μόνον ένα μικρό μέρος του μπορούσε να υλοποιηθεί άμεσα.

Η “κοινωνική πόλωση” δεν εκφράστηκε από το “πρόγραμμα” του ΣΥΡΙΖΑ αλλά από τις αντιφάσεις και τις ρωγμές που το διαπερνούσαν μπροστά την διεκδίκηση της κυβερνητικής εξουσίας.

Η κύρια αντίφαση παραμένει: Ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει μια δύναμη ανατροπής ή θα μεταμορφωθεί σε ένα παράγοντα σταθεροποίησης του χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος; Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει...

Ο εγκλωβισμός του ΣΥΡΙΖΑ στο “κυβερνητικό έργο”, δηλαδή άσκηση κρατικών πολιτικών, διαμεσολαβεί στο χώρο της πολιτικής την κοινωνική πόλωση μέσω της “ανάθεσης”.

Αυτή η συνθήκη έχει ως αποτέλεσμα να αφήνει στον αντίπαλο ελεύθερο το πεδίο παρέμβασης στο “εσωτερικό μέτωπο”, εκεί δηλαδή όπου κρίνεται η πολιτική ηγεμονία.

Σήμερα τα πράγματα έχουν προχωρήσει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στην κυβέρνηση 4 μήνες, η περίοδος χάριτος εξαντλείται. Την τελευταία φάση των διαπραγματεύσεων άρχισαν να διαμορφώνονται κάποιες “κόκκινες γραμμές”που οριοθετούν το πεδίο σύγκρουσης.

Όμως η υπεράσπιση αυτών των κόκκινων γραμμών ως πεδίου αυτόνομης συγκρότησης του λαϊκού παράγοντα, έχει ακυρωθεί από τον εγκλωβισμό του ΣΥΡΙΖΑ στους “θεσμούς” αλλά και την πολιτική ανικανότητα των πολιτικών μορφωμάτων της Αριστεράς να αποκτήσουν οργανικούς δεσμούς με την κοινωνία και μαζικά κινηματικά ερείσματα.

Σήμερα η κυβέρνηση είναι πιο ευάλωτη απ' ότι ήταν την πρώτη μέρα που έλαβε εντολή να κυβερνήσει.

Έφτασε η στιγμή να επαληθευτούν οι προαναγγελθείσες προφητείες της νεοφιλελεύθερης κυβερνητικότητας με την μορφή ενός “συμβάντος” που θα μεταφέρει το κέντρο της σύγκρουσης από τους “θεσμούς” στο “εσωτερικό μέτωπο”. Και δεν πρόκειται για κάποιο δημοψήφισμα ή εκλογές. Αυτά πιθανόν να ακολουθήσουν για να επικυρώσουν τους νέους πολιτικούς συσχετισμούς. Δεν πρόκειται για ένα απρόβλεπτο “συμβάν”, αλλά – στην καλύτερη περίπτωση - για μια αναγκαστική για την κυβέρνηση και προσχεδιασμένη από τον αντίπαλο “στάση πληρωμών” ή - στην χειρότερη περίπτωση - ένα “πιστωτικό γεγονός” που θα δημιουργηθεί από έλλειψη ρευστότητας...

Πηγή Enosy


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Του Γιάννη Λαζάρου

Τι άλλο έμεινε να πούμε; Ότι δεν περιμέναμε το μνημόνιο να έρθει από την πλευρά της αριστεράς; Ότι όλα πήγαν πρίμα για τους δανειστές και τις παγκόσμιες αγορές; Ότι ο Τσίπρας και η παρέα του ήταν πάντα μέσα στο κόλπο από το 2010 (κι ακόμα πιο πριν); Ότι ρίχνοντας το κάστρο ακόμα και της κουτσουρεμένης λαϊκής αντίστασης μέσω πολιτικής όλα έχουν γίνει έτοιμο πεδίο για απανωτές εκτελέσεις Ελλήνων; Ότι το 2011 όταν ο Τσίπρας δήλωνε ότι έγινε ανάχωμα ανάμεσα στην εξουσία και στους οργισμένους πολίτες που ξεχύθηκαν στο δρόμο ενστικτωδώς, δήλωνε παράλληλα ότι ήταν εντεταλμένος των δανειστών;

Τι άλλο να πούμε; Ό,τι και να πούμε τώρα πια είναι περιττό. Δεν χρειάζεται να υπογράψουν οι τροϊκανοί το μνημόνιο της αριστεράς. Δεν χρειάζεται πλέον να παραμείνουν στο ρόλο του κακού εναντίον της Ελλάδας. Είτε συμφωνήσουν, είτε όχι η προδοσία έγινε. Το έγκλημα δεν έχει πλέον αόρατους ηθικούς αυτουργούς. Έχει ονόματα και δραστηριότητα. Η ελληνική κυβέρνηση πρόδωσε την Ελλάδα με την συμμετοχή των καθαρών μνημονιακών κομμάτων.

Αυτό δεν ήταν πρώτη φορά αριστερά. Αυτό ήταν πρώτη φορά όλοι μαζί να αποτελειώσουμε τους Έλληνες.

Ναι, πάντα η ατομική ευθύνη του πολίτη υπάρχει, αλλά η ευθύνη σταματά από την στιγμή που η εξουσία σε απειλεί με θάνατο, διότι αυτό που έκαναν σύσσωμοι οι μνημονιακοί είναι να κάνουν την ελπίδα λεπίδα στο λαιμό του ήδη κατεστραμμένου και αυτού που αναμένει την καταστροφή του. Ο πολίτης έχει ευθύνη για την χώρα αλλά πρώτα έχει ευθύνη για την επιβίωσή του. Όταν, λοιπόν, έρχεται ένας τσόγλανος με το προσωπείο του καθαρού πολιτικού και του βάζει διλήμματα του τύπου "ή σκλαβιά ή σκλαβιά μετά βασανιστηρίων", τότε η ευθύνη είναι καθαρά πολιτική και όχι ατομική.

Αλίμονο αν περίμενε ο Έλληνας να σωθεί από τον διπλανό του. Τότε δεν θα χρειαζόταν η πολιτική, θα υπήρχε το σύστημα της αλληλεγγύης. Αυτά γίνονται σε κοινωνίες που όλοι είναι ισότιμοι τουλάχιστον ταξικά. Ο πολιτικός είναι εκεί για να κλωτσάει τον αήθη και τον παρτάκια της ζωής να κουνήσει τον κώλο του όταν ο διπλανός πεθαίνει. Αυτό που συνέβη στην Ελλάδα με το μνημόνιο Τσίπρα είναι να σπρώχνει τον διπλανό σου να σου πάρει το κεφάλι για να σώσει τον μπεζαχτά του.

Ζούμε την τραγικότερη στιγμή της ιστορίας. Δημοκρατικό Πραξικόπημα. Δεν αφορά αυτή την στιγμή κανέναν νοήμονα πολίτη γιατί η Ελλάδα μπήκε σε μνημόνια και αν τα δις των δανείων πήγαν στις Τράπεζες και επέστρεψαν τοκισμένα στις τσέπες των δανειστών, πληρωμένα μέχρι δεκάρας από τους Έλληνες. Αυτό που αφορά τον Έλληνα πλέον είναι ότι σύσσωμη η πολιτική εξουσία της χώρας έσπρωξε τον Έλληνα να αυτοκτονήσει μέσω της ίδιας της δημοκρατίας. Γι'αυτό για τους πολιτικούς ποτέ η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα, διότι σε αδιέξοδο μπαίνει αυτός που ψηφίζει και όχι αυτός που εκλέγεται.

Δεν βγαίνει κανείς έξω από την πολιτική και εθνική ευθύνη. Μην επαίρονται οι του ΚΚΕ ότι αυτοί τα έλεγαν και ήταν αλλιώς. Δεν τα έλεγε μόνο το ΚΚΕ, τα έλεγαν και απλοί πολίτες, που έχουν τραβήξει εδώ και χρόνια τον ακομμάτιστο πολιτικό δρόμο στην χώρα. Μάλιστα, αυτοί οι απλοί πολίτες, που ακόμα δεν είχαν πεινάσει και εξαθλιωθεί, αυθόρμητα τόλμησαν να υπερασπιστούν την αξιοπρέπεια τους και την εθνική κυριαρχία της χώρας τους ακριβώς τέσσερα καλοκαίρια πριν. Και τους βρήκαν όλους απέναντι, είτε με δηλώσεις εξαίρεσης και ξέχωρες πορείες, είτε με πουστιές των Συριζαίων της "κάτω πλατείας", είτε με χρυσαυγήτικες πρακτικές των ελληνόφωνων Χίτλερ. Μέχρι και κόμματα ξετρύπωσαν μέσα από εκείνο το ενστικτώδες ΟΧΙ.

Ο λαός είναι σοφός ακόμα και όταν είναι άκαιρος. Το "να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή" λεγόταν εκείνη την εποχή χωρίς αιτία. Η αιτία ήρθε σήμερα και το μπουρδέλο δεν κάηκε αφού το υπερασπίστηκαν με πάθος όλα τα σώματα ασφαλείας κομμάτων και αναχωμάτων τύπου Τσίπρα. Το μπουρδέλο έγινε πιο ισχυρό από ποτέ. Το μπουρδέλο έχει πλέον την προστασία της Αγίας Έδρας των Βρυξελλών. Το μπουρδέλο από πολίτη σε κατέστησε υπήκοο.

Κάηκε όμως όλη η Ελλάδα. Το μπουρδέλο πήρε την εκδίκησή του. Οι τσατσάδες πηγαινοέρχονται στους νταβατζήδες των Βρυξελλών να κανονίσουν το μερίδιο και οι πουτάνες ακόμα συζητούν, με την προστασία της πραξικοπηματικής δημοκρατίας τους, για το πώς θα ανανεώσουν την γκαρνταρόμπα τους για τους νέους πελάτες-επενδυτές που θα αναπτύξουν τα 11 εκατ. ζώα που κυκλοφορούν στην αποικία Ελλάδα.

Δεν έμεινε να ειπωθεί τίποτε άλλο πια.....
Η Δημοκρατία νίκησε σκοτώνοντας την Δημοκρατία.-

Πηγή "Στον Τοίχο"</b>


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου






Κι ενώ η κρίση μεταξύ Ελλάδας και δανειστών φαίνεται να ξεπερνιέται και να δρομολογείται η εκτόνωσή της μέσω μίας νέας συμφωνίας μεταξύ της Ελλάδας και των Ευρωπαίων δανειστών, άρχισαν να εμφανίζονται συζητήσεις και δηλώσεις που είναι σχετικές με την μη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους και την ανάγκη της αναδιάρθρωσής του (μέσω ενός συμβατού ή μη συμβατού τρόπου).
Ναι μεν τα επικείμενα οικονομικά μέτρα που συζητούνται στην Ελληνική Βουλή και αναμένεται να συμπληρωθούν και να γίνουν αποδεκτά από την σκληροπυρηνική γερμανική Ευρώπη, αλλά η «είδηση» του ανοίγματος της συζήτησης για το κούρεμα του χρέους, είναι σαφέστατα η καλύτερη είδηση των ημερών, εάν, βέβαια, δεν ξεχαστεί μετά την υπογραφή από τις δύο πλευρές του νέου μνημονίου.

Ο Λιου “βλέπει” συμφωνία και απαιτεί αναδιάρθρωση

O Αμερικανός υπουργός Οικονομικών Τζακ Λιου δήλωσε ότι η Ελλάδα και οι πιστωτές της, φαίνεται να είναι πιο κοντά σε μια συμφωνία και πρόσθεσε ότι είναι σημαντικό η χώρα να κάνει τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και επίσης να γίνει μερική αναδιάρθρωση του χρέους της, που δεν είναι βιώσιμο.
Ο κ. Λιού είπε ότι δεν αναμένει ότι η αμερικανική οικονομία θα βιώσει “τεράστια αναταραχή” εάν οι διαπραγματεύσεις πάνε άσχημα με την Ελλάδα. Ο Αμερικανός υπουργός μιλούσε σε εκδήλωση του περιοδικού Politico.
“Αν κοιτάξετε την πρόταση που είναι στο τραπέζι από χθες το βράδυ, σίγουρα φαίνεται ότι σήμερα το πρωί βρίσκονται όλο και πιο κοντά” σε συμφωνια, τόνισε χαρακτηριστικά.
Ο κ. Λιού είπε ότι «είναι ζωτικής σημασίας το γεγονός ότι η Ελλάδα κάνει πολύ δύσκολα βήματα, και ότι πρόκειται να συμπεριλάβει δύσκολες δημοσιονομικές πολιτικές (και) διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στην οικονομία της. Ο στόχος για την Ελλάδα είναι να φτάσουμε σε ένα σημείο όπου μπορεί το χρέος της να γίνει βιώσιμο και όπου μπορεί να αποκτήσει την ανάπτυξη.”
Ο κ. Λιού είπε ότι οι πιστωτές της Ελλάδας στις χώρες της Ευρωζώνης πρέπει να καταλάβουν ότι το ελληνικό χρέος “στη σημερινή του μορφή δεν είναι βιώσιμο. Εγώ πιστεύω, είπε ο κ. Λιού, ότι υπάρχει ανάγκη να κάνετε κάποια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους».
Από την πλευρά του, το Ταμείο διάψευσε ότι ο κ. Πολ Τόμσεν συμμετείχε ή συνεργάστηκε στη συγγραφή των ελληνικών προτάσεων. Επίσης έγινε γνωστό ότι η γενική διευθύντρια Κριστίν Λαγκάρντ θα λάβει μέρος σε τηλεδιάσκεψη για την Ελλάδα με τον πρόεδρο του Eurogroup, Γερούν Ντάισελμπλουμ, τον πρόεδρο της Κομισιόν, Ζαν Κλωντ Γιούνκερ και τον διοικητή της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι.

Θα τεθεί το ζήτημα της αναδιάρθρωσης του χρέους της Ελλάδας, λένε οι Γάλλοι

Η Αθήνα σημείωσε “σημαντική πρόοδο”, δήλωσε σήμερα από τη Μαδρίτη ο γάλλος υπουργός Οικονομίας Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος πρόσθεσε πως είναι “ευλόγως αισιόδοξος” για τις πιθανότητες η Ελλάδα να καταλήξει σε μία συμφωνία με τους πιστωτές της και έθεσε το θέμα μίας αναδιάρθρωσης του χρέους.
“Πιστεύω πως σημειώθηκε σημαντική πρόοδος αυτές τις δύο τελευταίες ημέρες”, δήλωσε ο υπουργός στη Μαδρίτη, στη διάρκεια ενός οικονομικού φόρουμ, την επομένη της αποστολής από την ελληνική κυβέρνηση των νέων προτάσεών της προς τους πιστωτές.
“Το επίπεδο των μεταρρυθμίσεων μπορεί να ανταποκριθεί στις προσδοκίες” και αυτό επιτρέπει να είμαστε “ευλόγως αισιόδοξοι” για τις πιθανότητες μίας συμφωνίας ανάμεσα στην Αθήνα και στους πιστωτές της, δήλωσε.
“Στο πλαίσιο αυτό, είναι προφανές πως τα στοιχεία για μια αναδιάρθρωση του χρέους θα τεθούν”, είπε ο υπουργός, προσθέτοντας πως “πρέπει να κάνουμε αυτή τη συζήτηση” στο πλαίσιο της ευρωζώνης.
Ο Εμανουέλ Μακρόν τάχθηκε εναντίον μιας εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη, δηλώνοντας πως ακόμη κι αν “οι άμεσοι οικονομικοί κίνδυνοι είναι περιορισμένοι”, θα υπάρξουν “οικονομικές συνέπειες”.
“Η πεποίθησή μου είναι πως, αν πάμε προς το Grexit, θα έχουμε ένα ‘μαζικό κούρεμα'”, εξήγησε, αναφερόμενος στον κίνδυνο μίας διαγραφής του χρέους, που θα επιβάρυνε τότε τους ευρωπαίους πιστωτές: “Θα υποστούμε τις απώλειες”, οι οποίες, σύμφωνα με το ΔΝΤ, θα ξεπερνούσαν τα 53 δισεκατομμύρια δολάρια για τις ευρωπαϊκές χώρες.
Στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων που διεξάγονται, πρόσθεσε, η συζήτηση θα αφορά δύο επιλογές: “Μείωση του χρέους ab initio” ή “αναδιάταξη των πληρωμών του χρέους”, επιμένοντας στο γεγονός πως για τη Γαλλία το “κούρεμα” δεν φαίνεται δυνατό.
“Κανείς δεν έχει μιλήσει για κούρεμα”, αλλά “πιστεύω πως είναι σημαντικό το θέμα του χρέους να αποτελέσει μέρος της συζήτησης, αυτό αποτελεί μέρος της αξιοπιστίας του συνόλου”, δήλωσε στη συνέχεια προς τους δημοσιογράφους.
Ο Μακρόν προειδοποίησε για τους κινδύνους από μια αποτυχία των τρεχουσών διαπραγματεύσεων.
“Θα υπάρξουν πολιτικές συνέπειες. Η Ευρώπη θα οπισθοχωρήσει” και αυτή η οπισθοδρόμηση θα αποτελέσει “στοιχείο κερδοσκοπίας”.
“Θα επιστρέφαμε για πρώτη φορά από μία πολιτική και οικονομική ζώνη (…) σε μία ζώνη συναλλαγματικών ισοτιμιών”, εξήγησε.
Σε συνέντευξη στην εφημερίδα El Pais, ο υπουργός είχε δηλώσει νωρίτερα πως η Ευρώπη διέρχεται μία στιγμή “ιστορικής αλήθειας”, πληρώνοντας τα λάθη που την κατέστησαν όλο και περισσότερο αποκλίνουσα. “Οι οικονομίες μας απομακρύνθηκαν, όπως και οι λαοί μας”, είχε επισημάνει.
“Η ελληνική κρίση είναι το σύμπτωμα ενός προβλήματος που είναι πολύ πιο βαθύ (…) δεν έχουμε δημιουργήσει τους μηχανισμούς αλληλεγγύης που θα πρέπει να συνοδεύουν μία νομισματική ζώνη. Είναι ένα πολιτικό σχέδιο που παρέμεινε μία ζώνη συναλλαγματικών ισοτιμιών”.

Γερμανική… “αντίσταση” στην προοπτική κουρέματος του ελληνικού χρέους

Το ενδεχόμενο «κλασσικού» κουρέματος του ελληνικού χρέους απέρριψε για ακόμα μία φορά η γερμανική κυβέρνηση, με τον εκπρόσωπο της καγκελαρίας, Στέφεν Ζάιμπερτ, να επισημαίνει ότι αυτό θα συνιστούσε ποιοτική αλλαγή της νομισματικής ένωσης και να τονίζει ότι η Γερμανία δεν θα συμφωνήσει σε κάτι τέτοιο.
Για το ίδιο θέμα, ο εκπρόσωπος του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, Μάρτιν Γιέγκερ, σημείωσε ότι εάν η πρόθεση είναι να μειωθεί σημαντικά η αξία του χρέους, τότε αυτό θεωρείται «κούρεμα χρέους» και ανέφερε πως σε ό,τι αφορά το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης αναδιαμόρφωσης τα περιθώρια είναι περιορισμένα.
Ο κ. Γιέγκερ πρόσθεσε πως σε ό,τι αφορά τη βιωσιμότητα του χρέους, έχει μεγάλη σημασία η εκτίμηση του ΔΝΤ. «Ο πήχης είναι ένα συνολικό και σε βάθος μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα, το οποίο θα βγάλει την Ελλάδα μόνιμα από την κρίση» δήλωσε και υπογράμμισε ότι ένδειξη θα αποτελούσε η τελευταία έκθεση της τρόικας, τον Δεκέμβριο του 2014. «Δεν θα αρκούσε να παρουσιαστούν οι προτάσεις από το τέλος Ιουνίου σε νέo περιτύλιγμα. Χρειαζόμαστε πραγματικές, συνολικές μεταρρυθμίσεις, διότι πρόκειται για πακέτο τριών χρόνων» επεσήμανε.
Αναφερόμενος στην ψηφοφορία στο ελληνικό Κοινοβούλιο, ο κ. Γιέγκερ τόνισε ότι θα πρόκειται «για μία πρώτη ένδειξη για το πόσο σοβαρά το εννοεί η ελληνική πλευρά» αλλά διευκρίνισε ότι «έως τώρα δεν μας είναι σαφές για το τι ακριβώς θα αφορά η ψηφοφορία». «Από την άλλη, εάν σήμερα γίνονταν πρώτα βήματα στην κατεύθυνση νομοθεσίας – όπως ανέφερε και ο κ. Σόιμπλε χθες με το “just do it” – αυτό θα ήταν πολύ θετικό. Κανείς δεν εμποδίζει την ελληνική κυβέρνηση να το κάνει» συμπλήρωσε.

Πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ, MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ζωτική ανάγκη για μία νέα στροφή

Του δρ. Κωνσταντίνου Γρίβα

Την προηγούμενη Κυριακή, η ιστορία έκανε, κατά τη συνήθειά της, ένα άλμα, αλλάζοντας τα δεδομένα στην εσωτερική πολιτική σκηνή αλλά και στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Οι συνέπειες από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος αλλά και των ζυμώσεων της εβδομάδας που προηγήθηκε αυτού τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της χώρας θα φανούν σε βάθος χρόνου.
Αυτή τη στιγμή είναι πολύ νωρίς για να πούμε πολλά. Θα πρέπει να περιμένουμε να κατακάτσει ο κουρνιαχτός που προκάλεσε η τεράστια ψυχική φόρτιση των τελευταίων ημερών σε όλους μας έτσι ώστε να μπορέσουμε να έχουμε τη στοιχειώδη ικανότητα να δούμε τα πράγματα ρεαλιστικά. Άλλωστε, τίποτε δεν έχει τελειώσει. Ένας μηχανισμός επιτάχυνσης της ιστορικής διαδικασίας έχει τεθεί σε κίνηση, ο οποίος πλέον δύσκολα ελέγχεται και θα παραγάγει αυτό που είναι να παραγάγει, ανεξαρτήτως των επιθυμιών ή των φόβων μας.

Από πλευράς του, ο γράφων είναι εξαιρετικά απαισιόδοξος για την πορεία των εξελίξεων, δεδομένου ότι σε αυτές κυριαρχεί η Γερμανία με τις απύθμενες εμμονές της, με την παντελή αδυναμία ανάγνωσης των ευρύτερων γεωστρατηγικών συνεπειών που μπορεί να έχει η συμπεριφορά της και με τον ελάχιστα πια συγκεκαλυμμένο κοχλάζοντα ανθελληνισμό της. Αλλά αυτό είναι κάτι που θα το δούμε. Σε κάθε περίπτωση, ό,τι και να γίνει από εδώ και στο εξής, ακόμη και αν προκύψει κάποια «έντιμη» συμφωνία με τους «εταίρους», κάποια πράγματα πλέον δεν μπορούν να κρυφτούν κάτω από το χαλί και θα πρέπει να αντικρύσουμε την πραγματικότητα κατάφατσα.

Κραυγή βοήθειας και απειλές εξόντωσης

Το πρώτο αδυσώπητο δεδομένο που θα πρέπει να παραδεχτούμε είναι ότι ουδέποτε στην ιστορία του δυτικού κόσμου, τουλάχιστον μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έχει ξαναγίνει οιαδήποτε εκλογική διαδικασία στην οποία οι ψηφοφόροι καλούνταν να αποφασίσουν υπό τέτοιες συνθήκες απειλής. Πράγματι, ο ελληνικός λαός εκλήθη να συμμετάσχει σε ένα δημοψήφισμα, για το οποίο την ίδια στιγμή και κατά σχιζοφρενικό τρόπο τα ίδια κέντρα του εξωτερικού του έλεγαν ότι δεν έχει κανένα αντικείμενο και ταυτοχρόνως τον «προειδοποιούσαν» ότι αν επιλέξει το «όχι» θα υποστεί καταστροφές επικών διαστάσεων. Στην πραγματικότητα, οι συνέπειες με τις οποίες απειλήθηκε και συνεχίζει να απειλείται η Ελλάδα είναι πολύ μεγαλύτερες –με εξαίρεση τις άμεσες ανθρώπινες απώλειες και την απώλεια εδαφών- από οποιοδήποτε πολεμικό σενάριο θα μπορούσε να προκύψει με την Τουρκία.

Και προκύπτουν τα ανελέητα ερωτήματα:
Πώς εγκλωβιστήκαμε σε αυτή την κατάσταση;
Και γιατί απειλούμαστε με τέτοιες συνέπειες;
Τι ακριβώς κάναμε;
Έχει άραγε απειληθεί ποτέ η Βόρειος Κορέα ή το Ιράν ή οιαδήποτε «χώρα-παρίας» με παρόμοια αντίποινα;
Σε ποια ιστορική περίοδο μία χώρα κι ένας λαός έχουν απειληθεί και συνεχίζουν να απειλούνται με τέτοιες φρικαλέες συνέπειες όχι από εχθρούς ούτε καν από «συμμάχους», αλλά από «εταίρους»;
Από χώρες, δηλαδή, και γραφειοκρατικούς μηχανισμούς μίας υποτιθέμενης ισότιμης ένωσης.

Κι αυτό γιατί; Επειδή ζητήσαμε βοήθεια;
Γιατί αυτό ακριβώς συνέβη. Η Ελλάδα εδώ και πέντε χρόνια έχει βρεθεί σε μία αδιέξοδη οικονομικά κατάσταση (για την οποία ευθύνεται και η ίδια, αλλά όχι αποκλειστικά η ίδια) και ζήτησε βοήθεια. Και, αντί για βοήθεια, της επιβλήθηκαν οικονομικός στραγγαλισμός και συστηματική αποδόμηση του κοινωνικού της ιστού, όπως και των κρατικών δομών. Κι όταν τα πράγματα έφτασαν σε αδιέξοδο και ζητήθηκε, με την άμεση στήριξη του ελληνικού λαού, μία συμφωνία που να έχει κάποια ελάχιστα ρεαλιστικά στοιχεία έτσι ώστε πραγματικά να στηρίζει την οικονομία και όχι να την αποδομεί, τότε απειλήθηκε και συνεχίζει να απειλείται με το οικονομικό ισοδύναμο του θερμοπυρηνικού ολοκαυτώματος.

Οι «εταίροι» δεν συμπεριφέρθηκαν όχι απλώς ως εταίροι, αλλά ούτε καν ως δανειστές. Διότι με τους χειρισμούς τους οδηγούν την Ελλάδα σε κατάρρευση, με άμεσο κίνδυνο να χάσουν και αυτοί τα χρήματά τους. Δεν συμπεριφέρθηκαν καν ως ορθολογικοί εχθροί. Γιατί, αν η Ελλάδα οδηγηθεί σε οικονομική καταστροφή, θα υπάρξουν πιθανότατα γεωπολιτικές επιπτώσεις και γι αυτούς σε βάθος χρόνου. Συμπεριφέρθηκαν και τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές συνεχίζουν να συμπεριφέρονται, ως καθαροί σαδιστές.

Μπορεί να έχει κανείς την ό,ποια άποψη και να ασκεί την πιο σκληρή κριτική για τους χειρισμούς τόσο αυτής της κυβέρνησης όσο και των προηγούμενων. Μπορεί να πιστεύει το οτιδήποτε για τη σκοπιμότητα και τη λογική του πρόσφατου δημοψηφίσματος. Δεν μπορεί όμως να αγνοήσει αυτή την απλή πραγματικότητα: ότι η Ελλάδα ζήτησε βοήθεια και, αντ’ αυτής, απειλήθηκε και συνεχίζει να απειλείται ότι «θα μετατραπεί σε Ζιμπάμπουε».

Και αναρωτιέται κανείς: Θα συμπεριφέρονταν έτσι οι Ηνωμένες Πολιτείες σε οποιοδήποτε κράτος – πελάτη τους αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα; Θα συμπεριφέρονταν με τον τρόπο αυτό η Σοβιετική Ένωση σε οποιοδήποτε κράτος – μέλος του Συμφώνου της Βαρσοβίας που το μόνο που θα ζητούσε θα ήταν οικονομική βοήθεια;
Η απάντηση είναι ένα ξεκάθαρο και απόλυτο όχι. Και οι δύο αυτές χώρες στα χρόνια του διπολικού κόσμου, από τη στιγμή που δεν ετίθετο θέμα γεωπολιτικού αναπροσανατολισμού, θα έσπευδαν να βοηθήσουν άμεσα και αποφασιστικά. Και η Ελλάδα δεν έθεσε θέμα γεωπολιτικών αλλαγών ούτε με αυτή την κυβέρνηση ούτε και με τις προηγούμενες. Αντιθέτως, αυτές οι αλλαγές μπορεί να προκύψουν ως φυσικό επακόλουθο μιας πιθανής κατάρρευσής της. Αλλά αυτό, απ’ ότι φαίνεται, δεν απασχολεί ιδιαίτερα ούτε τους χαρτογιακάδες των Βρυξελλών ούτε το γερμανικό γκόλεμ με την ανεγκέφαλη, καταστρεπτική του μανία.

Άραγε θα συμπεριφερόταν έτσι η Μεγάλη Βρετανία σε οποιαδήποτε αποικία που θα αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα; Δύσκολο να το πούμε. Θα συμπεριφερόταν έτσι ο σουλτάνος στα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας; Μάλλον όχι, γιατί τουλάχιστον η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήθελε τους χριστιανούς σκλάβους της ευημερούντες, έτσι ώστε να μην ζητούν ανεξαρτησία και να πληρώνουν φόρους.

Η παγίδα

Πώς φτάσαμε, λοιπόν, σε αυτή την κατάσταση μέσα στην «ενωμένη» Ευρώπη;
Και τι δουλειά έχουμε με αυτούς που θέλουν να μας εξοντώσουν; Ή που, έστω, δεν έχουν ιδιαίτερο πρόβλημα αν αφανιστούμε;
Όποιες και αν είναι οι επιθυμίες μας, ό,τι και αν πιστέψαμε στο παρελθόν για το κοινό ευρωπαϊκό όραμα, θα πρέπει πλέον να αντικρύσουμε αυτή την εξαιρετικά δυσάρεστη πραγματικότητα: ότι έχουμε εγκλωβισθεί σε μία τεράστια γεωπολιτική παγίδα, η οποία απειλεί την ίδια την ύπαρξη της χώρας. Το ίδιο και για το πώς συνέβη αυτό είναι μία άλλη υπόθεση, η ανάλυση της οποίας δεν έχει νόημα αυτή τη στιγμή. Συνέβη. Και πρέπει να το αντιμετωπίσουμε.

Χρειάζεται, λοιπόν, επειγόντως μία νέα, μακρόπνοη, υψηλή εθνική στρατηγική, που θα αντικαταστήσει τον στόχο του «ανήκομεν εις την Δύσιν» με αυτόν της ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας. Το πώς θα επιτύχουμε κάτι τέτοιο είναι προς συζήτηση. Και σίγουρα δεν θα είναι ούτε εύκολη, ούτε γρήγορη υπόθεση. Θα κρατήσει χρόνια και θα απαιτήσει πολλά βήματα. Αλλά πρέπει να συμβεί. Αφορά στην ίδια την επιβίωση της χώρας σε βάθος χρόνου, κι αυτό οφείλουμε να το συνειδητοποιήσουμε.

* Διδάσκει το μάθημα της Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 297


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

Στη χθεσινή ηχηρή παρέμβαση της αμερικανικής κυβέρνησης υπέρ της Ελλάδας, ασφαλώς βάρυνε η επαπειλούμενη κινεζική κρίση.
Αλλά μην ξεχνάμε ότι έχουν προηγηθεί και άλλες αντίστοιχες παρεμβάσεις, και μάλιστα του ίδιου του Ομπάμα προσωπικά. Ο οποίος στις διάφορες (πυκνές) δηλώσεις του συνιστά μεν στην Ελλάδα να κάνει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις αλλά και στους δανειστές της να επιδείξουν ελαστικότητα. Με αποτέλεσμα να εξοργίζεται το Βερολίνο...

Ο βαθύτερος λόγος του αμερικανικού ενδιαφέροντος για την επίλυση του ελληνικού ζητήματος είναι το γεγονός ότι οι ΗΠΑ διαθέτουν κάτι που δεν διαθέτουν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί: γεωπολιτική και γεωστρατηγική αντίληψη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελείται από σύνολο κρατών, τα οποία διαδραμάτισαν κάποτε πρωταγωνιστικό ρόλο στην παγκόσμια ιστορία, με αποτέλεσμα σήμερα να έχουν αυτοπεποίθηση δυσανάλογα μεγάλη προς τη σημερινή πραγματική τους ισχύ.

Αυτά τα κράτη (Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία και ιδίως η Γερμανία) δεν είναι διατεθειμένα να καταστούν νομοί ενός ευρωπαϊκού υπερκράτους, ούτε κάν να εκχωρήσουν μέρος της αμυντικής και εξωτερικής τους πολιτικής σε μία κοινή ευρωπαϊκή δομή. Προτιμούν την πλήρη αυτονομία και μαζί τη γεωπολιτική ανυπαρξία τους. Το αποτέλεσμα είναι η ευρωπαϊκή ενοποίηση να περιορίζεται στο καθαρώς οικονομικό πεδίο, και επομένως η Ευρώπη ως ενιαία οντότητα να είναι απούσα στο γεωπολιτικό πεδίο και να παραμένει γεωπολιτικός και γεωστρατηγικός νάνος.

Αντιθέτως, οι ΗΠΑ, ως γεωπολιτικός και γεωστρατηγικός κολοσσός, διαθέτει αυτό που δεν διαθέτει η Ευρώπη: μνήμη. Η ιστορική εμπειρία αποτελεί πάντοτε πολύτιμο οδηγό για τις μεγάλες δυνάμεις. Απόδειξη η εξαιρετική ανάπτυξη της ιστορικής επιστήμης (και συναφώς της γεωγραφίας και της γεωπολιτικής) στην Γαλλία και στην Μεγάλη Βρετανία πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αντιστοίχως οι επιστήμες αυτές ανθούν σήμερα στις ΗΠΑ, όπως άλλωστε και στην Ρωσία και στην Κίνα.

Ως υπερδύναμη με μνήμη, οι ΗΠΑ γνωρίζουν πολύ καλά ότι η Ελλάδα υπήρξε αξιόπιστος σύμμαχος σε δύο Παγκοσμίους Πολέμους κατά τον Εικοστό Αιώνα και βασικός πυλώνας του δυτικού συστήματος ασφαλείας σε όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Σήμερα, μάλιστα, η στρατηγική σημασία της Ελλάδας ενισχύεται, λόγω της «αποστασίας» της Τουρκίας.

Αυτά όλα, φυσικά, για τους Γερμανούς δεν σημαίνουν τίποτα, διότι Ελλάδα γι’ αυτούς είναι οι αριθμοί του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, δηλαδή τρεις το λάδι-τρεις το ξύδι. Εκτός και αν η Γερμανία έχει μνήμη, αλλά αυτή λειτουργεί προς την αντίθετη κατεύθυνση. Αν δηλαδή οι Γερμανοί θυμούνται ότι από την Μάχη τη Κρήτης άρχισε η αντίστροφη μέτρηση της κυριαρχίας τους…

Πηγή KontraNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Καραμπελιά  

Όταν ξαφνικά φτάσαμε στην ώρα της αλήθειας σε σχέση με την παρουσία της τη Ελλάδας στην ευρωζώνη, παρενέβησαν και γεωπολιτικοί παίχτες οι οποίοι την προηγούμενη περίοδο ήταν σχετικά ανενεργοί. Η Γαλλία, την τελευταία στιγμή της κρίσης αποφάσισε να αναλάβει τη «σταυροφορία» της παραμονής της Ελλάδας στην ευρωζώνη τόσο έναντι του «κακού» Σόιμπλε όσο και έναντι των Αμερικανών που είχαν φανεί να ταλαντεύονται την τελευταία περίοδο μεταξύ παραμονής και εξόδου της Ελλάδας όπως έχουμε αναλύσει σε προηγούμενα κείμενά μας. Επιπλέον, φάνηκαν στην σκακιέρα  να μπαίνουν δύο ακόμα παράγοντες, η χρηματιστηριακή κρίση της Κίνας, και η μεγάλη πολιτική αλλαγή που συνέβη στην Πολωνία ένα μήνα πριν, και η οποία φαίνεται να επηρεάζει σαφώς την στάση του προέδρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ντόναλντ Τουσκ. Η αλλαγή στην γαλλική πολιτική –η Γαλλία ανέλαβε μάλιστα να συγγράψει και το ελληνικό κείμενο, μαζί με τον Χουλιαράκη και τον Τσακαλώτο–, φάνηκε καθαρά όχι μόνο από την ενεργητικότερη στάση του Ολάντ, του Μοσκοβισί και του πρωθυπουργού Βαλς, αλλά κυρίως από την αιφνίδια μεταστροφή του Σαρκοζί. Πράγματι, ενώ μέχρι πριν τέσσερις μέρες, ο Σαρκοζί υποστήριζε ανοιχτά την ανάγκη ενός grexit, αίφνης από την Τετάρτη 8 Ιουλίου τάχθηκε ενάντια σε αυτό με το γνωστό κατηγορηματικό του ύφος. Δηλαδή η Γαλλία, έριξε όλο το βάρος της στην παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη, ενάντια στη Γερμανία που φαινόταν να έχει προσχωρήσει (ακόμα και η Μέρκελ) στην στρατηγική Σόιμπλε. Παράλληλα, και ο προεδρος Ντόναλντ Τουσκ εμφανίστηκε ως φιλέλληνας ενώ μέχρι πριν ανήκε μάλλον στους σκληρούς και τους υποστηρικτές του grexit. Αυτή η αλλαγή μπορεί να ερμηνευτεί μόνο αν συνυπολογίσουμε πως η Πολωνία είναι ίσως ο σταθερότερος σύμμαχος των ΗΠΑ στην ηπειρωτική Ευρώπη ενώ προσφάτως εξέλεξε έναν ανοικτά αντιγερμανό πρόεδρο της χώρας. Φαίνεται λοιπόν πως εν τέλει και στις ΗΠΑ επικράτησε, τουλάχιστον προσωρινά, το σενάριο της παραμονής της Ελλάδας στην ευρωζώνη, και της ενίσχυσης του αντιγερμανικού άξονα ή έστω των αντιγερμανικών δυνάμεων στο εσωτερικό της.

Όπως έχουμε εξηγήσει στο παρελθόν, επί μακρόν, η στρατηγική των ΗΠΑ κινείται σε περισσότερα από ένα επίπεδα και εναλλακτικές λύσεις. Απλώς μόνιμο χαρακτηριστικό όλων αυτών, είναι η αποδυνάμωση της γερμανικής παντοδυναμίας στην Ευρώπη. Η παρέμβαση της κινεζικής κρίσης και του γαλλικού παράγοντα, και η ταύτιση του Σαρκοζί (στο κόμμα του οποίου ανήκει και η κα Λαγκάρντ με την πολιτική Ολλάντ καταδεικνύουν πως εν τέλει μοιάζει να επιλέγεται, χωρίς ακόμα να είμαστε εντελώς σίγουροι, η πολιτική διατήρησης της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Πιστεύω δε πως η κινεζική χρηματιστηριακή κρίση (μέσα σε ελάχιστες μέρες χάθηκαν τρία τρισεκατομμύρια ευρώ στα κινεζικά χρηματιστήρια) λειτούργησε αποτρεπτικά για οποιαδήποτε έστω και μικρή αναταραχή με ένα ελληνικό  grexit που κινδύνευε να προστεθεί στον κινέζικο χρηματιστηριακό Αρμαγεδδώνα.

Όπως εξάλλου έχουμε επαναλάβει πολλές φορές το βασικό όπλο το οποίο διαθέτει η Ελλάδα και μέχρι σήμερα έχει αποτρέψει την εφαρμογή της στρατηγικής Σόιμπλε ήταν και παραμένει γεωπολιτικού χαρακτήρα.

Οι σταθερές της αμερικανικής πολιτικής και ευρύτερα της αγγλοσαξωνικής και των συμμάχων της, παραμένουν η «λύση» του κυπριακού και της αντιπαράθεσης της Τουρκίας στο Αιγαίο με τέτοιο τρόπο ώστε να διασφαλίζεται η συνοχή της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ και η ενίσχυση των δεσμών της με το Ισραήλ. Έτσι, η Κύπρος και το Αιγαίο παραμένουν τα βασικά όπλα τα οποία προσφερόμενα στους Τούρκους και διασφαλίζοντας και την ισραηλινή εμπλοκή, όπως συμβαίνει με τα κοιτάσματα αερίου της Κύπρου, θα επιτρέπουν ένα μίνιμουμ συνοχής του δυτικού στρατοπέδου στην περιοχή με τη συμβολή μάλιστα και της αιγυπτιακής κυβέρνησης. Αυτοί παραμένουν οι κεντρικοί στόχοι των ΗΠΑ, με την Ελλάδα εντός ή εκτός ευρωζώνης. Εξ ου και οι σιβυλλικές συμπεριφορές και δηλώσεις του ΔΝΤ και την Αμερικανών από την αρχή της κρίσης του 2010. Γι’  αυτό εξάλλου είναι υποχρεωμένοι να «αλλάζουν πολύ συχνά άλογα» στην πολιτική τους. Δηλαδή ενώ και η αφετηρία της κυβέρνησης του ΓΑΠ και εν πολλοίς του Σαμαρά και των στενών του συμβούλων ήταν φιλοαμερικανική, εν τούτοις η εφαρμογή των μνημονίων ανεδείκνυε πάντα στο τέλος του δρόμου τη γερμανική προτεραιότητα, διότι οι Γερμανοί βάζουν τα χρήματα και αυτοί εν τέλει ελέγχουν την ευρωζώνη. Έτσι όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις ιδιαίτερα την εποχή των μνημονίων, ξεκινούν φιλοαμερικανικές και καταλήγουν γερμανικές!  Ήταν προφανής η διολίσθηση και της κυβέρνησης Σαμαρά (βοηθούντος και του εκβιασμού μέσω της Ζίμενς και των μιζών) προς μία φιλογερμανική κατεύθυνση με αποτέλεσμα οι Αμερικανοί και το ΔΝΤ στην τελευταία περίοδο της διακυβέρνησής του να τον σαμποτάρουν ανοιχτά.

Σήμερα, οι Αμερικανοί και οι Εγγλέζοι προωθούν την  επιταχυνση της λύσης των αντιθέσεψων στο Αιγαίο και κυρίως ένα νέο σχέδιο Ανάν για την Κύπρο, επιταχύνοντας τις σχετικές διαδικασίες και προφανώς θα ήθελαν μία φιλική κυβέρνηση προς αυτά τα σχέδια στην Ελλάδα, που θα συνέβαλε με την παρουσία της στην ολοκλήρωση αυτού του σχεδίου. Και κυκλοφορούν διάφορα σχέδια περί του Κυπριακού από φιλικές προς τον Σύριζα δυνάμεις, με λύσεις που αποδέχονται το καθεστώς της διζωνικής διχοτόμησης.

Πολλοί φίλοι θεωρούν πως ίσως υπερβάλλουμε σε μία κατεύθυνση «συνωμοσιολογίας». Εγώ ο ίδιος παλαιότερα, νεότερος και βαθιά ποτισμένος από τον μαρξιστικό ντετερμινισμό, υποτιμούσα τον πολιτικό και τον γεωπολιτικό παράγοντα εμμένοντας μόνο στις ταξικές αντιθέσεις με μια στενή και οικονομίστικη έννοια του όρου. Σήμερα, και από την εμπειρία μου αλλά και από τη  βαθύτερη γνώση της ιστορίας έχω καταλήξει πως και οι ταξικές αντιθέσεις εκφράζονται πάντα μέσα από γεωπολιτικά και πολιτικά παίγνια. Ιδιαίτερα δε σε χώρες μικρού ή μεσαίου μεγέθους, με μεγάλα εθνικά προβλήματα, μεγάλη ταξική ρευστότητα και σε περιοχές συνάντησης πολλαπλών αντιθέσεων και συγκρούσεων μικρών και μεγάλων δυνάμεων, εκεί αυτές οι αντιθέσεις και οι γεωπολιτικοί σχεδιασμοί αποκτούν αποφασιστική σημασία. Και εδώ παρεμβαίνουν και ιστορικοί παράγοντες. Από τη δημιουργία του ελληνικού κράτους, αν όχι και πριν από αυτό,  οι αντιθέσεις των Μεγάλων δυνάμεων έπαιζαν αποφασιστικό ρόλο στον προσανατολισμό της χώρας. Γι’  αυτό όταν δημιουργήθηκε το ελληνικό κράτος τα τρία κυρίαρχα κόμματα αποκαλούνταν επισήμως ως το αγγλικό, το γαλλικό και το ρωσικό κόμμα. Έκτοτε δεν κατορθώσαμε ποτέ να ξεφύγουμε  από αυτόν τον αποφασιστικό ετεροκαθορισμό, ο οποίος ενώ δεν αναιρεί τις ταξικές αντιθέσεις διαπλέκεται μαζί τους και τις εκφράζει ή τις διαστρέφει.

Οι Μεγάλες Δυνάμεις και τα ξένα συμφέροντα επικεντρώνονται αποφασιστικά στο πολιτικό σύστημα, τη διανόηση και τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα. Οι Αμερικανοί και το αγγλοσαξωνικό λόμπι και οι Γερμανοί προσπαθούν να ελέγξουν κατεξοχήν τη διανόηση και τον τύπο καθώς και τα πολιτικά κόμματα.

Σε μία ρευστή κοινωνική πραγματικότητα και σε μια κοινωνία εθισμένη στις ξένες επεμβάσεις, η σύνδεση με τα συμφέροντα της μιας ή της άλλης δύναμης, μεταβάλλεται μάλλον σε κανονικότητα (αυτό δεν σημαίνει αναγκαστικά μία σχέση πρακτορικού χαρακτήρα) αλλά πολύ συχνά σύμπτωση συμφερόντων και προώθησης των «φίλιων» δυνάμεων, έτσι ώστε να είναι περίεργο μάλλον το αντίθετο, δηλαδή η ύπαρξη πολιτικών και μιντιακών δυνάμεων που να μην είναι συνδεδεμένες με ξένα συμφέροντα και επιδιώξεις!

Με αυτή τη έννοια λοιπόν κατανοούμε πολύ βαθύτερα τα λόγια του ποιητή πως η χώρα μας είναι «ένα πεδίο βολής φτηνό που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι» και όσοι άνθρωποι αρνούνται να έχουν μπάρμπα στην Κορώνη περιθωριοποιούνται συστηματικά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.  Μετά από αυτή την παρέκβαση και μέσα σε μία στιγμή οξύτατης κρίσης, θα πρέπει να ξαναδούμε με καθαρό βλέμμα τις διαμάχες που εκυλίσσονται σήμερα στην Ελλάδα και να τις τοποθετήσουμε όσο πιο ορθά γίνεται στη γεωπολιτική τους διάσταση.

Πηγή ardin-rixi.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τα όσα είπε ο Μάσσιμο Ντ΄ Αλέμα στην εφημερίδα La Stampa αποδεικνύουν το μέγεθος της ευρωπαϊκής ανοησίας στην διαχείριση του “ελληνικού ζητήματος”. Όπως μεταδιδει Θόδωρος Ανδρεάδης-Συγγελάκης από την Ιταλία για το ΑΠΕ, ο Ντ΄Αλέμα είπε:

«H Ευρώπη πνίγεται σε μια κουταλιά νερό. Δεν την συμφέρει να χρεοκοπήσει η Ελλάδα» δήλωσε ο Μάσσιμο Ντ΄Αλέμα στην ιταλική εφημερίδα Λα Στάμπα. «Το ελληνικό χρέος έχει ύψος τριακοσίων τριάντα δισεκατομμυρίων ευρώ και η Ευρώπη, εξαιτίας της έλλειψης συμφωνίας τις τελευταίες ημέρες, εξανέμισε, στα χρηματιστήρια, επτακόσια με οκτακόσια δισεκατομμύρια ευρώ», τονίζει ο Ιταλός πρώην πρωθυπουργός και πρώην υπουργός Εξωτερικών.

«Αν δεν υπάρξουν διορθωτικές παρεμβάσεις οδεύουμε προς την μείωση των απολαβών, της κατανάλωσης και των δικαιωμάτων των εργαζομένων» σημειώνει ο Ιταλός κεντροαριστερός πολιτικός, σύμφωνα με τον οποίο «η συνέπεια είναι η βαθμιαία εξέγερση στις πιο φτωχές περιοχές της Ευρωζώνης» και, κατά συνέπεια, «χρειάζεται μια ιθύνουσα τάξη η οποία να αντιληφθεί τους κινδύνους αυτούς».

Ο Ντ’ Αλέμα υποδεικνύει, σε τέσσερα σημεία, τι ακριβώς πρέπει να γίνει με την Ελλάδα: «χρειάζεται αναδιάρθρωση του χρέους, ένα δάνειο – γέφυρα, επιμήκυνση των χρονικών ορίων αποπληρωμής, με χαμηλά επιτόκια» διότι «πρέπει να λάβουν όλη υπόψη τους την πραγματικότητα, ότι η Ελλάδα δεν είναι σε θέση να πληρώσει το χρέος της».

«H αλληλεγγύη δεν είναι, πλέον, μια αξία στην Ευρώπη αυτή. Την Ιταλία, όμως, δεν την συμφέρει να αφήσει την Ελλάδα να χρεοκοπήσει, πρώτα από όλα διότι κανείς δεν είναι σε θέση να υπολογίσει πλήρως τις συνέπειες. Ας μην ξεχνάμε το μάθημα της Lehman Brothers: οι Αμερικανοί ακόμη το μετανιώνουν που δεν την έσωσαν», τονίζει, τέλος, ο Ιταλός πρώην πρωθυπουργός και επικεφαλής του ιδρύματος πολιτικών μελετών Italianieuropei.

Πηγή

Σχόλιο ιστολογίου: Η Ευρώπη δεν έχει ανάγκη από τα δισεκατομμύρια χρέους της Ελλάδας. Από άλλο έχει ανάγκη. Από την διατήρηση του γοήτρου του Βερολίνου, την επικύρωση της ισχύος της γερμανικής Ευρώπης, αλλά, κυρίως, από τον ορυκτό πλούτο της Ελλάδας, που κάποιοι επιμένουν (γιατί άραγε, αφού έχει επιβεβαιωθεί πλήρως;) να αντιμετωπίζουν ως γραφικότητα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Από τη συμφωνία για το χρέος της Γερμανίας το 1953

Φουντώνει η συζήτηση στα γαλλικά ΜΜΕ για τις διαγραφές χρεών της Γερμανίας και τις πολεμικές επανορθώσεις

«Η Γερμανία είναι Η χώρα που ουδέποτε αποπλήρωσε τα χρέη της», σημείωσε με έμφαση την περασμένη Τρίτη στο γαλλικό ραδιοφωνικό σταθμό France Info ο Τομά Πικετί. Για τον γάλλο οικονομολόγο «οι Γερμανοί αξιωματούχοι δίνουν ρεσιτάλ υποκρισίας και γίνονται παράδειγμα εθελοτυφλίας, αγνόησης της Ιστορίας και εθνικισμού».

Και σε παλαιότερη συνέντευξη, όμως, που είχε δημοσιεύσει στις 27 Ιουνίου η γερμανική εφημερίδα «Die Zeit», ο Πικετί είχε πει ευθέως στους Γερμανούς ότι «δεν νομιμοποιούνται να δίνουν μαθήματα σε άλλα έθνη».

Η γαλλική εφημερίδα «Le Figaro» επιχείρησε την Παρασκευή να επιβεβαιώσει αν πράγματι η Γερμανία δεν έχει ουδέποτε αποπληρώσει χρέη της. Και απεφάνθη ότι αυτό είναι εν μέρει αλήθεια και εν μέρει ψέμα.

Η Γερμανία όντως κήρυξε στάση πληρωμών των χρεών της σε δύο περιπτώσεις: το 1953 και το 1990. Ωστόσο, το γερμανικό χρέος είχε ήδη αναδιαρθρωθεί το 1952 και είχε κουρευτεί κατά 62%. Μειώθηκε, δηλαδή, από τα 39 δισ. στα 14,5 δισ. γερμανικά μάρκα.

«Ένα μέρος, λοιπόν, του γερμανικού χρέους, όντως, δεν αποπληρώθηκε ποτέ, ιδιαιτέρως στην Ελλάδα στην οποία η Γερμανία έπρεπε να αποπληρώσει 7,1 δισ. δολάρια που είχαν λάβει ως αναγκαστικό δάνειο οι κατακτητές Ναζί από το 1941 έως το 1944. Από τα χρήματα αυτά η Αθήνα δεν εισέπραξε παρά μόνο 115 εκατ. μάρκα (κάτι λιγότερο από 65 εκατ. δολάρια) το 1961», γράφει χαρακτηριστικά η συντάκτρια της «Figaro» Ραφαέλ Αντρέ.

Πρέπει, ωστόσο, να διακρίνει κανείς το χρέος της Ελλάδας σήμερα από το γερμανικό χρέος της εποχής εκείνης, που «συνδέεται με τις πολεμικές αποζημιώσεις, τις οποίες ένα μέρος της γερμανικής κοινής γνώμης θεωρεί ως τιμωρία κατά της ηττημένης Γερμανίας», όπως σημειώνει στη γαλλική εφημερίδα ο Μισέλ Ο, επίτιμος καθηγητής Οικονομικής και Κοινωνικής Ιστορίας και μέλος του Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου της Γαλλίας.

Εξηγεί ο γάλλος καθηγητής: «Οι συμφωνίες για τη ρύθμιση του γερμανικού χρέους ήταν το αποτέλεσμα μιας διεθνούς διαπραγμάτευσης που είχε ως στόχο την αποκατάσταση της ειρήνης στην Ευρώπη και την αποζημίωση των Εβραίων θυμάτων του ναζισμού».

Δεν επρόκειτο, δηλαδή, προσθέτει ο καθηγητής, για χρέη που δημιουργήθηκαν από την υπερβολική αύξηση των δημοσίων δαπανών που ενέκρινε εμμέσως ο λαός μέσω της διεξαγωγής δημοκρατικών εκλογών.

«Ο Τομά Πικετί με το επιχείρημά του θέλει να μας υπενθυμίσει ότι κατά καιρούς συμβαίνουν στάσεις πληρωμών που αφορούν τα χρέη των κυβερνήσεων. Συμβαίνουν ακόμα και στη Γερμανία και δεν πρέπει να αποτελούν ταμπού», εκτιμά μιλώντας στη «Figaro» ο Κριστόφ Μπλο, υποδιευθυντής του Τμήματος Αναλύσεων και Προβλέψεων του Γαλλικού Παρατηρητηρίου Οικονομικής Συγκυρίας (OFCE).

«Ωστόσο, η Γερμανία δεν είναι η μόνη που έχει ιστορικό χρεοκοπιών και δεν έχει σήμερα μειωμένη νομιμοποίηση ως χώρα έναντι άλλων χωρών, όπως η Γαλλία ή η Ισπανία, που επίσης έχουν χρεοκοπήσει κατά τη διάρκεια της μακράς Ιστορίας τους», προσθέτει ο Κριστόφ Μπλο.

«Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι και το διεθνές περιβάλλον ήταν εντελώς διαφορετικό τη δεκαετία του 1950, όταν η Ευρώπη βυθιζόταν στον Ψυχρό Πόλεμο», πρόσθεσε ο πολιτικός αναλυτής του ραδιοσταθμού Europe 1 Ζαν-Μισέλ Απατί.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Λαφαζάνης: Αυτό το πρόγραμμα δε βγαίνει πουθενά

Ο Αλέξης Τσίπρας στην ομιλία του στη συνεδρίαση της Κ.Ο. και της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε από τους βουλευτές να βάλουν πλάτη στα δύσκολα μέτρα που φέρνει η κυβέρνηση στη Βουλή.
Όπως τόνισε χαρακτηριστικά «με το δημοψήφισμα δεν πήραμε εντολή για ρήξη και έξοδο της χώρας από την Ευρώπη».
Επίσης κάλεσε τους βουλευτές να τον στηρίξουν τονίζοντας χαρακτηριστικά ότι «χωρίς εσάς δεν μπορώ να προχωρήσω. Δεν θα γίνω νέος Παπαδήμος. Ή θα μείνουμε όλοι μαζί, ή θα φύγουμε όλοι μαζί», είπε χαρακτηριστικά.

Επίσης υπογράμμισε ότι κατάφερε η κυβέρνηση να πετύχει μια καλύτερη συμφωνία με τη βοήθεια και του «όχι» στο δημοψήφισμα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης μπήκε στη συνεδρίαση της Κ.Ο. μετά την ολοκλήρωση της ομιλίας του Τσίπρα.

Στη δευτερολογία του ο Αλέξης Τσίπρας είπε ότι είναι ιστορική ευθύνη της Αριστεράς έναντι των λαϊκών στρωμάτων να μη φτάσουμε στο Grexit. «Θα αναμετρηθεί ο καθένας με το μπόι του και με την ιστορία του. Ανάμεσα σε μία κακή και σε μία καταστροφική επιλογή είμαστε υποχρεωμένοι να επιλέξουμε το πρώτο. Δεν είναι εύκολο αλλά πρέπει. Είναι σαν να σου ζητούν τα λεφτά ή τη ζωή σου…».

Τέλος έθεσε και θέμα δεδηλωμένης, καθώς όπως είπε «δεν θα δεχτούμε να μην έχει τη δεδηλωμένη η κυβέρνηση στη σημερινή ψηφοφορία».

Ο κ. Λαφαζάνης στην ομιλία του εξέφρασε και πάλι τη διαφωνία του με τις ελληνικές προτάσεις. «Όλο αυτό το πρόγραμμα δεν οδηγεί πουθενά. Δεν δίνει απάντηση στα προβλήματα των πολιτών».
Την άποψη ότι πρέπει επιτέλους να αποφασίσουμε με ποιο τρόπο θέλουμε να κυβερνήσουμε, εξέφρασε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γιάννης Δραγασάκης.
Ο υπουργός Εργασίας Πάνος Σκουρλέτης είπε πως «οι συσχετισμοί επιβάλλουν αυτού του τύπου την συνθηκολόγηση για να μπορέσουμε να βρεθούμε σε καλύτερη στιγμή ωστε να υλοποιήσουμε αυτά που επιδιώκουμε».

Στο μεταξύ ο Γιάνης Βαρουφάκης είπε σε δημοσιογράφους: «Χρειάζεται ρητή δέσμευση των δανειστών για το χρέος τώρα, γιατί ο Γιούνκερ θα μας πουλήσει όπως πούλησε τον Βενιζέλο».

Ο Πετράκος στην ομιλία του ξεκαθάρισε ότι «μόνη λύση είναι η έξοδος από το ευρώ», ενώ ο Λαπαβίτσας τόνισε:

«Επιβεβαιώθηκαν όσα έλεγα. Προφανώς όμως δεν μπορούμε να διαχειριστούμε ένα Grexit. Πρέπει όμως να προετοιμαστούμε γι’ αυτό το επόμενο διάστημα γιατί θα το βρούμε μπροστά μας».

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου


Ο Έλληνας Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο την Τετάρτη 8 Ιουλίου, έβγαλε ένα μεστό, σαφή, πιστικό, ορθολογικό και ταυτόχρονα καταγγελτικό λόγο. Πάρα ταύτα, στο παρόν κείμενο θα επιχειρήσω να αποκωδικοποιήσω το σημείο όπου ο κ. Τσίπρας, είπε:
“…αναλάβαμε την υποχρέωση τις επόμενες δυο μέρες να κάνουμε τις προτάσεις μας απόλυτα συγκεκριμένες και ελπίζω ότι θα καταφέρουμε να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις της κρίσιμης συγκυρίας, τόσο για το καλό της Ελλάδας, όσο όμως και της Ευρωζώνης. Θα έλεγα, κυρίως, όχι μόνο για το οικονομικό αλλά και για το γεωπολιτικό συμφέρον της Ευρώπης…”.
Από την πρώτη ημέρα επιβολής των Μνημονίων, έγραφα πως το πρόβλημα της Πατρίδος μας δεν ήταν πρωτίστως οικονομικό, αλλά κυρίως γεωπολιτικό. Βεβαίως, λόγω της στρατηγικής θέσης της Ελλάδος στον Πλανήτη. Που εδώ και πολλές δεκαετίες εκείνοι που κυβέρνησαν την Ελλάδα την κατέταξαν στη Δύση, μια Δύση απόλυτα ελεγχόμενη από τις ΗΠΑ και οι οποίες σπάνια εξυπηρέτησαν τα Εθνικά μας συμφέροντα. Αντιθέτως, υπό τη σύμπραξή τους ή την ανοχή τους βίωσε ο ελληνισμός Εθνικές καταστροφές. Οι οποίες με την αγαστή χορηγία τους (ΗΠΑ), δημιούργησαν την ΕΟΚ προκειμένου να έχουν ένα απόλυτα στιβαρό δόγμα Ευρωπαϊκών χωρών υπό την κηδεμονία τους.

Ωστόσο, το εγχείρημά τους δείχνει να τρίζει αυτά τα τελευταία χρόνια. Να τους ξεφεύγει δηλαδή, ο έλεγχος της απόλυτης επιρροής τους. Και αυτό λόγω της Γερμανίας. Η οποία συν τω χρόνω, κατάφερε να αναδειχθεί σε ηγέτιδα δύναμη της Ευρώπης και να προσπαθεί μέσω της Ευρωπαικής Ένωσης και της Ευρωζώνης να καθιερωθεί ως ο τρίτος δυνατός παίκτης της γης, μετά τις ΗΠΑ και τη Ρωσία. Άλλωστε, η Γερμανία είχε ανέκαθεν στο DNA της καταστροφικά συμπλέγματα που οδήγησαν εκείνη αλλά και πολλούς λαούς στον όλεθρο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ήταν η γενεσιουργός αιτία των Παγκοσμίων πολέμων.

Έτσι, στις ημέρες μας επιβλήθηκε δυναμικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης εφαρμόζοντας – υπό την ανοχή των ΗΠΑ μέχρι κάποιου σημείου – σε πολλές χώρες πολιτική οικονομικής λιτότητας με την επιβολή υφεσιακών μέτρων διά μέσω των Μνημονίων, προκειμένου να εξασφαλίζει την απόλυτη υποταγή αυτών των χωρών.
Ταυτόχρονα μέσω αυτής της ευρωπαϊκής πολιτικής, έκανε ανίσχυρα πρώην ισχυρά κράτη, όπως η Γαλλία η οποία ήδη έχει μεγάλα δημοσιονομικά προβλήματα. Επίσης, σε ένα σχέδιο ισχυροποίησης του ηγεμονικού της ρόλου, δημιούργησε διεύρυνση της ΕΕ με την ένταξη σ΄αυτήν, κρατών του πρώην Ανατολικού μπλοκ, σε μια προσπάθεια ελέγχου του ευαίσθητου υπογαστρίου της Ρωσίας. Στο σημείο αυτό, ας θυμηθούμε πως η αρχή της ρωσικής επιβολής στην Ουκρανία ήταν η διατυπωμένη θέση της Ουκρανίας να γίνει μέλος της ΕΕ. Κάτι που δεν ήταν δυνατόν να δεχθεί η Ρωσία, γιατί θα υπέγραφε τον θάνατό της.

Όμως, το ζήτημα της Ελλάδος και η διαχείριση του προβλήματος από έναν Πρωθυπουργό που δεν είναι υποχείριο της Γερμανίας, δείχνει να χάνεται ο έλεγχος από τα χέρια της. Γιατί, θα μπορούσε να ήταν από την πρώτη στιγμή του δημιουργηθέντος προβλήματος με την Ελλάδα, η Γερμανία περισσότερο ελαστική. Χρησιμοποίησε την Ελλάδα ως πειραματόζωο της πιο σκληρής λιτότητας που έχει επιβληθεί σε χώρα, με την εφαρμογή μη αναπτυξιακών μέτρων. Έφερε στην επιφάνεια την “Αχίλλειο φτέρνα” του Γερμανικού λαού που είναι η αλαζονεία. Μια αλαζονεία που δημιούργησε κατά το παρελθόν το “Deutschland über alles” και που ποτέ δεν ξέχασαν!!
Αυτή η αδιαλλαξία στην περίπτωση της Ελλάδος, δημιουργεί πολλά παρελκόμενα που δεν εξυπηρετούν τη Γερμανία στην υλοποίηση του σχεδίου της. Ήδη, ξεσηκώνονται οι λαοί σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Έρχονται εκλογές σε Γαλλία, Πορτογαλία και Ισπανία. Τα αποτελέσματα θα είναι ολέθρια για την Ευρώπη της Γερμανίας. Θα ακολουθήσουν πολλοί το “κακό” παιδί της Ελλάδος, τον Αλέξη Τσίπρα!! Δεν είναι άλλωστε, τυχαίο πως το Ηνωμένο Βασίλειο που δεν μετέχει της Ευρωζώνης, σήμερα θέτει τεράστιο προβληματισμό στην Ευρωπαϊκή Ένωση μετά την απόφαση της νέας κυβέρνησής του για διενέργεια δημοψηφίσματος μέχρι το 2017, με ερώτημα την παραμονή του σ΄ αυτήν. Μην ξεχνάμε πως το φερέφωνο των ΗΠΑ στην Ευρώπη ήταν και είναι η Αγγλία, μέλος του Ηνωμένου Βασιλείου.

Γι΄ αυτό δεν είναι διόλου τυχαία αυτή η απόφαση. Δείχνει τη βαθιά ενόχληση των ΗΠΑ απέναντι στη Γερμανία. Την ανοικοδόμησαν, την στήριξαν, την προώθησαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο για να εξυπηρετήσει τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα και εκείνη τείνει να αυτονομηθεί.
Δεν είναι άλλωστε, τυχαίες οι παρεμβάσεις Ομπάμα για εξεύρεση λύσεως στην κρίση της Ελλάδος.
Δεν είναι τυχαία η παρέμβαση - με επιστολή - Γερουσιαστών του αμερικανικού Κογκρέσου προς την επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, όπου την καθιστούν υπεύθυνη σε περίπτωση μη ύπαρξης συμφωνίας και της κρούουν τον κώδωνα για τους κινδύνους που ελλοχεύουν, όχι μόνο για την ευρωπαϊκή οικονομία αλλά και για την παγκόσμια.
Δεν είναι επίσης τυχαίο πως, η Λαγκάρντ στις 26 Ιουνίου 2015 απέστειλε στην ΕΕ έκθεση με την οποία αναγνωρίζεται πως το ελληνικό χρέος είναι μη βιώσιμο!! Κάτι, που μέχρι σήμερα δεν αναγνωρίζει η Γερμανία!!
Όπως, δεν είναι τυχαίο πως ο αμερικανός Νομπελίστας Γιόζεφ Στίγκλιτζ είπε πως όταν μιλάμε για Ελλάδα, μιλάμε για μια χώρα μέλος της ΕΕ, της Ευρωζώνης, του ΝΑΤΟ και του ΟΗΕ. Και δεν μπορούν να μειώνονται οι δαπάνες για την Άμυνα, όπως πρότεινε η τρόικα. Κάτι βεβαίως, που δεν δέχθηκε ο Γραμματέας του ΝΑΤΟ!!

Αυτός είναι και ο καημός των ΗΠΑ. Εάν σπάσει ένας κρίκος από την αλυσίδα της ΕΕ και της Ευρωζώνης, δεν υπάρχει μόνο ο κίνδυνος διάλυσης της ΕΕ, αλλά εγκυμονεί ο κίνδυνος μεγάλων τριγμών στην Ατλαντική Συμμαχία, που είναι ο σιδερούς θώρακας των ΗΠΑ απέναντι στη Ρωσία. Άπό την άλλη μεριά δεν μπορεί να πιέσει υπερβολικά τη Γερμανία γιατί φοβάται την άρση των οικονομικών κυρώσεων προς τη Ρωσία!!

Μια Ρωσία που τα τελευταία χρόνια έχει γίνει ο ισχυρός παίχτης στη γεωπολιτική σκακιέρα του πλανήτη. Που έχει συναντηθεί με τον Αλέξη Τσίπρα και υλοποιούν τον αγωγό Greek Stream στα βόρεια σύνορά μας παρά τις αντιδράσεις των ΗΠΑ. Οι οποίες είχαν ακυρώσει επί πρωθυπουργίας Γιώργου Παπανδρέου τη συμφωνία αγωγού πετρελαίου Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης. Που προ ολίγων ημερών ο Ρώσος θεωρητικός, ειδικός επί των γεωπολιτικών, δεξί χέρι του Πούτιν, Ντούγκιν, δήλωσε:
«…Η ΕΕ μετατράπηκε σε υπάκουο όργανο της παγκόσμιας χρηματοοικονομικής ολιγαρχίας, με στόχο την κατάλυση των ανεξάρτητων, κυρίαρχων οικονομιών. Φέρνουμε ευθύνη για τον ελληνικό λαό, ο οποίος είναι ο ιστορικός δάσκαλος των Ρώσων, ο ιδρυτής του πνευματικού και του λόγιου πολιτισμού μας. Φέρουμε ευθύνη για την Ευρώπη και πρέπει να υπάρξουμε εγγυητές της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας της. Στις 5 Ιουλίου ξεκινά η θεμελιακή διαδικασία της ευρωπαϊκής απελευθέρωσης από τη δικτατορία της Νέας Παγκόσμιας Τάξης. Είναι ο δικός μας αγώνας».
Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν όλοι πως ο Πλανήτης ακροβατεί σε τεντωμένο σχοινί. Η Γερμανία της Μέρκελ δεν έχει άλλο δρόμο εκτός της συμφωνίας με την Ελλάδα. Μια συμφωνία στο πλαίσιο του ελληνικού σχεδίου!!! Διαφορετικά, όπως διατυπώνεται από το ΔΝΤ το επόμενο θύμα της οικονομικής ευρωπαϊκής κρίσεως θα είναι η Ιταλία!
Ας αναλογισθεί η Γερμανία για πρώτη φορά τις ευθύνες της!!

Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Όθωνας Ιακωβίδης

Δεν μας έφταναν τα πέντε χρόνια, μέσα στα οποία είδαμε την αποκάλυψη όλων των “δήθεν” της εφαρμοσμένης κομματικής πολιτικής, έπρεπε στο τέλος, να ζήσουμε και την απογοήτευση που προκαλεί η πτώση και της τελευταίας ελπίδας αντίστασης στην προτεκτορατοποίηση της Χώρας μας!

Και τί δεν είδαμε, μέσα σ' αυτά τα “πέτρινα χρόνια”!
  • Είδαμε το εκλογικό σύνθημα “ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ” που έδωσε στο Πα.Σο.Κ νίκη με 42% τον Σεπτ. του 2009, να γίνεται την επομένη “ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΑΛΙΟ” (Ανδρέας Λοβέρδος).
  • Είδαμε το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, να προδίδει τον Σοσιαλισμό (δηλαδή την ιδεολογία του, δηλαδή την αιτία τής ύπαρξής του) καθιστάμενο εκτελεστής των πιο ακραίων νεοΦιλελεύθερων πρακτικών που υπαγόρευε το (γνωστό παγκοσμίως για τον απαίσιο χαρακτήρα του) ΔΝΤ, που οι σοσιαλιστές τού άνοιξαν την πόρτα της Ελλάδας για να έρθει και στην Ευρώπη!...
  • Είδαμε το περιφρονητικό τσαλαπάτημα του Πατριωτισμού της “Δεξιάς Παράταξης”, όταν ο κύριος εκφραστής της, η ΝΔ, υπερασπίστηκε με αυταπάρνηση την εκχώρηση της Λαϊκής και Εθνικής κυριαρχίας στην “Τρόϊκα των δανειστών”, προκειμένου να επανέλθει στα χέρια τής ΝΔ η κυβέρνηση του κράτους, έστω κι αν αυτή δεν ήταν τίποτε άλλο από άβουλος εκτελεστής της βούλησης τού μόνου πραγματικού κυρίαρχου, πλέον, της “Τρόϊκας των δανειστών”.
  • Είδαμε την κατά συρροή καταπάτηση του Συντάγματος, προκειμένου να εξυπηρετηθεί η βούληση των “δανειστών”.
  • Είδαμε την αντισυνταγματική ενθρόνιση στην Πρωθυπουργία, μεγαλο-υπαλλήλου του παγκόσμιου Τραπεζικού συστήματος, του Λουκά Παπαδήμου, προκειμένου “να τρέξουν” τα προαπαιτούμενα των κατοχικών δυνάμεων...
  • Είδαμε την επική πάνδημη σύναξη διαρκείας στην Πλ. Συντάγματος, που βροντοφώναξε προς το κοινοβούλιο: “Να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή”, εκφράζοντας την απαξίωσή της προς ολόκληρο το πολιτικό Σύστημα της κομματοκρατούμενης Ολιγαρχίας.
Παρακολουθήσαμε, επίσης, τον εκφυλισμό της σύναξης αυτής και τον τελικόμπνιγμό της στην ανυπαρξία οργάνωσής της.
Η τιτάνεια προσπάθεια των Μίκη Θεοδωρακη/Γιώργου Κασιμάτη, να κεφαλαιοποιήσουν την ορμή αυτή (που οι ίδιοι συνέβαλλαν στη δημιουργία της) σε μία οργάνωση (την “ΣΠΙΘΑ”) με αρχή, μέση και τέλος, απέτυχε με “εκ των έσω” ναρκοθέτησή της και αδυναμία “ναρκαλίευσης” των ναρκών αυτών.
  • Είδαμε την δίκαιη εξαΰλωση του Πα.Σο.Κ (από το 42 στο 4%) που σαν συνέπεια είχε την απόσπαση ψηφοφόρων του προς τον όμορο ΣΥΡΙΖΑ, με αποτέλεσμα να μπολιασθεί κι αυτός με το DNA τού αμαρτωλού και δίγλωσσου Πα.Σο.Κ, εκτιθέμενος κι αυτός, ο ΣΥΡΙΖΑ, στην ίδια μοίρα του ξενιστή του.
  • Είδαμε το δίκαιο βούλιαγμα της ΝΔ, στο ιστορικά χαμηλώτερο 18%, που σαν συνέπεια είχε την απόσπαση ψηφοφόρων της προς την φασιστική “Χρυσή Αυγή”, γεγονός που προκάλεσε το κυνήγι του “ Φασισμού των ροπαλοφόρων” από τον “Φασισμό των γραβατοφόρων” που αποδείχθηκαν ισχυρότεροι, “κλείνοντας μέσα” τους πρώτους, θεωρώντας ότι, έτσι, τους εξουδετερώνουν.....
  • Είδαμε την τερατογέννεση του υβριδίου της Μιντιοκρατίας (ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ) που προορίζεται να παίξει έναν πολύ ενδιαφέροντα (για την ιστορία της διαπλοκής των οικονομικών συμφερόντων με την πολιτική) ρόλο.
Μ' αυτά και μ' αυτά, μπήκαμε στην τελευταία φάση του δράματος, που άρχισε με τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιαν. του 2015 και την αντι-Μνημονική κυβερνητική σύμπραξη του Αριστερού ΣΥΡΙΖΑ με τους Δεξιούς ΑΝ.ΕΛ. Σύμπραξη που αναπτέρωσε τις ελπίδες για τη δραπέτευση της Ελληνικής κοινωνίας από την αιχμαλωσία των κοινωνιοκτόνων και εθνοκτόνων “Μνημονίων”.

Ελπίσαμε (πολλοί από εμάς τους εξω-κομματικούς αντι-Μνημονιακούς) από κινήσεις που έκανε η συγκυβέρνηση (προς την κατεύθυνση της απεξάρτησης από τα Μνημόνια) ότι δεν είναι αδύνατον (όπως πολλοί ομοϊδεάτες μας πίστευαν ακράδαντα) η συγκυβέρνηση αυτή (σαφώς καθοριζόμενων ως αντι-Μνημονιακών, κομμάτων) να επιχειρήσει επιτυχώς τη δραπέτευση αυτή.
  • Η πολιτική βούληση, δηλωνόταν πανηγυρικά ότι υπάρχει.
  • Η κυβερνητική εξουσία παρέχει όλες τις δυνατότητες θεμελίωσης των απαραίτητων προϋποθέσεων και η πρώτη και μέγιστη προϋπόθεση ανατροπής κάθε κοινωνικο-οικονομικού καθεστώτος, είναι η Λαϊκή Συναίνεση.
  • Για να έχεις τη Λαϊκή Συναίνεση, χρειάζεται να δείξεις στον Λαό την Αλήθεια σου, την “πραγματική Αλήθεια” που λέει ο Μίκης Θεοδωράκης. Την “πραγματική Αλήθεια” που έχει παραποιηθεί και κρυφτεί κάτω από το εντονώτατο και συνεχές (24ώρου βάσεως επί μία 5ετία) μπαράζ προπαγάνδας που, στο μυαλό των πολιτών, έχει καταστήσει Αλήθεια, το Μεγάλο Ψέμμα !!!
Άρα: Το ΠΡΩΤΟ ΜΕΛΗΜΑ της κυβέρνησης αυτής, έπρεπε να ήταν μία, εξαιρετικά δυνατή αντι-Προπαγάνδα στην προπαγάνδα των Μνημονιακών.

Μία αντι-Προπαγάνδα που θα έδειχνε καθαρά πως το κοινωνικο-οικονομικό-πολιτικό καθεστώς που έχει εγκατασταθεί και λειτουργεί στη Χώρα, με την υπογραφή των “Δανειστικών Συμβάσεων” και των “Μνημονίων” τους, είναι η Διαχείριση της Εθνικής Οικονομίας από τις εξωχώριες δυνάμεις που συγκροτούν την “Τρόϊκα”, με σκοπό την εξυπηρέτηση, αποκλειστικά και μόνο, των δικών τους συμφερόντων.

Μία αντι-Προπαγάνδα που θα έδειχνε καθαρά πως οι δυνάμεις αυτές υπαγορεύουν στην “Βουλή των Ελλήνων” την νομοθέτηση Νόμων που αυτές θέλουν/βούλονται, με αποτέλεσμα να έχει καταργηθεί de facto η Λαϊκή Κυριαρχία του, τύποις “κυρίαρχου”, Ελληνικού Λαού!!!... (αυτό το είδαμε και με το κλείσιμο των Τραπεζών).

Ο Λαός δεν είναι κουτός. Απλά, όταν γίνεται υποκείμενο επιστημονικά στημένης προπαγάνδας, είναι φυσικό να ποδηγετείται.
Η Αλήθεια, όμως, είναι πολύ πιο εύκολο να τεκμηριωθεί, από ότι το Ψέμα. Αρκεί να εμφανισθεί, τεκμηριωμένη, ώστε να σπάσει τα κόκαλα του Ψέματος.

Αυτή την “εκστρατεία για την Πραγματική Αλήθεια” δεν την έκανε η συγκυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ. (Το “γιατί;” φαίνεται σήμερα, εκ του αποτελέσματος).

Ούτε προετοιμάστηκε για την ενδεχόμενη (αναμενόμενη) επίθεση των κατοχικών δυνάμεων, όταν θα ένοιωθαν να απειλείται η επικυριαρχία τους. (Το “γιατί;” φαίνεται σήμερα, εκ του αποτελέσματος).

Χωρίς αυτές τις αυτονόητες προετοιμασίες, η κυβέρνηση προκήρυξε ένα δημοψήφισμα με ένα “δήθεν και περίπου” ερώτημα, η προκήρυξη του οποίου προκάλεσε την επίθεση των κατοχικών δυνάμεων στη ρευστότητα της αγοράς, με το εκβιαστικό κλείσιμο των Τραπεζών.

Η απάντηση στην εχθρική/πολεμική αυτή πράξη, χωρίς έτοιμη και οχυρωμένη δυνατά γραμμή άμυνας, ήταν επόμενο να είναι η δήλωση υποταγής άνευ όρων στον επιτιθέμενο και το άνοιγμα μίας αγκαλιάς στους εδώ συνεργάτες του, που έτσι, τους αθωώνει πανηγυρικά.

Οι “πεμπτοφαλαγγίτες” γίνονται, σε μία στιγμή, συνοδοιπόροι στη σωτηρία της Πατρίδας(!!!) “Πούστηδες και παλληκάρια, γίνονται μαλλιά-κουβάρια” και προχωρούν αγκαλιασμένοι στον θρίαμβο αυτής της “σωτηρίας” που μέχρι χθες υποστήριζαν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους πως ήταν “καταστροφή”!

Κάθε μέρα, επί πέντε μήνες, η ρητορική κράτησε ζωντανή την ελπίδα που γκρεμίζονταν αυθημερόν, με τις πράξεις των ίδιων αυτών ρητόρων!

Πέντε μήνες ατελέσφορο θέατρο και ανόητα παζάρια, που κόστισαν δισεκατομμύρια και αμέτρητη ψυχική οδύνη στον ήδη καθημαγμένο Λαό, για να έρθουμε σήμερα λίγο (ή πολύ) χειρότερα από εκεί που ήμασταν προ των θριαμβευτικών εκλογών του Γενάρη!!... και, το χειρότερο όλων αυτών, ΧΩΡΙΣ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ!

Η “πρώτη φορά Αριστερά”, στηρίζεται στη Βουλή από την κλασσική “πάντα Δεξιά”, ώστε να μην πέσει από τους δικούς της, εσωτερικούς αντιφρονούντες...
  • Το πραγματικά περήφανο και ιστορικό ΟΧΙ του Δημοψηφίσματος, έγινε ένα δουλικό ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ!!!
  • Η νίκη των δυνάμεων της Δημοκρατικής Αντίστασης πνίγεται μέσα σ' ένα νέο “Μνημόνιο” που η πολιτική ηγεσία θέλει να παρουσιάσει πως σύσσωμος ο Λαός, επιθυμεί και θέλει, ομονοώντας στην υπογραφή του!!!...
“Ευρωζώνη ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ”...
Στα κομμάτια η Λαϊκή και Εθνική κυριαρχία!!!
Να θυσιαστούν!!!

Καληνύχτα Λαέ... στη βαθιά και μακριά νύχτα που σου ετοίμασε το καθεστώς πολιτικό σύστημα, ντυμένο (τελευταίως) τα Αριστερά του...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η περιοδεία της Α. Μέρκελ στα Βαλκάνια, οι υποσχέσεις ότι θα μεριμνήσει για να μπουν όλοι στην ΕΕ, τα “χάδια” και τα χαμόγελα έρχονται σε αντιπαράθεση με τις αμερικανικές δημόσιες παρεμβάσεις και νουθεσίες προς το Βερολίνο. 
Η Ουάσινγκτον όλο και συχνότερα κι έχουμε την αίσθηση με κλιμακούμενη ένταση ζητά από τους Γερμανούς να πάρουν “διαζύγιο” από τις εμμονές και να δείξουν την αυτονόητη ευελιξία στο “ελληνικό ζήτημα”
Τα δύο θέματα δεν είναι βέβαια άσχετα μεταξύ τους. Αυτό που τα συνδέει είναι η λεγόμενη “πυριτιδαποθήκη” που λέγεται Βαλκάνια. Και την οποία οι ΗΠΑ θεωρούν ως περιοχή απόλυτου ελέγχου τους. Γι΄ αυτό και η υποψία -έστω- της γερμανικής διείσδυσης που επιχειρείται στην Βαλκανική χερσόνησο έχει προκαλέσει τον αμερικανικό θυμό.

Από τις αρχές ακόμη της ελληνικής κρίσης οι Αμερικανοί είχαν αρχίσει να είναι καχύποπτοι για τον πιο “πιστό” τους σύμμαχο στην Ευρώπη. Η Γερμανία, ο τοποτηρητής στον οποίο είχαν εμπιστευθεί την Γηραία ήπειρο ,αφού οι ΗΠΑ είχαν ρίξει όλο το βάρος από την πλευρά του Ειρηνικού, είχε από το 2010 αρχίσει να προκαλεί ερωτήματα. Με κυρίαρχο το … "που το πάνε οι Γερμανοί".

Το γνωστο αμερικανικό ινστιτούτο γεωπολιτικών μελετών Stratfor από τον Μάρτιο του 2010,ακόμη είχε αρχίσει να γράφει “για τον κίνδυνο «επιστροφής της Mitteleuropa» ,που σημαίνει επιστροφή στην πολιτική γερμανικού ηγεμονισμού στην Ευρώπη όπως είχε εκδηλωθεί στις αρχές του 20ού αιώνα. «Η Γερμανία όχι μόνο έχει βρει τη φωνή της, αλλά αρχίζει να την εκφράζει και να διεκδικεί το εθνικό της συμφέρον” έγραφαν από τότε.

Στα χρόνια που μεσολάβησαν έγινε σαφές ότι η Γερμανία θεώρησε ότι ήταν περίπου καθήκον της να αναδιαμορφώσει τους κανόνες της ευρωζώνης και να επιβάλλει τους νέους. Μ΄ έναν τρόπο που δικαιολογημένα θύμισε την Mitteleuropa.Τη γερμανική ηγεμονία.

Οι ΗΠΑ θεωρούν τα Βαλκάνια χώρο ζωτικής σημασίας και δεν είναι ανάγκη να εξηγηθούν οι λόγοι. Δεν έχουν καμία πρόθεση να τα παραχωρήσουν . Ακόμη κι αν πρόκειται για την Γερμανία την “έμπιστη σύμμαχο”. Η οποία βέβαια είχε “παρασύρει” τις ΗΠΑ στην καταστροφική επιλογή της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας δια των όπλων. Τώρα χρόνια μετά από εκείνη την σφαγή μέσα στην Ευρώπη, όλο και περισσότερη παραδέχονται ότι η επιλογή -γερμανική απαίτηση στην πραγματικότητα- αποδείχθηκε πέρα για πέρα λάθος.

Η Ελλάδα όσο κι αν οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών -ειδικά αυτή του κ.Σαμαρά- εδειχναν να μην το καταλαβαίνουν έχει μια γεωπολιτική θέση που της παρέχει πολλά και μεγάλα πλεονεκτήματα. Οι ΗΠΑ σε καμία περίπτωση δεν θέλει να “χάσει” την Ελλάδα από τη σφαίρα “επιρροής” της. Ο Economist έχει γράψει ότι «η Αμερική ασκούσε συχνά διακριτική πίεση στους Ευρωπαίους συμμάχους να αποφύγουν τη σύγκρουση με την Ελλάδα, περισσότερο λόγω γεωπολιτικού παρά οικονομικού ενδιαφέροντος». Και πρόσθετε επικαλούμενος τον Wayne Merry, από το Συμβούλιο Αμερικανικής Εξωτερικής Πολιτικής:

«Ο αμερικανικός φόβος “να χαθεί” η Ελλάδα είναι υπαρκτός, αλλά δεν έχει να κάνει τόσο με τη στρατιωτική της αξία αλλά περισσότερο με τον ευρύτερο φόβο αμυντικού παροπλισμού. Το όποιο ρήγμα στο ανάχωμα θα προκαλέσει κακό, ιδιαίτερα όταν οι ισλαμιστές μαχητές στη Λιβύη βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής».

Η επίμονη στα Βαλκάνια Γερμανία

Ο αμερικανικός εκνευρισμός για την “ζωηρή” στα Βαλκάνια Γερμανία οφείλεται και στο γεγονός ότι δεν είναι η πρώτη φορά που “συλλαμβάνεται” να κάνει “φάουλ”. Επί κυβερνήσεων Σημίτη στην Ελλάδα, η Γερμανία είχε χρησιμοποιήσει την Αθήνα επί της ουσίας ως “ορμητήριό” της για να ασκήσει “πολιτική οικονομικού εθνικισμού” στα Βαλκάνια. Οι ΗΠΑ την σταμάτησαν ξεσκεπάζοντας πολλές “παρατυπίες” σε συμφωνίες που είχαν επιτύχει ή “κυνηγούσαν” να πετύχουν γερμανικές εταιρείες στα Βαλκάνια. Τώρα φαίνεται ότι το Βερολίνο επανέρχεται.

Οι αμερικανοί ενοχλήθηκαν και από την αλαζονική συμπεριφορά Σόϊμπλε έναντι του Τ.Λιου ,υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ. Ο Σόϊμπλε απαντώντας στις παραινέσεις Λιου για ευελιξία φέρεται να είχε απαντήσει ότι πρέπει οι ΗΠΑ να “βάλουν” 50 δις για να “σώσουν την Ελλάδα,αν το επιθυμούν”. Οι αμερικανοί -καλώς ή κακώς- θεωρούν ότι όταν έπρεπε έβαλαν “το χέρι στην τσέπη” δίνοντας μάλιστα “πραγματικό” χρήμα κι όχι “αριθμούς σε κωδικούς”. Και δεν ξεχνούν ότι από την εποχή του Σημίτη μέχρι και σήμερα έχουν χάσει την “πρωτοκαθεδρία” που για χρόνια είχαν στους ελληνικούς εξοπλισμούς. Ακόμη και σήμερα οι αμερικανοί θεωρούν οτι οι Γερμανοί βάζουν εμπόδια σε οποιαδήποτε προσπάθεια “επανόδου” τους, αδιαφορώντας ακόμη και για την ελληνική αμυντική βιομηχανία. Η περίπτωση της ΕΑΒ είναι χαρακτηριστική και κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει για καχυποψία όσους λένε ότι “οι Γερμανοί θέλουν να κλείσουν όλες τις αμυντικές βιομηχανίες της χώρας”.

Το κλίμα που επικρατεί στις σχεσεις ΗΠΑ-Γερμανίας για το θέμα της Ελλάδας -αλλά και των Βαλκανίων θα προσθέταμε- το περιέγραψε με τρόπο απλό ο ΥΕΘΑ μιλώντας στο ραδιόφωνο του Real. Είπε ο Πάνος Καμμένος:

“Οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, λοιπόν, αυτό που έκαναν ήταν ότι τους είπαν «κοιτάξτε να δείτε, αρκετά παίξατε, πηγαίνετε να βρείτε μια λύση». Και ανέλαβε η Γαλλία. Τη χθεσινή (σ.σ προχθεσινή) ομιλία του πρωθυπουργού της Γαλλίας στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση, πιστεύω ότι ούτε Έλληνας δεν θα την είχε κάνει στο ελληνικό Κοινοβούλιο”.

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν οι αμερικανικές παρεμβάσεις προς το Βερολίνο θα έχουν θετική επίπτωση στην υπόθεση της Ελλάδας. Η ιστορία δυστυχώς έχει αποδείξει ότι οι εμμονές των Γερμανών είναι ορισμένες φορές…ανίκητες. Το μήνυμα πάντως προς το Βερολίνο έχει φθάσει με πολλούς τρόπους,συμπεριλαμβανομένου και του σχεδόν 62% που πήρε το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα: Εδώ είναι Βαλκάνια δεν είναι παίξε γέλασε…
 
Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Tου Στέλιου Παπαθεμελή

«Των οικιών ημών εμπιπραμένων» κάποιοι άδουν…
Αυτή είναι η εικόνα από τη Βαβέλ των Βρυξελλών.

Η διαπραγμάτευση έγινε τελεσίγραφο προς την Ελλάδα. Αλλά οι επιστέλλοντες δεν κατάλαβαν ότι σκάβοντας τον δικό μας λάκκο θα πέσουν και οι ίδιοι μέσα. Μια πρόγευση από το «butterfly effect» μας δίνει το Χρηματιστήριο της Κίνας. Η καθίζηση της κεφαλαιοποίησής του και τα προμηνύματα για παγκόσμια αποσταθεροποίηση (απώλεια εντός ωρών χρηματιστηριακής αξίας =3,2 τρισ. δολ. = 15 φορές το ελληνικό ΑΕΠ,) πρέπει να φρονηματίσει τους αλαζόνες της Ευρωζώνης και να προσγειώσει τους ημετέρους από τον πάντοτε ελλοχεύοντα δονκιχωτισμό.

Ο Πιττακός συμβούλευε πριν έλθουν τα άσχημα οι συνετοί να τα προλαμβάνουν. «Πριν γενέσθαι τα δυσχερή προνοήσαι όπως μη γένηται». Και απαιτούσε ανδρεία για να αποκατασταθούν τα τετελεσμένα χαλεπά. «Ανδρείων δε, γενόμενα ευ θέσθαι».

Το κακό δυστυχώς στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη συντελέσθηκε. Επιβάλλεται και επείγει γενναιότητα για την επανόρθωση. Αναμετρώμεθα με έναν άγριο οικονομικό πόλεμο. Και δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι αυτός «δεν είναι ηπιότερος από μιαν ένοπλη σύρραξη και συνιστά ένα παρατεταμένο βασανιστήριο» (Μαχάτμα Γκάντι).

Βιώνουμε τις ημέρες αυτές την ακραία αποθηρίωση του. Οι επιφανείς Thomas Piketty, Jeffrey Sachs κ.π.α με άρθρο τους σε πολλές ευρωπαϊκές εφημερίδες (7-7-15) διακωμωδούν την απίστευτη συνταγή των δυναστών μας.

Το δριμύ κατηγορώ τους:
«Το φάρμακο που χορήγησαν το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών και οι Βρυξέλλες προκάλεσε αιμορραγία στον ασθενή αντί να θεραπεύσει την ασθένεια(…). Αυτό που ζητούν τώρα από την ελληνική κυβέρνηση είναι να βάλει ένα περίστροφο στον κρόταφό της και να αυτοκτονήσει(…). Η σφαίρα αυτή όμως δεν θα σκοτώσει μόνο το μέλλον της Ελλάδας στην Ευρώπη. Οι παράπλευρες απώλειες θα σκοτώσουν και την Ευρωζώνη ως φάρο ελπίδας, δημοκρατίας και ευημερίας, ενώ θα έχουν οικονομικές συνέπειες σε όλο τον πλανήτη»!...
Θα μείνει η αγωνία τους φωνή βοώντων εν τη ερήμω, ή θα φτάσει σε ευήκοα υψηλά ιστάμενα ώτα τα οποία θα αποφασίσουν απορρίπτοντας την τιμωρητική λογική επί τέλους να θωρακίσουν την Ευρώπη πριν αυτή διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη;

Υπάρχει ο ομοιοπαθής ευρωπαϊκός νότος με υπνώττουσες βολεμένες ηγεσίες που δύσκολα παίρνουν τα μηνύματα της ιστορίας.

Όποια και να είναι πάντως η τελική εξέλιξη, ιδίως στην περίπτωση του απευκταίου η ηγεσία και ο λαός μας χρεωνόμαστε αυτογνωσία και αυτοκριτική. Για να μην υποπέσουμε στα ίδια λάθη που μας έφεραν στον γκρεμό.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές εξακολουθούμε να ελπίζουμε σε ένα βιώσιμο modus operandi, αμοιβαία επωφελές και για μας και για κείνους, για να μπορούμε απαλλαγμένοι από τον εφιάλτη που μας ταλάνισε αυτά τα πέντε χρόνια, να αφοσιωθούμε στην αναστήλωση του κράτους και την επανεκκίνηση της πραγματικής οικονομίας.
Επείγει μια δραστική αλλαγή του διοικητικού και του παραγωγικού μας μοντέλου. Παράλυτη δημόσια διοίκηση και ακρωτηριασμένη οικονομία πρέπει να βρουν τάχιστα τον δρόμο της εξυγίανσής τους. Η Ελλάς υπέφερε από το κομματικό κράτος. Το σημερινό σχήμα εξουσίας ήρθε λογικά χωρίς δουλείες και υπεσχέθη δουλειές. Επειδή όμως ο ιός του κομματισμού είναι αθάνατος, ο πειρασμός της διαιώνισης του είναι προκλητικός και γλυκύς.

Πρέπει να επιδοθούμε σε έναν υπεράνθρωπο αγώνα για να κερδίσουμε τον χαμένο χρόνο. Είναι αδιανόητο η αξία των εξαγωγών μας να είναι στο μισό της αξίας των εισαγωγών ( 27 δισ. – 47 δισ. ). Εισάγουμε γεωργοκτηνοτροφικά προϊόντα όπου λόγω κλιματολογικών και λοιπών πλεονεκτημάτων έπρεπε να είμαστε υπεραυτάρκεις και εξαγωγείς.

Αν το λεγόμενο επενδυτικό πακέτο Γιουνκέρ των 35 δισ. έχει αντίκρυσμα με τον όρο φωτισμένης και τίμιας διαχείρισής του θα έχει πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα.

Μεταρρυθμίσεις ασφαλώς χρειαζόμαστε, από απορρυθμίσεις, ιδιωτικοποιήσεις, περικοπές κοινωνικών δαπανών έχουμε μπουχτίσει.

Τις τελευταίες καυτές ημέρες κάποιοι ένθεν κακείθεν έχασαν την ψυχραιμία τους ευτυχώς σε σχετικώς ελεγχόμενη κλίμακα.

Δεν πρέπει ούδ’ επί στιγμή να μας διαφεύγει ότι οι εξ ανατολών «σύμμαχοι» καραδοκούν και αξιοποιούν ανέκαθεν κάθε στιγμή αδυναμίας μας για την προώθηση του επεκτατισμού τους. Βιαστικές οι πρόσφατες πρωτοβουλίες του Υπουργείου Εξωτερικών να μοιράσει ΜΟΕ προς πάσαν κατεύθυνση. ΜΚΟ και ΜΟΕ αποδείχθηκαν κατάρα των εθνών.

Εις πείσμα των αλλοπαρμένων εθνομηδενιστών που θέλουν το έθνος μας να πρωτοδημιουργείται το 1830 αυτό έρχεται από τα απώτατα της ανθρώπινης ιστορίας.
«Από τα βάθη φτάνει τους παλιούς καιρούς
βάσανα ξεφορτώνει κι αναστεναγμούς.
Έλα Χριστέ και Κύριε λέω κι απορώ
τέτοιο τρελό βαπόρι τρελοβάπορο
Χρόνους μας ταξιδεύει δε βουλιάξαμε
χίλιους καπεταναίους αλλάξαμε
Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε
μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε»
(Ελύτης ,Τρελοβάπορο /Ποίηση σ. 247)


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος 

Οι εξελίξεις των όσων συμβαίνουν στην Ελλάδα είναι κάτι περισσότερο από ραγδαίες, αλλά και απολύτως ανατρεπτικές. Η «πρώτη φορά αριστερά» συγκυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου, μετά από 5 μήνες καθυστέρησης (και απόλυτης αδράνειας) κατόρθωσε να κάνει πράξη αυτό το οποίο καταδίκαζε. Δηλαδή, να παραδοθεί στους εκβιασμούς των δανειστών, με όρους δυσμενέστατους τόσο για την εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία, όσο και για το βιοτικό επίπεδο των ελλήνων πολιτών, τους οποίους –σύμφωνα με τα μέτρα που η ίδια κατέθεσε- αντιλαμβάνεται ως δουλοπάροικους και υποχρεωμένους να ζούνε για να πληρώνουν ένα αέναο χρέος (έκφραση τόσο του Αλέξη Τσίπρα όσο και του Πάνου Καμμένου). Με απλά λόγια, οι Έλληνες από τούδε και στο εξής υποχρεούνται να πληρώνουν ενοίκιο στους δανειστές, επειδή αναπνέουν και επιβιώνουν στην κατεχόμενη από το Βερολίνο Ελλάδα!

Δεν μπορούν να υπάρχουν δικαιολογίες για τα όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στην χώρα, κι αυτό επειδή η χώρα δεν σώθηκε αλλά υποτάχθηκε. Δεν υπήρξε ποτέ σχέδιο αντίστασης, αντίδρασης και επί της ουσίας πίεσης προς το διευθυντήριο των Βρυξελλών και το ιερατείο του Βερολίνου. Από την παρούσα κυβέρνηση σπαταλήθηκε χρόνος που πληρώθηκε σε χρυσάφι και το μόνο που κατορθώθηκε ήταν η δημιουργία δυσμενέστερης θέσης της χώρας.
Χωρίς καμία αιτιολόγηση οι πολιτικοί του τόπου σύρονται να επικυρώσουν και να συνυπογράψουν την παράδοση της χώρας και την εξαθλίωση των κατοίκων της. Για όσους νομίζουν ότι πρόκειται για υπερβολή, ας διαβάσουν με προσοχή τα «μέτρα» που κατέθεσε η «πρώτη φορά αριστερά» συγκυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου και θα διαπιστώσουν πως το δημοψήφισμα χρησιμοποιήθηκε ως ύστατη απόπειρα μη διάλυσης της κυβέρνησης και ως εργαλείο εκτόνωσης των οργισμένων πολιτών. Επιπλέον, το κενό περιεχομένου και ουσίας δημοψήφισμα αγνοήθηκε ως αποτέλεσμα και, φυσικά, αγνοήθηκε η «λαϊκή εντολή» που ήταν σαφής προς τον Αλέξη Τσίπρα και τον εξανάγκαζε σε ρήξη.

Όμως, όταν δεν έχεις σχεδιάσει, δεν έχεις εργαστεί και δεν έχεις οργανώσει εναλλακτικές οδούς, τότε εξαναγκάζεσαι να αποδεχθείς τις ό,ποιες παράλογες απαιτήσεις. Αυτό ακριβώς συνέβη με την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα. Μάλιστα, λειτουργούσα πλέον σε κατάσταση πανικού και υπό τον φόβο πως οι δανειστές δεν θα μείνουν ικανοποιημένοι από τις ελληνικές προτάσεις, οι κυβερνώντες προτείνουν μέτρα κατά 50% περισσότερα (δυσμενέστερα) από την τελευταία πρόταση των δανειστών!

Κάπου εδώ χάνεται και η ό,ποια επαφή με την λογική… Ή, τουλάχιστον, γίνεται κατανοητό πως δεν υπήρξε ποτέ η λογική στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, ενώ αρχίζουμε να διαπιστώνουμε πως (από ένα σημείο και μετά) υπήρξε μία ιδιότυπη «λογική» από την πλευρά της συγκυβέρνησης. Μία «λογική» που οδηγούσε σε μετωπική σύγκρουση, αλλά δεν υπήρχε πραγματική διάθεση γι αυτήν, εξαιτίας της μη κατάλληλης προετοιμασίας της χώρας. Μάλιστα, τις τελευταίες ημέρες (και ώρες) διαπιστώσαμε πως η «λογική» της κυβέρνησης Τσίπρα «μετακινήθηκε» προς την αποδοχή του μνημονίου (αίτηση για 30 δισ.), ενώ μέσα σε ελάχιστο χρόνο τελικά ταυτίσθηκε και υπερκάλυψε τις θέσεις των δανειστών, καταθέτοντας μία πρόταση με επιπλέον μέτρα (περισσότερα από αυτά που ζητούσαν οι δανειστές) που καθιστούν ριζικά την ταυτότητα της χώρας, αλλά, επιπλέον, μεταβάλλουν ριζικά το επίπεδο διαβίωσης των πολιτών, σε συνεχή προσπάθεια επιβίωσης!

Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα (ο Πάνος Καμμένος ενώ όλα έχουν κριθεί, δήλωσε ότι δεν συνυπογράφει τα μέτρα, δηλαδή την κατοχή της χώρας από τους δανειστές) κατεβάζει σχέδιο νόμου για τα μέτρα που προτείνει (ύψους 12+ δισ. ευρώ), το οποίο θα ψηφίσει η Ελληνική Βουλή (από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, ενώ πιθανότατα θα έχει μεγάλες διαρροές από τον ΣΥΡΙΖΑ και φυσικά από τους ΑΝ.ΕΛ.) με πιθανότατη απώλεια της «δεδηλωμένης» για την κυβέρνηση, το οποίο δεν πρόκειται να απασχολήσει ούτε τον Αλέξη Τσίπρα, ούτε και την αντιπολίτευση. Αυτό το σχέδιο νόμου, λοιπόν, θα κατατεθεί στους δανειστές, οι οποίοι θα το «εμπλουτίσουν» και με δικές τους απαιτήσεις για να το κάνουν περισσότερο απάνθρωπο έως κτηνώδες για τους Έλληνες πολίτες, οι οποίοι οδηγούνται στην πλήρη Βουλγαροποίησή τους, όπως άλλωστε υπέγραψε στο πρώτο μνημόνιο η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου. Έτσι, κανένας δεν θα έχει καμία αμφιβολία ότι η κυβέρνηση Τσίπρα υπήρξε τελικά άψογος συνεχιστής των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων και δεν έχει καμία δικαιολογία για όσα με την λειτουργία της επέφερε στον ελληνικό λαό.

Στην επαναληπτική συνεδρίαση της Βουλής, στην οποία θα κληθεί το Κοινοβούλιο να εγκρίνει τα μνημονιακά μέτρα των δανειστών (θα ονομασθούν πιθανότατα «συμφωνία»), θα υπάρξει υπερψήφισή τους και ουσιαστικά θα ανοίξει την πόρτα της μοναδικής ευκαιρίας για τον Αλέξη Τσίπρα για να κάνει την ηρωική έξοδό του μέσω μίας παραίτησης της «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνησης. Και αυτό θα συμβεί επειδή ο Αλέξης Τσίπρας θα επικαλεσθεί την ιδεολογική του σύγκρουση με τα απάνθρωπα μέτρα ή θα επικαλεσθεί και την απώλεια της δεδηλωμένης που του απαγορεύει να συνεχίσει να κυβερνά.
Αμέσως μετά ο κ. Τσίπρας θα έχει δύο επιλογές: Ή θα προκηρύξει εκλογές ή θα ζητήσει σύγκληση του συμβουλίου πολιτικών αρχηγών με την παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλου, προκειμένου να δημιουργηθεί μία κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» (ουσιαστικά μία κατοχική κυβέρνηση που θα αναλάβει την εκτέλεση των μέτρων και την αυστηρή επιτήρηση του ελληνικού λαού, δηλαδή δεν θα είναι καν κυβέρνηση), η οποία θα είναι υπερκομματική και, πιθανότατα, αποτελούμενη σε ένα μεγάλο μέρος της από τεχνοκράτες…

Έτσι ο Αλέξης Τσίπρας θα κάνει την δική του ηρωική έξοδο, ελπίζοντας πως θα διασώσει το κόμμα του (το οποίο θα καταρρεύσει με πρωτόγνωρους ρυθμούς και αναμένεται να γίνει τρία κομμάτια) και η Ελλάδα θα μπει σε μία μαύρη περίοδο πλήρους εξάρτησής της από τους «δανειστές», απόλυτης οικονομικής αφαίμαξής της και ουσιαστικής κατοχής της με αντάλλαγμα τις ανοιχτές τράπεζες και την παραμονή της χώρας στο ευρώ.

Τίτλοι τέλους, λοιπόν, και ευχόμαστε πλέον να υπάρξει κάποιο θαύμα...

ΥΓ: Υπάρχει βέβαια και η πιθανότητα να παραμείνει ο Αλέξης Τσίπρας πρωθυπουργός, για να "τελειώσει" και τα εθνικά θέματα της χώρας. Αφού έτσι κι αλλιώς, η ιστορία θα τον καταγράψει ως τον απόλυτο ψεύτη και προδότη των προσδοκιών του ελληνικού λαού...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Σπύρου Δημητρέλη

Πιο τσουχτερά φορολογικά μέτρα σε σχέση με την πρόταση Juncker περιλαμβάνει η πρόταση που έστειλε η κυβέρνηση στους θεσμούς χθες το βράδυ. Στον ΦΠΑ προβλέπεται κατάργηση των μειωμένων συντελεστών στα περισσότερα νησιά του Αιγαίου, ενώ προβλέπεται και εφεδρεία φορολογικών μέτρων για την περίπτωση που δεν πιαστούν οι στόχοι του προϋπολογισμού.

Πιο συγκεκριμένα:
- αν και διατηρούνται οι τρεις συντελεστές στον ΦΠΑ, δεν γλιτώνει τελικά από την μετάταξη στο 23% η εστίαση και τα μη βασικά τρόφιμα (που μένει να δούμε ποια θα είναι). Παραμένει στο 13% το ηλεκτρικό ρεύμα, ενώ τα ξενοδοχεία θα υπάγονται στο 13% αντί για 23% που προέβλεπε η πρώτη πρόταση των θεσμών. Στον υπερμειωμένο συντελεστή 6% διατηρούνται τα φάρμακα, τα βιβλία και τα θέατρα. Οι αλλαγές θα ισχύσουν αναδρομικά από την 1η Ιουλίου. Οι μειωμένοι συντελεστές στα μεγάλα και τουριστικά νησιά του Αιγαίου καταργούνται από τον ερχόμενο Οκτώβριο ενώ από τον Οκτώβριο θα αυξηθεί και ο συντελεστής ΦΠΑ στα ξενοδοχεία.

- η κυβέρνηση αποδέχτηκε την έστω και σταδιακή έως το 2017 αύξηση της προκαταβολής φόρου των ελευθέρων επαγγελματιών από το 55% στο 100% και των επιχειρήσεων από το 80% στο 100% καθώς και την κατάργηση του ειδικού φορολογικού καθεστώτος των αγροτών, δηλαδή δέχτηκε τη φορολόγησή τους με συντελεστή 26% από το πρώτο ευρώ μαζί με προκαταβολή φόρου που θα φθάσει στο 100%, όπως και των ελευθέρων επαγγελματιών

- αυξάνεται η εισφορά αλληλεγγύης και μονιμοποιείται από το 2016 αφού θα ενσωματωθεί στην κλίμακα φορολογίας εισοδήματος

- η κυβέρνηση αποδέχθηκε την κατάργηση της επιδότησης του αγροτικού πετρελαίου καθώς και τη μείωση κατά 50% του κονδυλίου για το επίδομα θέρμανσης

- ο φορολογικός συντελεστής των επιχειρήσεων αυξάνεται από το 26% στο 28% με πρόβλεψη για αύξηση στο 29% αν δεν επαληθευτούν οι δημοσιονομικοί στόχοι

Ακίνητα
Στη φορολογία των ακινήτων οι φορολογούμενοι θα κληθούν να πληρώσουν φέτος και το 2016 τον ίδιο λογαριασμό για τον ΕΝΦΙΑ ακόμη και αν μειωθούν οι αντικειμενικές τιμές. Έτσι, θα κληθούν να πληρώσουν 2,65 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως.

Προβλέπεται, επίσης, ότι εφόσον διαπιστωθεί ότι δεν επιτυγχάνονται οι δημοσιονομικοί στόχοι, οι φορολογικοί συντελεστές της κλίμακας φορολόγησης των ενοικίων θα αυξηθούν από το 11% στο 15% για το εισόδημα έως 12.000 ευρώ και από το 33% στο 35% για το τμήμα του εισοδήματος πάνω από τα 12.000 ευρώ. Από αυτές τις αυξήσεις προβλέπονται πρόσθετα έσοδα ύψους 200 εκατ. ευρώ.

Επιπλέον, πιο επιβαρυντική για τους κατόχους σκαφών αναψυχής είναι η νέα μορφή του φόρου πολυτελούς διαβίωσης. Ο φόρος θα επιβληθεί με συντελεστή 13% επί του ετήσιου τεκμηρίου στα σκάφη αναψυχής μήκους άνω των 5 μέτρων (10 μέτρα ήταν η πρόταση Juncker), ενώ αυξάνεται ο συντελεστής από το 10% στο 13% για τα ΙΧ (άνω των 2.500 κυβικών), τις πισίνες και τα αεροσκάφη και μάλιστα αναδρομικά από τα εισοδήματα του 2013 (φετινό εκκαθαριστικό)

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το σχέδιο πρόταση που κατατέθηκε από την ελληνική κυβέρνηση στους Θεσμούς, προκειμένου να επιτευχθεί η συμφωνία χρηματοδότησης της χώρας, συζητά σε κλίμα έντονου προβληματισμού η Κοινοβουλευτική Ομάδα σε κοινή συνεδρίαση με την Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ.

Την εισήγηση έκανε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ο οποίος είπε ότι «με το δημοψήφισμα δεν επιδιώξαμε να βγάλουμε την Ελλάδα από την Ευρώπη, εντολή μας είναι μια καλή συμφωνία». Ο πρωθυπουργός ζήτησε τη στήριξη των βουλευτών του λέγοντας ότι «ή συνεχίζουμε όλοι μαζί ή θα φύγουμε όλοι μαζί».

Στη συνέχεια πήρε τον λόγο ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος ο οποίος ενημερώνει για την πρόταση.

Ο κ. Παναγιώτης Λαφαζάνης έφτασε στη Βουλή για τη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας αφού είχε τελειώσει την ομιλία του ο Πρωθυπουργός. Πληροφορίες αναφέρουν ότι μετά τη συνεδρίαση της ΚΟ θα ακολουθήσει συνεδρίαση στελεχών της Αριστερής Πλατφόρμας.

Πριν τη συνεδρίαση

Αισιόδος για την έκβαση των συνομιλιών εμφανίστηκε ο υπουργός Εσωτερικών Ν. Βούτσης προσερχόμενος στη συνεδρίαση. « Είμαστε αισιόδοξοι για μία πολύ καλή συμφωνία. Θα συζητήσουμε και όλα θα πάνε πολύ καλά» δήλωσε χαρακτηριστικά.

«Θα προσπαθήσουμε για τη συμφωνία. Έχουμε μπροστά μας μια πολύ σκληρή Γερμανία. Πρέπει να δούμε πώς θα επιβιώσουμε μέσα σε αυτό το πολύ σκληρό πλαίσιο», σχολίασε ο Νίκος Ξυδάκης.

«Δεν εξαρτάται μόνο από εμάς το αν θα υπάρξει συμφωνία» είπε ο υπουργός Επικρατείας Αλέκος Φλαμπουράρης.

«Είμαι βέβαιη ότι θα έχουμε συμφωνία. Η μάχη ήταν μεγάλη και επίπονη. Εκτιμώ πως σύσσωμη η ΚΟ ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ θα στηρίξουν την προσπάθεια»δήλωσε ο κυρία Γεροβασίλη.

Η ελληνική πρόταση

Η ελληνική πρόταση έφτασε αργά το βράδυ της Πέμπτης στα χέρια των αρχών της Ευρωζώνης. Το πακέτο μεταρρυθμίσεων και μέτρων, ύψους 12 δισ. ευρώ, χαρακτηρίστηκε από τον εκπρόσωπο του Γερούν Ντάισελμπλουμ «σημαντικό για τους Θεσμούς» προκειμένου να κάνουν την εκτίμησή τους.

Την παραλαβή της ελληνικής πρότασης από τις Αρχές της Ευρωζώνης επιβεβαίωσαν μέσω Twitter ο εκπρόσωπος του κ. Ντάισελμπλουμ, Μικέλ Ράινς, και ο δημοσιογράφος των Financial Times Πίτερ Σπίγκελ.

Το κυβερνητικό συμβούλιο συνεδρίασε το μεσημέρι της Πέμπτης υπό τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα στο Μέγαρο Μαξίμου για να εξετάσει την ελληνική πρόταση προς τους δανειστές και εταίρους. Η συνεδρίαση κράτησε τέσσερις ώρες.

Οπως δήλωσε ο υπουργός Αμυνας και πρόεδρος των ΑΝΕΛ Πάνος Καμμένος το σχέδιο - πρόταση προς τους δανειστές εγκρίθηκε από το κυβερνητικό συμβούλιο. H ιστοσελίδα iskra.gr που πρόσκειτε στην Αριστερή Πλατφόρμα του Παναγιώτη Λαφαζάνη αναφέρει ότι η απόφαση δεν ήταν ομόφωνη αλλά πάρθηκε με πλειοψηφία.

To σχέδιο δόθηκε στους πολιτικούς αρχηγούς ενώ στις 22:30 το βράδυ της Πέμπτης επεστάλη στους Θεσμούς.

Κατατέθηκε αργά το βράδυ της Πέμπτης στη Βουλή η ελληνική πρόταση, προκειμένου την Παρασκευή, με τη μορφή κατεπείγοντος, να συζητηθεί και να εγκριθεί από την Επιτροπή και την Ολομέλεια ως βάση επί της οποίας θα διαπραγματευτούν ο πρωθυπουργός, ο υπουργός Οικονομικών και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.

Κυβερνητική σύσκεψη

Ευρεία κυβερνητική σύσκεψη υπό τον Πρωθυπουργό, πραγματοποιήθηκε το πρωί της Πέμπτης στο Μέγαρο Μαξίμου.

Στην σύσκεψη πήραν μέρος οι Γιάννης Δραγασάκης, Γιώργος Σταθάκης, Ευκλείδης Τσακαλώτος, Γαβριήλ Σακελλαρίδης και Νίκος Κοτζιάς.

Τέθηκαν επί τάπητος όλες οι εξελίξεις στο μέτωπο των διαπραγματεύσεων με τους εταίρους με στόχο την επίτευξη συμφωνίας που θα κρατά τη χώρα στο ευρώ και θα σηματοδοτήσει την οικονομική της ανάπτυξη.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου