Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

13 Ιουν 2015

Κανένας δεν μπορεί να προβλέψει το μέγεθος των επιπτώσεων που θα είχε πιθανή έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη, δήλωσε σε συνέντευξή της που δημοσιεύεται σήμερα στην εφημερίδα Rheinische Post η αντιπρόεδρος της Bundesbank.

“Ο άμεσος αντίκτυπος της μετάδοσης σε άλλες χώρες είναι μικρότερος επειδή είναι μικρότερες και οι άμεσες απαιτήσεις των ξένων τραπεζών έναντι της Ελλάδας”, δήλωσε στην εφημερίδα η Κλαούντια Μπουχ.

“Αλλά κανένας δεν γνωρίζει ποιές ενδεχομένως να είναι οι έμμεσες επιπτώσεις”.

ΠΗΓΕΣ: ΑΠΕ, REUTERS


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Δεκάδες καθηγητές Πανεπιστημίου προειδοποιούν για την χαλάρωση των κριτηρίων απόδοσης Ελληνικής ιθαγένειας σε αλλοδαπούς

Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης

Μπορεί να χάνεται ο κόσμος από την σκληρή αντιπαράθεση της Ελληνικής κυβέρνησης με τους απαιτητικούς δανειστές της, μπορεί η χώρα να υποφέρει από υψηλή ανεργία και να κατακλύζεται από ένα υπέρογκο ρεύμα λαθρομετανάστευσης που έχει διαλύσει κάθε υποδομή υποδοχής στα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου, μπορεί ακόμα η αγορά να βρίσκεται στο ναδίρ από έλλειψη ρευστότητας, χρηματοδότησης και αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών, μπορεί να υπάρχουν πολύ σοβαρές εστίες έντασης με κίνδυνο ανάφλεξης στα σύνορα μας, η Ελληνική Κυβέρνηση όμως, δια της αναπληρώτριας υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής Τασίας Χριστοδουλοπούλου, φαίνεται πως θεωρεί υψίστης προτεραιότητας την νομοθέτηση πιο χαλαρών κριτηρίων για την απόδοση της Ελληνικής ιθαγένειας σε αλλοδαπούς που βρίσκονται στην Ελλάδα (σχετικό με το θέμα είναι το άρθρο μας 17ης Απριλίου 2015  με τίτλο  Λαθρομετανάστευση και Αλλήθωρη Ιδεοληψία).

Ήδη τα μέλη της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής συζήτησαν (και ενέκριναν με τις ψήφους των κομμάτων ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ – οι ΑΝΕΛ καταψήφισαν) την χαλάρωση των κριτηρίων απόδοσης της Ελληνικής ιθαγένειας σε αλλοδαπούς κάτι που θα οδηγήσει στην απόκτηση Ελληνικής ιθαγένειας από 100.000 έως 200.000 περίπου αλλοδαπούς (παιδιά και ενήλικες) που ζουν μόνιμα στην Ελλάδα. Ήδη, η αναπληρώτρια υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Τασία Χριστοδουλοπούλου προώθησε το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια προς τελική επεξεργασία και ψήφιση στην Ολομέλεια της Βουλής, η οποία αναμένεται να γίνει την εβδομάδα 15-19 Ιουνίου 2015.

Για το πολύ σημαντικό και σοβαρό αυτό θέμα, δεκάδες Καθηγητές Πανεπιστημίων – και όχι μόνο, απέστειλαν ένα τεκμηριωμένο υπόμνημα προς τα μέλη της επιτροπής, εφιστώντας την προσοχή τους στις προϋποθέσεις χορήγησης Ελληνικής ιθαγένειας σε αλλοδαπούς.

Το κείμενο του υπομνήματος αφορά πλέον και τους βουλευτές όλων των κομμάτων του Ελληνικού Κοινοβουλίου οι οποίοι θα κληθούν να λάβουν θέση κατά την συζήτηση της Ολομέλειας και να αποφασίσουν.

Το κείμενο του υπομνήματος, με τον πλήρη κατάλογο των υπογραφών που το συνοδεύουν, έχει ως εξής: 

ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΑΠΟΔΟΣΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ 

Πληροφορηθήκαμε ότι συζητείται το νομοσχέδιο του υπουργείου Εσωτερικών και Διοικητικής Μεταρρύθμισης με το οποίο ετοιμάζεται η τροποποίηση του κώδικα της ελληνικής ιθαγένειας και προτείνεται η χαλάρωση των κριτηρίων απόδοσης Ελληνικής ιθαγένειας. Καλούμε την Διαρκή Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής να λάβει υπ’ όψιν της ότι οι προτεινόμενοι από το νομοσχέδιο όροι για την απόδοση Ελληνικής ιθαγένειας είναι πολύ χαλαροί σε σχέση με τη νομοθεσία Ευρωπαϊκών και άλλων κρατών, και κανείς δεν υποχρεώνει την Ελλάδα να γίνει από τις πιο ελαστικές χώρες στους όρους που απαιτούνται για την απόκτηση ιθαγένειας. Δεν είναι προς το συμφέρον της μικρής μας χώρας να καταλήξει ‒ ειδικά τώρα που για οικονομικούς λόγους φεύγουν για το εξωτερικό όσοι Έλληνες μπορούν να το κάνουν ‒ να απαρτίζεται από πολίτες με διαφορετικό πολιτιστικό υπόβαθρο από εκείνο των Ελλήνων, οι οποίοι πολίτες ζουν κατ’ ανάγκη στη χώρα μας και όχι επειδή αισθάνονται ότι είναι η δική τους πατρίδα.

Οφείλετε να λάβετε υπ’ όψιν ότι στην απόφαση 60/2013 της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας αναφέρεται ότι: «ελάχιστος όρος και όριο των σχετικών νομοθετικών ρυθμίσεων για την απονομή της ελληνικής ιθαγένειας είναι η ύπαρξη γνησίου δεσμού του αλλοδαπού προς το ελληνικό κράτος και την ελληνική κοινωνία, τα οποία δεν είναι οργανισμοί ασπόνδυλοι και δημιουργήματα εφήμερα αλλά παριστούν διαχρονική ενότητα με ορισμένο πολιτιστικό υπόβαθρο, κοινότητα με σχετικώς σταθερά ήθη και έθιμα, κοινή γλώσσα με μακρά παράδοση, στοιχεία τα οποία μεταβιβάζονται από γενεά σε γενεά με την βοήθεια μικρότερων κοινωνικών μονάδων (οικογένεια) και οργανωμένων κρατικών μονάδων (εκπαίδευση).

Συνεπεία των ανωτέρω παραδοχών, πρέπει να γίνει δεκτό ότι ο νομοθέτης, κατά τον καθορισμό των προϋποθέσεων αποκτήσεως της ελληνικής ιθαγενείας από αλλοδαπούς, δύναται μεν, κατ’ απόκλιση από την βασική αρχή του δικαίου της καταγωγής (ius sanguinis) ως αυτόματου τρόπου κτήσεως της ελληνικής ιθαγένειας, να προβλέψει τρόπους κτήσεως της ιθαγενείας βάσει της αρχής του δικαίου του εδάφους (jus soli) και περαιτέρω, να θεσπίζει για τις περιπτώσεις αυτές και τυπικά κριτήρια, όπως είναι η νόμιμη παραμονή στην χώρα και η διάρκεια αυτής, αλλά θα πρέπει να τα συνδυάζει και με ουσιαστικά κριτήρια, ούτως ώστε να τεκμηριώνεται ο γνήσιος δεσμός του αλλοδαπού προς την ελληνική κοινωνία, δηλαδή η ενσωμάτωσή του σε αυτήν υπό την ανωτέρω εκτεθείσα έννοια».

Θεωρούμε ότι η ύπαρξη ενός Έλληνα γονέως αποτελεί ικανή προϋπόθεση για απόκτηση ελληνικής ιθαγένειας από τα τέκνα. Σε περίπτωση τέκνων δύο αλλοδαπών γονέων, θεωρούμε ότι απόκτηση ελληνικής ιθαγένειας μπορεί να αποδοθεί μόνο σε τέκνα αλλοδαπών γονέων αμφοτέρων μονίμως και νομίμως επί δεκαετία κατοικούντων στην Ελλάδα, διάστημα μέσα στο οποίο γεννήθηκαν τα ίδια, τα οποία κατοικούν και τα ίδια μόνιμα και νόμιμα στην Ελλάδα, διαθέτουν απολυτήρια πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ελληνικού σχολείου στην Ελλάδα και έχουν συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας τους. Έτσι τηρείται όσο το δυνατόν περισσότερο η προϋπόθεση του γνησίου δεσμού του αλλοδαπού προς το ελληνικό εθνικό κράτος που θέτει η ελληνική νομοθεσία σχετικά με την απόδοση ελληνικής ιθαγένειας σε αλλοδαπούς.

Σε περιπτώσεις ενηλίκων αιτουμένων την ελληνική ιθαγένεια θεωρούμε ότι αυτή θα μπορούσε να δοθεί σε άτομα κατέχοντα απολυτήριο Δημοτικού, Γυμνασίου-Λυκείου καθώς επίσης και τίτλο σπουδών τριτοβάθμιας εκπαίδευσης από ελληνικό ΑΕΙ ή ΤΕΙ προερχόμενα από γονείς διαμένοντες αμφότεροι νομίμως τουλάχιστον δέκα έτη στην Ελλάδα. Θεωρούμε δε, κατά το πρότυπο πληθώρας Ευρωπαϊκών χωρών και των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, απαραίτητη προϋπόθεση για την απόκτηση ελληνικής ιθαγένειας σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η ορκωμοσία, με την οποία ο υποψήφιος Έλληνας υπήκοος υπόσχεται ότι θα σέβεται τους νόμους και το δημοκρατικό πολίτευμά της και πάντοτε θα λαμβάνει θέση υπέρ των συμφερόντων της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένης και της περίπτωσης αναγκαστικής στράτευσής του προς άμυνα της χώρας έναντι οποιουδήποτε άλλου κράτους.

Οποιαδήποτε συμπεριφορά εναντίον των συμφερόντων της Ελλάδας και του λαού της εκ μέρους ατόμων αλλοδαπής καταγωγής που απέκτησαν την ελληνική ιθαγένεια μπορεί να οδηγήσει σε ανάκληση της ιθαγένειας, όπως συμβαίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Κατά το πρότυπο του συστήματος της ίδιας χώρας, επίσης, εισηγούμαστε την διεξαγωγή προφορικής εξέτασης ή συνέντευξης σχετικά με την Ελληνική ιστορία, τον πολιτισμό και το Σύνταγμα για όσους αιτούνται την ελληνική ιθαγένεια και πληρούν τις προαναφερθείσες προϋποθέσεις. 

ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ
  1. Σταύρος Α. Αναγνωστόπουλος, Ομότιμος Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.
  2. Αντώνιος Ανδρεάτος, Καθηγητής, Σχολή Ικάρων, ΕΛΛΑΣ.
  3. Ιωάννης Αργυρόπουλος, PhD, Διευθυντικό στέλεχος, AT&T Labs, ΗΠΑ.
  4. Βασιλική Αρωνιάδου, Ph.D., Research Associate Professor, Bethesda, Maryland, USA.
  5. Παναγιώτης Γιαννόπουλος, Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ
  6. Νίνα Γκατζούλη, Καθηγήτρια, University of New Hampshire, ΗΠΑ.
  7. Πέτρος Ιωάννου, Καθηγητής, University of Southern California, ΗΠΑ.
  8. Thomais Kakouli-Duarte, PhD, Lecturer, Institute of Technology Carlow, ΙΡΛΑΝΔΙΑ.
  9. Λεωνίδας Κουμάκης, Νομικός, συγγραφέας, ΕΛΛΑΣ.
  10. Ηλίας Κουρούμαλης, Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Κρήτης, ΕΛΛΑΣ.
  11. Γεώργιος Κυριακού, Καθηγητής, Δ.Π.Θ., ΕΛΛΑΣ.
  12. Nicholaos L. Moraitis, Ph.D., University of California, ΗΠΑ.
  13. Ναούμ Μπακάλης, Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, ΕΛΛΑΣ.
  14. Γιώργος Μπαλόγλου, τ. Αν. καθηγητής, Πολιτειακό Πανεπιστήμιο Νέας Υόρκης, ΕΛΛΑΣ.
  15. George C. Blytas, PhD, University of Wisconsin, HΠA.
  16. Ιωάννης Μπουγάς, PhD, Montreal, ΚΑΝΑΔΑΣ.
  17. Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, Πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, ΕΛΛΑΣ.
  18. Γρηγόριος Παπαγιάννης, Dr. Phil., Αν. Καθηγητής, Δ.Π.Θ., ΕΛΛΑΣ.
  19. Στέφανος Παπακώστας, τ. Καθηγητής Deree College, University of Indianapolis, ΕΛΛΑΣ.
  20. Γιώργος Παύλος, Αν. Καθηγητής, Δ.Π.Θ., ΕΛΛΑΣ.
  21. Ευάγγελος Ρήγος, Mariner Master, BBA, Pace University NY, ΕΛΛΑΣ.
  22. Βιργινία Σιζιόπικου, Αν. Καθηγήτρια, University of Alabama at Birmingham, ΗΠΑ.
  23. Παναγιώτης Γ. Στεργιανόπουλος, Καθηγητής (Ret.), Connecticut State University, ΗΠΑ.
  24. Georgia Triantafillou, Professor, Temple University, ΗΠΑ.
  25. Μαρία Υψηλάντη, Επίκουρος Καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Κύπρου, ΚΥΠΡΟΣ.
  26. Νικόλαος Φυτρολάκης, Ομότιμος Καθηγητής Ε.Μ.Π., ΕΛΛΑΣ.
  27. Ιωάννης Χατζόπουλος, Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Αιγαίου, ΕΛΛΑΣ.
Πηγή Analyst

    Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
     


    Η Ελλάδα δεν έχει άλλη επιλογή από το να πάρει σκληρές αποφάσεις που απαιτούνται από τους δανειστές, εάν θέλει να εξασφαλίσει περισσότερα δάνεια και να αποφύγει τη χρεοκοπία, δήλωσε σε Φινλανδική εφημερίδα ο επικεφαλής του Eurogroup, Γερούν Ντάισελμπλουμ.

    «Εάν η Ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να αποδεχθεί το γεγονός ότι δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις και ότι πρέπει να ληφθούν δύσκολες αποφάσεις, τότε είναι μόνη της. Δεν μπορούμε να βοηθήσουμε την Ελλάδα εάν η Ελλάδα δεν θέλει να βοηθήσει τον εαυτό της» λέει ο Ντάισελμπλουμ στην καθημερινή εφημερίδα Helsingin Sanomat.

    Αν το δει κανείς, για μια στιγμή από την δική τους πλευρά, καταλαβαίνει ότι τα λεφτά τους θέλουν κι αυτοί πίσω -και τρέμουν! Τρέμουν διότι αν δεν τα πάρουν πίσω τα λεφτά τους, πώς θα δικαιολογηθούν στους ψηφοφόρους τους που έδωσαν ανεπίδεκτα είσπραξης δάνεια στην Ελλάδα, για να σώσουν τις γαλλογερμανικές τους ιδιωτικές τράπεζες;

    Όταν δείχνεις σε αυτόν με τον οποίο διαπραγματεύεσαι, άδεια τα ταμεία, αυτός είναι ένας σοβαρότατος λόγος εκνευρισμού εκ μέρους του. Οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ που σηκώθηκαν κι έφυγαν από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων, μπορεί να είναι ανάλγητοι, αλλά δεν είναι ηλίθιοι και ξέρουν ότι αν δεν συλληφθεί ο παράνομα αποθησαυρισμένος πλούτος των δύο τουλάχιστον τελευταίων δεκαετιών, της περιόδου δηλαδή που τα πράγματα εκτραχύνθηκαν εντελώς και που οι βουτιές στα δημόσια ταμεία ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο, το ταμείο θα παραμένει ελλειμματικό.

    Τους άλλους, τους (συν)εταίρους μας, το μόνο που τους κάνει να διστάζουν ακόμα, είναι ότι σε αυτήν την καταλήστευση του δημόσιου πλούτου μας, είναι ανακατεμένοι και οι περισσότεροι από τους διεθνείς επιχειρηματικούς κολοσσούς, προεξεχόντων των γερμανικών, που, όπως είναι παγκοίνως γνωστό, διαχρονικά εξαγοράζουν την ελληνική πολιτική τάξη των χρυσοκάνθαρων παρασίτων που μας κυβερνούν με την ψήφο μας. Αλλά αν οι σχεδιασμοί τους είναι ανόητοι, η εκτέλεση του προγράμματος «διάσωσης» είναι ακόμα χειρότερη και τα νούμερα προφανώς δεν βγαίνουν, οπότε θα χρειαστεί να πάρουν και αυτοί, τις αποφάσεις τους.

    Αλλά κι εμείς, "πρώτη φορά αντιμνημονιακά" τι κάνουμε από τη μεριά μας για να προστατευθεί η διαλυμένη μας κοινωνία;

    1) Βάζουμε στη ρύθμιση των 100 δόσεων τους μεγάλους και σεσημασμένους απατεώνες και τους άλλους συστηματικούς φοροκλέφτες, εξομοιώνοντάς τους με τον κάθε φτωχοδιάβολο που παλεύει να επιβιώσει μέσα στον κυκεώνα που δημιούργησαν την τελευταία πενταετία τα σούρτα-φέρτα του Φουχτελάκη και του σπουδαίου κ. Πολ Τόμσεν και ο συναγελασμός τους με τους απελθόντες ολετήρες που από τα παρασκήνια δεν έχουν σταματήσει να κυβερνούν.

    2) Διαβουλευόμαστε συγχωροχάρτια.

    3) Αερολογούμε με δημιουργική ασάφεια, προσπαθώντας να αντιμετωπίσουμε την καταστροφική σαφήνεια με την οποία οι (συν)εταίροι μας θέλουν τα λεφτά τους πίσω... Χωρίς να τολμάμε να μιλήσουμε για τα ισοδύναμα!

    Μ' αυτά και με τ' άλλα, περνάει ο καιρός, η θηλιά γύρω από τους λαιμούς μας σφίγγει κι οι δηλητηριώδεις νεροφίδες καραδοκούν στα θολά νερά του βρομιάρικου Ποταμιού (άλλοι ονομάζουν αυτό το καραούλι και "σοβαρή" Χρυσή Αυγή). Ο Θεός κοιτάζει αλλού και μην ελπίζεις: δεν πρόκειται να βάλει το χέρι του...

    Γελοιογραφεί ο Δημήτρης Γεωργοπάλης
    Πηγή OKTANA by Raskolnick


    Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
     


    Έντονη ανησυχία καθώς η πολιτική αστάθεια στην Τουρκία θυμίζει μέρες ‘96

    Ανεξέλεγκτα ανεβαίνει πλέον το θερμόμετρο της έντασης στο Αιγαίο. Οι εσωτερικές εξελίξεις στην Τουρκία, με την πολιτική αστάθεια να επανέρχεται μετά από 12-13 χρόνια σταθερότητας, αποτελούν τον χειρότερο οιωνό για την εξέλιξη των διμερών σχέσεων.
    Ήδη, στο σκηνικό αυξημένης διπλωματικής έντασης των τελευταίων εβδομάδων, την περασμένη Τρίτη προστέθηκε ένα απίστευτο περιστατικό ιταμής πρόκλησης των Τούρκων στο Αιγαίο και μάλιστα στην Άνδρο(!), που από θαύμα φαίνεται ότι δεν εξελίχθηκε σε «θερμό επεισόδιο».

    Σύμφωνα με έμπειρους αμυντικούς αναλυτές και διπλωματικούς κύκλους, επρόκειτο για την πιο προχωρημένη ποιοτικά στρατιωτική πρόκληση των Τούρκων στο Αιγαίο από την εποχή των Ιμίων. Όπως αναφέρουν άριστα ενημερωμένες πηγές, για μερικά λεπτά της ώρας εκείνη την ημέρα οι δύο χώρες βρέθηκαν στα πρόθυρα «θερμού επεισοδίου», που τελικά η ψυχραιμία των Ελλήνων επιτελών απέτρεψε.
    Πιο συγκεκριμένα, το μεσημέρι της Τρίτης, το τουρκικό πλοίο υποκλοπών «Τσανταρλί» εισήλθε μέσα στο πεδίο βολής της Άνδρου, ενώ ήταν σε εξέλιξη η άσκηση «Καταιγίδα» του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Το «Τσανταρλί» προχώρησε σε ευθεία αμφισβήτηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο, δηλώνοντας ότι «το πεδίο βολής δεν είναι αναγνωρισμένο» και αγνόησε επιδεικτικά την προειδοποίηση της φρεγάτας «Κανάρης» να απομακρυνθεί από το ενεργοποιημένο πεδίο βολής καθώς πραγματοποιούνταν βολές και η ασφάλεια του τουρκικού πλοίου ετίθετο σε κίνδυνο.
    Οι τούρκοι ισχυρίζονται ότι το πλοίο τους αποχώρησε όταν ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη πέταξαν από πάνω του γα εκφοβισμό, που κλιμακώθηκε με πυρά που δέχθηκε σε απόσταση 300 γιαρδών.
    Το Ελληνικό Πεντάγωνο απέφυγε να επιβεβαιώσει, αλλά και να διαψεύσει τους τουρκικούς ισχυρισμούς, σε μία εξισορροπητική προσπάθεια να πέσουν αφενός οι τόνοι της έντασης, αλλά και να μην αγνοηθεί εντελώς η σημασία της πρωτοφανούς τουρκικής πρόκλησης, την ώρα που στην περιοχή της Άνδρου, πλην του «Τσανταρλί» έσπευσαν ακόμα μία τουρκική κορβέτα και μία πυραυλάκατος.

    Άγρια σενάρια

    Οι εκτιμήσεις έμπειρων παραγόντων του τριγώνου Μαξίμου – ΥΠΕΞ – Πενταγώνου, αναφορικά με την εξέλιξη των ελληνοτουρκικών σχέσεων, είναι απογοητευτικά ανησυχητικές και δυσοίωνες. Η ανησυχία έχει κορυφωθεί μετά τις πολιτικές εξελίξεις στην γείτονα, μετά και το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών της περασμένης Κυριακής.

    Σύμφωνα με πληροφορίες, η Αθήνα εκτιμά ότι το πολιτικό σκηνικό στην Άγκυρα θυμίζει τις μέρες έντονης αστάθειας που είχαν προηγηθεί των Ιμίων. Και της παρ’ ολίγο σύρραξης μεταξύ των στρατιωτικών δυνάμεων των δύο χωρών που αποτράπηκε την τελευταία στιγμή με παρέμβαση του αμερικανικού παράγοντα, αλλά παρήγαγε αρνητικές εξελίξεις για την Ελλάδα, καθώς πέραν της τραγικής απώλειας των τριών αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού, έκτοτε η Τουρκία κατάφερε να επιβάλει στην στρατηγική αντιπαράθεση των δύο χωρών, αλλά και στην καθημερινή τριβή τους, τη θεωρία των «γκρίζων ζωνών», βάσει της οποίας η Άγκυρα αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία εκατοντάδων νησιών και βραχονησίδων στο Αιγαίο, ακόμα όμως και νότια της Κρήτης (Σούδας κ.α.).

    Τότε, τέλη ’95 και αρχές ’96, η πρωθυπουργός Τανσού Τσιλέρ ενέταξε στο παιχνίδι της προσωπικής της κυριαρχίας στο ασταθές πολιτικό σκηνικό της Τουρκίας, τις παράνομες διεκδικήσεις της στο Αιγαίο, προτιμώντας να εξωτερικεύσει την κρίση που υπήρχε στο εσωτερικό της χώρας της. Μία τακτική γνώριμη για το πολιτικό και στρατιωτικό κατεστημένο της Άγκυρας από τα παρελθόν.
    Το σημερινό σκηνικό στη γείτονα μοιάζει αρκετά με εκείνο του Ιανουαρίου του 1996. Αλήθεια βέβαια είναι ότι ο Ερντογάν από την ώρα που πρωταγωνιστεί στην τουρκική πολιτική σκηνή έχει αποφύγει να «εξαγάγει» εσωτερικές δυσκολίες του καθεστώτος του στις σχέσεις της χώρας του τουλάχιστον με την Ελλάδα.
    Από την άλλη όμως, το ίδιο αλήθεια είναι ότι για πρώτη φορά ο τούρκος Πρόεδρος αντιμετωπίζει τόσο σοβαρή εσωτερική αμφισβήτηση. Που καταγράφηκε, κατ’ αρχήν από τη συρρίκνωση των δυνάμεων του κόμματός του, υπό την ηγεσία του διαδόχου του στην πρωθυπουργία Αχμέτ Νταβούτογλου, την άνοδο του κουρδικού κόμματος και των ακροδεξιών και την απώλεια της αυτοδυναμίας για το ΑΚΡ, που σηματοδοτεί λύση κυβερνητικής συνεργασίας, αλλά και ακύρωση των σχεδίων του Ερντογάν για την εγκαθίδρυση της μονοκρατορίας του μέσω της αλλαγής του Συντάγματος και της ενίσχυσης έτσι των αρμοδιοτήτων του προέδρου της χώρας.

    Παρακολούθηση

    Η Αθήνα παρακολουθεί στενότερα τα τελευταία 24ωρα τις τουρκικές κινήσεις σε όλα τα επίπεδα. Η πρόκληση στην Άνδρο συσχετίστηκε άμεσα με την τελευταία έκδοση των απαράδεκτων αναθεωρητικών διεκδικήσεων της Άγκυρας στο Αιγαίο, σχετικά με τα πεδία βολής. Όπου, στη λογική της συγκυριαρχίας, διεκδικεί να ιδρύσει δεύτερο, ενώ αμφισβητεί τη δυνατότητα της Ελλάδας να διαθέτει τρία!!!
    Την ίδια ώρα, νέα ανησυχία προκαλεί η είδηση για τον κατάπλου τουρκικών πολεμικών σκαφών σε αλβανικά λιμάνια, την ώρα που ο Έντι Ράμα εγείρει θέμα συνόρων και ΑΟΖ μεταξύ Αλβανίας και Ελλάδας. Είδηση που συνάδει με τη στρατηγική «περικύκλωσης» της Ελλάδας, που έχει βάλει μπροστά η Άγκυρα.

    Και ακόμα μεγαλύτερη, η ξαφνική επανεμφάνιση στο σκηνικό της τουρκικής πολιτικής σκηνής του Ντενίζ Μπαϊκάλ, του υπουργού Εξωτερικών δηλαδή της εποχής των Ιμίων, τον οποίο ο Ερντογάν θεωρεί ως τον μοναδικό αξιόπιστο συνομιλητή του από τους κεμαλιστές, το δεύτερο δηλαδή κόμμα της Βουλής.

    Πηγή εφημ. «Press Time»


    Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
     


    Γράφει ο Γιάννης Νικήτας

    Στις 28 Μαρτίου είχε αναφέρει πως θα προωθηθεί στην Βουλή το νομοσχέδιο για αλλαγές στον Κώδικα Ιθαγένειας, ο υπουργός Εσωτερικών Ν. Βούτσης, απαντώντας σε σχετική ερώτηση της βουλευτού του ΠΑΣΟΚ Φ. Γεννηματά. Ένα από τα ψιλά γράμματα της επικαιρότητας με ιδιαίτερη σημασία όμως είναι η αλλαγή των κριτηρίων απόδοσης ιθαγένειας. Πρόκειται για εθνικό έγκλημα της κυβέρνησης Τσίπρα διότι προωθεί:

    1. Μαζικές ελληνοποιήσεις και ως εκ τούτου αλλαγή των κοινωνικών και εθνικών συσχετισμών.
    2.Αλλοίωση του εκλογικού σώματος.
    3.Σύσταση πόλου έλξεως ακόμα περισσοτέρων μεταναστών. Σημειώνεται, πως το τελευταίο πεντάμηνο παρατηρείται αύξηση 598% στις λαθρομεταναστευτικές εισροές σε σχέση με πέρσι.

    Υπενθυμίζεται πως το νομοσχέδιο εξάμβλωμα είναι παρόμοιο με αυτό του Ραγκούση επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ (που κρίθηκε αντισυνταγματικό από το Συμβούλιο της Επικρατείας). Ο νομικός πυρήνας του Συμβουλίου της Επικρατείας αφορούσε πως το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι επιφυλάσσεται από το Σύνταγμα μόνο στους Έλληνες πολίτες και δεν μπορεί να επεκταθεί και στους μη έχοντες την ιδιότητα αυτή, αν δεν γίνει αναθεώρηση της σχετικής διάταξης του Συντάγματος.

    Έτσι λοιπόν κρίθηκαν αντισυνταγματικές οι διατάξεις του Ν. 3838/2010 οι οποίες σχεδόν ομόφωνα από την Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας (νόμος Ραγκούση) έδιναν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στους αλλοδαπούς που διαμένουν στην Ελλάδα με τη χορήγηση ιθαγένειας.

    Πηγή RizopoulosPost


    Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
     


    Γράφει η Αγγελική Κοτσοβού

    Οι αριθμοί δεν «βγαίνουν» και η ελληνική οικονομία πασχίζει αγωνιωδώς να ξεφύγει από τον φαύλο κύκλο της ύφεσης, που οδηγεί σε νέα ελλείμματα και διόγκωση του χρέους.

    Παρ’ όλα αυτά, οι διεθνείς πιστωτές εμμένουν στις «κόκκινες γραμμές» τους για μεταρρυθμίσεις και νέα μέτρα λιτότητας, αγνοώντας την πραγματικότητα της υπερφορολόγησης και της δραματικής μείωσης του εισοδήματος που βιώνουν οι ίδιοι οι πολίτες.

    Δεν είναι όμως δυνατόν αυτή η πραγματικότητα να αγνοείται εσαεί, ειδικά σε μια εποχή έντονης αβεβαιότητας και σημαντικών γεωπολιτικών προκλήσεων, που καθιστά πιο επιτακτική την ανάγκη να διατηρηθεί η συνοχή της Ευρώπης.

    Ακόμη και το ίδιο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο -που έχει διαδραματίσει ρόλο-κλειδί στην ευρωπαϊκή κρίση χρέους, συμμετέχοντας σε όλα τα μνημονιακά προγράμματα- έχει προειδοποιήσει ότι το σύστημα της Ευρωπαϊκής Ενωσης για την παρακολούθηση της δημοσιονομικής προόδου των χωρών-μελών είναι υπερβολικά περίπλοκο και οι στόχοι για το έλλειμμα και το χρέος υπερβολικά αυστηροί για να ανταποκρίνονται στην οικονομική πραγματικότητα.

    Οικονομολόγοι του ΔΝΤ υποστηρίζουν σε έκθεσή τους ότι οι δημοσιονομικοί κανόνες της Ε.Ε. χρειάζεται να απλοποιηθούν, ώστε να καταστούν πιο αποτελεσματικοί και να αποφευχθούν μελλοντικά προβλήματα.

    «Η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 και η μετέπειτα κρίση χρέους στην Ευρωζώνη έθεσε σε δοκιμασία το ευρωπαϊκό πλαίσιο δημοσιονομικής διακυβέρνησης, εγείροντας αμφιβολίες για την αποτελεσματικότητά του», υποστηρίζουν οι οικονομολόγοι του ΔΝΤ.
    Επειτα από πέντε χρόνια σκληρής λιτότητας και αυξημένης ανεργίας, δεν έχει ακόμη δοθεί οριστική λύση στο ελληνικό ζήτημα και η Ευρωζώνη παραμένει μια ένωση με οικονομίες πολλών ταχυτήτων και σημαντικά διαρθρωτικά προβλήματα, η επίλυση των οποίων «σκοντάφτει» στην ακαμψία των οικονομικά εύρωστων χωρών.

    Ισως οι Βρυξέλλες να έπρεπε να ακολουθήσουν το παράδειγμα του ΔΝΤ και να κάνουν την αυτοκριτική τους στον τρόπο χειρισμού της κρίσης. Διότι, πέντε χρόνια μετά, το ζητούμενο δεν είναι μόνο τα μέτρα για τη «θωράκιση» των τραπεζών και αντικίνητρα για την υπερβολική ανάληψη ρίσκου.

    Το ζητούμενο είναι και η προστασία των πολιτών, που κατά κύριο λόγο σήκωσαν στους ώμους τους το βάρος της κρίσης, οικονομικό και κοινωνικό. Το ίδιο το ΔΝΤ είχε παραδεχθεί το 2013 ορισμένα λάθη στη διαχείριση του πρώτου ελληνικού προγράμματος στήριξης και «ατυχείς χειρισμούς», καθώς είχε υποτιμηθεί σε μεγάλο βαθμό ο αντίκτυπος από τις συνταγές λιτότητας στην ελληνική οικονομία.

    Το περίφημο «mea culpa» του ΔΝΤ αποτελεί ένα πρώτο βήμα. Δεν αρκεί όμως η θεωρητική παραδοχή του λάθους ή οι συστάσεις προς τους Ευρωπαίους για το δημοσιονομικό τους πλαίσιο. Γιατί, στο τέλος, δεν μετρούν μόνο οι αριθμοί, αλλά οι ίδιοι οι άνθρωποι.

    Πηγή


    Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
     


    Τι μπορεί να συμβεί εάν κυβερνούν ψυχικά ασθενείς πολιτικοί;

    Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

    Ο αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη ανακοίνωσε ότι συνεννοήθηκε με το τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου και θα υπάρξει προγραμματική συμφωνία για τον επανέλεγχο με ειδικά ψυχοτεχνικά τεστ των αστυνομικών.

    Αλλά το ωραίο ήταν στην κατακλείδα: «Θα πρότεινα, για να μη γίνει αυτό που έλεγε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ότι η Ελλάδα είναι φρενοκομείο, να γίνει ένας έλεγχος και των πολιτικών».

    Αδίκως, λοιπόν, γίνεται τόση φασαρία για τα ΜΗΣΥΦΑ, αφού το πρόβλημα χρήζει συνταγογραφούμενων φαρμάκων, τα οποία αν μας περισσεύουν μπορούμε να μοιραστούμε με τους δανειστές, που «έχουν ψύχωση με τον ΦΠΑ στα νησιά», όπως είπε ο ΥΠΟΙΚ.

    Βλέπουνε μες στην άβυσσο και στην καρδιά τ’ ανθρώπου; Ας μιλήσουν οι ειδικοί. Οπως αναφέρει στον πρόλογο για την ελληνική έκδοση του βιβλίου «Ασθενείς ηγέτες στην εξουσία» (λόρδος Ντέιβιντ Οουεν, νευρολόγος και πρώην ΥΠΕΞ) ο Νίκανδρος Μπούρας, ομότιμος καθηγητής της Ψυχιατρικής Σχολής του Κing’s College του Λονδίνου, «από τους 37 συνολικά διατελέσαντες προέδρους των ΗΠΑ μέχρι το 1974 σχεδόν οι μισοί (49%) έπασχαν από κάποια σημαντική ψυχική νόσο και μάλιστα το 27% από αυτούς κατά τη διάρκεια της άσκησης των καθηκόντων τους».

    Οι περισσότεροι γνωρίζουν ότι ο «πατέρας της νίκης» ήταν και πατέρας της φράσης «μαύρος σκύλος» για να περιγράψει τις περιόδους βαριάς κατάθλιψης που βίωνε κατά καιρούς. Ο Τσόρτσιλ, όμως, ήταν ηγέτης, και μια προσωπικότητα «bigger than life», που έδρασε πριν από την εποχή της εικόνας και των «γυάλινων σπιτιών» της εξουσίας.

    Αν το καλοσκεφτείς, δεν υπάρχει μεγαλύτερη ασθένεια από το «κυρίαρχο θέμα», όπως αποκαλεί ο Σαίξπηρ την εξουσία. Κανένα ναρκωτικό δεν μεθάει τόσο το άτομο, μεγαλώνοντας απεριόριστα κι ασυγκράτητα την οίηση και την αυθάδεια, όσο η εξουσία. Αυτή είναι η ουσία και δεν παίρνει θεραπεία.

    Πηγή Ναυτεμπορική


    Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
     


    Γράφει ο Σπύρος Λίτσας

    Τις προάλλες ήμουν καλεσμένος να βγω σε ραδιοφωνικό σταθμό, για να μιλήσω για τα αποτελέσματα των πρόσφατων βουλευτικών εκλογών στην Τουρκία. Οπως συνηθίζεται, περίμενα στο ακουστικό μου, έχοντας τη δυνατότητα να παρακολουθώ την εξέλιξη της εκπομπής. Από την άλλη άκρη του τηλεφώνου άκουγα έναν συνάδελφο, πανεπιστημιακό οικονομολόγο, να μιλά για την ελληνική κρίση, λέγοντας: «Πρέπει επιτέλους να κατανοήσουμε ότι δεν είμαστε τίποτε περισσότερο από το 2% της ευρωζώνης».
    Χθες άκουγα πάλι στο ραδιόφωνο οικονομικό συντάκτη που στην ανάλυσή του για την ελληνική κρίση επαναλάμβανε διαρκώς ότι η Ελλάδα δεν έχει και πολλές δυνατότητες διαπραγμάτευσης, αφού αποτελεί μόλις το 2% της ευρωζώνης.

    Ομολογώ ότι αδυνατώ να παρακολουθήσω το επιχείρημα.
    Αρχικώς, ποιος και με ποια κριτήρια έχει αποφασίσει ότι η ελληνική οικονομία αποτελεί το 2% της ευρωζώνης.
    Σε ποια βάση; Σύμφωνα με το ΑΕΠ κάθε κράτους;
    Μα δεν είναι απολύτως αναμενόμενο η Ελλάδα, ύστερα από πέντε χρόνια συνεχιζόμενης βύθισης στο τέλμα της ύφεσης, να έχει τόσο χαμηλό ΑΕΠ;
    Και, επιτέλους, ποιος σοβαρός οικονομολόγος μετρά την οικονομική σημασία ενός κράτους όχι με βάση τη γεωγραφική θέση του, όχι με βάση τις πλουτοπαραγωγικές πηγές του, τα ειδικά χαρακτηριστικά της οικονομικής προοπτικής του, αλλά με βάση το... ΑΕΠ;
    Για να προχωρήσουμε όμως και λίγο πιο πέρα από το πλαίσιο μιας στείρας μικροοικονομικής ανάλυσης περί του 2%.
    Η γεωστρατηγική θέση της χώρας μας δεν βαραίνει στο διεθνές προσκήνιο;
    Οι συμμαχικές επιλογές μας;

    Τι είναι ένα κράτος; Ρωτήστε κορυφαίους οικονομολόγους ανά τον κόσμο και θα σας απαντήσουν όλοι, δίχως την παραμικρή εξαίρεση, «σίγουρα όχι το ΑΕΠ του».
    Για ποιο λόγο, λοιπόν, εδώ σε αυτή τη χώρα έχει επικρατήσει ένα τόσο ρηχό και απλουστευτικό επιχείρημα;
    Για ποιο λόγο καλλιεργείται αυτού του είδους η ηττοπάθεια, που όχι μόνο δεν στηρίζεται σε ρεαλιστικά δεδομένα, αλλά την ίδια στιγμή ρίχνει νερό στον μύλο του μυωπικού επιχειρήματος περί της «πτωχής Ελλάδας»;

    Αλλά, για χάρη της συζήτησης, ας πούμε ότι η Ελλάδα αποτελεί μόλις το 2% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ, λες και τα κράτη είναι μπακάλικα!
    Τι έχουμε να κερδίσουμε αν διαλαλούμε την αδυναμία μας σε «Δύση και Ανατολή», που λέει και ο ποιητής, σε μια χρονική στιγμή, μάλιστα, που η χώρα βρίσκεται σε περίοδο διαπραγματεύσεων οι οποίες αφορούν το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας;
    Τι κέρδος προκύπτει από ένα τέτοιο επιχείρημα, που στερείται μιας ορθολογικής βάσης ανάλυσης;
    Ενισχύεται ο ρεαλισμός και δεν δημιουργούνται φρούδες ελπίδες στον πληθυσμό. Συμφωνώ απόλυτα με αυτό τον στόχο, διαφωνώντας με το εύρημα ασφαλώς.
    Αν, λοιπόν, κάποιος επιθυμεί πραγματικά να κατανοήσει τι είναι η Ελλάδα, θα πρέπει να αναλύσει τους λειτουργικούς και υποκειμενικούς συντελεστές ισχύος του κράτους. Να μελετήσει με προσοχή τους παράγοντες που δημιουργούν τη διεθνή κατάταξη στη συστημική κλίμακα ισχύος.

    Οι αναγνώστες μας γνωρίζουν από την πρώτη ημέρα της κυκλοφορίας της ότι επιδιώκω να αποτυπώνω την πραγματική εικόνα της Ελλάδας.
    Εχω γράψει πάρα πολλές φορές ότι χρειαζόμαστε ένα νέο αναπτυξιακό μοντέλο, ότι πρέπει να ρίξουμε το βάρος μας στην οικονομία των νέων τεχνολογιών, ακολουθώντας το μοντέλο ανάπτυξης του Ισραήλ, ότι είμαστε μια κοινωνία που γερνά και γι' αυτό θα πρέπει να προσεγγίσει με δημιουργικό και σύγχρονο τρόπο το ζήτημα της ένταξης μεταναστών στον πυρήνα της, ότι χρειαζόμαστε μια πολιτική ανάταση και μια δημιουργική ανάταξη.
    Σε καμία των περιπτώσεων δεν αποδέχομαι και ούτε υποστηρίζω ότι η Ελλάδα είναι ο ομφαλός της Γης.
    Σε καμία όμως των περιπτώσεων δεν υποστηρίζω και ότι αποτελούμε απλώς και μόνο το 2% του ΑΕΠ της ευρωζώνης, αποδεχόμενος την ασημαντότητα κάθε άλλης οντολογικής διάστασης της Ελλάδας.

    Πηγή "Δημοκρατία"


    Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
     


    Τα προβλήματα πολλαπλασιάζονται σε Κόσοβο, Σερβία και Βοσνία-Ερζεγοβίνη

    Γράφει η Μποζανίνου Τάνια

    Επιστρέφει η αστάθεια στα Δυτικά Βαλκάνια; Μετά το πρόσφατο πολύνεκρο επεισόδιο μεταξύ αλβανών και σλαβομακεδόνων στο Κουμάνοβο της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, την αναζωπύρωση των βλέψεων για τη Μεγάλη Αλβανία από τον Έντι Ράμα στα Τίρανα,, το ερώτημα επανέρχεται. τα προβλήματα που πολλαπλασιάζονται στο Κόσοβο, στη Σερβία και στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη

    «Ο εθνικισμός είναι σε άνοδο σε ολόκληρη την περιοχή», είπε ο Δημήτρης Μοσχόπουλος, πρώην πρέσβης της Ελλάδας στην Πρίστινα, σε εκδήλωση για την αστάθεια στα Δυτικά Βαλκάνια που διοργάνωσε το ΕΛΙΑΜΕΠ στην Αθήνα την Παρασκευή με την συμμετοχή ειδικών απ' όλη την περιοχή. Πρόσθεσε ότι η άνοδος του εθνικισμού είναι κατανοητή λόγω της εμφάνισης νέων κρατών αλλά φθάνει και σε ακραίες μορφές, όπως «οι χάρτες της Μεγάλης Αλβανίας που έχουν κάνει την εμφάνισή τους παντού στο Κόσοβο. Αυτό αποτελεί λόγο ανησυχίες και δεν προωθεί τις καλές σχέσεις με τους γείτονες».

    Άλλη αιτία αστάθειας είναι η αποτυχία της ευρωπαϊκής Eulex να βοηθήσει τους Κοσοβάρους να στήσουν τους θεσμούς τους. «Το κράτος χαρακτηρίζεται από διαφθορά ενώ ανθεί το οργανωμένο έγκλημα», είπε ο Λουλζίμ Πέτσι, διευθυντής του Kosovo Institute for Policy Research and Development στην Πρίστινα.

    «Σταδιακή αναγνώριση του Κοσόβου από το Βελιγράδι»

    Μεγάλη αιτία αστάθειας στην περιοχή στο παρελθόν ήταν οι σχέσεις Σερβίας - Κοσόβου, οι οποίες σύμφωνα με τον κ. Πέτσι έχουν περάσει πλέον «από την εχθρότητα σε μια πολύ εύθραυστη détente». Η Σερβία θα συνεχίσει την ομαλοποίηση των σχέσεων με το Κόσοβο, διαβεβαίωσε ο Γιοβάν Τεοκάρεβιτς, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου. «Ακόμη και αν κάποια στιγμή αποφασίσει το αντίθετο, δεν θα είναι δυνατό σε μακροχρόνιο επίπεδο». Κατά τον σέρβο καθηγητή, «ομαλοποίηση σημαίνει σταδιακή αναγνώριση του Κοσόβου από το Βελιγράδι» αλλά η διαδικασία αναμένεται «πολύ μακροχρόνια».

    Ο Νικόλαος Τζιφάκης από το Πανεπιστήμιο της Πελοποννήσου έθεσε ως παράμετρο αστάθειας την μαζική παράνομη μετανάστευση Κοσοβάρων προς την Ευρώπη, κυρίως τη Γερμανία και την Αυστρία _ σύμφωνα με ορισμένους υπολογισμούς, περισσότεροι από 50.000 έφυγαν το τελευταίο τρίμηνο του 2014. «Αυτοί που επιστρέφουν στο Κόσοβο», καθώς η Γερμανία άρχισε τους μαζικούς επαναπατρισμούς των παράνομων Κοσοβάρων, «είναι ακόμη πιο απελπισμένοι απ' όταν έφυγαν, γιατί πούλησαν τα περιουσιακά τους στοιχεία για να χρηματοδοτήσουν την φυγή τους, και αποτελούν κίνδυνο κοινωνικής αναταραχής».

    Ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών και πρώην διευθυντής της Γενικής Διεύθυνσης για τη Διεύρυνση στην Κομισιόν Δημήτρης Κούρκουλας θεωρεί λάθος να υποτιμάμε την θετική επιρροή της ΕΕ, η οποία όμως δεν φαίνεται να λειτουργεί στην πΓΔΜ και στη Βοσνία, ενώ υπολειτουργεί στην Αλβανία. «Στη Βοσνία λόγω του ότι μοιάζει αδύνατο να ξεπεραστεί το παρελθόν, στα Σκόπια λόγω της παρούσας ηγεσίας. Μια οικονομική κατάρρευση της Ελλάδας θα αποσταθεροποιήσει ολόκληρη την περιοχή», είπε.

    «Η ΕΕ δεν θέλει να εντάξει τα μικρά προβληματικά κράτη»

    Ο Ντάνε Ταλέσκι, διευθυντής του Institute for Social Democracy Progress στα Σκόπια, θεωρεί ότι η μη επίλυση του ζητήματος της ονομασίας με την Ελλάδα συμβάλει στην αστάθεια της πΓΔΜ. «Μετά το ελληνικό βέτο στην ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ, και η ένταξη στην ΕΕ έπεσε σε αδιέξοδο. Οι πολιτικοί κατάλαβαν ότι η επίλυση του ζητήματος της ονομασίας θα είχε πολιτικό κόστος, έκαναν στροφή 180 μοιρών και έστησαν ένα κλεπτοκρατικό κράτος. Το Κουμάνοβο αποτελεί κώδωνα κινδύνου. Οι διεθνοτικές σχέσεις γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης για να αποτρέψουν την προσοχή από τα πολιτικά προβλήματα». Προειδοποίησε ότι «η αστάθεια και η μη προβλεψιμότητα θα συνεχίσουν στην πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας με επιπτώσεις σε ολόκληρη την περιοχή».

    «Παραμένει η ένταξη στην ΕΕ μια ρεαλιστική προοπτική;» αναρωτήθηκε ο Άξελ Σωτήρης Βαλντέν, πρώην στέλεχος της Κομισιόν. Η απάντηση που δίνεται συνήθως είναι πως «ναι» αλλά πως οι χώρες δεν κάνουν ό,τι πρέπει για να πλησιάσουν την Ευρώπη. «Αυτό δεν είναι σήμερα ειλικρινές», είπε. «Δεν υπάρχει ενταξιακή πολιτική. Έχει περιοριστεί σε μια ρητορική περί καλής διακυβέρνησης για πολιτικούς λόγους. Δεν υπάρχει καμία διάθεση στην ΕΕ να εντάξει τα μικρά προβληματικά κράτη των Δυτικών Βαλκανίων. Η σημερινή ΕΕ είναι πιο απαιτητική από εκείνη πριν από 13 χρόνια με στόχο να καθυστερήσει επ' αόριστον την ένταξη».

    Πηγή "Το Βήμα"


    Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
     


    Σε πρόσφατη δήλωση του μετά την ολοκλήρωση της περιοδείας του στην Ήπειρο και την Δυτική Μακεδονία ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος αναφέρθηκε σε ένα κρίσιμο ζήτημα που επί πολλά χρόνια παραμένει ανεπίλυτο, ενώ ταυτόχρονα διεξάγεται αέναη συζήτηση επ’ αυτού.

    Συγκεκριμένα ανέφερε ο κ. Καμμένος: «Η εικόνα στην περιοχή είναι ότι υπάρχει μία μεγάλη ανασφάλεια, ιδίως από την εγκατάλειψη παραμεθόριων χωριών. Οι πολίτες ζητούν την παρουσία των Ενόπλων Δυνάμεων και για αυτό το λόγο παίρνουμε τα εξής μέτρα:

    Πρώτα απ’ όλα μία μεγάλη ομάδα στρατιωτών που παρουσιάζονται σε αυτή την ΕΣΣΟ και στην επόμενη θα μεταφερθούν στους νομούς που επισκεφθήκαμε για να στελεχώσουν τις Μονάδες και ιδίως τα προκεχωρημένα φυλάκια.

    Δεύτερον, θα γίνουν τακτικές ασκήσεις των Ειδικών Μονάδων, ιδιαίτερα των Καταδρομέων ενώ θα υπάρχει και η παρουσία εναέριων μέσων σε όλες τις περιοχές.

    Παράλληλα, εξετάζουμε με τη νέα δομή των Ενόπλων Δυνάμεων τη δημιουργία Κέντρων Εκπαιδεύσεως στην ευρύτερη περιοχή, όπως επίσης και την επαναλειτουργία συγκεκριμένων φυλακίων. Ενεργοποιείται η Εθνοφυλακή. Θα επιστρέψουμε τον οπλισμό στην Εθνοφυλακή. Παράλληλα θα εξετάσουμε τη δυνατότητα γυναίκες σαν την κ. Σοφία Δημητρίου, που φυλούν εθελοντικά μόνες τους ολόκληρα χωριά, να μπορούν και εκείνες να ενταχθούν στο πλαίσιο της Παλλαϊκής Άμυνας στην Εθνοφυλακή και να εκπαιδευτούν από Αξιωματικούς των Ενόπλων Δυνάμεων».

    Γίνεται εύκολα κατανοητό ότι με τη συγκεκριμένη δήλωση του ο υπουργός Εθνικής Άμυνας προσπάθησε να αντιμετωπίσει ένα οξύτατο πρόβλημα της συγκεκριμένης περιοχής (και όχι μόνο) εκ των ενόντων, δηλαδή αξιοποιώντας τους πόρους που διαθέτει το υπουργείο στο οποίο προΐσταται.

    Όμως κατά την άποψη μας, η συνεισφορά του υπουργείου Εθνικής Άμυνας στη φύλαξη των συνόρων (με την ουσιαστική έννοια του όρου) αποτελεί για τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις συμπληρωματική αποστολή και θα πρέπει έστω και μετά από δεκαετίες καθυστέρησης, η χώρα μας να υιοθετήσει ένα μοντέλο όπου την πρωτοκαθεδρία θα έχει η Ελληνική Αστυνομία (ΕΛΑΣ), καθώς πρόκειται για πρωτίστως αστυνομική αποστολή.

    Ακολουθούν μερικά βασικά δεδομένα:

    - Σύμφωνα με δημοσιευμένα στοιχεία σήμερα στην ΕΛΑΣ υπηρετούν περισσότερα από 55.000 άτομα. Για την ακρίβεια με βάση στοιχεία που ανακοινώθηκαν στη Βουλή των Ελλήνων τα τέλη του 2012, το αστυνομικό προσωπικό (αστυνομικοί υπάλληλοι, ειδικοί φρουροί και συνοριακοί φύλακες) της χώρας ανέρχονταν σε 54.744 άτομα, ενώ το πολιτικό προσωπικό της ΕΛΑΣ σε 954 άτομα. Μάλιστα σύμφωνα με τη μελέτη «Προτάσεις για τη μεταρρύθμιση της Ελληνικής Αστυνομίας», που δημοσίευσε τον Μάρτιο του 2011 η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αστυνομικών Υπαλλήλων (Π.Ο.ΑΣ.Υ), στην Ελλάδα «η αναλογία με τους κατοίκους είναι περίπου στο 1 προς 190.

    Είναι μια από τις μεγαλύτερες, αν όχι η μεγαλύτερη αναλογία αστυνομικών σε σχέση με τους κατοίκους, στον κόσμο. Για σύγκριση, η αναλογία σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες είναι στη Μεγάλη Βρετανία 1/540, στην Ιταλία 1/620 ή στις Η.Π.Α. 1/550» (ολόκληρη η μελέτη βρίσκεται αναρτημένη στην δικτυακή πύλη της Π.Ο.ΑΣ.Υ).

    Τα ανωτέρω στατιστικά στοιχεία αποτελούν σοβαρή ένδειξη ότι η ΕΛΑΣ αντιμετωπίζει σοβαρότατο πρόβλημα οργανωτικής δομής – χωροταξικής κατανομής που στην πράξη εμποδίζει την αξιοποίηση του προσωπικού της στο μέγιστο δυνατό βαθμό και άρα μειώνει την επιχειρησιακή της αποτελεσματικότητα (στη μελέτη περιγράφονται όλες οι παράμετροι του ζητήματος). Σε αντίθεση ο Ελληνικός Στρατός που θα πρέπει να αντιμετωπίσει την ισχυρή και συνεχώς αναβαθμιζόμενη τουρκική απειλή αντιμετωπίζει εδώ και πολλά χρόνια σοβαρότατο πρόβλημα στελέχωσης.

    - Έπρεπε να περάσουν 20 περίπου χρόνια από τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου ώστε στην Πολιτική Εθνικής Άμυνας της χώρας να απαλειφθεί η αναφορά στην «εκ Βορρά στρατιωτική απειλή». Αυτό φυσικά δεν συνεπάγεται αυτόματα ότι δεν υφίστανται κίνδυνοι και τους οποίους πρέπει να αντιμετωπίσει η αμυντική σχεδίαση.

    - Σήμερα με την εξαίρεση την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ), οι όμορες προς Βορρά χώρες (Αλβανία, Βουλγαρία, Ρουμανία) αποτελούν μέλη του ΝΑΤΟ, ενώ δύο εξ αυτών (Ρουμανία και Βουλγαρία) είναι και μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ακόμη και στην περίπτωση που μεταξύ των προαναφερθεισών χωρών καταγράφονται εκδηλώσεις εθνικισμού – αλυτρωτισμού ο συσχετισμός στρατιωτικής ισχύος κάθε άλλο παρά ευνοεί την υλοποίηση καθώς είναι συντριπτικά υπέρ των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

    - Η συνέχιση της διατήρησης στρατιωτικών δυνάμεων για μεθοριακή επιτήρηση σε Ήπειρο και Δυτική Μακεδονία αποτελεί πολυτέλεια την οποία δεν διαθέτει πλέον ο Ελληνικός Στρατός.

    Η διακοπή των προσλήψεων επαγγελματιών οπλιτών (ΕΠΟΠ) λόγω της οικονομικής κρίσης που βιώνει η χώρα και η χρόνια υπογεννητικότητα που έχει μειώσει σημαντικά την απόδοση των στρατευσίμων (μέσα σε 40 περίπου χρόνια έχει μειωθεί στο 50% ο ονομαστικός αριθμός τους) σε συνδυασμό με την ισχυρή τουρκική απειλή αλλά και την επέκταση των ζωτικών συμφερόντων της χώρας στην Ανατολική Μεσόγειο επιβάλλει τη μέγιστη δυνατή στελέχωση στις κύριες περιοχές ενδιαφέροντος. Γι αυτό ακριβώς τον λόγο ο υπουργός Εθνικής Άμυνας λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του αποφάσισε και υλοποίησε την άμεση μετάθεση στον Έβρο και το Αιγαίο σημαντικού αριθμού στρατεύσιμων από το λεκανοπέδιο Αττικής όπου είχαν τοποθετηθεί κυρίως για την εξυπηρέτηση «κοινωνικών αιτημάτων».

    Με βάση τα ανωτέρω, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι η προσφορότερη διαθέσιμη επιλογή είναι η ΕΛΑΣ, που ήδη διαθέτει αριθμητική επάρκεια προσωπικού, να αναλάβει εξολοκλήρου τη μεθοριακή επιτήρηση. Επίσης ήδη διαθέτει και το κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό, τους συνοριακούς φύλακες, για την εκτέλεση της συγκεκριμένης αποστολής. Κατά συνέπεια η «σύζευξη» του προσωπικού της ΕΛΑΣ με τις υπάρχουσες στρατιωτικές υποδομές (πολλές εξ αυτών είναι σήμερα ανενεργές) μπορεί σε σύντομο χρόνο να αποδώσει αποτελέσματα χωρίς την ανάγκη σημαντικής οικονομικής επένδυσης.

    Σε ό,τι αφορά τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και ειδικότερα τον Ελληνικό Στρατό μόνο συμπληρωματικός ρόλος μπορούν να αναληφθεί με την έννοια της δημιουργίας τοπικών ταχυκίνητων συγκροτημάτων αντίδρασης που εφόσον απαιτηθεί θα συνδράμουν τις αστυνομικές δυνάμεις και θα αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά κινδύνους κατά κρίσιμων υποδομών της χώρας στην περιοχή (όπως για παράδειγμα το ενεργειακό κέντρο της Πτολεμαΐδας, οδικοί άξονες και σιδηροδρομικές γραμμές, κ.λπ.).

    Όμως ακόμη και αν όλα τα ανωτέρω υλοποιηθούν θα ήταν μη ανταποδοτική (σε ό,τι αφορά το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα) κατανάλωση πόρων η στελέχωση δεκάδων μεθοριακών φυλακίων χωρίς την εισαγωγή νέων τεχνολογιών. Επειδή όμως η εισαγωγή αυτών των τεχνολογιών υπέχει οικονομικό κόστος, η επιλογή της θα πρέπει να γίνει με κύριο κριτήριο τη σχέση κόστους προς αποδοτικότητα.

    Ταυτόχρονα θα πρέπει να αξιοποιηθούν στον μέγιστο δυνατό βαθμό οι δυνατότητες χρηματοδότησης των προγραμμάτων προμήθειας των προαναφερθέντων τεχνολογιών από κοινοτικούς πόρους, όπως έχουν κάνει άλλες χώρες (όπως για παράδειγμα η Βουλγαρία).

    Κατά την άποψη μας δύο πολλά υποσχόμενες και ταυτόχρονα ώριμες τεχνολογίες είναι τα δέσμια αερόστατα επιτήρησης (tethered aerostats) και οι μη φυλασσόμενοι αισθητήρες εδάφους (unattended ground sensors), αναλώσιμοι (E-UGS: Expendable Unattended Ground Sensors, όπως οι εικονιζόμενοι στη συνημμένη φωτογραφία και βίντεο) ή μη.

    Ιδιαίτερα τα πρώτα εξοπλισμένα με ποικιλία αισθητήρων (ηλεκτρομαγνητικών και ηλεκτρο-οπτικών) προσφέρουν κατόπτευση μεγάλης έκτασης περιοχών για μεγάλα χρονικά διαστήματα (μέχρι και 30 ημέρες) ακόμη και με ανέμους ταχύτητας 120 χλμ. ανά ώρα (αντιστοιχούν στο 11 της κλίμακας Beaufort).

    Για να γίνουν αντιληπτές οι μεγάλες δυνατότητες των δέσμιων αεροστάτων, χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι τον Ιανουάριο του 2013 η αμερικανική Raytheon χρηματοδότησε με ιδίους πόρους επίδειξη του αισθητήρα ηλεκτρο-οπτικών / υπερύθρων (EO/IR) MTS-B ( Multi-Spectral Targeting System: πολυφασματικό σύστημα στοχοποίησης) επί του αεροστάτου επιτήρησης JLENS (Joint Land Attack Cruise Missile Defense Elevated Netted Sensor) που έχει αναπτυχθεί για τον εντοπισμό εναέριων στόχων.

    Κατά τη διάρκεια της επίδειξης και παρά τους πυκνούς καπνούς λόγω πρόσφατων δασικών πυρκαγιών στην περιοχή, ο υπέρυθρος αισθητήρας του MTS-B εντόπισε και ιχνηλάτησε πολυάριθμους επίγειους στόχους. Μάλιστα μέσω του δεσμού (συρματόσχοινου που συνδέει το αερόστατο με το έδαφος) ο αισθητήρας MTS-B μετέδιδε στους χρήστες βίντεο αληθούς χρόνου (real time) από οχήματα, φορτηγά και τρένα που κινούνταν σε αποστάσεις «δωδεκάδων μιλίων».

    Ταυτόχρονα, το JLENS εντόπιζε και ιχνηλατούσε στόχους επιφανείας με το σύστημα ραντάρ που διαθέτει. Αξιοσημείωτο είναι ότι κατά την επίδειξη οι χρήστες χρησιμοποίησαν τον αισθητήρα MTS-B για να εντοπίσουν και παρακολουθήσουν υπαλλήλους της Raytheon που υποτίθεται ότι τοποθετούσαν αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό (IED) στο πλάι ενός δρόμου.


    Πηγή Defence-Point


    Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
     


    Του Ιωάννη Μιχαλέτου

    Η Σαουδική Αραβία βρίσκεται πλέον σε ένα σταυροδρόμι,όπου σημαντικά ζητήματα τόσο της εσωτερικής της ασφάλειας όσο και των διεθνών της σχέσεων, κλιμακώνονται και αποτελούν λόγους κλυδωνισμού της σταθερότητας της, όσο και των γειτόνων της.

    Ζητήματα τρομοκρατίας

    Το 2007, ο Αμερικανός αξιωματούχος Stuart Levey, αναπληρωτής γραμματέας για τη διεθνή τρομοκρατία και τις πληροφορίες του Αμερικανικού ΥΠ.ΟΙΚ, δήλωσε ευθέως ότι η μόνη χώρα στην οποία κυρώσεις θα είχαν ως αποτέλεσμα την αποτελεσματική δράση ενάντια στη διεθνή τρομοκρατία, είναι η Σαουδική Αραβία. Την αμέσως προηγούμενη περίοδο, η επιτροπή της Αμερικανικής Γερουσίας που ερευνούσε την 11η Σεπτεμβρίου, κατέληξε στο επίσημο πόρισμα της ότι ένα δίκτυο με τη επωνυμία "Χρυσή αλυσίδα" Σαουδαράβων και κατοίκων του Κόλπου ήταν οι βασικοί υποστηρικτές του Μπιν Λάντεν και της Αλ Κάιντα από ιδρύσεως της, χρησιμοποιώντας ως αγωγούς μεταφοράς κεφαλαίων ΜΚΟ και φιλανθρωπικές οργανώσεις, αρκετές εκ των οποίων στη συνέχεια τέθηκαν στη μαύρη λίστα του ΟΗΕ.

    Το 2004, Ισραηλινές οικογένειες θυμάτων τρομοκρατικής δράσης, υπέβαλλαν αγωγές ύψους 2 δις Δολαρίων σε δικαστήριο της Νέα Υόρκης εις βάρος της "Arab Bank της Ιορδανίας" κατηγορώντας της ότι προωθούσε κεφάλαια της Σαουδαραβικής οργάνωσης “Saudi Committee for the Support of the Al Quds Intifada". Η τελευταία χρηματοδοτούσε επιθέσεις αυτοκτονίας. Το 2008 το Αμερικανικό προξενείο στην Λαχώρη του Πακιστάν απέστειλε τηλεγράφημα στην Ουάσινγκτον, όπου πληροφορούσε ότι ανά έτος 100 εκατομμύρια Δολάρια αποστέλλονται από χρηματοδότες στη Σ.Αραβία προς Ισλαμικές οργανώσεις Deobandi και Ahl-i-Hadith, που προωθούσαν φονταμενταλιστικές τάσεις στην περιοχή και καθοδηγούσαν τρομοκρατικές ενέργειες στη χώρα.

    Η εμπλοκή της Σαουδικής Αραβίας με τις ΜΚΟ και τη φιλανθρωπία έχει τις ρίζες της από τη δεκαετία του 1960, όπου προωθήθηκε μετά επιτάσεως η εξάπλωση του τοπικού Γουαχαμπιστικού Ισλάμ ως αντίκρουση τόσο των κοσμικών Αραβικών καθεστώτων στην περιοχή (Αίγυπτος, Συρία, Ιράκ), όσο και εναντίον των Σιιτών και του Ιράν συγκεκριμένα. Οι οργανώσεις αυτές σύντομα αποτέλεσαν την αιχμή του δόρατος για τον εξοπλισμό τρομοκρατικών ομάδων, αλλά και την ριζοσπαστικοποίηση Μουσουλμανικών κοινοτήτων σε δεκάδες κράτη.

    Εργαλειοποίηση της θρησκείας

    Το 1962 ιδρύθηκε η "Muslim World League (MWL)" ως βασικό εργαλείο και το 1972 την Muslim Youth (WAMY), ενώ λίγο αργότερα ακολούθησαν η Al Haramain Foundation, και η International Islamic Relief Organization (IIRO). Στο Αφγανιστάν, στη Τσετσενία,τη Βοσνία, το Κόσοβο, το Κασμίρ, κ.α, οι οργανώσεις αυτές αποτέλεσαν τον αγωγό μεταφοράς κεφαλαίων που πάντοτε κατέληγαν στα χέρια πολεμάρχων-Μουτζαχεντίν.

    Μεταξύ 1970-2012 η Σαουδαραβική κυβέρνηση ξόδεψε πάνω από 120 Δις Δολάρια για την μεγέθυνση και εξάπλωση ενός πολυπλόκαμου συστήματος οργανώσεων που μεταξύ των άλλων ίδρυσαν πάνω από 1500 τζαμιά, 2000 Ισλαμικά σχολεία, 200 Ισλαμικά κολέγια ,150 Ισλαμικά κέντρα και χρηματοδότησαν μια ολόκληρη γενιά Ιμάμηδων από τον Ισλαμικό κόσμο που προώθησε εν συνεχεία στους τόπους καταγωγής τους και την πολιτική γραμμή του Ριάντ.

    Επιπλέον σε Ινδία,Πακιστάν και Μπαγκλαντές ιδρύθηκαν πάνω από 10.000 Μεντρεσέδες Ντεομπάντι, ενώ πλέον το ενδιαφέρον έχει στραφεί στο Αφγανιστάν όπου τους επόμενους μήνες εγκαινιάζεται το κόστους 100 εκ. Δολαρίων Ισλαμικό κέντρο της Καμπούλ, ελεγχόμενο ήδη από Ντεομπάντι του Πακιστάν.

    Στις ΗΠΑ,εκτιμάται από το Κογκρέσο της χώρας, ότι το 50% των εκεί Ισλαμικών κέντρων ελέγχεται άμεσα ή έμμεσα από τη Σαουδική Αραβία και αξίζει να σημειωθεί ότι τουλάχιστον 50 από αυτά έκλεισαν μετά την 11/9 όταν αποδείχθηκε ότι τροφοδοτούσαν τη Ισλαμογενή τρομοκρατία διεθνώς,με γνωστότερα τα: Muslim World League, World Assembly of Muslim Youth, Al Haramain Foundation, SAAR Foundation, the International Institute of Islamic Thought και School of Islamic and Social Sciences.

    Προκλήσεις

    Η "Αραβική Άνοιξη" του 2011 έφερε την πρώτη σοβαρή πρόκληση στον Οίκο των Σαούντ από τη δεκαετία του 1920. Προκειμένου να κατευναστούν οι εύλογες ανησυχίες ότι θα υπάρξει ξεσηκωμός για τη διεκδίκηση δημοκρατικών δικαιωμάτων,σε συνδυασμό με τη δράση των πυρήνων που μετέπειτα στήριξαν το Ισλαμικό Κράτος (Ι.Κ.), το Ριάντ αποφάσισε να διοχετεύσει πάνω από 150 Δις δολάρια εν είδη "δωροδοκίας"προς τους υπηκόους του.

    Το "πακέτο" αυτό περιελάμβανε 60.000 διορισμούς στο Υπουργείο Εσωτερικών,τη χρηματοδότηση κατασκευής 50.000 ιδιωτικών κατοικιών, μεγάλη αύξηση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, επιδότηση στεγαστικών δανείων και μικρών επιχειρήσεων και περαιτέρω χρηματοδότηση υποτροφιών αλλά και του συστήματος υγείας.

    Ταυτόχρονα άρχισε η "προώθηση" εξτρεμιστικών στοιχείων προς τα πεδία μαχών της Συρίας, του Ιράκ αλλά και της Λιβύης προκειμένου αφενός να στηριχθούν γεωπολιτικοί σκοποί και αφετέρου να απαλλαγεί η Σ.Α. από τη δράση εν δυνάμει ανατροπέων της τάξης στη χώρα. Αυτή η προσπάθεια όμως κόστισε αρκετά δις Δολάρια και πλέον το Ριάντ έχει καταστεί βασικός χρηματοδότης του Ι.Κ. και πολλών άλλων ομάδων και τυχόν διακοπή αυτής της στήριξης θα στρέψει τους φανατικούς εις βάρος του,όπως έχει ήδη αρχίσει να διαφαίνεται τους τελευταίους μήνες.

    Προσέτι, ο νέος ηγεμόνας της Σ.Α. προωθεί νέο "πακέτο"εκτιμώμενο σε 40 Δις. Δολάρια ενώ συνεχίζονται τα εξοπλιστικά προγράμματα, με αποτέλεσμα να ξοδεύει για το 2015 πάνω από 80 δις Δολάρια σε αμυντικό προυπολογισμό. Ο πόλεμος στην Υεμένη και η συνέχιση της χρηματοδότησης του Σίσι στην Αίγυπτο περαιτέρω επιβαρύνουν τα χρηματοικονομικά δεδομένα της Σ.Α. Ταυτόχρονα το εργατικό δυναμικό εξακολουθεί να αποτελείται κατά πλειονότητα από αλλοδαπούς ενώ είναι πλέον εμφανής η δραματική αύξηση του πληθυσμού και ο σχηματισμός μεγάλων ομάδων νέων που ζουν αποκλειστικά από τη κρατική σίτιση και φιλανθρωπία.

    Μέσα σε όλα αυτά, από τα μέσα του 2014 η Σ.Α. αποφάσισε να συντελέσει στη μεγάλη μείωση των τιμών αργού πετρελαίου διεθνώς με διττό σκοπό. Από τη μία πλευρά να μειώσει την παραγωγή του ανταγωνιστικού σχιστολιθικού πετρελαίου των ΗΠΑ και από την άλλη να πλήξει την Ρωσική και την Ιρανική οικονομία. Το αποτέλεσμα για την ίδια την Σαουδαραβία, ήταν η μεγέθυνση του δικού της ελλείμματος σε συνδυασμό με τις υπερβάλλουσες δαπάνες και περιστάσεις που προαναφέρθηκαν.

    Αποτελέσματα

    Επιπλέον, η συνέχιση του πολέμου στην Υεμένη σε άθροισμα της συνεχιζόμενης χρηματοδότησης της Σ.Α. των προσπαθειών ανατροπής των κυβερνήσεων της Συρίας, αλλά και του Ιράκ, μεγεθύνει τις απώλειες και εντείνει και τις ανησυχίες ευρύτερα στη χώρα για το οικονομικό της μέλλον. Λίαν αξιόπιστες πληροφορίες, αναφέρουν ότι εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια φεύγουν από τη χώρα ημερησίως και μετατρέπονται σε ακίνητα, συμμετοχές και ομόλογα στο εξωτερικό, ενώ η τοπική αγορά μετοχών και ομολόγων καταρρέει. Ακόμα πρέπει να σημειωθεί ότι οι πρόσφατες αλλαγές στη Δυναστική διαδοχή που επέβαλλε ο νέος Βασιλιάς,έχουν ανατρέψει μεταξύ των άλλων και οικονομικούς συσχετισμούς μεταξύ της πολυπληθούς μερίδας των Πριγκίπων του Οίκου των Σαούντ, με αρκετούς από τους "παραγκωνισμένους" να μεταφέρουν τα κεφάλαια τους εκτός της χώρας.

    Σε όλα τα παραπάνω πρέπει να προστεθούν οι ανάγκες για ευρύτατη ανασυγκρότηση του πετρελαικού τομέα της οικονομίας τα επόμενα 20 έτη,λόγω υπεράντλησης των καλών κοιτασμάτων και ανάγκης εξεύρεσης και εκμετάλλευσης νέων πηγών σε συνδυασμό με διαρκείς ανάγκες για τοπική ενέργεια αλλά και μεγαλεπήβολα σχέδια για ίδρυση νέων πόλεων και συντήρησης τω ήδη πολυδάπανων υποδομών στη χώρα αυτή με εκτιμώμενο κόστος άνω των 800 Δις δολαρίων μέχρι το 2030.

    Σημεία προσοχής

    - Συνέχιση του πολέμου στην Υεμένη

    - Βαθμιαία διείσδυση του Ισλαμικού Κράτους στη Σ.Α.

    - Συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν που θα ανατρέψει την ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή

    - Ριζοσπαστικοποίηση των Σιιτικών κοινοτήτων στην Σ.Α. που ευρίσκονται στις Ανατολικές επαρχίες όπου και παράγεται το μεγαλύτερο μέρος του πετρελαίου (το 18% του πληθυσμού είναι Σιίτες)

    - Νέες ανάγκες χρηματοδότησης των υπηκόων λόγω κοινωνικών αναταραχων

    - Νέες ανάγκες χρηματοδότησης στη Βόρεια Αφρική λόγω της εκεί αποσταθεροποίησης

    Πηγή RIMSE


    Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
     


    Σε μια άκρως περίεργη δήλωση που δεν ανταποκρίνεται σε καμία περίπτωση στα πραγματικά δεδομένα της περιοχής προχώρησε η Καγκελάριος της Γερμανίας Αγκελα Μέρκελ μιλώντας στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός της.

    Η Μέρκελ μιλώντας για την περίπτωση του ελληνικού προβλήματος και απευθυνόμενη στους 311 βουλευτές του κόμματός της δήλωσε πως «δε θα αφήσω την Αθήνα να γίνει Πρίστινα».

    Η δήλωση αυτή της Μέρκελ η οποία επιδέχεται πολλών ερμηνειών ανασύρει εφιαλτικές μνήμες από τον πόλεμο στο Κοσσυφοπέδιο με τις εκατόμβες θυμάτων το μόνο σίγουρο είναι πως δεν έγινε τυχαία.

    Το να εκλάβει η Γερμανίδα καγκελάριος μια περιοχή η οποία ακόμη και σήμερα είναι η πιο ασταθής των Βαλκανίων και πριν να ξεσπάσουν τα γεγονότα στην Ουκρανία ήταν και η πλέον επικίνδυνη ως «παράδειγμα προς αποφυγή» για την Ελλάδα, αποτελεί ένα πολιτικό και γεωστρατηγικό ακροβατισμό που εφαρμοζόμενος στην Ελλάδα μόνο ζοφερές σκέψεις μπορεί να φέρει.

    Ακριβώς δεν έχει ξεκαθαριστεί τι εννοούσε η Α.Μέρκελ όταν παρομοίασε την Αθήνα με την πρωτεύουσα του Κοσσόβου Πρίστινα. Κάποιοι εξηγούν πως εννοούσε το γεγονός ότι στο Κόσσοβο εκτός τοπυ τοπικού νομίσματος υπάρχει και το ευρώ αναφερόμενη και απορρίπτοντας τα σχέδια του Β. Σόιμπλε για διπλό νόμισμα.

    Από την άλλη όμως η δήλωσή της έχει επεκτάσεις που μοιραία γίνονται εξαιτίας του αιματηρού παρελθόντος της περιοχής.

    Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για πολύ περίεργη όσο και πολλαπλά ερμηνεύσιμη δήλωση. Εάν η Μέρκελ ήθελε να καυτηριάσει τους κινδύνους από την ύπαρξη ενός διπλοπύ νομίσματος θα μπορούσε να διαλέξει μια άλλη περιοχή και όχι τουλάχιστον το Κόσσοβο που ακόμη και σήμερα συνιστά ένα πεδίο έντονης αντιπαράθεσης και το σημαντικότερο όπως αναφέραμε με αιματηρό, αιματηρότατο παρελθόν.

    Τις δηλώσεις αυτές τις έκανε η Α.Μέρκελ στο πλαίσιο της εξαγγελίας της για την έκτακτη σύγκληση του γερμανικού κοινοβουλίου στις 18 Ιουνίου την πιο κρίσιμη ημέρα έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα για την Ελληνική οικονομία.
    Την ίδια ημέρα είναι προγραμματισμένη η συνεδρίαση του Eurogroup, το οποίο πολλοί πιστεύουν πως αποτελεί την τελευταία ευκαιρία της Ελλάδας για συμφωνία.


    Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
     


    Όταν τα λάθη επαναλαμβάνονται, τότε δεν είναι λάθη. Και όταν αυτά τα λάθη γίνονται στην ΕΥΠ και σε ευαίσθητες εθνικά περιοχές, τότε υπάρχουν πολλοί λόγοι να διερευνηθούν τα πιθανά αίτια και οι πιθανές σχέσεις εμπλεκομένων προσώπων με πρόσωπα ή ομάδες που λειτουργούν κατά των ελληνικών εθνικών συμφερόντων.

    Μία πολύ δυσάρεστη ιστορία εξελίσσεται στην Φλώρινα. Μία ιστορία η οποία αφορά την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών και επαναλαμβάνεται κάνοντάς μας όλους να ευχόμαστε να μην έχει τραγικά αποτελέσματα -όπως συνέβη σε παρόμοιες περιπτώσεις κατά το παρελθόν- για την επιχειρησιακή ικανότητα της υπηρεσίας, αλλά και για την ασφάλεια κάποιων εκ των στελεχών της.

    Την προηγούμενη Κυριακή, διαβάσαμε στον «Αγγελιοφόρο της Κυριακής» πως κάτι πολύ παράξενο συνέβη στην Φλώρινα, η εξέλιξη του οποίου αφορά μη επαρκή διοικητικά προσόντα της διοικητού του Κλιμακίου της ΕΥΠ (από μεταφράστρια έγινε «επιχειρησιακή» και την επόμενη ημέρα ανέλαβε την διοίκηση του τοπικού Κλιμακίου!!!) στην ακριτική Φλώρινα, αλλά και –με κάποια δική μας έρευνα- την συγγενική σχέση στελέχους της ΕΥΠ (κλιμακίου Φλώρινας) με την οικογένεια του γνωστού Βοσκόπουλου του «Ουράνιου Τόξου».

    Μετά από σαφέστατη λανθασμένη διαχείριση ενός γεγονότος, η διοικητής της ΕΥΠ Φλώρινας χωρίς να δικαιούται (παρά το «άλλοθι» που φέρεται να προβάλλει) επέτρεψε στην αρχή την γνωστοποίηση σε «άγνωστο» άτομο γενικών πληροφοριών στελεχών της ΕΥΠ και εν συνεχεία την δημοσιοποίηση των ονομάτων στελεχών της ΕΥΠ μέσω της Δικαιοσύνης!

    Εμείς, αφού αναρωτηθούμε τι σημαίνει αυτή η έκθεση των πρακτόρων της ΕΥΠ, για την ίδια τους την ασφάλεια αλλά και για την επιχειρησιακή ικανότητα τόσο των ιδίων όσο και των υπολοίπων μελών του συγκεκριμένου κλιμακίου, θα στραφούμε τόσο προς τον κ. Ρουμπάτη, όσο και τον κ. Πανούση και θα τους ρωτήσουμε:

    • Κατά πόσο νόμιμη μπορεί να είναι η σύλληψη και η έκθεση στελεχών της ΕΥΠ, έστω και μετά από εισαγγελική παραγγελία (για ψύλλου πήδημα… και από την μαρτυρία ενός και μόνο Αλβανού, αν είναι δυνατόν!!!);
    • Γιατί η διοικητής του κλιμακίου Φλώρινας δεν περιόρισε την έκθεση του τμήματός της μόνο στο πρόσωπό της και γιατί η ίδια επέτρεψε τόσο την διαφυγή προσώπου που συνελήφθη να φωτογραφίζει τις εγκαταστάσεις του κλιμακίου και τα οχήματα των στελεχών του, αποδεχόμενη πως διεγράφησαν οι φωτογραφίες χωρίς καν να ελέγξει την διαγραφή τους, αλλά και χωρίς να προχωρήσει στις νόμιμες ενέργειες κατά του προσώπου που προχώρησε σε αυτές τις φωτογραφήσεις;
    • Υπάρχει, μάλιστα, περίπτωση, μετά το σαμποτάζ που συνέβη (και το οποίο μόνο ως επιθετική ενέργεια εντός της Ελλάδας μπορεί να χαρακτηριστεί) η στάση της διοικητού να περιέχει και στοιχεία τα οποία οφείλει να διερευνήσει η ίδια η ΕΥΠ;
    • Με τίνος την άδεια κατέθεσαν τόσοι υπάλληλοι της ΕΥΠ στην Αστυνομία και εμφανίστηκαν στο δικαστήριο, όπως μάθαμε;

    Σας παραθέτουμε το κείμενο του «Αγγελιοφόρου της Κυριακής», όπως αυτό δημοσιεύτηκε, πιστεύοντας πως το λάθος της έκθεσης στελεχών της ΕΥΠ θα είναι το τελευταίο και δεν θα έχει άλλες συνέπειες τόσο σε κανένα επιχειρησιακό ή διοικητικό στέλεχος της υπηρεσίας, ενώ δεν θα σταθεί εμπόδιο στην επιχειρησιακή ικανότητα του Κλιμακίου της Φλώρινας.


    Πηγή KentriPotideas


    Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου