Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

3 Αυγ 2014

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς 

Ο ​​πρωθυπουργός της χώρας εξαπολύει μύδρους ενάντια στον «λαϊκισμό». Χαρακτηρίζει τον λαϊκισμό σαν τη μεγαλύτερη συμφορά για τη χώρα. Και περιγράφει τη συμφορά παραθέτοντας, με ακρίβεια, τα πεπραγμένα των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.:
«Τη θέση της ανάπτυξης πήρε ο κρατισμός. Τη θέση της αξιοκρατίας η κυριαρχία των κομματικών ημετέρων. Των πάσης φύσεως ημετέρων. Η ευημερία περνούσε μέσα από κλειστά κυκλώματα… και όλα αυτά έφεραν γιγάντωση της γραφειοκρατίας, παράλυση των επενδύσεων, περισσότερο κρατισμό, περισσότερα ελλείμματα, συνεχή συσσώρευση χρέους. Η ελληνική οικονομία… δεν παρήγε πλούτο, παρήγε εισόδημα από δανεικά» («Κ», 20.7.2014).
Δεν μας δίνει ο κ. Σαμαράς την παραμικρή εξήγηση, πώς γίνεται να καταγγέλλει αυτή τη μέγιστη συμφορά και όμως να ηγείται ο ίδιος της συνεργασίας των κομμάτων που την προκάλεσαν να κυβερνάει με το ίδιο πολιτικό προσωπικό το υπόδικο για την πρόκληση ή την ανοχή του ολέθρου. Οι πολίτες που ζούμε στο κορμί μας και στην ψυχή μας καθημερινά τον όλεθρο, δεν βλέπουμε στην πράξη του κ. Σαμαρά το παραμικρό ίχνος απόπειρας να παραμεριστούν οι «ημέτεροι», να καταξιωθεί η ποιότητα, να συντριβούν τα κλειστά κυκλώματα. Βλέπουμε τον προκλητικότερο δυνατό (κυριολεκτικά αναιδέστατο) λαϊκισμό να καθορίζει τους ανασχηματισμούς της κυβέρνησης Σαμαρά: να υπουργοποιούνται οι θλιβεροί «κλακαδόροι» των τηλεοπτικών πρωινάδικων ή οι μετριότητες που λιβανίζουν με ανατριχιαστική αναξιοπρέπεια τον αρχηγό.

Είναι φανερή η προσπάθεια του κ. Σαμαρά να προσδώσει στον λαϊκισμό και μια μονοδιάστατη (επικαιρική υποτίθεται) ερμηνεία, προκειμένου να τον χρεώσει αποκλειστικά στον πολιτικό αντίπαλο που τον πανικοβάλλει: στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο λαϊκισμός σήμερα, κατά τον κ. Σ., δίνει μάχη «για να φέρει την Ελλάδα εκτός ευρώ», «να ακυρώσει τη συμμετοχή μας στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση», «να κρατήσει άθικτες όλες τις σπατάλες του δημόσιου χρήματος», «να εμποδίσει το ξήλωμα του κρατισμού», «να κρατήσει όρθια τα προπύργια των βολεμένων».

Απορούμε οι πολίτες, γιατί ο πανικός του πρωθυπουργού απέναντι σε ένα κόμμα, το οποίο: Πρώτον, ο ίδιος το κατέστησε αξιωματική αντιπολίτευση, η δική του πολιτική το εκτίναξε από το 4,5% στο 27%. Αν ο κ. Σ. εγκατέλειπε τη διαχειριστική πολιτική, αν τολμούσε τομές θεσμικών μεταρρυθμίσεων, αν τίμια και με συνέπεια διέλυε το πελατειακό κράτος, αν πίστευ πραγματικά στην αξιοκρατία, σητν ποιότηταμ, στην καταξίωση της αριστείας, ο ΣΥΡΙΖΑ, μέσα σε ελάχιστο χρόνο, θα ξαναγυρνούσε στα φυσιολογικά του εκλογικά ποσοστά.

Απορούμε, γιατί τέτοιος πανικός απέναντι σε ένα κόμμα, το οποίο: Δεύτερον, τα εκλογικά του ποσοστά δεν καταγράφουν πολιτική προτίμηση, αλλά μόνο την οργή και την αηδία των ψηφοφόρων. Αυτό το έχει αντιληφθεί ο κάθε πολίτης, και ο πιο αμβλύνους, που παραμένει σε πεαφή με την κοινωνική πραγματικότητα. Η ψήφος που δόθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ φιλοδοξούσε, σε μεγάλο ποσοστό, να είναι ένα ηχηρό χαστούκι στην ανικανότητα και στην αδίστακτη φαυλότητα του πρασινογάλαζου ΠΑΣΟΚ.

Γιατί ο πανικός του πρωθυπουργού απέναντι σε ένα κόμμα, το οποίο: Τρίτον, είναι απόλυτα πειθαρχημένο στη διαχειριστική εκδοχή της πολιτικής, την κυρίαρχη σε ολόκληρο το πολιτικό μας σύστημα εκδοχή – είναι, δηλαδή, ένα ακόμα κόμμα ολοφάνερα αυτοκαταστροφικό. Δεν επαγγέλεται τομές ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει κοινωνική πρόταση ούτε βλέψεις κοινωνικού μετασχηματισμού, κατάλυσης του πελατειακού κράτους. Την παρακμή θέλει κι αυτός να διαχειριστεί με την παλαιοημερολογίτικη συνταγή αναδιανομής των παροχών.

Είναι τιμή και μεγάλη ευθύνη ο δημόσιος λόγος, γι’ αυτό και οφείλει να είναι απήχημα της ανάγκης των πολλών, της αλήθειας των πολλών. Πολύχρονη πείρα βεβαιώνει ότι κανένας δημόσιος λόγος οποιασδήποτε εγκυρότητας δασκάλου δεν επηρέασε ποτέ στο παραμικρό ανθρώπους της εξουσίας στο παρακμιακό πολιτικό μας σύστημα. Ομως, παρά τη σίγουρη και απάνθρωπη κουφότητα του συστήματος, μια συγκεκριμένη έκκληση στον κ. Σαμαρά πρέπει να κατατεθεί, έστω κι αν είναι σίγουρο ότι δεν πρόκειται (δεν έχει τη δυνατότητα) να τη λογαριάσει. Η έκκληση πρέπει να κατατεθεί, γιατί την Ιστορία τη γράφει όχι μόνο ο κομπασμός για τη δήθεν έκπαγλη φορεσιά του βασιλιά, αλλά και το χαμίνι που ανυπότακτο κραυγάζει ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός».

Εκκληση στον κ. Σ. να πάψει να αυτοδιαφημίζετι και μάλιστα σε τόσο χαμηλό επίπεδο – προσβάλλει βάναυσα όση μηδαμινή αξιοπρέπεια απομένει πια σε εμάς τους πολίτες. «Η χώρα βγάζει πλεονάσματα και ζει χωρίς ελλείμματα… Ανακτήσαμε την αξιποιστία μας και δανειζόμαστε ξανά από τις αγορές… Αντιμετωπίζουμε την κρίση ανταγωνιστικότητας με συνεχείς μεταρρυθμίσεις που δεν έχουν ιστορικό προηγούμενο… Σπάσαμε ταμπού που θεωρούνταν ανέγγιχτα, επιτύχαμε ανατροπές που κανείς δεν πίστευε…» («Κ», 20.7.2014).

Πρέπει να είμαστε κάποια εκατομμύρια οι πολίτες που την προσωπική μας βιοτή την έχει καταστρέψει η πολιτική του κ. Σ. και των προκατόχων του. Η λέξη «καταστροφή» δεν είναι ρητορική. Η ανθρώπινη βιοτή γίνεται άχθος και πίκρα και οργή, όταν της αφαιρούνται βάναυσα, ληστρικά, οι όροι στοιχειώδους ασφάλισης και στοιχειώδους αξιοπρέπειας. Οταν έχει δουλέψει σκληρά και έχει κριθεί επανειλημμένα η δουλειά σου σε οποιοδήποτε μετερίζι του δημόσιου βίου, και με το απρόσωπο «κούρεμα» των συντάξεων, την κατάργηση (λόγω καταλήστευσης) των επικουρικών ταμείων, την περικοπή «13ου - 14ου μισθού», τα απανωτά αυθαίρετα «χαράτσια» υποχρεώνεσαι να ζήσεις με λιγότερα από χίλια ευρώ το μήνα, τότε η βιοτή γίνεται άγχος και το άγχος αναξιοπρέπεια. Να πουλήσεις τα βιβλία σου ή να αρνηθείς να πληρώσεις «κοινόχρηστα»;

Υπάρχουν και χειρότερα: η τραγωδία της ανεργίας, οι αυθαίρετες απολύσεις, η ανυπαρξία δικαιοσύνης, αλλά και η χυδαία πρόκληση της ακόρεστης αδηφαγίας των κομμάτων: 270 εκατομμύρια ευρώ έχουν οφειλές τα κόμματα Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ σε τράπεζες που ελέγχονται κατά 90% από το κράτος. 282 εκατομμύρια οφείλουν οι δημοσιογραφικοί οργανισμοί ΔΟΛ και «Πήγασος» στην Alpha Bank, η οποία αναζητεί τρόπο για να «κουρέψει» αυτή την οφειλή κατά 60%! (Ειδήσεις ΣΚΑΪ, 22.7.2014).

Ας αναβάλει ο κ. Σαμαράς την τόσο φτηνή (για ανεγκέφαλους) καυχησιολογία του, για όσο ακόμα συνεχίζεται ο Γολγοθάς εκατομμυρίων Ελλήνων. Είναι φανερό πως δεν καταλαβαίνει τι σημαίνει να καταστρέφεται η ζωή ενός ανθρώπου και ότι οι ψεύτικες παρηγόριες με δεδομένη, την καταστροφή είναι μωή χυδαιότητα και στυγνή απανθρωπία.

Αν συνειδητοποιούσε τις ενοχές που τον βαρύνουν, θα έδινε άλλες λύσεις «κάθαρσης» της «ύβρεως».

Πηγή "Καθημερινή"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 


Λέτε; Εκπλήξεις;
Τούτων δοθέντων αδέρφια, θα το ξαναπούμε. Μην θεωρήστε έκπληξη κάνα εκλογικό αιφνιδιασμό εκεί κατά τα μέσα-τέλη του χινοπώρου. Που σιγά τον αιφνιδιασμό, δηλαδή…
Θεωρούμε περίπου δεδομένο –και το επιβεβαιώνουν και σχετικές πληροφορίες- ότι ένα τέτοιο σενάριο αποτελεί το αποκούμπι ή –αν θέλετε- την «καβάντζα» για Σαμαρά αλλά και Βενιζέλο…

Αν δηλαδή το κλίμα δεν βελτιωθεί ή βελτιωθεί αλλά λίγο, αν τα ενδοκυβερνητικά ξεκατινιάσματα συνεχιστούν, αν η ανάγκη πολιτικής επιβίωσης –βασικά των πρασίνων- οδηγήσει σε ακραίες κινήσεις, αν η τρόικα ξεκαθαρίσει οριστικά πως «συζήτηση για το χρέος δε γίνεται όσο δεν ξεκαθαρίζει το τοπίο», τότε τι θα κάμουν;
«Άλμα κι όπου βγάλει», όπως μας επεσήμανε ιστορικός παράγοντας της γαλάζιας παράταξης!
Θα πουν δηλαδή πρωθυπουργός κι αντιπρόεδρος: Βάζουμε μπροστά τις διαδικασίες εκλογής Προέδρου, για να δούμε να εκλέξουμε ή αλλιώτικα πάμε σε πρόωρες εκλογές, αλλά με ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ!

Μπορούν να το κάνουν; Να ανοίξουν δηλαδή θεωρητικά τις διαδικασίες κάποιους μήνες πριν τη λήξη της θητείας του Κάρ. Παπούλια;
Μπορούν. Με «οριακή» ίσως ερμηνεία του Συντάγματος, αλλά ωστόσο μπορούν.
Κι αν το αποφασίσουν έτσι θα το μεθοδεύσουν, μετά την άρνηση Παπούλια να συναινέσει σε αποχώρησή του πριν τη λήξη της θητείας του, αν κι έχει βολοδοσκοπηθεί σχετικά…
Και φυσικά σε μια τέτοια περίπτωση θα παίξουν επικοινωνιακά με τα γνωστά επιχειρήματα «σταθερότητα ή αστάθεια», «σιγουριά για τη ρύθμιση του χρέους ή περιπέτεια», «σεβασμός στους θεσμούς ή εκμετάλλευσή τους». Τα γνωστά…
Κι ό,τι βγει. Αν προκληθούν εκλογές θα τις χρεωθεί, λένε, ο ΣΥΡΙΖΑ, αν όχι εξασφαλίζουμε παράταση μέχρι… όπου φτάσει.

Δεν έχετε προσέξει ότι το «παιχνίδι με τους θεσμούς» ήδη το έχουν φέρει στο προσκήνιο, ειδικά οι πασόκοι οι οποίοι ακριβώς έτσι έπαιξαν με τον Καραμανλή το 2009;
Και μάλιστα θυμήθηκαν να κάμουν και… αυτοκριτική για τη στάση τους τότε;
Προκαλώντας τη μήνι του ΓΑΠ; Διότι σου λέει, κάθε φορά που θέλετε να κάνετε παιχνίδι θα με αδειάζετε;
Λες και δεν ήταν τότε στο ΠΑΣΟΚ ο Βενιζέλος, ο Λοβέρδος και… τα άλλα παιδιά;

Σας το (ξανα)λέω, το σενάριο υπάρχει. Και δεν αποκλείεται διόλου να ενεργοποιηθεί κάποια στιγμή.
Πάνω στη σύγχυση, που λένε, να σου και κόντρες γαλάζιων και «κεντροαριστερών» δημάρχων!
Εμ, σου λέει, θα αφήσουμε Καμίνη και Μπουτάρη να κάμουν παιχνίδι;
Μην υποτιμάτε ότι οσονούπω θα πρέπει να εκλεγούν τα νέα όργανα της ΚΕΔΕ. Αυτό είναι το επίδικο.
Κι ως τότε, θα δουν πολλά τα ματάκια μας…

Εκνευρισμός, έμαθα (για να μην πω κάτι βαρύτερο…), μεγάλος εκνευρισμός επικρατεί στην κυβέρνηση με αυτή την έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής. Τους χάλασε την αισιόδοξη εικόνα που με τόσο κόπο περνούν…
Μωρέ καλά έκανε ο Μπένι και τους… καταργούσε (επί της ουσίας…) μόλις τολμούσαν να αμφισβητήσουν την αυθεντία του!

Με ενδιαφέρον άρθρο εμφανίστηκε στα «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» ο Δημ. Τσοβόλας. Άρθρο-συμβολή, όπως λέει, στην έναρξη ενός σοβαρού πολιτικού διαλόγου που θα δίνει απάντηση στην κρίση…

Ποια μπάνια του λαού; Ούτε μπάνια, ούτε τίποτα, η πρεμούρα του είναι, αν θα πετύχουν οι προσκλήσεις του Βενιζέλου για την κατασκευή της κεντροαριστεράς!
Χαμός γίνεται!

Στα σοβαρά, αδέρφια, απολαύστε αυτό το μοναδικό ελληνικό Αύγουστο.
Κι από Σεπτέμβρη…

Του Μάρκου Μουζάκη
Πηγή "Ολυμπία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 


Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη που έχει καταταλαιπωρηθεί από τις οικονομικές ατασθαλίες και την κακοδιοίκηση της προηγούμενης εικοσαετίας, κατάσταση που άνοιξε τον δρόμο στη διοίκηση Μπουτάρη, η οποία εγκαταστάθηκε στον Δήμο Θεσσαλονίκης όχι γιατί έπεισε τους Θεσσαλονικείς, αλλά γιατί οι ψηφοφόροι ήθελαν να τιμωρήσουν εκείνους που καταχράστηκαν την εμπιστοσύνη τους.

Τις προηγούμενες ημέρες είδαμε στις οθόνες των τηλεοράσεων τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη να προσπαθεί να παρουσιάσει ως επιτυχία της δικής του πολιτικής την αύξηση των επισκεπτών από την Τουρκία στη Θεσσαλονίκη, λέγοντας μάλιστα με κομπορρημοσύνη ότι «η Θεσσαλονίκη έχει τραβήξει πολλά από τη συντήρηση», εννοώντας τους Θεσσαλονικείς που έχουν διαφορετική άποψη από τη δική του, οι οποίοι, παρεμπιπτόντως, ξεπερνούν το 75% του συνόλου των κατοίκων της συμπρωτεύουσας.
Δεν θα αναφερθούμε στην προσωπικότητα του Μπουτάρη, αν και από την προσωπική του διαδρομή εξηγούνται πολλά από τα πραττόμενά του.

Θα αναφερθούμε όμως στις ενέργειες που φαίνεται ότι είναι διατεθειμένος να κάνει ασκώντας στην ουσία εξωτερική πολιτική, υποτίθεται, για να ανοίξει την πόλη στον έξω κόσμο, λες και η Θεσσαλονίκη είναι περίκλειστη πόλη.

Και εννοούμε τη διακηρυγμένη βούλησή του να ανοίξει ένα από τα τεμένη που υπάρχουν στη Θεσσαλονίκη και να λειτουργεί ως τζαμί, σε ένα άλλο να δημιουργηθεί μουσείο ισλαμικής τέχνης, να δημιουργηθεί μουσουλμανικό νεκροταφείο στη Θεσσαλονίκη και τμήμα Ισλαμικών Σπουδών στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Σε άλλα από τα παραπάνω εμπλέκεται ο δήμος και σε άλλα όχι.

Σε σχέση πάντα με το ως άνω θέμα που ήλθε στην επιφάνεια και με την ευκαιρία της επίσκεψης στη Θεσσαλονίκη και της συνάντησης με τον δήμαρχο ομάδας Τούρκων επισήμων και δημοσιογράφων, με επικεφαλής τον εξ ελληνικής Θράκης υπουργό Υγείας Μουεζίνογλου, κρίνουμε σκόπιμο να ενημερώσουμε τους αναγνώστες μας και να σημειώσουμε τα εξής:

Μελετήσαμε με τη δέουσα προσοχή τις δηλώσεις του Μουεζίνογλου, που έγιναν μετά το «άνοιγμα» Μπουτάρη και με τις οποίες ο Τούρκος υπουργός, με θράσος που πραγματικά δεν μπορεί να χαρακτηριστεί, είπε:
«Η επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης είναι διεθνές πρόβλημα. Δεν αφορά μόνο την εκπαίδευση των πιστών της μειονότητας. Οι αποφάσεις σε αυτό το θέμα θα ληφθούν στη βάση της στρατηγικής της Τουρκίας. Ενώ εμείς λύσαμε τα εννέα στα 10 προβλήματα σχετικά με τα δικαιώματα των μειονοτήτων, η Ελλάδα δεν έλυσε ούτε το ένα στα 10. Αν η Ελλάδα κάνει ένα βήμα σε θέματα όπως αυτό του δικαιώματος εκπαίδευσης της μειονότητας, της εκλογής του μουφτή, και του τζαμιού στην Αθήνα, μπορεί να ξαναέρθει στο τραπέζι η Χάλκη».

Μιλήσαμε παραπάνω για θράσος, γιατί ο Τούρκος αξιωματούχος, ξεχνώντας ότι η χώρα του εφαρμόζει έως σήμερα πολιτική εθνοκάθαρσης στους Ελληνες της Κωνσταντινούπολης και τους εγκλωβισμένους της Καρπασίας, ξεχνώντας ότι ενώ από το 1923 έχουν καταστραφεί χιλιάδες εκκλησίες ενώ δεν έχει χτιστεί ούτε ένας ορθόδοξος ναός στην τουρκική επικράτεια και στα Κατεχόμενα της Κύπρου, στην Ελλάδα (Θράκη) έχουν χτιστεί περισσότερα από 150 τζαμιά, πλέον των έως το 1923 υπαρχόντων, τα πιο πολλά από τα οποία είχαν σοβαρές πολεοδομικές παραβάσεις, που προέβλεπαν πρόστιμα πολλών δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ και νομιμοποιήθηκαν με πρόσφατο νόμο, ξεχνώντας ότι ο ίδιος εκπροσωπεί μια κυβέρνηση και ένα κράτος που αρνείται με ναζιστική λύσσα να αναγνωρίσει τη γενοκτονία των χριστιανών της Ανατολής, Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων, μίλησε ενώπιον του Μπουτάρη με τον αναιδή τρόπο που αναφέρθηκε πιο πάνω, χωρίς φυσικά να πάρει την απάντηση που πρέπει, κάτι που κανείς δεν θα περίμενε, ένεκα του συγκεκριμένου χαρακτήρα του δημάρχου Θεσσαλονίκης.

Εκτός των δηλώσεων του υπουργού, μελετήσαμε με προσοχή τα σχετικά άρθρα των Τούρκων δημοσιογράφων που τον συνόδευαν, οι οποίοι μεταξύ άλλων, όπως και ο Μουεζίνογλου, ανέφεραν με έμφαση ότι προτού γίνει μητροπολιτικός ναός Θεσσαλονίκης υπήρξε τζαμί και θα ήταν πολύ καλό να μπορούσαν να προσευχηθούν ξανά σ’ αυτό, χωρίς να αναφέρουν πουθενά ότι προτού γίνει τζαμί, το 1493, ήταν εκκλησία, που χτίστηκε το 413 και λειτούργησε ως τέτοια επί 1.100 χρόνια, μέχρι που ήλθαν οι Τούρκοι ως κατακτητές, τη σύλλησαν και της άλλαξαν με τη βία χρήση.

Επειδή υπάρχουν και ορισμένοι Ελληνες που θεωρούν όλα τα παραπάνω ήσσονος σημασίας ζητήματα, αρκεί να έρχονται μερικές χιλιάδες παραπάνω Τούρκοι ως επισκέπτες στη Θεσσαλονίκη, να υπενθυμίσουμε ότι τα ελληνικά νησιά έχουν γεμίσει με Τούρκους, χωρίς κανείς τοπικός παράγοντας να κάνει…επικύψεις και καταστροφική εξωτερική πολιτική.

Επίσης να υπενθυμίσουμε προς πάσα κατεύθυνση ότι ο κάθε Ελληνας, κυρίως εκείνοι που κατέχουν δημόσια αξιώματα, οφείλει με τις δηλώσεις και τις πράξεις του να προστατεύει την εθνική αξιοπρέπεια όλων των Ελλήνων, υπηρετώντας παράλληλα με το τοπικό και το εθνικό συμφέρον.

Πηγή "Κυριακάτικη Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 


Η Ουάσιγκτον θέτει σε κίνδυνο ολόκληρο τον κόσμο. Αν η Ρωσία πεισθεί ότι η Ουάσιγκτον προτίθεται να κλιμακώσει την κρίση στην Ουκρανία σε πόλεμο παρά να την επιλύσει, θα καθίσει να περιμένει, ή θα κτυπήσει πρώτη; Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί παραμένουν σιωπηλοί την ώρα που η Ουάσιγκτον ωθεί την κρίση προς τον πόλεμο. Αν δεν φθάσουμε στον πόλεμο, ο μόνος λόγος θα είναι ότι ο Πούτιν θα εμφανισθεί με μια λύση που η Ουάσιγκτον δεν θα μπορέσει να αρνηθεί, όπως συνέβη στην περίπτωση της Συρίας και του Ιράν.
«Washington is Humanity’s Worst Enemy», του Paul Craig Roberts, Αμερικανού οικονομολόγου, πρώην μέλους του υπουργικού συμβουλίου του Ρήγκαν (13/4/2014)
Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Βρισκόμαστε στην κορύφωση μιας εποχής που χαρακτηρίζεται από τεράστια ανασφάλεια, μόνιμη κρίση και απουσία οποιουδήποτε νόμιμου στάτους κβο. Είναι η πρώτη φορά τους τελευταίους δύο αιώνες που ο κόσμος έχει παντελή έλλειψη οποιουδήποτε θεσμικού διεθνούς συστήματος ή δομής.

Κανένας από τους υφιστάμενους παγκόσμιους θεσμούς –η Ε.Ε., το ΝΑΤΟ, η Ισλαμική Διάσκεψη, ο Αραβικός Σύνδεσμος, ο ΟΗΕ ή οποιοσδήποτε άλλος- δεν παρέχει στοιχειώδη ασφάλεια ούτε εμπνέει καμμιά αισιοδοξία στους λαούς του κόσμου. Οι φερόμενες σήμερα ως κυρίαρχες δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης, αυτές που διακήρυξαν και επιδιώκουν την επιβολή μιας νέας παγκόσμιας τάξης, δεν προέκυψαν από καμμία ιστορική αναμέτρηση ούτε διεθνή συνθήκη αλλά, δρώντας κυριολεκτικά σαν «αεροπειρατές», άρπαξαν τον πλανήτη μετά την δεκαετία του ’90, παίζοντας «εν ου παικτοίς», και τον οδηγούν στην άβυσσο.

Πίσω από την βιτρίνα της παγκοσμιοποίησης κρύβεται ένα ολόκληρο σκιώδες υπερκράτος κρατικών μυστικών, κρυφών στρατιωτικών βάσεων, «αόρατων» περιοχών από τον μέσο άνθρωπο, κρυμμένων εργαστηρίων όπου διαμορφώνονται «black projects» και απόρρητων υπηρεσιών που συνιστούν αυτό που οι γνωρίζοντες αποκαλούν «μαύρο κόσμο».

Ανάμεσά μας δρα και κινείται μια εξ ολοκλήρου σκιώδης βιομηχανία μυστικών αποστολών, πτήσεων χωρίς χαρακτηριστικά και περιτοιχισμένων χώρων με στρατιωτικά συρματοπλέγματα, που αναβιώνουν εικόνες από το Γ’ Ράϊχ και τα μυστικά πειράματα των Ναζί.
Αυτός ο μαύρος κόσμος συνολικά μπορεί να απασχολεί εκατομμύρια άτομα, στρατιωτικούς και πολιτικούς εργαζόμενους που έχουν εξουσιοδοτήσεις ασφαλείας υψηλής διαβάθμισης και οι δραστηριότητές τους παραμένουν εντελώς αθέατες από κάθε δίκτυο παγκοσμίως.
Όπως λέει ο Trevor Paglen, συγγραφέας του βιβλίου «The Dark Geography of the Pentagon’s Secret World», «Αυτή την στιγμή, σχεδόν τέσσερα εκατομμύρια άτομα στις ΗΠΑ έχουν μυστικές άδειες για να δουλεύουν σε απόρρητα προγράμματα, σε αντίθεση με τα σχεδόν 1,8 εκατομμύρια πολίτες που απασχολεί φανερά το αμερικανικό δημόσιο». Εκπληκτικό!

Είναι μια εποχή κρίσης καθοριστική για το προχώρημα ή το πισωγύρισμα της ανθρωπότητας, όπως και η ταραχώδης περίοδος του δέκατου ένατου αιώνα, την οποία αποτύπωσε με τρόπο γλαφυρό ο Κάρολος Ντίκενς στο εισαγωγικό κεφάλαιο του έργου του «Ιστορία Δύο Πόλεων».
«Ήταν η καλύτερη εποχή, ήταν η χειρότερη εποχή, ήταν η εποχή της λογικής, ήταν η εποχή της τρέλλας, ήταν τα χρόνια της πίστης, ήταν τα χρόνια της καχυποψίας, ήταν η εποχή του Φωτός, ήταν η εποχή του Σκότους, ήταν η άνοιξη της ελπίδας, ήταν ο χειμώνας της απελπισίας, είχαμε μπροστά μας τα πάντα, είχαμε μπροστά μας το τίποτα, όλοι πηγαίναμε κατευθείαν στον παράδεισο, όλοι πηγαίναμε κατευθείαν προς την κόλαση».

Στο έργο του «Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα», ο Ρώσος συγγραφέας της σοβιετικής περιόδου, Μιχαήλ Μπουλγκάκωφ, σατιρίζοντας τον ολοκληρωτισμό, την καθολική επιτήρηση και την πολιτική ανομία, μιλάει συμβολικά για τον «Χορό του Σατανά»…

Με μια παρόμοια κατάσταση μπορούμε να παραλληλίσουμε την σημερινή διεθνή πραγματικότητα, όπου οι Επικυρίαρχοι έχουν καταπατήσει τις περισσότερες από τις πολιτικές μας ελευθερίες, έχουν λεηλατήσει τα εθνικά θησαυροφυλάκια και έχουν εξαχρειώσει την οικονομία για το δικό τους προσωπικό όφελος.

Ο σημαντικός Βρετανός ιστορικός του 20ου αιώνα, Eric Hobsbawm, στον τελευταίο τόμο της ιστορίας του («The Age of Extremes, 1914-1991», Abacus, 1995) δίνει με σαφήνεια το στίγμα της εποχής που τώρα κορυφώνεται:
«Προς το τέλος του αιώνα, οι πολίτες απομακρύνονταν μαζικά από την πολιτική, αφήνοντας τις κρατικές υποθέσεις στην «πολιτική τάξη» -η έκφραση προέρχεται από την Ιταλία, μάλλον- οι οποίοι διάβαζαν ο ένας τους λόγους και τα άρθρα του άλλου, μιας ομάδας επαγγελματιών της πολιτικής με συγκεκριμένα συμφέροντα, δημοσιογράφων, ατόμων με επιρροή και άλλων, των οποίων η αξιοπιστία καταλάμβανε την χαμηλότερη θέση στις κοινωνιολογικές έρευνες.
Δεν γνωρίζουμε πού πηγαίνουμε. Γνωρίζουμε μόνο ότι η ιστορία μάς έφερε σ’ αυτό το σημείο. Όμως, ένα πράγμα είναι απλό. Αν η ανθρωπότητα θέλει να έχει μέλλον, δεν θα το καταφέρει επιμηκύνοντας το παρελθόν ή το παρόν. Αν προσπαθήσουμε να οικοδομήσουμε την τρίτη χιλιετία στην βάση αυτή, θα χάσουμε. Και το τίμημα μιας τέτοιας αποτυχίας, δηλαδή της εναλλακτικής πορείας προς μια διαφορετική κοινωνία, θα είναι το απόλυτο σκοτάδι». (σ.σ. 581, 585)
Στην ιστορία του 20ου αιώνα δεσπόζει ο ρόλος των δύο παγκοσμίων πολέμων και δεκάδων άλλων περιφερειακών συγκρούσεων, που σημάδεψαν την πορεία των γεγονότων μέχρι τη νέα χιλιετία. Οι περισσότεροι από αυτούς τους πολέμους υποκινήθηκαν και ελέγχθηκαν από τις ελίτ του χρήματος και τους τραπεζίτες, που κατηύθυναν παρασκηνιακά και τις δύο πλευρές του παιχνιδιού για να πετύχουν ένα όσο το δυνατόν προσχεδιασμένο αποτέλεσμα.

​Σήμερα, στις αρχές του 21ου αιώνα, η ανθρωπότητα δείχνει σαν το αβοήθητο θύμα μιας παγκοσμιοποίησης οργανωμένης και ποδηγετούμενης από τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα με την συνενοχή εξωνημένων πολιτικών. Δεν υπάρχουν ευσυνείδητοι ηγέτες με όραμα, ακεραιότητα, άνθρωποι της ειρήνης, της κατανόησης και της δημοκρατίας, που θα αναλάβουν υπεύθυνα τα συμφέροντα της ανθρωπότητας. Αντιθέτως, υπάρχει μια ολόκληρη «σκοτεινή γεωγραφία» που περικυκλώνει ό,τι έχει απομείνει από την παγκόσμια ανοικτή κοινωνία.

Η διαφορά της σημερινής παγκοσμιοποίησης από το παρελθόν είναι η ταχύτατη κίνηση μεγαλύτερων όγκων κεφαλαίου χάρη στην τεχνολογική επανάσταση που έχει γίνει. Γι’ αυτό οι σημερινοί θεωρητικοί της παγκοσμιοποίησης παραβλέπουν τους αποτυχημένους κύκλους του παρελθόντος, εξυμνούν τα πλεονεκτήματα της νέας τεχνολογίας και καλλιεργούν, εις μάτην βέβαια, ένα είδος τεχνολογικού μεσσιανισμού. Η δεύτερη σύγχρονη καινοτομία ήταν η επικράτηση του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού μοντέλου τις τελευταίες δεκαετίες ως το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα και η απορρύθμιση των κεντρικών διοικήσεων. Αυτό, όμως, κάνει, όπως φαίνεται, πιο επικίνδυνη την φάση της κατάρρευσης τόσο για την ίδια την ανθρωπότητα όσο και για το γήϊνο περιβάλλον.

Οι περισσότεροι ηγέτες-τέρατα του 21ου αιώνα συμπεριφέρονται σαν μανιακοί για την εξουσία και αδιαφορούν στο να τηρήσουν τις πολιτικές τους δεσμεύσεις προς το εκλογικό κοινό τους.

Η ανικανότητα του καπιταλισμού να ευοδώσει μακροπρόθεσμα σχέδια και να θέσει κοινωνικά, δημοκρατικά και οικολογικά όρια στο ιδιωτικό και το εταιρικό συμφέρον σε συμφωνία με το κοινό όφελος της ανθρωπότητας επιδεινώθηκε καταστροφικά με την μεταστροφή του σε νεοφιλελεύθερο και χρηματιστηριακό τουρμπο-καπιταλισμό το τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα.

Η προπαγάνδιση από τις ολιγάριθμες, αλλά εξαιρετικά πλούσιες και ισχυρές ελίτ, της ιδεολογίας της διαρκούς οικονομικής ανάπτυξης και ανταγωνιστικότητας έχει φέρει την ανθρωπότητα και τον πλανήτη σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι.
Αυτές υπηρετούν δουλικά την αγορά και νομίζουν ότι το δημοκρατικό σύστημα είναι ένα δευτερογενές προϊόν της ελεύθερης αγοράς. Η δημοκρατία, όμως, και ο καπιταλισμός είναι πλέον ανταγωνιστικές οντότητες. Η πραγματική δημοκρατία δεν κτίζεται πάνω στο ιδιωτικό συμφέρον και στην ασυδοσία των πολυεθνικών εταιρειών, δεν βασίζεται στο προσωπικό όφελος, αλλά στην αλληλεγγύη και το κοινό συμφέρον.

Ο σημερινός τουρμπο-καπιταλισμός είναι μια νευρωτική φαντασίωση παρά μια ιστορική εξέλιξη, όπως θέλουν να τον παρουσιάζουν τα ελεγχόμενα από τις μεγάλες εταιρείες μέσα ενημέρωσης.
Σύμφωνα με τον Δρ. Ρόμπερ Χερ (Robert Hare), έναν διεθνώς αναγνωρισμένο ψυχολόγο, ειδικό σε ψυχοπαθητικές συμπεριφορές, οι εταιρείες συμπεριφέρονται όπως και οι ψυχοπαθείς.
Οι τελευταίοι είναι περιβόητοι για την ικανότητά τους να ασκούν την γοητεία τους ως προκάλυμμα για να κρύψουν τις επικίνδυνες, μανιακές προσωπικότητές τους.

Όπως ένα ψυχοπαθές πλάσμα, η ανώνυμη εταιρεία δεν μπορεί ούτε να κατανοεί ούτε να δρα στην βάση της ηθικής, ώστε να μην προκαλεί ζημιά σε άλλους. Τίποτα στη νομική της υπόσταση δεν θέτει όρια στις πράξεις της στο κυνήγι των εγωϊστικών της στόχων, έτσι είναι υποχρεωμένη να προκαλέσει ζημιές όταν τα κέρδη που προέρχονται από αυτές ξεπερνούν τα κόστη.

Όπως οι ψυχοπαθείς, έτσι και οι εταιρείες συνηθίζουν να απομακρύνουν τα εμπόδια που βρίσκονται στον δρόμο τους. Οι κανόνες που περιορίζουν την ελευθερία τους στο να εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους και το φυσικό περιβάλλον είναι τέτοιου είδους εμπόδια, και οι εταιρείες έχουν παλέψει, με αξιοσημείωτη επιτυχία τα τελευταία δέκα χρόνια, να τα απομακρύνουν. Με διάφορες ομάδες πίεσης, με την βοήθεια των πολιτικών και με μεγάλες καμπάνιες σε θέματα δημοσίων σχέσεων, η δυνατότητα των νόμων να προστατεύουν το περιβάλλον και τον κόσμο από τις βλάβες που προκαλούν οι εταιρείες αποδυναμώθηκε σε μεγάλο βαθμό.

Η εταιρεία είναι ανεύθυνη γιατί «στην προσπάθειά της να εκπληρώσει τους στόχους της, θέτει τα πάντα σε κίνδυνο». Οι εταιρείες προσπαθούν «να παραπλανήσουν τους πάντες και τα πάντα, συμπεριλαμβανομένης και της κοινής γνώμης», και είναι μεγαλομανείς, αφού πάντα επιμένουν ότι «είμαστε το νούμερο ένα, είμαστε οι καλύτεροι». Έχουν έλλειψη συναισθηματικής κατανόησης και αντικοινωνικές τάσεις: «Η συμπεριφορά τους υποδεικνύει ότι δεν τους απασχολούν τα θύματά τους». Συχνά οι εταιρείες αρνούνται να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεών τους και είναι ανίκανες να νιώσουν μεταμέλεια: «Αν οι εταιρείες συλλαμβάνονταν από τον νόμο, θα πλήρωναν μεγάλα πρόστιμα και …θα συνέχιζαν να κάνουν αυτό που έκαναν και πριν. Στην πραγματικότητα, σε πολλές περιπτώσεις τα πρόστιμα και οι κυρώσεις που πληρώνουν οι εταιρείες είναι ασήμαντα σε σύγκριση με τα κέρδη που προκύπτουν από τις παραβάσεις τους». (Τζόελ Μπάκαν, The Corporation, Εκδ. ΚΨΜ, Αθήνα 2008).

Έχει καταστεί πλέον σαφές ότι ο συνδυασμός ενός συνόλου δυνάμεων που σχετίζονται με τον σημερινό καπιταλισμό καθιστούν την λειτουργία αυτού του συστήματος επιζήμια τόσο για την κοινωνία και τον πολιτισμό όσο και για το περιβάλλον.
Το ερώτημα τώρα είναι πώς θα περιφρουρήσουμε τα συμφέροντα της πολιορκημένης ανθρωπότητας από τον επερχόμενο Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο –πιο καταστροφικό απ’ ό,τι οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος μπορεί να φαντασθεί ακόμα και όσοι επιστήμονες και φιλόσοφοι έχουν την ιδιαίτερη ικανότητα να διαβλέπουν το μέλλον.

Ένας από τους σημαντικούς παράγοντες σ’ αυτή την δοκιμασία είναι ότι, ενώ τα πολιτικά, οικονομικά συστήματα, η δικαιοσύνη και η εκπαίδευση, η ιατρική και η πρόνοια έκαναν τεράστια άλματα τους τελευταίους δύο αιώνες, η διαδικασία αυτή έφερε εν τέλει σύγχυση και αποδόμηση στην αίσθηση του ιερού της ανθρώπινης ζωής. Μια νέα αντίληψη της αποστολής του Ανθρώπου σε σχέση με την ύπαρξη του Σύμπαντος και του πλανήτη Γη ίσως εκκολάπτεται υπογείως, αν και είναι ακόμα άγνωστη.

Ο Αϊνστάϊν είχε κάποτε μιλήσει για ένα είδος «οπτικής αυταπάτης της ανθρώπινης συνείδησης», που εμποδίζει τον άνθρωπο να βιώσει την ύπαρξή του, τις σκέψεις του και τα συναισθήματά του σε συνάφεια με τους άλλους και το Όλον. «Η αυταπάτη αυτή είναι ένα είδος φυλακής για μας», έλεγε, «που μας περιορίζει στις προσωπικές επιθυμίες και στην στοργή μόνο για τους λίγους κοντινούς μας».

Είμαστε περιχαρακωμένοι σε μια virtual “σκοτεινή γεωγραφία” όπου τα πάντα έχουν γίνει εμπόρευμα και μάρκετινγκ και πρέπει να απελευθερωθούμε από την φυλακή αυτήν . Με αυτή την οπτική και προοπτική πρέπει να δούμε τα τρέχοντα γεγονότα και τον κοινωνικό αναβρασμό που επικρατεί στην εποχή μας.

Πηγή "Ολυμπία", δημοσιεύθηκε στο Τρίτο Μάτι τ.219, Απρίλιος 2014


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Μπορεί ο Αυστραλός χάκερ Τζούλιαν Ασάνζ να έγινε διάσημος μετά την προ τετραετίας τιτάνια κόντρα του με την αμερικανική κυβέρνηση για το WikiLeaks, δεν είναι όμως ο μόνος, αλλά ούτε και ο πρώτος που δημιούργησε έναν οργανισμό με στόχο τη δημοσίευση εγγράφων τα οποία διαφορετικά δεν θα έβλεπαν το φως της δημοσιότητας. Ο πρώτος «διδάξας» ήταν το Cryptome, ένας ιστότοπος που ξεκίνησε τη δράση του μία δεκαετία προτού εμφανιστεί το WikiLeaks και ακόμη χαρακτηρίζεται ως «το πιο επικίνδυνο site στον κόσμο». Πίσω του κρύβεται μια ηγετική μορφή, μια γυναίκα έτοιμη για όλα, η Ελληνίδα Ντέμπορα Νάτσιος.

Η ψηφιακή βιβλιοθήκη Cryptome, που αποτέλεσε πρότυπο για όλες τις μεθεπόμενες αποκαλυπτικές ιστοσελίδες, δημιουργήθηκε με στόχο τη δημοσιοποίηση μυστικών κρατικών εγγράφων και υλικού που μπορούν να ξεμπροστιάσουν πολιτικούς, να ξεγυμνώσουν συνωμοσίες, να ξεσκεπάσουν τους κατασκόπους και να αποκαλύψουν τις πιο σοκαριστικές αλήθειες.
Όταν τον Ιούνιο του 1996 η Ντέμπορα Νάτσιος και ο Τζον Γιανγκ έβγαλαν στον αέρα το Cryptome, ο κυβερνοχώρος ήταν σχεδόν στα σπάργανα και οι πολίτες που είχαν πρόσβαση στο ίντερνετ πολύ λίγοι. Ισως γι' αυτό, αρχικά, κανείς δεν του έδωσε μεγάλη σημασία. Ο Γιανγκ τότε ήταν ήδη 60 ετών, εκείνη όμως ήταν περίπου μία εικοσαετία πιο νέα και είχε πολύ περισσότερους λόγους -βιώματα ζωής- για να επαναστατήσει ενάντια στα κρατικά μυστικά. Ο πατέρας της ήταν ένας από τους πιο επιτυχημένους πράκτορες της CIA και η ίδια μεγάλωσε ακολουθώντας τον σε όλες τις χώρες που τον καιρό της δράσης του είχαν ταραχές, από την Ελλάδα -όπου γεννήθηκε- έως το Βιετνάμ, τη Γαλλία, την Κορέα, την Αργεντινή, το Ιράν και τις Κάτω Χώρες.

Ο πατέρας
Κόρη του Νίκολας Αντριου (που άλλαξε το πραγματικό και δύσκολο στην προφορά για τους Αμερικανούς όνομά του από Παπαναστασίου σε Νάτσιος), η Ντέμπορα μεγάλωσε με ορθόδοξες και ελληνικές αρχές, καθώς ο πατέρας της ήταν ενεργό μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας Αγία Τριάδα στο Λόουελ, όπου γεννήθηκε, ενώ ήταν πρόεδρος της διοικούσας επιτροπής που έχτισε το Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο στην πόλη και ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Πολιτιστικής Εταιρίας. Ο Νίκολας έφυγε από τη ζωή πριν από μία δεκαετία, σε ηλικία 84 ετών, έχοντας ζήσει μια περιπετειώδη ζωή, που συμπεριλάμβανε την ηρωική του δράση στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου υπηρέτησε στη Βόρεια Αφρική και την Ιταλία και διορίστηκε αρχηγός της Στρατιωτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών. Η καριέρα του ακολούθησε τον ίδιο δρόμο και σε καιρό ειρήνης, με τον δυναμικό Νίκολας Αντριου Νάτσιος να έχει εξαιρετικά ενεργό ρόλο στη νεοσύστατη τότε CIA, υπηρετώντας για 29 χρόνια σε υπερπόντιες αποστολές, συχνά ως «επικεφαλής σταθμού» (ο κορυφαίος δηλαδή αξιωματικός της μυστικής υπηρεσίας στις αποστολές). Οι επιτυχίες του του έφεραν βραβεύσεις, τιμητικές διακρίσεις και μετάλλια από διάφορα κράτη, μεταξύ των οποίων και το Μετάλλιο Διακεκριμένων Υπηρεσιών από την Ελλάδα.

Από τα τέσσερα παιδιά του (και τα τέσσερα κορίτσια) πολύ γρήγορα έγινε σαφές πως το δεύτερο θα ήταν πολύ διαφορετικό, μια αληθινή επαναστάτρια. Ενώ η μεγαλύτερη αδερφή της Χριστίνα, που γεννήθηκε επίσης στην Αθήνα, έγινε επιχειρηματίας και παράλληλα διατήρησε την παρουσία της στις ελληνορθόδοξες και τοπικές κοινότητες και η μικρότερη αδερφή της Βάλερι παντρεύτηκε έναν διάσημο οικονομολόγο, τον Καναδό Robert Alexander Mundell, που βραβεύτηκε με Νόμπελ το 1999 ως ο επιστήμονας που οι ιδέες του άνοιξαν τον δρόμο για το ευρώ, η Ντέμπορα έμπλεξε με το κίνημα των κυβερνοπάνκ, ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε έναν αντιδραστικό ακτιβιστή (κατά πολύ μεγαλύτερό της), τον Τζον Γιανγκ, και έφτιαξε μαζί του το Cryptome.
Αρχιτέκτονες και οι δύο, γνωρίστηκαν το 1993, όταν εκείνος ήταν ήδη επιτυχημένος στον τομέα του. Με δικό του γραφείο από το 1973, είχε τέσσερα μεγάλα παιδιά, ακτιβιστική δράση πολλών ετών και ήταν από τους πρώτους που προσχώρησαν στο κίνημα των Chypherpunk, το οποίο στις αρχές της δεκαετίας του '90 (όταν η τεχνολογία της κρυπτογράφησης τέθηκε υπό τον μοναδικό έλεγχο της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφαλείας) παρείχε τα κλειδιά για να σπάσουν οι πολίτες τους κώδικες. Παραμένοντας πιστό μέλος της ομάδας του underground της πληροφορικής και ακολουθώντας λίγο - πολύ αυτή τη φιλοσοφία, ο Τζον, με «συνεργό» του την Ντέμπορα, έφτιαξε το Cryptome. «Θυμάμαι ότι για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ήμασταν οι μόνοι αρχιτέκτονες μέσα σε μια κοινότητα ειδικών της πληροφορικής, κρυπτογράφων, τεχνικών» λέει εκείνη γυρίζοντας πίσω, στην εποχή που η ιστοσελίδα ήταν ακόμη μια ρευστή ιδέα στους κύκλους των Chypherpunk, όπου σύχναζαν.
Πολύ αργότερα, όταν το Cryptome είχε ήδη φέρει τα πάνω κάτω και είχε ιστορία μίας δεκαετίας, ο Αυστραλός χάκερ Τζούλιαν Ασάνζ, αναζητώντας ιδρυτικά μέλη για το WikiLeaks απευθύνθηκε στο Τζον -τον οποίο ωστόσο δεν ήξερε προσωπικά- και του αποκάλυψε το μυστικό του, για να πάρει μια κρυπτογραφημένη απάντηση με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο ότι ο ίδιος θα είναι από τους μεγαλύτερους βοηθούς και θαυμαστές του εγχειρήματος. Τα πράγματα άλλαξαν, όμως, στην πορεία και οι ιδρυτές του Cryptome κράτησαν καθαρά αποστάσεις από τον Ασάνζ, ενώ ο Γιανγκ έχει δηλώσει μεταξύ άλλων ότι ο ιδρυτής του WikiLeaks είναι «νάρκισσος» και ότι το σάιτ «λειτουργεί ως βιτρίνα της CIA».

Διαλέξεις
Σήμερα η Ντέμπορα και ο Τζον διατηρούν το αρχιτεκτονικό τους γραφείο στη Νέα Υόρκη, συνεχίζουν να ενοχλούν με το επικίνδυνο site τους, γράφουν βιβλία και δίνουν διαλέξεις, κάνοντας συχνές αναφορές στον πολιτισμό, τις αρχές και τα τεχνολογικά επιτεύγματα της αρχαίας Ελλάδας. Η ίδια η Ντέμπορα έχει ασχοληθεί διεξοδικά με την περίπτωση της Ελλάδας και τη δράση των Αμερικανών πρακτόρων στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου, αποφεύγει ωστόσο να μιλάει για τον πατέρα της, ο οποίος είχε απαγορεύσει και στον γαμπρό του να του κάνει οποιαδήποτε ερώτηση για την εποχή που ήταν ενεργός πράκτορας.


«Tο Google των εγγράφων της εθνικής ασφάλειας»
«Όλα αυτά τα χρόνια ξεσκεπάσαμε 276 Βρετανούς πράκτορες της Μ16, 400 Γιαπωνέζους αξιωματικούς των μυστικών υπηρεσιών και 2.619 πηγές της CIA». Ο Τζον Γιανγκ δεν μιλάει συχνά, αλλά όταν το κάνει μιλάει με νούμερα και με απόλυτη σαφήνεια. Κάπως έτσι άλλωστε είναι και ο σχεδιασμός του Cryptome, της ιστοσελίδας που συχνά αποκαλείται «το Google των εγγράφων της εθνικής ασφάλειας» ή «η μηχανή που σκοτώνει τα μυστικά»: καθαρός, ευκρινής, με λευκό φόντο και με τους συνδέσμους στη σειρά ο ένας κάτω από τον άλλον να παρουσιάζονται με κόκκινο, όταν οδηγούν σε έγγραφα αρχείου και με μαύρα γράμματα, όταν οδηγούν σε κείμενα. Η σειρά δεν έχει κάποια συγκεκριμένη τάξη και άλλες πληροφορίες είναι ήδη διαθέσιμες στο κοινό, ενώ άλλες βγαίνουν για πρώτη φορά. Αντίστοιχα, άλλοι σύνδεσμοι είναι βαρετοί για το ευρύ κοινό (όπως τα κλειδιά για κρυπτογραφημένους κώδικες) και άλλοι κόβουν την ανάσα με τις πληροφορίες που παρέχουν. Μία από τις ενέργειες του Cryptome που έκαναν πάταγο, για παράδειγμα, είναι η αποκάλυψη της ταυτότητας της αναλύτριας της CIA που οδήγησε στον εντοπισμό του Οσάμα Μπιν Λάντεν ενώ έδωσε στη δημοσιότητα φωτογραφίες του πράκτορα που τον κυνήγησε.

Τα... κατεβάσματα και οι επισκέψεις του FBI
To Cryptome «δοκίμασε» την κρατική δυσαρέσκεια πολύ πριν από το WikiLeaks, που έγινε στόχος το 2010. Ηταν το 1999, όταν η Ντέμπορα και ο Τζον δημοσίευσαν τον κατάλογο των αξιωματικών της υπηρεσίας κατασκοπίας της Βρετανίας (Military Intelligence/ section 6, ή MI6) και η βρετανική κυβέρνηση ζήτησε από την υπηρεσία παροχής διαδικτύου να «κατεβάσει» το site. H εταιρία αρνήθηκε, αλλά λίγο αργότερα ξαφνικά ανακοίνωσε πως διακόπτει τη συνεργασία και ο Γιανγκ με τη Νάτσιος μεταφέρθηκαν αμέσως σε άλλη εταιρία. Εκτοτε το Cryptome έχει «μπλοκαριστεί» και έχει «κλείσει» αρκετές φορές, αλλά επανέρχεται κάθε φορά με περισσότερη δύναμη. Μάλιστα μέχρι και η υπηρεσία PayPal μπλόκαρε το 2010 τις δωρεές που είχαν ως αποδέκτη τον ιδρυτή του σάιτ. Τόσο ο Τζον όσο και η Ντέμπορα έχουν δηλώσει πώς έχουν δεχτεί στο σπίτι τους επισκέψεις από το FBI, ότι οι αξιωματούχοι της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας παρακολουθούν με ενδιαφέρον την ιστοσελίδα και πως όλοι θα ήθελαν να ξέρουν από πού το ζευγάρι παίρνει τις πληροφορίες που δημοσιοποιεί. Για την ιστορία, το Cryptome έχει στα δεδομένα του έως τώρα 71.000 αρχεία pdf και περίπου 6.800.000 σελίδες.

Πηγή "EspressoNews"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Υπό τον έλεγχο των μαχητών του Ισλαμικού Κράτους περιήλθε το μεγαλύτερο φράγμα του Ιράκ στη Μοσούλη, στον Τίγρη ποταμό, μετά την υποχώρηση των κουρδικών δυνάμεων ασφαλείας, όπως επιβεβαίωσαν πηγές από τους πεσμεργκά.

Οι πεσμεργκά υποχώρησαν από το φράγμα που βρίσκεται περίπου 40 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πόλης, αφού οι τζιχαντιστές τους έδωσαν τελεσίγραφο δύο ωρών να αποχωρήσουν χωρίς μάχη.

Με την κατάληψη του φράγματος αυτού οι ισλαμιστές μαχητές, που έχουν απειλήσει ότι θα προελάσουν ως τη Βαγδάτη και θα ανατρέψουν την κυβέρνηση της χώρας, έχουν πλέον τη δυνατότητα να προκαλέσουν πλημμύρες σε μεγάλες πόλεις του Ιράκ.

Εξάλλου σήμερα οι μαχητές του ΙΚ κατέλαβαν δύο ακόμη πόλεις στο βόρειο Ιράκ, τη Σίντζαρ και την Ουάνα, αφού εκδίωξαν τους κούρδους μαχητές, συνεχίζοντας την προέλαση τους στις κουρδικές περιοχές.

Υπό τον έλεγχο των τζιχαντιστών έχει περιέλθει και η πόλη Ζούμαρ, αλλά και η πετρελαιοπηγή Άιν Ζάλα και περίπου 10 ακόμη χωριά στην περιοχή.

Όπως ανέφερε η ίδια η οργάνωση στο Twitter έχει φτάσει «στο τρίγωνο των συνόρων μεταξύ του Ιράκ, της Συρίας και της Τουρκίας».

Σχόλιο ιστολογίου: Η διαχείριση του φράγματος δίνει την μέγιστη ισχύ σε όποιον το κατέχει. Τι θα συμβεί, στην ευρύτερη περιοχή, εάν οι τζιχαντιστές αποφασίσουν να διακόψουν την ροή του νερού στις εξαρτώμενες από το συγκεκριμένο φράγμα περιοχές;


Γράφει ο  Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης

Σε αυτόν τον άγριο κόσμο, όπου κυριαρχεί ακόμα το δίκαιο του ισχυροτέρου, ο νόμος του ξίφους, δεν υπάρχει άλλη προσέγγιση από την εθνοκεντρική. Κανείς ξένος δεν θα μας νοιαστεί περισσότερο από τους μετέχοντες στο έθνος μας, κανείς δεν θα θυσιαστεί και δεν θα πολεμήσει για εμάς. Και όσοι λίγοι το έκαναν για εμάς, φιλέλληνες στην Παλιγγενεσία, ήταν πρώτα πρώτα φλογεροί πατριώτες του έθνους τους. Αγαπούσαν τη χώρα τους, κι έτσι συγκινούνταν από τον αγώνα και την αγάπη μας για τη δική μας χώρα.

Το 'χε πει και ο Χο Τσι Μινχ, που, όσο να 'ναι, ήταν πιο αριστερός από τον Αλέξη, τη Δούρου και τον Παπαδημούλη: «Δεν μπορείς να είσαι αληθινός διεθνιστής αν δεν είσαι πατριώτης, και το αντίστροφο». Το καταστατικό των Σαντινίστας ξεκινούσε με τη φράση «Somos Nacionalistas» («Είμαστε εθνικιστές»). Στην Κούβα απ’ άκρου εις άκρον είναι γραμμένο το σύνθημα «Patria o Muerte» («Πατρίδα ή Θάνατος»).

Στις χίμαιρες και στα όνειρά τους, που συνήθως καταλήγουν σε εφιάλτες, οι φανατικοί της «πολιτικής ορθότητας» της ημετέρας Αριστεράς απλά αρνούνται να αποδεχθούν την πραγματικότητα του ιστορικού βίου των λαών.

Με επικίνδυνη βλακεία, βασισμένη σε ιδεολογήματα της ψευτοθρησκείας του μαρξισμού και των παραφυάδων του, προτάσσουν ξένα συμφέροντα από αυτά του Ελληνισμού. Η απέχθειά τους προς την ιδέα του έθνους και η υστερική αφοσίωσή τους στον διεθνισμό, όπως διεστραμμένα τον αντιλαμβάνονται, οδηγεί σε τραγελαφικά υποκριτικές ή σχεδόν σχιζοφρενικά αντιφατικές συμπεριφορές.

Η συντριπτική πλειονότητα από αυτά τα πρωτοκλασάτα «νούμερα», που βλέπετε να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για τις εκατόμβες στη Γάζα λες και είναι το χωριό τους, δεν πάτησαν ποτέ το πόδι τους σε εκδήλωση για την παράνομη εισβολή και κατοχή της Κύπρου από τον «Αττίλα», για τους αγνοουμένους, για απόδοση τιμών στην ΕΟΚΑ, για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων και του Ελληνισμού στη Μικρά Ασία από την Τουρκία. Δεν σας λέω καν ότι ποτέ δεν οργάνωσαν οι ίδιοι εκδήλωση για όλα αυτά. Ούτε που τους πέρασε από το μυαλό. Αλλωστε, είμαστε η χώρα όπου οι πόρνες των πρεσβειών και οπαδοί του Σχεδίου Απαρτχάιντ / Ανάν για την Κύπρο υποδύονται τους «προοδευτικούς» και καθυβρίζουν ως φασίστες τους αντιτιθέμενους σε αυτόν τον τρίτο και τελευταίο «Αττίλα».

 Ο,τι αφορά τον Ελληνισμό, ό,τι τονίζει τον εθνικό χαρακτήρα, καταγγέλλει τη γενοκτονική συμπεριφορά της Τουρκίας ή θυμίζει εθνικούς αγώνες, διεκδικεί την ελευθερία της Κύπρου και προτάσσει τον ελληνικό χαρακτήρα αυτής και της Βορείου Ηπείρου προκαλεί αναφυλαξία στην κολωνακιώτικη και εξαρχειώτικη βαριά κι ασήκωτη πρόοδο.

Σεληνιάζονται με τους κορμοράνους στον Κόλπο, τις μαϊμούδες που κινδυνεύουν στον Αμαζόνιο, το σύμφωνο συμβίωσης του Μήτσου και του Μπάμπη, αλλά μια ζωή γράφανε στα σινιέ παπούτσια τους την Κύπρο και ακόμα περισσότερο τη Βόρεια Ηπειρο, καθότι εκεί ο Αλβανός χασάπης ήταν «σύντροφος» υπό ευρεία έννοια.
Οι γονείς πολλών αγνοουμένων του 1974 πέθαναν ένας ένας, με τον καημό στο βλέμμα, αλλά ποτέ τους δεν συναπάντησαν τη φλογερή αλληλεγγύη αυτών που ολοφύρονται καθημερινά στην μπατιρημένη και έτοιμη για μπάρκο «Αυγή», στο απλήρωτο -μπαμπέση, καπιταλισμέ!- «ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ» και αλλού για ξένες πατρίδες, ξένους λαούς, ξένα νιτερέσα.

Αμα μιλάς ελληνικά και είσαι χριστιανός ή σκέτα χριστιανός, χεσμένο σ’ έχουν οι σύντροφοι κι εσένα και το αίμα σου, και τα σφαγμένα ή βιασμένα παιδιά σου, και την καταπατημένη γη σου, και τα λεηλατημένα μνημεία σου.

Μα, είπαμε ποιος είναι ο ιδανικός άνθρωπος για την καθ' ημάς «πρόοδο»: gay μουσουλμάνος λαθρομετανάστης που εκτρέφει καρέτα καρέτα.

Απλό αυτό που λέω. Οποιος δεν κάνει πρώτα το καθήκον του απέναντι στον λαό του ή, ακόμη χειρότερα, καθυβρίζει τον λαό του, αντιστρατεύεται τα συμφέροντα και την ασφάλεια του έθνους του και ωρύεται για οποιουσδήποτε άλλους και μόνο γι’ αυτούς, αρκεί να είναι μακριά και ξένοι, είναι απλά παλιάνθρωπος - ένας διεστραμμένος παλιάτσος που καμώνεται τον «ευαίσθητο» και «προοδευτικό» της μόδας.

Αδέσποτο σκύλο στο Σύνταγμα τον υπολήπτομαι περισσότερο από αυτούς που καθυβρίζουν την πατρίδα τους και γίνονται οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» του τουρκικού ή αραβικού ισλαμοφασισμού, του σοβινισμού των Σκοπιανών επιγόνων του φίλου και συνεργάτη του Χίμλερ, του Ιβάν Μιχαήλοφ, από αυτούς που επιθυμούν ως «πολυπολιτισμική πρόοδο» την πλημμυρίδα της μουσουλμανικής λαθρομετανάστευσης στη χώρα μας. Υπάρχουν ανάμεσά μας δίποδα που θεωρούν τους οπαδούς των αποκεφαλισμών, της κλειτοριδεκτομής, του ραβδισμού γυναικών, της παιδοφιλίας, της κτηνοβασίας και της κακοποίησης των γυναικών ως δήθεν κομμάτι ενός «πολύχρωμου» κόσμου. Επιθυμούν διακαώς τη διάσπαση της ομοιογένειάς μας - τη θεωρούν «αντιδραστική». Θέλουν να γίνουμε ένας ωραίος ροζ πολτός.

Δεν μπορείς να είσαι διεθνιστής, αν δεν είσαι πατριώτης.

Δεν μπορείς να κατανοήσεις την αγάπη των άλλων για την πατρίδα τους και να τους συνδράμεις, αν δεν αγαπάς με φλόγα τη δική σου πατρίδα. Δεν μπορείς να χύνεις δάκρυα για το αίμα των άλλων, όταν μένεις αδάκρυτο μοσχάρι στο αίμα των πατέρων και των αδελφών σου και ασεβείς στη μνήμη και στους αγώνες τους.
Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν αυτό το συγκεκριμένο είδος Αριστεράς δεν είναι απλά ψευτοθρησκεία, αλλά μια συλλογική διαταραχή…

Πηγή "Κυριακάτικη Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Ο τούρκος πρωθυπουργός Ερντογάν κατάφερε, μεταξύ άλλων να τον αποφεύγει στο τηλέφωνο ο Μπάρακ Ομπάμα
Πως οδηγήθηκε η φιλόδοξη Άγκυρα από το δόγμα Νταβούτογλου στη διεθνή απομόνωση

Γράφει η Τάνια Μποζανίνου

Τη «φωνή των καταπιεσμένων», από το Αφγανιστάν ως τη Συρία και από τη Σομαλία ως την Αίγυπτο, και όσων αρνούνται να θεωρηθούν «ο άλλος» σε σχέση με τη Δύση, δεσμεύτηκε ότι θα αποτελέσει ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αν, όπως όλα δείχνουν, εκλεγεί πρόεδρος την ερχόμενη Κυριακή.
Δεσμεύτηκε, επίσης, ότι θα συνεχίσει τις προσπάθειες να γίνει η Τουρκία πλήρες μέλος της Ε.Ε. Παρά τον αυταρχισμό και τη διαφθορά που χαρακτηρίζει την πρωθυπουργία του Ερντογάν τα τελευταία χρόνια, θεωρείται εφικτό να λάβει πάνω από 50% των ψήφων από τον πρώτο γύρο.

Στην αρχή της 12ετούς πρωθυπουργίας του η Τουρκία παρουσιαζόταν ως υπόδειγμα ισλαμικής δημοκρατίας. Το «τουρκικό μοντέλο» προωθούνταν στις γειτονικές χώρες, ενώ το «δόγμα Νταβούτογλου», του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας –και πιθανότερου διάδοχου του Ερντογάν στην πρωθυπουργία- υποσχόταν «μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες».

Σήμερα η Τουρκία βρίσκεται απομονωμένη στην περιοχή της, αλλά και διεθνώς, όπως δείχνει η πρόσφατη άρνηση του αμερικανού προέδρου Μπάρακ Ομπάμα να βγει στο τηλέφωνο με τον Ερντογάν, τον οποίο παρέπεμψε στον αντιπρόεδρο Τζο Μπάιντεν.
Στη Μέση Ανατολή η Άγκυρα έχει χάσει τη δυνατότητα να συνομιλεί με το Ιράκ, τη Συρία, το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Οι μόνοι εταίροι της στην περιοχή είναι η Περιφερειακή Κυβέρνηση του Ιρανικού Κουρδιστάν, ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός και η Χαμάς.

Οι αντίπαλοι του Ερντογάν τον κατηγορούν ότι «έκοψε τις γέφυρες» με τους γείτονες, με δεδομένο ότι η Άγκυρα βρίσκεται στα μαχαίρια με τη Βαγδάτη επειδή την παρακάμπτει αγοράζοντας πετρέλαιο απευθείας από το Κουρδιστάν, με τη Δαμασκό επειδή υποστηρίζει όσους πολεμούν τον Μπασάν Αλ Άσαντ, με το Ισραήλ από το περιστατικό του «Μαβί Μαρμαρά» (του τουρκικού πλοίου που επιχείρησε να σπάσει τον αποκλεισμό της Γάζας το 2010 και δέχθηκε επίθεση από Ισραηλινούς κομάντος με θύματα 10 τούρκους) και με το Κάιρο από πέρυσι το καλοκαίρι λόγω του στρατιωτικού πραξικοπήματος του Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι (που ανέτρεψε τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και στενό σύμμαχο του Ερντογάν).
Με αυτά τα δεδομένα είναι δύσκολο να αντιστρέψει ο τούρκος πρωθυπουργός την κατάσταση και να παίξει ισχυρό ρόλο στη Μέση Ανατολή ακόμη κι αν εκλεγεί πρόεδρο με υψηλό ποσοστό.

Δεν πάνε πολλά χρόνια που ο Αχμέτ Νταβούτογλου καυχιόταν ότι «η Τουρκία είναι τόσο μεγάλος παίκτης στην περιοχή που ούτε μύγα δεν μπορεί να πετάξει χωρίς να έχει ενημερωθεί προηγουμένως η Άγκυρα».
Σήμερα η έκφρασή του αυτή είναι αντικείμενο χλευασμού από την αντιπολίτευση.

Όπως και τα «μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες», πολιτική που κορυφώθηκε το 2009 με τις ταυτόχρονες προσπάθειες προσέγγισης με την Αρμενία και το Ιρακινό Κουρδιστάν. Με την Αρμενία υπογράφηκαν πρωτόκολλα τα οποία καμία από τις δύο πλευρές δεν έχει επικυρώσει, ενώ αμφότερες κάνουν το παν για να τα καταργήσουν.

Ο ρόλος της Τουρκίας ως μεσολαβητή μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ δεν έχει νόημα σήμερα, καθώς η Τεχεράνη συνομιλεί απευθείας με την Ουάσιγκτον, ενώ η τουρκική διαμεσολάβηση μεταξύ Ισραήλ και Συρίας έχει εντελώς ξεπεραστεί από τις εξελίξεις.

Το μοναδικό επίτευγμα του Ερντογάν που παραμένει σε ισχύ είναι η προσέγγιση με το Κατάρ. Η Ερντογανική πλευρά περιγράφει την τουρκική απομόνωση ως «μοναξιά που αξίζει τον κόπο». Οι επικριτές του ανησυχούν ότι θα παραταθεί λόγω του συναισθηματικού τρόπου με τον οποίο ο Ερντογάν λειτουργεί τελευταίως στην εξωτερική πολιτική.

Το «ξεχασμένο» Κυπριακό

Εν μέσω των πιεστικών προβλημάτων στη Συρία, στο Ιράκ, στη Γάζα και στην Ουκρανία (με την οποία η Τουρκία συνορεύει δια θαλάσσης), η πρόσφατη 40η επέτειος του Κυπριακού πέρασε σχεδόν απαρατήρητη. Το άλλοτε «εθνικό ζήτημα» της Τουρκίας έχει περάσει πλέον στα ψιλά των εφημερίδων της γειτονικής χώρας και αυτό δεν αναμένεται να αλλάξει αν εκλεγεί πρόεδρος ο Ερντογάν.
Είναι τεράστια η αντίθεση με την περίοδο από την δεκαετία του ’60 ως τη δεκαετία του ’90, όταν σχεδόν το 60% των διεθνών ειδήσεων στις τουρκικές εφημερίδες αφορούσε την Κύπρο και αυτό οφείλεται εν μέρει στο ότι ο Ερντογάν περιόρισε την επιρροή του στρατού στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας.

«Πολιτική πέραν των δυνατοτήτων της χώρας»-

Δεν αναμένονται αλλαγές στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, αν εκλεγεί πρόεδρος ο Ερντογάν, λέει ο Καμέρ Κασίμ, αντιπρόεδρος του USAK, του Οργανισμού Διεθνών Στρατηγικών Ερευνών, ενός think tank της Άγκυρας, που ειδικεύεται σε θέματα ασφαλείας και διεθνών σχέσεων, και κοσμήτορας του Πανεπιστημίου Αμπάντ Ιζέλ Μπαϊσάλ.
Το δόγμα Νταβούτογλου για «μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες», όπως και την εξαγγελία του Ερντογάν ότι θα αποτελέσει τη «φωνή των καταπιεσμένων, από το Αφγανιστάν ως τη Συρία», ο κ. Κασίμ τα θεωρεί «ιδεαλιστική διεθνή πολιτική πέραν των δυνατοτήτων της Τουρκίας».

«Δεν μπορούμε να ελέγξουμε αυτά που συμβαίνουν στην Συρία ή στο Ιράν. Ό,τι και αν κάνουμε, θα υπάρξουν διαφωνίες με κάποιον από τους 11 γείτονές μας, με τους οκτώ συνορεύουμε από ξηρά και με τους τρεις από θάλασσα», λέει ο κ. Κασίμ και τονίζει: «Οι γείτονές μας στην Μέση Αναστολή έχουν προβλήματα. Το Ιράκ διαλύεται, η Συρία είναι σε πόλεμο. Η Τουρκία υποστηρίζει τις συνομιλίες για τα πυρηνικά του Ιράν, όμως για τη Συρία έχει διαμετρικά αντίθετη άποψη από την Τεχεράνη. Οι γείτονές μας προς δυσμάς, Ελλάδα και Βουλγαρία, έχουν τα δικά τους προβλήματα λόγω της οικονομικής κρίσης».

Η τουρκική εξωτερική πολιτική επικεντρώνεται τα τελευταία χρόνια στην Ανατολή, ενώ «οι σχέσεις με την Ελλάδα είναι σε δεύτερη μοίρα», προσθέτει ο κ. Κασίμη, καταλήγοντας «στο επίκεντρο βρίσκεται η Συρία αλλά και το Ιράκ καθώς η Άγκυρα σύσφιξε πρόσφατα τις σχέσεις με το αυτόνομο Κουρδιστάν, ενώ έχει απομακρυνθεί από τη Βαγδάτη. Στο Παλαιστινιακό η Τουρκία δεν μπορεί να κάνει και πολλά, καθώς οι σχέσεις με το Ισραήλ είναι παγωμένες, όπως και με την Αίγυπτο (η Άγκυρα έχει αποσύρει τους πρεσβευτές της από τις δύο αυτές χώρες).
Η Τουρκία αντιτάχθηκε στο πραξικόπημα στο Κάιρο και αυτό την έχει φέρει και σε αντίθεση με άλλες χώρες της ευρύτερης περιοχής, όπως η Σαουδική Αραβία».

Πηγή εφημ. «Το Βήμα»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος

Σήμερα ο μεγάλος δυνάστης του ελληνικού λαού, ο μεγάλος καταστροφέας της ελληνικής κοινωνίας, ο… «κυανοπώγων» των Ελλήνων, δεν είναι μια νέα οθωμανική κατοχή αλλά η αποκαλούμενη ελληνική εφορία ενός προδοτικού και διεφθαρμένου πολιτικού καθεστώτος που είναι αδίστακτο μπροστά στην λεηλασία του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας.
Είναι καταπληκτικό το μένος όλων αυτών που βρίσκονται, ελέω ξένων εχθρών μας στην εξουσία, κατά της όποιας περιουσίας που απέκτησε ο δύσμοιρος κάτοικος αυτής της χώρας μετά από δεκαετίες σκληρής εργασίας, εναντίον της όποιας οικονομίας απέκτησε μετά από δεκαετίες επίπονης εργασίας μετά από δεκαετίες μεγάλων θυσιών, εναντίον της όποιας οικονομικής δυνατότητας επιβίωσης του.
Ο σημερινός κάτοικος αυτής της χώρας δεν έχει δικαίωμα να σηκώσει το κεφάλι από τις αλλεπάλληλες κλήσεις που τον καλούν να βγάλει ακόμα και τα… εντόσθια του και να τα καταθέσει στον βωμό μιας από τις πιο διεφθαρμένες κυβερνήσεις που κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο.

Σε άλλες ζοφερές περιόδους της ιστορίας του ελληνισμού, όπως η μακροχρόνιος οθωμανική κατοχή, είχαμε και τότε τα χαράτσια που έμειναν στην ιστορία σαν δείγμα μιας αδίστακτης και ληστρικής εξουσίας, αλλά υπήρχε και η μεγάλη ελπίδα για το μέλλον της αποτίναξης του αλλόδοξου και αλλόφυλου ζυγού.
Σήμερα ο ζυγός αυτός δεν είναι ούτε αλλόφυλος, ούτε αλλόδοξος και το πιο χειρότερο, είναι πολύ πιο σκληρός και πιο αδυσώπητος. Φτάνει στο σημείο να θέλει να σου αρπάξει και την ίδια σου την ανάσα, την οποία θα πρέπει να την πληρώσεις πολύ ακριβά με τα φορολογικά μέτρα αυτών που κατάκλεψαν και καταλήστεψαν σε όλη την πολιτική τους ιστορία αυτό το κράτος.

Αλλά το πιo εξοργιστικό σε όλα αυτά είναι ότι ενώ η ελληνική κοινωνία πυρπολείται καθημερινά από την φορολογική λαίλαπα, ενώ άνθρωποι αξιοπρεπείς βουλιάζουν και πνίγονται καθημερινά από την φορολογική ανθρωποκτόνο εξόντωση, αυτοί επιμένουν να μας αρπάζουν δια της βίας τον ίδιο μας τον εγκέφαλο και να τον γεμίζουν σαν… δοχείο απορριμμάτων με τα διάφορα «σαξές στόρι» τους, να καρφώνουν χαμογέλα στα μπαρουτοκαπνισμένα πρόσωπα μας και να μας κάνουν να εμφανιζόμαστε διεθνώς ευτυχισμένοι που μας έκαψαν το σπίτι, έδιωξαν τα παιδιά μας σε άλλες χώρες και τώρα ξεπουλούν ακόμα και την ίδια την ελληνική γη στους διεθνείς τοκογλυφικούς καρχαρίες που δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο.
Έτσι, εικόνες από ατέλειωτα γλέντια, παραλίες με χιλιάδες παραθεριστές που κυκλοφορούν ημίγυμνοι, τουρκικά σήριαλ και τηλεοπτικές ιστορίες από… «άλλους πλάνητες», κυριαρχούν σε μια άνευ προηγουμένου εκστρατεία εξουδετέρωσης κάθε ψυχικής δύναμης αυτής της χώρας που θα μπορούσε να αντιδράσει στην ίδια της την καρατόμηση.
Σε όλη αυτή την ελληνοκτόνο επίθεση, χρυσές εφεδρείες και οι χιλιάδες μουσουλμάνοι λαθρομετανάστες που τους έριξαν σκόπιμα ανάμεσα στους γηγενείς και παράλληλα η αποθέωση της κάθε διαστροφής σαν το ύψιστο αγαθό της «δημοκρατίας» και της «προόδου».
Αυτοί οι γηγενείς κάτοικοι της Ελλάδας, όσοι απομείνουν, δεν θα έχουν πλέον κανένα δικαίωμα παρά μόνο να γίνουν τα γκαρσόνια της Ευρώπης και όλου του κόσμου, όπως μας προφήτευαν από την δεκαετία του ογδόντα όταν είχαμε εισέλθει με θριαμβευτικό τρόπο στην οικογένεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εμείς γελούσαμε τότε ευτυχισμένοι καθώς δεν είχαμε αντιληφτεί την θύελλα που θα έρχονταν στο μέλλον.

Εύλογα θα αναρωτηθεί κάνεις αν υπάρχει ακόμα ελπίδα ή ο τόπος έχει βουλιάξει και έχει πλέον κολλήσει στον πάτο. Αν το σύγχρονο εκτελεστικό τους απόσπασμα που λέγεται εφορία, είναι έτοιμο και έχει στηθεί για να μας δώσει την χαριστική βολή. Και όμως πάντα υπάρχει ελπίδα.
Όσο και αν πολιτικοί και πνευματικοί ηγέτες συνεχίζουν το «μεγάλο» έργο τους να θάψουν οριστικά αυτόν τον τόπο, όσο και αν πολεμούν με λύσσα κάθε πιθανότητα αντίδρασης, όσο και αν έχουν βγάλει στο σφυρί ότι έχει απομείνει, κάπου τους περιμένει αδυσώπητο το μεγάλο τους αδιέξοδο.
Τα χαρτιά τους θα γίνουν αναπόφευκτα θλιβερά κουρελόχαρτα.
Αν όχι ίσως όχι από εδώ, αλλά και μέσα από «εδώ», αλλά και από τον «βορρά», ακόμα και από την «ανατολή», θα έρθει η «νέα χαραυγή» και «οι εχθροί μας πάλι θα σκορπίσουν και θα ξανάρθει για μας λευτεριά».
Ελευθερία ή Εφορία, (θάνατος)!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Μετάφραση – Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών
Πηγή «Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!»


Συστοιχίες πυραυλικών συστημάτων του στρατού του Αζερμπαϊτζάν, βομβαρδίζουν τις αρμενικές θέσεις, των αντιαεροπορικών πυραυλικών συστημάτων, αναφέρουν έκτατα δελτία ειδήσεων στην Αρμενία, επικαλούμενα το υπουργείο Άμυνας της χώρας.

Η κατάσταση στην πρώτη γραμμή στην περιοχή του Ναγκόρνο Καραμπάχ, κλιμακώθηκε απότομα τις τελευταίες ημέρες. Αναφέρεται επίσης η απόκρουση επίθεσης αζερικών στρατευμάτων στις 02 Αυγούστου, από τις ένοπλες δυνάμεις της Αρμενίας.

Το Μπακού, με τη σειρά του, ανέφερε το θάνατο τουλάχιστον τεσσάρων στρατιωτών του, σε συγκρούσεις με το αρμενικό στρατό. Το αρμενικό υπουργείο Άμυνας κάλεσε το Αζερμπαϊτζάν να σταματήσει άμεσα την κλιμάκωση των συγκρούσεων στην αποστρατικοποιημένη ζώνη, διότι σε αντίθετη περίπτωση, η αρμενική πλευρά προτίθεται να σκληρύνει την στάση της ακόμη περισσότερο.

Θέση στην κλιμάκωση των συγκρούσεων πήρε και η Ρωσία, με το υπουργείο Εξωτερικών να εκφράζει την έντονη ανησυχία του για τις ένοπλες συγκρούσεις στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών δήλωσε ότι τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, λαμβάνουν χώρα κατά παράβαση της συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός, καλώντας παράλληλα τους δύο συμμετέχοντες να εγκαταλείψουν άμεσα την χρήση βίας.

Υπενθυμίζεται ότι από το 2010, η Ρωσία έχει αναπτύξει δύο συστοιχίες πυραύλων S-300 σε απόσταση 7 χλμ. από τα σύνορα με το Ναγκόρνο Καραμπάχ. Οι συστοιχίες πυραύλων βρίσκονται στην περιοχή της Αμπχαζίας και πλησίον των συνόρων του Ναγκόρνο Καραμπάχ, καλύπτοντας και το αεροδρόμιο της πρωτεύουσας του Ναγκόρνο Καραμπάχ το Στεπανακέρτ. Επίσης η ρωσική βάση στο Γκιούμρι έχει ενισχυθεί τόσο σε προσωπικό όσο και σε μέσα, πιστοποιώντας την στρατηγική σημασία της ευρύτερης περιοχής για το Κρεμλίνο.

Σχόλιο ιστολογίου: Το Αζερμπαϊτζάν λειτουργεί, υπό την πλήρη –σχεδόν- εξάρτηση και εποπτεία της Άγκυρας, τόσο σε πολιτικό και οικονομικό, όσο και σε στρατιωτικό επίπεδο...


Τουρκογενείς αγοράζουν περιουσίες στη Ροδόπη με λεφτά που τους δίνει η Ziraat

«Οι Τούρκοι προσπαθούν να αλλάξουν το status quo της εδαφικής ακεραιότητας στη Θράκη. Επιδιώκουν να περάσουν πάνω από το 50% στη Ροδόπη, τόσο σε πληθυσμιακό όσο και σε εδαφικό επίπεδο, για να εγείρουν θέμα αυτονομίας», επισημαίνει με τον πλέον ηχηρό τρόπο, μήπως και ξυπνήσουν αυτοί που κυβερνούν, ο πρώην Αρχηγός ΓΕΣ, στρατηγός ε.α. Φράγκος Φραγκούλης σε συνέντευξή του.
Και εξηγεί το εννοεί: "Η Τουρκική τράπεζα Ziraat δανείζει με 3% τους τουρκογενείς για να αγοράζουν τις περιουσίες των Ελλήνων και από την άλλη πλευρά έχουμε ελληνικές τράπεζες που δανείζουν με 14%, με αποτέλεσμα να έχουμε 10 αγοραπωλησίες από τουρκόφωνους πράκτορες του τουρκικού προξενείου και καμία από Έλληνες"!

Κρούοντας τον κώδωνα του εμφανέστατου κινδύνου, καθώς και σε αυτό το θέμα επιβεβαιώνεται ότι η Τουρκία δεν κάνει τίποτε χωρίς σχεδιασμό, με στόχο την άλωση της Θράκης, ο στρατηγός κ. Φραγκούλης υπογραμμίζει:
«Όσοι επαίρονται ότι έχουν την ευθύνη αυτού του τόπου, ας ρίξουν λίγο το βλέμμα τους προς τα εκεί. Ο ελληνικός πληθυσμός στη Θράκη έχει γεράσει, ο παραγωγικός ιστός έχει καταστραφεί, και το μόνο που μας κρατάει όρθιους στην περιοχή είναι η κοινωνική συνοχή και η οικογένεια. Αν δεν υπήρχε αυτό, δεν ξέρω που θα είμασταν»…

Δεν θα κατεβάσουμε και τα παντελόνια…

Ακόμη, ο κ. Φραγκούλης δεν κρύβει την αντίθεσή του στη φοβική στάση με την οποία αντιμετωπίζει η κυβέρνηση τις συνεχείς τουρκικές προκλήσεις, όπως διαφωνεί και με τη δουλική συμπεριφορά δημοτικών αρχόντων μας προκειμένου να εξασφαλίσουν την εύνοια της τουρκικής πλευράς.

«Όταν δέχεσαι ανηλεή διπλωματικό πόλεμο, όχι μόνο στα λόγια αλλά και στην ουσία, τότε περνάς στην αντεπίθεση. Η ομάδα που αμύνεται χάνει. Επιθετική διπλωματία σημαίνει ότι αντεπιτίθεμαι όταν προσβάλλουν τη νοημοσύνη μου», λέει ο στρατηγός κ. Φραγκούλης και προσθέτει:
«Δεν μπορούν να μιλούν για ένταξη στην Ε.Ε. και να έχουν εδαφικές διεκδικήσεις. Εδώ δεν έχουμε θέσει θέμα ίδρυσης προξενείου στην Τραπεζούντα. Οι Τούρκοι έχουν ένα προξενείο περισσότερο από εμάς. Πόσοι γνωρίζουν ότι υπάρχει τουρκικό προξενείο και στον Πειραιά;»

Εξοργισμένος είναι ο πρώην Αρχηγός ΓΕΣ με τους εκλεγμένους ταγούς της τοπικής αυτοδιοίκησης. Αναφέρεται συγκεκριμένα στον δήμαρχο Θεσσαλονίκης:
«Ο κ. Μπουτάρης διοργανώνει πρόγευμα για τούρκο υπουργό. Πέρα από τα μικροσυμφέροντα που νομίζει ότι εξυπηρετεί στον τουριστικό τομέα, θα έπρεπε να δει τα πράγματα λίγο πιο ευρύτερα. Πόσο Έλληνας μπορεί να λέγεται; Πόσο κύριος μπορεί να είναι; Δεν θα κατεβάσουμε και τα παντελόνια για τον τουρισμό. Η τουριστική προβολή πρέπει να γίνει σε μία ισότιμη βάση και γι αυτά που εμείς προσφέρουμε ως χώρα. Θα πρέπει να εκτιμήσουν αυτό που τους δίνουμε. Εάν είναι να φέρουμε τουρισμό και να δηλώνουμε υποταγή, τότε λυπάμαι πάρα πολύ. Πιο άνδρας είναι ο Γκρούεφσκι, ο οποίος αρνήθηκε να προβάλει τουρκικά σήριαλ αν δεν μεταγλωττιστούν».

Βέτο για την Αλβανία

Σε σχέση με την απλοχεριά του αντιπροέδρου και υπουργού Εξωτερικών κ. Βενιζέλου να συναινέσει στην έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Αλβανίας με την Ε.Ε., ο κ. Φραγκούλης επισημαίνει τα αυτονόητα που έπρεπε να είχαν γίνει:
«Τους ανοίξαμε την πόρτα χωρίς να βάλουμε το θέμα για τους Τσάμηδες και την ΑΟΖ. Περάσανε ντούκου. Δεν καταλαβαίνουν από καλή συμπεριφορά οι γείτονες.
Πρέπει να αλλάξει η στάση μας. Έχουμε το δικαίωμα βέτο και δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, ακόμη και τώρα που είμαστε σε δύσκολη θέση».

Πηγή εφημ. «Το Παρόν»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου