Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

7 Μαρ 2014

Ξεκαθάρισμα όλων των Ελληνικών εθνικών θεμάτων, εις βάρος της Ελλάδας


Μία παλιά γνώριμη της ελληνικής διπλωματίας από τη δράση της οποίας η χώρα μας δεν έχει τις καλύτερες αναμνήσεις, αναλαμβάνει στρατηγικό ρόλο στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, δίπλα στον πρόεδρο Ομπάμα. Η Βικτόρια Νούλαντ.
Η Ντόρα Μπακογιάννη θα θυμάται καλά αυτή την τραχιά αξιωματούχο, η οποία το 2008 ήταν πρέσβης των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ και σήμερα προήχθη σε υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, αρμόδια για τις Ευρωπαϊκές Υποθέσεις.

Λίγο πριν από τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Κώστας Καραμανλής έβαλε στην ένταξη των Σκοπίων το όνομα «Μακεδονία», η κυρία Νούλαντ έκλεισε στο σπίτι της στις Βρυξέλλες επί τρίωρο την τότε Ελληνίδα υπουργό Εξωτερικών και τον Σκοπιανό ομόλογό της Μιλόσοφσκι και μαζί με τον τότε υφυπουργό Εξωτερικών Ντάνιελ Φριντ τους πίεζαν για να δεχθούν την αμερικανική φόρμουλα για τη FYROM.

Το παιχνίδι αυτό ήταν τόσο στημένο ώστε όπως αποκαλύφθηκε αργότερα ο Μιλόσοφσκι πριν από τη συνάντηση είχε μεταβεί στα γραφεία του German Mashall Fund, μίας οργάνωσης από την οποία είχε λάβει στο παρελθόν αμερικανική υποτροφία, για να του γίνει φροντιστήριο συμπεριφοράς στη διαπραγμάτευση με τη Ντόρα. Τελικώς, οι αμερικανικές πιέσεις δεν απέφεραν αποτέλεσμα, αλλά στην Αθήνα κάποιοι ανασήκωσαν τα φρύδια τους όταν πληροφορήθηκαν ότι η στενή συνεργάτις του άλλοτε αμερικανού αντιπροέδρου Ντικ Τσένι επέστρεψε και ανέλαβε ρόλο κλειδί δίπλα στον αδύναμο πρόεδρο Μπάρακ Ομπάμα.

Η κυρία Νούλαντ επισκέφθηκε αιφνιδιαστικά την Αθήνα στις αρχές Φεβρουαρίου λίγο πριν μεταβεί στην Κύπρο για διαβουλεύσεις με τους Ανασταδιάδη – Έρογλου και η συνάντησή της με τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά ανακοινώθηκε μετά την πραγματοποίησή της. Όλα όμως δείχνουν ότι το Κυπριακό είναι ένα μόνο μέρος της ατζέντας της. Ο σάλος που προκλήθηκε από τη σύστασή της στον αμερικανό πρέσβη στην Ουκρανία («fuck EE) και ανάγκασε τη Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ να την αποδοκιμάσει δημοσίως, δείχνει ότι το εύρος των θεμάτων που καλείται να χειριστεί είναι πολύ μεγάλο. Με απόψεις φιλικές στην Τουρκία –ασχολήθηκε με την άμυνά της κατά του Ιράκ κατά τη διάρκεια της πολυκύμαντης θητείας της- δεν είναι λίγοι αυτοί στην Αθήνα που θεωρούν ότι η δραστηριοποίησή της και η περικύκλωση του Ομπάμα από ρεπουμπλικανικά γεράκια δεν θεωρείται καλή εξέλιξη για τα ελληνικά συμφέροντα. Η αναγνώριση των Σκοπίων ως «Μακεδονία» από τη διοίκηση Μπους έγινε.


Η εκ νέου ανάληψη ρόλων στελεχών των Ρεπουμπλικάνων δίπλα στον πρόεδρο Ομπάμα σηματοδοτεί μία ευρύτερη αλλαγή στάση από τους Αμερικανούς, οι οποίοι διακήρυτταν σε όλους τους τόνους ότι μετατοπίζουν το κέντρο βάρους της πολιτικής τους στην Ασία και ότι αποχωρούν από την Ευρώπη.

Όπως πληροφορούμαστε, το αμερικανό ενεργειακό κατεστημένο στο οποίο βασικό ρόλο έχει ο φίλος της Νούλαντ, Ντικ Τσένι, θορυβήθηκε από τις εξελίξεις στη Σαουδική Αραβία, την Αίγυπτο και την Συρία, στην κρίση της οποίας πλασσαρίστηκε με έξυπνο τρόπο ο πρόεδρος Πούτιν.
Η αστάθεια σε χώρες της Μέσης Ανατολής που ήταν παραδοσιακά φιλικές προς τους αμερικανούς, σε συνδυασμό με τις πληροφορίες ότι η «αρκούδα» θέλει να εγκαταστήσει το στόλο της στη Μεσόγειο, ξύπνησαν τα γεράκια που καταστρώνουν μία νέα πολιτική η οποία έχει στο επίκεντρό της την Τουρκία –που ανακάμπτει στα κέντρα λήψης αποφάσεων των ΗΠΑ-, στην περιφέρειά της την Ελλάδα και την Κύπρο και στην αιχμή του δόρατός της τη Ρωσία του Πούτιν.

Οι κωδικοί του σχεδίου που οδηγεί στην αναβίωση ενός νέου Ψυχρού Πολέμου ΗΠΑ – Ρωσίας και του οποίου του γεγονότα της Ουκρανίας είναι απλώς προεόρτια προκειμένου να καθυστερήσει η κάθοδος της «αρκούδας» στη Μεσόγειο είναι: «Απωθήστε τον Πούτιν για να μην πέσει ο έλεγχος του αερίου της Μεσογείου στα χέρια του» και «εκμεταλλευτείτε – δεσμεύστε όλα τα ενεργειακά κοιτάσματα σε Ελλάδα – Κύπρο, βάζοντας όμως και την Τουρκία στο παιχνίδι της μοιρασιάς».

Σύμφωνα με έγκυρες διπλωματικές πηγές, στόχος της αμερικανικής διπλωματίας είναι η λύση του Κυπριακού, ο συμβιβασμός Ελλάδας – Τουρκίας για το Αιγαίο και η διευθέτηση του ονόματος των Σκοπίων με τρόπο εθνικά αξιοπρεπή ώστε στο μέλλον Ελλάδα – Κύπρος (υπό τη νέα της μορφή), Ισραήλ – Τουρκία να αποτελέσουν έναν ενιαίο οικονομικό χώρο για τα συμφέροντα της Δύσης. Παράλληλα με την υποκίνηση εθνοτικών συρράξεων στα Βαλκάνια –όσα συμβαίνουν σήμερα στη Βοσνία με τους μουσουλμάνους και αύριο στη FYROM με τους Αλβανούς- ενεργοποιούν ξανά την πυριτιδαποθήκη των Βαλκανίων και μας καθιστούν ευάλωτους στα βόρεια σύνορά μας.

Στηρίξτε τον Ερντογάν, δεν πρέπει να πέσει η Τουρκία
Οι πληροφορίες που έρχονται από την Ουάσινγκτον αποκαλύπτουν ότι οι Αμερικανοί, παρά την γκρίνια τους και τη δυσφορία τους για την πολιτική Ερντογάν, αποφάσισαν ότι πρέπει να ενισχύσουν την Τουρκία και προς αυτή την κατεύθυνση κινούνται διακεκριμένα μέλη του Κογκρέσου των ΗΠΑ. Η παρουσία του θρησκευτικού ηγέτη Φετουλάχ Γκιουλέν, ο οποίος απλώνει αθόρυβα τα πλοκάμια της επιρροής του στα Βαλκάνια, καθησυχάζει τους Αμερικανούς που δεν θα φέρουν εμπόδια στη μετάβαση του τούρκου πρωθυπουργού στη θέση του προέδρου της Δημοκρατίας, χωρίς «αναθεώρηση» του Συντάγματος όμως.

«Δεν πρέπει να πέσει η Τουρκία» λένε συνεχώς στις κλειστές τους συζητήσεις στελέχη του Στέιτ Ντιπάρτμεντ στους Έλληνες συνομιλητές τους γι αυτό και έχουν αφοσιώσει την προσοχή τους στην επίλυση του Κυπριακού κατά τέτοιο τρόπο που να βάλει τη γείτονα δυνατά στο παιχνίδι της ενέργειας. Το παιχνίδι αυτό των Αμερικανών προϋποθέτει αναποδογύρισμα της σκακιέρας που είχε επιμελώς σχεδιάσει η ελληνική κυβέρνηση για να αναβαθμίσει τον ρόλο της Ελλάδας στην περιοχή. Οι Αμερικανοί πιέζουν να περάσει ο αγωγός φυσικού αερίου που θα μεταφέρει ενέργεια από το Ισραήλ μέσω Κύπρου στην Τουρκία και όχι μέσω Κρήτης στην Ευρώπη, όπως προβλέπει το ελληνικό σχέδιο. Προϋποθέτει επίσης, αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων Τουρκίας – Ισραήλ, οι οποίες δεν θα αργήσουν πολύ. Πρέπει να προηγηθεί η επανεκλογή του Ερντογάν και μετά να επισημοποιηθεί η στροφή. Δείγμα του αέρα που έχουν πάρει οι τούρκοι έχοντας επίγνωση πόσο ραγδαία αλλάζουν οι γεωπολιτικές ισορροπίες στην περιοχή, είναι:

Πρώτον, η συνέντευξη του τούρκου πρεσβευτή στην Αθήνα, Κερίμ Ουράς, στο πρακτορείο «Ανατολή», με την οποία αντιμετώπισε με κεκαλυμμένο σνομπισμό την Ελλάδα. Ο τούρκος αξιωματούχος ανέφερε ότι με τη λύση του Κυπριακού θα υπάρξουν ραγδαίες εξελίξεις και στο θέμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την Ευρώπη, καθώς –όπως προεξόφλησε- ο νέος υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων του νεοσύστατου κράτους θα είναι… Τουρκοκύπριος! Ο ξένος διπλωμάτης μας χλεύασε σχεδόν για το γεγονός ότι ποντάραμε σε αλλαγή στάσης της Αιγύπτου για το θέμα της ΑΟΖ, παρατηρώντας ότι εν τέλει οι Αιγύπτιοι σεβάστηκαν τις τουρκικές ευαισθησίες.

Ο Ουράς δεν δίστασε να ανοίξει ξανά θέμα Θράκης, ενώ αναφέρθηκε διεξοδικά στην Τουρκία ως χώρο εύρεσης εργασίας για τους νέους άνεργους Έλληνες. Η δε ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών ότι καλούνται όσοι Έλληνες απελάθηκαν το 1964 από την Πόλη, μόνον ως ειρωνική άσκηση δημοσίων σχέσεων, με καθυστέρηση πενήντα ετών μάλιστα, μπορεί να εκληφθεί.

Δεύτερον, η τοποθέτηση του Κύπριου προέδρου Νίκου Ανασταδιάδη για το ενδεχόμενο να περάσει ο αγωγός με το φυσικό αέριο του Ισραήλ μέσω Κύπρου στην Τουρκία! Ερωτηθείς από δημοσιογράφο της «Καθημερινής», ο Αναστασιάδης δεν απέρριψε το ενδεχόμενο, κάτι που βρίσκεται στον αντίποδα των επιδιώξεων της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Ο Κύπριος πρόεδρος, ερωτηθείς για το αν το σενάριο μεταφοράς αερίου από το Ισραήλ στην Τουρκία μέσω Κύπρου «υποβαθμίζει τον ρόλο της Ελλάδας», απάντησε κυνικά «δεν είναι θέμα που εξαρτάται από εμάς, γιατί η αξιολόγηση γίνεται με βάση το κόστος» και χαρακτήρισε «προτιμητέα λύση» την αγορά από LNG αερίου Ισραηλινού – Κυπριακού που θα μεταφέρεται στην Τουρκία μέσω του αγωγού που θα περνάει από την Κύπρο!

Οι Αμερικανοί, ως φαίνεται, δεν θέλουν με τίποτε να αφήσουν την Τουρκία εκτός του ενεργειακού παιχνιδιού, γι αυτό και μέσω της επίλυσης του Κυπριακού θέλουν να την ξαναβάλουν στα πλάνα τους τόσο στη Μεσόγειο όσο και στα Βαλκάνια. Είναι δε χαρακτηριστική η αποστροφή του τούρκου πρεσβευτή Κερίμ Ουράς για την έκβαση των ελληνοτουρκικών μετά το τέλος της εκκρεμότητας του Κυπριακού: «Τα ελληνοτουρκικά σύντομα θα μπουν στην οδό της ταχείας επίλυσης», προέβλεψε…

Οι γείτονες γνωρίζουν πως μετά το Κυπριακό οι Αμερικανοί που βιάζονται για να σταθεροποιήσουν τη νέα τάξη πραγμάτων στη Μεσόγειο (μετά την αποτυχία της Αραβικής Άνοιξης), θα ανοίξουν σχεδόν ταυτόχρονα θέμα συνεκμετάλλευσης των κοιτασμάτων στο Αιγαίο και διευθέτησης του Σκοπιανού.
Η παραπομπή του θέματος της ΑΟΖ – υφαλοκρηπίδας που συμπαρασύρει και όλα τα ανοικτά θέματα (χωρικά ύδατα, εύρος εναέριου χώρου) στο Διεθνές Δικαστήριο της Θάλασσας στο Αμβούργο είναι το επόμενο βήμα και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο υπουργός Εξωτερικών Ευάγγελος Βενιζέλος έχει δηλώσει ότι η Ελλάδα μελετά προσεκτικά τη νομολογία των διαιτητικών αποφάσεων. Ούτε είναι τυχαίο ότι μετά τη συνάντηση Βενιζέλου – Κέρι τροχιοδρομήθηκε μία σειρά από εξελίξεις.

Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών επισκέφθηκε το Κόσοβο και άφησε ανοιχτό το θέμα της αναγνώρισής του από την Ελλάδα (οι Κοσοβάροι ανακοίνωσαν την έναρξη λειτουργίας γραφείου συνδέσμου στην Αθήνα), την Αλβανία και τα Σκόπια, όπου εκτός του ομολόγου του Ποπόφσκι είδε –σωστά- και τον ηγέτη της Αλβανικής αντιπολίτευσης, κύριο Αχμέτι.
Η ομάδα της Νούλαντ σχεδιάζει να θέσει -το παλαιό της απωθημένο από το 2008-, το θέμα της ένταξης των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, στη Σύνοδο Κορυφής της Συμμαχίας στην Ουαλία, τον προσεχή Σεπτέμβριο.

Σχέδια για εθνικό ακρωτηριασμό στη Θράκη
Η αποδυνάμωση της Ελλάδας εξαιτίας των οικονομικών της προβλημάτων έχει ανοίξει την όρεξη των φιλοτουρκικών κέντρων του αμερικανικού Κογκρέσου που θεωρούν ότι λόγω των εθνοτικών – θρησκευτικών συγκρούσεων που θα υπάρξουν μελλοντικά στα Βαλκάνια, η Ελλάδα μπορεί να γίνει χώρα υπό αποσυναρμολόγηση (dismantle). Για τον λόγο αυτό κινείται δραστήρια το ίδρυμα του Τζορτζ Σόρος σε ολόκληρη την περιοχή των Βαλκανίων και δεν είναι τυχαίο ότι αποπειράται διείσδυση μέσω «βοήθειας» σε χρεοκοπημένους δήμους της Βορείου Ελλάδας. Ούτε είναι χωρίς σημασία η προσοχή που δείχνουν οι ΗΠΑ στις πολυπληθείς τσιγγάνικες μειονότητες των Βαλκανίων, μεταξύ αυτών και τη μειονότητα των Ρομ και των Πομάκων στην Θράκη. Η κρίση στη Βοσνία προκλήθηκε από το γεγονός ότι δεν επιτρέπεται στον γνωστό Ρομά της χώρας, Ντέρβο Σέιντιτς, να εκλεγεί στο προεδρείο της χώρας, επειδή το απαγορεύει η Συμφωνία του Ντέιτον.

Στο γεράκι του Ντικ Τσένι τα ηνία της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ
Η υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, αρμόδια για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις, Βικτόρια Νούλαντ, είναι κόρη του καθηγητή Βιοηθικής του Yale Σέργουιν Νούλαντ, του οποίου οι εβραίοι γονείς είχαν το όνομα Μέγιερ και Βισέ Νούντελμαν.

Η κυρία Νούλαντ διετέλεσε σύμβουλος του αντιπροέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Ντικ Τσένι σε θέματα ασφαλείας την περίοδο 2003 – 2005 και είναι στενή φίλη της συζύγου του Λιντ. Είναι η διπλωμάτης εκείνη που μετά την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου επέμεινε και πέτυχε την τροποποίηση του άρθρου 5 του καταστατικού του ΝΑΤΟ που ορίζει ότι «επίθεση εναντίον ενός συμμάχου είναι επίθεση εναντίον όλων».
Ο σύζυγος της Νούλαντ, Ρόμπερτ Κάγκαν, είναι υιός του διάσημου ιστορικού Ντόναλντ Κάγκαν και γεννήθηκε στην… Αθήνα το 1958. Είναι εβραίος στην καταγωγή επίσης (από τη Λιθουανία), διετέλεσε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας των ΗΠΑ και είναι σύμβουλος για θέματα ασφαλείας του γερουσιαστή και πρώην υποψήφιου προέδρου των ΗΠΑ Τζο Μακέιν. Δραστηριοποιείται στο German Mashall Fund, του οποίου υπήρξε επικεφαλής για πολλά χρόνια.

Ο ρόλος του Σόρος και οι ΜΚΟ
Η εκτίναξη της Νούλαντ στην κορυφή της αμερικανικής διπλωματίας και η ενεργός εμπλοκή της στο θέατρο των διπλωματικών μαχών της Μεσογείου και της Ευρασίας, συνοδεύτηκε από σημαντικές αλλαγές σε ΜΚΟ κλειδιά της Ουάσινγκτον.
Στο German Marshall Fund, το οποίο κάνει «σκάουτινγκ» για τα αμερικανικά συμφέροντα στην Ευρώπη εντοπίζοντας ελπιδοφόρους νέους πολιτικούς από ολόκληρη την ήπειρο και επενδύοντας πάνω τους με υποτροφίες, υπάρχουν εξελίξεις.
Ο πρόεδρός του, Κρεγκ Κένεντι, αποχώρησε μετά από 10 χρόνια στην προεδρία και στην θέση του τοποθετήθηκε μία γνωστή της Νούλαντ από τα παλιά. Το μέλος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και σύμβουλος του αμερικανού προέδρου για θέματα ΕΕ, Κάρεν Ντόνφριντ, η οποία θα αναλάβει τα καθήκοντά της –εγκαταλείποντας τον Λευκό Οίκο- από τον προσεχή Απρίλιο.
Αποστολή της Ντόνφριντ θα είναι ο καλύτερος συντονισμός των ΜΚΟ στην περιοχή της Μεσογείου και των Βαλκανίων, όπου θα εστιαστεί το ενδιαφέρον της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

Το German Marshall Fund έχει καλές σχέσεις με το ίδρυμα Νιάρχος στην Ελλάδα, ενώ σημειώνεται και η έντονη δραστηριότητα που επιδεικνύει στη Βόρεια ελλάδα και το Ίδρυμα Σόρος ερχόμενο σε επαφή με πολλούς χρεοκοπημένους Δήμους της βορείου Ελλάδας και σε κεντρικά συνεννόηση με το Δήμο Θεσσαλονίκης.

Πηγή περιοδ. “Crash”



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Ένοπλοι άνδρες, που πιστεύεται ότι είναι Ρώσοι, εισέβαλαν και έθεσαν υπό τον έλεγχό τους ουκρανική στρατιωτική βάση στη Σεβαστούπολη το βράδυ της Παρασκευής -χωρίς ρίψη πυροβολισμών- σύμφωνα με δημοσιογράφο του Reuters που ήταν αυτόπτης μάρτυρας της εφόδου.

Οι δύο πλευρές φέρεται να διεξάγουν διαπραγματεύσεις μετά την κατάληψη της βάσης.

Το πρακτορείο Interfax είχε μεταδώσει νωρίτερα ότι περίπου 100 Ουκρανοί στρατιώτες είχαν αναπτυχθεί στη βάση πριν την έφοδο.

Αξιωματικός εν υπηρεσία στη βάση A2355 της Σεβαστούπολης δήλωσε στο ρωσικό πρακτορείο ότι ρωσικά στρατεύματα έριξαν την πύλη με φορτηγό.

Ωστόσο, ο δημοσιογράφος του Reuters, που ήταν αυτόπτης μάρτυρας της εισβολής, μετέδωσε ότι η πύλη δεν έχει υποστεί καμία καταστροφή και οι ένοπλοι πήραν τον έλεγχο χωρίς πέσει ούτε ένας πυροβολισμός.

Ουκρανός αξιωματικός του στρατού, ο Βλάντισλαφ Σελεζνιόφ, δήλωσε επίσης ότι οι ένοπλοι κατέλαβαν τη βάση χωρίς να ανοίξουν πυρ και δεν υπάρχει κανένας τραυματίας.

Ένας άλλος αξιωματικός είπε στο Reuters ότι προσπαθεί να μεσολαβήσει στις διαπραγματεύσεις μεταξύ των ουκρανικών δυνάμεων και των ενόπλων, διευκρινίζοντας ότι δεν έχει κατασχεθεί κανενός είδους οπλισμός.

  • Κίεβο: Να αποσύρει τα στρατεύματα της η Μόσχα και να ξεκινήσει διάλογο 
  • Ένοπλοι εμπόδισαν ξανά τους παρατηρητές του ΟΑΣΕ
Ο μεταβατικός πρωθυπουργός της Ουκρανίας κάλεσε τη Μόσχα να αποσύρει τα στρατεύματά της από τους δρόμους της Κριμαίας και να αρχίσει διάλογο με τη νέα ηγεσία στο Κίεβο. Η ουκρανική κυβέρνηση κατηγόρησε τη Ρωσία για υποστήριξη αποσχιστικών ομάδων και κατακεραύνωσε εκ νέου το δημοψήφισμα στην Κριμαία ως παράνομο, λέγοντας πως «κανείς στον πολιτισμένο κόσμο» δεν θα το αναγνωρίσει.

Σε συνέντευξη Τύπου την Παρασκευή, ο ουκρανός μεταβατικός πρωθυπουργός Αρσένι Γιατσένιουκ ανέφερε ότι ζήτησε δεύτερο τηλεφώνημα με τον ρώσο πρωθυπουργό Ντμίτρι Μεντβέντεφ. Οι δύο πρωθυπουργοί είχαν μιλήσει τηλεφωνικά το περασμένο Σάββατο, που ήταν και η τελευταία επαφή των δύο χωρών σε υψηλό επίπεδο.

«Έχουμε δείξει την ετοιμότητά μας να συνομιλήσουμε με τη ρωσική κυβέρνηση» είπε ο Γιατσένιουκ. Ως βασικότερο όρο ανέφερε την απόσυρση των ρωσικών στρατευμάτων και «τον τερματισμό της υποστήριξης σε αποσχιστικά στοιχεία και τρομοκράτες στην Κριμαία».

Για άλλη μία φορά, η ηγεσία του Κιέβου απέρριψε το δημοψήφισμα που σχεδιάζουν οι αρχές της Κριμαίας για το επόμενο Σαββατοκύριακο, με ερώτημα την παραμονή στην Ουκρανία ή την προσάρτηση στη Ρωσία.

«Κανείς στον πολιτισμένο κόσμο δεν θα αναγνωρίσει τα αποτελέσματα ενός δήθεν δημοψηφίσματος από τις δήθεν αρχές της Κριμαίας» είπε, επαναλαμβάνοντας τη θέση του Κιέβου πως η κίνηση είναι αντισυνταγματική.

Η Ρωσία έχει αυξήσει σε 30.000 τον αριθμό των στρατιωτικών της δυνάμεων στην περιοχή της Κριμαίας, σύμφωνα με τον βοηθό του επικεφαλής των συνοριοφυλάκων.

Ένοπλοι εμπόδισαν ξανά τους παρατηρητές του ΟΑΣΕ να περάσουν στην Κριμαία 

Οι στρατιωτικοί παρατηρητές του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) δεν κατάφεραν ούτε την Παρασκευή να περάσουν στην Κριμαία, όπως είχε συμβεί και την Πέμπτη.

Περίπου δέκα ένοπλοι εμπόδισαν κοντά στο χωριό Τσονγκάρ, ένα από τα δύο σημεία πρόσβασης στη χερσόνησο, τα δύο οχήματα που μετέφεραν τους 40 παρατηρητές, τα οποία ακολουθούνταν από περίπου 15 πολιτικά ουκρανικά αυτοκίνητα, να περάσουν στην Κριμαία.

Ένας από τους παρατηρητές, που θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία του, είπε στο Γαλλικό Πρακτορείο: «Θα προσπαθήσουμε να διαπραγματευτούμε με τους άνδρες αυτούς. Προσπαθούμε απλώς να περάσουμε στην Κριμαία έπειτα από αίτημα της ουκρανικής κυβέρνησης και βάσει της εντολής του ΟΑΣΕ».

Πολλοί ένοπλοι που φορούσαν στρατιωτικές στολές χωρίς διακριτικά, είχαν καλυμμένο το πρόσωπό τους και κρατούσαν τουφέκια βρίσκονταν μπροστά από τα οχήματα κοντά σε ένα οδόφραγμα που είχαν στήσει χρησιμοποιώντας τσιμεντόλιθους.

Την Πέμπτη οι παρατηρητές του ΟΑΣΕ είχαν επίσης εμποδιστεί να περάσουν στην Κριμαία από άλλο πέρασμα. Σύμφωνα με μια δυτική διπλωματική πηγή, οι άνδρες που τους εμπόδισαν ήταν «δύο ομάδες ενόπλων... (Έμοιαζαν) επαγγελματίες και καλά εκπαιδευμένοι».

Αφού πέρασαν το βράδυ στην ουκρανική πόλη Χερσόν, η αποστολή του ΟΑΣΕ αποφάσισε να αποπειραθεί να περάσει στην Κριμαία από άλλον δρόμο, πιο δυτικά, όμως και πάλι δεν τα κατάφερε.

Ρωσία: Δεν έχουν λάβει επίσημη πρόσκληση
Η Ρωσία επέκρινε τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), λέγοντας ότι δεν περίμεναν να λάβουν «επίσημη πρόσκληση» των φιλορωσικών αρχών της χερσονήσου.

Οι παρατηρητές του ΟΑΣΕ προσπάθησαν να εισέλθουν στην Κριμαία «αγνοώντας την βασική αρχή του ΟΑΣΕ για την ομοφωνία, χωρίς να λάβουν υπόψη τους τη γνώμη και τις προτάσεις της Ρωσίας, χωρίς να περιμένουν την επίσημη πρόσκληση των αρχών της Κριμαίας» αναφέρει το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών σε ανακοίνωσή του.

«Μια ομάδα κρατών μελών και εκτελεστικών δομών του ΟΑΣΕ αντέδρασαν στην κατάσταση στη Κριμαία, ακολουθώντας τη χειρότερη παράδοση των δύο μέτρων και δύο σταθμών» κατήγγειλε το υπουργείο.

«Δεν είπαν λέξη για την επέκταση των εθνικιστικών και νεοναζιστικών ρευμάτων και προφανώς δεν "παρατήρησαν" τις βίαιες πράξεις των εξτρεμιστικών δυνάμεων» στην Ουκρανία, προσθέτει η ανακοίνωση του ρωσικού υπουργείου. 

Παρατηρητές από την ΕΕ ζητούν 12 χώρες
Εν τω μεταξύ, οι υπουργοί Εξωτερικών 12 κρατών της κεντρικής και της βόρειας Ευρώπης τάχθηκαν υπέρ της αποστολής το συντομότερο δυνατό μιας ομάδας παρατηρητών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Ουκρανία.

«Για να βοηθήσουμε την Ουκρανία σε αυτή την περίοδο μετάβασης, ζητάμε την δημιουργία μιας αποστολής παρατηρητών της ΕΕ η οποία θα πρέπει να αναπτυχθεί το συντομότερο δυνατό», αναφέρουν στην κοινή τους ανακοίνωση οι υπουργοί Εξωτερικών των βαλτικών και βόρειων χωρών (Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Ισλανδία, Νορβηγία, Σουηδία, Φινλανδία, Δανία) και της ομάδας Βίζεγκραντ (Πολωνία, Τσεχία, Σλοβακία, Ουγγαρία) που συναντήθηκαν στη Νάρβα της Εσθονίας.

«Η κατάσταση στην Ουκρανία είναι κρίσιμη» εκτιμούν οι ίδιοι, υπογραμμίζοντας την «σθεναρή υποστήριξη» τους στην ενίσχυση των δεσμών της ΕΕ με τη Μολδαβία και τη Γεωργία, καθώς και στην «υπογραφή της συμφωνίας σύνδεσης (ΕΕ-Ουκρανίας) το συντομότερο δυνατό».

Ο σουηδός υπουργός Εξωτερικών Καρλ Μπιλτ που συμμετείχε στη σύνοδο στη Νάρβα δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ότι η αποστολή μιας ομάδας παρατηρητών της ΕΕ στην Ουκρανία «είναι απαραίτητη, κυρίως με δεδομένο το γεγονός ότι η Ρωσία φαίνεται να επιθυμεί να εμποδίσει οποιαδήποτε προσπάθεια σοβαρού ελέγχου από τον ΟΑΣΕ».

Οι υπουργοί που συναντήθηκαν στη Νάρβα κατήγγειλαν επίσης «την απόφαση να διεξαχθεί ένα παράνομο δημοψήφισμα στην Κριμαία» για την ένταξη της ουκρανικής αυτής περιοχής στη Ρωσία.

Πηγή REUTERS/David Mdzinarishvili
Το Βήμα


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
"Η Ελλάδα απούσα και πάλι από τα στρατηγικά της συμφέροντα" 

Η Χερσόνησος στη βόρεια πλευρά της Μαύρης Θάλασσας ανέκαθεν λεγόταν Ταυρίδα (Ταυρίς ή Ταυρική). Ονομάστηκε έτσι από τους Έλληνες πολύ πριν τον έκτο αιώνα π.Χ. όταν δημιουργήθηκαν συστηματικά οι αποικίες τους. Σύμφωνα με τους μύθους της ελληνικής μυθολογίας η Ταυρίδα είναι ο τόπος στον οποίο στάλθηκε η Ιφιγένεια μετά τη διάσωσή της (θεά Αρτέμιδα) από την ανθρωποθυσία για την οποία την προόριζε ο πατέρας της Αγαμέμνων. Η θεά έφερε τη νεαρή πριγκίπισσα στην Ταυρίδα και την έκανε ιέρεια στον εκεί ναό της.  

Μετά την πλήρη επικράτηση των Σοβιετικών ωστόσο, η περιοχή ονομάστηκε το 1921 σε Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Κριμαίας υπό τη ρωσική SFSR. Ωστόσο υπάρχουν οργανισμοί οι οποίοι  χρησιμοποιούν την ονομασία Ταυρίδα ακόμη, όπως για παράδειγμα του Εθνικό Πανεπιστήμιο της Ταυρίδας, το κύριο πανεπιστήμιο της Κριμαίας.
 
Ο όρος Κριμαία είναι Ταταρικής προέλευσης, Η μουσουλμανική μειονότητα των Τατάρων στην Κριμαία σήμερα δεν επιθυμεί απόσχιση της χερσονήσου από την Ουκρανία. Γι' αυτό και η Άγκυρα σπεύδει για βοήθεια και συμπαράσταση.



Οι πληθυσμοί των Ελλήνων της Ταυρικής Χερσονήσου ανήκουν στους παλαιότερους κατοίκους της αυτής και προϋπήρχαν των Τατάρων και των Καραϊτών, που το νεοσύστατο Ουκρανικό κράτος το 1991 ανεγνώρισε ως τις μόνες «γηγενείς εθνότητες», λόγω της ολιγωρίας των ελληνικών κυβερνήσεων.


Σήμερα η Ελληνική Κυβέρνηση συμπεριφέρεται ωσάν να μην υπάρχει κανένα εθνικό συμφέρον σε σχέση με τη διαμάχη που έχει ξεσπάσει. Στρουθοκαμηλίζει και κρύβεται αφήνοντας τους 150.000 ομογενείς μας της Ουκρανίας παντελώς απροστάτευτους στις αποφάσεις ξένων. Η αλήθεια όμως είναι ότι εάν αυτοί οι άνθρωποι δεν υποστηριχτούν από την Ελληνική Κυβέρνηση τότε κινδυνεύουν όχι μόνο να χάσουν τα γλωσσικά, μορφωτικά και πολιτιστικά τους δικαιώματα, αλλά πολύ περισσότερο κινδυνεύουν με διώξεις και αφανισμό, γεγονός που θα τους ξερίζωνε από την Πατρώα Γη τους και θα δημιουργούσε ένα τεράστιο κύμα μετανάστευσης προς την Ελλάδα, η οποία είναι σίγουρο ότι υπό τις παρούσες συνθήκες θα αδυνατούσε να αντιμετωπίσει. 

Λαμβάνοντας ως δεδομένο το γεγονός ότι οι Έλληνες της Κριμαίας - Ταυρίδας είναι στην πλειονότητα τους Ρωσόφωνοι και Χριστιανοί Ορθόδοξοι, ενώ οι Τάταροι είναι Μουσουλμάνοι και πλέον υπό την προστασία της Τουρκίας είναι λογικό να υπάρχει έντονη ανησυχία από τους Ομογενείς αδελφούς μας.  Ήδη όπως έγινε γνωστό η νέα Κυβέρνηση του Κιέβου έχει προβεί σε μέτρα κατάργησης της Ελληνικής γλώσσας της μειονότητας γεγονός που θέτει σε κίνδυνο τη μεγάλη κοινότητα της Κριμαίας - Ταυρίδας, ενώ υπό την απειλή των Ρώσων  υποστηρίζει την εμπλοκή της Τουρκίας στην Κριμαία. «Οι Ουκρανοί και οι Τάταροι της Κριμαίας είναι φυσικοί σύμμαχοι κατά της ρωσικής παρέμβασης στην περιοχή» υπογραμμίζει ο Τούρκος ιστορικός Καχραμάν Σαγκούλ. 




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Του Τόμας Τζέφερσον 

Ο χειρισμός των διαδηλώσεων που ξέσπασαν πριν μήνες στην Ουκρανία και οδήγησαν στη σημερινή κρίση στην Κριμαία, από την κυβέρνηση Ομπάμα, το Βερολίνο και μια σειρά άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ήταν το λιγότερο ερασιτεχνικός. Στήριξαν τις διαδηλώσεις στην πλατεία ελευθερίας στην Κριμαία, οδηγώντας στην εκδίωξη ενός διεφθαρμένου και αντιπαθή, ακόμα και στην ίδια τη Μόσχα και την Κριμαία, Προέδρου, του Γιανουκόβιτς, χωρίς να έχουν σχέδιο για την επόμενη ημέρα και χωρίς να υπολογίσουν ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν θα αντιδρούσε με τον τρόπο που αντέδρασε. 

Όχι μόνο αυτό, αλλά από ότι αποδεικνύεται δεν είχαν ούτε καν κοινή στάση μεταξύ τους.
Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να βρισκόμαστε σήμερα ενώπιον μια πάρα πολύ σοβαρής κατάστασης με απρόβλεπτες εξελίξεις για το διεθνές σύστημα. 

Η σημασία της Κριμαίας για τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι στην πραγματικότητα εξαιρετική. Παρόλα αυτά εάν η Ουάσινγκτον επιτρέψει – αποδεχθεί την προσάρτησή της στη Ρωσία, θα σταλεί ένα πολύ αρνητικό μήνυμα σε όλες τις χώρες της περιοχής, με αποτέλεσμα η γεωπολιτική αξιοπιστία των ΗΠΑ να πληγεί θανάσιμα στην ευρύτερη περιοχή, αλλά και σε παγκόσμια κλίμακα. 

Μέχρι σήμερα η κυβέρνηση Ομπάμα επέδειξε προκλητική απροθυμία να πράξει οτιδήποτε στη σφαγή που λαμβάνει χώρα για πάνω από τρία χρόνια στη Συρία, και σύμφωνα με πολλούς αναλυτές η στάση της απέναντι στο Ιράν είναι απλά αφελής. Σήμερα υπάρχει ο κίνδυνος να αποδεχθεί οικειοθελώς τον εξευτελισμό στην Κριμαία και την Ανατολική Ουκρανία. Με βάση όλο αυτό το σκηνικό δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ουάσινγκτον έχει υποχρέωση να αντιδράσει. 

Δυστυχώς όμως οι κινήσεις του Μπαράκ Ομπάμα και της χαμηλών επιδόσεων ομάδας του στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, είναι στην αντίθετη κατεύθυνση από την απαιτούμενη στην περίσταση στρατηγική. 

Ο Αμερικανός πρόεδρος αρέσκεται σε βαρύγδουπες δηλώσεις σχετικά με το ποιο είναι το ρωσικό συμφέρον. Είναι σαφές ότι ο Πούτιν γνωρίζει καλύτερα ποιο είναι αυτό. Το να λέει επίσης ότι η Ρωσία θα έχει κόστος, προφανώς είναι κάτι που η Μόσχα υποθέτει και πιθανώς αναμένει. Η απόφαση να παγώσει τις προετοιμασίες για τη συνάντηση του G8 στο Σότσι, αν και σίγουρα ο Πούτιν θα ήθελε να απολαύσει το πρεστίζ μιας συνάντησης σε δικό του χώρο με τους ηγέτες των επτά πιο ισχυρών οικονομιών του κόσμου, δεν έχει την ίδια βαρύτητα με στρατηγικά συμφέροντα της Ρωσίας στην Ουκρανία. 

Η μόνιμη επωδός τα τελευταία εικοσιτετράωρα για οικονομικές κυρώσεις δεν φαίνεται να έχει σοβαρές πιθανότητες διότι ο κ. Ομπάμα κοιτάει πίσω του και δεν βρίσκει κανένα ουσιαστικό σύμμαχο στην προσπάθεια αυτή. Ο Υπουργός του των Εξωτερικών, Τζόν Κέρι, απέτυχε στη συνάντηση στο Παρίσι και η διάσκεψη κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατέδειξε ότι δεν υπάρχει κοινό μέτωπο εντός της Ευρώπης για κάτι τέτοιο. 

Μια σοβαρή αντιμετώπιση από την Ουάσινγκτον θα πρέπει να εξετάσει όχι μόνο τι θα μπορούσε να κάνει εναντίον της Ρωσίας, αλλά και το ποια πιθανόν θα είναι η απάντηση της Μόσχας. Είναι βέβαιο ότι η Ουάσινγκτον θα μπορούσε να προχωρήσει σε ενέργειες που θα έφερνα τη Ρωσία σε δύσκολη θέση διεθνώς και θα την έπλητταν σοβαρά στο οικονομικό πεδίο. 

Παρόλα αυτά σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα αποτελούσε έκπληξη, εάν μετά από κάτι τέτοιο το Κρεμλίνο για να απαντήσει προχωρούσε σε μια συμφωνία ασφάλειας με το Ιράν, παρέχοντας του εξελιγμένα όπλα. Η εάν αύξανε δραστικά την ήδη παρεχόμενη βοήθεια προς τον πρόεδρο της Συρίας Άσαντ. Ακόμα χειρότερα, διότι θα προκαλούσε σοβαρότατους τριγμούς στο διεθνές γεωπολιτικό σκηνικό, δεν θα μπορούσε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο μιας συμφωνίας ασφάλειας στο Πεκίνο, όταν μάλιστα υπάρχει σοβαρό ενδιαφέρον για κάτι τέτοιο στο Πεκίνο. 

Μέχρι στιγμής ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν έχει δείξει τα χαρτιά του σε αυτά τα μέτωπα, αλλά έχει δείξει τα δόντια του στον κρίσιμο για την Ευρώπη τομέα της ενέργειας.
Ούτως ή άλλως η πιθανότητα εξελίξεων όπως οι παραπάνω θα επανέφεραν ένα σκηνικό Ψυχρού Πολέμου και μια κατάσταση που θα θύμιζε πολύ το 1914. 
Η ενδεδειγμένη πορεία αυτή τη στιγμή για τις ΗΠΑ, είναι να πέσουν οι τόνοι στη ρητορική και να εξετάσει σοβαρά ποιοι είναι οι στόχοι της στην παρούσα κρίση. 

Πολλοί αναλυτές για παράδειγμα, δεν βλέπουν μεγάλο πλήγμα στα στρατηγικά συμφέροντα της Ουάσινγκτον εάν υπάρξει μεγαλύτερη αυτονομία στην Κριμαία. Ίσα, ίσα που μπορεί να είναι και ένας τρόπος να αποκλιμακωθεί η κρίση. 

Η μοναδική επιλογή που έχει ο Μπαράκ Ομπάμα, είναι με χαμηλούς τόνους στο παρασκήνιο να πλησιάσει τη Μόσχα και το Κίεβο και να προσπαθήσει να πετύχει μια ολοκληρωμένη συμφωνία. Σίγουρα πρέπει να ξεκαθαρίσει προς το Κίεβο ότι οι ΗΠΑ επιθυμούν να προστατεύσουν την Ουκρανία. Την ίδια στιγμή θα πρέπει να νουθετήσει τη μεταβατική κυβέρνηση λέγοντας της ότι πρέπει να κατεβάσει τους τόνους της ρητορικής της και να αρχίσει να απαντά πιο διαλλακτικά και με σοβαρότητα στα αιτήματα των ανατολικών περιφερειών. 

Την ίδια στιγμή η Ουάσινγκτον σε μια κίνηση διατήρησης αξιοπιστίας και πρεστίζ θα πρέπει παρακινήσει μετακινήσεις στρατευμάτων του ΝΑΤΟ στα σύνορα με τη Ρωσία για να δώσει και ένα μήνυμα στο Κρεμλίνο, των κινδύνων που ελλοχεύουν στην περίπτωση που ξεφύγει η κατάσταση. Στα πλαίσια αυτά η διέλευση του αμερικανικού πολεμικού πλοίου από τα Δαρδανέλια με κατεύθυνση τη Μαύρη Θάλασσα είναι μια έξυπνη κίνηση. 

Όπως έλεγε και εφάρμοζε στην εποχή του Προέδρου Νίξον, ο μισητός σε πολλούς αλλά βιρτουόζος στην παγκόσμια διπλωματία, Χένρι Κίσσινγκερ, χρειάζεται φαντασία. Λιγότερη άδεια ρητορική, περισσότερη σκληράδα τόσο με τη Μόσχα όσο και με το Κίεβο, αλλά ταυτόχρονα μέσω διαφόρων καναλιών στο παρασκήνιο, ανοικτό διάλογο με το Κρεμλίνο και τον Πούτιν. Συνταγή αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής δεκαετίας του 1970. 

Η ρητορική, ειδικά στις διεθνείς σχέσεις, δεν αποτελεί πολιτική. Το να το παίζεις σκληρός δεν πρόκειται να φρενάρει τον Πούτιν. Δυστυχώς για τον Μπαράκ Ομπάμα και την ομάδα του στον τομέα εθνικής ασφάλειας και εξωτερικής πολιτικής, ήρθε η ώρα να κάνουν κάτι το οποίο δεν έχουν συνηθίσει να κάνουν. Να αρχίσουν να σκέφτονται στρατηγικά. 

Λίγα λόγια δημόσια, διάλογο στο παρασκήνιο, ξεκάθαρη θέση όσο αφορά την εγγύηση της ασφάλειας των Βαλτικών χωρών. Ετοιμότητα για ενδυνάμωση του ουκρανικού στρατού σε περίπτωση επιδείνωσης της κρίσης και πάνω από όλα αποφυγή κενών περιεχομένου απειλών, επίδειξη σεβασμού έναντι της Ρωσίας, και σε καμία περίπτωση δημιουργία εντύπωσης ότι η Ουάσινγκτον κινείται σε ένα πλαίσιο τύπου, το δικό μου ή τίποτα. Αυτή τη δυνατότητα την έχει ήδη χάσει, όταν επέτρεψε στον Πούτιν να την πιάσει στον ύπνο και όταν απέτυχε να έχει έτοιμη μια στρατηγική επόμενης ημέρας μετά την πτώση Γιανουκόβιτς. 

Και να θέλει, μπορεί ο Μπαράκ Ομπάμα; Μένει να το δούμε...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Δε νομίζουμε ότι δεν γνώριζαν οι δυτικοί πως θα αντιδρούσε η Ρωσία, όταν έβαλαν τους νεοναζί της Ουκρανίας να ανατρέψουν πραξικοπηματικά την νόμιμα εκλεγμένη φιλορωσική κυβέρνηση. Γνώριζαν πολύ καλά.

Δεν μπορεί να χωρέσει λογικός νους το ότι η Ρωσία θα έμενε άπραγη, τη στιγμή που αφενός ο μισός πληθυσμός της Ουκρανίας είναι στην ουσία Ρώσοι, αφετέρου τυχόν προσχώρηση της Ουκρανίας στον έλεγχο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, θα είχε ως αποτέλεσμα να εγκατασταθούν βάσεις του ΝΑΤΟ και αμερικανικοί πύραυλοι στα σύνορα της Ρωσίας. Επομένως γνώριζαν πολύ καλά τις αντιδράσεις της Ρωσίας και άρα το λογικό συμπέρασμα είναι ότι τις προκάλεσαν. Γιατί όμως; Είναι τόσο σημαντική η πτωχευμένη Ουκρανία για τη Δύση, ώστε να αποτελέσει την απαρχή μιας τεράστιας σύγκρουσης μεταξύ Δύσης και Ρωσίας; Όχι, ούτε κατά διάνοια.

Άρα που οδηγούμαστε; Οδηγούμαστε άραγε σε έναν γενικευμένο πόλεμο μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας; Όχι, ούτε αυτό. Στην πραγματικότητα οι ΗΠΑ δεν μπορούν να πλήξουν πολεμικά τη Ρωσία μέσα στο σπίτι της. Θα θυμούνται προφανώς τι συνέβη στο Βιετνάμ, στο Αφγανιστάν κ.λ.π. Αν γίνει κάτι τέτοιο, οι ΗΠΑ θα ηττηθούν και αυτό θα σημάνει αφενός το τέλος του ΝΑΤΟ, αφετέρου το γκρέμισμα των ΗΠΑ από την παγκόσμια κυριαρχία. Τότε γιατί όλα αυτά;

Όλα οδηγούν στο λογικό συμπέρασμα ότι οι Δυτικοί, με την καθοδήγηση των ΗΠΑ, στοχεύουν στις οικονομικές κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας (έχοντας την παγκοσμιοποίηση με το μέρος τους) με το προπαγανδιστικό προκάλυμμα της δήθεν αναίτιας στρατιωτικής δράσης της Ρωσίας, εναντίον ενός ελεύθερου κράτους. Αυτό μεταφράζεται στην αρπαγή των ρωσικών κεφαλαίων απανταχού της γης, ώστε να ρεφάρουν οι χρεωκοπημένες δυτικές τράπεζες και να ξεφουσκώσουν κάπως τη φούσκα του παγκόσμιου χρέους που έχουν στα χέρια τους και από την οποία πραγματικά κινδυνεύουν. Ταυτόχρονα η Ρωσία θα καταρρεύσει οικονομικά και έτσι θα πέσει ως «ώριμο φρούτο» στα χέρια των Δυτικών. Αργότερα θα έρθει και η σειρά της Κίνας. Η παγκοσμιοποίηση «πρέπει» να επικρατήσει παντού. Ναι θα το κάνουν.

Τι θα κάνει η Ρωσία; Δεν της μένει άλλος δρόμος από τη στρατιωτική δράση στην ευρύτερη περιοχή γύρω της και φυσικά κάποια οικονομικά αντίμετρα (ήσσονος όμως σημασίας) που θα λάβει. Αν δεχτεί τα τετελεσμένα της Δύσης στην Ουκρανία, στην ουσία αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση της κατάρρευσής της. Έτσι ο Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος (αν κάτι τελικά δεν σταματήσει αυτόν τον παραλογισμό), φαίνεται ότι θα είναι από το ένα στρατόπεδο κυρίως οικονομικός, χωρίς να αποκλείονται κάποιες τοπικές συγκρούσεις και από το άλλο κυρίως στρατιωτικός και όποιος αντέξει.

Στο τέλος, το τίμημα θα το πληρώσει για μια ακόμα φορά η Ευρώπη, της οποίας οι άφρονες και άπληστες ελίτ, «τσιμπάνε το τυράκι» των ΗΠΑ, για να αρπάξουν τα ρωσικά κεφάλαια, αλλά δεν βλέπουν τον κίνδυνο που έρχεται ή ακόμα χειρότερα, δεν ενδιαφέρονται γι’ αυτόν και τις συνέπειες που θα έχει για όλους εμάς τους απλούς Ευρωπαίους πολίτες.

ΥΓ. Τι θα κάνει η Ελλάδα; Απλά, ό,τι την διατάξουν ΗΠΑ και Γερμανία. Δεν αποκλείεται να δούμε και ελληνικά στρατεύματα εναντίον της Ρωσίας, σε μια επανάληψη του 1917, εναντίον τότε των μπολεσεβίκων του Λένιν.

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Στοιχειώδης σοβαρότητα επιβάλλει να είναι κανείς πολύ προσεκτικός όταν καταπιάνεται με το Ουκρανικό, όπως αυτό διαμορφώνεται. Κι όμως ούτε τόση δα δεν περισσεύει. Πόσο σοβαροί είμαστε; Τόσο, που σε ό,τι μας αφορά έχουμε, λ.χ., αναθέσει την υπόθεση στα χέρια του Βενιζέλου. Αυτό τα λέει όλα. Αλλά δεν ανησυχούμε καθόλου. Βλέπουμε κι ακούμε το Μέγκα, και μετά πάμε για ύπνο.
Τα στρατηγικά συμφέροντα που διακυβεύονται στο Ουκρανικό, εντός τους φυσικά τα οικονομικά, ενεργειακά κ.α., είναι μεγάλα. Και οφείλουμε να είμαστε επιφυλακτικοί απέναντι στους ρόλους όλων, καθώς και στις πίσω σκέψεις, οπισθοβουλίες κ.τ.λ., αφού είναι υποχρεωτικά άδηλο το ποιος εξυπηρετεί ποιον και τι στο προσκήνιο, μετά από εντελώς άγνωστες συμφωνίες που έχουν προηγηθεί στο παρασκήνιο. Τούτο κατ’ αρχήν.

Υπάρχουν, ωστόσο, και τα προφανή. Και από όλα τα προφανή, προφανέστερο είναι, νομίζω, ότι στην Κριμαία βρίσκεται ο ναύσταθμος του Ρωσικού Στόλου της Μαύρης Θάλασσας.

Μπορεί, λοιπόν, να κουβαλάς τα μυαλά του Φαν Ρομπέι και να πιστεύεις ότι σε παίρνει να πεις του Πούτιν να πάρει από εκεί το στόλο του και να τον πάει αλλού, λες κι είναι κουβαδάκια. Με περισσή γαλατική ευγένεια να του στείλεις και κανά δυο τεύχη της Χρυσής Ευκαιρίας, να τους ρίξει μια ματιά ο άνθρωπος, μήπως νοικιάζεται κάτι άλλο εκεί κοντά, για να βολευθεί προς το παρόν, μέχρι να βρεθεί κάτι καλύτερο. Για να έρθεις εσύ να το κάνεις μαρίνα, να ναυλοχεί εκεί το κότερο του Εμίρη του Κατάρ, και να λούζεται ο Ταμίμ μπιν Χαμάντ μαζί με καμιά εκατοστή ανήλικες Ουκρανές.

Μπορεί, επίσης, να κουβαλάς τα μυαλά του Όλιν Ρεν και να πιστεύεις ότι σε παίρνει να αναθέσεις στον Χρυσοχοΐδη του Τουρτσίνωφ και της Μις Γιούλα να βάλει διόδια ειδικά για ναυάρχους στο δρόμο Μόσχας-Σεβαστούπολης. Και να στείλεις μετά τον Δένδια να συλλάβει τον Πούτιν, που αναγκαστικά θα γίνει μέλος του κινήματος «Δεν Πληρώνω» της Μαλακάσας, για να σηκώνει τις μπάρες, ώστε να μην ξηλώνονται όσοι υπηρετούν στο Πολεμικό του Ναυτικό. Εύκολο. Όπως Ελλάντα.

Μπορεί, ακόμα, να διαθέτεις τον τιτάνιο εγκέφαλο του Τζων Κέρρυ, ο οποίος, αφού δεν κατάφερε να νικήσει στις εκλογές ούτε τη διάνοια που ακούει στο όνομα Τζωρτζ Μπους, τακίμιασε με την Χίλαρυ που δεν ξέρει, η πικραμένη, να ξεχωρίσει τη Λεβίνσκυ από τον Μπρεζίνσκυ.

Και μπορεί, τέλος, να μην έχεις διαβάσει ούτε μια αράδα από Τσέχωφ για να συνειδητοποιείς πόση σημασία έχει το Κίεβο για τους Ρώσους.

Καλά, ο Βενιζέλος δεν χρειάζεται να σκοτισθεί για το πώς απεμπλέκεται. Τον απεμπλέκουμε εμείς οσονούπω και καθαρίζει… Οι άλλοι πόσο μυαλό κουβαλάνε; Και τι μυαλά άραγε;

Αεροπλανοφόρα υπάρχουν. Εγκεφαλοφόρα;

Πηγή Sotos



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 


Ποσοστό 59% εκτιμούν ότι δεν θα είναι σε θέση να ανταποκριθούν στις φορολογικές τους υποχρεώσεις για το 2014, σύμφωνα με τα ευρήματα της ποσοτικής έρευνας του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών (ΕΒΕΑ) με τίτλο «Οικονομικό Βαρόμετρο».

Η έρευνα διενεργήθηκε από την εταιρεία ALCO, διεξήχθη μέσω τηλεφωνικών συνεντεύξεων σε δείγμα 1.000 ατόμων ηλικίας 18 και άνω από όλη την Ελλάδα, το χρονικό διάστημα μεταξύ 28 Φεβρουαρίου - 02 Μαρτίου 2014 και τα στοιχεία της επεξεργάστηκαν από το κέντρο μελετών και έρευνας του ΕΒΕΑ.

Όπως αποτυπώνεται στο τρέχον «Οικονομικό Βαρόμετρο» σε σύγκριση με το αμέσως προηγούμενο, οριακή είναι η βελτίωση των εκτιμήσεων των συμμετεχόντων αναφορικά με την πορεία της ελληνικής οικονομίας αλλά και των προσωπικών τους οικονομικών.

Αναλυτικά:

Το πρώτο από τα τρία ερωτήματα που κατά περίπτωση θέτει το ΕΒΕΑ σε κάθε Οικονομικό Βαρόμετρο, αναφέρεται στην εκτίμηση των πολιτών για τη μείωση των τιμών των προϊόντων -γάλα, ψωμί, φάρμακα- εάν αλλάξει ο τρόπος διάθεσής τους. Σχεδόν 6 στους 10 (58%) θεωρούν ότι οι τιμές των προϊόντων δε θα μειωθούν μετά και την αλλαγή στον τρόπο διάθεσης τους, ενώ το 16% των συμμετεχόντων είναι αβέβαιοι για το αποτέλεσμα. Μόλις το 26% θεωρεί ότι οι τιμές των προϊόντων για τα οποία θα αλλάξει ο τρόπος διάθεσής τους, θα μειωθούν.

Επιπλεόν, σε ερώτημα σχετικά με τη δυνατότητα ανταπόκρισης στις φορολογικές τους υποχρεώσεις για το 2014, 6 στους 10 (59%) πολίτες εκτιμούν ότι δε θα είναι σε θέση να ανταποκριθούν. Αντιθέτως, 3 στους 10 (31%) απάντησαν ότι θεωρούν πως θα είναι σε θέση να ανταποκριθούν, ενώ 1 στους 10 (10%) δεν είναι σε θέση να παρέχει κάποια εκτίμηση στο συγκεκριμένο ερώτημα.

Το τρίτο και τελευταίο από τα ερωτήματα αναφέρεται στην πρόθεση αγοράς ακινήτων και ακριβών αυτοκινήτων το προσεχές διάστημα. Η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων, και συγκεκριμένα το 92,5%, απάντησε ότι δεν έχει καμία πρόθεση αγοράς ακινήτου και ακριβού ΙΧ τους επόμενους μήνες. Μάλιστα, μόλις 2% δηλώνει πρόθεση αγοράς ακινήτου με το ποσοστό να πέφτει μόλις στο 0,5% όταν πρόκειται για την αγορά ακριβού αυτοκινήτου.
Σε ότι αφορά τις εκτιμήσεις των συμμετεχόντων για την πορεία της ελληνικής οικονομίας, τα ποσοστά φανερώνουν μικρή βελτίωση. Συγκεκριμένα, το 18% των συμμετεχόντων, δηλώνουν αισιόδοξοι για τη μελλοντική εξέλιξη της ελληνικής οικονομίας. Σε σύγκριση με το προηγούμενο ποσοστό του 14% στην ίδια ερώτηση, το νέο ποσοστό αποτελεί σημάδι βελτίωσης, εντούτοις, το ποσοστό απαισιοδοξίας παραμένει αρκετά υψηλό, στο 65%, καταδεικνύοντας ότι η πλειοψηφία των πολιτών εξακολουθεί να διατηρεί αρνητική στάση σχετικά με τις μελλοντικές οικονομικές εξελιξεις.

Σε ότι αφορά την πορεία των προσωπικών τους οικονομικών, το 15% των συμμετεχόντων δήλωσαν αισιόδοξοι για τη μελλοντική τους εξέλιξη. Και εδώ σημειώθηκε μικρή βελτίωση σε σύγκριση με τα αποτελέσματα του προηγούμενου Βαρόμετρου, όπου το ποσοστό αισιοδοξίας των συμμετεχόντων βρισκόταν στο 12%. Ωστόσο, και στο δείκτη αυτό το ποσοστό απαισιοδοξίας εξακολουθεί να διατηρείται σε υψηλά επίπεδα, προσμετρώντας περισσότερους από 7 στους 10 (72%) συμμετέχοντες.

«Η ελληνική κοινωνία εμφανίζεται ιδιαίτερα επιφυλακτική στην προοπτική της μείωσης των τιμών βασικών προϊόντων, όπως το γάλα, το ψωμί και τα φάρμακα, καταρρίπτοντας έτσι τις αιτιάσεις της έκθεσης του ΟΟΣΑ για τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν στον τρόπο διάθεσής τους, όπως προέκυψε από την τελευταία έρευνα του ΕΒΕΑ. Η δύσκολη θέση στην οποία βρίσκονται στην πλειοψηφία τους οι Έλληνες πολίτες αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι έξι στους δέκα δηλώνουν ότι δεν μπορούν να εκπληρώσουν τις φορολογικές τους υποχρεώσεις για το 2014, αλλά ούτε έχουν και τη δυνατότητα να προβούν σε αγορές υψηλής αξίας, όπως ακίνητα και αυτοκίνητα. Η εικόνα αυτή που προκύπτει από την έρευνα του ΕΒΕΑ ενισχύει τις θέσεις και τις απόψεις που εκφράζει η επιμελητηριακή κοινότητα για μια εθνική φορολογική πολιτική και την προώθηση αναπτυξιακών μέτρων που θα ενισχύουν συγκεκριμένους τομείς της εθνικής μας οικονομίας» σχολίασε ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ Κωνσταντίνος Μίχαλος κατά την δημοσιοποίηση της έρευνας.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Όχι στην καταστροφή των χημικών, στην παγκόσμια θαλάσσια πολιτιστική και περιβαλλοντική κοιτίδα

Το ζήτημα της καταστροφής των χημικών όπλων της Συρίας στη Μεσόγειο, έχει τον τελευταίο καιρό αποκτήσει ιδιαίτερη δημοσιότητα και προβολή. Ολοένα και περισσότερο αυξάνεται η ευαισθητοποίηση πολιτών στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στη μεγαλόνησο. Το κόστος της αποφυγής της ένοπλης λύσης του ζητήματος των χημικών όπλων της Συρίας, δεν μπορεί να το "φορτωθεί" η Μεσόγειος θάλασσα. Η Μεσόγειος είναι η θάλασσα της ειρηνικής συνύπαρξης λαών και πολιτισμών, η θάλασσα με το καλύτερο κλίμα στον κόσμο και με την μεγαλύτερη ποικιλομορφία σε χλωρίδα και πανίδα.

Το γεγονός ότι η διαδικασία της καταστροφής των χημικών όπλων της Συρίας γίνεται στα διεθνή ύδατα, δεν σημαίνει ότι δεν κινδυνεύουν οι θαλάσσιες παράκτιες περιοχές της Ελλάδας και των άλλων χωρών της Μεσογείου. Ανάλογα με την εποχή, υπάρχει διαφοροποίηση στην κατεύθυνση και την ένταση του ανέμου, δημιουργούνται θαλάσσια ρεύματα, ώστε σε περίπτωση οποιασδήποτε προβληματικής εφαρμογής της μεθόδου πάνω στο πλοίο ή σε πιθανό περιστατικό διαρροής, εν δυνάμει, μπορεί να μεταφερθούν χημικά απόβλητα ή τοξικά υπολείμματα, ανατολικά. Αποτέλεσμα να μολυνθούν κυρίως οι δυτικές και νότιες ακτές της Πελοποννήσου, της Κρήτης και παράκτιες περιοχές της βόρειας Αφρικής.

Ο οργανισμός για την “Απαγόρευση των Χημικών Όπλων” και η σχετική σύμβαση, αναφέρει ότι η καταστροφή των χημικών όπλων, δεν επιτρέπεται να βλάψει τους ανθρώπους ή το περιβάλλον. Οι χώρες δε που κατέχουν χημικά όπλα, υποχρεούνται να χρησιμοποιούν ασφαλείς τεχνολογίες για την καταστροφή τους. Πρέπει λοιπόν, η Συρία και κάθε χώρα που διαθέτει επικίνδυνα χημικά όπλα, να αναλάβει και το κόστος της καταστροφής τους. Η διαδικασία της καταστροφής τους να πραγματοποιηθεί σε ειδικές εγκαταστάσεις στη ξηρά, με τη μέγιστη ασφάλεια για το περιβάλλον.

Θα πρέπει να υπάρξει περαιτέρω κινητοποίηση και απαραίτητες περαιτέρω ενέργειες, των Ευρωβουλευτών του νότου, με πρωτοπόρους τους Έλληνες και να φέρουν το θέμα στην αρμόδια Επιτροπή Περιβάλλοντος του Ευρωκοινοβουλίου. Παράλληλα να ενεργοποιηθεί ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Περιβάλλοντος. Οι πληροφορίες ότι η μέθοδος αυτή της καταστροφής χημικών όπλων, εφαρμόζεται πρώτη φορά εν πλω, δημιουργεί ανησυχίες και προβληματισμό. Δημιουργείται η αίσθηση της πειραματικής εφαρμογής, που πάντα ως πειραματική, εγκυμονεί κινδύνους και αποτυχίες.

Η θάλασσα της Μεσογείου, είναι ήδη επιβαρυμένη με ρυπαντικά φορτία και "κουβαλάει" ιστορική, πολιτισμική και περιβαλλοντική "μνήμη". Γιατί να ρισκάρει και να θέσει σε κίνδυνο τον τεράστιο πλούτο της σε πανίδα και χλωρίδα; Ας ξανατεθεί από την αρχή το ζήτημα της καταστροφής των χημικών και να αποφασιστεί: είτε η επιλογή άλλης μεθόδου και χώρου εφαρμογής σε ειδικά κέντρα καταστροφής ή εφόσον επιλεγεί η μέθοδος της υδρόλυσης, ας διασχίσει το εν λόγω σκάφος όλη τη Μεσόγειο, να διαβεί τα στενά του Γιβραλτάρ και να ανοιχτεί στον αχανή Ατλαντικό ωκεανό, για να περιοριστεί και ελαχιστοποιηθεί ο κίνδυνος μιας περιβαλλοντικής καταστροφής στη Μεσόγειο!

Πώς αλήθεια θα αντιμετώπιζαν οι Γάλλοι ή οι Βρετανοί πολίτες και οι κυβερνήσεις τους το γεγονός: αυτή η επιχείριση να ελάμβανε χώρα τετρακόσια ναυτικά μίλια δυτικά τους; Προφανώς θα αντιδρούσαν αποφασιστικά και δεν θα δέχονταν αυτή την επιχείριση. Θεωρούμε ότι η Μεσόγειος θάλασσα είναι κατεξοχήν Ευρωπαϊκή θάλασσα και άρα πρέπει να ευαισθητοποιήσει και τους "βόρειους" λαούς της Ευρώπης και ιδιαίτερα τους πολίτες με οικολογική και περιβαλλοντική ευαισθησία και συνείδηση. Μην ξεχνούν οι φίλοι μας στην Ευρώπη ότι αυτή η αγαπημένη τους θάλασσα, με τις πανέμορφες και ιδιαίτερου φυσικού κάλους παραλίες και παραθαλάσσιες περιοχές, μπορεί να πληγεί και να μην μπορούν οι ίδιοι στο μέλλον να την απολαμβάνουν όπως σήμερα.

Νίκος Εμμ. Καραταράκης DIC, MSc, MBA
Μετεωρολόγος – Περιβαλλοντολόγος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος 

Στον πυρήνα των ελίτ της Γερμανίας και ειδικά της Βαυαρίας εμπεδώνεται η αντίληψη από το γερμανικό κεφάλαιο ότι η οικονομική δεινότητα που έχει αποκτήσει η Γερμανία με την ευκαιρία της κρίσης που άρχισε το 2008, εντός της ευρωζώνης και της Δυτικής Ενωσης, θα πρέπει να αποκτήσει γεωπολιτικό χαρακτήρα. Οχι άμεσα και όχι επί της καγκελαρίου Μέρκελ, αλλά αμέσως μετά.

Μέχρι σήμερα, έχοντας τη συνδιαχείριση του ευρώ με την υποταγμένη στις διαθέσεις της Γαλλία, έχει αποκτήσει την πολυπόθητη θέση της στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Αυτό γίνεται φανερό με την παρουσία της στις διαπραγματεύσεις για τη Συρία και το Ιράν. 

Επίσης η Γερμανία, δικαιολογημένα, αποτελεί μία από τις πλέον κρίσιμες παρουσίες στο παγκόσμιο διευθυντήριο του πλούτου: τις G6 και G8, όπου συμμετέχει και η Ρωσία. Τώρα πλέον επιδιώκει κάτι απλό. Την αναβάθμισή της σε γεωπολιτικό επίπεδο, μέσω του σχηματισμού μιας «ιερής συμμαχίας» της Δύσης, που σε στρατιωτικό επίπεδο θα εκφράζεται από το ΝΑΤΟ. Οσο πιο πολύ επεκτείνονται τα όρια του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. τόσο πιο πολύ θα επεκτείνεται και η γερμανική ισχύς.

Το ζητούμενο για τη Γερμανία (ειδικά σε συνθήκες απεμπλοκής των ΗΠΑ από την ευρωπαϊκή ενδοχώρα) δεν μπορεί να είναι άλλο από μια άλλη Γιάλτα. Αλλά τέτοιου τύπου συμφωνίες έρχονται έπειτα από εντάσεις και αναδιανομή των ζωνών επιρροής και οικονομικής εξάρτησης. 

Στην προκειμένη περίπτωση η Γερμανία, έχοντας εξασφαλίσει την ενεργειακή της επάρκεια μέσω του απευθείας αγωγού από τη Ρωσία, δεν θα είχε κανένα πρόβλημα να δοκιμάσει έναν πλήρη αποσυντονισμό της Ουκρανίας, μιας τεράστιας περιοχής στην «αυλή της Μόσχας», από όπου περνάνε όλοι οι αγωγοί που τροφοδοτούν την Ευρώπη, αλλά υπάρχει και η κρίσιμη βάση των Ρώσων, που τους εξασφαλίζει την πρόσβαση στη θάλασσα. 
Η Ουκρανία, μια χώρα 45.000.000 κατοίκων, ιστορικά διχασμένη, χαρακτηρίζεται από τη διαφθορά και τη φοροδιαφυγή, αλλά και την ισχύ των «ολιγαρχών». Ο Γιανουκόβιτς, εξαρτημένος πολιτικά από τη Μόσχα, ήθελε ταυτόχρονα να συνδέσει τη χώρα με την Ε.Ε., ούτως ώστε να διεθνοποιήσει και επεκτείνει τον παράνομο πλούτο που κατέχουν οι «ολιγάρχες» και να αλλάξει την τάξη ισχύος στο εσωτερικό υπέρ του γιου του και μιας νέας ελίτ.

Οταν αυτός άλλαξε γνώμη, οι ευρωατλαντικοί θεσμοί, με κυρίαρχο παίκτη τη Γερμανία, επεχείρησαν την ένταξη της Ουκρανίας μέσα από το κίνημα των νεοναζί στους δρόμους. 
Αν πετύχαινε το εγχείρημα, την Ουκρανία θα αναλάμβαναν το ΔΝΤ και οι Βρυξέλλες, το ΝΑΤΟ θα επέβλεπε την Κριμαία, ο Πούτιν θα αντιμετώπιζε τη μανία των Ρώσων «εθνικιστών» και η Ρωσία θα αποσταθεροποιείτο. 
Η γερμανική Ευρώπη θα έμπαινε στη Μόσχα, η Gazprom θα έσπαγε σε τέσσερα ή πέντε κομμάτια, τα συσσωρευμένα κεφάλαια θα έφευγαν από τη Ρωσία, το ΔΝΤ θα έμπαινε, η Γερμανία με το German Marshal Fund που επηρεάζει τις επιλογές και τα συμφέροντα στις ΗΠΑ θα κυριαρχούσε οικονομικά στην Ευρώπη -από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια- καθιστώντας το Βερολίνο τον ισχυρό παράγοντα στην Ευρασία απέναντι στην Κίνα.
Όλα έπεσαν στο κενό. Η Ευρώπη διεσύρθη, ο Πούτιν είναι πανίσχυρος και οι Κέρι και Λαβρόφ θα συζητήσουν τις λεπτομέρειες της «απεμπλοκής», με την Κριμαία σε πρώτη φάση σε απόλυτο ρωσικό έλεγχο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 

Γράφει ο Σταύρος Λίτσας 

Η αναζήτηση του ποιος έχει δίκιο και ποιος έχει άδικο λειτουργεί παρελκυστικά στη διεθνή πολιτική ανάλυση. Κι αυτό γιατί πάντα ο δυνατός θα επιβάλλει τη θέληση του ανάλογα με τα φορτία ισχύος που διαθέτει και ο αδύναμος θα υποχωρεί όσο του επιβάλλει το έλλειμμα ισχύος του, όπως αναφέρει ο Θουκυδίδης.

Στην παρούσα φάση οι εξελίξεις γύρω από την Ουκρανία προσελκύουν τη διεθνή προσοχή. Γιατί; Αρχικώς έχει τεράστιο ενδιαφέρον να διαπιστωθεί το εύρος των δυνατοτήτων, σε επίπεδο στρατιωτικής κινητοποίησης αλλά και πολιτικής διάθεσης, της Ρωσίας ως προς το να ελέγξει την περιοχή που η ίδια έχει δηλώσει ότι αποτελεί την πρωτογενή ζώνη επιβίωσής της. Από την πρώτη στιγμή που προσέγγισα την ουκρανική κρίση από αυτή εδώ τη στήλη ανέδειξα τη sui generis διάσταση της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής, που από τη μια αποδέχεται τους περιορισμούς που επιβάλλει στην παρουσία της στη διεθνή σκηνή η ήττα της στον Ψυχρό Πόλεμο, ένα καταλυτικό γεγονός που συνέβη πριν από μόλις μερικά χρόνια και που ακόμα η Ρωσία δεν έχει επιτύχει να ξεπεράσει πλήρως, και από την άλλη τον αποφασιστικό τρόπο με τον οποίο κινείται στη ζωτική για την ίδια περιοχή της Ευρασίας.


Το παράδειγμα της βίαιης αντίδρασης απέναντι στη Γεωργία το 2008 είναι απολύτως χαρακτηριστικό και διδάσκεται σήμερα στα τμήματα Διεθνών Σχέσεων ανά τον κόσμο ως παράδειγμα αστραπιαίας κλιμάκωσης από το επίπεδο της απειλής χρήσης βίας στην πολεμική εμπλοκή.


Μεγάλο ενδιαφέρον έχει να παρατηρήσουμε και τη μεθοδολογία που θα ακολουθήσουν οι ΗΠΑ. Από τη μια η Ουάσινγκτον δεν έχει την παραμικρή διάθεση να συγκρουστεί ανοιχτά με τη Ρωσία για ένα κράτος που η ίδια έχει αποδεχθεί ότι ανήκει στη σφαίρα της ρωσικής επιρροής. Από την άλλη, οι ΗΠΑ ορθώς αναγνωρίζουν ότι, αν τα γεγονότα της Κριμαίας εξαπλωθούν και σε άλλα μέρη της Ουκρανίας με ισχυρούς ρωσικούς θύλακες, τότε η κρίση θα διαχυθεί στο σύνολο της περιοχής, αφού το μετα-σοβιετικό μωσαϊκό επιτρέπει αυτού του είδους τις κλιμακώσεις.


Αν η κρίση λάβει κατεύθυνση προς Ανατολάς, τότε οι ΗΠΑ θα αφήσουν τη Ρωσία να «καθαρίσει» μόνη της τις ζημιές που θα προκληθούν. Αν όμως η κρίση λάβει μια κατεύθυνση προς τα δυτικά, π.χ. προς τα πολωνικοουκρανικά σύνορα, τότε τα πράγματα αρχίζουν και γίνονται ιδιαιτέρως σοβαρά. Nα σημειωθεί ότι η βάση στο Ρετζίκοβο της βόρειας Πολωνίας θα χρησιμοποιηθεί από το ΝΑΤΟ ως ο χώρος ανάπτυξης της αντιπυραυλικής ασπίδας στην ηπειρωτική Ευρώπη το 2018. Οι αμερικανικές προτεραιότητες στην εξωτερική πολιτική έχουν να κάνουν με την απόσυρση των πεζοναυτών από το Αφγανιστάν, δίχως το κράτος να ξαναπεράσει στον έλεγχο των Ταλιμπάν ή άλλων ζηλωτών και με την πραγμάτωση του κομβικού στόχου της μεταφοράς του κέντρου βάρους του ενδιαφέροντος των ΗΠΑ στο «μέτωπο» του Ειρηνικού. Οι εξελίξεις στην Ουκρανία ενοχλούν τις ΗΠΑ, αφού λαμβάνουν χώρα σε μια περιοχή που βρίσκεται εκτός των ενδιαφερόντων της. Κι αυτό η Ουάσινγκτον το κάνει γνωστό σε κάθε ευκαιρία. Για παράδειγμα, το ότι το ΔΝΤ αποφάσισε να προσφέρει οικονομική βοήθεια στην Ουκρανία τον Απρίλιο, ενώ είναι μισό βήμα πριν από την οικονομική κατάρρευση, είναι χαρακτηριστικό του γενικότερου κλίματος.


Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον όμως το κρύβει η στάση της Ε.Ε. Κι αυτό γιατί ο τρόπος που οι Βρυξέλλες χειρίζονται την κρίση θα δείξει αν ο οικονομικός γίγαντας με τα πήλινα πολιτικά πόδια αποκτά την ικανότητα να διαδραματίσει αναβαθμισμένο ρόλο στο διεθνές δρώμενο. Η «απώλεια» της Κριμαίας όμως και οι εξεγέρσεις και σε άλλες περιοχές με πολυάριθμες ρωσικές κοινότητες που πατρονάρονται από τη Μόσχα δείχνουν ότι τα πήλινα πολιτικά πόδια δύσκολα γίνονται ατσάλι. Εν τω μεταξύ, τα όμορφα κράτη «όμορφα» καίγονται, αλλά αυτή είναι η μοίρα των κρατών που αψηφούν τις πολυπλοκότητες της διεθνούς πολιτικής, όπως αφηγήθηκε πριν από πολλούς αιώνες ο Ομηρος.

 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου