Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Νοε 2012


Σύμφωνα με τα σημεία των καιρών, τις δηλώσεις των προσώπων και την έρευνα πολλών ερευνητών...
Μήπως θα έπρεπε να σκεφτούμε ότι η ώρα έφτασε;
Μήπως είναι ΤΩΡΑ η ώρα για αυτά που οι Άγιοι της Ορθοδοξίας προφήτευσαν;
Μήπως "το ποθούμενον γαρ εγγύς";
Άλλωστε ο Όσιος Παΐσιος και ο γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπεδινός ευθέως δήλωσαν ότι αυτή η γενιά θα ζήσει τον Γ' παγκόσμιο πόλεμο και την αναλαμπή της Ορθοδοξίας.
Τα συμπεράσματα του καθενός.
Ει Κύριος μεθ' ημών, ουδείς καθ' ημών
"Στα θέματα της πίστεως και στα θέματα της πατρίδος δεν χωράνε υποχωρήσεις. Πρέπει να είναι κανείς αμετακίνητος, σταθερός" Όσιος Παΐσιος



Πάρε τη δόση σου, όμως γίνε και βαποράκι. Μπορεί να ακούγεται κυνικό και βάναυσο, αλλά ουσιαστικά έτσι είναι.
Πάρε δηλαδή 34 δισ.
Από αυτά, δώσε 9 για τα χρεωλύσια, δώσε 25 στις τράπεζες, και δώσε τα άλλα 10 για την επαναγορά των ομολόγων με κούρεμα. Δηλαδή το technical default ή ελληνιστί η επιλεκτική χρεωκοπία, έγινε  θείο δώρο γιατί... αποφύγαμε τη χρεωκοπία και παραμείναμε στο ευρώ (για να εξασφαλιστεί η αποπληρωμή των δανειστών βεβαίως-βεβαίως).


Και αν τα καταφέρεις, θα σου δώσουμε άλλα 9 δις σε τρειςδόσεις, για να την βγάλεις έως τον Φεβρουάριο, όπου και θα αρχίσει η κουβέντα για το επόμενο μνημόνιο της επόμενης δόσης, της επόμενης σωτηρίας, της επόμενης αποφυγής της χρεωκοπίας, και του συνεχούς πανηγυριού για τη παραμονή στο ευρώ.


Στο εν τω μεταξύ, θα  έχουμε μειώσει το χρέος άλλο ένα 20% (μετά το πρώτο 20%), με σκοπό να φτάσουμε το 2020 στο 124% έλλειμμα, όσο δηλαδή και το 2009. Με μια διαφορά… τότε είχαμε έλλειμμα 270 δις. Τώρα θα έχουμε δάνεια 300 δις, μια ξεπουλημένη χώρα, μια εξαρτημένη χώρα, και ένα εξαθλιωμένο και εκφυλισμένο λαό. 

Αααα, αν τον δείτε στο δρόμο, και αυτόν και τους άλλους, σφίξτε του το χέρι για την επιτυχία του.

Επί της διαδικασίας…
Επίσημες ανακοινώσεις για τις λεπτομέρειες του προγράμματος επαναγοράς δεν έχουν γίνει, διότι οι πιστωτές της Ελλάδας θέλουν να αποφύγουν την εκτόξευση των τιμών των ελληνικών ομολόγων από μαζικές αγορές επενδυτών που θα επιχειρήσουν να αποκομίσουν μεγάλα κέρδη σε μικρό χρονικό διάστημα. Η επαναγορά θα γίνει περίπου στο 33% – 35% της ονομαστικής αξίας των ελληνικών κρατικών τίτλων που διαπραγματεύονται στη δευτερογενή αγορά. Μέσω του προγράμματος αυτού θα αποκτηθούν ομόλογα ονομαστικής αξίας 100 με οροφή την «αγοραία» τιμή 33 έως 35, με σκοπό να μειωθεί το σύνολο του ελληνικού χρέους κατά 20 δισ. ευρώ.

Το τελευταίο διάστημα πολλά hedge funds είχαν στραφεί στην αγορά ελληνικών ομολόγων από τη δευτερογενή αγορά, στοιχηματίζοντας εμμέσως πως θα ληφθεί απόφαση για την επαναγορά ελληνικού χρέους με την προσδοκία ότι σε μικρό χρόνο θα αποκομίσουν μεγάλα κέρδη.

Σημειώνεται ότι στις 16 Νοεμβρίου η αγοραία τιμή ενός ελληνικού ομολόγου ήταν στο 25% της ονομαστικής του αξίας και στις 23 Νοεμβρίου, μέσα σε μία εβδομάδα δηλαδή, η τιμή αγοράς εκτοξεύτηκε στο 33%.

Η επαναγορά δεν θα επιβληθεί υποχρεωτικά αλλά μάλλον θα γίνει με δημόσια προσφορά. Για κάποιους, η εξέλιξη αυτή θα είναι καλή για τις αγορές αφού τα hedge funds θα βγάλουν σημαντικά κέρδη. Ο χρονικός ορίζοντας υλοποίησης του προγράμματος δεν έχει ανακοινωθεί, αναμένεται ωστόσο να τρέξει ίσως και πριν το τέλος του 2012. Έπειτα από την αναδιάρθρωση (PSI) του Μαρτίου του 2012, τα ελληνικά κρατικά ομόλογα που έχουν μείνει στους ιδιώτες είναι συνολικής αξίας περίπου 62 δισ. ευρώ με διάφορες ημερομηνίες λήξεως.


Η Τρόικα Εσωτερικού εξαφάνισε την ΑΤΕbank, μέσα στην παγερή -οξύμωρο  σχήμα- σιωπή της καλοκαιρινής ραστώνης. Αυτό μας θύμισε ένας από τους δημοσιογραφικούς πυλώνες αυτής της υπέροχης ελληνικής πολιτικής παράγκας στην οποία συστεγαζόμαστε, εμείς οι Έλληνες.

Θα συμπληρώσω ότι είδαμε και μια αξιωματική αντιπολίτευση που αφού, για μερικές μέρες, για την τιμή των όπλων, περικύκλωσε με επαναστατικό σφρίγος τα υποκαταστήματα της ΑΤΕbank ανά την Ελλάδα κι αφού οι εκπρόσωποί της εξαπολύσανε τους επαναστατικούς τους μύδρους, το επόμενο σαββατοκύριακο  πήγανε όλοι μαζί να κάνουνε το μπάνιο τους στη θάλασσα.

Με την επάνοδό τους στο κλεινόν άστυ, οι κ.κ. εκπρόσωποι προσέτρεξαν ξανά, με την «αριστεροσύνη» τους  καρφιτσωμένη στα πέτα των σινιέ ταγιέρ και των τσαλακωμένων τους σακακιών, στις φιλόξενες αγκαλιές των μέσων μαζικής αποχαύνωσης. Αυτών που έχουν «έξυπνα» διαφημιστικά budget και ανοιχτές πιστωτικές γραμμές.

Ζήτω η Ελληνική Τηλεδημοκρατία η δική μας και των κ.κ. εκπροσώπων και των μέσων μαζικής αποχαύνωσης. Συγκοινωνούντα δοχεία με τραπεζική πίστωση. Στην ουρά και τα πολιτικά μας κόμματα, άλλωστε. Πίστωση που στηρίζεται σε μια εξαντλημένη και ισχνή βάση καταθέσεων και πολλές, αλλά πάρα πολλές, υποθήκες. Ανυπολόγιστα διαπλεκόμενα, ενοχικά και εμπράγματα δικαιώματα ...

Ανοίγει από αύριο η κουβέντα για το κουμάντο του άδειου κορβανά. Θα την κάνουν όλοι αυτοί μαζί, περίλυποι, δίπλα στο σεντούκι με τους φάκελους των διαμαρτυρημένων δανείων. Σήμερα ήταν ημιαργία γιατί πήγαν όλοι τους να πουν τα ποιήματα τους στην πολιτική εμποροπανήγυρη του Πολυτεχνείου. Tomorrow is another day, που θα έλεγε κι η Vivien Leigh. Όσα παίρνει ο άνεμος...

Για να μην πλατειάζω αγαπητό μου πληκτρολόγιο πρέπει να ξαναγυρίσω την προσοχή μου στον εν λόγω δημοσιογραφικό πυλώνα. Την πολιτική του απόπειρα στο πλευρό του παλαίμαχου πρωταθλητή της πολιτικής κυβίστησης θα την παραβλέψω, αλλά δεν μπορώ να αγνοήσω αυτά που έγραφε σήμερα: «Ο κ. Σαμαράς, ο κ. Βενιζέλος και ο κ. Κουβέλης ξέχασαν προκλητικά εύκολα την προεκλογική τους δέσμευση για διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα της ΑΤΕbank»! 

Άκου τι θυμήθηκε ο αθεόφοβος, μετά από τόσους τόνους σάλιου και μελανιού που έχει χύσει από τότε που συντελέστηκε το έγκλημα! Τρέμουν, βλέπεις καλό μου πληκτρολόγιο, οι εκδότες, οι εργολάβοι, οι αυλικοί τους, όλα τα παράσιτα του συστήματος τρέμουν, μην τύχει και περάσει ο έλεγχος των τραπεζών σε αλλότρια χέρια. 
Τα παράσιτα -και δεν είναι αυτό προ ή μεταπολιτευτικό φαινόμενο, κακώς πράττουμε που  απομονώνουμε τις περιόδους- διαβιούν διαχρονικά, ωσάν αρχέγονα τσιμπούρια στη ραγιάδικη γούνα μας.

Βάζουν τα αφεντικά «πανίσχυρους επιτρόπους», φωνασκεί ο κονδυλοφόρος κι επαίρονται οι ψιττακοί, δήθεν, για τη χαμένη τιμή και την εθνική μας ανεξαρτησία.   Μου θυμίζει η συμπεριφορά τους, όλων αυτών, τους ανέντιμους διαχειριστές χρεοκοπημένης εμπορικής φίρμας που μόλις ακούνε την είδηση ότι το αφεντικό υποψιάστηκε τα αίσχη τους και στέλνει εξωτερικούς ελεγκτές, τους πιάνει τεταρταίος πυρετός.

Αλλά πάλι να πεταχτώ στην άλλη όχθη για να θυμηθώ κι εκείνο το  τελικό σχέδιο ιδρυτικής διακήρυξης που θα μετατρέπει, λέει, το σκορποχώρι της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε ενιαίο κόμμα.

Εκεί διάβασα επί λέξη: «Να ιδρύσουμε δημόσιες τράπεζες ειδικού σκοπού με αντικείμενο την αγροτική πίστη, την μικρή και μεσαία επιχείρηση και τη λαϊκή στέγη». 

Τι πάει να πει "να ιδρύσετε" ρε σύντροφοι;

Την ΑΤΕbank δηλαδή που έχει ιδρυθεί από την εποχή του Μαθουσάλα, θα την αφήσετε στα νύχια των τρωκτικών; Τι να περιμένω; Γενικόλογες Μπαρούφες –και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλξ- που με οδηγούν στο ασφαλές συμπέρασμα ότι στα ψηφοδέλτια τους, στις επόμενες εκλογές, θα ψάχνουμε, καλό μου πληκτρολόγιο, να βρούμε για να σταυρώσουμε τους τσοχατζοπουλαίους του μέλλοντος μας...


«Η κυριαρχία των ξένων επιτρόπων, που θα αναφέρονται απευθείας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, θα είχε ίσως κάποια πολιτική λογική εάν η Ε.Ε. αναλάμβανε το συνολικό κόστος της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, κάτι που δεν διαφαίνεται στον πολιτικό ορίζοντα», συμπλήρωσε ο εν λόγω δημοσιογραφικός πυλώνας... Τι να πεις, είναι κι αυτό θέμα διαπραγμάτευσης! Όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει ο αξιότιμος κονδυλοφόρος... 

Μπορεί να μην γίναμε ακόμα Δανία του Νότου, αν δηλαδή εξαιρέσει κανείς τους φόρους που επιβαρύνουν τις τιμές των καυσίμων που καταναλώνουμε, αλλά «Θαλασσο-Δανία» ανέκαθεν ήμαστε. Ασφαλώς, στη διάρκεια της πορείας μας μέσα στο ευρώ, αυτό οφείλω να το αναγνωρίσω στους ερωμένους του Χρυσού Φοίνικα, τα χαμηλά επιτόκια μας έριξαν στην αγκαλιά της Κίρκης κι απολαύσαμε βίο ανθόσπαρτο.

Και τώρα τι κάνουμε; Υπομονή ή Επανἀσταση;

Προς το παρών, χωρίς απαντήσεις, πάλι αντιγράφω από την ειδησεογραφία τη δήλωση του ψοφοδεούς  εγγονού της λογοτέχνισσας: «Γυρίζω στην Ελλάδα ακόμα πιο αισιόδοξος για την επόμενη μέρα»

Δεν μπορώ να μην σκέφτομαι διαβάζοντας τις δηλώσεις του θλιβερού κυβερνήτηότι από τη μια τσέπη των δανειστών βγαίνουνε τα δισεκατομμύρια, στην άλλη μπαίνουνε. Λογιστικές χρεώσεις και πιστώσεις ενός, υπό κατάρρευση, τερατώδους υπερεθνικού συστήματος που στην Ελλάδα λειτουργεί με υπηρετικό προσωπικό που πνέει κι αυτό τα λοίσθια.

Το διάφορο των τόκων σε χρέωση του Ραγιά. Του ανήμπορου να αντιδράσει συνταξιούχου. Του ανίκανου να φωνάξει για το δίκιο του νοσηλευόμενου στο δημόσιο νοσοκομείο. Του παραλυμένου από τον φόβο ψηφοφόρου της Τρόικας εσωτερικού που βλέπει τα παιδιά του να πηγαίνουν σε σχολεία χωρίς δάσκαλους. Του άνεργου που ξοδεύει το πενιχρό επίδομα ανεργίας στα ταμεία του μεγαλομπακάλη, πληρώνοντας αδρά τα 110 προϊόντα της Unilever που θα… παράγονται στην Ελλάδα!

Ες αύριον (;) τα σπουδαία...

«Την άνοιξη θα αναγκαστούμε να ξανασχοληθούμε με αυτά τα σκουπίδια», δήλωσε Γερμανός αξιωματούχος που συμμετείχε στη χθεσινή συνεδρίαση του Eurogroup στο περιοδικό Der Spiegel.

Με αυτή τη δήλωση-βόμβα ο Γερμανός αξιωματούχος εννοεί ότι την άνοιξη η Γερμανία θα αναγκαστεί να ξαναφέρει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων το θέμα του κουρέματος του ελληνικού χρέους, καθώς οι χθεσινές αποφάσεις δεν συνιστούν, κατά τη γνώμη του, ριζική λύση του ελληνικού προβλήματος.

Το Spiegel τάσσεται υπέρ της θέσης του ΔΝΤ που ζητά ένα νέο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, ενώ παράλληλα κατηγορεί την Άνγκελα Μέρκελ ότι αποφεύγει να συζητήσει τη συγκεκριμένη πρόταση εξαιτίας των επερχόμενων γερμανικών εκλογών.

«Αν διαγραφεί μέρος του χρέους της ελληνικής κυβέρνησης, η Γερμανία θα απωλέσει δισεκατομμύρια που έδωσε σε δάνεια για τη διάσωση της Ελλάδας. Αυτή θα είναι η πρώτη φορά που η ελληνική κρίση θα κοστίσει χρήματα στους Γερμανούς φορολογούμενους, πράγμα που η Άνγκελα Μέρκελ και ο Σόιμπλε θα ήθελαν να αποφύγουν σε προεκλογική περίοδο», εξηγεί το περιοδικό.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, έγκριτοι οικονομολόγοι υποστηρίζουν ότι μια διαγραφή του ελληνικού χρέους, τουλάχιστον μέρους του, είναι αναπόφευκτη, καθώς σε διαφορετική περίπτωση η Ελλάδα θα αναγκαστεί να εντείνει την πολιτική λιτότητας ενώ ήδη έχει περικόψει τον προϋπολογισμό της σε βαθμό ανήκουστο για ανεπτυγμένη χώρα.
«Ο Σόιμπλε το γνωρίζει αυτό», γράφει το γερμανικό περιοδικό, προσθέτοντας ότι προβάλει επιχειρήματα που δεν ευσταθούν.

«Η Γερμανία έχει συνηθίσει να επιβάλλεται στην Ευρωζώνη. Όμως πλέον αντιμετωπίζει ολοένα αυξανόμενες αντιδράσεις. Στόχος των διεθνών δανειστών είναι το 2020 να μειωθεί το επίπεδο του ελληνικού χρέους από το 144% του ΑΕΠ, στο οποίο θα φθάσει χωρίς κούρεμα, στο 70%. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, οι πιστώτριες χώρες πρέπει να ξεχάσουν τα μισά λεφτά τους» υπογραμμίζει το άρθρο.

Πηγή newsbomb.gr


Μια παλιά αραβική παροιμία λέει πως τρία πράγματα δεν γυρίζουν πίσω. Το βέλος που εκτοξεύτηκε, τα λόγια που ειπώθηκαν και η ευκαιρία που χάθηκε. Η Ελλάδα έχασε την ευκαιρία να επιτύχει μια καθαρή και οριστική λύση στο πρόβλημα του χρέους, λύση που θα της επέτρεπε να ανακτήσει την εθνική της αξιοπρέπεια. Πολύ δύσκολα πλέον οι διεθνείς συσχετισμοί δυνάμεων θα είναι ξανά τόσο ευνοϊκοί για μια τέτοια ευκαιρία.

Για να κερδίσεις όμως μια ευκαιρία πρέπει να την πιστεύεις. Η ελληνική κυβέρνηση δεν πίστεψε σε αυτή την ευκαιρία. Άλλωστε διάφορα συστημικά «παπαγαλάκια» παίρνοντας «γραμμή» από Μαξίμου, έλεγαν και έγραφαν όλες τις τελευταίες μέρες πως δεν υπάρχει κανένας αντικειμενικός προσδιορισμός της βιωσιμότητας του χρέους και ούτε λίγο ούτε πολύ υποστήριζαν πως είτε βάλεις το πήχη στα 120 δις ή στο 1 τρις είναι το ίδιο αυθαίρετο. Συνεπώς το μόνο που πρέπει να μας νοιάζει είναι να πάρουμε τα λεφτά.


Ο πήχης λοιπόν μπήκε χαμηλά για να μπορέσει εύκολα ο Σαμαράς να περάσει από πάνω. Παίρνουμε πράγματι τα λεφτά κι αυτό δίνει μια επικοινωνιακή ανάσα στην κυβέρνηση. Κυρίως όμως θα φέρει τη «μπάλα» στο «γήπεδο» που τόσο καλά ξέρει να παίζει το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Δηλαδή στα σενάρια ανασχηματισμού, στο ποιοι μένουν και ποιοι φεύγουν, στο αν θα γίνει ή δεν θα γίνει Αντιπρόεδρος ο Βενιζέλος, κοκ. Δυστυχώς, αυτό είναι που παρουσιάζεται σήμερα ως επιτυχία.


Ένα ετοιμοθάνατο πολιτικό σύστημα είναι σαφές πως δεν έχει τα κότσια να δώσει μάχες. Αδυνατεί να χαράξει πολιτική μακράς διάρκειας, η οποία σε τελική ανάλυση είναι κι αυτή που δημιουργεί τα ιστορικά γεγονότα. Αγνοεί τις πραγματικές εθνικές ανάγκες και κοιτάζει πως θα τα βολέψει όπως – όπως, ώστε να εξαγοράσει χρόνο πολιτικής βιωσιμότητας. Με απλά λόγια, ανταλλάσσεται η εθνική βιωσιμότητα με τη βιωσιμότητα του πολιτικού συστήματος.


Από κει και πέρα ουδείς νοιάζεται σοβαρά αυτή τη στιγμή για το εάν το ελληνικό χρέος θα είναι πράγματι στο 124% του ΑΕΠ το 2020 και σημαντικά χαμηλότερο του 110% το 2022. Κι αν δεν είναι; Ε, αν δεν είναι θα βγει ο πρωθυπουργός εκείνου του τριμήνου, ίοως από το Καστελόριζο (αν ανήκει ακόμη στην ελληνική επικράτεια…) και θα εξαγγείλει το Μνημόνιο Νο 10, στο οποίο μεταξύ άλλων θα προβλέπεται η «αξιοποίηση» των αρχαιολογικών χώρων της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένης της Ακρόπολης.

Αλλά αυτή την προβολή στο μέλλον δεν την κάνει κανένας σήμερα καθώς όλοι είναι ευχαριστημένοι. Τα τρία κόμματα της κυβέρνησης «έσωσαν» για άλλη μια φορά τη χώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ ανακουφίστηκε από τον φόβο του να πάει κάτι στραβά και να κληθεί να κυβερνήσει, ο Άδωνις Γεωργιάδης θα συνεχίσει να πουλάει τα βιβλία του και το ζεύγος Μιχαλολιάκου μπορεί να πάει να ψωνίσει κάνα καινούργιο …Vacheron Constantin.

Το «όλα πήγαν καλά» που είπε ο Σαμαράς σημαίνει πως όλα πήγαν καλά για το πολιτικό σύστημα. Η οικονομία βεβαίως έχει άλλη γνώμη καθώς από πουθενά δεν προκύπτει πως οι όροι που μπαίνουν από τους δανειστές μας, μπορούν να οδηγήσουν στην ανάσχεση της ύφεσης και πολύ περισσότερο στην ανάπτυξη. Από πού θα έρθει η ανάπτυξη όταν οι επόμενες ελληνικές κυβερνήσεις θα έχουν στη διάθεσή τους μόνο το 70% του όποιου πλεονάσματος μπορεί να παράγει κάθε χρόνο ο προϋπολογισμός; Από πού θα έρθει η ανάπτυξη όταν οι παραγωγικοί πόροι της χώρας θα έχουν εκποιηθεί όσο – όσο, αποκλειστικά και μόνο να γεμίζει ο «ειδικός λογαριασμός»;


Για να μη βρεθούν στο κοντινό μέλλον πολιτικοί οι οποίοι θα δηλώνουν «δεν ήξερα», τους συνιστώ να διαβάσουν προσεκτικά την ακόλουθη παράγραφο από την επίσημη ανακοίνωση του Eurogroup:

«Η αναθεώρηση των όρων (του ελληνικού προγράμματος) περιλαμβάνει την υιοθέτηση νέων εργαλείων από την Ελλάδα για την ενίσχυση του προγράμματος, κυρίως μέσω μηχανισμών διόρθωσης για την εξασφάλιση των δημοσιονομικών στόχων και των στόχων για τις ιδιωτικοποιήσεις και μέσω αυστηρότερων κανόνων για την κατάρτιση και εποπτεία του προϋπολογισμού. Ακόμα η Ελλάδα έχει ενισχύσει σημαντικά τoν ειδικό λογαριασμό για την εξυπηρέτηση του χρέους. H Ελλάδα θα μεταφέρει στο λογαριασμό αυτό όλα τα έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις, τα επιδιωκόμενα πρωτογενή πλεονάσματα, καθώς και 30% του πλεονάζοντος πρωτογενούς πλεονάσματος, για την τήρηση της εξυπηρέτησης του χρέους σε τριμηνιαία βάση. Επίσης, η Ελλάδα θα ενισχύσει την διαφάνεια και θα προσφέρει πλήρη ex ante και ex post πληροφόρηση στους EFSF/ESM για της συναλλαγές στον ειδικό λογαριασμό».
Τόσο ταπεινωτικούς όρους δεν περιείχε ούτε η Συνθήκη των Βερσαλλιών που αναγκάστηκε να υπογράψει η ηττημένη Γερμανία μετά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο. Το αποτέλεσμα εκείνης της συνθήκης ήταν να πέσει η Δημοκρατία της Βαϊμάρης και να ανοίξει ο δρόμος για την άνοδο του Χίτλερ.

ΥΓ: Στις 28 Ιουνίου 1919, όταν ο Χέρμαν Μύλλερ, Γερμανός Υπουργός Εξωτερικών, υπέγραψε τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, είχε τουλάχιστον την πολιτική εντιμότητα να μην πει στο λαό του πως «όλα πήγαν καλά».
Νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά που μια απόφαση του Eurogroup για την ελληνική υπόθεση μοιάζει εξαρχής να έχει αμιγώς πολιτικό και συμβολικό χαρακτήρα.

Η Γερμανία κέρδισε ολοκληρωτικά τη μάχη της διαπραγμάτευσης, αναγκάζοντας μέχρι και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο να κάνει ένα βήμα πίσω, κάτι που ενδέχεται να προκαλέσει αντιδράσεις εντός του οργανισμού.


Υιοθετώντας την τακτική του... Κώστα Καραμανλή, η Καγκελάριος Μέρκελ επέβαλε έναν ιδιαίτερά πρόχειρο και προσωρινό τρόπο εκτίμησης της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους του οποίου η εγκυρότητα ήδη τίθεται υπό αμφισβήτηση
από διεθνείς αναλυτές. Από τη δημιουργική λογιστική του «greek statistics» στις οικονομικοπολιτικές αλχημείες των «german statistics».

Κάπως έτσι, η ελληνική κυβέρνηση δεν κατάφερε να κερδίσει μια πιο δραστική λύση για τη βιωσιμότητα του χρέους παρά το ότι ψήφισε στη Βουλή το πιο σκληρό πακέτο μέτρων των τελευταίων ετών. Δεν κατάφερε καν να διατηρήσει υπό εθνικό έλεγχο τη διαχείριση των πλεονασμάτων του προϋπολογισμού. Μου μοιάζει
σχεδόν σχιζοφρενικό ότι τα έσοδα από τις όποιες αποκρατικοποιήσεις και τα ποσά των όποιων πλεονασμάτων θα καταλήγουν μέσω ειδικού λογαριασμού στην εξυπηρέτηση ενός μη βιώσιμου χρέους.

Πρόκειται λοιπόν για μια κακή απόφαση για την Ελλάδα; Μάλλον όχι. Κερδίζουμε μερικό χρόνο ακόμα κατά τη διάρκεια του οποίου μάλιστα το επιτόκιο δανεισμού μας θα καταστεί σχεδόν συμβολικό και πιθανότατα θα καταστεί εφικτή η αναδιάρθρωση του τραπεζικού τομέα. Κατά τη διάρκεια του ίδιου διαστήματος βέβαια, θα αρχίσουν να καταγράφονται και στις τσέπες των πολιτών οι πρώτες απώλειες από την εφαρμογή των νέων μέτρων. Ήδη ο ΟΟΣΑ προβλέπει ύφεση για την ελληνική οικονομία και για το 2014.


Η συζήτηση για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους δεν θα σταματήσει με την απόφαση αυτή και λογικά λίγο πριν το καλοκαίρι θα φουντώσει ξανά. Αν δεν αλλάξει κάτι δραματικά, η Γερμανία θα αποφύγει οποιοδήποτε... κανονικό κούρεμα πριν τις εκλογές του Σεπτεμβρίου.

Μέχρι τότε, η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να έχει καταφέρει μια προσαρμογή τέτοια που να πείσει τη νέα γερμανική κυβέρνηση ότι το κόστος διάσωσης της Ελλάδας παραμένει χαμηλότερο από το κόστος διαχείρισης της εξόδου της από την Ευρωζώνη.
Αν μέχρι τότε τα έχουμε κάνει θάλασσα, νομίζω ότι οι Γερμανοί θα σκεφθούν πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο να μας δείξουν την πόρτα της εξόδου. Ή να αποχωρήσουν πρώτοι οι ίδιοι.

Δεν έχω πια καμία ψευδαίσθηση περί «γερμανικής αλληλεγγύης». Aν δεν τους συμφέρει οικονομικά, θα πάψουν να μας στηρίζουν. Έτσι είναι η ζωή...

Γράφει ο Νίκος Ελευθέρογλου

Η ιστορία θυμίζει λίγο τη φορεσιά του Καραγκιόζη. Που είναι γεμάτη μπαλώματα αλλά εκείνος καμαρώνει σαν γύφτικο  σκερπάνι για τα ωραία του ρούχα. Οπου σταθεί και όπου βρεθεί ευχαριστεί τους εξ Εσπερίας φίλους του γιατί δεν τον άφησαν γυμνό. Η αλήθεια όμως είναι ότι ο Βασιλιάς που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση είναι πλέον γυμνός και παραδομένος στο Βερολίνο, τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε.

Αντί να δώσουν εδώ και τώρα λύση στο ελληνικό πρόβλημα που γιγαντώθηκε από τη δική τους αποτυχία, από τη δική τους ανικανότητα να δώσουν τη σωστή συνταγή, από τα δικά τους τοκογλυφικά επιτόκια, τώρα ζητούν και τα ρέστα χωρίς να τηρούν τις δικές τους υπογραφές και τις δικές τους δεσμεύσεις.

Οι ηγέτες της Ευρώπης αντί να σταθούν στο ύψος των περιστάσεών τους συνεχίζουν να μας κρατούν στο κρεβάτι του πόνου για να μας τραβήξουν τα σωληνάκια όποτε εκείνοι κρίνουν ότι δεν μας χρειάζονται άλλο. Δεν είναι όμως δυστυχώς αυτή η μόνη τους αθλιότητα. Γνωρίζουν τόσο αυτοί όσο και οι σύμμαχοί μας πέραν του Ατλαντικού, ότι η κατάσταση στις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας μας στην εποχή του Μνημονίου είναι κάτι παραπάνω από τραγική.

 Γι΄αυτό και πολύ μελετημένα έβαλαν μπροστά το σχέδιό τους για δημιουργία μειονοτικών ζητημάτων στην Ελλάδα. Αφού έχουν ξαμολυθεί οι Τούρκοι πράκτορες και τα όργανά τους σε κάθε σημείο της χώρας δημιουργώντας «θύλακες», ξυλοκοπώντας, απειλώντας και δωροδοκώντας τους Έλληνες εκπροσώπους της μουσουλμανικής μειονότητας, στήνουν τώρα και σκηνικό με τους Αλβανούς. Μπορεί να κλείνουμε τα μάτια αλλά αυτό είναι το παιχνίδι που στήνεται. Το θλιβερό είναι ότι κανένα κόμμα δεν έβγαλε μια ανακοίνωση να καταγγείλει το αλυτρωτικό παιχνίδι που δημιουργούν οι Αλβανοί μπροστά στα μάτια μας. Αλλά εμείς εδώ δεν τολμούμε για να μην στενοχωρηθεί ο Φανούρης ( λέγε με Κουβέλη) και οι σύντροφοι του να  φέρουμε έναν σωστό και ευρωπαϊκό νόμο για την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας, θα μπούμε στη διαδικασία να καταγγείλουμε τα παιχνιδάκια που παίζουν όσοι χρησιμοποιούν τους Αλβανούς μετανάστες για άλλα κόλπα;

Μας δημιουργούν πολλαπλά σκηνικά κρίσης. Από την  μια οι Τούρκοι, από το Βορρά οι Σκοπιανοί και από τα Δυτικά οι Αλβανοί και οι συνοδοιπόροι τους. Αν δεν βρούμε εγκαίρως συμμάχους φοβούμαι ότι πολύ σύντομα δεν θα κλαίμε μόνο για τις τσέπες μας που θα είναι άδειες αλλά και για την πατρίδα μας που θα έχει γίνει ένα οικόπεδο που θα το έχουν μοιράσει αξ αδιαιρέτου , όπως χρόνια σχεδίαζαν.

Βλέπεις όταν όλη η χώρα έχει γίνει ένα απέραντο λογιστήριο, που να μείνει χρόνος να ασχοληθούμε με τα εθνικά μας ζητήματα. Αυτά πάντα οι προοδευτικές δυνάμεις του τόπου τα θεωρούσαν πολυτέλειες γιατί δεν ήταν συμβατό με τις διεθνιστικές αντιλήψεις τους. Πιστεύουν ότι η λέξη πατρίδα είναι συνώνυμο της βρισιάς, λησμονώντας δήθεν ότι η έννοια της πατρίδας για τον κάθε άνθρωπο έχει οντολογική σημασία και πρεσβεύουν τη λογική το ότι όλοι είμαστε τυχαία άτομα στο χώρο και στο χρόνο. Το κακό είναι ότι και εμείς πλέον τα θεωρούμε ψιλά γράμματα. Δεν τολμούμε πια να βγάλουμε ούτε μια ανακοίνωση. Ακόμη και την ευαισθησία μας την βγάζουμε σε …δόσεις, όπως τη δόση που ακόμη μας χρωστάνε.


Η επιθυμία της Τουρκίας να αναπτυχθούν στα σύνορά της με τη Συρία αμερικανικά αντιπυραυλικά συστήματα Patriot αποτελεί σημείο τριβής στις σχέσεις Ρωσίας και ΝΑΤΟ. Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ προειδοποίησε ότι μια τέτοια απόφαση «θα αυξήσει τον κίνδυνο ένοπλης σύγκρουσης». Ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, Άντερς Φογκ Ράσμουσεν, χαρακτήρισε με τη σειρά του «αβάσιμες» τις επικρίσεις της Ρωσίας. Πιο σκληρή γλώσσα χρησιμοποίησε ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος τόνισε ότι τα σχέδια της Άγκυρας για ενίσχυση της άμυνάς της δεν αφορούν τη Μόσχα.

Επίσκεψη Πούτιν στην Τουρκία

Οι νέες διαφωνίες, αφενός ανάμεσα σε Ρωσία και ΝΑΤΟ, και αφετέρου μεταξύ Μόσχας και Άγκυρας, προέκυψαν σε μια εντελώς ακατάλληλη στιγμή. Στις 3 Δεκεμβρίου είναι προγραμματισμένη η επίσκεψη του προέδρου της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν στην Κωνσταντινούπολη, ενώ στις 4 του ίδιου μήνα, θα γίνει η σύνοδος του Συμβουλίου Ρωσίας-ΝΑΤΟ σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών στις Βρυξέλλες. Οι σχέσεις της Ρωσίας και με τις δύο πλευρές είναι ούτως ή άλλως τεταμένες. Με την μεν Άγκυρα, εξαιτίας της αναχαίτισης από τουρκικά μαχητικά του αεροσκάφους της Syrian Air που εκτελούσε το δρομολόγιο Μόσχα-Δαμασκός, και με το ΝΑΤΟ, λόγω του αδιεξόδου στις διαπραγματεύσεις για την αντιπυραυλική άμυνα.

Η είδηση ότι η Τουρκία ζήτησε από το ΝΑΤΟ την ανάπτυξη κατά μήκος των 900 χλμ συνόρων της με τη Συρία αμερικανικών αντιπυραυλικών συστημάτων Patriot, έγινε γνωστή την περασμένη Τετάρτη. Η Άγκυρα δικαιολόγησε το αίτημά της με την ανάγκη προστασίας της από πιθανές επιθέσεις του συριακού στρατού, καθ’ ότι τα συστήματα Patriot μπορούν να αναχαιτίσουν πυραύλους και αεροσκάφη. Την Πέμπτη ο γ.γ. του ΝΑΤΟ Άντερς Φογκ Ράσμουσεν δήλωσε ότι η Συμμαχία θα εξετάσει χωρίς χρονοτριβή το αίτημα της Τουρκίας. Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας, Αλεξάντρ Λουκασέβιτς, χαρακτήρισε «ανησυχητικό σημάδι» τη στρατιωτικοποίηση των συνόρων Τουρκίας και Συρίας και κάλεσε την Τουρκία «να μην κάνει επίδειξη δύναμης, οξύνοντας επικίνδυνα την κατάσταση».

Το “σύνδρομο του πιστολιού”

Δεν άφησε ασχολίαστο το αίτημα της Άγκυρας και ο Σεργκέι Λαβρόφ, υπενθυμίζοντας παλαιότερους ισχυρισμούς της Συμμαχίας ότι «δεν εμπλέκεται διόλου στο θέμα της Συρία», και τονίζοντας ότι η εγκατάσταση των Patriot στην Τουρκία θα δημιουργήσει επιπλέον κινδύνους. Ο κ.Λαβρόφ παρομοίασε τη συγκεκριμένη περίπτωση με το λεγόμενο «σύνδρομο του πιστολιού στον Τσέχοφ», εξηγώντας ότι, όπως και στα έργα του σπουδαίου ρώσου συγγραφέα, «αν το όπλο βρεθεί στη σκηνή στην Α΄ πράξη, τότε αυτό θα πρέπει να πυροβολήσει στην Γ΄». Σύμφωνα με τον ίδιο, στα θέματα στρατιωτικο-πολιτικής φύσεως και διευθέτησης κρίσεων, η εμφάνιση «ενός όπλου» δημιουργεί κινδύνους όχι εξαιτίας της σχέσης του με τη δραματουργία, αλλά επειδή «η συγκέντρωση όπλων δημιουργεί απειλές». Και προειδοποίησε, ότι «οποιαδήποτε προβοκάτσια μπορεί να αποτελέσει την αιτία μια πολύ σοβαρής σύγκρουσης».

Ο γ.γ. του ΝΑΤΟ χαρακτήρισε «αβάσιμη» την κριτική των εκπροσώπων της Ρωσίας, τονίζοντας ότι ο Οργανισμός «εξ’ αρχής είχε καταστήσει σαφές ότι θα προβεί στις κινήσεις εκείνες οι οποίες αποσκοπούν στην προστασία της συμμάχου Τουρκίας». Σύμφωνα με τον κ.Ράσμουσεν, η αποστολή συστημάτων Patriot στην Τουρκία θα συμβάλλει στη διατήρηση της σταθερότητας κατά μήκος των νοτίων συνόρων του ΝΑΤΟ, δίνοντας έμφαση στο γεγονός ότι πρόκειται για ένα μέτρο αποκλειστικά αμυντικής σημασίας, και απορρίπτοντας τους ισχυρισμούς πολλών δυτικών αναλυτών ότι η Συμμαχία προετοιμάζεται για την επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στον εναέριο χώρο της Συρίας.

Η “άποψη” Ερντογάν

Εν τω μεταξύ, η σκληρότερη αντίδραση για την κριτική της Μόσχας, προήλθε από την άμεσα ενδιαφερόμενη Άγκυρα. Ο τούρκος πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε ότι τα σχέδια της χώρας του για την ενίσχυσή της άμυνάς της δεν αφορούν τη Ρωσία. Τόνισε χαρακτηριστικά, ότι θεωρεί «απολύτως λανθασμένες τις δηλώσεις της Ρωσίας, καθώς δεν είναι σωστό ένα εσωτερικό θέμα της Τουρκίας που δεν αφορά τη Ρωσία, να γίνεται και δικό της πρόβλημα». Τα τουρκικά ΜΜΕ ανέφεραν την περασμένη Παρασκευή ότι τα Patriot θα εγκατασταθούν στη χώρα στα μέσα Δεκεμβρίου. Εντός των ημερών, στρατιωτικοί του ΝΑΤΟ πρόκειται να αφιχθούν στην Τουρκία προκειμένου να επιθεωρήσουν τα πιθανά σημεία ανάπτυξης του συστήματος.

Το πιθανότερο είναι οι συστοιχίες αυτές θα μεταφερθούν από τη Γερμανία, ενώ προκειμένου να τεθούν σε υπηρεσία θα μεταβούν στην Τουρκία 170 στρατιωτικοί της Μπούντεσβερ. Αρκετοί εκπρόσωποι της γερμανικής αντιπολίτευσης εξέφρασαν τις ανησυχίες τους για τη «διεθνοποίηση της διένεξης». Από την πλευρά του, ο Σεργκέι Λαβρόφ επικαλέστηκε μια φράση του Όττο Βίσμαρκ, ότι «στις στρατιωτικές υποθέσεις σημασία δεν έχουν οι προθέσεις, αλλά οι δυνατότητες, και όταν οι δυνατότητες ενισχύονται, αυξάνονται και οι κίνδυνοι». Να σημειωθεί εξάλλου ότι τα συστήματα Patriot έχουν εγκατασταθεί άλλες δύο φορές στην Τουρκία κατά το παρελθόν, στη διάρκεια του πρώτου και του δεύτερου πολέμου στο Ιράκ (1991 και 2003). Ωστόσο, τελικά δεν είχαν κάποια συμμετοχή στις επιχειρήσεις. 

  • Τα περιθώρια διαπραγματεύσεων στη Μέση Ανατολή έχουν εξαντληθεί, εκτιμά ο Πρόεδρος του Ινστιτούτου Μέσης Ανατολής, Εβγκένι Σατανόβσκι, ενώ προβλέπει ενδεχόμενη επικίνδυνη σύγκρουση Αιγύπτου-Ισραήλ
Της Αικατερίνα Ερμακόβα
για το περιοδικό "Vzgliad
"

Τα σύννεφα πολέμου πυκνώνουν επικίνδυνα σε όλη την Μέση Ανατολή, με το Ισραήλ να πραγματοποιεί τη μεγαλύτερη επιχείρηση στη Λωρίδα της Γάζας, τα 4 τελευταία χρόνια, την Συρία να αιμορραγεί ακατάπαυστα, και την Αίγυπτο να αναζητεί τρόπους διάρρηξης της συμφωνίας του Καμπ Ντέιβιντ. Βέβαιος για την αποτυχία της ειρηνευτικής διαδικασίας στην περιοχή, ο πρόεδρος του Ινστιτούτου Μέσης Ανατολής, Εβγκένι Σατανόβσκι, μιλά πλέον για τρομοκρατικό πόλεμο του Ισραήλ, και προβλέπει ότι  η Γάζα θα αποδειχθεί «μια δύσκολη υπόθεση», την οποία θα ακολουθήσουν πολλά γεγονότα, στη συνέχεια.

Vzgliad: Λέγεται, ότι ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου δεν είχε προβλέψει τις παλαιστινιακές επιθέσεις και ότι ξεκίνησε την επιχείρηση λόγω των επικείμενων εκλογών. Μήπως εδώ επαναλαμβάνεται η ιστορία του 1993,  τότε που εξελέγη χάρις στις τρομοκρατικές επιθέσεις που είχαν σημειωθεί στο Ισραήλ;


Εβγκένι Σατανόβσκι: Σήμερα ο Νετανιάχου είναι πολύ διαφορετικός από τότε. Το  ποτάμι δεν γυρίζει πίσω, κι ο Νετανιάχου σήμερα κατανοεί πως όλα έχουν τελειώσει, ότι δηλαδή, η ειρηνευτική διαδικασία είναι ανενεργή, κλινικά νεκρή, και πως κάθε προσπάθεια που είχε αναληφθεί έχει αποτύχει. Ο ίδιος είναι πια μεγαλύτερος, η χώρα του πιο δυνατή, και η εμπειρία τεράστια. Δεν συζητάμε πλέον για τρομοκρατικές ενέργειες, αλλά για τρομοκρατικούς πολέμους.

Vzgliad: Πιστεύτε ότι ο χρόνος που επελέγη για την επιχείρηση στη Γάζα ήταν προκαθορισμένος ή ήταν απλά μια σύμπτωση, δεδομένου ότι η Χαμάς ανοίχθηκε πλέον τόσο προς το Κατάρ, όσο και προς την Αίγυπτο;


Εβγκένι Σατανόβσκι: Το Ισραήλ δεν ενδιαφέρεται για  το χρονοδιάγραμμα της Χαμάς, όποιο και αν είναι αυτό.
Τις επιθέσεις στο έδαφος του Ισραήλ, κατά πάσα πιθανότητα τις ξεκίνησε η Ισλαμική Τζιχάντ, ανταγωνιστές της Χαμάς, με τους οποίους, τώρα τελευταία, η   Χαμάς προσπαθεί συνεννοηθεί.
Η Ισλαμική Τζιχάντ επιδόθηκε σε μια επίδειξη αυτάρκειας απέναντι στην Αίγυπτο και το Κατάρ που με την παρουσία τους στη Γάζα, νομιμοποίησαν την Χαμάς σε διεθνές επίπεδο. Και αμέσως μόλις το Κατάρ αποχώρησε, ήρθε η ώρα των πυραύλων. Πρόκειται αφ’ ενός για μια προσπάθεια -αρκετά επιτυχημένη- να υπονομευτεί η Χαμάς, αφ’ ετέρου να καταδειχθεί,  ποιος είναι το αφεντικό.
Η Τζιχάντ επιχείρησε να ποντάρει δυνατά, βομβαρδίζοντας το Ισραήλ. Το ανταποδοτικό χτύπημα, όμως, έγινε εναντίον του Αχμέντ Τζαμπαρί, του κυριότερου μάλλον ηγέτη των στρατιωτικών συνισταμένων της Χαμάς, στην περιοχή της Γάζας.

Στη συνέχεια, ξεκίνησε ένα μεθοδικό ξεσκαρτάρισμα όλων όσων εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία, εφόσον είναι γνωστό πού βρίσκονται οι πύραυλοι, πού μένουν και πού κινούνται οι μαχητές.
Η επιχείρηση στη Γάζα θα είναι δύσκολη, και θα  ακολουθήσουν και πολλά άλλα γεγονότα. Την άνοιξη ή το καλοκαίρι μένει να δούμε, αν θα υπάρξει πόλεμος με το Ιράν. Στην ημερήσια διάταξη βρίσκεται η κατάρρευσης της Συρίας, αλλά και η δυσμενέστατη κατάσταση στην Ιορδανία, που μπορεί να οδηγήσει  ακόμη στη διάλυση της χώρας αυτής.

Vzgliad: Κατάρ, Αραβικά Εμιράτα και Σαουδική Αραβία πιστεύετε πως έχουν τους ίδιους στόχους;


Εβγκένι Σατανόβσκι: Ο κοινός στόχος όλων είναι να αποκτήσουν κυρίαρχο ρόλο. Τα Εμιράτα, έχουν διαφορετικές προτεραιότητες και επιδιώξεις, που δεν σχετίζονται με φιλοδοξίες στην εξωτερική πολιτική. Ακολουθούν χαμηλούς τόνους, φροντίζουν για την εύρυθμη λειτουργία του κράτους τους.


Vzgliad: Ποιά στάση θα τηρήσει, κατά τη γνώμη σας, ο Αιγύπτιος προέδρος Μοχάμεντ Μούρσι, σε περίπτωση που η σύγκρουση στη Γάζα διαρκέσει επί μακρόν; Θα δεχθεί τους πρόσφυγες;


Εβγκένι Σατανόβσκι: Ο Μούρσι δεν πρόκειται να δεχθεί κανέναν. Αντιμετωπίζει ήδη πρόβλημα διαβίωσης του πληθυσμού της δικής του χώρας, ο οποίος σύντομα θα φτάσει τα 100 εκατομμύρια. Σύντομα προβλέπεται και έλλειψη νερού, όταν θα ολοκληρωθούν τα φράγματα στον άνω ρου του Νείλου. Η οικονομία θα καταστραφεί. Η Αίγυπτος, είναι μια χώρα η οποία αντιμετωπίζει το φάσμα  ολοκληρωτικής οικονομικής κατάρρευσης.
Ο Μούρσι, δεν πρόκειται να διαδραματίσει κανένα διαμεσολαβητικό ρόλο μεταξύ Ισραήλ και ισλαμιστών, για τον απλό λόγο, ότι το Ισραήλ δεν φίλος, συνεργάτης ή αδελφός του. Επιδίωξή του είναι η διάρρηξη της συμφωνίας του Καμπ Ντέιβιντ, και την επιδίωξη αυτή θα την εκπληρώσει. Μας περιμένει στο μέλλον ένας μεγάλος πόλεμος μεταξύ Αιγύπτου-Ισραήλ, ο οποίος είναι ακόμη πιο επικίνδυνος από τον πόλεμο Ισραήλ -Ιράν.

Vzgliad: Γιατί ο Μούρσι θέλει να ακυρώσει τη συνθήκη του Καμπ Ντέιβιντ;


Εβγκένι Σατανόβσκι: Ο Αιγύπτιος πρόεδρος δεν μπορεί να διορθώσει την κατάσταση στην οικονομία και στον κοινωνικό τομέα, αλλά ούτε και σε ό,τι αφορά τη φορολογία και το δημογραφικό. Πρέπει όμως να δείξει ότι είναι πρόεδρος ολόκληρης της Αιγύπτου. Γεγονός που σημαίνει, ότι πρέπει να δώσει μάχη για τα καταπατημένα δικαιώματα της Αιγύπτου, για την επαναστρατικοποίηση του Σινά, για τον έλεγχο όλων των ανοιχτών μετώπων, στα οποία περιλαμβάνονται οι ανταγωνισμοί των ισλαμιστικών ομάδων όπως το ζήτημα των σαλαφιτών, αλλά και  των γειτονικών ομάδων, όπως η  Χαμάς.

Vzgliad: Ποιες είναι οι προοπτικές για συμμετοχή της Ρωσίας στην ειρηνευτική διαδικασία μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών;


Εβγκένι Σατανόβσκι: Οι Παλαιστίνιοι συνομιλούν περίφημα μεταξύ τους και χωρίς τη Ρωσία, και θα συνεχίσουν να συνεννοούνται, χωρίς αυτή. Σε ό,τι αφορά την ειρηνευτική διαδικασία μεταξύ Παλαιστίνης και Ισραήλ, αυτή δεν υπάρχει, είναι νεκρή από το μακρινό 1999.
Το γεγονός ότι οι ενδιαφερόμενες για την ειρηνευτική διαδικασία πλευρές εξακολουθούν να προσποιούνται ότι αυτή υπάρχει και ότι οι ίδιοι την ενθαρρύνουν, είναι ένα θέμα καθαρά γραφειοκρατικής φύσεως, που συνδέεται με μισθούς, ταξίδια εργασίας και μηδαμινό έργο, με έξοδα των κρατών. Αποτέλεσμα δεν υπάρχει, απολύτως κανένα.
Ο ρόλος μας είναι καθαρά εθιμοτυπικός. Τα ενδιαφέροντά μας είναι σε μεγάλο βαθμό ανταγωνιστικά με εκείνα των χωρών της περιοχής. Και αυτές πωλούν πετρέλαιο στους ίδιους, στους οποίους πουλάμε και εμείς.
Πηγή


Η επιτροπή της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης που ασχολείται με τη διερεύνηση των πραξικοπημάτων που πραγματοποιήθηκαν στην Τουρκία πρότεινε το διαχωρισμό των φορέων πληροφοριών εσωτερικού από τις πληροφορίες εξωτερικού σύμφωνα με τα αμερικανικά πρότυπα.
Συγκεκριμένα, σε δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Yeni Safak/25-11-2012, αναφέρεται ότι η εν λόγω επιτροπή συνέταξε ειδική αναφορά στην οποία προτείνονται τα εξής:
  • Υπεύθυνος φορέας για τις πληροφορίες εσωτερικού να είναι η διεύθυνση πληροφοριών της Γενικής Διεύθυνσης Ασφαλείας (αστυνομία), ενώ η ευθύνη των πληροφοριών εξωτερικού να παραμείνει στη ΜΙΤ, στα πρότυπα του διαχωρισμού των ρόλων της CIA και του FBI.
  • Ο κλάδος των πληροφοριών οφείλει να στηρίζεται σε ένα στρατηγικό όραμα, βάσει του οποίου η ΜΙΤ θα πρέπει να απαλλαχθεί από το στρατιωτικό προσωπικό και να αποκτήσει «πολιτική ταυτότητα».
  • Σύμφωνα με τον κανονισμό «Ίδρυσης-Καθηκόντων-Αρμοδιοτήτων-Ευθυνών της ΜΙΤ» που υπογράφηκε από τον Τούρκο πρωθυπουργό στις 24-8-2009, οι συλλεγόμενες πληροφορίες διανέμονται στον πρόεδρο της Δημοκρατίας, στον πρωθυπουργό, στον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων και στη Γενική Γραμματεία του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας (ΣΕΑ). Στην αναφορά της, η προαναφερθείσα επιτροπή προτείνει να αφαιρεθεί ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ και η Γενική Γραμματεία του ΣΕΑ από την πληροφοριακή αλυσίδα της ΜΙΤ.
  • Ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων τηρεί υπό τον έλεγχο και τη σφαίρα επιρροής του, υπό μορφή μιας ευρείας βεντάλιας, τη Διεύθυνση Πληροφοριών ΓΕΕΘΑ (J2) και τις αντίστοιχες διευθύνσεις των γενικών επιτελείων, χωρίς καμία πολιτική εξουσία και υπηρεσία να είναι ενήμερη για τις δραστηριότητες των διευθύνσεων αυτών. Για το λόγο αυτό δημιουργείται η αναγκαιότητα όπως ο κλάδος των στρατιωτικών πληροφοριών να υπαχθεί στον υπουργό Εθνικής Άμυνας και κατ’ επέκταση στην πρωθυπουργία.

Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι η βούληση της κυβέρνησης Erdoğan να ελέγξει πλήρως και να βελτιστοποιήσει το έργο της συλλογής πληροφοριών εξωτερικού, είχε διαφανεί πριν από έντεκα μήνες, όταν στις 11-1-2012 ο αρχηγός της ΜΙΤ, Hakan Fidan, παρουσίασε τη νέα δομή και το νέο επιχειρησιακό σχεδιασμό της τουρκικής Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών ενώπιον του πρόεδρου της Δημοκρατίας, του πρωθυπουργού, τoυ αρχηγού ΓΕΕΘΑ και των υπουργών Εσωτερικού, Εξωτερικών και Δικαιοσύνης. Μια άλλη βασική επισήμανση από την παρουσίαση αυτή αποτελεί το γεγονός ότι η ΜΙΤ, με τη νέα δομή της εφαρμόζει ένα επιθετικό δόγμα στις χώρες στόχους και δίδει ιδιαίτερη βαρύτητα στις πληροφορίες εξωτερικού, οι οποίες επικεντρώνονται στους στρατιωτικούς, ενεργειακούς, οικονομικούς, πολιτικούς, πολιτιστικούς, θρησκευτικούς και δημογραφικούς τομείς. Επιπρόσθετα δε, στις περιοχές ενδιαφέροντος περιλαμβάνονται ο Καύκασος, τα Βαλκάνια, η Ασία-Ειρηνικός Ωκεανός, η Μέση Ανατολή, η Μεσόγειος Θάλασσα, η Αφρική, η Ερυθρά Θάλασσα-Κόλπος του Άντεν και η Κασπία Θάλασσα.

Συγχρόνως δε, θα πρέπει να αναφερθεί ότι στη δύσκολη εσωτερικά ισορροπία μεταξύ ισλαμιστών και κεμαλιστών, ο  αρχηγός της ΜΙΤ αποτελεί τον πιο έμπιστο συνεργάτη του Τούρκου πρωθυπουργού, δεδομένου ότι ο Erdoğan, πέραν των θεμάτων πληροφοριών και ασφάλειας, ανέθεσε στον Hakan Fidan πολύ ενεργό ρόλο στην ενάσκηση της εξωτερικής πολιτικής της χώρας (επαφές με το ΡΚΚ, υποστήριξη στους αντικαθεστωτικούς της Συρίας, διαμεσολάβηση για εκεχειρία μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων κ.λπ.). Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που ο Erdoğan αποδέχεται τις προτάσεις του Fidan για το νέο ρόλο της ΜΙΤ. Άλλωστε, ο διαχωρισμός των αρμοδιοτήτων των φορέων πληροφοριών εσωτερικού από τις πληροφορίες εξωτερικού αποτέλεσε και το θέμα της μεταπτυχιακής διατριβής του  Fidan όταν φοιτούσε στο πανεπιστήμιο Bilkent της Άγκυρας. Αναφορικά δε, με τη σχέση Recep Tayyip Erdoğan-Hakan Fidan, ο Τούρκος αρθρογράφος Mehmet Yılmaz εκτιμά ότι σε περίπτωση που αλλάξει το πολίτευμα της Τουρκίας, από προεδρευόμενη σε προεδρική δημοκρατία και ο Erdoğan γίνει πρόεδρος της Δημοκρατίας, δεν θα πρέπει να αποκλεισθεί η περίπτωση ο Fidan να είναι ο επόμενος πρωθυπουργός της χώρας. (Hurriyet/21-11-2012)


Εν τω μεταξύ ο αρχηγός της ΜΙΤ, προκειμένου να αναβαθμίσει τον επιχειρησιακό ρόλο της τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών στο εξωτερικό, πρότεινε στον πρωθυπουργό να εγκρίνει την πρόσληψη αξιωματικών και μονίμων υπαξιωματικών που ανήκουν στη Διεύθυνση Ειδικών Δυνάμεων του ΓΕΕΘΑ (Bordo Bereli) που η ηλικία τους δεν θα υπερβαίνει το 30 έτος. Ο Erdoğan ενέκρινε την πρόταση αυτή και το Σεπτέμβριο του 2012 προκηρύχθηκε σχετικός διαγωνισμός ώστε η ΜΙΤ να αποκτήσει τις επιχειρησιακές δυνατότητες της αμερικανικής CIA και της ισραηλινής Mossad. Φυσικά στη ΜΙΤ υπηρετούν στελέχη των ενόπλων δυνάμεων ωστόσο αυτά διατίθενται από το τουρκικό γενικό επιτελείο για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.


Στο ίδιο πλαίσιο βασίζεται και η προγενέστερη απόφαση της κυβέρνησης Erdoğan  να συγκροτήσει τη μονάδα ειδικών δυνάμεων με κωδική ονομασία «ΙΜΗΑ ΕΚΙΒΙ (Ομάδα Εξουδετέρωσης)» η οποία συνεργάζεται πολύ στενά με τη ΜΙΤ. Αυτή αποτελείται από 300 άτομα που προέρχονται από τις ειδικές δυνάμεις της στρατοχωροφυλακής και της αστυνομίας, ενώ επικεφαλής της είναι ένας συνταγματάρχης της στρατοχωροφυλακής και ένας αστυνομικός διευθυντής των ειδικών επιχειρήσεων της αστυνομίας. Τα στοιχεία των στελεχών που επανδρώνουν την ΙΜΗΑ ΕΚΙΒΙ είναι απόρρητα και κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων χρησιμοποιούν κωδικά ονόματα. Η κύρια αποστολή της εν λόγω δύναμης, η οποία επιχειρεί με ομάδες των 6-10 ατόμων (σ.σ. σε μερικές επιχειρήσεις συμμετείχαν 25 άτομα) είναι η δολοφονία ή σύλληψη στελεχών του κουρδικού κινήματος στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στο Ιράκ, στη Συρία, σε ευρωπαϊκές χώρες και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα άτομα στόχοι ανέρχονται σε 450 και ανάλογα με τη σημασία τους έχουν ταξινομηθεί σε πέντε κατηγορίες Α, B, C, D και Ε. Στην κατηγορία Ε ανήκουν στόχοι που είναι διοικητές μικρών περιοχών και μικρών ανταρτικών τμημάτων, ενώ στην κατηγορία Α ανήκουν υψηλόβαθμα στελέχη των κουρδικών οργανώσεων. Επισημαίνεται ότι το δόγμα επιχειρήσεων της ΙΜΗΑ ΕΚΙΒΙ στηρίζεται στην επιχείρηση σύλληψης του Κούρδου Şemdin Sakık από ομάδα των Bordo Bereli στο βόρειο Ιράκ το 1998.

Ενισχυτικό όλων των παραπάνω αποτελεί το γεγονός ότι ο προϋπολογισμός της ΜΙΤ για το 2013 αυξήθηκε κατά 32.5% σε σχέση με το 2012 και συγκεκριμένα από 751 εκατομμύρια τουρκικές λίρες το 2012, θα φθάσει στα 995,6 το 2013. (σ.σ. Στις 25-11-2012 η ισοτιμία ευρώ-τουρκικής λίρας είναι 1: 2,3245)

Τέλος, καθίσταται σαφές ότι οι ριζικές αλλαγές στις υπηρεσίες πληροφοριών της Τουρκίας, αφενός στηρίζονται στην ισχυρή πολιτική στήριξη του πρωθυπουργού Erdoğan, αφετέρου  καταδεικνύουν τις φιλοδοξίες της Άγκυρας για πιο ενεργό και δραστήριο ρόλο σ’ ένα ευρύτερο περιφερειακό χώρο, θέματα τα οποία θα πρέπει να προβληματίσουν ιδιαίτερα την ελληνική πλευρά.
 
Του Τάσου Tέλλογλου

Οσοι πιστεύουν ότι η ιστορία και η πραγματικότητα είναι ασυνέχειες θα μπορούσαν να πάρουν ένα μάθημα από τη βιογραφία του. Ο Βασίλης Ντερτιλής ήταν επί πολλά χρόνια ένας από τους ανθρώπους που φύλασσε μερικά από τα πιο σημαντικά μυστικά της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας, αυτής που αναδύθηκε από τις στάχτες της Β΄ Δημοκρατίας, την οποία είχε ανατρέψει ο πατέρας του Νίκος Ντερτιλής, τελευταίος φυλακισμένος στον Κορυδαλλό. Εχω γνωρίσει και τους δύο προσωπικά και μπορώ να πω ότι μοιάζουν όσο ένας γιος με τον πατέρα του, αλλά και ότι ήταν τόσο διαφορετικοί όχι μόνο εξαιτίας του ιστορικού τους ρόλου, αλλά και σαν άνθρωποι. Ο γιος, Βασίλης Ντερτιλής, «έφυγε» από τη ζωή το περασμένο Σαββατοκύριακο στο Λιντς της Αυστρίας, όπου ζούσε, σε ηλικία 62 ετών.

Ο Βασίλης Ντερτιλής μπήκε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων το 1967 και γρήγορα ξεχώρισε ανάμεσα στους αξιωματικούς της τάξης του. Του άρεσαν η δράση και τα πράγματα που θα μπορούσαν να είναι «έξω από το κανονικό».

Με διαφορετικούς υπουργούς και για διαφορετικές κυβερνήσεις ήταν υπεύθυνος για μερικές από τις πιο ευαίσθητες μυστικές επιχειρήσεις του ελληνικού στρατού. Γιατί ήταν από τους καλύτερους αξιωματικούς της σειράς του. Στη Γιουγκοσλαβία και τη Γεωργία, στην Αφρική και την Αλβανία, ο Ντερτιλής έκανε εκείνα που δεν μπορούσαν να κάνουν οι άλλοι.

Κάθε μεγάλη ή μικρότερη χώρα διαθέτει ένα τμήμα των μυστικών της υπηρεσιών για τις «δύσκολες» και «επικίνδυνες» αποστολές. Στην Ελλάδα, επειδή δεν υφίσταται ένα τέτοιο τμήμα υπηρεσιών, για ιστορικούς λόγους τις επιχειρήσεις αυτές αναλαμβάνει ο στρατός.

Η πιο γνωστή είναι η «Επιχείρηση Χρυσόμαλλο Δέρας», η απεμπλοκή δηλαδή των Ελλήνων ομογενών (Ποντίων) από το Σοχούμι του εμφυλίου πολέμου. Ηταν τον Αύγουστο του 1993, όταν ο Ντερτιλής έστειλε μία ομάδα δέκα ανδρών από το ειδικό τμήμα αλεξιπτωτιστών, ύστερα από εντολή της τότε υφυπουργού Εξωτερικών Βιργινίας Τσουδερού, στη Γεωργία ως ειδικούς της «αγροτικής οικονομίας». Με τη βοήθεια πολιτικών υπαλλήλων είχε οργανωθεί η συγκέντρωση των στοιχείων για τη διανομή διαβατηρίων μιας χρήσεως (της πρώην ΕΣΣΔ) για την εκκένωση των ελληνικών χωριών από την ορεινή Αμπχαζία.

Ο Ντερτιλής είχε πετάξει στο Σοχούμι και είχε διασφαλίσει την ανοχή του ρωσικού συντάγματος, που πολιορκούσε με τις αποσχιστικές δυνάμεις την πόλη του Σοχούμι. Η επιβίβαση των Ποντίων στο φέρι μποτ που είχε έρθει από την Ελλάδα με πλήρωμα άλλους αλεξιπτωτιστές, ντυμένους καμαρώτους και ναύτες, έγινε με απόλυτη τάξη παρά τους σποραδικούς πυροβολισμούς. Ο Ντερτιλής και η ομάδα του έκλειναν εκείνη την ώρα την ιστορία 3.000 χρόνων της παρουσίας των Ελλήνων στην περιοχή. Οταν εφτασαν στα Δαρδανέλια, ο Τούρκος αξιωματικός ανέβηκε να επιθεωρήσει το ελληνικό φέρι μποτ. Ο Ντερτιλής φορούσε πολιτικά. Ο Τούρκος τον χαιρέτησε στρατιωτικά λέγοντάς του «καλή δουλειά καπετάνιε», την ώρα που υπέργηροι Πόντιοι ακόνιζαν τις λίρες τους τραγουδώντας στο καταστρωμα του πλοίου «ΒΙΣΚΑΟΥΝΤΕΣ».

Λίγο αργότερα ο Ντερτιλής παρέλαβε από την ελληνική κυβέρνηση -εν τω μεταξύ, το ΠΑΣΟΚ είχε διαδεχθεί στην κυβέρνηση τη Νέα Δημοκρατία και ο κ. Γεράσιμος Αρσένης ήταν υπουργός Αμύνης- ένα δορυφορικό τηλέφωνο, δώρο στην κυβέρνηση των Σερβοβοσνίων από κάποια αμερικανική εταιρεία στη Φρανκφούρτη. Η έρευνα έδειξε ότι η εταιρεία είχε στηθεί μερικές μέρες νωρίτερα, ένδειξη ότι ηταν «εταιρεία παραβάν». Αφού συνεννοήθηκε με την κυβέρνηση, ο Ντερτιλής παρέδωσε το τηλέφωνο στη σερβοβοσνιακή ηγεσία με την υπόδειξη: «Εγώ στη θέση σας δεν θα έκανα ούτε ένα τηλεφώνημα». Οταν μου είπε την ιστορία 12 χρόνια αργότερα και αναζητήσαμε τη συσκευή, ανακαλύψαμε ότι ήταν τμήμα μιας... γλάστρας στο αστυνομικό τμήμα της Μπάνια Λούκα.

Ο Ντερτιλής έμεινε στο ναυτικό έως τα τέλη της δεκαετίας του ’90 όταν αντελήφθη ότι μετά τον κ. Γεράσιμο Αρσένη και τον αρχηγό του ναυτικού και μετέπειτα Α/ΓΕΕΘΑ κ. Χρ. Λυμπέρη, τους οποίους υπεραγαπούσε, οι διάδοχοί τους δεν έπαιρναν στα σοβαρά αυτά που μπορούσε να κάνει. Παραιτήθηκε χωρίς να έχει διασφαλίσει ότι θα πάρει σύνταξη. Ανέλαβε γενικός αντιπρόσωπος των επιχειρήσεων Στασινόπουλου στο Βελιγράδι μέσω της εταιρείας Metal Globe και το 2010 έγινε μέλος του Δ.Σ. των ελληνικών επιχειρήσεων στη Γιουγκοσλαβία.
Ο Βασίλης Ντερτιλής γνώριζε όλους όσοι εμπλέκονταν στο γιουγκοσλαβικό δράμα. Προσωπικά. Μπορούσε να μιλάει επί ίσοις όροις και με έναν άνθρωπο του σερβικού υποκόσμου και με έναν υπουργό, κρατώντας πάντα σε απόσταση αυτόν που ήταν απέναντί του. Γύριζε στην Ελλάδα για να επισκεφθεί τους γιους του, τους γονείς και τους φίλους του, καθώς και τους συναδέλφους του στον όμιλο Στασινόπουλου. Εμενε συνήθως 5 - 6 μέρες. Πάντα στο Σύνταγμα, απέναντι από τη Βουλή.

Λίγες μέρες μετά την αποχώρησή του από την Καθημερινή, ο δημοσιογράφος Σταύρος Λυγερός μιλάει στο ΤPP και εξηγεί γιατί στην παρούσα συγκυρία «η κοινωνία έχει ανάγκη από πραγματική δημοσιογραφία».

Συνέντευξη στην Ντίνα Καράτζιου


Ο Σταύρος Λυγερός σχολιάζει τον «παρασιτικό ρόλο του Τύπου στην Ελλάδα της κλεπτοκρατίας», και αναλύει πως τα media «έγιναν οι θεραπαινίδες της πολιτικής εξουσίας και της ολιγαρχίας του χρήματος». Το «αμαρτωλό τρίγωνο», όπως το αποκαλεί, που αποτέλεσε τη βασική αιτία για την ανάπτυξη της διαπλοκής στην Ελλάδα. Στο σήμερα, εξηγεί πως τα media εκτελώντας αποστολή εφάρμοσαν «τη συνταγή» της διαχείρισης του φόβου με στόχο να επιβάλλουν ως μονόδρομο τις πολιτικές της τρόικας. Τέλος, αναλύει πώς το τοπίο στο χώρο του Τύπου μεταλλάσεται ραγδαία λόγω της κρίσης και ευελπιστεί ότι πέρα από τα media που θα εκφράσουν τους νέους πόλους πολιτικοοικονομικής εξουσίας, θα βρεί δυναμικό τρόπο έκφρασης και εκείνη η δημοσιογραφία, η οποία θα προασπίσει τα συμφέροντα της κοινωνίας.


- Πρόσφατα διακόπηκε η συνεργασίας σας με την εφημερίδα Καθημερινή, στην οποία αρθρογραφούσατε επί σειρά ετών. Κλείνει ένας κύκλος;


Στην Καθημερινή πήγα το 1989. Δούλεψα σ΄ αυτή την εφημερίδα περισσότερα από 23 χρόνια, το μεγαλύτερο μέρος της δημοσιογραφικής μου σταδιοδρομίας. Δεν θα ήθελα να σχολιάσω τους λόγους της αποχώρησής μου, νομίζω ότι ο καθένας μπορεί να τους δει. Είναι εξόφθαλμοι. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει πάντα η ουσία, δηλαδή η διακοπή της συνεργασίας, η οποία έγινε με πρωτοβουλία της εφημερίδας. Υπάρχει, βεβαίως και ο τρόπος. Το μόνο που θα πω γι’ αυτόν είναι ότι δεν ήταν ο καλύτερος.


- Μετά την αποχώρηση σας, γράφτηκαν εκατοντάδες θετικά σχόλια στα
social media από πολίτες. Πως το σχολιάζετε;

Με συγκίνησαν. Είμαι παλιομοδίτης. Δίνω σημασία στα σχόλια των αναγνωστών. Έχει σημασία η γνώμη που έχουν οι άλλοι για σένα. Δεν ανήκω, όμως, στους δημοσιογράφους οι οποίοι κάνουν θέμα τον εαυτό τους.


- Συμφωνείτε ότι η κρίση στον Τύπο πριν γίνει και οικονομική ήταν βασικά δεοντολογική;


Πάντα ο Τύπος είχε κάποιου είδους διαπλοκή με την πολιτική και με τα οικονομικά συμφέροντα. Η διαφορά του σήμερα από το χθες είναι ότι παλαιότερα οι εφημερίδες στηρίζονταν στην κυκλοφορία τους. Αρα είχαν μία κάποια οικονομική ανεξαρτησία, επειδή η κυκλοφορία ήταν η κύρια πηγή των εσόδων τους. Σταδιακά, κύρια πηγή των εσόδων έγινε η διαφήμιση. Πρόκειται για ποιοτική διαφορά. Η διαπλοκή απέκτησε νέο περιεχόμενο. Για την ακρίβεια, τα media έπαψαν να είναι προσκολημμένα σε κόμματα και έγιναν θεραπαινίδες της ολιγαρχίας του χρήματος. Η ίδια η πολιτική εξουσία, άλλωστε, έχασε σε μεγάλο βαθμό την αυτονομία της. Σταδιακά διαμορφώθηκε το αμαρτωλό τρίγωνο. Η ισχυρή κορυφή είναι η ολιγαρχία χρήματος με τις δύο άλλες κορυφές, την πολιτική εξουσία και τα media, να λειτουργούν περισσότερο δορυφορικά παρά ανταγωνιστικά. Στην προ κρίσης Ελλάδα, αυτό το αμαρτωλό τρίγωνο λειτούργησε σαν καρκίνωμα, ήταν στυλοβάτης του μοντέλου πλασματικής ανάπτυξης, βασικά χαρακτηριστικά του οποίου ήταν όχι μόνο ο παρασιτισμός, η σπατάλη και ο ανορθολογισμός, αλλά και η κλεπτοκρατία. Η κρίση έβγαλε όλα αυτά στην επιφάνεια και τους προσέδωσε μία άλλη διάσταση. Όταν το μοντέλο πλασματικής ανάπτυξης δεν μπορούσε να χρηματοδοτηθεί κατέρρευσε, συμπαρασύροντας και το ανομολόγητο κοινωνικό συμβόλαιο ανάμεσα στην άρχουσα τάξη και στη μικρομεσαία θάλασσα. Το περιεχόμενο αυτού του συμβολαίου συνοψίζεται στο εξής μήνυμα που εξέπεμπε η άρχουσα τάξη: «Μην ασχολείστε με τα χρυσοφόρα παιχνίδια διαπλοκής που λαμβάνουν χώρα στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας και το πολιτικό σύστημα θα κάνει τα στραβά μάτια για τη διαφθορά στη δημόσια διοίκηση, για την εκτεταμένη φοροδιαφυγή στους μικρομεσαίους για την αυθαίρετη δόμηση και για διάφορα άλλα ανομικά φαινόμενα. Όταν ακυρώθηκε αυτό το ανομολόγητο κοινωνικό συμβόλαιο, συμπαρέσυρε, όπως έδειξαν και οι εκλογές του περασμένου Μαϊου-Ιουνίου το πολιτικό σύστημα που στηρίχθηκε στον δικομματισμό. Με άλλα λόγια, έχουμε τέλος εποχής, γύρισμα σελίδας.


- Σ’ αυτή τη νέα εποχή, φαίνεται ότι αλλάζουν και οι συσχετισμοί των πολιτικοοικονομικών συμφερόντων. Πώς επηρεάζει αυτό τη δημοσιογραφία;


Πριν μιλήσουμε για τα media, επιτρέψτε μου ένα σχόλιο για τον συσχετισμό πολιτικής και οικονομίας. Η ελληνική άρχουσα τάξη έχει μακρά παράδοση εξάρτησης. Όταν έφερε τη χώρα στον γκρεμό, στις αρχές του 2010, τι έκανε; Αντί έστω και την τελευταία στιγμή να επεξεργαστεί ένα εναλλακτικό εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση, αντί να διαπραγματευτεί με την τρόικα ένα βιώσιμο πρόγραμμα ανάταξης της ελληνικής οικονομίας, τα παρέδωσε όλα, έτρεξε να κρυφτεί στην ποδιά των ξένων κηδεμόνων. Οι πιο θρασείς, μάλιστα, κουνάνε το δάχτυλο στην κοινωνία. Η άρχουσα τάξη νόμιζε ότι οι δανειστές θα βάλουν χέρι μόνο στη δημόσια περιουσία. Τώρα αρχίζει να καταλαβαίνει ότι θα βάλουν χέρι και στις εξασθενημένες από την ύφεση ιδιωτικές επιχειρήσεις. Η εσωτερική υποτίμηση, την οποία τόσο ύμνησαν, έχει κι αυτή τη διάσταση. Οι δανειστές θα βάλουν χέρι και στις τράπεζες και μέσω των τραπεζών θα ελέγξουν και τα media. Τέρμα οι προνομιακές δανειοδοτήσεις. Τα παραπάνω θεωρώ ότι έχουν μεγάλη σημασία για να δούμε τον ρόλο των μέχρι τώρα κυρίαρχων media. Σας θυμίζω ότι ένα μεγάλο δημοσιογραφικό συγκρότημα από στυλοβάτης των Μνημονίων ξαφνικά ξιφουλκεί εναντίον της τρόικας. Μόνο που είναι αργά. Η κοινωνία δεν πρόκειται να συνταχθεί μαζί τους για να προασπίσει σκανδαλώδη προνόμια. Ίσως αυτή να είναι η θετική πλευρά ενός αρνητικού φαινομένου.


- Τι μπορεί να προκύψει λοιπόν, μέσα από αυτή την καταλυτική κρίση για τον Τύπο;


Δεν μου αρέσει να κάνω τον μάντη. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι η κοινωνία έχει ανάγκη από πραγματική δημοσιογραφία. Έχει ανάγκη δηλαδή, από τις βασικές λειτουργίες που χαρακτηρίζουν τη δημοσιογραφία: Το ρεπορτάζ και την έρευνα, την ανάλυση και το σχόλιο. Δεν έχει σημασία αν τα είδη αυτά της δημοσιογραφίας θα εμφανισθούν σε εφημερίδες, σε ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς ή στο Διαδίκτυο. Αυτά είναι οχήματα της δημοσιογραφίας. Το ζητούμενο είναι η ποιότητα. Και η ποιότητα δεν εξασφαλίζεται με τη νοοτροπία του τζάμπα.


- Εννοείτε την απλήρωτη ή την κακοπληρωμένη δημοσιογραφική εργασία;


Βεβαίως κι αυτή. Η δημοσιογραφική παραγωγή είναι ένα προϊόν. Κάποιοι εργάζονται για να προκύψει ένα ρεπορτάζ, μία έρευνα, μία newsanalysis, ένα σχόλιο. Κι αυτοί πρέπει να πληρωθούν. Όποιος έχει την απαίτηση ή απλώς έχει εθισθεί να να βρίσκει τα πάντα τζάμπα στο Διαδίκτυο υπονομεύει την ανεξαρτησία της δημοσιογραφίας. Ο δημοσιογράφος που δεν πληρώνεται από τους αναγνώστες ή ακροατές ή τηλεθεατές του ή γρήγορα θα εγκαταλείψει τη δημοσιογραφία ή θα συνεχίσει, επειδή πληρώνεται από αλλού, απ’ όσους ενδιαφέρονται να διαμορφώνουν την κοινή γνώμη σύμφωνα με τα συμφέροντά τους. Οποιος θέλει να έχει ένα ποιοτικό δημοσιογραφικό προϊόν με απαιτήσεις ανεξαρτησίας, πρέπει να αντιληφθεί ότι δεν μπορεί να το έχει τζάμπα.


- Βλέπετε λοιπόν μία δημοσιογραφία που θα συνταχθεί πίσω από το νέο πολιτικοοικονομικό κατεστημένο, ή μία δυναμική ανεξάρτητη δημοσιογραφία που θα εκφράζει την κοινωνία;


Το μόνο σίγουρο σήμερα είναι ότι το παραδοσιακό συγκρότημα εξουσίας αποδομείται. Θα προκύψει ένα νέο, το οποίο ακόμη δεν έχει διαμορφωθεί. Η εξέλιξη αυτή θα επηρεάσει αποφασιστικά και τα media. Το νέο τοπίο στα media δεν είναι σίγουρο ότι θα είναι καλύτερο. Θα εξαρτηθεί από την τροπή που θα πάρουν οι εξελίξεις στο πολιτικό επίπεδο. Μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε σε ιστορική καμπή. Η ολιγαρχία του χρήματος προσπαθεί να “κινεζοποιήσει” την Ευρώπη, να καταλύσει το σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο και το Κοινωνικό Κράτος. Η αρχή έγινε από τον πιο αδύναμο κρίκο, την Ελλάδα, την οποία έχουν μετατρέψει σε πειραματόζωο. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν θα υπάρξει μία δημοσιογραφία, η οποία να εκφράσει την αντίσταση της κοινωνίας. Το ελπίζω, αλλά κρατάω μικρό καλάθι. Η πείρα του παρελθόντος δείχνει ότι οι καλές προθέσεις δεν αρκούν. Η αναδιάταξη της άρχουσας τάξης θα επιφέρει και μία αναδιάταξη στην “καθεστωτική” δημοσιογραφία. Αυτοί που έχουν τα χρήματα μπορούν εύκολα και να μεταλλάξουν παραδοσιακά μιντιακά συγκροτήματα ή ακόμα και να δημιουργήσουν νέα.


- Και μία που μιλάμε για “καθεστωτικά”
media, πώς αυτά εκβίασαν μια ολόκληρη κοινωνία, προβάλλοντας σαν μονόδρομο την πολιτική της τρόικας;

Τα media διεκπεραιώνουν τη θεραπεία-σοκ στο ιδεολογικό και επικοινωνιακό επίπεδο. Λειτουργούν ως μηχανισμός για την επιβολή των εκβιαστικών διλημμάτων στην κοινωνία. Μετατρέπουν ζωτικής σημασία πολιτικά ζητήματα σε αναμφισβήτητο μονόδρομο, σβήνοντας κάθε δυνατότητα εναλλακτικής λύσης στο επικοινωνιακό επίπεδο. Το κατάφεραν με όπλο τους την καλλιέργεια του φόβου. Είναι οι διαχειριστές του φόβου. Η συνταγή, βεβαίως, δεν είναι δική τους. Έχει έρθει ντελίβερι. Όταν την άνοιξη του 2010 πρωτοτέθηκε το δίλημμα “Μνημόνιο ή χρεοκοπία”, η ελληνική κοινωνία υπέκυψε. Φοβήθηκε τότε ότι κινδύνευε να χάσει μισθούς, συντάξεις, και καταθέσεις. Αποδέχθηκε, λοιπόν, κάποιες περικοπές, ελπίζοντας ότι σύντομα η κρίση θα ήταν παρελθόν. Μας έλεγαν ότι στα τέλη του 2011 ή στις αρχές του 2012 η Ελλάδα θα έχει επανέλθει σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης και θα έχει επιστρέψει στις Αγορές. Με την πάροδο του χρόνου, τα οικονομικά και κοινωνικά ερείπια συσσωρεύονταν. Η ελπίδα μαραίνεται και αντικαθίσταται από απόγνωση. Κι όσο η απόγνωση συσσωρεύεται τόσο μετατρέπεται σε οργή. Στην προσπάθειά της να ανασχέσει τη λαϊκή οργή, η “παράταξη του Μνημονίου” επιστράτευσε την ιδεολογική ηγεμονία του ευρώ.


- Αυτός είναι ο λόγος που οι κοινωνικές αντιδράσεις παραμένουν συγκριτικά υποτονικές;


Η απειλή εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ έπαιξε ανασχετικό ρόλο, αλλά δεν πιστεύω ότι αυτή είναι η κύρια αιτία της υποτονικότητας. Θυμίζω το κίνημα των Αγανακτισμένων, που το 2011 προσέλαβε μεγάλες διαστάσεις. Το κίνημα αυτό ξεθύμανε, επειδή δεν έβγαζε πουθενά. Δεν συμμερίζομαι την εκτίμηση ότι η κοινωνία υποτάχτηκε. Ισχυρίζομαι ότι αυτά το κίνημα των Αγανακτισμένων ήταν η ύστατη προσπάθεια της κοινωνίας να αντιμετωπίσει την επίθεση που δέχεται με ειρηνικές διαμαρτυρίες, ήταν η ύστατη κραυγή απόγνωσης. Σήμερα, η μεγάλη μάζα δεν συμμετέχει στις διαδηλώσεις, επειδή έχει πεισθεί ότι δεν μπορούν να επηρεάσουν την ασκούμενη πολιτική. Και δεν μπορούν να επηρεάσουν, επειδή τη χώρα δεν την κυβερνάει η κυβέρνηση, αλλά η τρόικα. Προς το παρόν, οι πολίτες προσπαθούν να επιβιώσουν. Μην έχετε, όμως, αμφιβολία ότι όσο η κοινωνική οργή συσσωρεύεται χωρίς να εκδηλώνεται τόσο πιο πιθανή γίνεται μία τυφλή κοινωνική έκρηξη. Έκρηξη, η οποία μπορεί να προέλθει από ασήμαντη αφορμή, από ένα λάθος σφύριγμα διαιτητή! Όταν έχεις μία χύτρα με νερό στη φωτιά και είναι ερμητικά κλειστή, δεν ξέρεις πότε θα εκραγεί. Αλλά ξέρεις ότι αν την αφήσεις στη φωτιά, κάποια στιγμή θα εκραγεί.


- Το τελευταίο σας βιβλίο έχει τίτλο “Από την Κλεπτοκρατία στη Χρεοκοπία”. Πως το εμπνευστήκατε;


Δεν θα το είχα γράψει αν δεν πίστευα βαθιά ότι η κρίση είναι πρωτογενώς πολιτική και δευτερογενώς οικονομική. Με την ίδια ακριβώς λογική βαθύτατα πιστεύω ότι η έξοδος από την κρίση θα ξεκινήσει μόνο από μία ριζική αλλαγή στο πολιτικό επίπεδο. Ακόμα και το καλύτερο σκάφος δεν μπορεί να πλεύσει στην τρικυμία χωρίς καλό καπετάνιο. Το βιβλίο μου εξετάζει και την εγχώρια πτυχή της κρίσης, για την οποία σας έχω ήδη μιλήσει, αλλά και τη διεθνή και ευρωπαϊκή πτυχή. Συνήθως, οι μνημονιακοί στρέφουν τους προβολείς στην εγχώρια πτυχή της κρίσης, κατηγορώντας τον λαό για ασωτεία. Αντιθέτως, η Αριστερά έχει την τάση να φωτίζει μόνο τη διεθνή και ευρωπαϊκή πτυχή της κρίσης. Η πραγματικότητα είναι ότι οι δικές μας πολλές και μεγάλες παθογένειες κατέστησαν την Ελλάδα τον πιο αδύναμο κρίκο της καθόλου στέρεης ευρωπαϊκής αλυσίδας και ως τέτοιο την μετέτρεψαν σε πειραματόζωο. Η Ελλάδα είναι πρωτοπόρος όσον αφορά την εφαρμογή της συνταγής. Το σήμερα της Ελλάδας είναι το αύριο των άλλων κοινωνιών της ευρωπαϊκής περιφέρειας, αλλά και το μεθαύριο των κοινωνιών του ευρωπαϊκού πυρήνα. Όπως είπα παραπάνω, η ολιγαρχία του χρήματος μεθοδεύει την “κινεζοποίηση” της Ευρώπης όσον αφορά την εργασία.


- Πως λειτούργησε η δημοσιογραφία στο περιβάλλον της κλεπτοκρατίας;


Αν είχαμε περιουσιολόγιο, θα βλέπαμε ότι ορισμένοι δημοσιογράφοι, που πριν από 20 ή 30 χρόνια ήταν μάλλον φτωχοί, σήμερα είναι μάλλον πλούσιοι. Κι όχι από τις αμοιβές τους. Τα media ως σύνολα, αλλά και μεμονωμένοι δημοσιογράφοι έπαιξαν επικερδώς ρόλο μεσάζοντα σε χρυσοφόρα παιχνίδια διαπλοκής. Από οικονομικής απόψεως λειτούργησαν σαν παράσιτα και από θεσμικής ως υπονομευτές του Κράτους Δικαίου και κατ’ επέκταση της δημοκρατίας.

Τρεις καταδίκες σε βάρος της Τουρκίας ανακοίνωσε το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για παραβιάσεις των δικαιωμάτων στην ελευθερία της έκφρασης, του συνέρχεσθαι και συνεταιρίζεσθαι.

Με απόφαση του, το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε την Τουρκία για παραβίαση του δικαιώματος στην ελευθερία της έκφρασης, στην περίπτωση των Χασάν Αλί Μπαγιάρ και Γκιουρμπούζ, που συνελήφθησαν από τις τουρκικές αρχές και κατηγορήθηκαν για συμμετοχή σε ένοπλη οργάνωση επειδή είχαν δημοσιεύσει στις 25 Μαρτίου 2004 δύο άρθρα σχετικά με την δραστηριότητα του ΡΚΚ στην εφημερίδα τους.

Καταδικάζοντας, επιπλέον, την Τουρκία και για παραβίαση του δικαιώματος σε μία δίκαιη και σύντομη δίκη, το Δικαστήριο υποχρέωσε με την απόφαση του την Τουρκία να καταβάλει από 7.800 ευρώ στον καθένα από τους προσφεύγοντες για ηθική βλάβη και να πληρώσει 780 ευρώ για δικαστικά έξοδα.

Για παραβίαση του δικαιώματος στην ελευθερία της έκφρασης καταδίκασε ακόμη την Τουρκία, το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στην περίπτωση της δημοσιογράφου και συγγραφέα Νεσιμπέ Ρουχάτ Μενγκί, που καταδικάσθηκε για συκοφαντική δυσφήμιση και υποχρεώθηκε να καταβάλλει αποζημίωση, στα μέλη της επιτροπής που επεξεργάζεται το νέο Ποινικό Κώδικα της Τουρκίας.

Η Μενγκί είχε δημοσιεύσει δύο επικριτικά για την επιτροπή αυτή άρθρα στην καθημερινή εφημερίδα Βατάν, με τα οποία είχε αναφερθεί στα αδικήματα που διαπράττονται σε βάρος των γυναικών στην Τουρκία, στα εγκλήματα τιμής και στους καταναγκαστικούς γάμους κοριτσιών.

Η δίκη της χαρακτηρίσθηκε πολιτική και το ΕΔΑΔ, αποδεχόμενο τις αιτιάσεις της, καταδίκασε την Τουρκία και την υποχρέωσε να καταβάλλει 7.000 ευρώ στην Μενγκί για ηθική βλάβη, υπογραμμίζοντας, στην απόφαση του, ότι θα πρέπει να επιστραφεί και το ποσό που κατέβαλλε η συγγραφέας στα μέλη της επιτροπής.

Τέλος, με απόφαση του το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, δικαίωσε τους εκπροσώπους της Τουρκικής Συνομοσπονδίας Εργαζομένων (ISCI) και της Συνομοσπονδίας Συνδικάτων Δημοσίων Υπαλλήλων (KESK), που είχαν προσφύγει κατά της Τουρκίας, διαμαρτυρόμενοι για την βία που είχαν ασκήσει εναντίον των τούρκων εργαζομένων οι αστυνομικές αρχές, στη διάρκεια της διαδήλωσης για την Πρωτομαγιά του 2008.

Οι προσφεύγοντες υποστήριξαν ότι, η τουρκική αστυνομία, είχε ψεκάσει με χημικά και νερό υπό πίεση τα μέλη των συνδικάτων και είχε ρίξει μεγάλη ποσότητα δακρυγόνων και χρωμάτων εναντίον τους.

Το Δικαστήριο αποδέχθηκε τους ισχυρισμούς τους, καταδίκασε την Τουρκία για παραβίαση του δικαιώματος του συνέρχεσθαι και συνεταιρίζεσθαι και την υποχρέωσε να καταβάλλει από 1.000 ευρώ στον καθένα από τους προσφεύγοντες, για ηθική βλάβη.
Eρώτηση 1:
Πώς γίνεται και ενώ το Λουξεμβούργο, η Αγγλία, η Ελβετία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία και η Αυστρία έχουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ποσοστό χρέους από εμάς, αυτοί να ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ διάσωση, αλλά αντίθετα έρχονται να σώσουν εμάς;

Ερώτηση 2:
Πώς γίνεται το Αφγανιστάν με περίπου μισόν αιώνα συνεχείς πολέμους να έχει μόνο 23% του ΑΕΠ του χρέος, την στιγμή που ξέρουμε ότι ένας πόλεμος μερικών ημερών μπορεί να " ξετινάξει" μία χώρα;

Ερώτηση 3:
Πώς γίνεται να χρωστάνε 29% το Κουβέιτ, 54% το Μπαχρέιν και τα Αραβικά Εμιράτα 56% την στιγμή που είναι παγκόσμιοι προμηθευτές πετρελαίου;

Ερώτηση 4:
Πώς γίνεται στην Ελβετία με 271% χρέος, μία απλή καθαρίστρια σε νοσοκομείο να πληρώνεται με 2000 ευρώ μισθό όσα έπαιρνε την ίδια στιγμή (στα βρώμικα καρβουνο-εργοστάσια της ΔΕΗ) ένας «υψηλόμισθος» τεχνικός, ανώτερης στάθμης εκπαίδευσης, ενταγμένος στα υπερ-βαρέα/ανθυγιεινά με 25 χρόνια προϋπηρεσία;

Ερώτηση 5:
Πώς γίνεται η Νορβηγία με 143% χρέος να μην έχει πρόβλημα και να μην χρειάζεται διάσωση ή περικοπές;

Ερώτηση 6:
Γιατί οι παγκόσμιοι δανειστές δεν ανησυχούν μήπως χάσουν τα 13, 5 τρις που χρωστάνε οι ΗΠΑ, τα 2 τρις που χρωστάει το Λουξεμβούργο, τα 9 τρις που χρωστάει η Αγγλία (κλπ, κλπ) αλλά ανησυχούν για τα 0,5 τρις που χρωστάμε εμείς;

Ερώτηση 7:
Πώς γίνεται και ολόκληρος ο πληθυσμός της Γης χρωστάει το 98% των χρημάτων του;

Ερώτηση 8:
Ποιοι έχουν τόσα πολλά ώστε να «αντέχουν» να δανείσουν τόσο πολύ χρήμα;

Ερώτηση 9:
Πού τα βρήκαν τόσα χρήματα;

Ερώτηση 10:
Γιατί τα χρήματά τους δεν συμμετέχουν στο ΑΕΠ της χώρας τους;

Τελικά μήπως τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η παγκόσμια οικονομία δεν είναι παρά μία τεράστια φούσκα, ενώ το χρήμα είναι ψεύτικο, τυπωμένο στα άδυτα των πολυεθνικών τραπεζών μόνο και μόνο για να επιτευχθεί ένας παγκόσμιος έλεγχος;

Κ. Τοκμακίδης
Καθηγητής Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης
Μπροστά στο βάσιμο ενδεχόμενο να ανοίξει Εξεταστική Επιτροπή για την υπόθεση της “λίστας Λαγκάρντ”, βρίσκεται πλέον ο υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου, Γ.Παπακωνσταντίνου, αλλά και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος, μετά τη χτεσινή αποστολή στη Βουλή σχετικού διαβιβαστικού από τον αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, κ.Νίκο Παντελή. Ο ίδιος, εκτός από το λιτό διαβιβαστικό και τη δικογραφία που σχημάτισαν οι οικονομικοί εισαγγελείς Γρηγόρης Πεπόνης και Σπύρος Μουζακίτης, έστειλε στη Βουλή και το στικάκι με τα πάνω από 2000 ονόματα μεγαλοκαταθετών στην ελβετική Τράπεζα HSBC.

Στο διαβιβαστικό αναφέρονται τα εξής: «Χωρίς να προβούμε σε αξιολόγηση του περιεχομένου της δικογραφίας, παρακαλούμε για τις δικές σας ενέργειες ως προς τις ενδεχόμενες ποινικές ευθύνες μελών της τότε κυβέρνησης που παρέλαβαν και διαχειρίστηκαν το εν λόγω CD». Σημειώνει ακόμα ότι «η δικογραφία σχηματίστηκε αυτεπαγγέλτως προκειμένου να διακριβωθούν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες είχε περιέλθει στο υπουργείο Οικονομικών ψηφιακός δίσκος (CD) με τα ονοματεπώνυμα Ελλήνων υπηκόων που διατηρούσαν καταθέσεις στην τράπεζα HSBC στην Ελβετία, ο οποίος (ψηφιακός δίσκος) φέρεται να έχει παραδοθεί στις ελληνικές Αρχές από το υπουργείο Οικονομικών της Γαλλίας». Να σημειωθεί ότι στο πλαίσιο της έρευνας των οικονομικών εισαγγελέων, είχαν εξεταστεί ως μάρτυρες τόσο ο κ. Παπακωνσταντίνου όσο και ο κ. Βενιζέλος. Εκτός αυτών, με την ιδιότητα του υπόπτου είχαν κληθεί να καταθέσουν και οι πρώην επικεφαλής του ΣΔΟΕ κ.κ. Γιάννης Καπελέρης και Γιάννης Διώτης. Και οι δύο είχαν ρίξει τις ευθύνες στους πολιτικούς τους προϊσταμένους.

Μένει να διευκρινιστεί πλέον ποια κόμματα θα τεθούν υπέρ της σύστασης Εξεταστικής Επιτροπής (προς το παρόν υπέρ φαίνεται να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες) και εάν η θέση τους θα υπερψηφιστεί από τη Βουλή. Σε περίπτωση που γίνει κάτι τέτοιο, ο κ.Παπακωνσταντίνου πιθανώς θα αντιμετωπίσει κατηγορίες ποινικού χαρακτήρα, ενώ στον κ.Βενιζέλο θα πέσουν βαριές πολιτικές ευθύνες. Η φημολογία πάντως, που θέλει κάποια κόμματα ακόμα και να επιθυμούν το στήσιμο Ειδικών Δικαστηρίων, προς το παρόν μάλλον δεν φαίνεται να ισχύει. Πάντως, εκτός των δύο πολιτικών, στη “σέντρα” βρίσκονται και οι δύο πρώην επικεφαλής του ΣΔΟΕ, κ.κ.Διώτης και Καπελέρης, οι οποίοι δεν φαίνεται ότι θα  αποφύγουν τις μεγάλες ευθύνες που έχουν, και τελικώς θα καταλήξουν ενώπιον της Δικαιοσύνης.
Η έκθεση 1.600 σελίδων της Επιτροπής Διερεύνησης για το Πραξικόπημα αναμένεται να υποβληθεί αύριο στην τουρκική βουλή.
 
Η Έκθεση διερευνά τον ρόλο του στρατού στην τη συγκρότηση και λειτουργία του «βαθέως κράτους», μιας σκιώδους παρακρατικής ομάδας η οποία δρα στους κόλπους του τουρκικού κράτους. Η έκθεση αυτή υπογραμμίζει ότι παράγοντες των μυστικών υπηρεσιών, των μέσων ενημέρωσης, του οργανωμένου εγκλήματος, του επιχειρηματικού κόσμου και της κρατικής γραφειοκρατίας αποτελούσαν μέρη του μυστικού αυτού δικτύου.
 
Οι επιχειρήσεις του «βαθέως κράτους» φέρονται να συντονίζονται από την Διοίκηση Ειδικών Δυνάμεων (στο τουρκικό Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας) και από εθνικιστές πολίτες που δρούσαν υπογείως. Περισσότερα από 50 τέτοια δίκτυα -συμμορίες εντοπίζει η έκθεση, που τονίζει η δομή αυτή είναι ακόμα ενεργός.
 
Η επιτροπή εφιστά την προσοχή την προσοχή στο ότι η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΜΙΤ) παραμένει ανεπαρκής στη πρόληψη των στρατιωτικών πραξικοπημάτων και προτείνει τον διαχωρισμό της ΜΙΤ σε δύο υπηρεσίες, μια αρμόδια για το «εσωτερικό» και μία αρμόδια για το «εξωτερικό», στα πρότυπα των ΗΠΑ.
 
Προτείνει να υπαχθεί η Υπηρεσία Πληροφοριών Εσωτερικής Ασφάλειας στην Διεύθυνση Πληροφοριών της Γενικής Διεύθυνσης Ασφαλείας και η ΜΙΤ ως βασική Υπηρεσία Πληροφοριών στην εξωτερική πληροφόρηση, κατά το πρότυπο του διαχωρισμού των αμερικανικών υπηρεσιών CIA-FBI.

Η επιτροπή καλεί τέλος την κυβέρνηση, τα κόμματα της αντιπολίτευσης, το Γενικό Επιτελείο, και τις οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών να ενώσουν τις δυνάμεις τους ώστε να καταπολεμήσουν το «βαθύ κράτος».


Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ