Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

9 Οκτ 2014

Του Όθωνα Κουμαρέλλα

Τη στιγμή που στην Ελλάδα, οι «μονομάχοι» γύρω από μια παράλυτη εξουσία, παραδομένη απολύτως στους ξένους επικυρίαρχους και δανειστές της χώρας, που όπως σωστά επισημάνθηκε, ασκούνται στο κοινοβούλιο σε πρόζες με προκαθορισμένους τους ρόλους σκέτου αποπροσανατολισμού από τα πραγματικά διακυβεύματα. Και με προφανή σκοπό να ρίξουν κι άλλη στάχτη στα μάτια του χειμαζόμενου λαού, υποβαθμίζουν γεγονότα και εξελίξεις που θα μας φέρουν προ νέων τετελεσμένων. Αυτή ακριβώς τη στιγμή, οι προκλήσεις της Τουρκίας λαμβάνουν νέες εξαιρετικά κρίσιμες για τη σταθερότητα της περιοχής διαστάσεις σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων κατ’ αρχήν της Κύπρου, αλλά ευρύτερα του Ελληνισμού.

Συγκεκριμένα, η απόφαση της Άγκυρας, επαναφέροντας σκηνικό Ιμίων, να εκδώσει οδηγία προς ναυτιλλόμενους (NAVTEX) με την οποία δεσμεύει περιοχές στο νότιο τμήμα της Κύπρου και εντός της κυπριακής ΑΟΖ, σε συνδυασμό με την αποστολή του ερευνητικού σκάφος «Μπαρμπαρός», με συνοδεία πολεμικών σκαφών, επιζητώντας ακόμα και θερμό επεισόδιο, καθιστά σαφές ότι η τουρκική προκλητικότητα και επιθετικότητα έχει ξεπεράσει κάθε όριο, στην προσπάθειά της να παραμείνει ενεργός και κυρίαρχος «παίχτης» στις εξελίξεις της ευρύτερης περιοχής.

Με τις τελευταίες αυτές προκλητικές ενέργειες της η Τουρκία, που καθόλου τυχαίες δεν είναι, ως προς τη χρονική στιγμή, που η ίδια επέλεξε να δρομολογήσει, επιδιώκει:

1. Να επεκτείνει την κατοχή του κυπριακού εδάφους και στη νότια θαλάσσια περιοχή της Κύπρου, καθιστάμενη συνεκδικήτρια και τελικά συνεκμεταλλεύτρια των κοιτασμάτων υδρογοναθράκων στα «οικόπεδα» της κυπριακής ΑΟΖ.

2. Με τις μονομερείς ενέργειές της η Άγκυρα επιδιώκει επίσης, να καταστεί ξανά προνομιακός συνομιλητής των ΗΠΑ και των άλλων δυνάμεων που επιχειρούν στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, με πρόσχημα την επέκταση του Ισλαμικού κράτους, αυτή τη φορά, και την ανάγκη για περιορισμό, αν όχι για το πλήρες «ξερίζωμά» του. Μια προνομία, που για χρόνια απολάμβανε και που φαίνεται σταδιακά να χάνει η Τουρκία σήμερα. Όχι μόνο εξ αιτίας της επαμφοτερίζουσας στάσης της απέναντι στους τζιχαντιστές. Αλλά ταυτόχρονα με την ενίσχυση του άξονα Ισραήλ - Κύπρου και Ελλάδας με αφορμή και ευκαιρία τα αποθέματα φυσικού αερίου στη θάλασσα στα νότια της μεγαλονήσου. Πληθαίνουν όντως οι φωνές που θέλουν την Τουρκία παράγοντα αποσταθεροποίησης και ενδεχομένως καθιστούν τα τουρκικά στρατεύματα στην Κύπρο, εν μέρει τουλάχιστον, άχρηστα στη δυτική συμμαχία, στο μέτρο που διατηρεί βαθμούς ανεξαρτησίας σε σχέση με τις επιδιώξεις της Δύσης στην ευρύτερη περιοχή. Από την άλλη και ταυτόχρονα, να πείσει έμπρακτα, ότι χωρίς τη δική της συμμετοχή τίποτα δεν μπορεί να δρομολογηθεί θετικά για τον άξονα των δυτικών συμφερόντων, όπως αυτά εκφράζονται στην ολότητα της Εγγύς Ανατολής.

3. Να εξάγει την εσωτερική της κρίση και να αποπροσανατολίσει από το κουρδικό ζήτημα, που ήδη προσλαμβάνει εξαιρετικά επικίνδυνες διαστάσεις για τη συνοχή της τουρκικής επικράτειας.

Στις προσπάθειες αυτές της Τουρκίας, οι δυτικοί «σύμμαχοί» μας, φαίνεται να μην έχουν ακόμα επιλέξει με «ποιους θα πάνε και ποιους θα αφήσουν» σε αυτή τη νέα μεγάλη τους «σταυροφορία» στη Μέση Ανατολή. Αυτή επείγει και με βάση αυτή θα προχωρήσουν τις κινήσεις τους, θυσιάζοντας «φίλους», «συμμάχους» και «πρόθυμους» υποστηρικτές. Βέβαια και την Τουρκία δεν εμπιστεύονται, λόγω της στάσης της, και θα έβλεπαν με καλό μάτι ένα «κούρεμα» του μεγαλοϊδεατισμού της, αλλά και χωρίς αυτήν δυσκολεύονται να προχωρήσουν. Ενώ, το κουρδικό ζήτημα μέλει να εξελιχθεί ως ο καταλύτης των απ’ εδώ και εμπρός εξελίξεων.

Έτσι, φαντάζει ως πιο εύκολο το «ξεπούλημα» στην Άγκυρα ακόμα και ολόκληρης της Κύπρου, σε αντιστάθμισμα μιας ενδεχόμενης λελογισμένης «υποχώρησής» της στο κουρδικό και προκειμένου να χρησιμοποιήσει τις δυνάμεις της σε βάρος του Ισλαμικού κράτους, διευκολύνοντας τους νέους «σταυροφόρους». Ενώ το Αιγαίο μπορεί να ακολουθήσει σε ένα επόμενο αλισβερίσι μεταξύ κυρίως των ΗΠΑ και της Τουρκίας.

Έτσι εξηγούνται και τα «ήξεις - αφήξεις» των Αμερικανών, αλλά και του ίδιου του ΟΗΕ στον ρόλο του «επιτήδειου» ουδέτερου, σε σχέση με το πρόβλημα που προέκυψε με τις τουρκικές επιθετικές ενέργειες και τις προκλήσεις στην ΑΟΖ της Κύπρου.

Η Τουρκία αντιλαμβάνεται πολύ καλά τους κινδύνους που δημιουργούνται για την ίδια και τις βλέψεις της με την έκρυθμη κατάσταση που επικρατεί στην περιοχή και φαίνεται, ότι αποφάσισε να παίξει πολύ σκληρά το παιγνίδι, προσπαθώντας να αντιστρέψει τους όρους προς όφελός της και δεν φαίνεται προς το παρόν να αποτυγχάνει.

Έτσι, παραμένει λειτουργικά αμέτοχη στις επιθετικές ενέργειες εναντίον των τζιχαντιστών, αν δεν τους υποστηρίζει κιόλας στο παρασκήνιο, αφήνοντας να καταληφθεί από αυτούς το μαρτυρικό κουρδικό Κομπάνι στα σύνορά της με τη Συρία, εξαπολύοντας ανελέητο πόλεμο καταστολής σε βάρος των Κούρδων στο εσωτερικό της με πάνω από 40 νεκρούς μέχρι τώρα.

Το μήνυμα που στέλνει στη Δύση είναι σαφές. Χωρίς την Τουρκία ο πόλεμος για τον έλεγχο της περιοχής και των ενεργειακών της πηγών, από το Ιράν και το Ιράκ μέχρι τη Συρία, με προεκτάσεις σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, θα είναι ιδιαίτερα δύσκολος και πανάκριβος για τους δυτικούς. Πολύ περισσότερο όσο οι τελευταίοι θα στηρίζουν την παρέμβασή τους στη συμμαχία τους με τους Κούρδους.

Παράλληλα με τις επιθετικές της ενέργειες στην κυπριακή ΑΟΖ δείχνει, ότι μια πιο «ευέλικτη» στάση απέναντι στο ζήτημα της εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων, από την πλευρά της «Δύσης» και την έστω μερική αποδοχή των θέσεών της εκεί, μπορεί και να την οδηγήσει να πάρει μια πιο ξεκάθαρη στάση απέναντι στο Ισλαμικό κράτος, διευκολύνοντας τη «σταυροφορία», αφού ταυτόχρονα «στεγανοποιηθεί» απέναντι στην απειλή της διαφαινόμενης δημιουργίας κουρδικού κράτους.

Κανονικό ανατολίτικο παζάρι, απούσης της χώρας μας, αλλά πάντα παζάρι σε βάρος, όχι μόνο των Κούρδων, αλλά κυρίως των ελληνικών και των κυπριακών εθνικών συμφερόντων.

Ένα παζάρι που οι δυτικοί «σταυροφόροι» δεν φαίνονται καθόλου διατεθειμένοι να απόσχουν, με την ελληνική και κυπριακή πλευρά στην «κοσμάρα» τους, ενώ η Άγκυρα δίνει ρεσιτάλ υποδείγματος εξωτερικής πολιτικής προς διασφάλιση των συμφερόντων της.

Οι μέχρι τώρα χλιαρές ελληνικές αντιδράσεις -και μόνο για τα μάτια του κόσμου-, δεν προοιωνίζουν σε τίποτα καλό και όσο παραμένουμε, τόσο η Ελλάδα, όσο και η Κύπρος, στο ρόλο των «προκεχωρημένων φυλακίων» του δυτικού ιμπεριαλισμού, τόσο οι «σφαλιάρες» θα ακολουθούν η μια μετά την άλλη.

Αλλά, φωνή βοώντος…
Τώρα άλλες είναι οι προτεραιότητες.
Πως θα μαζέψουμε στα κομματικά μαντριά τους… απολωλότες…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Άκουσέ με ρε Χατζηαβάτη…

Σε σένα μιλάω βουλευτάκο, σε σένα που θα ψηφίσεις “παρών” στην Βουλή στην ψήφο “εμπιστοσύνης” στην Κυβέρνηση.

Σε σένα, που δηλώνεις ανεξάρτητος, ακέραιος, άμεμπτος …

Άκου να σου πω λοιπόν βουλευτάκο, οι Πολίτες σε ψήφισαν:

– Για να βουλεύεσαι όχι για να βολεύεσαι με μισθάρες, με παροχές και με προνόμια.
– Για να εκπροσωπείς τους Πολίτες όχι τους πατρόνες, τις σκοπιμότητες και τα συμφέροντα.
– Για να παίρνεις θέση στα πράγματα στην βουλή όχι για να κρατά “στασίδι” στα κανάλια.
– Για να επιλέγεις το βέλτιστο και όχι την ουδετερότητα.

Όταν θα λογοδοτήσεις στο “Σύνταγμα” να θυμάσαι ότι: 
Οι πιο καυτές θέσεις στην κόλαση είναι κρατημένες γι’ αυτούς που, σε καιρούς μεγάλης ηθικής κρίσης, διατηρούν ουδέτερη στάση…. (Δάντης, από την θεία κωμωδία)
ΣΗΜ.: Ο Χατζηαβάτης: Ο τύπος του ραγιά που ζει ακόμα με την ανάμνηση της τουρκοκρατίας. Παμπόνηρος, ανήσυχος για όλα, αδύνατος, δειλός, κόλακας και γαλίφος, κυρίως απέναντι στους ισχυρούς. Προσποιείται τον μισοκακόμοιρο ενώ ο νους του δουλεύει και ειδικά στις βρωμοδουλειές. (από την περιγραφή του Σπαθάρειου Μουσείου)

Βλάσης Μανθογιάννης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Η Αμερικανική Στρατηγική σε Συρία και Ιράκ 
 
Γράφει ο Βασίλης Γιαννακόπουλος
Γεωστρατηγικός αναλυτής


Η διάλυση του συριακού και ιρακινού κράτους, ως βασικός στόχος του ΙΚ, θα προκαλούσε διεθνή αναρχία και διατάραξη της υφιστάμενης παγκόσμιας τάξης, που συντηρεί τον ηγεμονισμό των Ηνωμένων Πολιτειών. Θα απειλούσε άμεσα τα αμερικανικά συμφέροντα, σε οικονομικό επίπεδο και επίπεδο ασφάλειας. Φυσικά, θα επιδείνωνε περαιτέρω και την κατάσταση ασφάλειας των γειτονικών χωρών.
Πιθανόν, θα ακολουθούσε η κατάρρευση και άλλων μουσουλμανικών κρατών, όπως ο Λίβανος, η Ιορδανία, η Υεμένη στην Αραβική Χερσόνησο, χώρες της Βόρειας Αφρικής (ήδη, η Λιβύη έχει καταρρεύσει), κ.ά.
Εδώ, θα πρέπει να τονίσουμε ότι, από το 1945 και εντεύθεν, η υφιστάμενη παγκόσμια τάξη προώθησε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα τα συμφέροντα των ΗΠΑ και διατήρησε τον παγκόσμιο ηγεμονισμό τους. Επομένως, είναι προφανές ότι έχουν δημιουργηθεί οι προϋποθέσεις για άμεση αμερικανική επέμβαση.
Προηγουμένως όμως, απαιτείται η χάραξη μιας υψηλής στρατηγικής, η οποία θα πρέπει να λάβει πολύ σοβαρά υπόψη της ότι «είναι πιθανή η μετάπτωση - επέκταση της συρο - ιρακινής κρίσης σε έναν περιφερειακό ή ακόμη και παγκόσμιο θρησκευτικό πόλεμο».

Μετά το πέρας της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Ουαλία (5 Σεπτεμβρίου 2014), ο Αμερικανός πρόεδρος Ομπάμα δήλωσε ότι «οι ΗΠΑ θα κυνηγήσουν τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους και θα εξοντώσουν τους ηγέτες τους, με στόχο να διαλύσουν την οργάνωση». Λίγες ημέρες αργότερα (24 Σεπτεμβρίου 2014), κατά την έναρξη της 69ης Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, ο Αμερικανός πρόεδρος ζήτησε από την παγκόσμια κοινότητα «να συνδράμει στον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους» και τόνισε ότι «θα δημιουργηθεί ένας διεθνής συνασπισμός, που θα καταστρέψει το δίκτυο του θανάτου».

Πρώτη προτεραιότητα λοιπόν για την Ουάσιγκτον είναι η εξόντωση των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ), με την υποστήριξη ενός διεθνούς συνασπισμού.
Ποιο είναι όμως το συνολικό σχέδιο των Αμερικανών για τη Συρία και το Ιράκ;
Αν διαλυθεί το ΙΚ θα επιλυθούν τα προβλήματα των δύο χωρών και της ευρύτερης περιοχής γενικότερα;
Θα αποκατασταθεί το έλλειμμα της περιφερειακής ασφάλειας;
Εκτός από τη διεξαγωγή των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων, τι άλλο περιλαμβάνει η στρατηγική των Ηνωμένων Πολιτειών γι αυτές τις χώρες;

Η στρατηγική για τη Συρία
Ως γνωστόν, οι τρεις κύριοι δρώντες εντός της Συρίας είναι η συριακή κυβέρνηση, το ΙΚ και η σουννιτική εξτρεμιστική οργάνωση al - Nusra, ενώ η δραστηριότητα των μετριοπαθών σουννιτικών δυνάμεων της αντιπολίτευσης έχει περιορισθεί αισθητά.

Από την πλευρά του, το καθεστώς Άσσαντ έχει χάσει τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους των συριακών εδαφών. Αν και στη διάρκεια του 2013
κατάφερε να ανακάμψει, με τη βοήθεια του Ιράν, της στρατιωτικής πτέρυγας της Hezbollah και των Ιρακινών σιιτών πολιτοφυλάκων, της διεξαγωγής μαζικών αεροπορικών επιδρομών, της χρήσης χημικών όπλων και της δημιουργίας ανθρωπιστικής κρίσης, εντούτοις απέτυχε να καταστρέψει πλήρως την αντιπολίτευση, να ανακτήσει τον έλεγχο της περιοχής του Χαλεπίου και τα εδάφη της ανατολικής Συρίας. Η συριακή κυβέρνηση έχει κατ’ επανάληψη παραβιάσει το διεθνές δίκαιο. Ως εκ τούτου, έχει απολέσει τη νομιμοποίησή της ως μέλος της διεθνούς κοινότητας. Επιπρόσθετα, τροφοδότησε τη βία που ασκούν σήμερα οι σουννίτες τζιχαντιστές και ιδιαίτερα το ΙΚ και η al - Nusra.

Η κατάσταση που επικρατεί στη Συρία χαρακτηρίζεται ως χαοτική. Ήδη, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, το σύνολο των καταγεγραμμένων ανθρώπινων απωλειών κατά τη διάρκεια του συριακού εμφύλιου (Μάρτιος 2011 I Απρίλιος 2014) ανήλθε σε 191.369 νεκρούς και συνεχίζει να αυξάνεται.[1] Επιπρόσθετα, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) εκτιμά ότι περισσότερα από 3 εκατ. Σύριοι πρόσφυγες έχουν εγκαταλείψει τη χώρα, ενώ οι εσωτερικά εκτοπισμένοι ανέρχονται σε 6,4 εκατ.
Συνολικά, 10,8 εκατ. χρειάζονται ανθρωπιστική βοήθεια.[2] Η βία κυριαρχεί σε όλα τα μέτωπα, γεγονός που οδηγεί αφενός σε αδιέξοδο τη διεθνή κοινότητα για την εφαρμογή μιας αισιόδοξης στρατηγικής, αφετέρου στην εκτίμηση ότι σε περιφερειακό επίπεδο η κατάσταση ασφάλειας είναι σχεδόν αδύνατον να βελτιωθεί.
Αντίθετα μάλιστα, όλες οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για μελλοντική επιδείνωση της συγκρουσιακής κατάστασης και για επέκταση της βίας και εκτός των συροIιρακινών εδαφών.

Για τους Αμερικανούς, ο Άσσαντ πρέπει να απομακρυνθεί από την εξουσία, το ΙΚ πρέπει να ηττηθεί και φυσικά η al - Nusra, ως παρακλάδι της αλ-Κάιντα, δεν θα ήταν «φρόνιμο» να αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο στη μετά - Άσσαντ εποχή.
Ποιος όμως είναι ο αντικειμενικός σκοπός της στρατηγικής της Ουάσιγκτον για τη Συρία;
Ποια είναι η μελλοντική κατάσταση, που θα προωθούσε τόσο τα αμερικανικά συμφέροντα όσο και τα συμφέροντα των συμμάχων της;
Όντως, πρόκειται για ένα δυσεπίλυτο γρίφο, καθώς η απόσταση μεταξύ των τζιχαντιστών και των υπόλοιπων ένοπλων σουννιτικών ομάδων της αντιπολίτευσης δεν είναι ιδιαίτερα διακριτή.
Η εφαρμογή μιας στρατηγικής, που θα υποσχόταν θετικές εξελίξεις για την περιοχή, σε πρώτη φάση θα πρέπει να περιλαμβάνει την αντιμετώπιση του ΙΚ. Αυτό ήδη έχει αποφασισθεί και εφαρμόζεται, έστω και επιχειρησιακά αν ορθόδοξα.
Όμως, η διάλυση του ΙΚ δεν είναι παρά μόνο ο πρώτος στόχος αυτής της στρατηγικής.

Ο δεύτερος στόχος περιλαμβάνει δύο φάσεις.
Η πρώτη φάση δεν είναι άλλη από το διαχωρισμό και την περιθωριοποίηση της al-Nusra, από τις υπόλοιπες μετριοπαθείς σουννιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης. Σήμερα, οι ένοπλες ομάδες της συριακής αντιπολίτευσης δεν διαθέτουν την απαιτούμενη επιχειρησιακή δυνατότητα, προκειμένου να διεξάγουν με επιτυχία επιχειρήσεις σε πολλαπλά μέτωπα κατά του καθεστώτος. Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν, έστω κι αν περιορίζεται η αντικαθεστωτική τους δραστηριότητα μόνο στην περιοχή του Idlib, της Hama, της Deraa, της ∆αμασκού και του Χαλεπίου. Ουσιαστικά, εδώ και τρία περίπου χρόνια μάχονται κατά τριών εχθρικών δυνάμεων (του συριακού καθεστώτος, της al-Nusra και του ΙΚ), γεγονός που τους προκάλεσε σημαντική φθορά.
Η δεύτερη φάση της αμερικανικής στρατηγικής επικεντρώνεται στην υποστήριξη και ανάκαμψη, σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο, της σουννιτικής αντιπολίτευσης και την απαλλαγή της από την παρουσία των υπόλοιπων εξτρεμιστικών σουννιτικών δυνάμεων.

Ο τρίτος στόχος είναι η απομάκρυνση του Άσσαντ από την εξουσία. Ένας στόχος, που έθεσε η Ουάσιγκτον σχεδόν από την έναρξη του συριακού εμφύλιου, αλλά δεν κατάφερε να πετύχει. Ωστόσο, προς το παρόν, επείγει η εφαρμογή του πρώτου και δεύτερου στόχου. Καθόλου απίθανο αυτό το σενάριο, ο τρίτος δηλαδή στόχος, να έχει προαποφασισθεί παρασκηνιακά μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας, οπότε μεταξύ άλλων θα πρέπει να σχετίζεται και ε τη διευθέτηση της ουκρανικής κρίσης.
Το επόμενο μείζον ερώτημα είναι «πως η εφαρμογή αυτής της στρατηγικής, μέσω της επίτευξης των τριών στόχων που προαναφέρθηκαν, θα μπορούσε να βελτιώσει την κατάσταση στη Συρία;». Η προφανής απάντηση είναι ότι η Ουάσιγκτον ευελπιστεί, αφού προηγουμένως «μεταλλάξει» τους κύριους εσωτερικούς δρώντες, να προχωρήσει στον τέταρτο στόχο της στρατηγικής της. ∆ηλαδή, να οδηγήσει τους αλαουίτες, τους σουννίτες και τους Κούρδους της Συρίας στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Η αλαουιτική κοινότητα απαλλαγμένη από τον Άσσαντ και η συριακή αντιπολίτευση απαλλαγμένη από τους τζιχαντιστές,μαζί με τη συριακή κουρδική κοινότητα, να διαπραγματευθούν για το μέλλον της Συρίας.
Επειδή όμως, η σχέση μεταξύ των αλαουιτών και των σουννιτών αξιολογείται ως μη αναστρέψιμη, ίσως η μοναδική πιθανή εξέλιξη, αν και εξαιρετικά φιλόδοξη, θα ήταν μια συμφωνία για τη δημιουργία μιας ομοσπονδίας δύο ή τριών αυτόνομων περιοχών.
Σε αντίθετη περίπτωση, είναι αναμενόμενο ότι η συγκρουσιακή κατάσταση θα συνεχισθεί, με αποτέλεσμα τη διατήρηση της υφιστάμενης de facto τριχοτόμησης της χώρας (σιίτες στη δυτική Συρία, σουννίτες στην ανατολική και Σύριοι Κούρδοι στις βόρειες περιοχές), που θα ταλανίζει για άγνωστο χρονικό διάστημα την ευρύτερη περιοχή και όχι μόνο.

Η στρατηγική για το Ιράκ
Μετά την αμερικανο - βρετανική εισβολή στο Ιράκ, αν και η σιιτική ιρακινή κυβέρνηση διατήρησε τη νομιμότητά της στα μάτια της διεθνούς κοινότητας, εντούτοις έχασε την αξιοπιστία της στα μάτια του σουννιτικού και κουρδικού πληθυσμού του Ιράκ. Για το λόγο αυτό, η νέα ιρακινή κυβέρνηση του Haider al - Abadi δεν αναμένεται να ανακτήσει γρήγορα την εμπιστοσύνη των μη σιιτικών κοινοτήτων και ειδικά της κουρδικής κοινότητας που προσδοκά στη δημιουργία ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους.

Σε πολιτικό επίπεδο, η κατάσταση στο Ιράκ άρχισε να επιδεινώνεται δραματικά μετά την απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων, στα τέλη του 2011. Ο πρώην πρωθυπουργός Nouri al - Maliki συστηματικά ασκούσε φιλο - σιιτική πολιτική, γεγονός που το ∆εκέμβριο του 2012 πυροδότησε κινήματα διαμαρτυρίας στις σουννιτικές κοινότητες, κυρίως των βόρειων και δυτικών επαρχιών του Ιράκ. Σε αντίδραση, ο Maliki απείλησε να σχηματίσει μια νέα κυβέρνηση χωρίς τη συμμετοχή σουννιτών, ενώ από την πλευρά της η αλ - Κάιντα του Ιράκ (al - Qaeda in Iraq – AQI) αποφάσισε να πολλαπλασιάσει τις επιθέσεις της κατά των Ιρακινών σιιτών πολιτών.

Τον Απρίλιο του 2013, η AQI μετονομάσθηκε σε ΙΚ και ταυτόχρονα αύξησε περαιτέρω τις επιθέσεις της, απελευθέρωσε πρώην μέλη της από τις ιρακινές φυλακές και επέκτεινε τη δράση της και εντός του συριακού εδάφους. Η εκστρατεία των ιρακινών ενόπλων δυνάμεων κατά του ΙΚ δημιούργησε μεγαλύτερη αποξένωση των σουννιτών από τις υπόλοιπες ιρακινές κοινότητες. Αυτό το χάσμα, μέχρι τον Απρίλιο του 2014, οδήγησε χιλιάδες σιίτες να ενταχθούν ως πολιτοφύλακες στις ιρακινές δυνάμεις ασφάλειας, προκειμένου να πολεμήσουν κατά των σουννιτών τζιχαντιστών. Παρόλα αυτά, οι τζιχαντιστές του ΙΚ επιτέθηκαν κατά του ιρακινού στρατού και των Κούρδων Peshmerga, προλειαίνοντας την κύρια επίθεσή τους στη Μοσούλη, ενώ σήμερα απειλούν και την ίδια την ιρακινή πρωτεύουσα. Από την πλευρά του, ο ιρακινός στρατός όχι μόνο δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις των τζιχαντιστών, αλλά υποχώρησε άτακτα.

Έως τις αρχές Οκτωβρίου του 2014, η κατάσταση ασφάλειας του Ιράκ παρουσίαζε συνεχή και σημαντική επιδείνωση. Η ιρακινή κυβέρνηση έχασε τον έλεγχο της πλειοψηφίας των σουννιτικών περιοχών και ιδιαίτερα των επαρχιών Ninewa, Anbar και Salah ad - Din. Οι τζιχαντιστές του ΙΚ ανέλαβαν τον έλεγχο αρκετών πόλεων (Μοσούλη, Baiji, Tikrit, Hawijah, Fallujah, Tal Afar, Sinjar, κ.α.) και συνέχισαν να διεξάγουν ευκαιριακές θεαματικές επιθέσεις ακόμη και εντός της ιρακινής πρωτεύουσας.

Σε επιχειρησιακό επίπεδο, οι ιρακινές ένοπλες δυνάμεις και οι Κούρδοι Peshmerga έχουν υποστεί σοβαρά πλήγματα και δεν είναι πλέον σε θέση να ανακαταλάβουν το χαμένο έδαφος, χωρίς τη σημαντική υποστήριξη ξένων δυνάμεων. Απλά, οι ιρακινές ένοπλες δυνάμεις, με την υποστήριξη της Hezbollah, Ιρακινών σιιτών πολιτοφυλάκων και με τη μαζική κινητοποίηση σιιτών εθελοντών, σε κάποιες περιπτώσεις κατάφεραν να επιβραδύνουν την προέλαση των τζιχαντιστών.

Και για το Ιράκ λοιπόν, πρώτος στόχος είναι η διάλυση του ΙΚ και των υπόλοιπων ένοπλων σουννιτικών οργανώσεων με τις οποίες συνεργάζεται.[3] Όπως στη Συρία, έτσι και στην περίπτωση του Ιράκ έχει σχεδιασθεί κάτι ανάλογο σε πολιτικό επίπεδο.
Φυσικά, δεν πρόκειται να ανατραπεί η κεντρική κυβέρνηση της Βαγδάτης. Ο σιίτης Haider alIAbadi θα συνεχίσει το κυβερνητικό του έργο. Με μια διαφορά. Θα ασκηθούν πιέσεις, τόσο από την Ουάσιγκτον όσο και από τους συμμάχους της, προκειμένου να ψηφισθεί στην ιρακινή Βουλή ο Hydrocarbon Law Iraq, που μεταξύ
άλλων αναφέρεται στα ποσοστά που θα μοιράζεται η κάθε ιρακινή κοινότητα, από τα συνολικά κέρδη της εξαγωγής των υδρογονανθράκων. Πολύ πιθανόν, να αποφασισθεί με δημοψήφισμα(;) και το μελλοντικό status της πλούσιας σε κοιτάσματα πετρελαίου περιοχής του Κιρκούκ. Κατ’ αυτόν τον τρόπο θα δημιουργηθεί και στο Ιράκ μια ομοσπονδία με τρεις αυτόνομες κρατικές οντότητες (σιιτική, σουννιτική και κουρδική).
Θα πρέπει να τονίσουμε ότι η αμερικανική στρατηγική χαρακτηρίζεται ως αρκετά φιλόδοξη. Εκτός του ότι απαιτεί μια συνεχή πολυεθνική και μακροχρόνια προσπάθεια, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί για το τελικό αποτέλεσμα. Επιπρόσθετα, μετά το πέρας των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων –άγνωστο πότε αναμένονται σοβαρές αντιδράσεις σχεδόν από το σύνολο των εθνο-θρησκευτικών κοινοτήτων τόσο της Συρίας όσο και του Ιράκ. Τέλος, για λόγους κυρίως περιφερειακής σταθερότητας, ενεργειακής ασφάλειας, αλλά και προώθησης των συμφερόντων δυτικών πετρελαϊκών πολυεθνικών εταιριών που δραστηριοποιούνται στο Ιράκ και μελλοντικά θα επιδιώξουν να επενδύσουν και στη Συρία, εκτιμάται ότι το αμερικανικό σχέδιο δεν προβλέπει τη δημιουργία ανεξάρτητου κουρδικού κράτους στο Βόρειο Ιράκ.

[1] UN High Commissioner for Human Rights, “Updated Statistical Analysis of Documentation of Killings in the Syrian Arab Republic”,August 2014, p. 2
[2] USAID, “Syria”, September 17, 2014
[3] Το ΙΚ δεν είναι η μόνη ένοπλη σουννιτική οργάνωση που εξεγέρθηκε στο Ιράκ κατά της φιλο-σιιτικής κεντρικής κυβέρνησης της Βαγδάτης. Έχουν ιδρυθεί και άλλες αντικυβερνητικές - αντισιιτικές ένοπλες ομάδες, όπως το Fallujah Military Council (Στρατιωτικό Συμβούλιο της Fallujah), το οποίο συνεργάζεται με το ΙΚ, καθώς και το Γενικό Στρατιωτικό Συμβούλιο των Ιρακινών Επαναστατών, το οποίο συνεργάζεται με το Naqshbandi Army ή JRTN (Στρατός του Naqshbandi), μια μπααθική ένοπλη οργάνωση που δραστηριοποιείται στην περιοχή της Μοσούλης.

Πηγή www.geostrategy.gr
geostrategical@yahoo.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Του Γιώργου Καραμπελιά 

Όπως έχουμε συχνά επαναλάβει –ίσως καθ’ υπερβολήν– ο μόνος σταθερός σε βάθος χρόνου σύμμαχος του ελληνισμού στην περιοχή είναι το μαχόμενο κουρδικό έθνος. Και αυτό όχι μόνον γιατί έχουμε έναν κοινό αντίπαλο, τον τουρκικό ιμπεριαλισμό, αλλά και γιατί με τους Κούρδους μοιραζόμαστε και κοινές αξίες, κάτι εξαιρετικά σπάνιο στη Μ. Ανατολή.

Οι Κούρδοι, επειδή παλεύουν για την εθνική τους ανεξαρτησία υπερβαίνοντας τις εθνοτικές και θρησκευτικές διαιρέσεις (περιλαμβάνουν σουνίτες, σιίτες, αλεβίτες και γεζιντί, καθώς και πολλές φυλές από το ιρανικό Κουρδιστάν έως τα παράλια της Μεσογείου), αποτελούν έναν παράγοντα αυθεντικού εκσυγχρονισμού της παράδοσης στη Μ. Ανατολή. Γι’ αυτό και μπορούν να προβάλλουν αξίες όπως η δημοκρατία, η ισότητα ανδρών -γυναικών και η κοινωνική δικαιοσύνη έξω και πέρα απ’ οποιαδήποτε θρησκευτική αναφορά. Από την άλλη, οι Κούρδοι για να αποκτήσουν ένα ενιαίο έθνος κράτος είναι υποχρεωμένοι να βρίσκονται στην αιχμή του δόρατος της πάλης για τη δημοκρατία σ’ όλη τη Μ. Ανατολή. Στο παρελθόν συγκρούστηκαν με τον Σαντάμ, και είχαν χιλιάδες νεκρούς από τα χημικά και τις βόμβες ναπάλμ, ακόμα παλιότερα, στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, είχαν συμμαχήσει με τις σοβιετικές δυνάμεις εναντίον των ναζί στη Μ. Ανατολή. Για δεκαετίες αντιμετώπισαν, με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, τους Τούρκους κεμαλιστές και Οθωμανούς, ενώ από τη δεκαετία 1990 γνώρισαν και τις διώξεις του καθεστώτος Άσαντ. Και τώρα, έρχονται σε σύγκρουση και με το υποκινούμενο από τις πετρομοναρχίες και τον Ερντογάν τέρας του ισλαμοφασισμού, που εκπροσωπεί το ισλαμικό κράτος. Επομένως, η εθνική τους ανεξαρτησία δεν μπορεί να θεμελιωθεί παρά μόνο ως δημοκρατική, κοσμικού χαρακτήρα και κοινωνιστική.

Έτσι, ο άνισος αγώνας των Κούρδων του Κομπάνι, που θυμίζει το δικό μας Μεσολόγγι, αποκτά μία τεράστια συμβολική σημασία σε πολλαπλά επίπεδα:

Πρώτον, αναδεικνύει το κουρδικό έθνος ως τη μόνη δύναμη που αντιμετωπίζει αποφασιστικά τους ισλαμοφασίστες, όπως είχε ήδη γίνει και στο ιρακινό Κουρδιστάν, όπου οι Κούρδοι με τους μαχητές του ΠΚΚ εξεδίωξαν τους τζιχαντιστές από τις κουρδικές πόλεις που είχαν καταλάβει. Έτσι οι Κούρδοι αποκτούν έναν αυξημένο και αποφασιστικό ρόλο σ’ όλη την περιοχή. Αλλά και στην παγκόσμια σκακιέρα.

Δεύτερον, διότι ο αγώνας τους ενάντια στους τζιχαντιστές βάζει φραγμό στα σχέδια του Ερντογάν, του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας. Πράγματι αυτοί, σε συμφωνία και με τη Δύση και το Ισραήλ, ήθελαν να δημιουργήσουν μία ενδιάμεση ζώνη, από τα τουρκικά σύνορα μέχρι τον Κόλπο. Αυτή η ζώνη όχι μόνο θα έκοβε στη μέση το «σιιτικό τόξο», αλλά θα επέτρεπε την απρόσκοπτη ροή πετρελαίου και φυσικού αερίου από τον Κόλπο στην Τουρκία, καθιστώντας την Τουρκία και το Ισλαμικό Κράτος κεντρικό παίκτη στη διακίνηση των υδρογονανθράκων, τη στιγμή ιδιαίτερα που εξελίσσεται η σύγκρουση της Δύσης με τη Ρωσία. Επειδή όμως μεταξύ Τουρκίας και Αράβων σουνιτών βρίσκονται οι Κούρδοι, θα έπρεπε να εξοντωθούν και να περιθωριοποιηθούν. Γι’ αυτό εξάλλου η Τουρκία όχι μόνο εξόπλισε και οργάνωσε τους τζιχαντιστές, αλλά και προσπαθεί να εμποδίσει οποιαδήποτε βοήθεια των Κούρδων της Τουρκίας στους μαχητές του Κομπάνι.

Τρίτον, η σύγκρουση των Κούρδων με τους ισλαμιστές οδηγεί σε ανάφλεξη στο εσωτερικό της Τουρκίας, με πολλαπλές συνέπειες. Θέτει υπό αμφισβήτηση τη διαδικασία ψευδοειρήνευσης που είχε αρχίσει μεταξύ Ερντογάν και Οτσαλάν, οδηγώντας σε εξέγερση των Κούρδων σ’ όλη την τουρκική επικράτεια. Το αποτέλεσμα είναι, μετά τις περσινές κινητοποιήσεις ενάντια στον Ερντογάν με αφετηρία το πάρκο Γκιεζί στην Κωνσταντινούπολη, και την αυξανόμενη αντίθεση των Αλεβιτών με τον Ερντογάν, να προστεθούν και οι Κούρδοι στο στρατόπεδο της ενεργού αντιπολίτευσης εναντίον του, εξασθενίζοντας ακόμα περισσότερο τις εσωτερικές και διεθνείς συμμαχίες του. Έχει ήδη έρθει σε σύγκρουση με τον Γκιουλέν, τον πνευματικό πατέρα του τουρκικού Ισλάμ, βρίσκεται σ’ αντίθεση με το Ισραήλ και την Αίγυπτο, ενώ επιδεινώνονται αδιάκοπα οι σχέσεις του με τις ΗΠΑ. Επομένως, μία πολιτική διεύρυνσης των συμμαχιών του στο εσωτερικό και το εξωτερικό γίνεται ακόμα πιο ανέφικτη και τον οδηγεί αποκλειστικά σε στήριξη στα ισλαμικά στοιχεία. Αν δε, στο τέλος, υποχρεωθεί να επέμβει και κατά των τζιχαντιστών, τότε θα έχει καταφέρει να έρθει σε σύγκρουση με τους πάντες. Πάντως, το βέβαιο είναι ότι η αναταραχή στην ευρύτερη περιοχή οδήγησε την Τουρκία, από τα μηδενικά προβλήματα με τους «γείτονες», σχεδόν σε σύγκρουση με όλους. Διότι είναι προφανές ότι αυτές οι εξελίξεις επιδεινώνουν και τις σχέσεις της με το σιιτικό Ιράκ και προφανώς με το Ιράν και την Τεχεράνη.

Τέταρτον, ο ηρωικός αγώνας των Κούρδων, τόσο στο Ιράκ όσο και κυρίως στο Κόμπανι εναντίον των τζιχαντιστών, οδηγεί σε μια καθολική αναβάθμιση της εικόνας και του ρόλου των Κούρδων στη διεθνή κοινή γνώμη και ιδιαίτερα στη Δύση, όπου εντείνονται οι φοβίες εναντίον του εξτρεμιστικού Ισλάμ, και βεβαίως σε όλα τα προοδευτικά και αντι-παγκοσμιοποιητικά κινήματα. Εξ αντιθέτου, αποκαλύπτει όλο και πιο πολύ το πραγματικό πρόσωπο της Τουρκίας, που δεκαετίες προπαγάνδας και συμπόρευσης με το εβραϊκό λόμπι στο παρελθόν, είχαν εξωραΐσει σ’ όλη τη Δύση. Τώρα πια η Τουρκία επιστρέφει στην πραγματικότητα της φυλακής των λαών.

Πέμπτον, ο αγώνας των Κούρδων αποτελεί ίσως την απαρχή της αντίστροφης μέτρησης για την αποθρησκειοποίηση και αποϊσλαμοποίηση των κοινωνιών και των κινημάτων της Μ. Ανατολής. Διότι πράγματι ο ισλαμισμός, ως πολιτικό κίνημα αντίστασης στη Δύση, πριν από τριάντα ή σαράντα χρόνια, είχε πολλές και σημαντικές διαστάσεις, μια και συνέδεε τα πολιτικά κινήματα με την εγχώρια παράδοση, με την ισλαμική επανάσταση του Ιράν να συνιστά το απόγειο αυτής της διαδικασίας. Ταυτόχρονα όμως, είχε και ένα έντονα οπισθοδρομικό και αντιδραστικό στοιχείο, δευτερεύον στην πρώτη φάση, κυρίαρχο ήδη σήμερα. Αυτό το στοιχείο οδήγησε σταδιακά σε μια λογική ιερού πολέμου εναντίον κάθε αντιφρονούντα, και ιδιαίτερα σε μια οξύτατη σύγκρουση μεταξύ σουνιτών και σιιτών, οι οποίοι, στην περιοχή της Μ. Ανατολής, φθάνουν ίσως το 30% του μουσουλμανικού πληθυσμού. Και, βέβαια, αυτή την αρνητική εξέλιξη την τροφοδοτούσαν και την ενίσχυαν κατ’ εξοχήν οι Αμερικανοί και οι Ισραηλίτες. Έτσι, φτάσαμε σήμερα, ο ισλαμισμός να μεταβληθεί από δύναμη απελευθέρωσης σε δύναμη οπισθοδρόμησης και αποσύνθεσης του αραβικού και μουσουλμανικού κόσμου. Είναι προφανές, πως η μόνη διέξοδος για τις χώρες της Μ. Ανατολής είναι η σταδιακή απομάκρυνση από την ταύτιση θρησκευτικής ταυτότητας και πολιτικής η οποία οδηγεί σε έναν γενικευμένο εμφύλιο πόλεμο και αδυναμία συγχρωτισμού και συμπόρευσης με τα κινήματα όλων των υπόλοιπων λαών του κόσμου. Έτσι, το κουρδικό κίνημα, ως το πρώτο μη θρησκευτικό κίνημα της Ανατολής, ανοίγει τον δρόμο για μια αντίστροφη κίνηση επαναπολιτικοποίησης των κινημάτων και των λαών. Και ήδη κινήματα όπως η Χεσμπολάχ, παρ’ ότι θρησκευτικής έμπνευσης, συνεργάζεται συστηματικά και με χριστιανικές και σουνιτικές οργανώσεις στον Λίβανο, σε μια προσπάθεια διάσωσης της ειρήνης στη χώρα τους.

Όσο για μας στην Ελλάδα και την Κύπρο, είναι προφανές πως έχουμε κάθε συμφέρον στην ενίσχυση και τη νίκη των Κούρδων αδελφών μας όπως προείπαμε, όχι μόνο γιατί απειλούν τους Τούρκους νεοθωμανούς, αλλά ίσως, ακόμα περισσότερο, γιατί αποτελούν τον βασικότερο φορέα δημοκρατικών αξιών στην περιοχή της Μ. Ανατολής και εκείνων που αντιστρατεύονται τη φασιστικοποίηση του ισλαμικού φαινομένου που εκπροσωπούν οι τζιχαντιστές. Η ήττα των τζιχαντιστών και του ισλαμοφασισμού αποτελεί νίκη για το δημοκρατικό κίνημα του ελληνικού λαού. Και, εξ άλλου, όπως έχουμε επαναλάβει πολλές φορές τα τελευταία τριάντα χρόνια, οι Κούρδοι πολεμούν για μας και κάποτε ανθ’ ημών.

Tο Άρδην προγραμματίζει τη Δευτέρα 20 Οκτωβρίου να κάνει μια μεγάλη εκδήλωση ενημέρωσης για το Κουρδικό και τον αγώνα που δινουν σε Συρία, Ιράκ και Τουρκία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

  • Περίπου 1500 Κούρδοι μαχητές που έχουν απομείνει στο Κομπάνι, προσπαθούν να κρατήσουν την πόλη 
  • Η πτώση της θα σημάνει την αποδυνάμωση όλων των περιοχών που ελέγχονται από τους Κούρδους 
  • «Η Αγκυρα θέλει να ''πέσει'' το Κομπάνι», λέει πολιτικός αναλυτής
Περικυκλωμένοι για εβδομάδες από τους τζιχαντιστές, οι περίπου 1500 Κούρδοι μαχητές που έχουν απομείνει στο Κομπάνι, προσπαθούν να κρατήσουν την πόλη με τακτικές που σύμφωνα με τους επιτελείς τους προέρχονται από την αντίσταση του Κόκκινου Στρατού στο Στάλινγκραντ.
Οι 1500 αυτοί Κούρδοι έχουν ορκιστεί πως θα πολεμήσουν μέχρι τέλους και δεν θα εγκαταλείψουν την πόλη. Δεν έχουν μεγάλο απόθεμα από πολεμοφόδια. Οι περισσότεροι διαθέτουν ένα Καλάσνικοφ, και τίποτα άλλο. Ο στρατός των τζιχαντιστών διαθέτει όλμους, άρματα μάχης όπως και τεθωρακισμένα άρματα μάχης.

Οι Κούρδοι αφού εκκένωσαν το Κομπάνι, καθώς οι 300.000 κάτοικοι της πόλης διέφυγαν στην Τουρκία, άρχισαν να «παγιδεύουν» με εκρηκτικά διάφορα σημεία της πόλης για να ξεκινήσουν οδομαχίες.
Τα άρματα μάχης που διαθέτει ο στρατός του Ισλαμικού κράτους, εξουδετερώνονται είτε με επιθέσεις καμικάζι, είτε με νάρκες που έχουν τοποθετήσει στους κεντρικούς δρόμους
Άλλη μια τακτική που εφάρμοσαν, είχε μεγάλη επιτυχία εντυπωσίασε ακόμη και τους επιτελείς του Ισλαμικού Κράτους.

Οι Κούρδοι μαχητές που έχουν μεγάλη εμπειρία καθώς οι περισσότεροι είναι αντάρτες του PKK και του (PYD) παρακλάδι, ύψωσαν οι ίδιοι σημαίες του ISIS σε κτίρια εντός της πόλης! Άνδρες του ISIS εσφαλμένα νόμισαν πως το σημείο που είχαν υψωθεί οι σημαίες είναι υπό τον έλεγχο τους και όταν κατευθύνθηκαν εκεί, σκοτώθηκαν όλοι από τα πυρά των Κούρδων. Πληροφορίες αναφέρουν πως 100 τζιχαντιστές έπεσαν νεκροί από την τακτική αυτή.

Χθες υπήρξε μικρή υποχώρηση του ΙSIS και λόγω της σφοδρής αντίστασης των Κούρδων όπως και λόγω των αεροπορικών βομβαρδισμών των ΗΠΑ.
Όλοι οι Κούρδοι μαχητές έχουν λάβει θέσεις εντός της πόλης, στα κατεστραμμένα κτίρια, στους υπονόμους, σε αποθήκες και με τα όπλα στα χέρια αντιστέκονται μέχρι θανάτου για να μην παραδώσουν το Κομπάνι, στους τζιχαντιστές και μέχρι στιγμής η τακτική αυτή έχει αποτελέσματα.

Σε αντίθεση με τη Μοσούλη όπου ο ιρακινός στρατός την παρέδωσε στο Iσλαμικό Κράτος μέσα σε 48 ώρες, οι Κούρδοι χωρίς σοβαρό εξοπλισμό μάχονται εδώ και 3 εβδομάδες και δεν υποχωρούν.

Η στρατηγική σημασία του Κομπάνι
Το Κομπάνι, έχει μεγάλη στρατηγική αξία για τους Κούρδους της Συρίας, καθώς είναι ένα από τα τρία καντόνια που έχουν ιδρύσει μετά την απόσυρση των δυνάμεων του Άσαντ και μελλοντικά υπήρχε σχέδιο αυτονομίας τους.
Η πόλη αυτή βρίσκεται στη μέση των δρόμων που οδηγούν στα άλλα δυο καντόνια. Η πτώση της πόλης αυτής, θα σημάνει την αποδυνάμωση όλων των περιοχών που ελέγχονται από τους Κούρδους.
To PKK ζητά από την Άγκυρα να ανοίξει τα σύνορα για να φτάσουν τα πολεμοφόδια που στέλνουν οι ομοεθνείς τους από βόρειο Ιράκ και από την υπόλοιπη Συρία, καθώς αυτός ο δρόμος είναι ο μόνος που δεν ελέγχεται από τους τζιχαντιστές.
Σε αντίθετη περίπτωση οι Κούρδοι μαχητές θα μείνουν από προμήθειες και η πόλη θα πέσει.

«Η Αγκυρα θέλει να ''πέσει'' το Κομπάνι»
«Είναι απαράδεκτο αλλά η Άγκυρα θέλει να πέσει το Κομπάνι, να το πούμε ξεκάθαρα. Η παραδοσιακή άποψη του τουρκικού κράτους είναι να βλέπει τους Κούρδους ως η συνέχεια του « ισλαμικού τουρκικού κράτους». Η Άγκυρα δεν μπορεί να δεχθεί μια Κουρδική αυτοδιάθεση διότι αυτή η μορφή θα μπορούσε να είναι ένα «κακό παράδειγμα» για τους Κούρδους της Τουρκίας» αναφέρει ο πολιτικός αναλυτής Τζενγκίζ Τσαντάρ.

Το εν τρίτον της κουρδικής πόλης τελεί πλέον υπό τον έλεγχο των τζιχαντιστών
Ο υπό τις ΗΠΑ διεθνής συνασπισμός πραγματοποίησε σήμερα δύο νέες αεροπορικές επιδρομές κατά θέσης των δυνάμεων του Ισλαμικού Κράτους στον νοτιο-δυτικό τομέα της πόλης Κομπάνι, ενώ το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ανακοίνωσε ότι το εν τρίτον της κουρδικής πόλης τελεί πλέον υπό τον έλεγχο των τζιχαντιστών.

«Το Ισλαμικό Κράτος ελέγχει περισσότερο του ενός τρίτου του Κομπάνι. «Ολες οι ανατολικές συνοικίες, μικρό τμήμα του βορειο-ανατολικού τομέα και μία περιοχή στα νοτιο-ανατολικά», δήλωσε ο διευθυντής του Παρατηρητηρίου Ράμι Αμπντούλ Ραχμάν. "Παρά την λυσσαλέα αντίσταση των κουρδικών δυνάμεων, το ΙΚ προέλασε τη νύχτα και κατέλαβε το αρχηγείο των κουρδικών δυνάμεων ασφαλείας στον βορειο-ανατολικό τομέα της πόλης. Στη διάρκεια των μαχών, ένας διοικητής των κουρδικών δυνάμεων ασφαλείας, ο Σίντι Τζάμο, και ορισμένοι άνδρες του σκοτώθηκαν».

Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο, το ΙΚ πλησιάζει αυτό που ονομάζεται «το τετράγωνο ασφαλείας», όπου βρίσκονται δημόσια κτίρια και το γενικό αρχηγείο των Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG).

Από τη Δευτέρα, όταν οι τζιχαντιστές εισήλθαν στο Κομπάνι, η τρίτη κουρδική πόλη της Συρίας έχει γίνει πεδίο σφοδρών οδομαχιών, αλλά η αναλογία δυνάμεων είναι δυσμενής για τους Κούρδους, καθώς το ΙΚ διαθέτει θωρακισμένα οχήματα και όπλα εξελιγμένης τεχνολογίας, επισημαίνει το Παρατηρητήριο.

Οι τζιχαντιστές «προελαύνουν αργά λόγω της ισχυρής αντίστασης των Κούρδων και των αεροπορικών επιδρομών του υπό τις ΗΠΑ συνασπισμού. Μια από τις επιδρομές αυτές είχε στόχο το κτίριο των κουρδικών δυνάμεων ασφαλείας, μετά την κατάληψή του από το ΙΚ», υπογράμμισε ο Ράμι Αμπντούλ Ραχμάν.

Οι μάχες φέρεται να προκάλεσαν τον θάνατο 30 ανθρώπων και στα δύο στρατόπεδα τη χθεσινή νύχτα, σύμφωνα με το Παρατηρητήριο που επιμένει στο γεγονός ότι ο απολογισμός αυτός είναι προσωρινός.

Σειρά αεροπορικών βομβαρδισμών του διεθνούς συνασπισμού πραγματοποιούνται εδώ και μέρες εναντίον θέσεων των τζιχαντιστών αλλά δεν έχουν καταφέρει μέχρι τώρα να σπάσουν την πολιορκία της πόλης. Οι επιθέσεις αυτές «δεν θα φέρουν μια λύση και δεν θα σώσουν το Κομπάνι», προειδοποίησε χθες ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου Τζον Κίρμπι.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους αποτελούν την πιο ορατή απειλή για τους Κούρδους του Ιρακινού Κουρδιστάν στο Βόρειο Ιράκ

Το τελευταίο διάστημα οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους προελαύνουν με σχετική άνεση σε όλο και περισσότερες περιοχές του Βορείου Ιράκ και έχουν καταλάβει εν μέρει την συριακή πόλη Κομπάνι στα σύνορα Συρίας -Τουρκίας. Μπροστά στον κίνδυνο να καταλάβουν και το Ιρακινό Κουρδιστάν οι τζιχαντιστές, Κούρδοι που κατοικούν σε ευρωπαϊκές πόλεις και κυρίως σε Ρώμη, Άμστερνταμ και Ντύσελντορφ, εγκαταλείπουν τον δυτικό τρόπο ζωής και επιστρέφουν στην πατρίδα τους για να πολεμήσουν στο πλευρό των Κούρδων μαχητών Πεσμεργκά.

Οι Κούρδοι της Ευρώπης ανταποκρίθηκαν στην έκκληση του προέδρου του Ιρακινού Κουρδιστάν, Μασούντ Μπαρζανί για να επιστρέψουν στην πατρίδα και να συμβάλλουν στην υπεράσπιση των εδαφών τους δίπλα στους Πεσμεργκά, (η μετάφραση στα ελληνικά είναι «γενναίοι»), που είναι οι μαχητές υπεράσπισης του Ιρακινού Κουρδιστάν.

Μια αντιπροσωπευτική περίπτωση Κούρδου που εγκατέλειψε την άνετη ζωή του στο Ντύσελντορφ ως διευθυντής σε εταιρεία εισαγωγών - εξαγωγών, είναι ο Karwan Baban, που επέστρεψε στην πατρίδα του και τώρα είναι πια ο συνταγματάρχης Baban, που έχει υπό τις διαταγές του 1.500 Πεσμεργκά μαχητές. Ο ίδιος δήλωσε στην Hurriyet Daily News ότι τουλάχιστον είκοσι από τους πολεμιστές του, έχουν αφήσει την άνεση του δυτικού τρόπου ζωής για να υπερασπιστούν την πατρίδα τους.

Ενώ λοιπόν όλα τα μέσα ενημέρωσης διεθνώς αναφέρουν τις περιπτώσεις των φανατικών ισλαμιστών που έχουν εγκαταλείψει τις χώρες τους για να ενταχθούν στις τάξεις των ισλαμιστών, οι Κούρδοι της Ευρώπης αποδεικνύουν ότι είναι και αυτοί εδώ για την πατρίδα τους.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Καθώς οι μαχητές του ISIS έσφιγγαν τον κλοιό στην πολιορκημένη συριακή πόλη Κομπανί, το σχέδιο του προέδρου Ομπάμα να πολεμήσει τους τζιχαντιστές χωρίς να εμπλακεί βαθύτερα στον συριακό εμφύλιο δεχόταν πλήγματα.

Ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε ότι η χώρα του δεν θα αναμειχθεί ενεργώς στη σύγκρουση με το ISIS εκτός εάν οι HΠA συμφωνήσουν να ενισχύσουν αποφασιστικότερα τους αντικαθεστωτικούς αντάρτες που προσπαθούν να ανατρέψουν τον Σύρο πρόεδρο Μπασάρ Ασαντ. Αυτή η τοποθέτηση κλιμάκωσε την ένταση μεταξύ Ερντογάν και Ομπάμα, ο οποίος θα ήθελε να αναλάβει πιο ενεργό δράση η Τουρκία εναντίον του ISIS και να αφήσει στην άκρη τον αγώνα εναντίον του Ασαντ.

Καθώς κλιμάκωνε τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς εναντίον των τζιχαντιστών, η αμερικανική κυβέρνηση εμφανιζόταν απογοητευμένη με τις τουρκικές δικαιολογίες για τη μη ανάληψη στρατιωτικής δράσης. Αμερικανοί αξιωματούχοι σημείωναν ότι οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί έχουν ήδη δημιουργήσει μια ντε φάκτο ζώνη απαγόρευσης πτήσεων στη Β. Συρία και ότι, επομένως, η σχετική απαίτηση του Ερντογάν στερείται πρακτικού νοήματος. «Ενώ για καιρό διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους για την ανθρωπιστική καταστροφή στη Συρία, τώρα που αυτή επαπειλείται λιγότερο από ένα μίλι μακριά από τα σύνορά τους, επινοούν κάθε λογής προσχήματα για να μην αναλάβουν δράση», δήλωσε ανώτατος αξιωματούχος στην Ουάσιγκτον υπό την προϋπόθεση της ανωνυμίας.

Από τη σκοπιά του Ομπάμα, μια ρήξη με την Τουρκία θα έθετε σε κίνδυνο τις προσπάθειές του για συγκρότηση συνασπισμού σουνιτικών μουσουλμανικών κρατών εναντίον του ISIS. Ενώ η Τουρκία δεν είναι η μόνη χώρα που ενδεχομένως θεωρεί ότι προέχει η ανατροπή του Ασαντ, ο Λευκός Οίκος τονίζει ότι η άμεση απειλή είναι εκείνη των τζιχαντιστών.

Αμερικανοί αξιωματούχοι αναγνωρίζουν ότι οι μαχητές του ISIS δεν θα εκδιωχθούν από τη Συρία χωρίς την εμπλοκή, σε κάποια φάση, χερσαίων δυνάμεων από τις γραμμές της συριακής αντιπολίτευσης. Ωστόσο η εκπαίδευση, ο εξοπλισμός και η ανάπτυξη στο πεδίο της μάχης αυτών των δυνάμεων απαιτούν χρόνο και μέχρι τότε η Τουρκία θα μπορούσε να διαδραματίσει κρίσιμο ρόλο. Ο Ερντογάν αποφάσισε να παίξει επικίνδυνο παιχνίδι, επιτρέποντας την καταστροφή των Κούρδων ακριβώς τη στιγμή που υπήρχαν ελπίδες για εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ του κουρδικού στοιχείου και της Τουρκίας. Οι Κούρδοι, στην Τουρκία και αλλού, δεν θα ξεχάσουν ποτέ αυτή την προδοσία. Παρά τους πρόσφατους αεροπορικούς βομβαρδισμούς εναντίον του ISIS στην περιοχή γύρω από την πόλη Κομπανί, οι Κούρδοι υπερασπιστές της αρχίζουν να αντιμετωπίζουν ελλείψεις σε πυρομαχικά και, όπως δηλώνουν εκπρόσωποί τους, δεν θα καταφέρουν να επικρατήσουν χωρίς όπλα και ενισχύσεις από την Τουρκία. Το ίδιο υποστηρίζουν ανεξάρτητοι αναλυτές και ισχυρής επιρροής μέλη του Κογκρέσου, χαρακτηρίζοντας τις αμερικανικές επιδρομές με την έκφραση «πολύ λίγο, πολύ αργά».

Σύμφωνα με ορισμένους αναλυτές, οι Κούρδοι που υπερασπίζονται το Κομπανί είναι όμηροι της πολιτικής του Ερντογάν, ο οποίος επιδιώκει να εκβιάσει τους όρους του όχι μόνο στην Ουάσιγκτον, αλλά και στους ηγέτες των Κούρδων. Στόχος του, να εξασθενίσει τη θέση του παράνομου κουρδικού κόμματος της Τουρκίας ΡΚΚ ενόψει των διαπραγματεύσεων για την ειρηνική επίλυση του κουρδικού προβλήματος. Επιπλέον, η Αγκυρα ζητεί από τους Κούρδους να έρθουν σε μετωπική σύγκρουση με τον Σύρο πρόεδρο Ασαντ και να ενταχθούν στην ένοπλη αντιπολίτευση που επιδιώκει την ανατροπή του. Ωστόσο οι μαχητές και οι τοπικοί πολιτικοί ηγέτες των Κούρδων της Συρίας ανέλαβαν την εξουσία στις περιοχές τους όταν αποσύρθηκε, για τις ανάγκες του εμφυλίου, ο κυβερνητικός στρατός. Προτεραιότητά τους, η αυτοδιοίκηση των περιοχών τους και όχι η ρήξη με τη Δαμασκό.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Οι ΗΠΑ δεν εξετάζουν την δημιουργία ουδέτερης ζώνης στα σύνορα Τουρκίας - Συρίας, όπως ζητά η Άγκυρα 
Δεν αρκούν οι βομβαρδισμοί για να σωθεί το Κομπάνι, δήλωσε εκπρόσωπος του Πενταγώνου  Σύσκεψη στο Πεντάγωνο υπό τον Αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα, πραγματοποιήθηκε απόψε ώστε να εξεταστεί η στάση των ΗΠΑ στην αντιμετώπιση των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους.

Στη σύσκεψη που ξεκίνησε στις 10 το βράδυ ώρα Ελλάδας, συμμετείχε ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Τζον Κέρι, και οι στρατηγοί του Πενταγώνου.

Όπως αναφέρεται στην επίσημη ανακοίνωση, «ο Μπαράκ Ομπάμα συζήτησε μια σειρά από πιεστικά ζητήματα που αφορούν στην ασφάλεια των ΗΠΑ.

«Νομίζω ότι σε μια εποχή που υπάρχει τόση αναταραχή στον κόσμο, ποτέ κατά τη διάρκεια της προεδρίας μου δεν έχει γίνει πιο εμφανές το πόσο καλός είναι ο στρατός μας», δήλωσε ο Ομπάμα αμέσως μετά τη σύσκεψη.

Ο Αμερικανός πρόεδρος είπε ακόμη ότι η προσπάθεια των ΗΠΑ να υποβαθμίσουν και να καταστρέψουν τους τρομοκράτες του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και του Λιβάνου σε Ιράκ και Συρία είναι μια δύσκολη αποστολή που θα πάρει χρόνο.

«Τα καλά νέα είναι ότι υπάρχει μια ευρεία συναίνεση όχι μόνο στην περιοχή αλλά και μεταξύ των εθνών του κόσμου ότι οι τζιχαντιστές είναι μια απειλή για την παγκόσμια ειρήνη στον κόσμο, την ασφάλεια και την τάξη, αλλά και ότι η βάρβαρη συμπεριφορά τους πρέπει να αντιμετωπιστεί», τόνισε ο Ομπάμα, δηλώνοντας βέβαιος ότι η πρόοδος στον αγώνα κατά των τρομοκρατών που κατέχουν ένα μεγάλο μέρος του εδάφους που εκτείνεται στα σύνορα Ιράκ-Συρίας θα συνεχιστεί.
Σύμφωνα με πληροφορίες, οι στρατηγοί ζήτησαν από τον πρόεδρο Ομπάμα αλλαγή τακτικής και σκλήρυνση της στάσης, αφού παραδέχονται ότι οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί που γίνονται έως τώρα δεν έχουν ουσιαστικά αποτελέσματα. Αντίθετα, ο αμερικανός πρόεδρος δεν φαίνεται να είναι υπέρ της ανάπτυξης χερσαίων δυνάμεων στην περιοχή. Η τελευταία σκέψη, αναφέρουν ενημερωμένες πηγές, για να αιτιολογηθεί πιθανή αύξηση των αμερικανικών δυνάμεων που έχουν αναπτυχθεί στο Ιράκ είναι να χρησιμοποιηθεί το επιχείρημα ότι απαιτείται να βελτιωθεί η φύλαξη των αμερικανικών εγκαταστάσεων και η φρούρηση επιχειρήσεων αμερικανικών συμφερόντων στην ευρύτερη περιοχή.

Η σύσκεψη έγινε στην επέτειο δύο μηνών από την έναρξη των βομβαρδισμών κατά θέσεων του ΙΚ, στις 8 Αυγούστου.

Εν τω μεταξύ, εκπρόσωπος του Πενταγώνου δήλωσε νωρίτερα ότι η δημιουργία μιας ζώνης ασφαλείας στα σύνορα Συρίας-Τουρκίας, την οποία επιθυμεί η Άγκυρα, δεν είναι μία από τις στρατιωτικές επιλογές που εξετάζονται, αν και είναι ένα θέμα που βρίσκεται υπό συζήτηση με την Τουρκία.

«Δεν είναι ένα νέο ζήτημα» δήλωσε ο αντιναύαρχος Τζον Κίρμπι εκπρόσωπος του Πενταγώνου, επισημαίνοντας ότι εδώ και καιρό αυτό αποτελεί αίτημα της Τουρκίας.

«Αυτή τη στιγμή δεν βρίσκεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ως μια στρατιωτική επιλογή που εξετάζουμε. Τούτου λεχθέντος, πιστεύω ότι είναι ένα θέμα συνεχιζόμενων συζητήσεων», πρόσθεσε ο Κίρμπι.

Εξάλλου ο αντιναύαρχος σημείωσε ότι τα αεροπορικά πλήγματα εναντίον των θέσεων του Ισλαμικού Κράτους από τον διεθνή συνασπισμό υπό τις ΗΠΑ δεν θα αρκέσουν για να σώσουν την πόλη Κομπάνι, την οποία πολιορκούν οι τζιχαντιστές.
Νέα ένταση στις σχέσεις ΗΠΑ - Τουρκίας
Πλήθος δημοσιευμάτων στον αμερικανικό τύπο επικρίνουν την στάση αναμονής που τηρεί η Τουρκία, καθώς ακόμα δεν έχει επέμβει ενεργά στον πόλεμο κατά των τζιχαντιστών. Η εφημερίδα New York Times σε εκτενές άρθρο με τίτλο «Η τουρκική αδράνεια κατά του ΙΚ ανησυχεί τις ΗΠΑ» αναφέρεται ξεκάθαρα στον προβληματισμό για τις επόμενες κινήσεις: «Ενώ ο τουρκικός στρατός παρακολουθούσε τις μάχες στο Κομπάνι πίσω από έναν φράχτη για κότες, ο τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν δήλωνε ότι η πόλη ήταν έτοιμη να πέσει και ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να εμπλακεί περισσότερο στη μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους εάν οι ΗΠΑ δεν βοηθήσουν τους αντικαθεστωτικούς της Συρίας κατά του Άσαντ. Αυτό έχει προκαλέσει ακόμα περισσότερα προβλήματα στις σχέσεις του με τον Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος επιθυμεί η Τουρκία να αναλάβει περισσότερη δράση κατά του Ισλαμικού Κράτους και να αφήσει τον πόλεμο κατά του Άσαντ έξω από αυτό», αναφέρεται χαρακτηριστικά στο δημοσίευμα. 
 
Μόλις το περασμένο Σαββατοκύριακο άλλωστε, ο τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν απαιτούσε από τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν να του ζητήσει συγγνώμη για όσα είχε δηλώσει. «Σε μια προσωπική μας συζήτηση, ο φίλος μου Ερντογάν, μου είπε: "Έχεις δίκιο, αφήσαμε πολλούς μαχητές να περάσουν τα σύνορα της χώρας". Τώρα, προσπαθούν να κλείσουν τα σύνορά τους», ήταν η δήλωση Μπάιντεν που εξόργισε την Τουρκία.

Πάντως επανερχόμενος στο ζήτημα ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, ξεκαθάρισε πως δεν είπε ποτέ πως κάτι τέτοιο έγινε επίτηδες, δηλαδή το ότι πέρασαν τα σύνορα μαχητές του ΙΚ, αλλά πάντως ότι αυτό συνέβη. 

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Περικλής Δημητρολόπουλος

Γίνεται να συστήνεσαι ως περιφερειακή δύναμη στον κόσμο και να αφήνεις να σφάζονται στα σύνορά σου;
Μπορείς να διεκδικείς ρόλο στη διεθνή σκηνή και να σέρνεσαι αγκομαχώντας σε μία συμμαχία, ενώ η βαρβαρότητα χτυπάει την πόρτα σου;
Και πως είναι δυνατόν να πιστεύεις ότι άλλος ένας λεονταρισμός εις βάρος της Κύπρου μπορεί να κρύψει την εμφανή αδυναμία σου;

Τα ερωτήματα δεν είναι άσχετα με μία απλή διαπίστωση: τα πολλά τελευταία χρόνια ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει κάνει πολλούς εχθρούς και μόλις έναν φίλο. Αλλά κι αυτός δεν είναι άλλος από τους ακραίους ισλαμιστές της συριακής αντιπολίτευσης, τους οποίους η Τουρκία υποστήριξε αλόγιστα στο όνομα της ανατροπής του Μπασάρ Αλ Άσαντ.
Με άλλα λόγια, η Τουρκία έκανε τους λάθος φίλους την πλέον ακατάλληλη στιγμή.

Για κάποιον που θέλει να πείσει ότι είναι σουλτάνος, τα πρώτα δείγματα της νεοθωμανικής εξωτερικής πολιτικής του πείθουν ελάχιστα.
Ο Ερντογάν επιμένει σχεδόν υπνωτικά σε μία διπλωματία του τσαμπουκά, σε αυτό το δομικό και αδιέξοδο χαρακτηριστικό της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας, όπου οι εχθροί είναι για πάντα εχθροί και οι φίλοι περνούν εξετάσεις κάθε μέρα ώσπου κάποια στιγμή μοιραία αποτυγχάνουν στο τεστ.
Στο ναρκοπέδιο της Μέσης Ανατολής η Τουρκία θα μπορούσε να είναι η ήρεμη δύναμη, ένα ισχυρό σημείο αναφοράς, ακόμη και πρότυπο.
Αντίθετα, είναι ένας ερειστικός γείτονας, με στενή αντίληψη του προσωπικού του συμφέροντος, τον ψυχισμό του μονίμως παρεξηγημένου και το σύμπλεγμα της ανωτερότητας, η οποία δεν αναγνωρίζεται από κανέναν.

Πρόκειται για μία αντίληψη που δημιουργεί ελάχιστα κολακευτικές εικόνες. Οι Τούρκοι διαθέτουν τον τέταρτο μεγαλύτερο στρατό στον κόσμο, οι Κούρδοι ζητούν απεγνωσμένα τη βοήθειά τους, αλλά εκείνοι στέλνουν φρεγάτες στο Οικόπεδο 9 της Κύπρου…!
Οι γυναίκες πεσμεργκά στην Κομπάνι, την Τρίτη μεγαλύτερη κουρδική πόλη στη Συρία, πολεμούν με πρωτοφανή γενναιότητα τους τζιχαντιστές και ο Ερντογάν δηλώνει χωρίς ίχνος συναισθήματος ότι «το Κομπάνι έπεσε» κλωτσώντας την ευκαιρία να εγκλωβίσει τους Κούρδους σε ένα σχήμα στο οποίο ο ίδιος θα διαδραμάτιζε τον ρόλ του γενναιόδωρου προστάτη τους…

Δείχνει να μην καταλαβαίνει ότι ο κόσμος έχει αλλάξει και ότι σε αυτόν το νέο κόσμο οι τζιχαντιστές συνιστούν μεγαλύτερη απειλή από τους Κούρδους, ότι το «Ισλαμικό Κράτος» είναι χίλιες φορές πιο επικίνδυνο από το ΡΚΚ.
Οι συνέπειες αυτής της κοντόφθαλμης αντίληψης μπορεί να είναι οδυνηρές, είτε είσαι εριστικός γείτονας είτε επίδοξος σουλτάνος.

Πηγή εφημ. «Τα Νέα»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος

Από όλες τις πλευρές προεξοφλούνται πρόωρες εκλογές. Μάλιστα, το κλίμα στην αντιπαράθεση εντός κι εκτός Κοινοβουλίου είναι έντονα προεκλογικό. Και γι’ αυτό δεν ευθύνεται αποκλειστικά ο ΣΥΡΙΖΑ, αφού και τα κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού δεν μένουν πίσω σε ένταση αντιπαράθεσης. Το κατά πόσον όμως θα προκύψουν πρόωρες εκλογές δεν θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο. Αν βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά, θα δούμε τα εξής.

Πρώτον, ο κυβερνητικός συνασπισμός μετά την ψήφο εμπιστοσύνης θα έχει μπροστά του ένα εξάμηνο σταθερής διακυβέρνησης. Στο εξάμηνο αυτό θα συζητηθούν και θα αποφασιστούν το καθεστώς που θα βρίσκεται η Ελλάδα μετά το τέλος των Μνημονίων. Η όποια αναδιάρθωση ή επιμήκυνση του χρέους, για να καταστεί βιώσιμο. Επίσης ποια μέτρα θα ληφθούν για να κινηθεί η ελληνική οικονομία, που σημαίνει φοροελαφρύνσεις, δραστηριοποίηση των τραπεζών σε σχέση με τους ιδιώτες, η οριστική τακτοποίηση των «κόκκινων» δανείων, η παροχή κινήτρων για αποκέντρωση και απο-υπαλληλοποίηση, προκειμένου να υπάρξει ανάπτυξη με νέες δομές. Ολα τα παραπάνω προϋποθέτουν πολιτική σταθερότητα, γεγονός που διασφαλίζεται όμως μετά την ψήφο εμπιστοσύνης.

Δεύτερον, για να υπάρξει κίνηση και ουσιαστικά να επιτευχθεί το τέλος της εποχής των Μνημονίων, θα πρέπει να υφίσταται ισχυρό εθνικό μέτωπο. Οχι μόνον για διαπραγμάτευση με την Κομισιόν και την ΕΚΤ αλλά για να υπάρξουν ουσιώδεις και παραγωγικές προτάσεις στρατηγικού ορίζοντα, με κρίσιμες συνθέσεις στα προαπαιτούμενα που θα ξεπερνούν σαφώς τα όρια μίας ή δύο ή τριών επερχόμενων κυβερνήσεων. Η ανασυγκρότηση της Ελλάδας είναι το κρίσιμο γεγονός και όχι ποιο ή ποια από τα ούτως ή άλλως αναξιόπιστα κόμματα θα κυβερνούν.

Τρίτον, ο κ. Σαμαράς έχει την ευχέρεια μετά τη μάχη του Προϋπολογισμού να διορθώσει το σφάλμα που έκανε τον Ιούνιο με τον κομματικό ανασχηματισμό προεκλογικού τύπου που επιχείρησε, προκαλώντας απογοήτευση σε όσους περίμεναν μια δυναμική κυβέρνηση ανασυγκρότησης της χώρας και όχι μικροκομματικών σκοπιμοτήτων. Ουσιαστικά, ο Αντ. Σαμαράς μπορεί με νέο ανασχηματισμό να οργανώσει κυβερνητικά με προσωπικότητες εκτός πολιτικής και σοβαρή σύνθεση από τους κοινοβουλευτικούς το εθνικό μέτωπο που χρειάζεται η Ελλάδα για να περάσει με ρεαλιστικό και όχι επικοινωνιακό τρόπο την εποχή των Μνημονίων. Η νέα αυτή κυβέρνηση θα δώσει δυναμική στην εικόνα της χώρας διεθνώς και προοπτική στο εσωτερικό.

Τέταρτον, αν οι συνθήκες ασφυξίας για την ελληνική κοινωνία αλλάξουν και δημιουργηθεί η βάσιμη προσδοκία ότι η Ελλάδα θα αποκτήσει εκ νέου τον έλεγχο της διακυβέρνησής της, μπορεί να μπει σε διαδρομή ανάκτησης της ευημερίας της. Επίσης, με δεδομένο ότι η γεωπολιτική αναταραχή στη Μεσόγειο την ευνοεί, το ρίσκο των εκλογών την άνοιξη με ακυβερνησία μέχρι τον σχηματισμό κυβέρνησης με ΣΥΡΙΖΑ στη βασική δομή και εφαρμογή ή προσπάθεια εφαρμογής εντελώς διαφορετικού προγράμματος μπορεί και να καθίσταται απαγορευτικό. Φυσικά, η αξιοπιστία της σημερινής κυβέρνησης είναι στο ναδίρ. Αλλά το εξάμηνο δεν είναι λίγο. Από την άλλη πλευρά, ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να μην έχει ικανοποιητική αξιοπιστία, με αποτέλεσμα να ευνοείται (πάλι) η παρούσα κυβέρνηση συνασπισμού.

Πέμπτον, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας που θα προταθεί, αν δεν είναι πρόσωπο από το Κοινοβούλιο ή απόμαχος πολιτικός, μπορεί να προσελκύσει θετικά την πλειοψηφία των πολιτών - ειδικά αν η παρουσία του στο ανώτατο αξίωμα της χώρας τονίζει την επιστροφή της Ελλάδας στους εθνικούς προσανατολισμούς της και όχι στον εθνομηδενισμό των προηγούμενων χρόνων.
Συμπερασματικά, ο Αντ. Σαμαράς μπορεί και να έχει πολύ περισσότερες αντοχές στην πρωθυπουργία απ' ό,τι δείχνει.

Πηγή εφημ. "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει η Κάκη Μπάλη

Κάτι παράξενο, σαν ηλεκτρονικό παιχνίδι, παρακολουθούμε όλες αυτές τις ημέρες, μόνο που έχει αληθινούς νεκρούς. Εκατοντάδες δημοσιογράφοι έχουν ακροβολιστεί στα σύνορα της Τουρκίας με την Συρία, παρακολουθούν έναν πόλεμο που μαίνεται δύο – τρία χιλιόμετρα μακριά, μεταδίδουν ώρα με την ώρα την προέλαση των μαχητών του Χαλιφάτου (τζιχαντιστών) στην Κουρδική όλη Κομπάνι. Δείχνουν ξανά και ξανά τα πλάνα από τη σημαία του «Ισλαμικού Κράτους» που ανεμίζει στη μία άκρη της πόλης και αναρωτιούνται μεγαλοφώνως πως είναι δυνατόν να βομβαρδίζουν οι πανίσχυροι αμερικανοί και όμως οι τζιχαντιστές να προελαύνουν ανενόχλητοι…!

Τέτοιες πόλεις κατέλαβαν πολλές τους τελευταίους μήνες οι τζιχαντιστές, τόσο στο Ιράκ όσο κα στη Συρία, αλλά η Κομπάνι πάει να γίνει σύμβολο. Δεν είναι στρατηγικά σημαντικότερη από άλλες, αλλά είναι η απόδειξη ότι το Χαλιφάτο μπορεί να νικήσει τη νέα συμμαχία των προθύμων –και λιγότερο προθύμων- μπροστά στα μάτια της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Και δη, σε ζωντανή μετάδοση.

Οι μόνοι που υπερασπίζονται την Κομπάνι είναι οι Κούρδοι κάτοικοί της. Ο έξω κόσμος –ΗΠΑ, Ευρώπη, Τουρκία- υπόσχεται συνεχώς βοήθεια, αλλά αυτά δεν έρχεται…

Ειδικά για την γειτονική Τουρκία αυτή η… απραξία τείνει να γίνει μείζον εσωτερικό πρόβλημα. Στις προεδρικές εκλογές του Αυγούστου, ένα μεγάλο μέρος των Κούρδων της Τουρκίας είχε δώσει την ψήφο του στον Ερντογάν, ενώ οι διαπραγματεύσεις για μία μόνιμη ειρήνευση με τη ΡΚΚ προχωρούσαν μετ’ εμποδίων, αλλά προχωρούσαν.

Τώρα, οι Κούρδοι της Τουρκίας βλέπουν τους αδελφούς τους της Συρίας –με τους οποίους είχαν πάντα καλύτερη σχέση απ’ ότι με αυτούς του Ιράκ- να σφάζονται στην άλλη πλευρά των συνόρων και τους Τούρκους στρατιώτες να τους εμποδίζουν να πάνε να βοηθήσουν.
Κι ακούνε τον Ερντογάν να λέει ότι γι αυτόν δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ ΡΚΚ και τζιχαντιστών!
Βλέπουν επίσης τα τανκς του τουρκικού στρατού να έχουν παραταχθεί κατά μήκος των συνόρων, αλλά να μην ρίχνουν ούτε μια μπαταριά εναντίον των τζιχαντιστών.

Βέβαια, η κυβέρνηση της Άγκυρας δηλώνει έτοιμη για αποστολή στρατευμάτων επί του εδάφους της Συρίας, αλλά πιέζει τους συμμάχους της να κηρύξουν έναν διμέτωπο πόλεμο, ενάντια στους τζιχαντιστές και τον Μπασάρ αλ Άσαντ. Αλλά οι Κούρδοι ποτέ δεν είδαν τον Άσατ ως εχθρό…

Γιατί, λοιπόν, να συνεχίσουν να διαπραγματεύονται με τον Ερντογάν για μία ειρηνική επίλυση του Κουρδικού;

Πηγή εφημ. «Αυγή»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Νίκος Μελέτης

Αντιμέτωπη με μία από τις πιο σοβαρές προκλήσεις της ιστορίας της μετά το 1974 βρίσκεται η Κυπριακή Δημοκρατία, καθώς η Τουρκία προαναγγέλλει ότι θα ακυρώσει στην πράξη την οντότητά της, αμφισβητώντας θεμελιώδη κυριαρχικά της δικαιώματα στην ΑΟΖ, με αποτέλεσμα την τελευταία στιγμή να αποσυρθεί από τις συνομιλίες η κυπριακή κυβέρνηση.

Με τη NAVTEX 765/14 η Τουρκία δεσμεύει για σεισμογραφικές έρευνες μέχρι τις 30 Δεκεμβρίου περιοχές που δεν είναι καν στην Κυπριακή ΑΟΖ, την οποία ελέγχει παράνομα το ψευδοκράτος, ούτε όμως πρόκειται για περιοχές στις οποίες ενδεχομένως θα μπορούσε η γείτων να εγείρει αξιώσεις έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Οι περιοχές που δεσμεύονται από τη NAVTEX 765/14 εκκινούν από σημεία ανατολικά της Αμμοχώστου, φτάνουν στη Λάρνακα και εκτείνονται μέχρι τη Λεμεσό.

Και το 2011 το «Πίρι Ρέις» είχε επιχειρήσει να πραγματοποιήσει σεισμογραφικές έρευνες νότια της Κύπρου, αλλά τότε το τουρκικό σκάφος κινήθηκε σε σχετικά μεγάλη απόσταση από τις ακτές και τελικά δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει τις έρευνες λόγω μηχανικών και τεχνικών προβλημάτων που παρουσίασε. Τώρα όμως, είναι η πρώτη φορά που η Τουρκία τόσο απροκάλυπτα και προκλητικά επιχειρεί να ακυρώσει την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ο παραλογισμός είναι ότι με την κίνησή της αυτή η Άγκυρα δηλώνει ότι θέλει… τα δικά της δικά της και τα δικά μας (των Ελληνοκυπρίων) δικά της! Ενώ υποστηρίζει ότι το ψευδοκράτος έχει πλήρη κυριαρχικά δικαιώματα (στα κατεχόμενα εδάφη), συγχρόνως διεκδικεί κυριαρχικά δικαιώματα των «τουρκοκυπρίων» (και όχι πλέον του ψευδοκράτους) σε όλο το έδαφος του νησιού και, φυσικά, μερίδιο από τον φυσικό πλούτο των ελεύθερων περιοχών που είναι υπό τον έλεγχο της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Με τον τρόπο αυτό η Άγκυρα επιχειρεί να ανατρέψει τα τετελεσμένα της… εισβολής και κατοχής, να ανατρέψει αυτό το «λάθος» της γεωλογίας και της γεωγραφίας, καθώς με την εισβολή οι Τούρκοι κατέλαβαν το «λάθος» τμήμα του νησιού, μια και το φυσικό αέριο βρίσκεται στο Νότο, ενώ στον κατεχόμενο Βορρά ακόμη και το νερό πρέπει να το εισάγουν με αγωγό από την Ανατολία.

Στην παγίδα του «λιπαντικού υγρού»
Η κυβέρνηση Αναστασιάδη αρχικά προτίμησε να παραβλέψει τα όσα συνέβαιναν τους τελευταίους μήνες, καθώς ο Κύπριος Πρόεδρος θέλησε με δογματικό τρόπο να στηρίξει τις συνομιλίες, παρά το γεγονός ότι διαπίστωνε ιδίοις όμμασι το αδιέξοδο στο οποίο τις οδηγούσαν Έρογλου και Άγκυρα.
Εντελώς λανθασμένα, η Λευκωσία έδωσε βάση στις διαβεβαιώσεις των αμερικανών και κυρίως του αντιπροέδρου, Τζο Μπάιντεν, ότι οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν την ανεμπόδιστη έρευνα και εκμετάλλευση των φυσικών πόρων του νησιού, παρακάμπτοντας το δεύτερο σκέλος των δεσμεύσεων αυτών, όπου τονιζόταν πως η εκμετάλλευση του φυσικού αερίου πρέπει να γίνει προς όφελος όλων των Κυπρίων, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, και ότι το φυσικό αέριο θα αποτελέσει το «λιπαντικό υγρό» (τον όρο αυτό χρησιμοποίησε ο ίδιος ο κ. Μπάιντεν) για την επίτευξη λύσης του Κυπριακού. Μόλις την Τρίτη ελήφθη, λοιπόν, η απόφαση να αποσυρθούν από το τραπέζι του διαλόγου.

Έτσι, μάλλον αποτέλεσε δυσάρεστη έκπληξη το γεγονός της νέας τουρκικής NAVTEX την περασμένη Παρασκευή, με την οποία η Τουρκία αναγγέλλει ότι το ερευνητικό σκάφος «Μπαρμπαρός» θα πραγματοποιήσει σεισμογραφικές έρευνες σε μία περιοχή που ξεκινά έξω από την Αμμόχωστο, περνά από τη Λάρνακα και καταλήγει στη θαλάσσια περιοχή έξω από τη Λεμεσό, σε απόσταση σχεδόν 25 ναυτικών μιλίων από την ακτή.

Το μεγάλο ερώτημα είναι τι θα πράξουν Αθήνα και Λευκωσία εάν η Τουρκία, όπως απείλησε με ανακοίνωση του «υπουργείου Εξωτερικών» του ψευδοκράτους που ήρθε να επιβεβαιώσει και το τουρκικό ΥΠΕΞ, εκτός του ερευνητικού σκάφους αποστείλει και ειδικό πλωτό γεωτρύπανο για την πραγματοποίηση γεώτρησης στην Κυπριακή ΑΟΖ.

Η Άγκυρα, ερχόμενη αντιμέτωπη τα προηγούμενα χρόνια με την απροθυμία ξένων εταιρειών να μισθώσουν σεισμογραφικά σκάφη για τις έρευνες που ήθελε να κάνει αμφισβητώντας κυριαρχικά δικαιώματα άλλων κρατών, αγόρασε το «Μπαρμπαρός», το οποίο πλέον κινείται αυθαίρετα και πειρατικά, όπου αποφασίσει το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών. Με δεδομένο ότι καμία εταιρεία του κόσμου δεν ήταν πρόθυμη να μισθώσει πλωτό γεωτρύπανο στην Τουρκία για έρευνες σε «αμφισβητούμενες περιοχές, είναι πολύ πιθανό ο ίδιος ο Ταγίπ Ερντογαν να δώσει εντολή για αγορά γεωτρύπανου, το οποίο πλέον, με την προστασία των τουρκικών φρεγατών και κανονιοφόρων, θα μπορεί να εγκατασταθεί σε οποιοδήποτε σημείο της κυπριακής ΑΟΖ.

Σε μία τέτοια περίπτωση, η Λευκωσία θα βρεθεί αντιμέτωπη με θανάσιμο αδιέξοδο, καθώς δεν θα διαθέτει την αποτρεπτική ισχύ για να απωθήσει το τουρκικό γεωτρύπανο και μόνο αποδεχόμενη τη λύση που θα υπαγορεύει η τουρκική πλευρά θα μπορεί να απεμπλακεί από την επικίνδυνη κλιμάκωση.
Είναι προφανές ότι θα πρόκειται για πραγματική κατάλυση της Δημοκρατίας το φαινόμενο δίπλα ακριβώς στις γεωτρήσεις στον «Ονασαγόρα», που πραγματοποιούνται βάσει των αδειών που έχει παραχωρήσει η Κυπριακή Δημοκρατία στην κυπριακή ΑΟΖ, να συνυπάρχει τουρκικό γεωτρύπανο που θα πραγματοποιεί (παράνομες) έρευνες και θα επιχειρεί εξόρυξη φυσικού αερίου για την Τουρκία, εν ονόματι των «συνδικαιούχων» τουρκοκυπρίων.

Αδιάλλακτοι οι Τούρκοι
Οι εξελίξεις περιλαμβάνουν όλο και πιο πιεστικό χαρακτήρα, καθώς η Τουρκία δείχνει αποφασισμένη να επιβάλει τετελεσμένα στην Κυπριακή ΑΟΖ και να προκαλέσει προβλήματα στη συνέχιση των ερευνών στα Κυπριακά οικόπεδα.
Η υπεραισιοδοξία του Νίκου Αναστασιάδη, την οποία μεταφέρει σε κάθε συνομιλητή του και διατυπώνει με κάθε ευκαιρία δημοσίως, δεν φαίνεται να στηρίζεται σε πραγματικά δεδομένα του Κυπριακού, αντιθέτως, έρχονται ιδιαίτερα αρνητικά μηνύματα τόσο από την Άγκυρα όσο και από τα Κατεχόμενα.
Όσον αφορά, πάντως, στις υποτιθέμενες δεσμεύσεις που έχει αναλάβει ο Τζο Μπάιντεν για παρέμβαση στο Κυπριακό προς την πλευρά της Άγκυρας, μάλλον θα είναι δύσκολο να υλοποιηθούν μετά και την προσωπική ταπείνωσή του από τον Ταγίπ Ερντογάν αναφορικά με τις δηλώσεις του περί παροχής στήριξης από πλευράς Τουρκίας στο ISIS.

Όσο για τις προειδοποιήσεις της Λευκωσίας, ότι «θα υπάρξουν επιπτώσεις στις συνομιλίες από τυχόν παρενόχληση στην Κυπριακή ΑΟΖ» -πριν λήξει το θέμα με την Κυπριακή απόσυρση από τον διάλογο-, θυμίζουμε απλώς ότι πριν από ένα χρόνο ο ίδιος ο Πρόεδρος Αναστασιάδης είχε δεσμευτεί ότι εάν επιχειρηθεί αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων εντός της Κυπριακής ΑΟΖ θα διακόψει τις συνομιλίες. Έκτοτε, το «Μπαρμπαρός» έχει πραγματοποιήσει τουλάχιστον δύο πακέτα ερευνών στην κυπριακή ΑΟΖ, ενώ τουρκικές φρεγάτες επιμένουν να «αναγνωρίζουν» και να παρακολουθούν τα πλωτά γεωτρύπανα που έστειλαν οι ξένες εταιρείες στα οικόπεδα 12 και 9. Για τις έρευνες που πραγματοποίησε το «Μπαρμπαρός» στην Κυπριακή ΑΟΖ, υπήρξε, βέβαια, διαμαρτυρία στον ΟΗΕ, όπως και να ΄χει όμως η παρούσα κίνηση δεν έχει καμία σχέση με τις προηγούμενες προκλήσεις και ήταν μονόδρομος για την Κύπρο να «απαντήσει».

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 258


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου