Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

11 Οκτ 2011


Η κυβέρνηση της Σλοβακίας δεν κέρδισε την εμπιστοσύνη του κοινοβουλίου της χώρας, με αποτέλεσμα να σταματά η διαδικασία κατά του EFSF και αναμένεται να ξεκινήσει πάρτι κατά του ευρώ από τους ανά τον πλανήτη κερδοσκόπους.

Η κυβέρνηση της πρωθυπουργού, Ιβέτα Ραντιτσόβα φαίνεται ότι μάλλον θα επαναληφθεί και η ψηφοφορία θα επαναληφθεί την επόμενη εβδομάδα.

Μέχρι στιγμής δεν έχει οριστεί ημερομηνία για τη δεύτερη αυτή ψηφοφορία.

Νωρίτερα ο Σλοβάκος υπουργός Οικονομικών, Ivan Miklos δήλωσε ότι αν απορρίπτονταν η ενίσχυση του EFSF, θα προκαλούσε μια κρίση χειρότερη κι από αυτήν που προκάλεσε η κατάρρευση της Lehman Brothers.

Το (ουσιαστικό) βέτο των Σλοβάκων κατά της στήριξης του μηχανισμού EFSF (στήριξης της Ελλάδας), δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί άμεσα, ούτε καν βραχυπρόθεσμα από την Ε.Ε.

Τί θα συμβεί από αύριο στην Ελλάδα;
Για ποιά δόση που περιμένουμε πρέπει να μιλάμε;
Σε ποιά ευρωπαϊκή οικονομική στήριξη μπορεί να ελπίζει η Ελληνική κυβέρνηση, η οποία καλείται πλέον να αντιμετωπίσει την κόλαση από την οργή των πολιτών, που δεν αντέχουν τα ήδη υφιστάμενα μέτρα;

  • “Θα ευχόμουν να στηρίξουν το ευρώ όλες οι χώρες της ΕΕ” αναφέρει στο δεύτερο μέρος της συνέντευξής του στη γερμανική Bild ο πρόεδρος της Κομισιόν, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, με τίτλο “Μας δίνετε το λόγο σας ότι δεν θα χάσουμε τα λεφτά μας;”

Ο πρόεδρος της Κομισιόν επαναλαμβάνει ότι προς το παρόν οι Γερμανοί φορολογούμενοι δεν έχασαν τίποτε και προσθέτει: “Αν και κατανοώ τις ανησυχίες των Γερμανών πολιτών, πρέπει να πω ότι η Γερμανία είναι η μεγαλύτερη εθνική οικονομία της ΕΕ και έχει τα μεγαλύτερα οφέλη από το ευρώ. Γι’ αυτό είναι υπέρ των γερμανικών συμφερόντων η σταθερότητα του ευρώ…ακόμη και αν χρειαστεί η αλληλεγγύη των Γερμανών (τα χρήματα) στο τέλος θα αποβεί προς όφελος της ανάπτυξης και της απασχόλησης στη Γερμανία.”

Στο ερώτημα της εφημερίδας γιατί αφού είναι τόσο σημαντική η παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη δεν βοηθά π.χ. και η Βρετανία ο κ. Μπαρόζο απαντά: “Αν και η Βρετανία δεν ανήκει στην ευρωζώνη βοήθησε την Ιρλανδία. Το Λονδίνο είναι επίσης υποχρεωμένο να βοηθήσει και την Ελλάδα. Θα ευχόμουνα να στηρίξουν το ευρώ όλες οι χώρες, που έχουν τα οικονομικά περιθώρια. Είναι προς το συμφέρον τους. Οι διακυμάνσεις του ευρώ προκαλούν σε όλες τις χώρες προβλήματα και όχι μόνον σε αυτές που ανήκουν στην ευρωζώνη”.

Η Bild ρώτησε επίσης τον πρόεδρο της Κομισιόν γιατί ενώ η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος χρηματοδότης της Ελλάδας, είναι τόσο αντιπαθής στους Έλληνες;

Ο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο εκφράζει την άποψη πως κάτι τέτοιο είναι πράγματι παράδοξο και λυπάται γι’ αυτό, αλλά τονίζει ότι “πιθανή αιτία (της αντιπάθειας προς τη Γερμανία) είναι τα σχόλια ορισμένων στη Γερμανία, τα οποία δεν βοήθησαν καθόλου την κατάσταση.

Κάθε χώρα της Ευρώπης, πλούσια ή φτωχή, έχει τις δικές της προσλαμβάνουσες και βεβαίως την υπερηφάνειά της. Ταυτόχρονα οφείλουν να αναγνωρίσουν και οι πλούσιες χώρες ότι οι χρεωμένες χώρες κάνουν σοβαρές και μεγάλες προσπάθειες για να τιθασεύσουν τα χρέη και τα ελλείμματά τους”.

“Ουδείς πιστεύει ότι η Ελλάδα θα αποπληρώσει τα χρέη της”

Αν “έρχεται το κούρεμα;” αναρωτιέται σε άρθρο της η εφημερίδα Tagesspiegel του Βερολίνου και υπογραμμίζει: “Ουδείς πιστεύει ότι η Ελλάδα θα τα καταφέρει μόνη της να βγει από τη δίνη των χρεών, πολύ περισσότερο να τα αποπληρώσει. Και έτσι αυτό που πριν από εβδομάδες ήταν ταμπού, φαίνεται όλο και πιο πιθανό: το ‘κούρεμα’ του χρέους. Πρόκειται όμως για πολύπλοκο και ευρύ σενάριο”.

“Τι κρύβεται πίσω από την αναβολή της συνόδου κορυφής της ΕΕ;” συνεχίζει η εφημερίδα και εξηγεί: “Η ανακοίνωση των Σαρκοζί και Μέρκελ την Κυριακή ότι δεν έχουν τίποτε να μας ανακοινώσουν πλην της καλής θέλησής τους πως σε ορισμένες εβδομάδες να μας δώσουν κάτι παραπάνω, περιγράφει πολύ καλά την κατάσταση. Το ίδιο και η αναβολή της συνόδου, γιατί δόθηκε για τον ίδιο λόγο: Η Ευρώπη δεν έχει ενιαία άποψη στο πως θα αντιμετωπιστεί ένα ενδεχόμενο ‘κούρεμα’ του ελληνικού χρέους. Ειδικά η Γερμανία και η Γαλλία έχουν εντελώς διαφορετικά συμφέροντα”.

Το άρθρο υπογραμμίζει ότι οι γαλλικές τράπεζες θα χάσουν πιο πολλά από τις γερμανικές και καταγράφει τα γνωστά σενάρια για τα ποσοστά του ‘κουρέματος’ του ελληνικού χρέους.

“Κατάλληλη λύση το κούρεμα του χρέους σε όλες τις χώρες της ευρωζώνης”

Οι γερμανικοί Financial Times φιλοξενούν ανάλυση του Λούκας Τσάιζε, ο οποίος αμφισβητεί την αίσια έκβαση του εγχειρήματος, όπως το λέει, της κ. Μέρκελ για τη διάσωση των τραπεζών. Δηλαδή ενίσχυση από τα κρατικά ταμεία του τραπεζικού τομέα ή για όσες χώρες δεν μπορούν από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) με ταυτόχρονη χρεοκοπία της Ελλάδας.

Ο κ. Τσάιζε υποστηρίζει: “Πρόκειται για ένα πολύπλοκο σχήμα στήριξης που δεν μπορεί στην πράξη να λειτουργήσει. Πρώτον, διότι η βασική σκέψη, στην οποία στηρίζεται, είναι παράλογη. Δηλαδή το να προχωρήσεις σε ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών σε τέτοιο βαθμό, ώστε να καταστούν άτρωτες στους κλυδωνισμούς μιας κρατικής χρεοκοπίας. Δεύτερον, διότι είναι παράδοξο στην ευρωζώνη η διάσωση των τραπεζών να συνιστά ζήτημα των εθνικών κυβερνήσεων. Και τρίτον, διότι κανένα σχέδιο διάσωσης του τραπεζικού τομέα δεν πρόκειται να ανατρέψει το δεδομένο πως το ‘κούρεμα’ του χρέους μιας χώρας-μέλους θα δημιουργήσει προηγούμενο.”

Τέλος, ο αναλυτής εκτιμά ότι “το κούρεμα του χρέους σε όλες τις χώρες της ευρωζώνης θα ήταν μια τολμηρή, αλλά κατάλληλη λύση. Σε μια τέτοια περίπτωση αποφασίζει η εθνική κυβέρνηση κάθε χώρας – μέλους για το ποια τράπεζα θα επιβιώσει και με ποιο μοντέλο ανακεφαλαιοποίησης. Συνέπεια όμως αυτού του εγχειρήματος θα ήταν ένας εξορθολογισμένος, λιγότερο κερδοφόρος χρηματοπιστωτικός τομέας που θα θύμιζε το οικονομικό θαύμα της Γερμανίας τον 20ο αιώνα.”

Πηγή



Μετά την κόντρα Νικολα Σαρκοζι και Ερντογάν με αφορμή τις δηλώσεις του πρώτου για την αρμενική γενοκτονία, η Γαλλία στέλνει στην περιοχή της γεώτρησης του οικοπέδου 12 μία κορβέτα F792 Premier-Maître L’Her κλάσης D’Estienne d’Orves η όποια κομίζει μήνυμα προς την Άγκυρα ότι δεν θα επιτρέπουν από το Παρίσι ενέργειες από την πλευρά της Άγκυρας που ξεφεύγουν της διεθνούς νομιμότητας. Είναι η πρώτη φορά μετά την δεκαετία του 1970 που ο γαλλικός Στόλος λαμβάνει θέση απέναντι από τον τουρκικό όπως είχε πράξει στην κρίση το Χόρα το 1976.

Βέβαια θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η Γαλλία είναι άμεσα ενδιαφερόμενη για δύο οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ και ήδη γαλλική πετρελαϊκή εταιρεία έχει αγοράσει αποτελέσματα ερευνών στην περιοχή από την κυπριακή κυβέρνηση. Το γαλλικό πλοίο ουσιαστικά εκτελεί αποστολή προβολής ισχύος στην Αν. Μεσόγειο στέλνοντας το κατάλληλο μήνυμα στον κατάλληλο αποδέκτη. Τελικός προορισμός του πλοίου θα είναι ο ινδικός Ωκεανός όπου η κορβέτα θα συμμετάσχει στην ευρωπαϊκή επιχείρηση Αταλάντα.

Πηγή


Η Ελλάδα βρίσκεται σε οικονομικό πόλεμο. Την ώρα που το υπουργείο Άμυνας περικόπτει τα επιδόματα των στρατιωτικών και η τρόικα ασκεί αφόρητες πιέσεις, οι γείτονες μας Τούρκοι ανατρέπουν κάθε ισορροπία στο Αιγαίο δαπανώντας 4,5 δισεκατομμύρια δολάρια για αμυντικούς εξοπλισμούς μέσα στο 2011.

Η ηγεσία της πολεμικής αεροπορίας φωνάζει προς πάσα κατεύθυνση, αλλά εις ώτα μη ακουόντων.

Τα χρήματα, ακόμα και για ανταλλακτικά των αεροσκαφών, έχουν στερέψει.

Η τουρκική εφημερίδα Χουριέτ είχε δημοσιεύσει τους εξοπλισμούς του τουρκικού υπουργείου Άμυνας και είναι συγκλονιστικοί.

Η Τουρκία εξοπλίζεται με επιθετικά ελικόπτερα που κοστίζουν 7 δισ. δολάρια. Παραλαμβάνει έξι νέα υποβρύχια ύψους 3 δισ. δολαρίων.

Ακόμη παρέλαβε 30 αεροσκάφη τύπου F-16 Block 50 και ετοιμάζεται να παραλάβει άλλα 100 μαχητικά αεροσκάφη F-35 που το κόστος τους θα ξεπεράσει τα 15 δισ. δολάρια.

Με όλες τις παραπάνω δαπάνες, αλλάζουν δραματικά οι ισορροπίες στο Αιγαίο.

Οι επιτελείς του ΓΕΑ με συνεχή υπομνήματα παρακαλούν τις προηγούμενες αλλά και την τωρινή πολιτική ηγεσία να κάνουν κάτι, ώστε να μην ανοίξει πολύ η ψαλίδα των εξοπλισμών, ιδιαίτερα στην ευαίσθητη περιοχή του Αιγαίου, γιατί -όπως εξηγούν- η κατάσταση σε λίγο θα είναι ανεξέλεγκτη και επικίνδυνη.

Η ηγεσία συμφωνεί με τις διαπιστώσεις τους, αλλά ακόμα το σκέφτεται.

Το τραγικό στην όλη ιστορία ήρθε από την αντίδραση της Γερμανίας, της Αυστρίας και της Φιλανδίας, που πάγωσαν τη δωρεά των Αμερικανών προς την Ελλάδα, ήτοι 400 άρματα μάχης Μ1Α1.

Οι Αμερικανοί δώριζαν τα άρματα γιατί κερδίζουν από τα ανταλλακτικά και τα πυρομαχικά. Το συγκεκριμένο δώρο, αξίας 4 δισ. ευρώ οι Τούρκοι το πολέμησαν κινητοποιώντας το λόμπι τους στις ΗΠΑ.

Οι Γερμανοί αντέδρασαν, κινητοποιώντας τους Αυστριακούς και τους Φιλανδούς μέσα στην Ευρωβουλή, γιατί θέλουν να έχουν το μονοπώλιο στα Leopard.

Η πραγματικότητα είναι ότι ουσιαστικά δεν έχουμε μόνο οικονομικό πόλεμο, αλλά κινδυνεύουμε από παντού.

Οι ειδικοί αναρωτιούνται: "Οι Ευρωπαίοι δεν μπορούν να αποφασίσουν για απλά θέματα, θα αποφασίσουν σε περίπτωση που δεχθούμε προσβολή από την Τουρκία; Ώσπου να αποφασίσουν θα έχουμε χάσει τα μισά νησιά μας", υπογραμμίζουν.



Τι συμβαίνει επιτέλους σε αυτή τη χώρα;

Εχτές δημοσιεύσαμε ένα άρθρο για τους μισθούς των Αστυνομικών που έφτασαν σε σημείο μετά από τα χαράτσια της Κυβέρνησης να λάβουν ως αμοιβή –κάποιοι από αυτούς- το αστρονομικό ποσό των... ΜΗΔΕΝ ευρώ!

Δεν πέρασε μια μέρα, και δεκάδες μηνύματα έφτασαν στο mail box μας αυτή τη φορά από Στρατιωτικούς!

Σύμφωνα με καταγγελίες λοιπόν, επιβάλλεται στους Στρατιωτικούς των Ενόπλων Δυνάμεων, δεκαπενθήμερη άδεια ΑΝΕΥ ΑΠΟΔΟΧΩΝ κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα! Αν αληθεύει κάτι τέτοιο, τότε πρόκειται για παγκόσμιο φαινόμενο, ο Στρατός μιας χωρας να, υποχρεώνεται σε ΑΔΕΙΑ και μάλιστα χωρίς να πληρώνεται, σε μια περίοδο, που όλοι θέλουν να κάνουν κάτι ξεχωριστό για τις οικογένειές τους!

Προσπαθήσαμε να επικοινωνήσουμε με αρμοδίους σε υπηρεσίες αλλά στάθηκε αδύνατο να διασταυρώσουμε την είδηση, μιας και κανείς δεν… γνώριζε τίποτα!

Και εδώ προκύπτει ένα δεύτερο ερώτημα! Οι καταγγέλλοντες υπέστησαν κάποιου είδους ομαδικό ντελίριο ή κάποια παράκρουση και καταγγέλλουν τέτοια ψεύδη;

Ερωτάμε λοιπόν δημόσια , τους υπεύθυνους του ΓΕΕΘΑ και του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, εάν και πόσο αληθεύουν τέτοιες σοβαρές καταγγελίες!

Θα δώσουν φέτος τα Χριστούγεννα άδεια άνευ αποδοχών σε αξιωματικούς και υπαξιωματικούς των ενόπλων δυνάμεων; Και αν ναι, γιατί δεν δίδουν καλύτερα άδεια άνευ αποδοχών στους 300 της βουλής, έτσι για να μείνει η χώρα αφύλακτη τόσο στρατιωτικά όσο και πολιτικά; άλλωστε θα είναι μια δίκαια κίνηση εκ μέρους της «ομάδας» που κυβερνά τη χώρα μας!

Ήδη, απ ότι ενημερωνόμαστε, οι υπηρεσίες του Στρατού, έχουν μειωθεί κατά πολύ. Κατά μέσο όρο, από 6 υπηρεσίες που εκτελούσε κάποιος υπαξιωματικός ή αξιωματικός έχουν μειωθεί στις 3 με 4!!!

Μήπως λοιπόν κάποιος επιτέλους σε τούτη εδώ τη χώρα, μπορεί να μας πει, ποιος αποφασίζει ακόμα και για την άμυνά μας; Μήπως τελικά, υπάρχει ένα πολύ ποιο οργανωμένο σχέδιο απ ότι νομίζουμε;


Πολλοί αγνοί και πεφωτισμένοι, πέρασαν κατά καιρούς απ’ το Πασόκ.

Άλλοι γατί πίστεψαν στην ” αλλαγή”, άλλοι γιατί αγωνιούσαν πραγματικά, γιά το καλό της Πατρίδας και άλλοι, επειδή είχαν ανθρώπινες φιλοδοξίες.

Δρεττάκης, Κουλουριάνος, Τρίτσης, Χαραλαμπίδης και μιά σειρά άλλοι, ήλθαν, είδαν και απήλθαν. Σύντομα κατάλαβαν τι παίζεται . Σύντομα ανθίστηκαν πως δεν είχαν καμιά δουλειά, να συμφύρονται με κουτσογιωργαίους και τσοχατζαραίους.

Φαίνεται όμως, πως όταν είσαι αγνός και πεφωτισμένος, διοχετεύεσαι στην πιάτσα, σαν το φιλέτο. Με κατιμά από πλάι και με μιά κοκάλα, νάάάά (με το συμπάθειο).

Ετσι, όλοι μα όλοι, είτε την έκαναν μ’ ελαφρά, είτε «κατέβηκαν απ’ το τρένο», είτε έγραψαν ιστορία. Και μιλάμε βέβαια, για τα πρώτα 5-6 χρόνια. Γιατί μετά…

Μετά,άστα-βράστα και φασκελοκουκούλωστα.Μετά, ήρθαν οι μέλισσες με τους συνακόλουθους κηφήνες, οι σκαραβαίοι, οι ανωφελείς κώνωπες, οι χρυσοκάνθαροι και οι βδέλλες.

Τ’ αφεντικό, ανάρτησε νέα ταμπέλα στο μαγαζί: ”Περάστε κόσμε, μοιράζονται δωράκια, Τσοβόλα δώστα όλα”.

Δημιουργήθηκαν και τα ”νέα τζάκια”!

Αμ, πώς. Γίνεται πλιάτσικο, χωρίς τα νέα τζάκια; Αμ, δεν γίνεται.

Ανδρώθηκε παράλληλα και η διαπλοκή. Κι από κεί που σιγοτραγουδούσε χαμηλοβλεπούσα, το ”λίγα ψίχουλα αγάπης σου γυρεύω” και το ”της μιάς δραχμής τα γιασεμιά”, δεν άργησε να καρδαμώσει και να περάσει σε πιό σύγχρονο ρεπερτόριο.

Ετσι, οι διάφοροι Θωμαμπακαλάκοι, οι Ανδριόπουλοι και οι Μανολοίζοι, πέρασαν στην αποστρατεία, χρησιμοποιήθηκαν μόνο στα φεστιβάλ της νεολαίας. Τα επικά τους άσματα, αντικαταστάθηκαν εν μιά νυκτί, από το ”σ’ όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε” και από το ”γεννήθηκες, για την καταστροφή ”.

Κερασάκι στην τούρτα, τα βλαχομπαρόκ κλάτσαρα του life style, a la Greque.

Τηλεπερσόνες ταχείας απορρόφησης, κομμένες και ραμμένες, πάνω σε συνοικιακά patrons.
Εκδότες, εκδοτόπουλα και εκδοτίσκοι, όλοι σκαφάτοι όλοι Μυκονιαρισμένοι, όλοι πέριξ
της ελεήμονος μαρμίτας. Διαφημιστάδες, περιοδικάδες, αναλυτάδες και degenerees ανδροκυράδες, πέρασαν και στο θαυματουργό γυαλί. Τα σύγχρονα καθρεφτάκια, οι σύγχρονες χάντρες, τα σύγχρονα πλαστικά χτενάκια, απλωμένα σε Gucci κουρελούδες και σε stands από fiberglass.

To spectacle fabuleux et monumental, η γιορταστική παράτα, το γαϊτανάκι του κιτσάτου καρνάβαλου και ο χορός των επτά πέπλων, κλείνει με τις πιρουέτες και τα σπαγγάτα, των ανθισμένων αγοριών.

Ελλαδάρα μας, παράπονο δεν έχεις!!!

Πέρασες από τους Κουλουριάνους, στους μαδημένους κορμοράνους, και από τους αγέρωχους Τρίτσηδες, στους παρφουμαρισμένους Φρίτσηδες.

Οι μέρες περνούν, το πάρτι με τα CDS στις αγορές συνεχίζεται, και τα πολιτικά περιθώρια του ΓΑΠ στενεύουν. Ο Παπανδρέου κινδυνεύει να του σκάσει η χρεοκοπία στα χέρια, και κάτι τέτοιο θα σηματοδοτούσε το τέλος της παρουσίας της οικογένειας στην ελληνική πολιτική σκηνή.

Η οικογένεια έχει αντιληφθεί ότι ο Παπανδρέου ο τρίτος, μπορεί να είναι και ο τελευταίος. Και δείχνει να την ενδιαφέρει η υστεροφημία, διότι (μόνο έτσι) μπορεί να ελπίζει σε κάποια συνέχεια. Στη φάση αυτή έχει σημασία ότι η οικογένεια συζήτησε την πολιτική κατάσταση. Το κλίμα ήταν βαρύ και οι προοπτικές για το μέλλον δεν ήταν θετικές. Και με ειλικρίνεια τέθηκαν επί τάπητος όλα τα σενάρια, χωρίς να απορρίψουν κανένα. Ούτε αυτό της «απόσυρσης» του Γιώργου.

Προς το παρόν ο Γιώργος ακούει, συμβουλεύεται και «παίζει άμυνα». Συναντά τους κορυφαίους υπουργούς του και εμμένει στην γραμμή των τριών «όχι»: όχι εκλογές, όχι σύσκεψη πολιτικών αρχηγών (και ειδικά με παρουσία Σημίτη, Καραμανλή), όχι σε κυβέρνηση που δεν θα είναι ο ίδιος πρωθυπουργός. Και στους υπουργούς λέει διάφορα για τον πολιτικό σχεδιασμό που περιλαμβάνουν δημοψήφισμα και άλλα τέτοια.

Το μείζον πρόβλημα του ΓΑΠ είναι ότι δεν γνωρίζει τις αποφάσεις Μέρκελ – Σαρκοζί, γι’ αυτό και προσπαθεί να τις μάθει από τον Ρομπάι.

Όμως οι συνθήκες αλλάζουν και μέσα στο Υπουργικό Συμβούλιο. Ο Σκανδαλίδης ήταν ο μόνος που ήθελε συγκυβέρνηση είτε πριν είτε μετά τις εκλογές. Τώρα και η Διαμαντοπούλου κινείται σ’ αυτή την κατεύθυνση.

Και την ίδια ώρα αναμένεται η πρωτοβουλία των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, που θα εκδηλωθεί όταν δοθεί η έκτη δόση. Ήδη αυξάνονται οι βουλευτές που λένε ότι τα μέτρα δεν περνούν. Και το αίτημα για ανάληψη πολιτικών πρωτοβουλιών (που διατυπώνουν Ανδρουλάκης, Κατσέλη) κερδίζει έδαφος: και στο λαό, και στο ΠΑΣΟΚ και στην οικογένεια.

Πηγή


Την προηγούμενη εβδομάδα, ο Ζαν-Κλοντ Τρισέ προήδρευσε για τελευταία φορά μιας συνεδρίασης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, καθώς από την 1η Νοεμβρίου, στη θέση του και στα… προβλήματά του θα βρίσκεται ο Ιταλός Μάριο Ντράγκι.

Το «long goodbye» του Γάλλου τραπεζίτη, επί θητείας του οποίου η ΕΚΤ εξελίχτηκε στο τελευταίο οχυρό για τη διάσωση της ευρωζώνης, συνεχίστηκε σήμερα, με ομιλία που εκφώνησε στην Οικονομική και Νομισματική Επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Εκεί, ο Ζαν-Κλοντ Τρισέ υποστήριξε ότι η κρίση την οποία διέρχεται η ευρωζώνη είναι συστημική, και δεν έκρυψε την ανησυχία του για τους κινδύνους που συσσωρεύονται, τόσο για την πραγματική οικονομία, όσο και για τη σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος.

Κάλεσε τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να συνεργαστούν με τις αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ώστε να προχωρήσουν άμεσα στην υλοποίηση αποτελεσματικών πολιτικών, που θα λειτουργήσουν ως πειστική απάντηση στην κρίση χρέους της ευρωζώνης.

Ζήτησε να υπάρξει νέα χρηματοδοτική ενίσχυση της κεφαλαιακής επάρκειας των ευρωπαϊκών τραπεζών, ώστε να θωρακιστούν περισσότερο απέναντι στις συνέπειες μιας σύνθετης και περίπλοκης κρίσης, έδειξε ωστόσο το EFSF ως την πηγή άντλησης ρευστού, αφήνοντας εκτός… νυμφώνος την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Ο Ζαν-Κλοντ Τρισέ δεν ξέχασε την Ελλάδα, και τον ρόλο της χώρας μας στη διεθνή συγκυρία. Σχολίασε λοιπόν ότι η Ελλάδα αποτελεί το παράδειγμα χώρας που επέδειξε ανάρμοστη συμπεριφορά. Εννοώντας την… πλαδαρή διαχείριση των δημοσιονομικών μεγεθών του τόπου. Μόνο που ξέχασε να αναφερθεί και στην… ανάρμοστη απάθεια των Ευρωπαίων. Οι οποίοι ήξεραν, έβλεπαν, αλλά σιωπούσαν.

Πηγή

Ο Μήτσος ο ΠΑΣΟΚΟΣ είναι σήμερα 55-66 χρονώ. Από νέος πρασινοφρουρός, εξ ου και το παρανόμι, αλλά με νου και γνώση. Δεν σπατάλησε τις δυνάμεις του, εκεί στη δεκαετία ’75-’85, όπως εμείς οι υπόλοιποι στις αφισσοκολλήσεις, τα αμφιθέατρα και τις στρατολογήσεις, πιο μπασμένος στην πιάτσα ο Μήτσος, εργατόπαιδο άλλωστε, έχτιζε μεθοδικά τα «κονέ του»! Κόλλαγε πού και πού και καμμιά αφίσσα για να ‘χει μούτρα να δει τον Λαλιώτη, τσακωνόταν και με τους Κνίτες για να ‘χει να το λέει, αλλά κυρίως ο Μήτσος ο ΠΑΣΟΚΟΣ ήτανε «κώλος (όπως απεδείχθη) και βρακί» με τους τοπάρχες του ΠΑΣΟΚ καθώς και «σταθερή βάση» για τους «πρωτοκλασσάτους» του κινήματος, καταπώς είχαν ήδη αρχίσει να αποκαλούνται τα ανώτερα στελέχη της πράσινης ανάπτυξης (του κόμματος)…

Με όλα αυτά, όταν το ΠΑΣΟΚ πήρε την εξουσία το 1981, ο Μήτσος ο ΠΑΣΟΚΟΣ ήταν απ’ τους πρώτους που διορίσθηκαν σε κρατική Βιομηχανία -κάργα φέρελπι εκείνη την εποχή για την οικονομία. Ο Μήτσος έπιασε δουλειά εργάτης, δαγκωτό ΠΑΣΚΕ και, βεβαίως, συνέχισε τον χαβά του με τα «κονέ». Από εργατομικροαστική οικογένεια του Βύρωνα ο Μητσάρας, είχε ο πατέρας του μια ταβέρνα, άρχισε ο Μήτσος να δουλεύει ο ίδιος το μαγαζί – να ξεκουραστεί κι ο γέρος, δούλευε έως αργά τη νύχτα, πήγαινε το πρωί στην κρατική Βιομηχανία για… ύπνο! Ω, ναι! κανόνισε με τα κονέ του ο δουλευταράς μας να σκάει μύτη το πρωί, να χτυπάει κάρτα, 6.15?, κι ύστερα να την πέφτει σε μια κόζι γωνίτσα έως τις 12.00.

Στις 12.00 ξύπνημα και φρέσκος φρέσκος καφεδάκι με τα άλλα τα παιδιά, εκτιμήσεις πώς πάει το «κίνημα» και, πάνω απ’ όλα, κονέ! Κατά τις 2.00 χτύπαγε κάρτα ο Μήτσος μια βόλτα απ’ το κόμμα και τους μεγάλους, σπίτι, φαγάκι κι ύστερα δουλειά στο ταβερνάκι.

Αρχισε να φτιάχνεται οικονομικώς ο Μήτσος, και κοινωνικώς; παράγων! Διόρισε κι ένα ανηψάκι του (κι αργότερα άλλο ένα) στην ίδια κρατική (την έρμη) Βιομηχανία, η οποία στο μεταξύ είχε αρχίσει να πηγαίνει κατά διαβόλου. Όχι λόγω Μήτσου μόνον, αλλά και λόγω ανωτέρας βίας, ήγουν προς χάριν των ιδιωτών αντιπροσώπων που έφερναν στη χώρα προϊόντα σαν αυτά που παρήγαγε η εγχώρια παραγωγή.

Επί Μητσοτάκη ο Μήτσος απολύθηκε. Αποζημιώθηκε -δεν είχε ακόμα τότε περικόψει τις αποζημιώσεις το ΠΑΣΟΚ, αλλά η απόλυση, απόλυση!

Ανέβηκε ο δικός μας στα κάγκελα και μαζί του κι εμείς, κνίτες, πρώην ρηγάδες, καλοκάγαθοι ΠΑΣΟΚΟΙ, αναρχικοί, όλοι για του Μήτσου το ψωμί -κάναμε όλοι το σωστό, έπεσε ο Μητσοτάκης, επαναπροσελήφθη ο Μήτσος (πήρε κι αύξηση), ψυχορραγούσε η βιομηχανία, ούτε για ύπνο δεν πήγαινε πλέον σε δαύτην ο Μητσάρας, άλλος τού χτύπαγε την κάρτα, βελτίωσε τα «κονέ» του, έγινε εκσυγχρονιστής, είχε και τις πληροφορίες του -έσπρωξε τα λεφτά του στο χρηματιστήριο σε κάτι μετοχές ΕΠΕΡΑ, βγήκε εγκαίρως με τα λεφτά του δεκαπλασιασμένα, έκλεισε την ταβέρνα του γέρου του, άνοιξε ρεστοράν, πήρε και σπίτι απ’ την Εργατική Κατοικία -παρ’ ότι η οικογένεια είχε σπίτι, απ’ τα παλιά μάλιστα του Βύρωνα, όμως «κονέ» ο Μήτσος, κάπως τα μπουρδούκλωσε, κάπως τα βόλεψε, άλλωστε πανταχού υπάρχοντες οι «σύντροφοι», ο Μήτσος, όχι μόνον πήρε σπίτι τζαμπέ, αλλά και ουδέποτε κατέβαλε το γλίσχρο τίμημα που του αναλογούσε γι’ αυτήν την παροχή -«άσ’ τους να κουρεύονται»… Καπάκι ιδιωτικοποιείται η βιομηχανία που (δεν) δούλευε ο Μήτσος ο ΠΑΣΟΚΟΣ τα 33 συναπτά έτη που πήγαινε εκεί για ύπνο, και βρίσκεται ο Μητσάρας συνταξιούχος με 2.500 ευρουδάκια σύνταξη στην τσέπη, βρέξει-χιονίσει.

Σήμερα ο Μήτσος ο πρώην πρασινοφρουρός είναι πρώην εκσυγχρονιστής, φανατίλα με τον Γιωργάκη, κάτοχος Μη-Κυβερνητικής-Οργάνωσης, γνωστός ιδιοκτήτης γευσιγνωστικού εστιατορίου και 'κονομημένος. Όταν μεθάει βρίζει τον λαό, οι κοπρίτες, μαζί τα φάγαμε, του φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι, σιχτιρίζει την Αριστερά που δεν έχει προτάσεις για τίποτα, ο γιος του δεν θέλει ούτε να τον δει και οι περισσότεροι απ’ όσους αντάμωσε στη ζωή του λένε γι’ αυτόν: «Χέσ’ τον τον μαλάκα».

Νομίζω ότι και η Ελλάς ευγνωμονούσα αυτό το επίγραμμα θα χαράξει επιτύμβιο στον τάφο του Μήτσου: «Χέσ’ τον τον Μαλάκα»…

Η παρεμβατική δυνατότητα των Ηνωμένων Πολιτειών σε παγκόσμιο επίπεδο, παρά και σε πείσμα μιας οικονομικής κρίσης που ξεκίνησε από την άλλη όχθη του Ατλαντικού, με την κατάρρευση της Lehman Brothers, τον Σεπτέμβριο του 2008, παραμένει αναλλοίωτη, και προφανώς μια από τις σταθερές σύμφωνα με τις οποίες οφείλει κάποιος να «διαβάζει» τις εξελίξεις. Και να προσπαθεί να προβλέψει τι μπορεί να συμβεί.

Το Ινστιτούτο Γεωπολιτικών και Στρατηγικών Αναλύσεων «Stratfor» είναι μια από τις εμβληματικές σταθερές της… σταθεράς που ονομάζεται Αμερική. Επηρεάζοντας με τις αναλύσεις και τις προβλέψεις του, τον τρόπο σκέψης αλλά και τη στρατηγική θεώρηση των πραγμάτων, από την εκάστοτε ηγεσία της υπερδύναμης.

Έχει λοιπόν την αξία του το γεγονός ότι, στο περιθώριο της εκστρατείας «σώστε την Ελλάδα», που με συνέπεια και θέρμη προπαγανδίζει ο Μπαράκ Ομπάμα, το Ινστιτούτο «Stratfor» επισημαίνει στην έκθεσή του, ότι η χώρα μας είναι πρακτικά μια «χαμένη υπόθεση».

Σύμφωνα με τους αναλυτές του «Stratfor», ανεξαρτήτως του τι θα κάνει τελικά η Ευρωπαϊκή Ένωση, εν μέσω ζυμώσεων και πιέσεων από την πλευρά των ΗΠΑ για να δοθεί αποτελεσματική λύση στην κρίση χρέους της ευρωζώνης, το επίκεντρο και η κύρια εστία ανησυχίας της οποίας βρίσκονται στην Αθήνα, η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει.

Το «Stratfor» μάλιστα διατυπώνει την εκτίμηση ότι από τη στιγμή που η Αθήνα θα κηρύξει στάση πληρωμών, θα υποχρεωθεί στη συνέχεια να αποχωρήσει από την ευρωζώνη, και θα επιστρέψει στη δραχμή. Σε μια τέτοια περίπτωση, σύμφωνα με το Ινστιτούτο, η ευρωζώνη θα υποστεί τις συνέπειες ενός εκκωφαντικού οικονομικού κόστους, που θα ανέλθει στο ύψος των 2 τρισεκατομμυρίων ευρώ.

Η ανάλυση των μελετητών του «Stratfor» προχωρεί ένα βήμα παραπέρα. Και εντοπίζει στην προφανή αδυναμία στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα, λόγω των συνεπειών της οικονομικής κρίσης, τη δραματική αλλαγή των ισορροπιών στο Αιγαίο, υπέρ της Τουρκίας.

Με ό, τι συνεπάγεται μια τέτοια διαπίστωση, για τη μελλοντική… χρησιμότητα της θορυβώδους γειτονικής χώρας. Αλλά, και τη δική μας.

Πηγή


Η κυβέρνηση του κατ’ όνομα πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου και του παρά φύση πρωθυπουργού Βαγγέλη Βενιζέλου συνεχίζει να ανακοινώνει μέτρα και να εμπαίζει τους πολίτες της Ελλάδας λέγοντάς τους πως το κάνει για το… καλό τους!

Μέτρα, μέτρα και ξανά μέτρα. Και το έλλειμμα μεγαλώνει, το χρέος γίνεται μεγαλύτερο και η διεθνής αξιοπιστία της χώρας καθημερινά κατακρημνίζεται. Ο λόγος, φυσικά, είναι απλός. Ανίκανοι κυβερνήτες που θέλουν να κρύψουν συμφωνίες που υπέγραψαν, δεν μπορούν να εμφανιστούν ως αξιόπιστοι ούτε στους εκβιαστές, αλλά ούτε και στους πολίτες της χώρας που εκτελούν ως άριστα εκπαιδευμένοι οικονομικοί δολοφόνοι.

Η παραβατικότητα της ανθυποκυβέρνησης της τρόικας έχει ξεπεράσει κάθε μέτρο και συνεχίζει απροκάλυπτα να βιάζει τους νόμους αλλά και την κοινή λογική. Ωχριούν οι διεθνείς δικτάτορες μπροστά στην καταστροφική μανία της κατοχικής κυβέρνησης Παπανδρέου, η οποία σε δύο μόλις χρόνια κατόρθωσε να διαλύσει ένα κράτος, να βγάλει στο σφυρί μία ολόκληρη χώρα και να εκθέσει στον μέγιστο βαθμό την τιμή και την υπόληψη όλων των Ελλήνων πολιτών.
  • Μήπως ήρθε η ώρα να τους πάρουμε εμείς, οι πολίτες, τα μέτρα και να τους στείλουμε εκεί όπου ο νόμος απαιτεί;
  • Μήπως, επιτέλους, πρέπει εμείς οι πολίτες να κινηθούμε ως πολιτικά όντα και να αντιμετωπίσουμε την καταστροφική μανία των συνεργατών των δυνάμεων κατοχής της πατρίδας μας;
  • Μήπως ήρθε η στιγμή που πρέπει να συσπειρωθούμε απέναντι στο κοινό για όλους μας κίνδυνο που απειλεί να μας εξαθλιώσει και να μας μετατρέψει σε σύγχρονους σκλάβους της παγκοσμιοποίησης;
  • Μήπως επιτέλους, πρέπει να σταθούμε απέναντι στο θηρίο που απειλεί να μας κατασπαράξει ως έθνος, να μας υποδουλώσει ως λαό και να μας συνθλίψει ως πολίτες;
Η Νέα Ελλάδα είναι εδώ και περιμένει όλους τους Έλληνες να συμπαραταχθούν μαζί της στον πόλεμο που άνοιξαν κατά των Ελλήνων οι ανθυποκυβερνήτες και θλιβεροί ανιστόρητοι μισέλληνες.

Η Νέα Ελλάδα, η κίνηση απλών πολιτών που μετουσιώθηκε σε δημοκρατικό – πατριωτικό κόμμα που πρώτιστο μέλημα και στόχο έχει την διαφύλαξη του Συντάγματος και των δικαιωμάτων των πολιτών, την εφαρμογή των νόμων και την παραδειγματική τιμωρία των σύγχρονων νενέκων, την διαφύλαξη της εθνικής κυριαρχίας και της ανεξαρτησίας, τολμά να σηκώσει ανάστημα και να κοιτάξει κατάματα τους πρωταίτιους και εκτελεστές του σχεδίου καταστροφής της πατρίδας, υποσχόμενη πως τον τελευταίο λόγο για όλους και για όλα θα τον έχει ο Ελληνικός λαός.

Καλούνται οι Έλληνες να στηρίξουν έμπρακτα με την παρουσία τους εκείνους τους αγώνες που μόλις τώρα ξεκινάμε προκειμένου να τσακίσουμε την αθλιότητα και την ανηθικότητα. Η Ελλάδα αξίζει πολλά περισσότερα από όσα οι άρπαγες σήμερα την κοστολογούν. Και η αξία της πατρίδας μας δεν μεταφράζεται σε χρήματα, ούτε σε εξουσίες. Εκείνοι που άνοιξαν τον πόλεμο, πολύ σύντομα θα κληθούν να πληρώσουν την άγνοιά τους να προκαλέσουν τον Ελληνικό λαό. Τότε θα διαπιστώσουν πως το τίμημα της άγνοιάς τους κοστίζει πολύ περισσότερο από τον βραβευμένο δοσιλογισμό τους.

Ας τους πάρουμε εμείς τα μέτρα, πριν αυτοί πάρουν οριστικά τα δικά μας.

Από το Γραφείο Τύπου της Νέας Ελλάδας



Mίκης Θεοδωράκης:
Αναγκαία η συγκρότηση εθνικού παλλαϊκού μετώπου αντίστασης


* Το φανταζόσασταν ότι στα 86 χρόνια σας θα χρειαζόταν να ετοιμαστείτε πάλι για πόλεμο;

Δεν σκέφτομαι τον εαυτό μου. Εκείνο που με απασχολεί, με προβληματίζει και με στεναχωρεί είναι το γεγονός ότι ο ελληνικός λαός σχεδόν στο σύνολό του γνωρίζει πια πολύ καλά τους εχθρούς του και είναι έτοιμος να τους πολεμήσει, όμως βρίσκεται σε αδυναμία να το κάνει, γιατί δεν υπάρχει η ηγετική δύναμη που θα τον οδηγήσει στον νέο αγώνα του. Σκόρπιες φωνές υπάρχουν, από δω και από κει, όμως δεν αρκούν. Γιατί ο λαός, πολύ σωστά, εκτιμά ότι βρίσκεται μπροστά σε ένα πρόβλημα ιστορικού μεγέθους. Και δεν πρόκειται να εμπιστευτεί παρά μόνο όταν πειστεί ότι υπάρχει η ανάλογη ηγεσία και οργάνωση με την ανάλογη δύναμη και σοβαρότητα, με το ανάλογο κύρος, θέληση, ικανότητα και αποφασιστικότητα για να αναλάβει αυτόν τον καινούργο αγώνα που η σημασία του μπορεί να συγκριθεί μόνο με κείνον της γερμανικής κατοχής.

* Το πώς φτάσαμε εδώ είναι λίγο πολύ γνωστό. Ωστόσο ποιος θεωρείτε ότι υπήρξε ο καταλύτης για την κατάσταση την οποία βιώνουμε;

Η διάσπαση του ΚΚΕ (1968) και η διάλυση της Ενωμένης Αριστεράς (1974). Εάν δεν συνέβαινε αυτό, η πορεία της χώρας θα ήταν διαφορετική. Ακολούθησε η διάλυση της Ένωσης Κέντρου και η δημιουργία και άνοδος του ΠΑΣΟΚ, του οποίου ο ρόλος ήταν να αφαιρέσει από τον ελληνικό λαό τα δύο κύρια αμυντικά του όπλα απέναντι στην προσπάθεια της διεθνούς αντίδρασης με κέντρο τις ΗΠΑ, να μεταβάλει την Ελλάδα σε πειθήνιο όργανό τους: την αριστερά και το προοδευτικό κοινωνικό και πολιτιστικό μαζικό κίνημα. Από κει και πέρα, με τον εκμαυλισμό ενός μεγάλου μέρους των ψηφοφόρων και τη συνειδητή υπερχρέωση της χώρας, ο δρόμος ήταν πια ανοιχτός όχι απλώς στην πλήρη υποταγή αλλά και στο ξεπούλημα της χώρας.

* Κατά τη γνώμη σας πώς μπορούμε να βγούμε απ' αυτή τη μεγάλη κρίση;


Ο μοναδικός δρόμος είναι η αντιπαράθεση στο σημερινό σύστημα εξουσίας (διεθνές και εγχώριο) της οργανωμένης δύναμης της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων κάτω από την καθοδήγηση ενός ενιαίου Εθνικού Παλλαϊκού Μετώπου Αντίστασης και Σωτηρίας.

* Το παρόν πολιτικό σύστημα μπορεί να οδηγήσει τη χώρα σε ασφαλές λιμάνι;

Αυτό ακριβώς το σύστημα θα πρέπει να χτυπηθεί μετωπικά και να εξουδετερωθεί.

* Πώς θα χαρακτηρίζατε την ελληνική κυβέρνηση;

Συνειδητό όργανο των δυνάμεων που στοχεύουν στον εκμηδενισμό μας.

* Έχετε μιλήσει πολύ αυστηρά για τον πρωθυπουργό. Τελικά τι έχει απομείνει από το ΠΑΣΟΚ;


Τελικά θα μείνουν στο ΠΑΣΟΚ ως το τέλος μόνο όσοι συνειδητά συμφωνούν με τον αρνητικό ρόλο που διαδραματίζει ο πρωθυπουργός και η ομάδα που τον στηρίζει.

* Σαμαράς αντί Παπανδρέου; Θα μπορούσε να δώσει λύση και πάλι η εναλλαγή των κομμάτων που ευθύνονται για τη σημερινή κρίση;

Από το 1985 ήδη οι ΗΠΑ επέλεξαν τον Ανδρέα Παπανδρέου ως τον βασικό πυλώνα της πολιτικής τους. Οπότε ο ρόλος της δεξιάς ήταν άλλοτε συμπληρωματικός και άλλοτε... ενοχλητικός στα σχέδιά τους (βλ. εκπαραθύρωση του Μητσοτάκη για το Γιουγκοσλαβικό και του Καραμανλή για το Μπουργκάς κ.λπ.). Ο Σαμαράς, όπως και οι προκάτοχοί του, μόνο εμπόδια θα φέρει στις προσπάθειες των τροϊκανών. Κι αυτό γιατί η τυχόν παρουσία του σε κυβερνητικό ρόλο θα σπάσει το σημερινό αρραγές μέτωπο (ΜΜΕ, συνδικάτα κ.λπ.) που τους υποστηρίζει μέσω του Γιώργου Παπανδρέου. Εκτός και αν ο Αντώνης Σαμαράς προσχωρήσει ανοιχτά 100% στην πολιτική του ΓΑΠ και της ομάδας του. Στην περίπτωση όμως αυτή δεν μπορεί να γνωρίζει κανείς πόσοι νεοδημοκράτες θα τον ακολουθήσουν.

* Αν ο καθένας μόνος του δεν μπορεί, οι δύο αποτυχίες (ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ.) σε ένα ενιαίο κυβερνητικό σχήμα μπορούν να δημιουργήσουν επιτυχία;

ΠΑΣΟΚ συν Ν.Δ. συν Τρόικα, ίσον η απόλυτη τραγωδία.

* Η αριστερά είναι σε θέση να προσφέρει κλειδιά προκειμένου να αντιμετωπιστεί η πολλαπλή κρίση στην οποία έχουμε περιέλθει;

Μόνη της όχι, αφού μάλιστα εξακολουθεί να είναι διασπασμένη. Αντίθετα, η δύναμή της μέσα στον λαό μπορεί να γίνει καταλυτική, αν αποφασίσει να εγκαταλείψει τα εξαπτέρυγα και να οδηγήσει τους οπαδούς της στην καρδιά της νέας παλλαϊκής αντίστασης όπως έχει αρχίσει να διαμορφώνεται.

* Σε άλλες εποχές, που κρινόταν ξανά η εθνική και κοινωνική επιβίωση, η αριστερά βρήκε τρόπους συνεννόησης και ενέπνευσε τον λαό. Τώρα;

Λίγοι λαοί στον κόσμο εμπιστεύτηκαν την αριστερά όσο ο δικός μας. Θεωρώ λοιπόν και ελπίζω ότι και μόνο η συνειδητοποίηση αυτής της αλήθειας ίσως οδηγήσει τους σημερινούς υπεύθυνους να ξαναγίνουν αντάξιοι αυτής της εμπιστοσύνης.

* Πώς εξηγείτε τη σαστιμάρα της ελληνικής κοινωνίας; Θα διαρκέσει, θαρρείτε, πολύ;

Ένας επί πλέον λόγος για να επανορθώσουν οι υπεύθυνοι της αριστεράς τα λάθη τους. Γιατί όχι μόνο δεν είδαν έγκαιρα τον ρόλο του ΠΑΣΟΚ, αλλά αντίθετα το βοήθησαν να μας φέρει στο σημερινό αδιέξοδο. Έχουν χρέος απέναντι στον λαό και τώρα είναι πια η τελευταία ευκαιρία για να εξοφλήσουν. Και θα 'λεγα ακόμα ότι για τη «σαστιμάρα της ελληνικής κοινωνίας» η ευθύνη της αριστεράς είναι εξίσου μεγάλη με την ευθύνη των ηγεσιών του ΠΑΣΟΚ.

* Την άνοιξη τεθήκατε υπέρ των "αγανακτισμένων" πολιτών. Κινήσεις και δράσεις όπως αυτή των πλατειών είναι ικανές τον χειμώνα, που αναμένεται ιδιαίτερα σκληρός, και μετά τη βίαιη καταστολή τους από τις κρατικές δυνάμεις να αποδειχτούν πιο αποτελεσματικές;

"Το Κίνημα των Αγανακτισμένων σίγουρα εμπνεύστηκε από τις ιδέες μας. Όμως εμείς ως οργανωμένο κίνημα αποφύγαμε να πάρουμε ενεργό μέρος, δεδομένου ότι η γενική τάση ήταν να παραμείνει αυθόρμητο. Φυσικά, τα μέλη και τα στελέχη μας συμμετείχαν. Όλα όμως έγιναν γρήγορα, με αποτέλεσμα να μην μπορέσουν οι ίδιοι να αναδείξουν μια στοιχειώδη οργανωτική δομή, με αποτέλεσμα να μην αντέξουν στη βίαιη επίθεση των ΜΑΤ της κυβέρνησης. Φυσικά η δεξαμενή των αγανακτισμένων υπάρχει και διογκώνεται καθημερινά. Και θέλω να πιστεύω ότι αν κάποτε δημιουργηθεί το μέτωπο των δυνάμεων που προανέφερα, θα βρουν μέσα σ' αυτό τις απαντήσεις στα ερωτήματα και στις ελπίδες τους.

* "Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή "... Τι πρέπει να κάνουμε, τι προτείνετε στους Έλληνες πολίτες;

Όλα όσα πιστεύω ότι πρέπει να γίνουν εδώ και τώρα προσπάθησα να τα εκθέσω σε μια σειρά δημόσιες ομιλίες μου που κυκλοφόρησαν σε βιβλίο πρόσφατα. Έχει σημασία να τις διαβάσει κανείς, γιατί αποτελούν το καταστάλαγμα μιας πείρας πολλών ετών. Με λίγα λόγια, προσπαθώ να σας πω με ποιον τρόπο θα απαλλαγούμε από την ξένη εξάρτηση και πού θα βασιστούμε για να οικοδομήσουμε την Ελλάδα της νέας εποχής.

* Πριν από λίγο καιρό ζητήσατε εκλογές. Θεωρείτε ότι η κυβέρνηση θα προσφύγει άμεσα στις κάλπες;

Δεν είναι ακριβώς έτσι. Όπως είπα, στόχος μας πρέπει να είναι να συντρίψουμε το παρόν σύστημα εξουσίας που είναι γέννημα - θρέμμα της ξένης εξάρτησης. Επομένως το θέμα των εκλογών το αντιμετωπίζουμε υπό έναν όρο: ότι θα νικήσουμε, ώστε να μπορούμε να επιβάλουμε την απελευθέρωσή μας από την ξένη εξάρτηση και να στερεώσουμε την παλλαϊκή εξουσία ξεκινώντας από τη συντακτική εθνοσυνέλευση. Όμως για να νικήσουμε, προϋπόθεση είναι η δημιουργία ενός πλειοψηφικού Πανεθνικού Παλλαϊκού Μετώπου. Και προς την κατεύθυνση αυτή εργαζόμαστε σήμερα.

* Σε ενδεχόμενη εκλογική αναμέτρηση, η "Σπίθα" θα συμμετέχει;

Φυσικά, κάτω από τις προϋποθέσεις που προανέφερα. Προς αυτή την κατεύθυνση κινούνται σήμερα οι δυνάμεις της "Σπίθας".

* Στους 10 μήνες ύπαρξής της η Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών ανταποκρίνεται στους ιδρυτικούς της στόχους και στον οραματισμό σας;

Την πραγματική δύναμη και ακτινοβολία της Σπίθας πρέπει να τη μετρήσετε με τα πλήθη που συρρέουν στις συγκεντρώσεις μας: Προπύλαια, Θεσσαλονίκη, Νάουσα, Ηράκλειο, Χανιά. Μην ξεχνάτε ότι η Σπίθα είναι προπαντός ένα ιδεολογικό κίνημα, που ήδη έχει βάλει την σφραγίδα του. Βλέπε, λ.χ., το Κίνημα των Αγανακτισμένων. Καταφέραμε να εκλαϊκεύσουμε τις θέσεις μας και πιστεύω ότι συμβάλαμε πρώτον να δει ο λαός μας την αληθινή φύση των γεγονότων και δεύτερον να διανοίξουμε μια προοπτική για την έξοδό μας από την κρίση. Και το πιο σπουδαίο: επιβάλαμε δύο μεγάλες ιδέες, την αντίσταση και την ανυπακοή στην αλόγιστη βία της εξουσίας. Για μένα η δημιουργία του ΚΑΠ ήταν ένα χρέος και συγχρόνως μια προσωπική τραγωδία. Αν το αλφάβητο έχει εικοσιτέσσερα γράμματα, σε ποιο ακριβώς γράμμα νομίζετε ότι έχουν φτάσει οι σημερινοί εκπρόσωποι της ελληνικής Αριστεράς; Στο γάμα, στο δέλτα; Υπάρχουν όμως ορισμένοι που ζουν ακόμα και που έχουν κατορθώσει (δεν θα πω εγώ πώς) να διαβάσουν, να βιώσουν και να θεμελιώσουν και τα 24 γράμματα της αλφαβήτου της αριστεράς των Αγώνων και των θυσιών. Όταν οι συνθήκες και οι σύντροφοί σου σε αναγκάζουν στα 86 σου χρόνια να ξαναρχίσεις από το άλφα, αυτό δεν αποτελεί απλά μια τραγωδία -για όλους- αλλά κάτι ακόμα χειρότερο: την επιβεβαίωση ενός μεγάλου λάθους που επιμένουμε να διατηρούμε ακόμα και μπροστά στην απέραντη δυστυχία του λαού μας.

* Από δω και πέρα ποιες δράσεις έχετε κατά νου;

Όταν με το καλό πραγματοποιηθεί η ενότητα του λαού με τη δημιουργία του Εθνικού Παλλαϊκού Μετώπου, θα στραφούμε προς τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου με επιδίωξη να συντονίσουμε τον βηματισμό μας με τους Λαούς που αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα με μας. Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία και Ιρλανδία έχουν ήδη γίνει ή πρόκειται να γίνουν στο άμεσο μέλλον θύματα της επίθεσης που με όπλα την οικονομική τρομοκρατία και τις μεθόδους του «Σοκ και Δέος» εκπορεύονται από τον νεο-φετιχισμό της σύγχρονης διεθνούς εξουσίας. Πρέπει να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, ώστε ο θανάσιμος ιός να σταματήσει με κάθε θυσία, πριν εξαπλωθεί σε όλη την Ευρώπη. Για να μην ξεχνάμε ότι υπάρχει και η Ευρώπη των λαών, του πολιτισμού και της ειρήνης.

Η νεολαία και οι καλλιτέχνες...

* Λίγες μέρες πριν τη συναυλία στο Ελληνικό αναρωτηθήκατε πού είναι η νεολαία. Τι νομίζετε ότι συμβαίνει με τη νεολαία;


Η φοιτητική και μαθητική νεολαία υπήρξε έως σήμερα το μεγαλύτερο θύμα των ιδεολογικών παραισθησιογόνων, που, όπως ήταν φυσικό, την κούρασαν, την απογοήτευσαν και σε έναν μεγάλο βαθμό την εξουδετέρωσαν. Δεν ξέρω αν αυτό προέκυψε μόνο από τα φανατικά κομματικά ιερατεία ή μήπως παράλληλα έβαλαν το χέρι τους και οι ξένες και ντόπιες δυνάμεις που από τις τελευταίες δεκαετίες σχεδίαζαν την εξουθένωση και εξουδετέρωση του ελληνικού λαού με ιδιαίτερη προτίμηση σε ό,τι θεωρούσαν περισσότερο προοδευτικό και επομένως επικίνδυνο για τα σχέδιά τους.

* Ψέξατε επίσης τους καλλιτέχνες. Γιατί κατά τη γνώμη σας "σφυρίζουν αδιάφορα";

Δεν μπορώ ειλικρινά να καταλάβω τι συμβαίνει. Πολλά λέγονται και γίνονται, πολλές υποθέσεις. Πάντως το φαινόμενο αυτό συναντάται για πρώτη φορά στην Ιστορία της νεότερης Ελλάδας. Και είναι άκρως επικίνδυνο.

* Μια χώρα η οποία λεηλατείται και η εθνική της κυριαρχία παραδίδεται στα χέρια των δανειστών της, όπως έχετε πει, μια χώρα στην οποία τα παιδιά στο σχολείο δεν έχουν βιβλία, αλλά φωτοτυπίες, όπου οι εργασιακές κατακτήσεις κατεδαφίζονται, το κράτος αποδομείται, έχει μέλλον;

Σας ανέφερα ήδη ότι ευελπιστώ ότι δεν θα αργήσει η δημιουργία του μετώπου αντίστασης που θα τα αλλάξει όλα. Όμως και αν -ό μη γένοιτο- δεν συμβεί κάτι τέτοιο, είμαι βέβαιος πως ό,τι και να συμβεί, «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». Σ' αυτό συμφωνούσα πάντα, ακόμα και όταν το άκουγα σε συνθήκες που με έκαναν να νατριχιάζω... Όσο για τους Έλληνες, γι' αυτό δυστυχώς δεν είμαι βέβαιος".

* Πολύ συχνά γίνεται εμφανές ότι η μνήμη είναι είδος εν ανεπάρκεια σ' αυτό τον τόπο. Σας δημιουργείται κι εσάς αυτή η εντύπωση;

Δεν μπορεί να μην υπάρχει... Όμως πιο συχνά τη σκεπάζει ο φόβος, το συμφέρον και ο φθόνος.

* Τι φοβάστε περισσότερο, αυτή την εποχή;


Φοβάμαι για το μέλλον των παιδιών μας. Έχουμε πάρει τόσα από τους προγόνους μας, από τους γονείς μας... Οφείλουμε να τους το εξασφαλίσουμε.

* Ποιο τραγούδι δεν έχετε γράψει ακόμα;

Αυτό που θα γράψω στη νέα μου ζωή...



Πηγή: Εφ. "Αυγή"

Με τίτλο μυθιστόρημα ξεκινάω, μάλλον θα έπρεπε να τον κουρέψω κατά 60%.

Όπως όλοι μας γνωρίζουμε από την επίσημη προπαγάνδα περασμένων μηνών το κούρεμα, η στάση πληρωμών, η χρεοκοπία (πες την όπως θέλεις) είναι η απόλυτη καταστροφή για την χώρα.

Έτσι μέχρι τον Νοέμβριο ας ετοιμαστούμε για την νέα επιτυχία της κυβέρνησης που θα μας σώσει άλλη μια φορά δια της απόλυτης καταστροφής.

Εξ αρχής βέβαια ήταν κάτι πιο σίγουρο από το σίγουρο ότι το χρέος της Ελλάδας δεν θα μπορούσε να είναι διαχειρίσιμο. Πολύ περισσότερο όταν στο ήδη χρέος προσθέτεις νέο χρέος δανειζόμενος.

Τι πέτυχε η Ελλάδα αποφεύγοντας να κάνει αυτό που σχεδιάζεται για τώρα πριν από 1,5 χρόνο;

Πρώτον. Κατάφερε περίπου 70 δις να τα κάνει ενυπόθηκα δάνεια με αποτέλεσμα να μην μπορεί να τα κουρέψει ή αν δεν μπορέσουμε να τα πληρώσουμε να μας πάρουν...
δημόσια περιουσία, Μεγάλη επιτυχία.

Δεύτερον. Καταφέραμε να βάλουμε το περίστροφο εκεί που ξέρουμε δίνοντας την ευκαιρία στις τράπεζες να οργανωθούν και να φροντίσουν να μειώσουν τους κινδύνους.

Τρίτον. Σώσαμε την Ελλάδα (να λέμε και κανένα ανέκδοτο, να ευθυμήσουμε λιγάκι).

Και για να μην ξεχνιόμαστε. Το παραμύθι και οι εκβιασμοί των περασμένων μηνών έχουν δράκο και μάλιστα με όνομα και επώνυμο.

Δεν είναι μόνο ο Γιωργάκης ο αντιεξουσιαστής και οι λοιποί υπάλληλοι της τρόικας που παριστάνουν τους υπουργούς και ενίοτε τους αντιπρόεδρους. Είναι και τα πρόβατα ή κότες που παριστάνουν τους βουλευτές.

Είναι και τα ΜΜΕ. Που στην πλειοψηφία τους έπαιξαν τον χειρότερο ρόλο στην παραπλάνηση των πολιτών.

Σε πολλά μπλογκ από την πρώτη στιγμή που ήρθε το μνημόνιο στην Ελλάδα είχαν επισημάνει και το αδιέξοδο του εγχειρήματος, και το γεγονός ότι τα νούμερα δεν έβγαιναν οπότε η χρεοκοπία ήταν ζήτημα χρόνου όπως και το γεγονός ότι υπάρχει μια δανειακή σύμβαση που δεν έφτασε ποτέ στην βουλή και με την οποία εκχωρούμε την εθνική μας κυριαρχία και την ασυλία που μας προσφέρει αυτή.

Όπως, επίσης, σε αυτά τα μπλογκ τονίστηκε το γεγονός της μετατροπής των ομολογιακών δανείων σε ανυπόθηκα δάνεια.

Άρα όλοι ήξεραν και μας δούλευαν.

Το κούρεμα ήταν σχεδιασμένο από την αρχή και είχε επισημοποιηθεί πέρυσι τον Μάρτιο με την τότε επιτυχία της κυβέρνησης. Απλά ο σχεδιασμός ήταν για το 2013. Απλά άλλαξαν τα δεδομένα και έρχεται πιο νωρίς.

Τι ωραία. Θα γυρίσω στο 2004. Τότε που είχα δουλειά, κανονικό μισθό και καλύτερη αγοραστική δύναμη.

Λες να ξαναδούμε και τον Ρουσόπουλο να τρέχει να κρυφτεί για να μην αναγκαστεί να βγει φωτογραφία με το νορβηγικό συγκρότημα που είχε κερδίσει τη Eurovision;

Ο Μπένι είπε ότι έχει καρδιά και σκέφτεται συνεχώς τους πολίτες. Αλήθεια λέει. Μας σκέφτεται συνεχώς υπολογίζοντας τι νέα μέτρα να μας βάλει.

Με όλα αυτά τα μέτρα η κυβέρνηση θα πετύχει έναν στόχο. Θα εκλείψουν οι κλοπές μετρητών. Που να βρει ο κλέφτης χρήματα. Πλέον θα κλέβουν κανένα ψωμάκι, καμιά κατσαρόλα με μισοβρασμένες φακές ή καμιά τηλεόραση για να βλέπουν εις διπλούν τον Μπένι (στην μία θα φτύνουν και στην άλλη θα πετάνε αυγά).

Ζούμε στην Ελλάδα του 2011. Οι μισθοί του δημοσίου είναι του 2004. Η ανεργία του 1950. Το βιοτικό επίπεδο του 1945. Τα εργασιακά δικαιώματα του 1812. Η εθνική κυριαρχία του 1786. Η αγοραστική δύναμη του 1930. Η ακρίβεια του 2012.

Ζούμε σε μια πολυχρονική Ελλάδα που θέλοντας να γίνει Δανία ξεπέρασε την Ινδία και κατέληξε πασοκονεοδημοκρατική Ελλάδα.

Το θλιβερό και συνάμα εγκληματικό (το έχω ξαναγράψει) είναι ότι αυτός ο θίασος που παριστάνει την κυβέρνηση ενώ γνώριζε ότι θα πάμε στην χρεοκοπία δεν έκαναν τίποτα για να βοηθήσουν αυτήν την έρημη χώρα.

Για να μπορέσεις να επιβιώσεις σε τέτοια κατάσταση χρειάζεται να έχεις παραγωγή. Αντί να υπάρχει μια τεράστια προσπάθεια να στηθεί μια παραγωγική βάση κάθονται και μας παρουσιάζουν τις αποτυχίες σε σώσιμο της χώρας.

Πως το είπε ο Κεφαλογιάννης στην Βασούλα; Θα σε πλακώσω στο ξύλο; Και η Βασούλα του είπε «σκάσε ρε μ@λάκ@»;

Πόσο δίκιο έχουν και οι δύο. Οι πολιτικοί μας (και οι μεγαλοδημοσιογράφοι – παπαγαλάκια, για να μην ξεχνιόμαστε) μάλλον πρέπει να σκάσουν και το ξύλο θα έρθει έπειτα από τις πέτρες του Γιωργάκη.

Οσονούπω φτάνει μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ το ασφάλιστρο σπιτιού (γνωστό ως χαράτσι). Το ασφάλιστρο βλακείας το πληρώνουμε καθημερινώς.

Οι μισθοί είναι μια φούσκα που δημιουργήθηκε την δεκαετία του 2000. Ο Μπένι είναι μια φούσκα που δημιουργήθηκε την δεκαετία του ΄90.

Ενώ την φούσκα, κατά Μπένι, των μισθών την ξεφουσκώνουμε, την φούσκα των τραπεζών συνεχίζουμε να την φουσκώνουμε.

Σοσιαλιστικό κόμμα είναι αυτό που παίρνει χρήματα από μισθωτούς, συνταξιούχους και άνεργους και τα δίνει στους τραπεζίτες.


  • «Κούρεμα» και αναχρηματοδοτήσεις δανείων προς όφελος των υπερχρεωμένων νοικοκυριών

Η παρατεταμένη ύφεση, η ανεργία, οι μειώσεις μισθών και συντάξεων, η ακρίβεια και η αυξημένη φορολογία είναι μόνο μερικές από τις αιτίες που συρρικνώνουν το εισόδημα και την αγοραστική δύναμη χιλιάδων νοικοκυριών, ανατρέποντας διαρκώς τον οικογενειακό προϋπολογισμό και προγραμματισμό, και διαμορφώνουν συνθήκες φτώχειας, ανασφάλειας αλλά και αδυναμίας να ανταποκριθούν με επάρκεια στις τραπεζικές υποχρεώσεις που είχαν αναλάβει σύμφωνα με δεδομένα προηγούμενων εποχών.

Οι περισσότερες τράπεζες προκειμένου να ανακόψουν τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια και τις απλήρωτες πιστωτικές κάρτες προσφέρουν αποσπασματικά, άτυπα και σε διμερές επίπεδο ευνοϊκότερους όρους και προγράμματα διευκόλυνσης, η έλλειψη ωστόσο ενός συνολικού πλαισίου ρύθμισης της υπερχρέωσης εγκυμονεί κινδύνους για τους δανειολήπτες υπονομεύοντας τη διασφάλιση της αναγκαίας καταναλωτικής προστασίας. Προς αυτή την κατεύθυνση ο Ευρωβουλευτής Κ. Πουπάκης στο πλαίσιο κοινοβουλευτικού ελέγχου έθεσε τα ακόλουθα ερωτήματα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή:

· Σκοπεύει να προχωρήσει σε νομοθετική ρύθμιση ή σε σχετική σύσταση για νομοθεσία στα κράτη μέλη, έτσι ώστε να υπάρξει ένα συγκροτημένο και καθολικό πλαίσιο διευκόλυνσης των καταναλωτών από τον τραπεζικό τομέα με διαζευκτικούς άξονες την ελάφρυνση-κούρεμα του συνολικού πληρωτέου ποσού (π.χ. με αφαίρεση τμήματος των τόκων) και την επιμήκυνση του χρόνου καταβολής (χωρίς πρόσθετη επιβάρυνση);

· Προκρίνει τη λύση του «παγώματος» των πληρωμών χωρίς έντοκη επιβάρυνση για περιπτώσεις μακροχρόνια ανέργων αλλά και ευπαθείς ομάδες, που κατά κοινή ομολογία πλήττονται περισσότερο από τη χρηματοπιστωτική κρίση και ποιά η άποψή της για την παράταση της αναστολής των πλειστηριασμών μέχρι και το τέλος του 2014;

· Σε τί επίπεδα κυμαίνεται το ποσοστό επισφάλειας στην καταναλωτική πίστη στην Ελλάδα τα δύο τελευταία χρόνια;

Ο Έλληνας Ευρωβουλευτής δήλωσε σχετικά:
Στην Ελλάδα, η ακολουθούμενη πολιτική με τις συνεχείς οριζόντιες περικοπές, τα μόνιμα «χαράτσια», τη μανία υπερφορολόγησης, την κατάργηση φοροαπαλλαγών και την επικείμενη εργασιακή εφεδρεία οδηγεί χιλιάδες νοικοκυριά, καταναλωτές αλλά και επιχειρήσεις στα όρια της υπερχρέωσης και της ανέχειας, με αποτέλεσμα να εμφανίζουν έντονη αδυναμία αποπληρωμής των τραπεζικών τους υποχρεώσεων (στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια, πιστωτικές κάρτες κ.α. που έχουν αναλάβει με τους μέχρι σήμερα μισθούς) και να αντιμετωπίζουν σοβαρό κίνδυνο απώλειας σημαντικών περιουσιακών στοιχείων είτε από πλειστηριασμούς -που μόνο προσωρινά έχουν ανασταλεί- είτε από την βίαιη εκποίησή τους υπό το βάρος των χρεών. Με αποτέλεσμα να οδηγούν το ελληνικό νοικοκυριό σε «ανεξέλεγκτη χρεοκοπία».
Το κράτος οφείλει να αναλάβει συγκροτημένη δράση διαμορφώνοντας ένα αξιόπιστο πλαίσιο για την ταυτόχρονη διασφάλιση τόσο ενός σταθερού και αναπτυξιακού χρηματοπιστωτικού περιβάλλοντος, όσο και της βιωσιμότητας των νοικοκυριών.
Την ώρα που οι Έλληνες πολίτες στηρίζουν το Τραπεζικό Σύστημα μέσα από την κοινωνικοποίηση των ζημιών του, θα πρέπει και οι ίδιες οι τράπεζες (που είχαν ωφεληθεί στο παρελθόν πολλαπλώς με την άτοκη εκμετάλλευση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων) να αναλάβουν τις κοινωνικές και οικονομικές τους ευθύνες προχωρώντας σε μια γενναία επαναδιαπραγμάτευση της διάρκειας καταβολής δανείων και του συνολικού χρηματικού όγκου με «κούρεμα» σε τόκους και τοκοχρεολύσια - αναχρηματοδοτήσεις δανείων, τόσο για τους δικαιούχους του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων, όσο και για όλους τους υπόλοιπους με τη συμβολή του κράτους. Η στήριξη των τραπεζών θα πρέπει να εγγυάται το δανεισμό σε κάθε βιώσιμη μικρομεσαία επιχείρηση και το ρεαλιστικό διακανονισμό για κάθε ελληνική οικογένεια που βλέπει πλέον καθημερινά το διαθέσιμο εισόδημά της να εξανεμίζεται”.

  • Δραματική είναι η μείωση του πραγματικού διαθέσιμου εισοδήματος μισθωτών και συνταξιούχων την τελευταία διετία

Το νέο πακέτο σκληρών μέτρων, που θα ξεκινήσει να συζητείται αύριο στη Βουλή, αλλάζει δραματικά τη ζωή δεκάδων χιλιάδων υπαλλήλων του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, αλλά και χιλιάδων συνταξιούχων, συρρικνώνοντας δραματικά το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημά τους. Αθροιστικά δε με τα εισπρακτικά μέτρα, που έχουν ληφθεί τους τελευταίους 24 μήνες, προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα πως οι επιβαρύνσεις οδηγούν σε εξαφάνιση της μεσαίας τάξης στην Ελλάδα. Τα παραδείγματα, που ακολουθούν, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.

Νεοδιοριζόμενος υπάλληλος υποχρεωτικής εκπαίδευσης στο υπουργείο Εσωτερικών, χωρίς παιδιά, είχε το 2009 βασικό μισθό 711 ευρώ και με τα γενικά επιδόματα οι αποδοχές του ήταν 882 ευρώ. Με το νέο μισθολόγιο ο βασικός του μισθός διαμορφώνεται στα 780 ευρώ και δεν έχει γενικά επιδόματα. Η μείωση των αποδοχών του είναι της τάξεως του 11%. Η δε συνολική επιβάρυνσή του από τις φορολογικές ρυθμίσεις που έχουν θεσπιστεί τα τελευταία δύο έτη ανέρχεται σε 600 ευρώ περίπου.

Εφοριακός πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, με ένα παιδί, ο οποίος διορίσθηκε το 2008, είχε με το παλιό μισθολόγιο μηνιαίες αποδοχές 2.126 ευρώ. Με το νέο μισθολόγιο οι αποδοχές του διαμορφώνονται σε 1.092 ευρώ, δηλαδή σε ποσοστό γύρω στο 50% χαμηλότερα. Αθροιστικά, από τους θεσμοθετημένους την τελευταία διετία φόρους, επιβαρύνεται κατά 4.500 ευρώ.

Δικαστικός διορισμένος το 2007, με ένα παιδί, είχε με το παλιό μισθολόγιο μηνιαίες αποδοχές 2.235 ευρώ. Με το νέο μισθολόγιο οι αποδοχές του διαμορφώνονται σε 1.192 ευρώ, δηλαδή επίσης περίπου 50% χαμηλότερα. Αθροιστικά, από τους θεσμοθετημένους την τελευταία διετία φόρους, θα επιβαρυνθεί κατά 5.200 ευρώ.

Διπλωμάτης με 31 χρόνια υπηρεσία και δύο παιδιά λαμβάνει κάθε μήνα καθαρά μισθό 1.300 ευρώ, επίδομα 1.500 ευρώ και 220 ευρώ ως έξοδα κίνησης. Ο συγκεκριμένος ανώτατος δημόσιος υπάλληλος θα έχει μείωση μισθού 795 ευρώ. Από τους θεσμοθετημένους το προηγούμενο 24μηνο φόρους επιβαρύνεται κατά 9.029 ευρώ.

Υπάλληλος Πολεοδομίας δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης με ένα παιδί και µε 17 έτη προϋπηρεσία λάμβανε μισθό 1.754 ευρώ και πλέον θα λαμβάνει 1.600 ευρώ. Τα φορολογικά μέτρα της τελευταίας διετίας του στερούν εισόδημα ύψους 2.730 ευρώ περίπου.

Άγαμος δικηγόρος της Κτηματικής Υπηρεσίας του Δημοσίου, που διορίσθηκε το 2006, λαμβάνει μισθό 2.250. Με το νέο μισθολόγιο θα λαμβάνει 1.300 ευρώ. Η συνολική του επιβάρυνση από τις φορολογικές ρυθμίσεις ανέρχεται σε 6.000 ευρώ περίπου.

Από την 1η Νοεμβρίου μπαίνει μαχαίρι 20% για το τμήμα της σύνταξης πάνω από τα 1.200 ευρώ. Έτσι, συνταξιούχος με αποδοχές 1.500 ευρώ θα χάσει 60 ευρώ το μήνα, ήτοι περίπου 780 ευρώ το έτος. Ο ίδιος, από τους θεσμοθετημένους την τελευταία διετία φόρους, επιβαρύνεται με 2.500 ευρώ περίπου.

Θανάσης Κουκάκης


Ακυβέρνητο καράβι που πηγαίνει κατευθείαν στα βράχια είναι αυτή τη στιγμή η Ελλάδα, χωρίς κανείς να είναι σε θέση να προτείνει και να θέσει σε εφαρμογή ένα αξιόπιστο πρόγραμμα διαπραγμάτευσης με τους εταίρους, χωρίς να μπαίνουν κόκκινες γραμμές στους δανειστές, χωρίς να γνωρίζουμε ποια ακριβώς είναι η γνώμη της ελληνική κυβέρνησης για το επερχόμενο «ριζικό κούρεμα».

Σε μια από τις πιο δύσκολες ιστορικά στιγμές της, η χώρα δεν διαθέτει κανενός είδους ηγεσία. Και για πρώτη ίσως φορά δεν διαφαίνεται κάτι στον ορίζοντα.

Δεν υπάρχει κάτι που να αλλάζει το κλίμα και οι μόνες πληροφορίες που φθάνουν στην κοινή γνώμη αφορούν σε επόμενα και μεθεπόμενα μέτρα και σε διαπιστώσεις.

Την ώρα που ο κίνδυνος για μεγάλο κούρεμα είναι πλέον ορατός - έχει αναγγελθεί σε όλους τους τόνους με αποκορύφωμα την χθεσινή σχετική δήλωση Γιουνκέρ -την ώρα που όλα δείχνουν να έχουν πάρει την μοιραία πορεία προς την ολική χρεοκοπία, ακόμη και στην επιστροφή στη δραχμή, λαός και ταγοί του παρακολουθούν ως άβουλοι θεατές μια πορεία στα τυφλά με σίγουρη κατάληξη την πτώση στον γκρεμό.

Ο υπουργός των Οικονομικών έχει πλέον εντελώς παραζαλιστεί, χάνεται μέσα στις λέξεις, έφθασε στο σημείο να θεωρεί αρνητική την επιστροφή στο 2004, που όλοι θυμούνται ότι τα πράγματα δεν ήταν και τόσο άσχημα.

Αντίθετα, το δικό του κόμμα, υποστήριζε τότε πως είχε δημιουργήσει μια «Ισχυρή Ελλάδα», που ετοιμαζόταν για τους πιο λαμπρούς Ολυμπιακούς Αγώνες, για τους οποίους είχε ξοδέψει τεράστια ποσά, υποθηκεύοντας, όπως αποδείχθηκε, το μέλλον της χώρας.

Το συμπέρασμα όλων αυτών είναι πως, σύμφωνα με τα λεγόμενα του υπουργού, το 2012 θα έχουμε ύφεση της τάξης του -15% και αυτό σημαίνει πως έχει έλθει το τέλος της οικονομίας και της Ελλάδας.

Αλλά την ίδια ώρα, δεχόταν αδιαμαρτύρητα την εντολή της τρόικας για ένα «μαξιλάρι ασφαλείας» της τάξης των 6 δις ευρώ για την περίοδο 2013-2014, ώστε το έλλειμμα να πέσει κάτω από το 3% του ΑΕΠ.

Όλοι, όμως, γνωρίζουν πως όταν κατεβάζεις με τόσο βίαιο τρόπο το έλλειμμα, οδηγείς την οικονομία – και επομένως και την κοινωνία – στον απόλυτο στραγγαλισμό.

Στην ουσία, αυτό το οποίο συμφώνησε χθες ο κ. Βενιζέλος είναι ένα ακόμη Μνημόνιο και ενώ έχουν αποτύχει τόσο το πρώτο, όσο και το Μεσοπρόθεσμο.

Όσο για τις «λεπτομέρειες» που υποτίθεται ότι συζητούνται σήμερα, αυτές αφορούν στην επέκταση του ενιαίου μισθολογίου και στις ΔΕΚΟ και σε όλες τις επιχειρήσεις που έχουν κατά καιρούς λάβει κρατική επιδότηση.

Δηλαδή σε όλες αυτές τις επιχειρήσεις που η κυβέρνηση δεν έχει τολμήσει να αγγίξει, προτιμώντας την εύκολη οδό της αφαίμαξης μισθωτών και συνταξιούχων.

Επιπλέον, η τρόικα επιμένει και στην μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα και στην κατάργηση της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας.

Και βέβαια, «ζωντανή» παραμένει η απαίτηση για επιτάχυνση των αποκρατικοποιήσεων.

Ο κ. Βενιζέλος είπε χθες ότι θα αναλάβει πρωτοβουλία για «πολιτικές λύσεις».

Μέχρι τότε, η έκθεση της τρόικας δεν θα πάει στους δανειστές, γεγονός που οδήγησε στην απόφαση ακόμη και της αναβολής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για τις 23 του μήνα – κάτι το οποίο δεν προοιωνίζεται καλή έκβαση της ελληνικής υπόθεσης.

Πάντως, ο απολογισμός «έργου» που παρουσίασε η κυβέρνηση με αφορμή την επέτειο των δύο χρόνων από την επέλασή της, φαίνεται ότι δεν έχει πείσει κανέναν – και βέβαια ούτε την τρόικα.

Χαρακτηριστικό είναι ότι δεν πείθεται ούτε το κυβερνητικό στρατόπεδο.

Χθες, η συνεδρίαση της Επιτροπής Οικονομικών εξελίχθηκε σε σφυροκόπημα της κυβέρνησης και εκ μέρους των κυβερνητικών βουλευτών.

Η πρόεδρος Βάσω Παπανδρέου και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ν.Δ. Μανώλης Κεφαλογιάννης αντάλλαξαν μερικά… γαλλικά, ενώ ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Μίμης Ανδρουλάκης είπε ξεκάθαρα πως «υπάρχουν όρια νομιμοποίησης, τα οποία έχει υπερβεί η κυβέρνηση».

Όπως είπε, «δεν μπορεί (η κυβέρνηση) να προχωρήσει κόντρα σε όλους. Δεν μπορούμε να σώσουμε την Ελλάδα εναντίον του ελληνικού λαού. Χρειάζονται πολιτικές πρωτοβουλίες. Σε λίγο δεν θα είναι δυνατή η πρόβλεψη ούτε σε ένα τρίμηνο. Τα μοντέλα στα οποία βασίζονται οι προβλέψεις αυτές, είναι χωρίς ανθρώπους. Δεν υπολογίζουν πώς θα φερθούν οι άνθρωποι σε συνθήκες κρίσης, και κάνουν φανταστικές κατασκευές», προειδοποιώντας έτσι για τον κίνδυνο λαϊκής εξέγερσης.

Επικριτικοί ήσαν κατά την χθεσινή συζήτηση επί του προσχεδίου του προϋπολογισμού και άλλοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, γεγονός που αποδεικνύει πως η κυβέρνηση πιθανόν να μην έχει πλέον τη δεδηλωμένη.

Διότι μπορεί ο πρώην υφυπουργός Δ. Κουσελάς να πήρε πίσω τις καταγγελίες του περί λίστας 3.800 φοροφυγάδων που χρωστούν πάνω από ένα εκ ευρώ ο καθένας, χωρίς να τους αγγίζει κανείς, αλλά την σκυτάλη πήραν άλλοι.

Παρατηρήσεις επί του θέματος της φοροδιαφυγής έκανε ακόμη και ο εισηγητής της πλειοψηφίας Σπυροπάνος Μαργέλλης και ακολούθησαν οι Τόνια Αντωνίου, Λ. Γρηγοράκος, Α. Μακρυπίδης.

Η κ. Λούκα Κατσέλη, που έχει ξεκαθαρίσει πως αν έλθει στη Βουλή θέμα κατάργησης της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας δεν θα το ψηφίσει, σχολίασε πως οι αποφάσεις της 21ης Ιουλίου ελήφθησαν για να αποτραπεί το «κούρεμα» του χρέους, προοπτική με την οποία διαφωνεί, υποστηρίζοντας πως «έκτακτα μέτρα, όπως αυτά που περιλαμβάνονται στο πολυνομοσχέδιο, θα οδηγήσουν την οικονομία σε πολύ μεγαλύτερη ύφεση από αυτήν του 2011».

Υπενθυμίζεται επίσης πως ο κ. Ραγκούσης, ο οποίος χθες ήλθε σε σύγκρουση και με την Ομοσπονδία Συλλόγων Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας, δεν έχει ακόμη φέρει προς ψήφιση το νομοσχέδιο για τα ταξί, καθώς, όχι μόνο γνωρίζει πως δεν θα περάσει, αλλά και, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, έχει απορριφθεί από την τρόικα, διότι παραβιάζει την περίφημη κοινοτική οδηγία, που ο υπουργός σκόπιμα έχει αγνοήσει.

Αν κάποιοι δεν ψηφίζουν το νομοσχέδιο για τα ταξί, άλλοι δηλώνουν ότι δεν θα ψηφίσουν το νομοσχέδιο για την κατάργηση της εθνικής συλλογικής σύμβασης, άλλοι διαφωνούν με το προσχέδιο του προϋπολογισμού, τότε μπορούμε μετά βεβαιότητας να πούμε πως η κυβέρνηση - εκτός από τη λαϊκή νομιμοποίηση - έχει χάσει και την δεδηλωμένη.

  • Το κόμμα είναι ο δήμιος της δημοκρατίας έχοντας πρώτα εξοντώσει την δημοκρατία στο εσωτερικό του

Στις περισσότερες αναρτήσεις, αλλά και στα σχόλια, επιμένω στην αντιδιαστολή “ηγεσία ενός κόμματος” από τη μια και “μέλη και οπαδοί” ή “κομματικός λαός” από την άλλη. Δεν είναι τυχαίο. Και έχει πολύ μεγάλη σημασία αυτή η διάκριση. Με την χρήση απλώς της λέξης “κόμμα” συμπεριλαμβάνουμε και τους δύο, ηγεσία και κομματικό λαό, σε μια έννοια, και συνήθως κάνοντάς το, φορτώνουμε άθελά μας τα αμαρτήματα που προορίζονται να βαρύνουν αποκλεστικά την κομματική ηγεσία και στις πλάτες του “κομματικού λαού”.

Το κόμμα, το κοινοβουλευτικό κόμμα, με τον τρόπο που υπάρχει και λειτουργεί στις κοινοβουλευτικές “δημοκρατίες”, έχει σκοτώσει την δημοκρατία στο εσωτερικό του πολύ πριν πάρει μέρος, μαζί και με τα άλλα κόμματα, στην εξόντωση και στον σφαγιασμό της δημοκρατίας στο πολίτευμα μιας χώρας.

Σε ένα κόμμα, η ηγεσία του είναι εντελώς ξεχωριστή από το κομματικό σύνολο των μελών και οπαδών, την “βάση” του κόμματος. Μπορεί εύκολα η βάση να αλλάξει εντελώς, να συρρικνωθεί ή να επεκταθεί, να αλλάξει τελείως σύσταση, αλλά η ηγεσία του κόμματος θα παραμείνει περίπου στο σύνολό της ως είχε και πριν συμβεί αυτή η αλλαγή στην κομματική βάση. Δηλαδή οι αλλαγές στην κομματική βάση καθόλου ΔΕΝ αντικατοπτρίζονται στην ηγεσία και κορυφή του κόμματος. Δεν μεταφέρονται παρά στο ελάχιστο.

Οπως δεν μεταφέρεται, παρά στο ελάχιστο, και η γνώμη μα και η θέληση της βάσης του κόμματος στην ηγεσία. Ουσιαστικά η βάση του κόμματος απευθύνει ευχολόγια προς την ηγεσία. Προβάλλει τις κρυφές της επιθυμίες προς αυτήν και οι οποίες επιθυμίες της κομματικής βάσης σπάνια ταυτίζονται με τις πραγματικές πολιτικές προθέσεις της ηγεσίας του κόμματος. Η ηγεσία του κόμματος αδιαφορεί σχεδόν προκλητικά για την θέληση και τις επιθυμίες της κομματικής της βάσης.

Η ηγεσία του κόμματος φαίνεται να ευθυγραμμίζεται, ως έναν βαθμό πάντα, με τις επιθυμίες της βάσης της αλλά και ευρύτερα τις επιθυμίες του λαϊκού εκείνου στρώματος το οποίο υποτίθεται πως αντιπροσωπεύει, αποκλειστικά και μόνο κατά την προεκλογική περίοδο. Φαινομενικά πάντα. Σε όλες τις άλλες περιόδους ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ σχεδόν λόγο να ανταποκριθεί στις επιθυμίες και την θέληση του κομματικού λαού. Αλλά και του λαού γενικώτερα.

Ολα αυτά συμβαίνουν διότι το κοινοβουλευτικό κόμμα είναι ένας βαθειά ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΣ οργανισμός. Το κοινοβουλευτικό κόμμα χρησιμοποιεί για την εσωτερική ανάδειξη των στελεχών και της ηγεσίας του ένα σύστημα αντιπροσώπευσης μακράς θητείας το οποίο επιτρέπει και τις συνεχείς επανεκλογές των ίδιων και των ίδιων. Οτι γίνεται δηλαδή στο ίδιο το κοινοβουλευτικό πολίτευμα γίνεται και μέσα στο κοινοβουλευτικό κόμμα. Οπως λειτουργεί το ένα, λειτουργεί και το άλλο.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να εκλέγονται οι ίδιοι και οι ίδιοι στις κομματικές θέσεις εξουσίας. Ολοι αυτοί, τα στελέχη δηλαδή του κομματικού ρετιρέ, παρά τις τεράστιες μεταξύ τους διαφορές και συγκρούσεις, αποκτούν στο τέλος ένα κοινό συμφέρον: να παραμείνουν στην εξουσία που έχουν και να την ασκούν με τον τρόπο που εκείνοι επιθυμούν και όχι με τον τρόπο που επιθυμεί ο “κομματικός λαός”.

Δηλαδή ο πάνω-πάνω κομματικός όροφος, η ηγεσία του κόμματος, η εξουσία του κόμματος, ΑΥΤΟ-ΝΟΜΕΙΤΑΙ από την κομματική βάση, την οποία ουσιαστικά εξουσιάζει. Αποκτά ως ομάδα ανθρώπων τα δικά της εξουσιαστικά συμφέροντα τα οποία βρίσκονται απέναντι και σε αντίθεση με τα συμφέροντα του κομματικού πληρώματος της βάσης. Δημιουργώντας μια ιδιότυπη νομενκλατούρα και μια οικογενειοκρατία. Η οποία μπορεί και να αναπαράγεται για γενεές επί γενεών.

Η ανώτερη αυτή ομάδα των κομματικών στελεχών, παρά τις διαφορές της με τις αντίστοιχες ομάδες των “αντιπάλων” κομμάτων, έχει τα ίδια συμφέροντα και με εκείνες, καθώς κι εκείνες κάνουν το ίδιο πράγμα στην δική τους κομματική βάση. Την αγνοούν και την εξουσιάζουν.

Ουσιαστικά οι ηγεσίες των κομμάτων, η πολιτική ηγεσία του τόπου δηλαδή, είναι χωρισμένη, σε επίπεδο συμφερόντων και πολιτικών προθέσεων, από το κοινωνικό και το εκλογικό σώμα. Με τον ίδιο τρόπο που η ηγεσία ενός κόμματος είναι χωρισμένη από την βάση του κόμματος. Η πολιτική ηγεσία του τόπου δηλαδή είναι η εξουσιαστική εκείνη ομάδα που στέκεται πάνω και απέναντι από την κοινωνία και την εξουσιάζει, με όπλο το ψευδο-δημοκρατικό κοινοβουλευτικό πολίτευμα. Είτε μέσα στα κόμματά τους, είτε στο πολίτευμα το ίδιο.

Να θυμόσαστε, ως μακρινοί απόγονοι εκείνων των εφευρετών της δημοκρατίας, κάθε φορά που βλέπετε αυτούς τους ανθρώπους που συνηθίσαμε να ονομάζουμε “η πολιτική ηγεσία του τόπου”, πως έχετε μπροστά σας μερικούς από τους μεγαλύτερους εχθρούς που γνώρισε ποτέ η δημοκρατία. Και μάλιστα στον τόπο της.

Θραξ ο Αναρμόδιος




Του Δημήτρη Καζάκη

Οικονομολόγου – Αναλυτή

Βρισκόμαστε εν μέσω θύελ­λας στις διεθνείς αγορές κε­φαλαίου και κυρίως στις χρη­ματιστικές αγορές, όπου η κίνηση των χρηματιστηρίων σημειώνει διαρκώς αρνητικά ρεκόρ πιάνοντας πά­το. Τόσο στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ όσο και στην Ασία, όπου μέχρι πρόσφατα στηρίζονταν όλες οι ελπίδες «ανάκαμ­ψης» της παγκόσμιας οικονομίας.

Οι χρηματαγορές έχουν αισίως φτά­σει πολύ κοντά στο επίπεδο του φθινο­πώρου του 2008, όταν είχε ξεσπάσει το μεγάλο κραχ μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers. Από τις 26 Ιου­λίου έως σήμερα τα χρηματιστήρια έχουν χάσει πάνω από 9 τρισ. δολάρια κεφαλαιοποίησης, κυρίως από τις τρα­πεζικές μετοχές της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Μόνο μια εβδομάδα νέων αρνητι­κών ρεκόρ χωρίζει τις διεθνείς αγορές χρήματος από ένα νέο μεγάλο κραχ. Κι αυτή τη φορά όλα δείχνουν ότι θα είναι πολύ χειρότερο από το προηγούμενο.

«Να φοβάστε!»

Το «Economist» (1.10) εκδηλώνει τον διάχυτο πανικό λέγοντας: «Να φοβά­στε! Η παγκόσμια οικονομία θα συνε­χίσει να κατευθύνεται προς μια μαύρη τρύπα, εκτός κι αν οι πολιτικοί ενεργή­σουν πιο τολμηρά». Πρόκειται για την πιο μακάβρια αποκαθήλωση της ελεύ­θερης αγοράς και της θεολογικής λογι­κής που τη θέλει να λειτουργεί πάντα ορθολογικά. Αρκεί να μην παρεμβαί­νουν το κράτος και οι πολιτικοί.

Μα, αν οι ελεύθερες και παγκοσμι-οποιημένες αγορές είναι κάτι το από­λυτα αναγκαίο και λειτουργικό, τότε γιατί όλα εξαρτώνται από το πώς θα ενεργήσουν οι πολιτικοί; Πόσα και πό­σα διδακτορικά και νόμπελ Οικονομί­ας, ή σωστότερα οικονομικής θεολο­γίας, αποδεικνύονται σήμερα σαβού­ρα, άξια μόνο για σκουπιδοτενεκέδες, καθώς οι αγορές και οι θιασώτες τους έχουν εναποθέσει όλες τις ελπίδες τους στους πολιτικούς και στην τόλμη των ενεργειών τους...

Μόνο που είναι πλέον πολύ αργά. Τα κράτη σήμερα, ακόμη και τα πιο ανε­πτυγμένα, δεν έχουν ούτε επαρκή μέ­σα ούτε την αναγκαία οικονομική επι­φάνεια για να παρέμβουν διορθωτικά στις αγορές. Δεν διαθέτουν πια ούτε τη ρευστότητα που είχαν όταν ξέσπα­σε η παγκόσμια κρίση, μια και τη διο­χέτευσαν στη στήριξη των τραπεζών και των χρηματαγορών διεθνώς. Το αποτέλεσμα ήταν να συσσωρευτούν μεγαλύτερα χρέη και να διογκωθούν ακόμη περισσότερο οι τραπεζικές «φούσκες».

Από την άλλη, η κατάργηση της εθνικής ρύθμισης οδήγησε σε μια τρομακτική υποβάθμιση της κυρίαρχης πολιτικής. Οι αγορές δεν έχουν ανά­γκη από πολιτικούς ηγέτες, αλλά από πολιτικούς διαχειριστές, ικανούς να εκτελούν εντολές και να πειθαρχούν απόλυτα στις απαιτήσεις τους. Τώρα ωρύονται για «κρίση πολιτικής ηγεσί­ας». Και δεν έχουν άδικο.

Οι πολιτικοί των αγορών δεν διαθέ­τουν ούτε ανάστημα ούτε καν ανεξαρ­τησία σκέψης και δράσης, τέτοια που θα τους βοηθούσε να λειτουργήσουν παρεμβατικά στην κρίση του δικού τους συστήματος. Πρόκειται για ένα εξαιρε­τικά ιδιότυπο είδος αργυρώνητων πο­λιτικών, που ξέρουν μόνο από ίντριγκα και διαπλοκή. Πώς να ενεργήσουν σή­μερα με τόλμη, όταν φτιάχτηκαν ευθύς εξαρχής για να ενεργούν πάντα μέσα σε εξ αρχής δεδομένα και προκαθορι­σμένα πλαίσια;

Και καθώς η παγκόσμια κρίση της οι­κονομίας και της πολιτικής του κυρίαρ­χου συστήματος θα σπρώχνει τους θια­σώτες του σε περισσότερες εκκλήσεις και ενέργειες για ακόμη πιο ισχυρές δομές «παγκόσμιας διακυβέρνησης», τότε περισσότερο θα βαθαίνει η πρω­τοφανής ύφεση, πηγαίνοντας από κραχ σε κραχ, με μεσοδιαστήματα απατηλής «ανάκαμψης». Όχι της οικονομίας, ού­τε βέβαια της κοινωνίας, αλλά των αγο­ρών και της κερδοσκοπίας, που τώρα πια έχει μεταβληθεί σε βασική κινητή­ρια δύναμή τους.

Η... πολεμική «λύση»!

Κι αυτό διότι, αν κάτι έχουν διδάξει οι παγκόσμιες ιστορικές κρίσεις, σαν αυτήν που βιώνουμε σήμερα, είναι ότι δεν μπορούν να δοθούν διεθνείς λύ­σεις. Πρέπει αναγκαστικά να δοθεί λύ­ση σε εθνικό επίπεδο. Οι παγκόσμιες κρίσεις δεν μπορούν να βρουν τη λύση τους σε διεθνές επίπεδο, εκτός αν ξε­σπάσει παγκόσμια σύρραξη με τη μια ή την άλλη μορφή. Δεν συνέβη ποτέ και δεν πρόκειται να συμβεί σήμερα. Εκτός κι αν αυτοί που την αναζητούν σήμερα, ψάχνουν την ευκαιρία για να γεννη­θούν νέες πολεμικές συρράξεις.

Ορισμένοι δεν το κρύβουν. Όπως, π.χ., ο Πολ Κρούγκμαν, ο οποίος δεν κρύβει την άποψή του ότι μόνο ένας νέος πολεμικός παροξυσμός θα μπο­ρούσε να λυτρώσει την αμερικανική και την παγκόσμια οικονομία από την κρίση. Έτσι, στα τέλη Σεπτεμβρίου, σε μια ανοιχτή ομιλία του στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης, ο Κρούγκμαν ισχυρί­στηκε ότι «αυτό που χρειαζόμαστε εί­ναι στην πραγματικότητα ένα οικονομι­κό ισοδύναμο του πολέμου». Και συνέ­χισε: «Αυτό που πραγματικά έφερε το τέλος στη Μεγάλη Ύφεση ήταν το τερά­στιο πρόγραμμα δημοσίων δαπανών, αλλιώς γνωστό ως Δεύτερος Παγκόσμι­ος Πόλεμος» («Huffington Post », 28.9).

Ο ίδιος λίγο νωρίτερα, κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής εκπομπής, είπε με­ταξύ σοβαρού και αστείου: «Εάν εμείς ανακαλύψουμε ότι, ξέρετε, οι εξωγή­ινοι σχεδιάζουν να επιτεθούν στη Γη και χρειαζόμαστε μια μαζική συγκέ­ντρωση πόρων για την αντιμετώπιση της εξωγήινης απειλής και πραγματικά έπαιρναν δευτερεύουσα θέση ο πλη­θωρισμός και τα ελλείμματα του προϋ­πολογισμού, αυτή η ύφεση θα μπορού­σε να ξεπεραστεί σε 18 μήνες».

Και συνέχισε: «Και αν μετά, ξαφνικά, ανακαλύψουμε ότι κάναμε λάθος, ότι δεν υπάρχουν εξωγήινοι, θα ήμασταν καλύτερα...». Ένας άλλος παρευρισκό­μενος τον διέκοψε λέγοντας: «Δηλαδή μας λέτε ότι χρειαζόμαστε έναν Όρσον Γουέλς;». Ο Κρούγκμαν απτόητος του απάντησε: «Υπήρχε ένα επεισόδιο της “Ζώνης του Λυκόφωτος” [τηλεοπτική εκπομπή], όπου οι επιστήμονες επινό­ησαν μια ψεύτικη απειλή από εξωγήι­νους με σκοπό να πετύχουν την παγκό­σμια ειρήνη... Αυτή τη φορά τη χρεια­ζόμαστε για να πετύχουμε μια δημοσι­ονομική ενίσχυση» (CNN, 14.8).

Πολιτικό αδιέξοδο

Μπορεί όλα αυτά να είναι ένα ατυ­χέστατο και πολύ κακόγουστο αστείο, αλλά όσο επιμένει η παγκόσμια κρίση, όσο οι αγορές βιώνουν το πλήρες οικο­νομικό και πολιτικό αδιέξοδο, μπορεί ο παραλογισμός να εμφανιστεί ως η μό­νη βιώσιμη διέξοδος. Ειδικά για όσους επιμένουν ότι μόνο σε διεθνές επίπεδο μπορεί να αναζητηθεί λύση.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαί­νει κάτι τέτοιο. Την εποχή του Κέυνς πρυτάνευε επίσης η ίδια λογική, ότι οι­κονομική διεθνοποίηση και η αλληλε­ξάρτηση των οικονομιών αποτελεί το μοναδικό ελιξήριο για την ανάπτυξη και την ειρήνη. Στην κορύφωση όμως της παγκόσμιας κρίσης, δηλαδή το 1933, ο Κέυνς είχε αρκετή ανεξαρτη­σία σκέψης για να καταλήξει σε διαφο­ρετικό συμπέρασμα:

«Μεγάλωσα, όπως και οι περισσό­τεροι Άγγλοι, με σεβασμό στο ελεύ­θερο εμπόριο, όχι μόνο ως οικονομική θεωρία, την οποία ένα ορθολογικό και μορφωμένο πρόσωπο δεν θα μπορού­σε ποτέ να αμφισβητήσει, αλλά σχε­δόν ως μέρος του ηθικού νόμου. Θεω­ρούσα ότι διαφοροποιήσεις από αυτό αποτελούν ταυτόχρονα ηλιθιότητα και προσβολή. Σκεφτόμουν ότι οι ακλό­νητες πεποιθήσεις περί ελεύθερου εμπορίου της Αγγλίας, που διατηρού­νταν για σχεδόν εκατό χρόνια, είναι η εξήγηση τόσο απέναντι στον άνθρωπο όσο και απέναντι στα επουράνια της οικονομικής υπεροχής της...

Όμως δεν φαίνεται σήμερα προφα­νές ότι μια μεγάλη συγκέντρωση της εθνικής προσπάθειας για να κατακτη­θεί το εξωτερικό εμπόριο, ότι η διείσ­δυση της οικονομικής δομής μιας χώ­ρας από τους πόρους και την επιρροή των ξένων καπιταλιστών, ότι μια στενή εξάρτηση της δικής μας οικονομικής ζωής από τις διακυμάνσεις των οικονο­μικών πολιτικών των ξένων χωρών αποτελούν εγγυήσεις και διαβεβαιώσεις της διεθνούς ειρήνης. Είναι πιο εύκο­λο, υπό το πρίσμα της εμπειρίας και της διορατικότητας, να υποστηρίξει κανείς το αντίθετο.

Η προστασία των συμφερόντων μιας χώρας στο εξωτερικό, η κατάκτηση νέ­ων αγορών, η άνοδος του οικονομικού ιμπεριαλισμού, όλα αυτά μόλις και με­τά βίας μπορούν να αποφευχθούν ως αναπόσπαστο μέρος μιας κατάστασης πραγμάτων η οποία αποσκοπεί στην όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διεθνή εξειδίκευση και στη μέγιστη γεωγρα­φική διάχυση του κεφαλαίου οπουδή­ποτε κι αν βρίσκεται η έδρα της ιδιο­κτησίας του.

Ενδεδειγμένες εγχώριες πολιτικές μπορούν συχνά να είναι πιο εύκολο να αποδώσουν, αν, για παράδειγμα, το φαινόμενο που είναι γνωστό ως “φυγή των κεφαλαίων” θα μπορούσε να απο­κλειστεί. Το διαζύγιο ανάμεσα στην ιδι­οκτησία και την πραγματική ευθύνη της διαχείρισης είναι σοβαρή υπόθεση στο εσωτερικό μιας χώρας, όταν, ως αποτέ­λεσμα των πολυμετοχικών εταιρειών, η ιδιοκτησία κατακερματίζεται μεταξύ αμέτρητων ατόμων που αγοράζουν το συμφέρον τους για σήμερα, το πωλούν αύριο και τους λείπει συνολικά τόσο η γνώση όσο και η ευθύνη απέναντι σε ό,τι προς στιγμήν τους ανήκει.

Όμως, όταν η ίδια αρχή εφαρμό­ζεται διεθνώς, είναι, σε περιόδους έντασης, ανυπόφορη – είμαι ανεύθυ­νος προς ό,τι μου ανήκει και εκείνοι που λειτουργούν ό,τι μου ανήκει είναι ανεύθυνοι απέναντί μου. Μπορεί να υπάρχει κάποιος χρηματοοικονομικός υπολογισμός, ο οποίος δείχνει να είναι συμφέρον ότι η αποταμιεύσεις μου θα πρέπει να επενδυθούν σε οποιαδήπο­τε περιοχή του κατοικήσιμου πλανήτη παρουσιάζει τη μεγαλύτερη οριακή απόδοση του κεφαλαίου ή το υψηλό­τερο επιτόκιο.

Αλλά η εμπειρία λέει ότι η συσσώ­ρευση μεγάλης απόστασης ανάμεσα στην ιδιοκτησία και τη λειτουργία της κάνει κακό στις σχέσεις μεταξύ ανθρώ­πων και είναι πιθανό ή βέβαιο ότι μα­κροπρόθεσμα θα δημιουργήσει εντά­σεις και εχθρότητες που θα μηδενίσουν τον χρηματοοικονομικό υπολογισμό... Ως εκ τούτου, γι’ αυτούς τους σοβα­ρούς λόγους, τείνω προς την πεποίθη­ση ότι, όταν η μετάβαση ολοκληρωθεί, ένας μεγαλύτερος βαθμός εθνικής αυ­τάρκειας και οικονομικής απομόνωσης μεταξύ των χωρών από ό,τι υπήρχε το 1914 μπορεί να εξυπηρετήσουν την υπόθεση της ειρήνης.

Σε κάθε περίπτωση η εποχή του οι­κονομικού διεθνισμού δεν ήταν ιδιαίτε­ρα επιτυχής όσον αφορά την αποφυγή του πολέμου. Και αν οι φίλοι του αντα­παντούν πώς οι ατέλειες της επιτυχίας του ποτέ δεν του έδωσαν μια δίκαιη ευ­καιρία, είναι λογικό να επισημάνει κα­νείς ότι μια μεγαλύτερη επιτυχία είναι ελάχιστα πιθανή τα επόμενα χρόνια». («The Yale Review », Vol. 22, no. 4 [June 1933], σ. 755, 58).

Να μη γίνουμε Τρίτος Κόσμος

Τα ίδια ακριβώς ισχύουν και σήμερα. Δεν μπο­ρεί να υπάρξει ούτε κατά διάνοια περίπτωση μια οικονομία να βρει την έξοδο από την παγκόσμια κρίση αν δεν προτάξει τη δική της εθνική συ­γκρότηση. Ιδίως όταν πρόκειται για μια οικονο­μία σαν την Ελλάδα. Πρέπει να αντιστραφούν οι όροι λειτουργίας και ανάπτυξης της οικονομίας. Δεν μπορεί να εξαρτάται από την προσέλκυση ξένου κεφαλαίου και το άνοιγμα των αγορών της. Δεν μπορεί να αναζητά πλούτη από το εξωτερικό εμπόριο και την εξωστρέφεια των επιχειρήσεων, που αποκαλείται ανταγωνιστικότητα. Χρειάζεται επειγόντως να αναταχθεί η οικονομία με επίκε­ντρο την εσωτερική αγορά και τις εγχώριες ανά­γκες της μεγάλης πλειονότητας του πληθυσμού. Είναι απαραίτητο να κινητοποιηθούν πρώτα και κύρια οι εσωτερικές δυνάμεις παραγωγής.

Πριν αναζητήσουμε στο εξωτερικό αγορές για προϊόντα και υπηρεσίες, πρέπει πρώτα να εξα­σφαλίσουμε την ικανοποίηση των πιο ζωτικών αναγκών της εγχώριας οικονομίας και κοινωνίας. Πρέπει να σπάσει η εξάρτηση της ελληνικής οι­κονομίας από τις εισαγωγές κεφαλαίου και εμπο­ρευμάτων. Διαφορετικά η Ελλάδα θα ακολουθή­σει τον δρόμο του Τρίτου Κόσμου, που μπορεί να παρουσιάζει εξαγωγικές επιδόσεις, αλλά κοινω­νικά και πολιτικά ανήκει ακόμη στον 18ο αιώνα. Δεν μπορεί να υπάρξει κανένας άλλος τρόπος για να ξεφύγουμε από το αδιέξοδο στο οποίο έχου­με βρεθεί.

Αυτόκλητοι σωτήρες

Την εποχή του Μεσοπολέμου, κατά τη διάρ­κεια της Μεγάλης Ύφεσης, όσο κι αν προσπάθη­σε το κυρίαρχο σύστημα να ακολουθήσει τις διο­ρατικές παρατηρήσεις του Κέυνς, δεν μπόρεσε.

Το Νιου Ντιλ στις ΗΠΑ και ο φασισμός ή ο ναζι­σμός στην Ευρώπη ήταν οι δυο ακραίες εκδοχές του καπιταλιστικού οικουμενισμού ή της παγκο­σμιοποίησης της εποχής εκείνης.

Οι λαοί, στην προσπάθειά τους να βρουν τον δικό τους δρόμο μέσα από το αδιέξοδο, δοκίμα­σαν τη λύση των Λαϊκών Μετώπων. Αν και η περί­οδος των Λαϊκών Μετώπων είναι η μόνη που έφε­ρε αποτελέσματα στην αντιμετώπιση της κρίσης προς όφελος του λαού, απέτυχε ως προς τον τε­λικό σκοπό της. Κι αυτό επειδή τα Λαϊκά Μέτω­πα έμειναν σε μια συμφωνία κορυφής, χωρίς να υπολογίζουν την αληθινή δυναμική των λαϊκών μαζών.

Τότε ήταν συνηθισμένο αυτόκλητες πρωτοπο­ρίες, ηγέτες και ηγετίσκοι να μιλούν για τη μάζα, να ξέρουν καλύτερα από αυτήν και να την κα­λούν να τους ακολουθήσει τυφλά. Η λογική αυτή έφερε τον εκφυλισμό σε ό,τι πιο ελπιδοφόρο για τους λαούς γέννησε εκείνη η εποχή.

Αδυναμία διεξόδου

Σήμερα τα πράγματα είναι τελείως διαφορε­τικά. Το κυρίαρχο σύστημα αδυνατεί να δώσει έστω και προσωρινή λύση στο αδιέξοδο όχι μό­νο της Ελλάδας, αλλά και παγκοσμίως. Οι αγορές δεν επιτρέπουν κανενός είδους ευελιξία ή τόλμη. Μόνο επιδείνωση της καταστροφής μπορεί να υποσχεθεί. Η λύση ενός αληθινού, αυθεντι­κού Λαϊκού Μετώπου μπορεί να υπάρξει σήμερα μόνο με τον λαό κυρίαρχο στη δική του οργάνω­ση. Χωρίς συμφωνίες κορυφής, πολιτικές συνι­στώσες και συνισταμένες. Μόνο με όρους αλη­θινής μαζικής αυτοοργάνωσης σε κάθε γειτονιά και χώρο δουλειάς. Χωρίς πιστοποιητικά κοινωνι­κών φρονημάτων ή δηλώσεις μετανοίας.

Η ώρα της δράσης έχει φτάσει...

Τα τονίζουμε όλα αυτά γιατί η ώρα των οικονομικοπολιτικών αναλύσεων τελείωσε. Το Eurogroup επίσημα πια μεθοδεύει την επίσημη πτώχευση της χώρας. Ο κ. Βενιζέλος ουσιαστικά το ανακοίνωσε με τη συνέντευξη που έδωσε την Τρίτη. Πώς αντι­μετωπίζει ένας λαός αυτό το άμεσο ενδεχόμενο της επίσημης πτώχευσης; Έχει κανείς απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα;

Οι κυρίαρχες δυνάμεις επιδιώκουν να σπείρουν τον πανικό και την απόγνωση. Δεν θα δ ιστάσουν στο αμέσως επόμενο διάστημα να αναστείλουν ή να κα­θυστερήσουν για ένα διάστημα πληρωμές μισθών και συντάξεων για να πανικοβάλουν τον κόσμο και να τον κάνουν να παρακαλεί για την επέμβαση της τρόικας, να παρακαλεί για την 6η δόση κ.ο.κ.

Κοινωνική συνοχή

Πώς θα αντιμετωπίσει ο λαός αυτές τις ασκή­σεις πανικού και χτυπήματος του ηθικού του; Υπάρχει κάποια δύναμη που να δίνει σαφή απάντη­ση; Οι ηγεσίες των κομμάτων της αντιπολίτευσης πολιτεύονται με σκοπό να καρπωθούν τη δυσαρέ­σκεια του κόσμου στις επόμενες εκλογές. Σκασίλα τους για τα υπόλοιπα. Άλλοι πάλι ονειρεύονται ψη­φοδέλτια και πολιτικά μέτωπα που θα τους ανοί­ξουν την πόρτα του Κοινοβουλίου.

Υπάρχει λοιπόν τρόπος να αντιμετωπίσει ο λαός την επερχόμενη πτώχευση; Μονάχα ένας: να κρα­τήσει την ψυχραιμία του και να οργανωθεί στις γει­τονιές, να αποκαταστήσει και να περιφρουρήσει την κοινωνική του συνοχή, να μην επιτρέψει να τον πανικοβάλουν και να τον μετατρέψουν σε ζώο με αγελαία ένστικτα κοινωνικού κανιβαλισμού. Αυτό προέχει σήμερα. Και η μόνη δύναμη που μπορεί να το πετύχει σήμερα αυτό είναι το Ενιαίο Παλλαϊ­κό Μέτωπο, που απλώνεται γοργά σε όλες τις γει­τονιές, σε κάθε χωριό και πόλη της Ελλάδας. Μια νέα δύναμη έχει γεννηθεί και μαζί της η ελπίδα ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε.



Αποσβολωμένοι οι ευρωπαίοι πολίτες πληροφορούνται από τα ΜΜΕ ειδήσεις όπως: «Η Γερμανία αποφάσισε αυτό…», «η κ. Μέρκελ και ο κ. Σαρκοζί αποφάσισαν να αλλάξουν τις συνθήκες ή αποφάσισαν το άλφα ή το βήτα…», «η κ. Μέρκελ οδηγεί την Ελλάδα σε χρεοκοπία…», «ο κ. Σαρκοζί ζητά προστασία των γαλλικών τραπεζών…» και πάει λέγοντας. Δηλαδή ολόκληρη η Ευρώπη των Λαών (κατ’ ευφημισμόν), όλα τα υπόλοιπα κράτη, κάθονται αδύναμα να δουν τι θα αποφασίσουν γι’ αυτά η Γερμανία και η Γαλλία και κυρίως η Γερμανία. Αν είναι δυνατόν!!!

Επίσης, μόλις χθες διαβάσαμε ότι η γερμανική κυβέρνηση σκοπεύει να επιβάλει στην επερχόμενη αναθεώρηση των συνθηκών, εκτός των άλλων και το εξής: Η δύναμη της ψήφου κάθε κράτους μέσα στην ΕΕ, θα είναι ανάλογη με τις οικονομικές του επιδόσεις!!!! Δηλαδή η ψήφος της Ελλάδας, για παράδειγμα, δεν θα είναι στο εξής ίση με την ψήφο της Γερμανίας, όπως είναι σήμερα, αλλά θα έχει δύναμη ανάλογη με τα πλεονάσματα και το ρυθμό ανάπτυξης που θα έχουμε. Αυτό σημαίνει ότι όχι μόνο veto και άλλες τέτοιες…. πολυτέλειες δεν θα έχουμε πλέον, αλλά στο εξής, θα είμαστε πλήρως ανύπαρκτοι μέσα στην ΕΕ. Θα είμαστε μια ασήμαντη μειοψηφία, η οποία απλά θα εκτελεί ότι της λένε οι άλλοι.

Αυτή δεν είναι πλέον Ευρώπη των λαών, ούτε ανταποκρίνεται στον δημοκρατικό πολιτισμό που της κληρονόμησε η Ελλάδα, αλλά είναι Ευρώπη της πλάκας και για την ακρίβεια Ευρώπη των κεφαλαιοκρατών. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν θα θέλει να συμμετέχει σε μια τέτοια κεφαλαιουχική Ευρώπη.

Εξάλλου αυτό επιδιώκουν και οι Γερμανοί του Δ΄ Ράϊχ. Δηλαδή την οικειοθελή μας αποχώρηση.


Για σκεφτείτε το καλά… Η παραδοχή του Ευάγγελου Βενιζέλου ότι η Ελλάδα επιστρέφει στο βιοτικό επίπεδο του 2004, αποτελεί την πρώτη δημόσια επιβεβαίωση για το… ακατόρθωτο που πέτυχε η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ: Πάτησε φρένο στην ανάπτυξη του τόπου.

Είναι η πρώτη φορά, για χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ή ακόμη και χώρα του αναπτυγμένου κόσμου, που, εν καιρώ ειρήνης και όχι πολέμου, μπαίνει σε αναστολή.

Αυτό ακριβώς έχει υποστεί η Ελλάδα, και μάλιστα σε δόσεις, από τη στιγμή που ο Γιώργος Παπανδρέου μας ενημέρωσε εκείνη την Παρασκευή του Απριλίου του 2010 από το ακριτικό Καστελόριζο, ότι αποφάσισε την προσφυγή της χώρας στον μηχανισμό στήριξης του Μνημονίου. Για… το καλό μας.

Η εξέλιξη των πραγμάτων δείχνει ότι η Ελλάδα έχασε πολύτιμο χρόνο. Και πιο συγκεκριμένα, από τον χειμώνα του 2009 και εντεύθεν. Τότε που ο Κώστας Καραμανλής, βλέποντας την κρίση να έρχεται καλπάζοντας, κάλεσε στο Μέγαρο Μαξίμου τους ηγέτες της τότε αντιπολίτευσης, και τους προέτρεψε σε σύνθεση δυνάμεων.

Το αποτέλεσμα το γνωρίζουμε όλοι. Κι αν το ΚΚΕ με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν διέψευσαν τον μονότονα αρνητή εαυτό τους, το ΠΑΣΟΚ θυσίασε για άλλη μια φορά το μέλλον της χώρας. Για το δικό του μέλλον. Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είχε καμιά διάθεση για εθνική συνεννόηση, τη στιγμή που οι δημοσκοπήσεις τον εμφάνιζαν ως επικρατέστερο νικητή των εκλογών. Και «έπαιξε» ακόμη και με την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, για να εξασφαλίσει ότι θα προκηρύσσονταν πρόωρες εκλογές. Όπως και έγινε.

Κάπως έτσι, φτάσαμε στην προεκλογική περίοδο του 2009, και το σοκαριστικής έμπνευσης σύνθημα «λεφτά υπάρχουν». Μόνο που η συνέχεια ήταν ακόμη χειρότερη. Την επομένη των εκλογών, το ΠΑΣΟΚ σταμάτησε τον χρόνο. Ακόμη και η Βάσω Παπανδρέου έσπευσε να θορυβήσει τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, επισημαίνοντάς του πόσο οριακά κρίσιμη ήταν η κατάσταση. Τίποτα…

Η πορεία προς τον εθνικό κατήφορο είχε ξεκινήσει. Ο Υπουργός Οικονομικών μιλούσε για «Τιτανικό», κάνοντας… ευτυχείς όσους ήθελαν να τζογάρουν με την αποσταθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας, και εκτοξεύοντας τα spreads. Ενώ στη συνέχεια, τη σκυτάλη πήρε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, που παραδέχτηκε ενώπιον των ομολόγων του στο περιθώριο μιας Συνόδου Κορυφής, ότι «κυβερνά μια διεφθαρμένη χώρα».

Ακολούθησε, το επιδεικτικό γύρισμα της πλάτης στη Ρωσία και την Κίνα, που προσφέρθηκαν να στηρίξουν την Ελλάδα, «αγοράζοντας χρέος», μέσω ομολόγων και επενδύσεων, μια προσφορά που ισχύει και σήμερα, μόνο που αυτή τη φορά είναι οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι εκείνοι που σχεδόν… παρακαλούν τις δυο αναδυόμενες οικονομικές υπερδυνάμεις.

Εκείνη η μοιραία για την Ελλάδα διαδρομή, κατέληξε στον μηχανισμό στήριξης της τρόικας. Το Μνημόνιο. Δηλαδή, άνοιξε την πόρτα της Ευρώπης για το ΔΝΤ, κάτι που δεν είχε κάνει μέχρι τότε, καμία άλλη χώρα.

Τη συνέχεια, τη βιώνουμε όλοι ως τραυματική εμπειρία. Με τη χώρα να έχει προ πολλού χρεοκοπήσει, ηθικά, κοινωνικά και σε επίπεδο εθνικού προσανατολισμού. Υπάρχουν ωστόσο και όρια. Έστω κι αν η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ τα ξεπέρασε.

Μας σπρώχνουν στο να χάσουμε και την εθνική αξιοπρέπειά μας. Παρακολουθώντας τη διεθνή κοινότητα να κάνει διαγωνισμό… κυνισμού, αναφορικά με το ποιος θα σκεφτεί και θα εισηγηθεί την πιο ατιμωτική τιμωρία για την Ελλάδα.

Η χώρα λοιπόν, με αποκλειστική ευθύνη του ΠΑΣΟΚ, δεν επέστρεψε απλώς στο 2004. Επέστρεψε στο 1999. Τότε που με την εθνική λεηλασία του Χρηματιστηρίου, χάθηκαν μέσα σε μερικές ημέρες περισσότερα από 350 δισεκατομμύρια ευρώ. Δηλαδή, περισσότερα χρήματα από… όλο το χρέος της χώρας.

Ίσως λοιπόν κάτι να ήξερε ο Γιώργος Παπανδρέου, όταν έλεγε… ότι λεφτά υπάρχουν. Αν υπάρχουν, το ΠΑΣΟΚ ξέρει που βρίσκονται. Έτσι δεν είναι;