Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

6 Αυγ 2015




Εάν θέλεις να πείσεις κάποιον λέγοντάς του ψέμματα, τότε πρέπει να βρεις "συμμάχους" που θα επαναλαμβάνουν συνεχώς το ψέμα που "σερβίρεις". Μάλιστα, η επιτυχία θεωρείται δεδομένη όταν το σερβιριζόμενο ψέμα δεν περιέχει ούτε ίχνος αλήθειας. Αρκεί, φυσικά, να εμφανίζεις συνεχώς "πρόσωπα" (ει δυνατόν επιστήμονες και ειδικούς) που θα επιβεβαιώνουν για την "αλήθεια" του ψεύδους...
Μία τέτοια "επιχείρηση" απαιτεί χρόνο και χρήμα. Για την ακρίβεια, πολύ χρήμα, όταν πρέπει να πεισθεί ένας ολόκληρος λαός. Αν και υπάρχουν μηχανισμοί που εξυπηρετούν τέτοιου είδους "ανάγκες", το μέγα ζητούμενο είναι όχι το ποιός, αλλά το γιατί κάποιος μπορεί να είναι διατεθειμένος ξοδέψει πακτωλούς χρημάτων για να στηρίξει ένα εξόφθαλμο ψέμα. Η απάντηση, βρίσκεται στους πακτωλούς χρημάτων, που θα αποκομίσει ως κέρδος εκείνος που στήνει την επιχείρηση του ψεύδους.
Στην περίπτωση της Ελλάδας, τόσο κατά τα χρόνια του μνημονίου, όσο και πριν από αυτά, εφαρμόζονται συστηματικά εκτεταμένες ψυχολογικές επιχειρήσεις προπαγάνδας προκειμένου να πεισθεί ο πληθυσμός της χώρας από το ότι "τα έφαγε μαζί με τους πολιτικούς" έως το ότι  δεν μπορεί και δεν υπάρχει τρόπος να αντισταθεί στην βουλγαροποίηση του βιοτικού του επιπέδου και στην μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία. Για να γίνει κατορθωτό αυτό, υπήρξαν συνεχείς επιθέσεις προπαγάνδας και ψυχολογικοί βομβαρδισμοί.

Η μεγαλύτερη άσκηση πίεσης ήταν η εφαρμογή της επιχείρησης ψεύδους που αφορούσε την Ελλάδα η οποία σαν χώρα δεν παράγει τίποτε, σε σημείο τέτοιο μάλιστα, που δεν μπορεί να θρέψει ούτε τους κατοίκους της...! Το μέγα ζητούμενο ήταν (και εξακολουθεί να είναι) η τρομοκράτηση των Ελλήνων πολιτών, οι οποίοι έπρεπε και πρέπει να πιστέψουν πως εάν εγκαταλειφθούν από τους "φίλους", τους "εταίρους" και τους "δανειστές", τότε νομοτελειακά θα... πεινάσουν (μέχρι και οι αναφορές για ανθρωπιστική κρίση και βοήθεια, αφορούσαν την συγκεκριμένη επιχείρηση τρομοκράτησης), αφού η χώρα δεν παράγει ούτε αγροτικά προϊόντα!!! Φυσικά, όποιος πιστέψει κάτι τέτοιο, αποδέχεται την οποιαδήποτε παρέμβαση τόσο στη χώρα του όσο και στη ζωή του. Αποδέχεται, κυριολεκτικά, τα πάντα...

Και όμως, υπάρχει μελέτη που αποδεκνύει πως ισχύει το ακριβώς αντίθετο από αυτό που επί πολλά χρόνια τώρα θέλουν να μας πείσουν οι διάφοροι "παντογνώστες" και "ειδήμονες" που εμφανίζονται στα ΜΜΕ.
Σύμφωνα με την μελέτη υπάρχει μια συστηματική παραπληροφόρηση του κοινού σχετικά με τις πραγματικές δυνατότητες της χώρας.

Ίσως τα πιο δημοφιλή σλόγκαν τον καιρό της κρίσης να είναι τα εξής: «Η Ελλάδα δεν παράγει τίποτα» ή «Αν πάψουν οι εισαγωγές, τελειώσαμε, θα πεινάσουμε». Οι παραπάνω φράσεις, εκτός από ενδείξεις εθνικής μειονεξίας, μαρτυρούν και ένα τεράστιο έλλειμμα πληροφόρησης ή, καλύτερα, μια συστηματική παραπληροφόρηση του κοινού σχετικά με τις πραγματικές δυνατότητες της χώρας.


Ο μύθος της έλλειψης τροφίμων στην Ελλάδα
Όπως προκύπτει από την έρευνα του Ευρωβαρόμετρου, το 79% των Ελλήνων (και το 47% των Κυπρίων) θεωρεί πως δεν υπάρχουν επαρκή επίπεδα παραγωγής τροφίμων για τον ευρωπαϊκό πληθυσμό σε επίπεδο ΕΕ, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων (ποσοστό 94% – το μεγαλύτερο σε όλη την Ευρώπη) πιστεύει ότι η εθνική παραγωγή τροφίμων δεν είναι επαρκής για να καλύψει τις ανάγκες του πληθυσμού.

Οι παραπάνω φόβοι των Ελλήνων είναι εντελώς αδικαιολόγητοι.

Σύμφωνα με έρευνα της ΠΑΣΕΓΕΣ, η οποία πρόσφατα είδε το φως της δημοσιότητας, η Ελλάδα, ακόμα κι αν κοπούν τελείως οι εισαγωγές τροφίμων (όπως έγινε στην Αργεντινή), δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να πεινάσει. Έτσι, λοιπόν, όπως αναφέρει ο πρόεδρος της ΠΑΣΕΓΕΣ, κ. Τζανέτος Καραμίχας, το ποσοστό αυτάρκειας της χώρας σε μια σειρά βασικών αγροτικών-διατροφικών προϊόντων φυτικής και ζωικής παραγωγής για το 2010, ανήλθε κατά μέσο όρο στο 94% περίπου! Ειδικότερα, από την παραπάνω έρευνα προκύπτει ότι το ποσοστό αυτάρκειας στη φυτική παραγωγή ανέρχεται κατά μέσο όρο περίπου στο 99%, αλλά διαφοροποιείται μεταξύ επιμέρους κατηγοριών προϊόντων, όπως τα δημητριακά, όπου η αυτάρκεια ανέρχεται στο 82% περίπου, με το μικρότερο ποσοστό να καταγράφεται στο μαλακό σιτάρι (32%) και το υψηλότερο στο ρύζι (171 %).

Στο ελαιόλαδο και τις ελιές, τα οποία είναι βασικά είδη διατροφής, η αυτάρκεια εμφανίζει υψηλό ποσοστό, μια και η χώρα παραμένει έντονα εξαγωγική στα δυο αυτά προϊόντα.

Η αυτάρκεια βρώσιμης ελιάς αυξήθηκε κατά το τελευταίο έτος κατά 61,8%, με αποτέλεσμα να καλύπτουμε το 996%(!) της ζήτησης, με το 88,3% όμως να εξάγεται. Στο λάδι η παραγωγή φτάνει επίσημα το 151% της κατανάλωσης. Στο ποσοστό αυτό, όμως, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη και μια τεράστια ποσότητα ατυποποίητου λαδιού που εξάγεται παρανόμως κυρίως σε γειτονικές χώρες, καθώς και ένα μικρό ποσοστό της τάξεως του 4,33% ελαιολάδου που εισάγεται ετησίως, χωρίς κανείς να ξέρει την αιτία.

Συνυπολογίζοντας αυτά τα ποσοστά, θα μπορούσαμε να τροφοδοτούμε με λάδι σχεδόν όλη την Ευρώπη! Φέτος, μάλιστα, παρατηρήθηκε υπερπαραγωγή ελιάς σε Πήλιο και Χαλκιδική, με αποτέλεσμα οι παραγωγοί να μην έχουν τι να κάνουν το προϊόν τους και να το αποθηκεύουν προκειμένου να πιάσουν καλύτερες τιμές μετά από κάποιους μήνες.

Το ψωμί, ψωμάκι;
Στο μαλακό σιτάρι, από το οποίο γίνεται το ψωμί, εισάγουμε ετησίως πάνω από 1.000.000 τόνους αξίας εκατομμυρίων ευρώ, κυρίως από χώρες όπως η Ρωσία, η Γαλλία και η Ουκρανία. Οι εισαγωγές αυτές είναι τελείως άσκοπες και καταστροφικές για την ελληνική Οικονομία – πρόκειται για σιτηρά αμφίβολης ποιότητας, αφού κάποιες ανατολικές χώρες υποχρεούνται βάσει κοινοτικής νομοθεσίας να κάνουν ακόμα και ελέγχους για ίχνη ραδιενέργειας! Είναι χαρακτηριστικό ότι το 1957(!) η Ελλάδα πέτυχε την αυτάρκεια σε μαλακό σιτάρι, με την ποικιλία Γ 38290 που δημιούργησε το Ελληνικό Ινστιτούτο Σιτηρών. Μάλιστα, προς τα τέλη του 1970 υπήρχε πλεόνασμα που διατηρήθηκε μέχρι το 1984!

Έκτοτε αρχίζει ραγδαία μείωση της καλλιέργειας του μαλακού σιταριού, η οποία συνοδεύεται από αντίστοιχη αύξηση της καλλιέργειας του σκληρού. Ως αποτέλεσμα, η Ελλάδα είναι από τότε ελλειμματική σε μαλακό σιτάρι και πλεονασματική σε σκληρό, από το οποίο γίνονται τα ζυμαρικά. Αυτό οφείλεται στην Κοινή Αγροτική Πολιτική της Ε.Ε., η οποία έδωσε ισχυρά κίνητρα στους παραγωγούς σκληρού σιταριού (35 ευρώ το στρέμμα). Δηλαδή μας αύξησαν την παραγωγή μακαρονιών και μάς μείωσαν την παραγωγή ψωμιού, που από την Αρχαιότητα είναι βασικό είδος διατροφής.

Σύμφωνα με στοιχεία του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, τα 2.498.070 στρέμματα (με παραγωγή 649.800 τόνων) που καλλιεργούνταν με σκληρό σιτάρι στην Ελλάδα το 1981, αυξήθηκαν το 2001 σε 7.083.100 στρέμματα (με παραγωγή 1.457.260 τόνων) ενώ, αντίστροφα, τα 7.517.747 στρέμματα (με παραγωγή 2.106.270 τόνων) που καλλιεργούνταν με μαλακό σιτάρι στην Ελλάδα το 1981, μειώθηκαν το 2001 σε 1.682.273 στρέμματα (με παραγωγή 442.060 τόνων). Η τεράστια μείωση της παραγωγής του ελληνικού μαλακού σιταριού και του κριθαριού αύξησε σημαντικά την εισαγωγή τους και οδήγησε σε μεγάλο έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου στο κλάδο των δημητριακών που έφθασε το 2008 τα 365 εκατ. ευρώ, ενώ και το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου στον κλάδο των ζωοτροφών έφθασε την ίδια χρονιά στα 354 εκατ.

Αυτή η ραγδαία ανατροπή συνοδεύτηκε από μετακίνηση του μαλακού σιταριού στα πιο άγονα και του σκληρού στα πιο γόνιμα εδάφη, με αποτέλεσμα τη μείωση της απόδοσης του πρώτου και την υποβάθμιση της ποιότητας του δεύτερου. Συνολικά, η έκταση του σιταριού την τελευταία εικοσαετία έχει μειωθεί κατά 1.650.000 στρέμματα. Μεγάλο τμήμα αυτής της έκτασης βρίσκεται σε υποχρεωτική αγρανάπαυση ή έχει φυτευτεί με ορισμένα είδη δένδρων, όπως ακακίες και καρυδιές, συνεπεία των «πεφωτισμένων» προγραμμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Παρόλα αυτά, η Ελλάδα κατέχει την τέταρτη θέση στην Ευρώπη στην παραγωγή σιτηρών με 9 εκατ. στρέμματα, από τα οποία περίπου τα 6 εκατ. είναι με σκληρό και μαλακό σιτάρι! Μπορεί, λοιπόν, στο μαλακό σιτάρι να είμαστε ελλειμματικοί με μόνο το 1/3 της ζήτησης να παράγεται στην Ελλάδα, αλλά είμαστε πλεονασματικοί όσον αφορά την παραγωγή του σκληρού σιταριού.

Η Ελλάδα παράγει πάνω από 1,1 εκατ. τόνους σκληρό σιτάρι και, σύμφωνα με τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Τσαυτάρη, φέτος είμαστε αυτάρκεις κατά 143%. Η κατανάλωση ανέρχεται περίπου στους 700.000 τόνους. Το υπόλοιπο περίπου 400.000 τόνοι (340.000 τόνοι για το 2011), εξάγεται σε διάφορες χώρες, κυρίως στην Ιταλία. Πολλοί δεν γνωρίζουν ότι διάσημα ζυμαρικά που παράγονται στην Ιταλία γίνονται από ελληνικό σιτάρι.

Αν από τα 4 περίπου εκατ. στρέμματα που καλλιεργούνται με σκληρό σιτάρι (στοιχεία 2011) αφιερώσουμε το 1/3 (δηλαδή εκτάσεις περίπου 1,35 εκατ. στρεμμάτων) για την παραγωγή μαλακού σιταριού, τότε θα έχουμε σχεδόν 2,8 εκατ. καλλιέργειας μαλακού σιταριού, οπότε η παραγωγή του θα διπλασιαστεί. Έτσι, από 450.000 τόνοι που ήταν το 2011, θα φτάσει τους 900.000 και πλέον τόνους. Με λίγα λόγια, θα έχουμε μείωση των εισαγωγών σε μαλακό σιτάρι κατά 50% (περίπου 500.000 τόνοι), με αύξηση της αυτάρκειάς μας σε μαλακό σιτάρι σε πάνω από 62%! Το μαλακό σιτάρι έχει μεγαλύτερη στρεμματική απόδοση (ακόμα και 700 κιλά/ στρέμμα σε αρδευόμενες καλλιέργειες) από το σκληρό (μέχρι 400 κιλά/στρέμμα). Επίσης δεδομένου ότι λόγω επιλεκτικών επιδοτήσεων τα σκληρά σιτάρια καλλιεργούνται στα πιο εύφορα εδάφη, είναι πολύ πιθανό με την καλλιέργεια των μαλακών σιταριών σε αυτά να έχουμε υψηλότερες στρεμματικές αποδόσεις, οπότε το ποσοστό αυτάρκειας σε μαλακό σιτάρι να φτάσει ακόμα και το 80%. Οι εξαγωγές, βέβαια, του σκληρού σιταριού θα μειωθούν (πιθανόν να μηδενιστούν κατά το πρώτο έτος), αλλά με δεδομένο ότι θα παύσουν οι εισαγωγές σκληρού σιταριού (περίπου 53.000 τόνοι) καθώς και οι εξαγωγές μαλακού σιταριού (95.000 τόνοι) που γίνονται ασκόπως, θα εξισορροπήσει το εξωτερικό εμπορικό ισοζύγιο μέσα σε λίγα χρόνια.

Θα μπορέσουμε, λοιπόν, να εξάγουμε ξανά. Αυτό θα ευνοήσει και τους παραγωγούς, αφού θα απολαμβάνουν υψηλότερες τιμές για το προϊόν τους και όχι τις εξευτελιστικές τιμές που δίνουν συχνά οι ξένοι εισαγωγείς. Στην προσπάθειά μας αυτή, καλό είναι να μιμηθούμε τους Βούλγαρους που, αφού πρώτα εξασφάλισαν σιτάρκεια, κάνουν τώρα εξαγωγές μέχρι και 50% της παραγωγής τους.

Αν, ταυτόχρονα με αυτή την προσπάθεια, αρχίσουν και προγράμματα καλλιέργειας και άλλων ξεχα¬σμένων σιτηρών, όπως η σίκαλη, το κριθάρι και η ζέα, τα οποία παράγουν υπέροχα και απείρως πιο θρεπτικά ψωμιά, είναι κάτι πα¬ραπάνω από βέβαιο ότι οι “Ελληνες όχι απλά δεν θα πεινάσουν, αλλά θα τρώνε και τις πιο υγιεινές τροφές που υπάρχουν.


Η χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας
Στα εσπεριδοειδή, τη μεγαλύτερη αυτάρκεια κατέχουν τα πορτοκάλια με ποσοστό 167%, ενώ στα λεμόνια η αυτάρκεια περιορίζεται στο 63%. Αλλά και στα υπόλοιπα φρούτα η αυτάρκεια παραμένει υψηλή (128%). Αντί, λοιπόν, να τρώμε μπανάνες, ανανάδες και παπάγια(;), είναι προτιμότερο να στραφούμε στα ελληνικά φρούτα, τα οποία είναι απεί¬ρως πιο θρεπτικά και, ευτυχώς, δεν πρόκει¬ται να μας λείψουν ποτέ. Είναι ενδεικτικό ότι στο ροδάκινο η Ελλάδα κατέχει πάνω από 60% των εξαγωγών παγκοσμίως! Επιπλέον, υπάρχουν και φρούτα ανεκμετάλλευτα, τα οποία δεν είναι ευρέως γνωστά, όπως το κορόμηλο, το άγριο βατόμουρο, το άγριο αχλάδι (αγκορτσιά), το τσάπουρνο, το μούρο κ.α., που σαπίζουν κάθε χρόνο στα χωριά μας.

Έλλειψη παρατηρείται στη ζάχαρη, με την εγχώρια παρα¬γωγή να καλύπτει μόνο το 14,3% των αναγκών, που υπολο¬γίζονται στους 320.000 τόνους. Ενώ ως το 2005 η ελληνική ζάχαρη εξασφάλιζε κερδοφορία, το 2006 υπογράφηκε η ταφόπλακά της, όταν η Ελλάδα συμφώνησε με την ΕΕ να πα¬ράγει σχεδόν τη μισή παραγωγή από τις ανάγκες της και να πάει σε εισαγωγές! Η ΕΕ έλαβε απόφαση για μείωση της πα-ραγωγής ζάχαρης από τις χώρες-μέλη της κατά 50%, με το σκεπτικό ότι η αγορά ζάχαρης από ζαχαροκάλαμο από τρί¬τες χώρες, αντί για ζαχαρότευτλο, συνέφερε περισσότερο, ώ¬στε να διευκολυνθούν οι εξαγωγές βιομηχανικών προϊόντων στις ζαχαροπαραγωγούς Βραζιλία και Ινδία. Η Ελλάδα υπέ¬γραψε να της δοθεί ποσόστωση 158.000 τόνους από την ΕΕ και -ανεπαρκή- αντισταθμιστικά οφέλη, μολονότι ως χώρα ήμασταν αυτάρκεις και πραγματοποιούσαμε και εξαγωγές. Ορισμένοι παραγωγοί αποζημιώθηκαν και στράφηκαν σε άλλες καλλιέργειες.

Η κατάσταση επιδεινώθηκε με το κλείσιμο πολλών εργο¬στασίων της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης, λόγω κακο¬διαχείρισης. Με δεδομένο, βέβαια, ότι η ζάχαρη δεν είναι είδος πρώτης ανάγκης, αλλά και με την καλλιέργεια στέβιας, η οποία έχει έως 300 φορές μεγαλύτερη γλυκαντική δράση, σε μια πιθανή παύση των εισαγωγών δεν αναμένεται να αν¬τιμετωπίσει η χώρα σοβαρό πρόβλημα.

Πολύ χαμηλή αυτάρκεια διαπιστώνεται στην κατηγορία των οσπρίων, με ποσοστό που κυμαίνεται στο 39%. Συγκεκριμένα, παράγουμε περίπου 8.000 τόνους φακές και εισάγουμε ακόμα 10.000 τόνους, κυρίως από Τουρκία, προκειμένου να καλύψουμε την εγχώρια ζήτηση. Αντίστοιχο πρόβλημα υπάρχει και στα φασόλια: καταναλώνουμε 35.000 τό¬νους, εκ των οποίων οι 25.000 τόνοι είναι εισαγωγής. Σημειωτέον ότι το 1981 η ετή¬σια παραγωγή φασολιών ήταν 31.500 τόνοι!

Το πρόβλημα αυτό θα μπορούσε να λυθεί εύκολα, με μια αναδιάταξη της πα¬ραγωγής, ακόμα και με επιδότηση, ώστε σε εκτάσεις που καλλιεργούνται σήμερα άλλα προϊόντα, π.χ. ρύζι (στο οποίο εί¬μαστε πλεονασματικοί), να καλλιεργηθούν όσπρια, πολλά από τα οποία, όπως τα ρεβύθια ή τα μαυρομάτικα φασόλια, έχουν και μικρότερες ανάγκες σε νερό. Και στις πατάτες υπάρχει αυτάρκεια κατά 82%, με μόνιμη μάστιγα όμως τις «ελληνοποιήσεις» πατάτας από Αίγυπτο, αλλά και τις άσκοπες εισαγωγές κατεψυγμένης πατάτας από χώρες όπως οι ΗΠΑ, επειδή δήθεν τηγανίζεται πιο εύκολα.

Η ελληνική αμπελουργία είναι επίσης σε πολύ καλό επί¬πεδο, αφού στα επιτραπέζια σταφύλια (αυτάρκεια 133,45%) έχουμε πλεόνασμα, δηλαδή μπορούμε άφοβα να κάνουμε εξαγωγές, χωρίς να μας λείψουν ποτέ. Σύμφωνα με στοιχεία του Οργανισμού Προώθησης Εξαγωγών, η Ελλάδα παράγει έως 5 εκατ. λίτρα κρασί ετησίως και καταναλώνει μόλις 3 εκατ. λίτρα, ενώ το 2011 εξήγαγε κρασί αξίας 57 εκατ. ευρώ. Παρόλο που το ελληνικό κρασί αρκεί να καλύψει τις ανάγκες των Ελλήνων, το 2010 πραγματοποιήθηκαν εισαγωγές σε αξία 12 εκατ. ευρώ, καθώς οι “Ελληνες φαίνεται ότι δεν προ¬τιμούν μόνο τα ελληνικά κρασιά.

Αναφέρεται ότι μπορεί το κρασί να καλύπτει τις ανάγκες των Ελλήνων καταναλωτών, αλλά αυτοί δείχνουν ιδιαίτερη προτίμηση στο ουίσκι (το ουίσκι καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος κατανάλωσης ποτών, καταλαμβάνοντας ποσοστό πε¬ρίπου 42% το 2010, σύμφωνα με έρευνα της ICAP), το οποίο βεβαίως εισάγεται. Ταυτόχρονα διαθέτουμε και μια πολύ ση¬μαντική (μικρότερη, βέβαια, από το παρελθόν) παραγωγή σταφίδας (σουλτανίνα και κορινθιακή) άνω των 50.000 τόνων ετησίως, η οποία υπερεπαρκεί για τις ανάγκες μας (αυτάρκεια 274,8%) και μας καθιστά ικανούς για εξαγωγές. Στο μέλι, επίσης, καταγράφεται ποσοστό αυτάρκειας της τάξεως 92%.

Αρνάκι άσπρο και παχύ
Όπως υποστηρίζουν οι θιασώτες της ελληνικής τροφοεξάρ¬τησης, το βασικό πρόβλημα της χώρας, ως προς την αυτάρκεια, είναι κυρίως η ζωική παραγωγή. Αυτό, όμως, είναι ένας μύθος – ή, μάλλον, μια μισή αλήθεια. Το ποσοστό αυτάρκειας στη ζωική παραγωγή-αλιεία ανέρχεται, κατά μέσο όρο, περίπου στο 76,11%, αλλά διαφοροποιείται μεταξύ επιμέρους κατηγοριών προϊόντων, όπως το κρέας, όπου η αυτάρκεια ανέρχεται στο 56% περίπου, με το μικρότερο ποσο¬στό να καταγράφεται στο βόειο κρέας (13%) και το υψηλό¬τερο στο αιγοπρόβειο κρέας (94%). Είναι χαρακτηριστικό ότι, από τους 158.000 τόνους που καταναλώνουμε ετησίως σε μοσχαρίσιο κρέας, στην Ελλάδα παράγουμε μόλις τους 20.000 τόνους. Στο χοιρινό κρέας η κατάσταση είναι λίγο καλύτερη, αφού από τους 290.000 τόνους που καταναλώ¬νουμε,παράγουμε μόνο τους 111.000, δηλαδή το 38%.

Η έλλειψη αυτή σε μοσχαρίσιο και χοίρειο κρέας είναι αποτέλεσμα της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής της Ε.Ε. Χα¬ρακτηριστικό είναι ότι πριν το 1980, δηλαδή πριν μπούμε στην τότε ΕΟΚ, η Ελλάδα είχε φτάσει σε αυτάρκεια στο χοι¬ρινό κρέας 84%, στο μοσχαρίσιο σε 66%, ενώ το αιγοπρόβειο κρέας ήταν στα σημερινά επίπεδα αυτάρκειας – περί¬που 94%. Γιατί, όμως, ενώ είμαστε ελλειμματικοί σε βόειο κρέας, συνεχίζουμε να το καταναλώνουμε, σκορπώντας εκα¬τομμύρια ευρώ στο εξωτερικό;

Η Ελλάδα μεταπολεμικά σχεδόν υποχρεώθηκε να κατανα¬λώνει μοσχαρίσιο κρέας, με τη λογική ότι είναι πιο ογκώδες ζώο, με μεγαλύτερη γαλακτοπαραγωγή σε σχέση με τα αιγο¬πρόβατα, και άρα είναι πιο συμφέρον για την Ελλάδα. Χαρα¬κτηριστικό είναι ότι εισήχθησαν και νέες φυλές βοοειδών από βορειο-ευρωπαΐκές χώρες (π.χ. Ελβετία, Βέλγιο), ακόμα και από Αμερική, εκτοπίζοντας εγχώριες φυλές βοοειδών, όπως η ελληνική βραχυκερατική φυλή, που απαντάται στις Πρέσπες, αλλά και άλλες φυλές, όπως οι αγελάδες Κατερίνης, Τήνου και Κέας στις Κυκλάδες, Ζακύνθου, Συκιάς στη Χαλ¬κιδική, Κύμης, Φλώρινας, οι σαρακατσάνικες και οι αγελάδες Γλώσσας Σκοπέλου. Οι εγχώριες αυτές φυλές έχουν μικρότερο μέγεθος, αλλά μέσω της γενετικής επιλογής είχαν προσαρμο¬στεί πλήρως στις ελληνικές εδαφοκλιματικές συνθήκες. Το ίδιο συνέβη και με τον ελληνικό βούβαλο, που κάποτε κατέ¬κλυζε τους υδροβιότοπους της βόρειας Ελλάδας και ο πληθυσμός του έφτασε τα όρια της εξαφάνισης τη δεκαετία του ’90. Τα τελευταία χρόνια, γίνεται μια σημαντική προσπάθεια ανά¬καμψης του αριθμού των βουβαλιών, η οποία έχει φέρει απο-τελέσματα στην περιοχή της Κερκίνης στον νομό Σερρών.

Με επιδοτήσεις της Ε.Ε. εξαφανίστηκαν οι εγχώριες ράτσες βοοειδών και ενισχύθηκε η εκτροφή βοοειδών έναντι της αιγοπροβατοτροφίας και άλλων παραδοσιακών μορφών κτηνο¬τροφίας, απείρως πιο αποδοτικών, όπως η κονικλοτροφία.Αυτό ήταν ένα ολέθριο σφάλμα, καθώς τα αιγοπρόβατα είναι ιδανικά για τη μορφολογία του ελληνικού εδάφους που έχει ορεινές και ημιορεινές εκτάσεις, σε αντίθεση με τα βοοειδή και κυρίως τις εισαγόμενες ράτσες, που θέλουν ανοιχτές πε¬διάδες (τύπου Ολλανδίας). Ταυτόχρονα, έγινε συνήθεια στον Έλληνα η κατανάλωση μοσχαρίσιου κρέατος, κάτι που δεν συνέβαινε σε τέτοια έκταση κατά το παρελθόν. Το μοσχαρίσιο κρέας δεν πλεονεκτεί σε θρεπτικά συστατικά, έναντι του αι¬γοπρόβειου, ενώ αν λάβουμε υπόψη και τις σύγχρονες συν¬θήκες εντατικής εκτροφής των βοοειδών (αντιβιοτικά, μεταλ¬λαγμένες ζωοτροφές, ενσταυλισμός σχεδόν καθόλη τη διάρ¬κεια του έτους), το μοσχαρίσιο κρέας είναι μάλλον επιβαρυ¬μένο και κακής ποιότητας. Αντίθετα, το αιγοπρόβειο κρέας και κάποιες εγχώριες φυλές βοοειδών προέρχονται στην πλειοψηφία τους από κοπάδια ζώων που βόσκουν τον περισσό¬τερο χρόνο ελεύθερα σε ορεινές ή ημιορεινές περιοχές, εκμε¬ταλλευόμενα πλήρως την πλούσια ελληνική χλωρίδα.

Στο αιγοπρόβειο κρέας είμαστε σχεδόν αυτάρκεις, αφού σύμφωνα με στοιχεία για το 2009 η Ελλάδα διαθέτει περίπου 8,9 εκατ. πρόβατα και 4,8 εκατ. κατσίκια, δηλαδή αντιστοι¬χούν περίπου ένα πρόβατο και μισή κατσίκα για κάθε Έλ¬ληνα. Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Πανελλήνιας Ένωσης Κτηνοτροφών, κ. Δημήτρη Καμπούρη, «Σε ένα με δύο χρόνια, μπορούμε να έχουμε 20 εκατ. αιγοπρόβατα. Αυτό για την Οι¬κονομία σημαίνει διπλάσια παραγωγή κρέατος και γάλα¬κτος, μείωση των εισαγωγών, αύξηση των εξαγωγών και αύ¬ξηση των θέσεων εργασίας. Η αύξηση του ζωικού κεφαλαίου μπορεί να γίνει με ελάχιστα οικονομικά κίνητρα. Τα αρνιά και τα κατσίκια πωλούνται κυρίως το Πάσχα. Αν για μία- δύο χρονιές δεν δώσουμε τα θηλυκά στους εμπόρους, τότε τα ζώα θα διπλασιαστούν».

Σημαντικός τομέας είναι και η πτηνοτροφία, στην οποία είμαστε αυτάρκεις κατά 85% στο κρέας και κατά 91% στα αυγά.Ιδιαίτερα για τα αυγά, υπάρχει τόση παραγωγή, ώστε το 2011 οι εξαγωγές αυξήθηκαν κατά. 2134%!

Στη δε αλιεία το ποσοστό αυτάρκειας, χωρίς να υπολογί¬σουμε τις ιχθυοκαλλιέργειες, αγγίζει περίπου το 125,6%, με πάνω από 160.000 τόνους ψαριών τον χρόνο. Μαζί με τις ι¬χθυοκαλλιέργειες (120.000 τόνοι), το ποσοστό σε αυτάρκεια των αλιευμάτων φτάνει το 221,3%! Μια πιθανή, λοιπόν, παύση των εισαγωγών κρέατος μάλλον καλό θα έκανε στη χώρα, αφού θα επανερχόμασταν στη μεσογειακή διατροφή, μειώνοντας την κατανάλωση κόκκινου κρέατος, η οποία μα¬κροπρόθεσμα έχει και επιπτώσεις στην υγεία και θεωρείται υπεύθυνη για την εκδήλωση πολλών μορφών καρκίνου (π.χ. στομάχου ή παχέως εντέρου). Μεσούσης της κρίσης, ο μέσος Έλληνας καταναλώνει ετησίως 100 κιλά κόκκινου κρέατος – γεγονός που τον κατατάσσει στην 7η θέση παγκοσμίως, ξεπερνώντας Αμερικανούς, Καναδούς και Γερμανούς!

Στην κατηγορία των γαλακτοκομικών-τυροκομικών προϊό¬ντων, η φέτα -με ποσοστό αυτάρκειας 147%- περίπου υπερ¬βαίνει τον μέσο όρο της κατηγορίας, ο οποίος κυμαίνεται στο 80%. Γενικότερα στο γάλα, η Ελλάδα κατά το παρελθόν ήταν πλεονασματική. Σήμερα είναι ελλειμματική, αφού η παρα¬γωγή αγελαδινού γάλακτος κυμαίνεται στους 638 χιλιάδες τόνους, καλύπτοντας μόνο το 58,2% της ζήτησης (στοιχεία ΕΛΟΓΑΚ 2011). Βέβαια, στο αιγοπρόβειο γάλα που έχει καιμεγαλύτερη θρεπτική αξία, είμαστε σχεδόν αυτάρκεις, με πα¬ραγωγή που καλύπτει το 98% της ζήτησης. Αυτό που δε γνωρίζει ο πολύς κόσμος είναι ότι η σχετικά μειωμένη παραγωγή γάλακτος δεν οφείλεται στη μη παραγωγικότητα της ελληνικής κτηνοτροφίας αλλά στο καθεστώς των ποσοστώσεων που επέβαλε η ΕΕ. Μέχρι τις αρχές του 2000, η χώρα πλήρωνε πρόστιμα στην ΕΕ, επειδή οι παραγόμενες ποσότητες γάλακτος ήταν υψηλότερες από το πλαφόν που είχε δέσει αυθαίρετα η ΕΕ – κι αυτό διότι δεν είναι αναλογικές ούτε με τον πληθυσμό, ούτε με το ζωικό κεφάλαιο κάθε χώρας.

Το 1996 γαλακτοπαραγωγοί νομοί, όπως η Φλώρινα, πλήρωσαν πρόστιμα, επειδή η ποσόστωση ήταν 47.000 τόνοι και οι κτηνοτρόφοι παρήγαγαν 55.000 τόνους. Το 1999 η χώρα πλήρωσε συνολικά 2,5 δισ. δραχμές πρόστιμο, επειδή είχε παραγωγή 22.000 τόνους μεγαλύτερη από την ποσόστωση. Ταυτόχρονα, ενώ μας επέβαλαν χαμηλή παραγωγή, εισήγαμε χιλιάδες τόνους συμπυκνωμένου γάλακτος από Ολλανδία και Γερμανία, πετώντας εκατομμύρια ευρώ στο εξωτερικό. Το καθεστώς αυτό, σε συνδυασμό με την αύξηση των τιμών των ζωοτροφών και την έλλειψη στήριξης από την πολιτεία, αποθάρρυνε πολλούς κτηνοτρόφους, με αποτέλεσμα την τελευταία δεκαετία να εγκαταλείψουν το επάγγελμά τους το 63,5% των κτηνοτρόφων. Έτσι σήμερα, αν και έχουν αυξηθεί οι ποσοστώσεις από 650.000 τόνους κατά το παρελθόν, σε 861.000 τόνους, η παραγωγή έχει μειωθεί στο ελάχιστο.

Αν, λοιπόν, παύσουν οι εισαγωγές στο αγελαδινό γάλα, θα παρατηρηθεί μια πρόσκαιρη έλλειψη, η οποία όμως μπορεί να αναπληρωθεί εύκολα αν μάθουμε να καταναλώνουμε αιγοπρόβειο γάλα. Αν πάρουμε μια ποσότητα αιγοπρόβειου γάλακτος (που έχει μεγαλύτερη θρεπτική αξία από το αγελαδινό) από την παραγωγή φέτας και την αξιοποιήσουμε για την κατανάλωση ως νωπό γάλα, είναι σίγουρο ότι δεν θα υπάρξει έλλειψη στην αγορά. Και αν δοθούν τα λεφτά που ξοδεύονται στις εισαγωγές συμπυκνωμένου γάλακτος αμφίβολης θρεπτικής αξίας στους Έλληνες παραγωγούς, θα αυξηθεί το ζωικό κεφάλαιο και σύντομα θα δημιουργηθεί υπερεπάρκεια σε γάλα και γαλακτοκομικά προϊόντα.

Η Ελλάδα «υπερδύναμη» τροφίμων
Σύμφωνα με τη Στατιστική Υπηρεσία (στοιχεία 2009), η Ελλάδα καλλιεργεί 32.693 χιλιάδες στρέμματα, από τα 37.324 χιλιάδες στρέμματα (25% της έκτασής μας) που είναι η συνολική καλλιεργήσιμη έκτασή μας, δηλαδή καλλιεργείται περίπου το 87,6% των καλλιεργήσιμων εκτάσεων. Τα υπόλοιπα 4.631 χιλιάδες στρέμματα είναι αναξιοποίητα, αφού βρίσκονται σε αγρανάπαυση, η οποία μάλιστα είναι και συμφέρουσα, αφού είναι επιδοτούμενη από την ΕΕ. Στον αριθμό αυτό μπορούν να προστεθούν και εκατομμύρια άλλα στρέμματα ανά την επικράτεια, τα οποία έχουν εγκαταληφθεί εδώ και δεκαετίες, και έχουν μετατραπεί σε λιβαδικές, θαμνώδεις ή και δασώδεις εκτάσεις. Σε πολλούς νομούς, όπως στον νομό Σερρών, η εγκατάλειψη είναι τόσο μεγάλη, που αγγίζει ποσοστά πάνω από το 40%!

Αυτές οι χαμένες αγροτικές εκτάσεις βρίσκονται στα βοσκοτόπια και στα βουνά (43% της έκτασης), και σε μικρότερο ποσοστό στα δάση (21% της ελληνικής γης). Επειδή τα δάση δεν πρέπει να μειωθούν για χάρη της γεωργίας, θα μπορούσαμε να καλλιεργήσουμε μέρος από τις χορτολιβαδικές εκτάσεις, πολλές από τις οποίες κάποτε ήταν χωράφια και μάλιστα πολύ εύφορα. Με καλλιέργεια μόνο στο 1/4 της έκτασης της Ελλάδας, η χώρα είναι σχεδόν αυτάρκης. Αν διπλασιάζαμε τις καλλιεργούμενες εκτάσεις, φτάνοντας στο 50% της ελληνικής γης, θα μπορούσαμε να θρέψουμε τουλάχιστον διπλάσιο πληθυσμό ή, αλλιώς, να τροφοδοτούμε εξ ολοκλήρου χώρες με παραπλήσιο πληθυσμό, όπως η Πορτογαλία.

Το επιχείρημα ότι δεν μπορούμε να καλλιεργήσουμε σε ορεινές ή και ημιορεινές περιοχές είναι αστείο, αφού κάποιες καλλιέργειες, όπως τα αρωματικά φυτά, πολλά από τα οπωροκηπευτικά, δενδρώδεις καλλιέργειες, όπως οι καστανιές, οι κερασιές, οι φουντουκιές, οι καρυδιές κ.ά. αναπτύσσονται καλύτερα σε υψηλό υψόμετρο και σε επικλινή εδάφη.

Το βασικό πρόβλημα της ελληνικής γεωργίας είναι η μείωση του αγροτικού πληθυσμού, με άμεση συνέπεια την υποβάθμιση πρώην αγροτικών εκτάσεων. Για να μεταβληθεί αυτή η κατάσταση απαιτούνται σοβαρά κίνητρα για τους νέους. Θα πρέπει να γίνει όχι ενοικίαση εκτάσεων, όπως προωθεί το Υπουργείο και πρόσφατα η εκκλησία, αλλά πλήρης απαλλοτρίωση και «χάρισμα» γης σε άτομα, με την αυστηρή προϋπόθεση οι εκτάσεις αυτές να χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για αγροτικούς σκοπούς. Ο αγρότης, για να είναι αποδοτικός και να παραμείνει στο επάγγελμα, πρέπει να έχει ιδιόκτητη γη και όχι ενοικιαζόμενη. Με πάνω από ένα εκατομμύριο επίσημα ανέργους, σκεφτείτε τι ώθηση δα έδινε στον γερασμένο αγροτικό κόσμο, αν μόνο μισό εκατομμύριο νέοι, αντί να σκέφτονται τη φυγή, στρέφονταν στη γεωργία.

Με μόνο 300.000 κατά κύριο επάγγελμα αγρότες σήμερα (και περίπου 2 εκατ. που δηλώνουν συμπληρωματικό εισόδημα), με άλλο μισό εκατομμύριο, θα είχαμε αύξηση κατά 266% τουλάχιστον του αγροτικού πληθυσμού, ενώ η ποιοτική διαφορά θα ήταν ασύγκριτη, αφού στη γεωργία θα έμπαινε ανθρώπινο δυναμικό μικρής ηλικίας και μορφωμένο, προάγοντας την επιχειρηματικότητα και την καινοτομία.

Μην ξεχνάμε ότι, μόλις 50 χρόνια πριν (1961), στην Ελλάδα οι αγρότες αντιπροσώπευαν το 53% του πληθυσμού!
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, επιτάχθηκαν και απαλλοτριώθηκαν σχεδόν 10 εκατ. στρέμματα καλλιεργήσιμων εκτάσεων σε όλη τη χώρα και διατέθηκαν για την αποκατάσταση προσφύγων και γηγενών. Η διανομή της γης είχε ως αποτέλεσμα να καλλιεργηθούν εδάφη που πρώτα χρησιμοποιούνταν ως βοσκές ή έμεναν ακαλλιέργητα και να αυξηθεί σημαντικά η παραγωγή, ιδιαίτερα των σιτηρών, στα οποία ένα ποσοστό 93% της αύξησης προήλθε από τις περιοχές στις οποίες η γη διανεμήθηκε στους ακτήμονες. Στην Μακεδονία, στη Θεσσαλία και στην Ήπειρο, οι εκτάσεις που καλλιεργήθηκαν με σιτηρά διπλασιάστηκαν από το 1915 έως το 1932!

Παράλληλα πρέπει να γίνουν προγράμματα ολοκληρωμένης διαχείρισης, στα οποία η ανάγκη σε ζωοτροφές, λιπάσματα, νερό, ακόμα και ενέργεια, να καλύπτεται από την ίδια την αγροτική επιχείρηση. Η χρήση των οργανικών υπολειμμάτων των ζώων, αλλά και χορταριού σε αποσύνθεση για λίπασμα, η επιδότηση των κτηνοτροφών για καλλιέργεια των ζωοτροφών που χρειάζονται, η δημιουργία συστημάτων συλλογής βρόχινου νερού, αλλά και η επέκταση των προγραμμάτων φιλικής για το περιβάλλον ενέργειας (π.χ. φωτοβολταϊκά) σε κάθε ιδιόκτητη φάρμα, θα απάλλασσε πολλούς αγρότες από ένα μεγάλο τμήμα του κόστους παραγωγής. Επιπλέον, απαιτείται μείωση της τιμής του αγροτικού πετρελαίου, αλλά και μια καθετοποιημένη παραγωγή με πλήρη επιδότηση μεταποιητικών μονάδων κοντά στα χωράφια, ώστε ο κόσμος να παραμείνει στην επαρχία και το κέρδος από το προϊόν να το απολαμβάνει ο παραγωγός και όχι οι μεσάζοντες.

Ένας ακόμα τομέας ανάπτυξης είναι και η εκτατική μορφή κτηνοτροφίας. Η Ελλάδα διαθέτει λιβάδια σε ποσοστό 35% του εδάφους της, τη στιγμή που στην Ιταλία είναι το 15%, στην Πορτογαλία το 16% και στην Ισπανία το 24%. Στα λιβάδια αυτά μπορούν να βόσκουν κατά το μεγαλύτερο διάστημα του έτους αιγοπρόβατα ή και εγχώριες φυλές βοοειδών και χοίρων, χωρίς να έχουν καμία ανάγκη για ζωοτροφές. Ειδικά για τα αιγοπρόβατα, θα μπορούσαμε να μετατραπούμε σε Νέα Ζηλανδία, αφού η ημιορεινή φύση της χώρας είναι ιδανική για την ανάπτυξή τους, ενώ οι ήπιες κλιματολογικές συνθήκες δεν απαιτούν ενσταυλισμό, παρά μόνο για λίγους μήνες κατά τη διάρκεια του έτους. Αυτό θα μείωνε τις τεράστιες εισαγωγές ζωοτροφών, ενώ θα έδινε ένα κρέας εξαιρετικής ποιότητας. Σύμφωνα με τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης, η αξιοποίηση των βοσκοτόπων στην Ελλάδα μπορεί να αποφέρει 4,5 δισ. ευρώ ετησίως!

Ένας ακόμα αναξιοποίητος πλούτος είναι και η αλιεία. Η Ελλάδα, με τα 15.000 χιλιόμετρα ακτογραμμών, τα 300 θαλάσσια είδη, τα ποτάμια (ο Αλιάκμονας έχει 33 είδη ψαριών και ο Αξιός 36), τις λίμνες, τους εκατοντάδες κόλπους, καθώς και τα 3.000 νησιά, είναι ένα φυσικό ιχθυοτροφείο. Ήδη η χώρα διαθέτει τον μεγαλύτερο αλιευτικό στόλο στην Ε.Ε.
Ταυτόχρονα, μπορούν να αναπτυχθούν και οι υδατοκαλλιέργειες. Σύμφωνα με έρευνες Καναδών επιστημόνων που διεξήχθησαν για την Google Earth, από τους 21.200 περίπου κλωβούς ιχθυοτροφείων που βρίσκονται στη Μεσόγειο (δορυφορικές εικόνες), οι μισοί περίπου (49%) βρίσκονται στη χώρα μας, με αποτέλεσμα να υποεκτιμούμε τη συνολική παραγωγή ψαριών ιχθυοκαλλιέργειας κατά τουλάχιστον 30%! Η Ελλάδα με μόνο ελάχιστα ιχθυοτροφεία, σε σχέση με αυτά που θα μπορούσε να έχει, παράγει το 60% της συνολικής παραγωγής σε συναγρίδα και λαβράκι που εκτρέφονται στην Ε.Ε. και σχεδόν τη μισή από την παγκόσμια παραγωγή!

Αναπτυξιακές προοπτικές
Η χώρα θα έπρεπε εδώ και δεκαετίες να επενδύσει όχι μόνο στη διατροφική της αυτάρκεια, κάτι που ήδη υφίσταται παρόλη την γεωργοκτόνα πολιτική των τελευταίων ετών, αλλά και στην εξάρτηση σε τρόφιμα άλλων χωρών από εμάς, ώστε σε μια πιθανή κρίση να έχουμε συμμάχους τους εμπορικούς μας εταίρους.

Ο φιλότιμος Έλληνας αγρότης, που κατάφερε εδώ και αιώνες να θρέψει τον ελληνικό πληθυσμό, ακόμα και σε αντίξοες συνθήκες, είναι σίγουρο ότι και τώρα θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και θα καταφέρει να θρέψει τους Έλληνες. Παρόλα αυτά, όμως, η αυτάρκεια σε τρόφιμα απαιτεί συντονισμένη δράση όλων – από τους κρατικούς φορείς και τις αρμόδιες υπηρεσίες, μέχρι τον τελευταίο καταναλωτή, ο οποίος θα πρέπει να αποκτήσει εθνική συνείδηση και να πάψει να καταναλώνει εισαγόμενα, κυρίως τυποποιημένα τρόφιμα αμφίβολης ποιότητας, που ενισχύουν παραγωγούς και οικονομίες άλλων κρατών. Ακόμα και αν οι τιμές των ελληνικών προϊόντων είναι υψηλότερες, θα πρέπει να στηρίξουμε τον αγώνα και τον μόχθο του Έλληνα γεωργού. Η επιστροφή στη μεσογειακή διατροφή, που όλοι αναφέρουν αλλά κανείς δεν εφαρμόζει, είναι αυτή που θα μας προστατεύσει σε πιθανή παύση των εισαγωγών.

Η Ελλάδα δεν είναι απλά μια πλούσια χώρα, αλλά μια κοιμισμένη υπερδύναμη, η οποία θα πρέπει να κάποτε να ξυπνήσει και να ορθοποδήσει, πάντα στηριγμένη στα δικά της πόδια. Με δεδομένη την παγκόσμια αύξηση του πληθυσμού, τα τρόφιμα είναι ένας τομέας ζωτικής σημασίας, που μελλοντικά θα αποτελέσει παγκοσμίως τη μέγιστη προτεραιότητα για κάθε κράτος, αλλά και το υπ’ αριθμόν ένα μέσο άσκησης εξωτερικής πολιτικής. Η αυτονομία στα τρόφιμα είναι η μόνη λύση για την επίτευξη της ελευθερίας των λαών, αλλά και της εθνικής ανεξαρτησίας, αφού η χειρότερη μορφή εξάρτησης είναι εκείνη της διατροφής του πληθυσμού.

Γίνεται, λοιπόν, σαφές γιατί η παγκοσμιοποίηση, το καπιταλιστικό σύστημα, αλλά και οι πολιτικές της Ε.Ε., του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου και της Παγκόσμιας Τράπεζας χτύπησαν αρχικά την αυτάρκεια σε τρόφιμα των κρατών. Δυστυχώς, είναι πολλοί αυτοί που δεν μας θέλουν ελεύθερους.

Tου Νίκου Παπαδόπουλου
Πτυχιούχος του Τμήματος Επιστήμης και Τεχνολογίας Τροφίμων του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Marc Pierini 

Μέχρι προσφάτως, η Τουρκία είχε προσπαθήσει να διαχειριστεί κάποιου είδους σχέση με το αυτοαποκαλούμενο Ισλαμικό Κράτος. Αλλά η Άγκυρα έχει μόλις προχωρήσει σε μια δραστική προσαρμογή της πολιτικής της προς το Ισλαμικό Κράτος. Ποιες είναι οι επιπτώσεις αυτής της μεταστροφής για την χώρα και για τους δυτικούς της συμμάχους;

Πριν από ένα χρόνο, 46 Τούρκοι όμηροι που κρατούνταν από το Ισλαμικό Κράτος για περισσότερες από εκατό ημέρες, απελευθερώθηκαν μετά από μια μυστική επιχείρηση  (βλέπε διαπραγμάτευση). Στη συνέχεια, η Τουρκία έπαιξε έναν πιο διακριτικό ρόλο στην συμμαχία κατά του Ισλαμικού Κράτους, από αυτή που θα εγγυόταν η γεωγραφική θέση της χώρας και η στρατιωτική της ισχύς.

Ως αποτέλεσμα, οι αεροπορικές επιθέσεις προς υποστήριξη εκείνων που πολεμούσαν κατά του Ισλαμικού Κράτους στο έδαφος –κυρίως ο ένοπλος βραχίονας των Κούρδων της Συρίας, τις Μονάδες Λαϊκής Προστασίας (YPG)- αντιμετώπισαν σοβαρά εμπόδια. Η πολεμική αεροπορία των ΗΠΑ, στην οποία η Τουρκία είχε αρνηθεί την χρήση των αεροπορικών βάσεων, έπρεπε να εμπλακεί με assets που δεν είναι επαρκώς προσαρμοσμένα στον τύπο της μάχης που λαμβάνει χώρα, όπως είναι οι στρατηγικοί  βομβαρδισμοί αντί των αεροσκαφών στενής υποστήριξης στην μάχη για την συριακή πόλη Kobane.

Αυτή την άνοιξη, οι στρατιωτικές επιτυχίες των Κούρδων της Συρίας στην αντιμετώπιση του Ισλαμικού Κράτους (με την αεροπορική στήριξη των ΗΠΑ), ιδιαίτερα η κατάληψη του περάσματος των συνόρων μεταξύ Συρίας και Τουρκίας (Tell Abyad), ανησύχησε την Άγκυρα ότι τα σύνορά της με την Συρία θα μπορούσαν σε μεγάλο βαθμό να ελέγχονται από την YPG, από την τουρκική επαρχία Χατάι στα δυτικά μέχρι τον ποταμό Τίγρη στα ανατολικά.

Επιπλέον, οι νίκες των Κούρδων της Συρίας ήλθαν μετά από αυτές των ιρακινών Κούρδων και την ίδια στιγμή που οι Κούρδοι της Τουρκίας έμπαιναν στην τουρκική βουλή ως ένα κόμμα –το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα (HDP)- για πρώτη φορά.

Για τον Τούρκο πρόεδρο Recep Tayyip Erdogan, ο οποίος ως πρωθυπουργός είχε ξεκινήσει θαρραλέα μια διαδικασία ειρήνευσης με την κουρδική ηγεσία, ενώ ακόμη άρχισε να προωθεί τη βελτίωση των οικονομικών σχέσεων με τους ιρακινούς Κούρδους, ξαφνικά άλλαξαν οι συνθήκες. Οι Κούρδοι της Τουρκίας έγιναν οι βασικοί πολιτικοί αμφισβητίες του στο εσωτερικό, ενώ οι Κούρδοι στο Ιράκ και στη Συρία, μετακινούνταν πιο κοντά προς το όνειρό τους για ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν.

Τώρα, η Τουρκία έχει κάνει μια θεαματική αλλαγή πολιτικής προς το Ισλαμικό Κράτος, επιτρέποντας στις δυνάμεις της συμμαχίας να χρησιμοποιούν τις νοτιοανατολικές αεροπορικές βάσεις της χώρας. Αυτό είναι στα αλήθεια ένα game changer: θα επιτρέψει στη συμμαχία να αρνηθεί στο Ισλαμικό Κράτος την εύκολη πρόσβαση στα τουρκικά σύνορα, τη μόνη δίοδο της οργάνωσης στον κόσμο, μέσω της οποίας μεταφέρει πυρομαχικά, τζιχαντιστές και λαθραίο πετρέλαιο.

Η νέα πολιτική της Τουρκίας θα πρέπει να αναλυθεί ως αποτέλεσμα όχι μόνο της ισχυρής επιμονής της αμερικανικής κυβέρνησης αλλά επίσης και της αποφασιστικότητας της Άγκυρας να αποτρέψει τις δυνάμεις της YPG από το να ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος των συριακών συνόρων.

Επιφανειακά τουλάχιστον, η αμερικανό-τουρκική συμφωνία επιτρέπει στην Άγκυρα να ισχυριστεί ότι δημιουργείται μια ελεύθερη ζώνη από το Ισλαμικό κράτος, μεταξύ των συριακών κουρδικών περιοχών Afrin και Kobane. Αυτός ο τομέας θα μπορούσε θεωρητικά να χρησιμεύσει ως ένα ασφαλές καταφύγιο για τους Σύριους που προσπαθούν να φύγουν από την εμπόλεμη πόλη του  Χαλεπίου.

Ωστόσο, η αλλαγή της Τουρκίας δεν σταμάτησε το Ισλαμικό Κράτος. Ταυτόχρονα, η τουρκική κυβέρνηση προχώρησε σε πολλαπλές αεροπορικές επιθέσεις εναντίον της δικής της κουρδικής επανάστασης (εναντίον του ΡΚΚ), το οποίο διακήρυξε ως μια μεγάλη απειλή για την ασφάλεια της χώρας μετά από σειρά ένοπλων επεισοδίων. Οι δυτικοί αναλυτές θεωρούν όλη αυτή την αντίδραση δυσανάλογη, ενώ η ταύτιση που κάνει η Τουρκία του Ισλαμικού Κράτους με το ΡΚΚ, θεωρείται ως τεχνητή.

Η κίνηση της Άγκυρας εναντίον του ΡΚΚ είναι καθαρά πολιτική. Στις εκλογές της 7ης Ιουνίου, το κυβερνών ΑΚΡ έχασε μεγάλο αριθμό εδρών, που κατέληξαν στο κουρδικό HDP. Έκτοτε, το ΑΚΡ έχει δηλώσει ότι το ΡΚΚ είναι ριζικά εχθρικό για την ασφάλεια της χώρας, απειλώντας με διακοπή της ασυλίας που έχουν τα μέλη της Βουλής, στους βουλευτές του HDP, και επιτίθεται εναντίον των Κούρδων γενικότερα. Με τον τρόπο αυτό, το ΑΚΡ ελπίζει να καλύψει τις απώλειες μεταξύ των Κούρδων της Τουρκίας στην επανάληψη των εκλογών που διαφαίνονται στον ορίζοντα.

Ο στόχος του ΑΚΡ είναι να ανακτήσει την ικανότητά του να σχηματίσει μια μονοκομματική κυβέρνηση, την οποία έχασε τον Ιούνιο. Το καλύτερο αποτέλεσμα για τον πρόεδρο θα ήταν το ΑΚΡ να κερδίσει τα τρία πέμπτα της Βουλής, επιτρέποντας την τροποποίηση του συντάγματος και την θέσπιση ενός εκτελεστικού προεδρικού καθεστώτος. Αλλά αυτός είναι μάλλον απατηλός στόχος.

Οι δυτικές κυβερνήσεις έχουν σαστίσει από αυτή την επικίνδυνη τακτική εναντίον του ΡΚΚ και έχουν καλέσει την Τουρκία να διατηρήσει την ειρηνευτική διαδικασία με τους δικούς της Κούρδους. Η συνάντηση της 28ης Ιουλίου του Βορειοατλαντικού Συμβουλίου του ΝΑΤΟ, κατέληξε με μια προβλέψιμη επίδειξη αλληλεγγύης προς την Τουρκία, εξαιτίας των πρόσφατων τρομοκρατικών επιθέσεων, ωστόσο φαινόταν περισσότερο ως κάτι που δεν πρόκειται να συμβεί. Το τελικό ανακοινωθέν του Συμβουλίου ήταν σύντομο και απέφευγε προσεκτικά οποιαδήποτε αναφορά στο ΡΚΚ ή σε μία ασφαλής ζώνη στη Συρία.

Λόγω της γεωγραφικής θέσης της Τουρκίας και της ραγδαίας επέκτασης του Ισλαμικού Κράτους, η Άγκυρα αντιμετωπίζει μια πολύ σοβαρή απειλή, αν όχι αποσταθεροποίηση από το εσωτερικό, από οπαδούς των μαχητών. Η Τουρκία έχει τώρα διαλέξει το στρατόπεδό της και έχει την υποστήριξη του ΝΑΤΟ.

Ωστόσο, η ταυτόχρονη απόφαση να πλήξει το ΡΚΚ δεν θεωρείται σοφή από την Δύση: βάζει την μακροπρόθεσμη συνοχή της Τουρκίας, την οικονομική της ευημερία και τη διεθνή αξιοπιστία σε μεγάλο ρίσκο. Βραχυπρόθεσμα, ο Erdogan παίζει επικίνδυνο παιχνίδι.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τον «θάνατο του εμποράκου» (και όχι μόνο) τον βιώσαμε με τα Μνημόνια 1 και 2. Τώρα οι δανειστές αποφάσισαν να ζήσουμε ως χώρα με το Μνημόνιο 3 και «τον θάνατο του Ελληνα αγρότη». Δηλαδή να σκοτώσουν και το τελευταίο κύτταρο επιβίωσης της χώρας, που δεν είναι άλλο από την πρωτογενή αγροτική παραγωγή.

Ούτε λίγο ούτε πολύ οι δανειστές ζητούν από την κυβέρνηση να εφαρμόσει:
  • Εξομοίωση της φορολόγησης των αγροτών με τους ελεύθερους επαγγελματίες, κάτι που σημαίνει διπλασιασμό του συντελεστή φορολογίας εισοδήματος από το 13% στο 26% και προκαταβολή φόρου, η οποία σήμερα είναι στο 27,5% και οι δανειστές ζητούν να φτάσει στο 55% άμεσα και σταδιακά να αυξηθεί στο 100%.
  • Κατάργηση της επιδότησης του αγροτικού πετρελαίου.
  • Επαναφορά της φορολόγησης των αγροτικών επιδοτήσεων και αποζημιώσεων - οι οποίες στο σύνολό τους απαλλάσσονται από φόρο έως τα 12.000 ευρώ. (Ηταν μία από τις διατάξεις που πέρασε μονομερώς η σημερινή κυβέρνηση.)
Εάν αυτά εφαρμοστούν στους πραγματικούς αγρότες της πατρίδας μας, τότε θα αφανιστούν και ή θα οδηγηθούμε αποκλειστικά και μόνο σε εισαγωγές αγροτικών προϊόντων ή θα καταλήξουμε με αγρότες κολίγους κάποιου «τσιφλικά νέας εποχής», που με εντολές Βρυξελλών θα παράγει μόνο ό,τι επιθυμούν οι δάνειες δυνάμεις!

Κάτι τέτοιο, εάν γίνει αποδεκτό, θα είναι ασφαλώς εθνικό έγκλημα. Και δικαίως οι αγρότες παίρνουν το... όπλο τους και ορθώς η ελληνική κυβέρνηση αποφασίζει τον διαχωρισμό των αγροτών της γης από τους αγρότες του... Κολωνακίου, που χρόνια τώρα εισπράττουν εκατομμύρια για να αγοράζουν τζιπ και να έχουν αφορολόγητο για να κάνουν πάρτι με αλλοδαπές στα μπαρ της περιφέρειας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι ευθύνες του Αλέξη Τσίπρα δεν είναι μεγάλες στην περίπτωση που τα μέτρα-λαιμητόμος περάσουν όπως ακριβώς ζητά το Βερολίνο, χωρίς να γίνουν οι αλλαγές που πρέπει για να διασωθεί ο αγροτικός κόσμος. Οι άνθρωποι αυτοί, που με ήλιο και ζέστη, με βροχή και χαλάζι δουλεύουν την ελληνική γη και φροντίζουν για την επιβίωσή μας, πρέπει να προστατευθούν με κάθε κόστος. Δεν τους έφταναν οι μεσάζοντες που αγοράζουν τα προϊόντα τους για ένα κομμάτι ψωμί, τώρα έχουν να αντιμετωπίσουν και τους φωστήρες των Βρυξελλών.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Στις αρχές Σεπτεμβρίου, σύμφωνα με την εφημερίδα Hürriyet, ο Ερντογάν μεταβαίνει στις ΗΠΑ σε ένα πολύ σημαντικό ταξίδι όπου αναμένεται να συναντηθεί με τον πρόεδρο Ομπάμα. Όπως αποκαλύπτει η τουρκική εφημερίδα, σε ένα δημοσίευμα με τον χαρακτηριστικό τίτλο, «Erdoğan ABD' ye gidecek harita değişecek», το κύριο θέμα της συνάντησης θα είναι η οργάνωση μεγάλης στρατιωτικής επιχειρήσεις εναντίον των Κούρδων και των Τζιχαντιστών μέσα στην Συρία με στόχο την αλλαγή των συνόρων της περιοχής.

Σύμφωνα με το Σχέδιο, όπως αναφέρει η Hürriyet, θα δημιουργηθούν δυο ζώνες ασφαλείας, μια στα βόρεια σύνορα Τουρκίας Συρίας και άλλη μια στα σύνορα Ιορδανίας Συρίας. Ο Ερντογάν θα έχει επαφές και με το Πεντάγωνο όπου θα συζητηθούν οι στρατιωτικές λεπτομέρειες χερσαίων επιχειρήσεων. Στις συζητήσεις αυτές θα πάρει μέρος και ο Αμερικανός στρατηγός John Allen, που έχει πρωτοστατήσει στις συνομιλίες στην Άγκυρα για την σύναψη της συμφωνίας του Ιντζιρλίκ. Οι Αμερικανοί αναμένεται να πιέσουν τον Ερντογάν για οριστική επαναπροσέγγιση με το Ισραήλ τονίζοντας και το «κοινό» τους ενεργειακό συμφέρον.

Φυσικά όλα αυτά αν εξελιχτούν έτσι όπως τα παραθέτει η Hürriyet, θα ανοίξουν τους ασκούς του Αιόλου στην ευρύτερη περιοχή ανατινάζοντας κυριολεκτικά στον αέρα ακόμα και την παγκόσμια ειρήνη. Ήδη ο Ερντογάν και οι ισλαμιστές του αντιμετωπίζουν πολλαπλά μέτωπα που οι ίδιοι άνοιξαν. Η Αραβική Ένωση με πρωτοβουλία της Αιγύπτου του Μοχάμεντ Σίσι καταδίκασε τις τουρκικές επιδρομές στο βόρειο Ιράκ απομονώνοντας την Τουρκία και μόνο το Κατάρ διαφώνησε. Αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι η άμεση επέμβαση του Πούτιν. Σύμφωνα με την Sözçü, (5/8), o Πούτιν χαρακτήρισε τον Ερντογάν δικτάτορα, (!!!), και ότι μαζί με τους Τζχιχαντιστές εισήρθε στην κόλαση προειδοποιώντας ότι με την τακτική που ακολουθεί θα προκαλέσει την άμεση επέμβαση των Ρώσων στην Συρία.

Αλλά και στο εσωτερικό η κατάσταση εκτραχύνεται καθώς οι επιθέσεις του ΡΚΚ εξαπλώνονται ακόμα και στον Πόντο όπου στις 1 Αυγούστου σημειώθηκε ένοπλη σύγκρουση στην περιοχή της Gümüşhane, (Αργυρούπολη). Υπάρχει όμως και άλλο ένα ενδιαφέρον στοιχείο στις συγκρούσεις με το ΡΚΚ. Αυτό είναι η ανάμειξη της Αρμενίας. Σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές πληροφορίες το ΡΚΚ έχει δημιουργήσει ένα άτυπο καντόνι υπό τον έλεγχο του στις περιοχές, Ağrı, Kars-Kağızman, Iğdır, Doğubayazıt, Ardahan, Göle και Erzurum. Οι δε περιοχές Ağrı, Kars έχουν κηρυχτεί από την Στρατοχωροφυλακή σαν «Ειδική Ζώνη Ασφαλείας» και υπάρχουν πολλά μπλόκα στις εισόδους και εξόδους. Ο τουρκικός τύπος υποστηρίζει ότι το ΡΚΚ δέχεται μεγάλη βοήθεια από την πλευρά της Αρμενίας για να πραγματοποιεί τις επιθέσεις του στις περιοχές αυτές που συνορεύουν κυρίως με την Αρμενία.

Ο νεοοθωμανικός τυχοδιωκτισμός του Ερντογάν και η ψυχροπολεμική υστερία που έχει επικρατήσει στην Ουάσιγκτον εναντίον της Ρωσίας και των «δορυφόρων» της, όπως εκτιμάται πως είναι η Συρία, συνθέτουν το πιο εκρηκτικό μείγμα της σύγχρονης παγκόσμιας ιστορίας, το οποίο αναμένεται τον ερχόμενο Σεπτέμβριο να πάρει άκρως απειλητικές διαστάσεις ακόμα και να εκραγεί με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Η κατάσταση κρίνεται πολύ κρίσιμη και γι’ αυτό επιβάλλεται από πλευράς μας να είμαστε σε άμεση ετοιμότητα και από τώρα να σκεφτούμε το πώς θα αντιμετωπίσουμε μια τέτοιου είδους επερχόμενη κρίση εμπρός στην οποία η ελληνική οικονομική κρίση θα φαντάζει περίπατος σε παιδική χαρά.

Πηγή ΝikosΧeiladakis

Σχόλιο ιστολογίου: Τι άλλο "δώρο" θα ζητήσει άραγε ο Ερντογάν από τον Ομπάμα;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ύποπτοι τζιχαντιστές συνελήφθησαν,
ενώ άλλοι 20 κατάφεραν να διαφύγουν


Του Vladislav Perunović

Σύμφωνα με τις πρώτες επίσημες πληροφορίες από το Υπουργείο Εσωτερικών της ΠΓΔΜ, στην επιχείρηση κατά των τζιχαντιστών που ξεκίνησε σήμερα, έχουν συλληφθεί 9 άτομα, ενώ περισσότερα από 20 κατόρθωσαν να διαφύγουν την σύλληψη κατά τη διάρκεια αστυνομικής επιχείρησης που πραγματοποιήθηκε σήμερα τα ξημερώματα στην ΠΓΔΜ.

Ο Mitko Čavkov, ο νέος υπουργός Εσωτερικών της ΠΓΔΜ, ανακοίνωσε ότι η αστυνομία έχει ήδη συμπληρώσει 35 αγωγές συλλήψεων. Αναφέρεται επίσης πως 28 ύποπτοι αναζητούνται από τις αστυνομικές αρχές στα Σκόπια, το Κουμάνοβο, Τέτοβο, Γκόστιβαρ και τη Στρούγκα. Μέχρι στιγμής η αστυνομία της ΠΓΔΜ έχει πραγματοποιήσει έρευνες στα σπίτια των υπόπτων και σε ένα τζαμί. Επιπλέον, ερευνήθηκαν από τις αστυνομικές αρχές της ΠΓΔΜ η μη κυβερνητική οργάνωση «Σπίθα του Ελέους" ("Iskra na milosta»), καθώς και η "Ισλαμική Νεολαία του Σαράι" (Σαράι είναι τοποθεσία των Σκοπίων).

Ο Čavkov δήλωσε ότι η υλικοτεχνική διαδρομή για την μετακίνηση των τζιχαντιστών προήλθε από την Τουρκία, με τη χρήση πλαστών διαβατηρίων.
Σημειώνεται επίσης στην ανακοίνωση της αστυνομίας ότι βρέθηκαν δεκάδες σύγχρονης τεχνολογίας τηλεπικοινωνιακές συσκευές, ενώ από την αναζήτηση της αστυνομίας δεν έγινε κατορθωτό να βρεθούν χώροι αποθήκευσης όπλων.
Στην ανακοίνωση που εξέδωσε ο κ. Čavkov δεν αναφέρθηκε τίποτε σχετικά με το περιεχόμενο των συσκευών επικοινωνίας που ενευρέθησαν από την αστυνομική έρευνα.
Το κωδικό όνομα για αυτή την επιχείρηση της αστυνομίας, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη, είναι «Ќ Elija" ("Κυψέλη").


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ναί λοιπόν, ζώ σ' αυτήν την χώρα.
Μ' αυτούς τούς τόσο διαφορετικούς, από εμένα τουλάχιστον, ανθρώπους, πολιτικούς, παράγοντες και τηλεπερσόνες.

Ποτέ στην ζωή μου, δέν είχα σε υπόληψη, τούς έξυπνους, τούς σπουδασμένους, τούς λαοφιλείς, η τούς επώνυμους.
Άλλωστε αυτοί είναι που καθημερινά, καταστρέφουν ό,τι αγγίζω κι ό,τι αγαπώ.
Την ιστορία μας, την γλυκειά Πόλη, την αγαπημένη Σμύρνη, το χιλιόχρονο Βυζάντιο, την πίστη, την ψυχή την παλληκαριά, τελικά, του να είσαι Έλληνας.

Σέβομαι και αποζητώ, τούς απλούς, τούς αμόρφωτους, τους ταπεινούς και τίς καθαρές καρδιές. Αυτοί μας λείπουν, αυτοί μας βαστάνε.
Λόγω αυτών, υπάρχουμε ακόμα.

Είναι τόσο εύκολο να καταλάβετε τούς σκάρτους, τούς δήθεν.
Θα τούς βλέπετε παντού, θα έχουν γνώμη γι όλα, θα έχουν εξουσία...
Θα παίζεται παντού η μουσική τους, ή η όποια τέχνη τους...
Αλλά αυτά που θα λένε ή που θα κάνουν, δεν θα σας χαρίζουν ούτε μια στιγμή χαράς, κατάνυξης ή ευλογίας.
Δεν θα σας ξεκολήσουν στιγμή, απο το χώμα.
Εκεί σας θέλουν, για να άρχουν στον "λαό", στο "κοινό" τους.

"Δείχνουν νικητές κι' είναι νικημένοι, δείχνουν ζωντανοί κι είναι πεθαμένοι".

Οί άλλοι τώρα, αυτοί που απέχουν η τούς απέχουν σκοπίμως, είναι αυτοί που πρέπει να ψάξετε, για να αναπαυθείτε κοντά τους.
Για να τούς μιμηθείτε, να τούς καταλάβετε και να τους αγαπήσετε.
Αυτοί κρατάνε την Ελλάδα, αυτοί θα την σηκώσουν πάλι ψηλά, στην θέση που της αξίζει.

Να δώσει ο Θεός να το ζήσω κι εγώ κοντά τους.
Κοντά στήν κρυφή τους μεγαλοσύνη, την υγειή αβεβαιότητα τους και την ύστατη ταπείνωση μπροστά, στην μητέρα πατρίδα.

Ζεί η Ελλάδα και θα ζεί, κόντρα στούς άφρονες ηγέτες και εφιάλτες, γιατί έχει από γεννησημιού της, αγκαλιάσει το αληθινό όνειρο.
Έχει ανδρωθεί, με το Θείο γάλα.
Έχει προδοθει, έχει πονέσει και πονάει ακόμη.
"Δέν υπάρχει αγάπη, δίχως πόνο"

Ο Θεός μαζί μας λοιπόν κι εμείς μικρά παιδιά, στήν απλωμένη ζεςτή αγκαλιά Του.

Και οι στρατιές τών αγγέλων Του, ας δείξουν για λίγο και σ' εμάς τούς ολιγόπιστους, τα γλυκά, νικητήρια και αποφασισμένα,πρόσωπά τους.

Αμήν, Αμήν, Αμήν!


Σταμάτης Σπανουδάκης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Διαβάζω στις εκκλησιαστικές ειδήσεις του διαδικτύου: «με λαμπρότητα γιορτάστηκε η μνήμη του τάδε αγίου στον τάδε ναό» ή «πολυαρχιερατικό συλλείτουργο τελέστη για τη γιορτή του τάδε μητροπολίτου της Εκκλησίας της Ελλάδος».

Την ίδια μέρα παίρνω ηλεκτρονικό γράμμα που λέει: «Στέλλω αυτό το μήνυμα για να ζητήσω την προσευχή σας. Απ' τη Δευτέρα θα είμαι άστεγος και άνεργος και δεν έχω ιδέα πώς θα είναι η ζωή μου από εδώ και πέρα».

Και οι δύο «ειδήσεις» προέρχονται από την Ελλάδα που, καθώς μαθαίνουμε απ' όσα τα μέσα ενημέρωσης μεταδίδουν, παραπαίει, συντρίβεται, αγωνίζεται.

Δεν λέω πως οι ενορίες δεν συμπαρίστανται. Δεν ισχυρίζομαι ότι όλοι οι επίσκοποι αδιαφορούν.
Μα, δεν είναι προκλητικό κάποιοι να συμπεριφέρονται σαν να ζουν σε άλλο χώρο και εποχή;
Δεν βλέπουν τίποτα απ' όσα γύρω τους συμβαίνουν;
Δεν ακούν τους στεναγμούς του λαού τους;

Οι αντιθέσεις στη ζωή είναι πρόκληση. Πιο μεγάλη, όμως, όταν οι μαθητές του Ιησού «ζουν στον κόσμο τους», αδιαφορώντας για το τι συμβαίνει γύρω τους. Όχι μόνο οι κληρικοί, αλλά και οι λαϊκοί που θέλουμε να είμαστε μέλη της Εκκλησίας οφείλουμε να εργαστούμε για τους αδελφούς μας τους ελάχιστους που ζητούν με τη σιωπή ή τον λόγο τους τροφή υλική, ψυχολογική, πνευματική. Χωρίς να σημαίνει, βέβαια, ότι θα ανταποκριθούμε τέλεια σε όλες τις περιπτώσεις, μα να μην αδιαφορήσουμε. Τουλάχιστον σ' όσα συναντούμε.

Οι μέρες που ζούμε, με τις δυσκολίες και τα ποικίλα προβλήματα που κάποτε μοιάζουν με μαρτύρια, μπορούν να γίνουν αφετηρία για να ζήσουμε το θαύμα της πίστης. Για μεν τους «ανθρώπους της Εκκλησίας» που δεν δοκιμάζονται ιδιαίτερα δυνατότητα να εκφράσουν την ποιότητα της αγάπης τους και της σχέσης τους με τον Χριστό∙ για δε τους «ανθρώπους της Εκκλησίας» που δοκιμάζονται ιδιαίτερα να γνωρίσουν εμπειρικά τη δύναμη των Παθών και της Αναστάσεως του Κυρίου τους.

Ξέρω πως η ώρα της δοκιμασίας απαιτεί σιωπή, σεβασμό, υπομονή «ου την τυχούσαν». Τα λόγια δεν έχουν βαρύτητα και η συμπαράσταση πρέπει να 'ναι έμπρακτη. Όπως και ξέρω πως ο Θεός δεν αδικεί κανέναν. «Ποιήσει συν τω πειρασμώ και την έκβασιν». Ο ίδιος ως αγάπη κρύβεται και αποκαλύπτεται στον πειραζόμενο ως χάρη, ως υπομονή, ως «δρόσος αερμών» που ξεκουράζει.

Ο πειρασμός να δούμε τη δύσκολη ζωή μας ως εγκατάλειψη του Θεού, με την έννοια της απώλειας σημαντικού προσώπου ή οικονομικής κατάρρευσης ή οριακού υπαρξιακού πόνου, είναι δεδομένος. Όπως δεδομένο είναι ότι στην πραγματικότητα δεν μας εγκαταλείπει αλλά κρύβεται για να μας αποκαλυφθεί ένας άλλος τρόπος ζωής όμοιος με το δικό Του και να γίνουμε έτσι οικείοι του, γνώστες του Σταυρού και της Αναστάσεώς Του.

Η όποια δοκιμασία μας αποκαλύπτει τον εαυτό μας αλλά και τον Θεό μας. Δοκιμάζει τη γνησιότητα της όντως ζωής που κρύβεται μέσα μας και την αναδεικνύει σε αιώνια, με τα γνωρίσματα της ελευθερίας, της ηρεμίας, της χαράς. Με δίδακτρα τον πόνο, τη συντριβή, το βουβό κλάμα, την υπομονή, την ταπείνωση.

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

Πηγή Philenews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


  • Ο ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Ζόραν Ζάεφ, κατηγορείται για κατασκοπεία και βία εναντίον του κράτους...
  • Στο φόντο περί δήθεν εμπλοκής των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών…
Η πρώτη δικαστική συνεδρία για την περίπτωση του λεγόμενου «πραξικοπήματος» κατά του αρχηγού του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SDSM), Ζόραν Ζάεφ, που πρέπει να εξετασθεί από δικαστή, ξεκινά σήμερα.

Ο ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατηγορείται για κατασκοπεία και βία εναντίον του κράτους και την αγνόηση επί αρκετούς μήνες της πρόσκλησης του Ελεγκτικού Συνεδρίου για ανάκριση.
Στην ίδια δικαστική υπόθεση, κατηγορείται, επίσης, για την υποτιθέμενη ‘κατασκοπεία’ ο πρώην επικεφαλής της μυστικής αστυνομίας (πριν τη διακυβέρνηση από τον Γκρούεφσκι), Ζόραν Βερουσέφσκι για «κατασκοπεία υπέρ ξένης χώρας».

Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά τη σύλληψη του Βερουσέφσκι, είχε τεθεί ο ισχυρισμός ότι εμπλέκεται σε «παραγωγή παιδικής πορνογραφίας» και αυτή η κατηγορία βάσει της σοβαρότητάς του και των ικανοτήτων του πρώην αξιωματούχου, προκάλεσε αηδία στην κοινή γνώμη κατά της κυβέρνησης, με αποτέλεσμα (αυτή η σχεδιασμένη κατηγορία) να αποσυρθεί από τα κύρια φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης μέσα σε λίγες ημέρες.

Αξιοσημείωτο είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος των «ελεύθερων αναλυτών» έχουν την ίδια διατύπωση, ότι, δηλαδή, «η Ελλάδα βρίσκεται πίσω από το περιστατικό των υποκλοπών των τηλεφώνων στη χώρα, γιατί αυτή μόνο έχει όφελος από την άσκηση της εξουσίας στη χώρα μιας μη εθνικιστικής κυβέρνησης, που ενδεχομένως θα άλλαζε το συνταγματικό όνομα της χώρας».

Ακόμη, δεν είναι βέβαιο, εάν ο Ζόραν Ζάεφ, θα παρουσιασθεί στον ανακριτικό δικαστή ή θα του σταλεί προδικαστική σύλληψη.
Πάντως, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης- SDSM, είχε ανακοινώσει ότι ‘μελετούνται σχέδια’ δράσης, σε περίπτωση που ο αρχηγός του κόμματος συλληφθεί.

Πηγή Βαλκανικό Περισκόπιο


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στα 165 δολάρια «κοστολογεί» τη ζωή των παιδιών - σκλάβων το Ισλαμικό Κράτος... Στη δημοσιότητα τα «τιμολόγια»

Μετά από έρευνα μηνών, επιβεβαιώνεται τελικά από αξιωματούχους του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, η αυθεντικότητα λίστας που αναγράφει τις τιμές στις οποίες αποτιμάται η ζωή των παιδιών- σκλάβων το Ισλαμικό Κράτος.

Η συγκεκριμένη λίστα κυκλοφορούσε ευρέως μεταξύ στελεχών του ISIS στο Ιράκ και τη Συρία και πρώτη φορά είχε γίνει επίσημα λόγος για την ύπαρξη της τον περασμένο Απρίλιο από την Zainab Bangura, την ειδική αντιπρόσωπο στον ΟΗΕ για θέματα σεξουαλικής βίας σε περιοχές που έχουν εκδηλωθεί εχθροπραξίες.

Νωρίτερα η λίστα διακινείτο στο ίντερνετ- ακόμη από τον Νοέμβριο του 2014- αλλά ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να πιστοποιηθεί η αυθεντικότητά της. Τώρα η Bangura λέει πως μπορεί να επιβεβαιώσει την ύπαρξη της λίστας και την αυθεντικότητά της, αφού πέρασε αρκετό καιρό στην ευρύτερη περιοχή, ενώ έχει μια σχετική λίστα στην κατοχή της.

Μιλώντας στο Bloomberg ανέφερε πως οι άνδρες του Ισλαμικού Κράτους παζαρεύουν τα κορίτσια όπως ένα βαρέλι πετρέλαιο και αρκετά συχνά αγοράζονται από κάποιους ώστε στη συνέχεια να πουληθούν ξανά σε τρίτα πρόσωπα ή να επιστραφούν έναντι λύτρων χιλιάδων δολαρίων στις οικογένειές τους.

Όπως έχει δηλώσει, τα μικρά κορίτσια, μηνών έως και εννέα ετών κοστολογούνται έως και για 165 δολάρια ενώ τα ενήλικα κορίτσια «πιάνουν» χαμηλότερες τιμές οι οποίες μειώνονται όσο μεγαλώνουν. Αρκετοί δε εκ των σκλάβων, που συχνά είναι αιχμάλωτοι Γιεζίντι, προσφέρονται πρώτα στους ηγέτες του Ισλαμικού Κράτους και στη συνέχεια τίθενται προς πώληση σε ξένους αγοραστές που συνήθως είναι πλούσιοι άνδρες και κάτοικοι άλλων χωρών της Μέσης Ανατολής.

Το αντίτιμο είναι αρκετές χιλιάδες δολάρια ενώ δεν αποκλείεται να βρεθούν και στα χέρια ανδρών που μάχονται για τις δυνάμεις τους Χαλιφάτου, έναντι όμως πολύ χαμηλών τομών. Πέρυσι το Ισλαμικό Κράτος κυκλοφόρησε ένα φυλλάδιο σχετικά με τον σωστό τρόπο μεταχείρισης των γυναικών – σκλάβων, στο οποίο γινόταν επίκληση του Κορανίου προκειμένου να δικαιολογηθεί μια σειρά απεχθών εγκλημάτων που διαπράττονταν σε βάρος τους όπως ο βιασμός.

Μάλιστα ένα βίντεο έδειχνε τις πράξεις μελών του Ισλαμικού Κράτους με τους πρωταγωνιστές να συζητούν τι ποσά ήταν διατεθειμένοι να πληρώσουν για να «αγοράσουν» μια γυναίκα-σκλάβα.

Πηγή Bloomberg


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πήγαινε πες στην Δημοκρατία να πάει να πλυθεί γιατί η μπόχα της έχει κολλήσει πια στους τοίχους των σπιτιών μας. Μην εθελοτυφλεί επειδή έχει κάμποσους ακόμα που την κάνουν παρέα. Εκείνοι βρωμάνε περισσότερο από την ίδια και οι στάμπες που αφήνει ο λιπαρός ιδρώτας τους -όταν την αγκαλιάζουν-κάνουν το ακριβοπληρωμένο της ταγιέρ να μοιάζει με τοίχο σφαγείου που δεν καθαρίστηκε ποτέ.

Πες της να μην περνάει από την γειτονιά γιατί κάποιοι παλιοί εραστές της, που την λάτρεψαν, ακονίζουν τα μαχαίρια τους έχοντας μπροστά τους μια φωτογραφία του ’70: Αυτή με το σιέλ φορεματάκι της να γελάει και εκείνοι δίπλα της να μην τολμούν ούτε να την αγγίξουν, μη και χαλάσουν την στιγμή, μη και τσαλακώσουν το όνειρο.

Πήγαινε πες στην Αριστερά να μην κορδώνεται όταν περνάει από τα σοκάκια γιατί τα χαμπέρια έφθασαν από καιρό στα αφτιά των παιδιών της.

Έχει χρόνια τώρα, που όταν αυτά έβγαιναν από την πόρτα για το σχολείο της ζωής, αυτή έβαζε τους γιους των αφεντικών από το παράθυρο και το γλεντούσαν.

Πήγαινε πες της ότι ακόμα πηγαίνουν μαζί της οι ατσαλάκωτοι της ζωής μόνο και μόνο για την παλιά της αίγλη. Κατά τα άλλα κατάντησε σαν γριά πόρνη επαρχιακού μπορδέλου που πας μαζί της όχι από ανάγκη αλλά από οίκτο.

Πες της ότι τα παιδιά της, που κρυβόταν πίσω από την φούστα της όταν λυγερή και περήφανη περπατούσε στα συντρίμμια της Ιστορίας, θέλουν να την κουρέψουν γουλί και να την κρεμάσουν από το σχοινί του καμπαναριού.

Κάθε φορά που θα τινάζεται το κορμί της να χτυπάει η καμπάνα όχι για αυτήν, αλλά για τα όνειρα που έθαψε με τα ίδια της τα χέρια πριν ακόμα ανδρωθούν.

Πήγαινε πες στην Δικαιοσύνη ότι δεν μπορεί να κρύβεται για πολύ πια. Όσο και να την προστατεύουν οι σωματοφύλακες της ανανδρίας κουτσαίνει από την αριστερή πλευρά και ξεχωρίζει στο πλήθος. Της έμεινε κουσούρι από τότε που έκλεβε από την ζυγαριά και τα’ χωνε στις τσέπες της τα δίκια των ερήμην καταδικασμένων. Πες της ότι έχει μία ευκαιρία να μαχαιρωθεί μόνη της με το σπαθί της.

Εκείνο που έκοψε λάθους λαιμούς την ώρα που αυτοί τεντωνόταν με πρησμένες φλέβες φωνάζοντας για δίκιο.

Τέλος, πήγαινε πες στην Ελευθερία ότι θα την βγάλει καθαρή. Όχι γιατί στάθηκε ως έπρεπε αλλά γιατί οι πέτρες που μας έβαζε να κουβαλάμε στον ανήφορο των Αξιών έγιναν μία-μία, οι τοίχοι του σπιτιού που μέσα κοιμάται η Ελπίδα μας.


Πηγή SimpleMan


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου