Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

9 Μαρ 2012


Του F. William Engdahl
για το γαλλικό ειδησεογραφικό ιστολόγιο Voltaire Network

Μετά το πρώτο μέρος της ανάλυσής του για την Ανατολική Μεσόγειο, ο αρθρογράφος και πολιτικός αναλυτής F. William Engdahl επικεντρώνεται στην σχετικά πρόσφατη και αναπάντεχη ανακάλυψη φυσικού αερίου και πετρελαίου στο Αιγαίο, η οποία είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει κραδασμούς στο γεωπολιτικό status quo. Ενώ τα πρόσφατα ανακαλυφθέντα κοιτάσματα της Ελλάδας θα μπορούσαν δυνητικά να συμβάλουν στην αποπληρωμή του συνόλου του χρέους της, και ενδεχομένως θα μπορούσαν και να είχαν αποτρέψει τη δημιουργία αυτού του χρέους, οι ξένοι προστάτες αυτής της κυρίαρχης χώρας έχουν απεργαστεί άλλα σχέδια. Η Hillary Clinton, για παράδειγμα, έσπευσε στην Αθήνα για να υπαγορεύσει τους όρους της για λογαριασμό των ενεργειακών συμφερόντων των ΗΠΑ (αλλά και του Bill) στην περιοχή, ένα από τα οποία συμπίπτει με τον συνεχή ανταγωνισμό των ΗΠΑ με τη Ρωσία.

Η ανακάλυψη, στα τέλη του 2010, της τεράστιας φλέβας φυσικού αερίου στις μεσογειακές ακτές του Ισραήλ είχε ως αποτέλεσμα και άλλες γειτονικές χώρες να ερευνήσουν πιο προσεκτικά τα χωρικά τους ύδατα. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ολόκληρη η Ανατολική Μεσόγειος κολυμπάει σε τεράστια ανεκμετάλλευτα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Αυτή η ανακάλυψη έχει τεράστιες πολιτικές, γεωπολιτικές καθώς και οικονομικές συνέπειες. Αλλά είναι επίσης πιθανό να έχει και στρατιωτικές συνέπειες.

Οι προκαταρκτικές έρευνες έχουν επιβεβαιώσει εξίσου εντυπωσιακά αποθέματα φυσικού αερίου και πετρελαίου στις θάλασσες της Ελλάδας, της Τουρκίας, της Κύπρου και, ενδεχομένως, της Συρίας.

Ελληνικό "ενεργειακό συρτάκι"

Δεν θα πρέπει να αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι, εν μέσω της καταστροφικής οικονομικής κρίσης, η ελληνική κυβέρνηση άρχισε σοβαρές έρευνες για πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Έκτοτε, η χώρα χορεύει ένα περίεργο είδος χορού με το ΔΝΤ και τις κυβερνήσεις των μεγάλων δυνάμεων της ΕΕ, κάτι σαν "ενεργειακό συρτάκι", για το ποιος θα ελέγξει και τελικά θα επωφεληθεί από τις τεράστιες ανακαλύψεις των πόρων στην περιοχή.

Τον Δεκέμβριο του 2010, ενώ όλα έδειχναν πως η ελληνική κρίση μπορούσε ακόμη να επιλυθεί, χωρίς η Ελλάδα να δεχθεί τεράστια "πακέτα διάσωσης" και να προβεί στις ιδιωτικοποιήσεις που επακολούθησαν, το υπουργείο Ενέργειας της Ελλάδας συγκρότησε μια ειδική ομάδα εμπειρογνωμόνων για να ερευνήσει τις προοπτικές εκμετάλλευσης του πετρελαίου και φυσικού αερίου στα ελληνικά χωρικά ύδατα. Η ελληνική εταιρεία Energean Oil & Gas άρχισε να επενδύει μεγάλα ποσά σε θαλάσσιες γεωτρήσεις μετά από μια επιτυχημένη, αν και μικρής κλίμακας, ανακάλυψη πετρελαίου το 2009. Έγιναν σημαντικές γεωλογικές έρευνες. Σύμφωνα με τις προκαταρκτικές εκτιμήσεις, η συνολική παραγωγή από την εξόρυξη πετρελαίου στα ελληνικά χωρικά ύδατα μπορεί να υπερβεί τα 22 δισ. βαρέλια στο Ιόνιο Πέλαγος και περίπου 4 δισεκατομμύρια βαρέλια στο βόρειο Αιγαίο. [1]

Στο νότιο Αιγαίο και το Κρητικό Πέλαγος δεν έχουν ακόμη γίνει έρευνες, οπότε είναι πολύ πιθανό οι ποσότητες να είναι σημαντικά μεγαλύτερες. Μια παλιότερη έκθεση του Ελληνικού Εθνικού Συμβουλίου για την Ενεργειακή Πολιτική αναφέρει ότι "η Ελλάδα είναι μία από τις ευρωπαϊκές χώρες όπου έχουν γίνει ελάχιστες έρευνες για τυχόν κοιτάσματα υδρογονανθράκων (πετρελαίου και φυσικού αερίου)." [2] Σύμφωνα με έναν Έλληνα αναλυτή, τον Αριστοτέλη Βασιλάκη, "oι έρευνες που έχουν ήδη γίνει για τις ποσότητες φυσικού αερίου δείχνουν ότι η αξία τους αγγίζει τα 9 τρισεκατομμύρια δολάρια ". [3] Ακόμη και αν στην πραγματικότητα μόνο ένα μέρος αυτών των κοιτασμάτων είναι διαθέσιμο, είναι ικανό να μετατρέψει τα οικονομικά της Ελλάδας και ολόκληρης την περιοχής.

Ο David Hynes, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Tulane της Νέας Ορλεάνης και ειδικός στους υδρογονάνθρακες, μιλώντας πρόσφατα σε ακροατήριο στην Αθήνα δήλωσε ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να δώσει διεξοδική λύση στην κρίση του χρέους της, εάν εκμεταλλευθεί κατάλληλα τον πρόσφατα ανακαλυφθέντα πλούτο της σε κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου. Σύμφωνα με μια συντηρητική εκτίμηση του Ηynes, η εκμετάλλευση των αποθεμάτων που έχουν ήδη ανακαλυφθεί θα μπορούσε να αποφέρει στη χώρα κέρδη που υπερβαίνουν τα 302 δισ. ευρώ μέσα στα επόμενα 25 χρόνια. Ωστόσο, αντί να προβεί σε κατάλληλες ενέργειες προς αυτή την κατεύθυνση, η ελληνική κυβέρνηση έχει ενδώσει σε πιέσεις να νομοθετήσει μέτρα που προβλέπουν ένα τεράστιο αριθμό απολύσεων στον δημόσιο τομέα, μειώσεις μισθών και περικοπές στις συντάξεις για να αποκτήσει πρόσβαση σε ένα δεύτερο δάνειο από την ΕΕ και το ΔΝΤ, έτσι ώστε το μόνο που θα επιτευχθεί είναι να οδηγηθεί η χώρα σε ακόμη βαθύτερη οικονομική ύφεση. [4]

Συγκεκριμένα, το ΔΝΤ και οι ισχυροί της ΕΕ, μεταξύ των οποίων και η Γερμανία, απαιτούν η Ελλάδα να ξεπουλήσει τα πολύτιμα λιμάνια και τις δημόσιες επιχειρήσεις της, μεταξύ των οποίων βέβαια, είναι οι ελληνικές κρατικές πετρελαϊκές εταιρείες, ώστε να μειώσει το δημόσιο χρέος της. Υπό τις καλύτερες προϋποθέσεις, το ξεπούλημε των περιουσιακών στοιχείων της χώρας θα της αποφέρει ίσως 50 δισ. ευρώ. [5] Σύμφωνα με τα σχέδια, η ελληνική κρατική εταιρεία φυσικού αερίου, ΔΕΠΑ, θα ιδιωτικοποιήσει το 65% των μετοχών της έτσι ώστε να μειωθεί το χρέος. [6] Οι αγοραστές είναι πιθανόν να προέρχονται από χώρες του εξωτερικού, καθώς είναι ελάχιστες οι ελληνικές εταιρείες οι οποίες, λόγω της κρίσης, θα είναι σε θέση να εκμεταλλευθούν την ευκαιρία.

Ένα σημαντικό πρόβλημα, εκτός από το γεγονός ότι το ΔΝΤ απαιτεί από την Ελλάδα να ξεπουλήσει τα δημόσια ενεργειακά της συμφέροντα, είναι το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν έχει ακόμη ανακοινώσει την ευρεία αποκλειστική οικονομική της ζώνη (ΑΟΖ), όπως οι περισσότερες άλλες χώρες που διεξάγουν γεωτρήσεις για πετρέλαιο. Οι Έλληνες πολιτικοί δεν θεώρησαν ότι υπήρχε ανάγκη μέχρι στιγμής. Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) παρέχει σε ένα κράτος ειδικά δικαιώματα για την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου στα ύδατά του, σύμφωνα με τη Συνθήκη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), όπως αυτή υπεγράφη στην 3η σύνοδο του ΟΗΕ με αποκλειστικά αυτό το θέμα. Η συνθήκη τέθηκε σε ισχύ τον Νοέμβριο του 1994. Σύμφωνα με την UNCLOS III, μια χώρα έχει δικαίωμα να διεκδικήσει μια ΑΟΖ 200 ναυτικών μιλίων από τις ακτές της. [7]

Η Τουρκία είχε δηλώσει παλιότερα ότι, αν η Ελλάδα συνεχίσει τις εξορύξεις στο Αιγαίο, θα θεωρήσει την κίνηση αυτή ως αίτιο πολέμου (casus belli). [8] Οι μέχρι τώρα εξορύξεις δεν έχουν συμβάλει σε μεγάλο βαθμό στην οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας, καθώς δεν είχε γνωστοποιηθεί η ύπαρξη κοιτασμάτων πετρελαίου ή φυσικού αερίου. Σήμερα, ωστόσο, το ενεργειακό παιχνίδι έχει πάρει εντελώς διαφορετική τροπή.

Ο Ευάγγελος Κουλουμπής, πρώην υπουργός Βιομηχανίας, δήλωσε πρόσφατα ότι η Ελλάδα θα μπορούσε "να καλύψει το 50% των αναγκών της με το πετρέλαιο που θα βρεθεί σε διάφορα υπεράκτια σημεία του Αιγαίου, και το μόνο εμπόδιο προς αυτή την κατεύθυνση είναι η τουρκική αντίρρηση σε μια ενδεχόμενη εκμετάλλευση αυτών των κοιτασμάτων από μέρους της Ελλάδας." [9]

Και η Hillary χορεύει συρτάκι…

Όλα δείχνουν ότι τον σημαδιακό για την Ελλάδα Ιούλιο του 2011 η Ουάσιγκτον άρχισε να χορεύει ελληνικό ενεργειακό συρτάκι. Η υπουργός Εξωτερικών, Hillary Clinton, πήρε μια πτήση για Αθήνα, ενώ η σκέψη της δεν ξέφυγε στιγμή από τους ενεργειακούς πόρους της Ελλάδας. Αυτό ήταν σαφές από το γεγονός ότι έφερε μαζί της τον ειδικό απεσταλμένο της στην Ευρασία για τα ενεργειακά θέματα, Richard Morningstar.

Ο Morningstar είχε υπηρετήσει ως ειδικός σύμβουλος του συζύγου της, Βill Clinton, για διπλωματικά θέματα που αφορούσαν την ενεργειακή πολιτική των χωρών της λεκάνης της Κασπίας Θάλασσας. Ο συγκεκριμένος κύριος υπήρξε επίσης κεντρικό πρόσωπο στους στρατηγικούς χειρισμούς της Ουάσιγκτον κατά τις γεωστρατηγικές μάχες που δόθηκαν με σκοπό τον διαμελισμό της Σοβιετικής Ένωσης, και αμέσως μετά, την "περίφραξη" της Ρωσίας (η οποία είχε υποστεί πλήγμα από μια χαοτική κρίση) από αυτονομημένα πρώην σοβιετικά κρατίδια, που υιοθέτησαν "ξαφνικά" φιλονατοϊκή και αντιρωσική στάση.

Αξίζει να προσθέσουμε, επίσης, ότι ο Morningstar, καθώς και ο αμφιλεγόμενος βοηθός του, Matthew Bryza, ήταν οι βασικοί αρχιτέκτονες των γεωπολιτικών σχεδίων της Ουάσιγκτον που αφορούσαν την κατασκευή αγωγών φυσικού αερίου και πετρελαίου, που στόχευαν στην απομόνωση της Ρωσίας και της εταιρείας φυσικού αερίου της, Gazprom, από την ΕΕ. Ο δε Bryza είναι ορκισμένος αντίπαλος της προώθησης του αγωγού αερίου South Stream της ρωσικής Gazprom, ο οποίος αγωγός θα περνούσε μέσα από τα κράτη της ανατολικής Μεσογείου. [10]

Είναι κάτι παραπάνω από σαφές ότι η κυβέρνηση Obama δεν τηρεί καθόλου ουδέτερη στάση σε ό,τι αφορά στις ανακαλύψεις των κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Ελλάδα. Τρεις μέρες μετά την αναχώρηση της Hillary από την Αθήνα, η ελληνική κυβέρνηση πρότεινε τη δημιουργία μιας νέας κυβερνητικής υπηρεσίας, η οποία θα εξετάζει τις προσφορές για έρευνες πετρελαίου και φυσικού αερίου, καθώς και τις προσφορές για τις γεωτρήσεις που θα επακολουθήσουν.

Ο Morningstar είναι ειδικός σε θέματα που αφορούν στον οικονομικό πόλεμο εναντίον της ρωσικής ενεργειακής διπλωματίας. Ο ρόλος του στην υποστήριξη του αμφιλεγόμενου αγωγού πετρελαίου BTC, που ξεκινάει από το Μπακού, και μέσω της Τιφλίδας (Γεωργία) φθάνει στο τουρκικό λιμάνι Τσεϊχάν, στις μεσογειακές ακτές, ήταν κομβικός. Πρόκειτα για μια δαπανηρή επιχείρηση που σχεδιάστηκε αποκλειστικά ώστε να παρακαμφθεί η διέλευση του ρωσικού αγωγού πετρελαίου. Επίσης, ο Morningstar έχει προτείνει στην Ελλάδα και την Τουρκία να άρουν όλες τις ιστορικές διαφορές τους σε ό,τι αφορά το ζήτημα της Κύπρου, αλλά και σε πολλά άλλα ιστορικά ζητήματα, και να συμφωνήσουν από κοινού να εκμεταλλευθούν όλα τα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στο Αιγαίο. Έχει, επίσης, δηλώσει ευθέως στην ελληνική κυβέρνηση ότι θα πρέπει να ξεχάσει τη συνεργασία με τη Μόσχα στα πλαίσια του έργου αγωγού φυσικού αερίου South Stream και του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη. [11]

Σύμφωνα με άρθρο του πολιτικού αναλυτή Αριστοτέλη Βασιλάκη, που δημοσιεύθηκε τον Ιούλιο του 2011, το κίνητρο της Ουάσιγκτον πίσω από την άσκηση πίεσης στην Ελλάδα να συνεργαστεί με την Τουρκία στον τομέα των εξορύξεων πετρελαίου και φυσικού αερίου είναι να επιβάλει ένα σχέδιο που θα ορίζει πώς θα μοιραστούν τα κέρδη από τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου που θα προκύψουν. Σύμφωνα με το άρθρο αυτό, η Ουάσιγκτον προτείνει η Ελλάδα να πάρει το 20% των εσόδων, η Τουρκία άλλο ένα 20% και η αμερικανικών συμφερόντων εταιρεία Noble Energy, της οποίας τα κεντρικά γραφεία βρίσκονται στο Χιούστον του Τέξας - η ίδια εταιρεία που έχει ξεκινήσει με επιτυχία γεωτρήσεις στο Ισραήλ και σε παράκτιες περιοχές της Ελλάδας - θα πάρει τη μερίδα του λέοντος, δηλαδή το 60 %. [12]

Αξίζει να προστεθεί ότι ο σύζυγος της υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Bill, είναι λομπίστας υπέρ της Νοble Energy, στην Ουάσιγκτον. [13]

Και κάποιες κυπριακές επιπλοκές...

Σαν να μην ήταν αρκετές αυτές οι γεωπολιτικές επιπλοκές, η Noble Energy έχει ανακαλύψει τεράστιες ποσότητες φυσικού αερίου στα ανοικτά των υδάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τον Δεκέμβριο του 2011 η Noble ανακοίνωσε την επιτυχή εξόρυξη σε υπεράκτια περιοχή της Κύπρου, σε έναν τομέα που εκτιμάται ότι περιέχει τουλάχιστον 85 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου. Ο διευθύνων σύμβουλος της Noble, Charles Davidson, δήλωσε σε δημοσιογράφους: "Η νέα αυτή ανακάλυψη στην Κύπρο αναδεικνύει περαιτέρω την ποιότητα και τη σημασία αυτής της λεκάνης, την οποία θα χαρακτήριζα ως παγκόσμιας κλάσης". [14]

Η Κύπρος είναι ένα περίπλοκο κομμάτι πολύτιμης ακίνητης περιουσίας. Στη δεκαετία του 1970, όπως αποκαλύφθηκε πρόσφατα με ορισμένα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα της κυβέρνησης των ΗΠΑ, ο τότε υπ. Εξωτερικών των ΗΠΑ, Henry Kissinger, προώθησε ενεργά και διευκόλυνε την διοχέτευση όπλων προς το τουρκικό καθεστώς, τότε υπό την πρωθυπουργία του πρώην φοιτητή του Kissinger στο Harvard, Bulent Ecevit, προκειμένου να οργανωθεί μια στρατιωτική εισβολή στην Κύπρο το 1974, της οποίας το αποτέλεσμα ήταν η διχοτόμηση της νήσου μεταξύ μιας τουρκικής εθνοτικής κοινότητας στο βόρειο τμήμα και μιας ελληνικής εθνοτικής κοινότητας στο νότιο, που φέρει την επίσημη ονομασία Κυπριακή Δημοκρατία, μια διαίρεση η οποία παραμένει μέχρι σήμερα. Η στρατηγική του Κissinger, που υποστηρίχθηκε από τους Βρετανούς, θεωρήθηκε τότε ότι στόχευε στη δημιουργία ενός προσχήματος για μια μόνιμη αμερικανική και βρετανική στρατιωτική παρουσία στην ανατολική Μεσόγειο κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. [15]

Σήμερα η ελληνική εθνότητα στο νότιο τμήμα της νήσου, όπου η Noble έχει ανακαλύψει μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου, είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο πρόεδρός της, Δημήτρης Χριστόφιας, είναι ο μόνος εθνικός ηγέτης στην Ευρωπαϊκή Ένωση που είναι αρχηγός κομμουνιστικού κόμματος. Ο Χριστόφιας έχει αναπτύξει σχέσεις με το Ισραήλ και τη Ρωσία, ενώ παράλληλα δεν έχει πάψει να ασκεί έντονη κριτική στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, καθώς και στην τουρκική. [16]

Το Ισραήλ σχεδιάζει να κατασκευάσει έναν υποθαλάσσιο αγωγό φυσικού αερίου που θα εκτείνεται από τις ισραηλινούς τομείς της λεκάνης της Λεβαντίνης μέχρι τα κυπριακά χωρικά ύδατα και την ελληνική επικράτεια, από όπου τα κοιτάσματα θα πωλούνται στην αγορά της ΕΕ. Οι κυβερνήσεις της Κύπρου και του Ισραήλ έχουν από κοινού συμφωνήσει για την οριοθέτηση των αντίστοιχων οικονομικών ζωνών τους, αφήνοντας την Τουρκία στα κρύα του λουτρού. Η Τουρκία απείλησε ανοιχτά την Κύπρο για την υπογραφή της συμφωνίας με την Noble Energy, με αποτέλεσμα η Ρωσία να εκδώσει ανακοίνωση ότι δεν θα ανεχθεί άλλες τουρκικές απειλές εναντίον της Κύπρου, γεγονός που δημιούργησε περαιτέρω επιπλοκές στις τουρκορωσικές σχέσεις. [17]

Οι κάποτε αρκετά φιλικές τουρκοϊσραηλινές σχέσεις έχουν γίνει όλο και πιο τεταμένες τα τελευταία χρόνια στο πλαίσιο της εξωτερικής πολιτικής του Erdogan. Η Άγκυρα έχει εκφράσει έντονη ανησυχία για τις πρόσφατες σχέσεις του Ισραήλ με τους πάλαι ποτέ ανταγωνιστές της, την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία. Η σύμμαχος της Τουρκίας στην περιοχή, το ψευδοκράτος της "Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου", φοβάται ότι θα στερηθεί το μερίδιο που της αναλογεί από τα κοιτάσματα φυσικού αερίου, μετά την υπογραφή της συμφωνίας μεταξύ Τελ Αβίβ και Λευκωσίας για την κατανομή των 250 χιλιομέτρων θάλασσας που τους χωρίζουν. [18]

Γίνεται εμφανές, επομένως, ειδικά εάν κοιτάξει κανείς τον χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου, ότι ο πιθανώς τεράστιος όγκος κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου στην περιοχή εξελίσσεται γοργά σε μια ζώνη σύγκρουσης τεκτονικού μεγέθους, στην οποία εμπλέκονται τα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ, της Ρωσίας, της ΕΕ, του Ισραήλ, της Τουρκίας, της Συρίας και του Λιβάνου.
Υποσημειώσεις

[1]
Ιωάννης Μιχαλέτος, "Greek Companies Step Up Offshore Oil Exploration—Large Reserves Possible": balkanalysis.com, 8 Δεκεμβρίου 2010.
[2] Ibid.
[3] Hellas Frappe, "Hillary came to Greece to seal oil exploration deals!": hellasfrappe.blogspot.com, 21 Ιουλίου 2011.
[4] Chris Blake, "Drilling for oil in the Aegean may help ease Greece’s debt crisis": hellenext.org, 7 Ιουλίου 2011.
[5] Ibid.
[6] John Daly, "Greece Considering Plugging Aegean Islands into Turkish Energy Grid": oilprice.com, 22 Νοεμβρίου 2011.
[7] United Nations, United Nations Convention on the Law of the Sea of 10 December 1982: PART VI: CONTINENTAL SHELF, Article76, Definition of the continental shelf.
[8] Chris Blake, op. cit.
[9] Ιωάννης Μιχαλέτος, op. cit.
[10] Hellas Frappe, op. cit.
[11] Ibid.
[12] Ibid.
[13] Hugh Naylor, "Vast gas fields found off Israel’s shores cause trouble at home and abroad": thenational.ae, 24 Ιανουαρίου 2011.
[14] Noble Energy Press Release, "Significant Natural Gas Discovery Offshore Republic of Cyprus": maritime-executive.com, 28 Δεκεμβρίου 2011.
[15] Larisa Alexandrovna και Muriel Kane, "New documents link Kissinger to two 1970s coups": rawstory.com, 26 Ιουνίου 2007.
[16] Yilan, "Cyprus conflict defies ready solution": turkeymacedonia.wordpress.com, 30 Μαΐου 2011.
[17] Stephen Blank, "Turkey and Cyprus Gas: More Troubles Ahead in 2012": Turkey Analyst, vol. 5 no. 1, Central Asian Caucuses Institute,silkroadstudies.org, 9 Ιανουαρίου 2011.
[18] Hugh Naylor, op. cit.

Η Ειδική Επιτροπή της Διεθνούς Ένωσης Συμφωνιών Ανταλλαγής και Παραγώγων (ISDA) αποφάσισε ομόφωνα πως η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους αποτελεί πιστωτικό γεγονός.

Όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή της η ISDA, η απόφαση οφείλεται στην ενέργεια της Ελλάδας να συμπεριλάβει ρήτρες συλλογικής δράσης (CACs) τροποποιώντας τους όρους των ομολόγων που διέπονται από το ελληνικό δίκαιο μειώνοντας με αυτό τον τρόπο το δικαίωμα των κατόχων των επηρεαζόμενων τίτλων στη λήψη πληρωμών.

Με αυτήν την απόφαση τα υφιστάμενα CDS ενεργοποιούνται και όπως συμπληρώνει θα διενεργηθεί δημοπρασία στις 19 Μαρτίου.



Σε κατάσταση πανικού βρίσκεται η κυβέρνηση η οποία φοβάται σοβαρά επεισόδια κατά τη διάρκεια του εορτασμού της 25ης Μαρτίου και των παρελάσεων σε διάφορες πόλεις. Για το λόγο αυτό συγκαλείται τη Δευτέρα κυβερνητική σύσκεψη υπό τον Λ. Παπαδήμο και με τη συμμετοχή των υπουργών Εσωτερικών, Αμυνας και Προστασίας του Πολίτη. Να φανταστούμε ότι δε θα κατεβάσουν τον στρατό γιατί μ’ αυτή τη σύνθεση η σύσκεψη «μυρίζει» μπαρούτι.

Χθες στο υπουργικό ετέθη το θέμα και προφανώς έχει προκαλέσει ιδιαίτερη αναταραχή στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Ετσι, τη Δευτέρα θα επιχειρήσουν να να καταστρώσουν ένα σχέδιο αντιμετώπισης μιας ενδεχόμενης κρίσης, δηλαδή επιθέσεων σε πολιτικά πρόσωπα ή ακόμη και προβοκάτσιας. Δεν αποκλείεται να υπάρξει αποχή από τις εκδηλώσεις πολιτικών προσώπων που θα προκαλέσουν. Πάντως, ίσως η πιο τυχερή είναι η Αννα Διαμαντοπούλου η οποία έφυγε από τον Παιδείας και γλίτωσε από την υποχρέωση να παρακολουθήσει παρελάσεις. Το «αγγούρι» πάει στον Γ. Μπαμπινιώτη

Το θέμα των παρελάσεων και των επεισοδίων συζητήθηκε και στη Βουλή το πρωί.

«Δεν είναι δυνατόν μικρές, ακραίες ομάδες να εμποδίζουν τις κοινωνικές, εθνικές και όποιες άλλες δραστηριότητες σε αυτή τη χώρα» δήλωσε από το βήμα της Βουλής ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχ.Χρυσοχοΐδης, κάνοντας λόγο για «ισχνές μειοψηφίες, οι οποίες επιχειρούν εν μέσω της κρίσης, εν μέσω του πανικού, εν μέσω της αγωνίας που υπάρχει στους πολίτες να εκμεταλλευτούν και να επιβάλλουν τις δικές τους απόψεις».

«Δεν μπορεί να γίνεται σε μία δημοκρατία, ακόμα και από τον πιο εκνευρισμένο και αγανακτισμένο πολίτη» τόνισε, επισημαίνοντας: «Αυτό δεν πρέπει να το επιτρέψουμε και πρέπει να σταθούμε όλοι απέναντι».

Για προσπάθεια κατάργησης των παρελάσεων έκανε λόγο ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γ. Καρατζαφέρης ο οποίος κατηγόρησε τα αριστερά κόμματα. «Το ζητούσε χρόνια η Αριστερά να καταργηθούν οι παρελάσεις και επειδή δεν ενέδωσε ο αστικός κόσμος, που σέβεται τους νεκρούς και τους ήρωες, βρέθηκε ο τρόπος τώρα» είπε, υποστηρίζοντας ότι κάποιοι προωθούν τον διχασμό.

«Πώς θα πάμε σε εκλογές, πώς θα γίνει συγκέντρωση ανοιχτή, όταν ο οποιοσδήποτε θα μπορεί να προπηλακίζει πότε με γιαούρτια, πότε με αυγά, αύριο με πέτρες και μεθαύριο με σφαίρες;» ρώτησε τον κ. Χρυσοχοΐδη, καλώντας την κυβέρνηση να εγγυηθεί ότι θα διεξαχθούν «ήρεμες εκλογές».


Επιφυλάξεις για το εάν η ελληνική κρίση έχει λυθεί εκφράζουν οικονομολόγοι, λίγο μετά τη θετική έκβαση του PSI.

Σε συνέντευξή του στο Spiegel, ο οικονομολόγος Harauld Hau εκτιμά ότι «το ελληνικό πρόβλημα έχει μόνον πάρει αναβολή», καθώς μια δεύτερη, ακόμη μεγαλύτερη κρίση θα έρθει το επόμενο διάστημα.

Σύμφωνα με τον οικονομολόγο, η συμμετοχή των ιδιωτών στο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους «δείχνει ότι υπάρχουν ακόμη πιστωτές που αναμένουν να πληρωθούν στο 100%. Όσοι πιστωτές δε συμμετείχαν στο PSI είναι κερδοσκόποι που αγόρασαν τα ομόλογα στο 30-40% της ονομαστικής αξίας και τώρα θέλουν να αποζημιωθούν στο έπακρον. Τώρα όμως, θα αναγκαστούν να συμμετάσχουν στο "κούρεμα"».

Ο Hau εκτιμά ότι το «κούρεμα» είναι ανεπαρκές και απλώς μεταθέτει το πρόβλημα, ενώ στο μέλλον «θα υπάρξει και δεύτερη, κανονική χρεοκοπία».

«Πιθανόν να πάρει άλλους εννιά μήνες με τρία χρόνια αλλά θα υπάρξει μία πραγματικά μεγάλη κρίση, και οικονομική και πολιτική» υποστήριξε, προσθέτοντας ότι η νέα κρίση θα επηρεάσει μόνον τους φορολογούμενους.

Οι τράπεζες είχαν το πάνω χέρι

Το πρόβλημα, σύμφωνα με τον οικονομολόγο είναι ότι οι τράπεζες εδώ και μισό αιώνα είχαν το προβάδισμα στις διαπραγματεύσεις. Όμως τώρα καταλαβαίνουν ότι ο χρόνος τους εξαντλείται και έπρεπε να αλλάξουν τη στρατηγική τους, μετατοπίζοντας το χρέος από τη δημόσια στήριξη. Η συγκεκριμένη τακτική, ανέφερε, είναι μεν έξυπνη, αλλά οδηγεί τους φορολογούμενους σε καταστροφή.

Χρειάζεται σωστή χρεοκοπία

Άλλωστε, ο Hau υποστηρίζει ότι το ελληνικό χρέος θα πρέπει να υποχωρήσει στο 60% του ΑΕΠ, κάτι που σημαίνει ότι θα πρέπει να γίνει «μια σωστή, εθνική χρεοκοπία».

Στα πλαίσια αυτά, θεωρεί ότι η στρατηγική της επιλεκτικής χρεοκοπίας, που θα μπορούσε κάποτε να είναι σωστή λύση, τώρα έχει επιδεινώσει την κατάσταση.

Σε άρθρο στο blog του στους New York Times, ο Nicholas D. Kristoff αναφέρεται στην «ασχήμια της λιτότητας στην Αθήνα». Στο άρθρο του ο Kristoff κάνει λόγο για τη δύσκολη σημερινή κατάσταση στην Αθήνα, όπου λόγω της κρίσης το κράτος φαίνεται να έχει παραλύσει.

Προς μεγάλη του έκπληξη αναφέρει ότι συνάντησε έναν άστεγο στην Ελληνική πρωτεύουσα, ο οποίος μιλούσε άπταιστα αγγλικά.

Ο 35χρονος Μιχάλης Καμπουρογλου, έπειτα από σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Cambridge και υπηρεσία στον τουρισμό, βρέθηκε στον δρόμο, όπως και χιλιάδες άλλοι Έλληνες…

Στο πολύ ενδιαφέρον του άρθρο ο Kristoff σημειώνει ότι στην Ελλάδα επιβεβαιώθηκαν οι απόψεις του διάσημου Βρετανού οικονομολόγου John Maynard Keyens ο οποίος είχε ασχοληθεί με την οικονομική ύφεση, τους κύκλους ανόδου και καθόδου της οικονομίας και το συσχετισμό τους με την ανεργία.

Κατά τη γνώμη του Keyens δεν είναι δυνατόν να αυτοϊαθεί μία οικονομία, και μόνο με κρατική παρέμβαση στους τομείς φορολογήσεως, επενδύσεων και κοινωνικής πολιτικής μπορεί να ελεγχθεί η ανεργία.

Η λύση ωστόσο στην ύφεση δεν μπορεί να είναι μόνο νέοι φόροι και λιτότητα, και το κράτος πρέπει να επεμβαίνει για την τόνωση της ζήτησης, ως υποκατάστατο της ελλιπούς ιδιωτικής ζήτησης.

Ο Kristoff κάνει ακόμη λόγο για την τραγική κατάσταση σήμερα στον τομέα της υγείας, της ανεργίας, τα παιδιά που λιμοκτονούν στα σχολεία, καταλήγοντας ότι τον 5ο αιώνα π.Χ. η Αθήνα σε μια σημαντική καμπή της οικονομίας της είχε την τύχη να διαθέτει τον Περικλή, ο οποίος δεν κατέφυγε σε αυστηρές περικοπές.

Και κλείνει με μια δήλωση μιας ξεναγού στον Παρθενώνα όπου είχε πάει για έμπνευση ο αμερικανός αθρογράφος: «Χρειαζόμαστε έναν Περικλή σήμερα».

Τι εκπροσωπεί ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος;

Την πεμπτουσία του πολιτικού συστήματος που μας έφερε έως εδώ.

Ο κ. Βενιζέλος (και χαϊδευτικά Μπενύτο, για δε τους πολύ φίλους Μπενύτο - Μπενίτο) είναι σαρξ εκ της σαρκός του βαθέως κράτους της Διαπλοκής, αυτού που περιήγαγε εν τέλει την Ελλάδα σε καθεστώς Εντολής της Τρόικας, ένα ατιμασμένο προτεκτοράτο που οσονούπω θα διαθέτει κι από έναν ξένο Επίτροπο για κάθε ιθαγενή Υπουργό, μια χώρα Φόρου Υποτελή στη Διεθνή των Τοκογλύφων.

Τι γυρεύει τώρα ο άνθρωπος, ο Μπενύτο, που πρόλαβε μόλις μέσα σε έναν μήνα απ’ όταν ανέλαβε, να χαρακτηρισθεί ως «ο χειρότερος Υπουργός Οικονομικών της Ευρωπαϊκής Ενωσης»;

Γυρεύει να ηγεμονεύσει στο ΠΑΣΟΚ -κατ’ αρχήν- κι αργότερα να γίνει, αν μπορέσει, ένας ακόμα Πρωθυπουργός-Ανδρείκελο της Ελλάδας (ή καλύτερα επί την Ελλάδα, δηλαδή εναντίον της).

Διότι ο κ. Βενιζέλος απεδείχθη εκ των πρώτων ευπροσάρμοστων στη νέα εποχή, αυτήν της εγκαθίδρυσης του απροκάλυπτου Νεοταξίτικου καθεστώτος στη χώρα - εύπλαστος κι Οβιδιακός στους μεταμορφισμούς του, αλλά και πανέτοιμος για κάθε φόνο ως άλλος «θαυμαστός κ. Ρίπλεϋ» δήλωσε ξεδιάντροπα:
«Ευτυχώς που έχουμε τεθεί υπό έλεγχον. Διότι έτσι θα μπορέσουμε να τεθούμε υπό αυτοέλεγχον».
«Ευτυχώς που έχουμε τεθεί υπό έλεγχον» - ο όρκος πίστης του Γενίτσαρου! «Διότι έτσι θα μπορέσουμε να τεθούμε υπό αυτοέλεγχον» - η προσευχή του Ραγιά!

Ομως, αυτά κι άλλα που έκανε στο απώτερο και το εγγύς παρελθόν ο Συνταγματολόγος που κουρέλιασε το Σύνταγμα (πάντα ο Μπενύτο) ωχριούν μπροστά σε αυτά που κάνει τώρα, ώστε, όπως ελπίζει, μετά τη «μεσοβασιλεία» Σαμαρά (έτσι όπως «το πάει» ο Αντώνης, ή «τον πάνε») να γίνει ο ίδιος (πάντα ο Μπενύτο) Πρωθυπουργός, εντολοδόχος μεν, ανδρείκελο βεβαίως, αλλά Πρωθυπουργός.

Προς τούτο ο κ. Βενιζέλος δεν ορρωδεί προ ουδενός:
κινδυνολογεί ότι η χώρα θα χρεοκοπήσει, απειλεί θεούς (ότι θα τους κόψει τον μισθό) και δαίμονες (ότι θα τους κόψει τη σύνταξη), ενώ τα έχει ήδη... κόψει.

Μπορεί όμως να την ξανά - ξανακόψει.

Αρχή άνδρα δείκνυσι και ο κ. Βενιζέλος άρχει χρόνια τώρα και έχει δώσει δείγμα γραφής λίαν ανησυχητικό για τη Δημοκρατία.

Επ’ εσχάτοις δεν κρατιέται ωρύεται στη Βουλή κατά των πολιτικών του αντιπάλων σε ιταμό ύφος και με βοναπαρτικό ήθος, εκβιάζει τα Ασφαλιστικά Ταμεία, φοβερίζει ότι θα καταρρεύσουν οι Τράπεζες, τρομοκρατεί ότι θα μείνουν άδεια τα ράφια στα σούπερ μάρκετ, υπαγορεύει, διατάσσει, προσβάλλει και γενικώς δείχνει σαν να έχει ένα κοινοβουλευτικό πραξικόπημα στο τσεπάκι.

Πρόκειται για την ηρωική ρητορική ενός «Χαητζαβάτη» (όπως προσφυώς έγραψε και το «Ποντίκι») διότι είναι ο ίδιος (πάντα ο Μπενύτο) ο οποίος ομολόγησε ότι «οι Κοινοτικοί μας εταίροι δεν μας αφήνουν να κάνουμε τίποτα για το κοινωνικό κράτος», (όπως αποκάλυψε ο Πρόεδρος του ΕΤΑΠ - ΜΜΕ, κ. Κώστας Τσουπαρόπουλος, μιλώντας στη ΝΕΤ).

Ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, χρόνια στην πολιτική σκηνή, εξέφρασε έναν κόσμο που τελειώνει και τώρα, σαν άλλο Βαμπίρ προσπαθεί να εκφράσει τον ίδιον αυτόν κόσμο να νεκρανασταίνεται.

Να τελειώνουμε.

Να τελειώνουμε μαζί τους - με τα παλιά υλικά του δικομματικού μονοκομματισμού και των μνημονιακών παραφυάδων του, μόνον τάφους μπορούμε να χτίσουμε.

Ο κ. Βενιζέλος περπάτησε χέρι - χέρι (και μάλιστα γλυκά - γλυκά) με τον κ. Καρατζαφέρη, τον Γιωργάκη, την Ντορούλα, τώρα και με τον κ. Σαμαρά, στην πεπατημένη των Σημίτη, Καραμανλή που έφεραν τη χώρα στην ξεφτίλα, τα μεροκάματα στον Καιάδα, τους ανέργους στον Κάτω Κόσμο και το μέλλον μας Νταχάου και Μπέλσεν γωνία.

Να τελειώνουμε με δαύτους, να τους τελειώσουμε...

Του Στάθη από enikos

Τα στοιχεία για την έκρηξη της εγκληματικότητας επιβεβαιώνουν αυτό που καταδεικνύει η καθημερινή εμπειρία των πολιτών. Η Ελλάδα και ειδικά τα μεγάλα αστικά κέντρα έχουν μετατραπεί σε επικίνδυνες ζώνες. Την τεράστια ανασφάλεια δεν την προκαλεί το οργανωμένο έγκλημα, που έχει τουλάχιστον συγκεκριμένους στόχους και διακρίνεται από στοιχειώδη ορθολογισμό. Την προκαλεί το διάχυτο έγκλημα, στο οποίο η συμμετοχή των λαθρομεταναστών είναι δυσανάλογα μεγάλη.

Η αιτία είναι απλή. Η διαρκής συσσώρευση λαθρομεταναστών, που εκ των πραγμάτων αδυνατούν να βρουν εργασία και τις λίγες φορές που βρίσκουν είναι «μαύρη» και κακοπληρωμένη, λειτουργεί σαν θερμοκήπιο για την ανομία και την εγκληματικότητα, με αποτέλεσμα να υπονομεύονται οι κοινωνικές ισορροπίες. Η Αθήνα έχει μετατραπεί σε ατύπως διχοτομημένη πόλη.

Τόσο το πολιτικό σύστημα όσο και μεσαιοανώτερα στρώματα είχαν βολευτεί με το γεγονός ότι για χρόνια οι λαθρομετανάστες φυτοζωούσαν γκετοποιημένοι στα «υπόγεια» της κοινωνίας και εμφανίζονταν στον δημόσιο χώρο μόνο ως εξατομικευμένη κακοπληρωμένη «μαύρη» εργασία. Κανείς δεν άκουγε τις φωνές απόγνωσης των λαϊκών στρωμάτων, που κυρίως υφίστανται με επώδυνο τρόπο τις συνέπειες της λαθρομετανάστευσης.

Ο λόγος τους δεν περνούσε στα ΜΜΕ, όπου διεξάγεται η δημόσια συζήτηση. Εκεί, για χρόνια κυριαρχούσε μια εκδοχή της τρομοκρατίας του «πολιτικά ορθού». Η ανοχή της λαθρομετανάστευσης είχε αναγορευθεί σε κριτήριο «προοδευτισμού». Υπενθυμίζουμε ότι από τις πρώτες πράξεις της κυβέρνησης Παπανδρέου ήταν ο νόμος για την απόδοση ιθαγένειας σε μετανάστες, γεγονός που έστειλε το λάθος μήνυμα και τροφοδότησε τις ροές. Χρειάστηκε σειρά δραματικών γεγονότων για να αρχίσουν με μεγάλη καθυστέρηση οι βολεμένοι Ελληνες να ξεφεύγουν από το σύνδρομο του μαζικού στρουθοκαμηλισμού, να συνειδητοποιούν ότι η λαθρομετανάστευση έχει και ένα άλλο, καθόλου βολικό, πρόσωπο.

Η έλλειψη αποτελεσματικής μεταναστευτικής πολιτικής, σε συνδυασμό με τις στείρες αντιρατσιστικές κορώνες μπορεί να μην έλυσε το πρόβλημα των λαϊκών τάξεων, αλλά κατάφερε να τροφοδοτεί πολιτικά τη σκληροπυρηνική ακροδεξιά. Υπενθυμίζουμε ότι τον περασμένο Νοέμβριο η Χρυσή Αυγή απέσπασε στον Δήμο Αθηναίων 5,3%, ενώ οι περιοχές που έχουν κατακλυσθεί από λαθρομετανάστες τής έδωσαν ποσοστά μέχρι και 20%! Δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ενώ όλοι αυτοί οι θεσμοί περισσότερο ή λιγότερο αντιμετώπιζαν τις απελπισμένες διαμαρτυρίες τους σαν εκδηλώσεις ρατσισμού, η Χρυσή Αυγή έσπευσε να καλύψει το κενό, βάζοντας τη δική της σφραγίδα.

Και ενώ συμβαίνουν αυτά στο εσωτερικό, στην Ευρώπη πληθαίνουν οι φωνές που θέτουν θέμα ακόμα και αποκλεισμού της Ελλάδας από τη Συνθήκη Σένγκεν με το επιχείρημα ότι «τα ελληνικά σύνορα είναι ανοικτά σαν πόρτα αχυρώνα» για να χρησιμοποιήσουμε την ατάκα της Αυστριακής υπουργού Εσωτερικών. Πρόκειται για αφόρητη υποκρισία. Το σφράγισμα των ελληνικών συνόρων είναι πρακτικά αδύνατο, επειδή η Τουρκία λειτουργεί ως κύριος αγωγός και διευκολύνει τη λαθρομετανάστευση. Η πικρή αλήθεια είναι ότι οι Βορειοευρωπαίοι εταίροι βολεύονται με το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε ανάχωμα και ανθρώπινη «χωματερή», που προστατεύει τους ίδιους.

Tου Αρχιπλοιάρχου (ε.α.)
Δημητρίου Ν. Τσαϊλά


Ο Χεμινγουέι έγραψε το για ποιόν κτυπά η καμπάνα, όπου περιέγραψε τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο κατά τον 20ο αιώνα, όπου επικράτησαν οι δυνάμεις του δικτάτορα Φράνκο, μετά από ένα αιματοβαμμένο αγώνα μεταξύ των εθνικών δυνάμεων και των τότε αντιφρονούντων ισπανών. Σήμερα δανείζομαι τον τίτλο του υπέροχου λογοτεχνήματος, διότι στην πολύπαθη Συρία ένα περίπου αιώνα μετά συμβαίνουν τα ίδια ιστορικά γεγονότα.

Ο Κλαούζεβιτς στο έργο του περί πολέμου δίνει έναν αξεπέραστο ορισμό: «Ο πόλεμος είναι μια πράξη βίας για να αναγκάσει τον αντίπαλο να υποταχθεί στη θέλησή μας». Σύμφωνα λοιπόν με τον ορισμό του, προκύπτει η αρχική ιδέα του πολέμου με βάση την κλιμάκωση της αλληλεπίδρασης. Υπάρχει σίγουρα το αίτιο που προκαλεί την κοινωνική αναταραχή και τις μαζικές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας στη Συρία, η ανεργία έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια, οι κοινωνικές συνθήκες έχουν επιδεινωθεί, ιδιαίτερα μετά το 2006 και την υιοθέτηση των σαρωτικών οικονομικών μεταρρυθμίσεων που επεβλήθησαν στο συριακό λαό υπό την καθοδήγηση του ΔΝΤ. Η συνέχεια περιέλαβε μέτρα λιτότητας, πάγωμα των μισθών, απελευθέρωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, μεταρρύθμιση του εμπορίου και των ιδιωτικοποιήσεων.

Επιπλέον, υπάρχουν σοβαρές διαφορές στο εσωτερικό της κυβέρνησης. Το πρώην λαοφιλές πλαίσιο πολιτικής του κόμματος Μπάαθ έχει σε μεγάλο βαθμό διαβρωθεί. Μια μεγάλη ομάδα του κυβερνώντος πολιτικού κατεστημένου έχει αγκαλιάσει τον άκρατο νεοφιλελευθερισμό. Εντωμεταξύ, η υιοθέτηση του οικονομικού προγράμματος του ΔΝΤ έχει υπηρετήσει για να πλουτίσουν οι κυβερνώντες της οικονομικής ελίτ.

Ο συνδυασμός ενός ισχυρού καθεστώτος με μια αδύναμη αντιπολίτευση ελλείψει οργανωτικής υποδομής, δημιουργεί στη Συρία έναν ασύμμετρο εμφύλιο πόλεμο στον οποίο καμία από τις δύο πλευρές δεν μπορεί να κερδίσει, παρά το αιματοκύλισμα. Το συριακό καθεστώς έχει δύο πλεονεκτήματα έναντι του Μουμπάρακ και του Καντάφι. Διαθέτει έναν πιστό στρατό πρόθυμο να πυροβολεί αμάχους και η σύμμαχος της Ρωσία την προστατεύει κατά μιας διεθνούς επέμβασης.

Είναι δεδομένο ότι για να καταβληθεί ένας αντίπαλος, πρέπει να αναμετρηθεί η δύναμή του με τις δυνάμεις του εχθρού στη μεγαλύτερη ένταση. Η δύναμη αυτή του εχθρού εκφράζεται ως το γινόμενο, του οποίου οι δύο παράγοντες δεν μπορούν να ξεχωρίσουν. Δηλαδή το μέγεθος των μέσων, τα οποία διαθέτει, και της δύναμης της θέλησης του. Το μέγεθος των μέσων είναι δυνατό να υπολογισθεί, αλλά η βούλησή του είναι δυνατό μόνο να εκτιμηθεί, συναρτήσει της σοβαρότητας του κινήτρου, των παραδόσεων του λαού και των συμμαχιών.

Στο κίνημα των αντιφρονούντων (ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός), το οποίο υπερασπίζεται μέτρα “υπέρ της δημοκρατίας” έχουν ενσωματωθεί ισλαμιστές οι οποίοι αν και υποστηρίζονται από την διεθνή κοινότητα δεν έχουν τα απαιτούμενα κοινωνικά στηρίγματα της πλειοψηφίας των πολιτών της Συρίας. Η πλειοψηφία του πληθυσμού της Συρίας (συμπεριλαμβανομένων των αντιπάλων της κυβέρνησης Μπασάρ Αλ Άσαντ) δεν υποστηρίζουν το “κίνημα διαμαρτυρίας”. Στην πραγματικότητα, συμβαίνει το αντίθετο μάλιστα. Κατά ειρωνικό τρόπο, παρά τον αυταρχικό τρόπο ηγεσίας και τη βίαιη καταστολή των αντιφρονούντων, υπάρχει μεγάλη λαϊκή υποστήριξη για την κυβέρνηση του προέδρου Μπασάρ Αλ Άσαντ, η οποία επιβεβαιώνεται από φιλοκυβερνητικές διαδηλώσεις.

Ένα πράγμα που πιστεύω ότι μπορεί να υποθέσουμε είναι ότι ο πρόεδρος Μπασάρ Αλ 'Ασαντ δεν θα χάσει τον έλεγχο της κυβέρνησης εύκολα. Έχει μια μακρά οικογενειακή παράδοση της ηγεσίας της χώρας ακλουθώντας τρόπους καταστολής εξεγέρσεων που απέδωσαν στο παρελθόν όταν κυβερνούσε ο πατέρας του. Εκτιμώ ότι δεν πρόκειται να παραδώσει την ηγεσία, λαμβάνοντας υπόψη ότι ως Αλαουίτης ο ίδιος, που αποτελεί μειοψηφία, κυβερνά μια χώρα που στην πλειοψηφία τους είναι Σουνίτες.

Η Συρία έχει στρατηγική συμμαχία με δύο φίλιες προς αυτή δυνάμεις που μπορούν να βοηθήσουν τον Μπασάρ Αλ Άσαντ να επιβιώσει, τη Ρωσία που συμμετέχει στο συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ και το Ιράν. Έτσι έχει τη δυνατότητα να παραμένει στην εξουσία, καθώς θα υποστηρίζεται από τη μία ή και τις δύο φίλιες χώρες και εφόσον δεν αποφασίζεται εισβολή στο εσωτερικό της χώρας του. Το καθεστώς μπορεί να χάσει την εξουσία μόνο από την εμφύλια σύρραξη, πράγμα το οποίο δεν φαίνεται να επιτυγχάνεται. Είναι απίθανο να συμβεί ότι έγινε στη περίπτωση της Λιβύης, διότι οι εξεγερμένοι επιτίθενται εναντίον ενός καλά εκπαιδευμένου στρατού που στην πλειοψηφία του είναι Αλαουίτες και μάλιστα χωρίς τη βοήθεια μιας εξωτερικής δύναμης όπως το ΝΑΤΟ.

Επίσης η Συρία είναι μια σημαντική πύλη της Μεσογείου, με λιμάνια και οδικές αρτηρίες. Το ρωσικό εμπόριο εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από αυτή την υποδομή και ο έλεγχος του Ιράν στη Χαμάς και η περιφερειακή επιρροή που μπορεί να ασκήσει εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τη συμμαχία με τη Συρία. Για το λόγο αυτό, παρόλο που είναι σημαντική η πολυπληθής εξέγερση των αντιφρονούντων, και μερικοί στρατιωτικοί έχουν αλλάξει πλευρά, η Συρία αντλεί σιγουριά από την υποστήριξη της Ρωσίας και του Ιράν, εξουδετερώνοντας οποιαδήποτε πιθανή εισβολή. Εφόσον δεν μεταβληθούν οι διεθνείς συμμαχίες στην περιοχή, το καθεστώς θα συνεχίσει το αιματοκύλισμα και τον εμφύλιο σπαραγμό με οποιοδήποτε κόστος για την επικράτησή του.

Σχόλιο: Ο Αρχιπλοίαρχος (ε.α.) Δημήτρης Τσαιλάς, φίλος από τα παλιά, όταν υπηρετούσαμε μαζί, προστίθεται στην παρέα μας και θα αρθρογραφεί για θέματα που κρίνει ότι αξίζουν τον σχολιασμό και την ανάλυση, με το εξαιρετικό του στυλ και την διεισδυτική του ματιά στην ουσία του θέματος, κατορθώνοντας παράληλα να γράφει για σοβαρά θέματα με κείμενα ευχάριστα και ευκολοδιάβαστα. Φίλε μου Δημήτρη, καλώς ήλθες στην παρέας μας.



Να τι σημαίνει θράσος των κυβερνώντων:

Να ρητορεύουν ασυστόλως πατώντας στα ερείπια μιας χώρας που οι ίδιοι δημιούργησαν δηλώνοντας από πάνω και «εξουθενωμένοι» για το «πατριωτικό» τους επίτευγμα.

Να επιδίδονται σε «κρίσεις μεγαλείου» και να ασελγούν με ύφος βαρύγδουπο κατά του κοινού νού.

Να παριστάνουν τους «σωτήρες» την ώρα που βυθίζουν την κοινωνία στην καταστροφή και την απόλυτη χρεοκοπία.

Να μετέρχονται τον έσχατο ποπουλισμό, τον πιο χυδαίο λαϊκισμό, εμφανιζόμενοι σαν «συμπάσχοντες» των εργατών και των συνταξιούχων, την ώρα που κόβουν τους μισθούς των εργατών και πετσοκόβουν τις συντάξεις των συνταξιούχων.

Να εκφωνούν «οραματικούς λόγους» σε ένα λαό που την ίδια ώρα τον μετατρέπουν σε «πιστωτικό υπόλοιπο», τον αλυσοδένουν χειροπόδαρα και τον καταδικάζουν σε ρόλο εμπράγματης υποθήκης ενός «ειδικού λογαριασμού» αφιερωμένου σε κεφαλαιοκράτες, τραπεζίτες και τοκογλύφους.

Ο κ. Βενιζέλος το έχει αποδείξει πολλές φορές, το απέδειξε και χτες:

Διαθέτει αστείρευτες ποσότητες τέτοιου -και ακόμα περισσότερου- θράσους.


Ετοιμαστείτε για πανηγυρισμούς το Σαββατοκύριακο. Μετά το δήθεν συνεχές πηγαινέλα και τις «αγωνιώδεις» αναφορές για το πώς πηγαίνουν οι συζητήσεις για το PSI, από χθες το βράδυ ετοιμάζονται να αναγάγουν την «επιτυχία» τους σε «εθνικό στόχο» όσον αφορά το «κούρεμα» του ελληνικού δημόσιου χρέους. «Εθνικό στόχο», που όμως θα οδηγήσει στη νέα δανειακή των 130 δισ., στα νέα μέτρα που ήδη ζήτησε η τρόικα για το 3ο Μνημόνιο τον Ιούνιο, στη μόνιμη κηδεμονία της χώρας και, τελικά, στην αφαίμαξη κάθε ικμάδας της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Τώρα τι σημασία έχει αν θα ενεργοποιηθούν τα CACs, οι περιβόητες πλέον ανά τον κόσμο ρήτρες συλλογικής ευθύνης, «κουρεύοντας» και όσους αρνήθηκαν να μπουν στο PSI; Αυτοί, όμως, που βρίσκονται στην ουσία με την πλάτη στον τοίχο είναι τα εκατομμύρια των ασφαλισμένων που βλέπουν ότι οι περιουσίες τους πήγαν χαμένες. Κι αναρωτιούνται το γιατί... Τον δρόμο για το «κουρείο» πήραν και οι ιδιώτες κάτοχοι των ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου. Πρόκειται για 11.000 ανθρώπους, πολλοί από τους οποίους είχαν επενδύσει μικρά ή μεγάλα ποσά -δανείζοντας ουσιαστικά το κράτος- και τώρα χάνουν ένα μεγάλο μέρος των χρημάτων τους! Η συμφωνία για το PSI, με όσα αυτή μπορεί να περιέχει (κηδεμονία της χώρας, αγγλικό δίκαιο, υποθήκευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας κ.λπ.) υποστηρίχθηκε δολίως από το πολιτικό κατεστημένο ως ένα ζήτημα «ζωής και θανάτου» για την Ελλάδα, για την «επόμενη δόση», για την παραμονή μας στο ευρώ, για τη λειτουργία της οικονομίας. Και δικαίως οι πολίτες συμμερίστηκαν την «αγωνία» για το αν θα «πετύχει» το PSI. Η ελληνική κυβέρνηση επιστράτευσε την απειλή της χρεοκοπίας απευθύνοντας την προειδοποίηση προς όσους προτιμούσαν να εξαιρεθούν από το «κούρεμα» ότι δεν θα πάρουν ούτε ένα ευρώ για τα ελληνικά ομόλογα που κατέχουν, στην τελική ευθεία για την «οικειοθελή» ανταλλαγή ομολόγων ύψους 206 δισ. ευρώ. Η λεκτική απειλή ότι μας περιμένει το λεγόμενο «Plan B», δηλαδή η χρεοκοπία εντός του ευρώ, που θα είναι χειρότερη για όλους και άρα δεν θα την προτιμήσουν οι πιστωτές, κυκλοφορούσε χωρίς αιδώ. Πάντως, μάθαμε ότι η καταστροφή της χώρας μας θα κόστιζε στη διεθνή κοινότητα περισσότερο από τη «σωτηρία» της. Το ηχηρό καμπανάκι κινδύνου για τις καταστροφικές επιπτώσεις που μπορεί να έχει η άτακτη χρεοκοπία της Ελλάδας, σε περίπτωση κατά την οποία δεν πετύχει η αναδιάρθρωση του χρέους μας με το ιστορικό «κούρεμα», χτύπησε το Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Ινστιτούτο (IIF). Το IIF προειδοποιούσε με εμπιστευτικό έγγραφο προχθές ότι σε αυτή την περίπτωση το κόστος για την Ευρωζώνη θα ξεπερνούσε ακόμη και το αστρονομικό ποσό του 1 τρισ. ευρώ και ότι η Ιταλία μαζί με την Ισπανία θα καταλήξουν, και αυτές, στην αγκαλιά της τρόικας ζητώντας βοήθεια. Τουλάχιστον σε πρώτη φάση, αυτές οι δύο χώρες θα χρειάζονταν περίπου 350 δισ. ευρώ. Επίσης, μια τέτοια εξέλιξη θα προκαλούσε τεράστια προβλήματα και στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα απειλώντας κατ’ επέκταση τη σταθερότητα σε ολόκληρη την Eυρωζώνη. Η προειδοποίηση αυτή μόνο τυχαία δεν ήταν, αφού η επίσημη προθεσμία έληγε χθες βράδυ στις 22.00 ώρα Ελλάδος. Ούτε είναι τυχαίο ότι και ο διάσημος Νουριέλ Ρουμπινί καλούσε μέσω των Financial Times τους ιδιώτες επενδυτές να σταματήσουν να διαμαρτύρονται και να αποδεχθούν τη συμφωνία αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους. Επισημαίνοντας μάλιστα πως η πραγματικότητα είναι ότι οι ιδιώτες επενδυτές έχουν μια καλή συμφωνία, ενώ οι περισσότερες πραγματικές και μελλοντικές ζημίες έχουν μεταφερθεί στους επίσημους πιστωτές. Οι ιδιώτες λαμβάνουν εγγυήσεις για τα νέα ομόλογα καθώς αυτά θα υπόκεινται πλέον στο αγγλικό δίκαιο, το χρέος δεν μπορεί να μετατραπεί σε άλλο νόμισμα, ακόμη και αν η Ελλάδα φύγει από την Ευρωζώνη. Τι ωραία που τα λέει... Και πάντως ο Ρουμπινί επιμένει ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο, καθώς στην καλύτερη περίπτωση θα υποχωρήσει στο 120% του ΑΕΠ το 2020, ενώ μπορεί να ανέλθει μέχρι και το 160% του ΑΕΠ. Με βάση αυτό το θεώρημα, εκτιμά πως ο επίσημος τομέας, δηλαδή κυρίως οι ευρωπαϊκές χώρες, θα κληθεί να αναλάβει το βάρος της στήριξης της Ελλάδας με νέο πακέτο βοήθειας, καθώς υπολογίζει ότι η χώρα θα παραμείνει εκτός αγορών για τουλάχιστον μία δεκαετία, ενώ δεν αποκλείει να αναλάβουν τεράστιες ζημίες σε περίπτωση μελλοντικής χρεοκοπίας της Ελλάδας.

Μαυροζαχαράκης Μανόλης
Κοινωνιολόγος-Πολιτικός Επιστήμονας


Η αποστροφή των πολιτών από τα καθιερωμένα αστικά κόμματα εξουσίας και οι μαζικές διαμαρτυρίες όπως εκφράστηκαν ειδικότερα το 2011 στην Πορτογαλία, την Ισπανία και την Ελλάδα αποτελούν το πιο ορατό σημάδι μιας συστημικής κρίσης πολιτικής εκπροσώπησης.

Αν εκατοντάδες χιλιάδες κυρίως νέοι άνθρωποι εκφράζουν ανοικτά την απογοήτευση τους για την δύσκολη κοινωνική κατάσταση στην οποία λόγω κρίσης έχουν περιέλθει και το δραματικά υψηλό επίπεδο της ανεργίας που τους μαστίζει, στερώντας τους κάθε προοπτική, αυτό δεν σημαίνει ότι η πλειοψηφία της κοινωνίας συμμερίζεται τις δικές τους απόψεις και την αγανάκτηση τους απέναντι στο σύστημα των χρηματοπιστωτικών αγορών και τον τρόπο διαχείρισης της κρίσης.

Υπό αυτή την έννοια η αγανάκτηση δεν αποτελεί αυτόματα έκφραση της δημοκρατικής βούλησης της πλειοψηφίας.

Ωστόσο, όλα αυτά που συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα με την Ελλάδα και την ευρύτερη μεσογειακή περιφέρεια τάραξαν την κοινή γνώμη σε όλη την Ευρώπη.

Σε πρώτο πλάνο τέθηκε το ζήτημα Δημοκρατίας στην λειτουργία του ευρωπαϊκού θεσμικού οικοδομήματος και ο τρόπος με τον οποίο λαμβάνονται συλλογικά δεσμευτικές αποφάσεις για όλα τα κράτη μέλη.
Σε συνδυασμό με αυτό ετέθη ο ζήτημα δημοκρατικών διαδικασιών για τον μετασχηματισμό βουλήσεων και απόψεων σε συγκεκριμένες αποφάσεις.

Είναι προφανές ότι δεν χρειάζεται να εφεύρουμε μια νέα μέθοδο για την λήψη αποφάσεων.

Η κοινοβουλευτική δημοκρατία, δηλαδή η αποστολή εκπροσώπων ενός πολιτικού προσανατολισμού στο Κοινοβούλιο, αποτελεί κατά τη διάρκεια των τελευταίων 200 ετών ένα δοκιμασμένο ένα μοντέλο που εφαρμόστηκε με επιτυχία σε όλη την Ευρώπη.

Η οργανωμένη αντιπολίτευση έχει την δυνατότητα να χρησιμοποιήσει το Κοινοβούλιο ως μια δημόσια πλατφόρμα για να διοχετεύσει την κριτική της, να την οξύνει, να την καταστήσει εμφανή προς όλες τις κατευθύνσεις και έτσι να ελέγξει ή να επηρεάσει μια συγκεκριμένη κυβερνητική δράση.

Πάνω απ 'όλα, οι κυβερνήσεις μπορούν στην Δημοκρατία να εκτοπιστούν μέσω της ψήφου για να δοθεί σε εναλλακτικές κατευθύνσεις μια ευκαιρία, να ανέλθουν στην εξουσία.

Οι ψηφοφόροι θα πρέπει να γνωρίζουν σε μια δημοκρατία, που βάζουν τον σταυρό τους, για να επιβεβαιώσουν η να τερματίσουν μια τρέχουσα πολιτική.

Που όμως θα μπορούσε να βάλει τον σταυρό του ένας ευρωπαίος πολίτης, εάν επιθυμούσε να τερματίσει και να αλλάξει την πολιτική της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, δηλαδή της ευρωπαϊκής εκτελεστικής εξουσίας; Δυστυχώς πουθενά , διότι επί της ουσίας οι εθνικές κυβερνήσεις των κρατών μελών καθορίζουν τη ευρωπαϊκή πολιτική.

Αυτό όμως σημαίνει ότι η Μέρκελ για παράδειγμα έχοντας την απαιτούμενη επιρροή και ισχύ, μπορεί να καθορίσει αποφάσεις για άλλα κράτη μέλη όπως την Ελλάδα, χωρίς να διαθέτει την απαιτούμενη νομιμοποίηση και χωρίς να μπορεί να τιμωρηθεί μέσω της ψήφου των Ελλήνων πολιτών.

Πιθανόν η διαπίστωση αυτή να απηχεί για κάποιους ως θεωρητική επινόηση από κάποιο σεμινάριο πολιτικής, έχει όμως πολύ πραγματικές και συγκεκριμένες επιδράσεις σε πολλούς ευρωπαίους πολίτες οι οποίοι εκφράζονται με απογοήτευση, πικρία και αποστροφή για το ευρωπαϊκό εγχείρημα.

Είναι επομένως απολύτως δικαιολογημένη η διαπίστωση ενός ελλείμματος Δημοκρατίας στο ευρωπαϊκό θεσμικό οικοδόμημα , διότι η ίδια η ΕΕ αντιτίθεται σε σημαντικά σημεία προς τις αρχές μια κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.

Ειδικότερα:

1. Υπάρχει μόνο ένας ανεπαρκής διαχωρισμός μεταξύ της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν μπορεί να προβεί και να θεσπίσει νόμους με δική του πρωτοβουλία.
Μπορεί μόνο να αποφασίσει επί όσων ζητημάτων τίθενται και παρουσιάζονται από την Επιτροπή.

2. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή – δηλαδή η εκτελεστική εξουσία - δεν αντανακλά τις πολιτικές πλειοψηφίες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αλλά συγκροτείται από τις κυβερνήσεις των εθνών-κρατών. Έτσι, δημιουργείται μια εντελώς συγκεχυμένη εμφάνιση του κοινοβουλίου με συνεχώς μεταβαλλόμενες πλειοψηφίες. Δεν μπορεί να δημιουργηθεί μια αντιπολίτευση, η οποία θα απορροφούσε την κριτική της κοινής γνώμης για να την διοχετεύσει θεσμικά ούτε όμως μπορεί να προκύψει μια κυβερνητική κοινοβουλευτική πλειοψηφία

3. Ο πολιτικός προσανατολισμός της ευρωπαϊκής εκτελεστικής εξουσίας δεν μπορεί να καθοριστεί μέσω της εκλογής από τους ψηφοφόρους.
Έχουμε να κάνουμε με ένα σύστημα στο οποίο εκλέγονται τα μέλη του κοινοβουλίου, όμως ο Πρόεδρος καθορίζεται από τους Πρωθυπουργούς των χωρών.

4. Δεν υπάρχουν ίσες εκλογές. Η φωνή για παράδειγμα ενός πολίτη του Λουξεμβούργια μετράει δέκα φορές περισσότερο από την ψήφο ενός γερμανού ψηφοφόρου.
Κατά τον 19. αιώνα, καθόριζε το προσωπικό εισόδημα ενός ψηφοφόρου το βάρος της ψήφου του. Στην Ευρώπη του 21 αιώνα μετράει προφανώς περισσότερο η προέλευση.

Στο παρελθόν, όταν η Ευρώπη ήταν περισσότερο ένα σύμβολο παρά ένας συγκεκριμένος και ισχυρός θεσμός, οι παραπάνω αδυναμίες έμεναν απαρατήρητες. Ακόμα και αργότερα, όταν η ενιαία οικονομία και το ενιαίο νόμισμα άνθιζαν , δεν υπήρχε προφανής λόγος για δράση.

Τώρα, όμως, εν μέσω της κρίσης, οι αποφάσεις που λαμβάνονται από μακριά έχουν δραματικές επιπτώσεις για εκατομμύρια πολίτες σε ευρωπαϊκό επίπεδο, φαίνονται, οι σοβαρές ελλείψεις.

Παρά ταύτα η ΕΕ παραμένει ικανή να δράσει.

Δυνατότητα δράσης διαθέτουν όμως και οι δικτατορίες...

Ιδιαίτερα ανεπτυγμένα κοινωνικά συστήματά όπως αυτά της Ευρώπης μπορούν να διατηρήσουν τη μακροπρόθεσμη σταθερότητα τους μόνο αν οι πολιτικές ηγεσίες τους αναζητούν συστηματικά την αποδοχή των πληθυσμών τους και εργάζονται με συνέπεια για αυτήν…

Στο πλαίσιο αυτό, το ευρωπαϊκό εγχείρημα βρίσκεται σήμερα σε ένα σταυροδρόμι: Είτε θα ακολουθήσει της νομισματικής και οικονομικής ένωσης, μια πολιτική ένωση - με όλες τις διαδικασίες συμμετοχής και εκπροσώπησης, καθώς και την συνακόλουθη απώλεια της εθνικής κυριαρχίας των κρατών, είτε θα υπάρξει αδιέξοδο.

Το τελευταίο θα σήμαινε δηλαδή μια ομαλή αποχώρηση, από την οργανωμένη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης καθώς και το κοινό νόμισμα.

Συνεπώς θα ακολουθούσε μια επανεθνικοποίηση της Ευρώπης και μάλιστα με χαοτικό τρόπο.


Σήμερα είναι μια μέρα παγκόσμιου πανηγυριού για το ελληνικό «haircut» στα ομόλογα των αγορών και όχι εθελοντική διαδικασία, από τη στιγμή που ενεργοποιούνται οι ρήτρες υποχρεωτικής συμμετοχής, τα περίφημα CACs.

1 Τι σημαίνει το «κούρεμα» για την Ελλάδα. Τα ομόλογα της και οι μελλοντικές εκδόσεις, όποτε και αν γίνουν θα πρέπει να είναι σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο, προκειμένου να είναι ανταγωνιστικά με τα εναπομείναντα στα χέρια των ιδιωτών, αλλά και τα άλλα που εκδίδονται και θα εκδοθούν στη βάση των νέων δανειακών, που συνοδεύουν τα Μνημόνια.

Τα τοκοχρεωλύσια

Η Ελλάδακέρδισε με αριθμούς 105, 7 δισ. ευρώ, επί ομολόγων αξίας 157 δισ. ευρώ. Σε επίπεδο τοκοχρεολυσίων κερδίζει περίπου 4 δισ. ευρώ το χρόνο και η όλη δανειακή συμφωνία της εμπεριέχει επιμήκυνση και πιο λογικό μεσοσταθμικό επιτόκιο. Αλλά με το Μνημόνιο 2 έχει συμφωνήσει σε κατά προτεραιότητα αποπληρωμή των χρεών προς τους δανειστές, που θα φθάνει τα 18 δισ. ευρώ τον χρόνο, με τη νέα δανειακή και δεν είναι ρεαλιστικό -χωρίς πραγματική εξαθλίωση των Ελλήνων σε μόνιμη βάση – σε σχέση με το ΑΕΠ της, που καταρρέει σε συνθήκες καλπάζουσας ύφεσης. Η Ελλάδα θα είχε πραγματικά ένα δομικό αποτέλεσμα εάν υπήρχε ένα «κούρεμα» επί του συνόλου του χρέους της, ύψους περίπου 360 δισ. ευρώ, που θα άφηνε το υπόλοιπο πληρωτέο περίπου στα 150-160 δισ. ευρώ. Τότε θα είχαμε ένα απολύτως βιώσιμο και ελεγχόμενα αντιμετωπίσιμο χρέος, λίγο κάτω από το 100% του ΑΕΠ.

Πώς κερδίζει χρόνο η Ευρώπη

Στην παρούσα φάση μένουμε με χρέος 255 δισ. ευρώ περίπου και με επόμενο δανεισμό που θα κινηθεί σε 130-139 δισ. ευρώ σε πρώτη φάση και επιπλέον 50 δισ. ευρώ το 2014, εφόσον υπάρξει Μνημόνιο 3. Η Ελλάδα ουσιαστικά και η Ευρώπη, με τη διαδικασία που ακολουθείται κερδίζει και πρακτικά χρόνο, αυξομειώνοντας το χρέος της Ελλάδας.

Η Ελλάδα από εδώ και πέρα, άσχετα με τα CDS, δεν θα χρεοκοπήσει γιατί είναι ήδη χρεοκοπημένη. Αυτό δημιουργεί μία ευφορία στα διεθνή χρηματιστήρια, που αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα day to day. Επίσης την Ευρώπη στην κεντρική της δομή, που θα βρισκόταν σε πολύ δύσκολη θέση από τη στιγμή που το PSI έπεφτε στο κενό και οι ρήτρες αναγκαστικής συμμετοχής δεν μπορούσαν να εφαρμοστούν.

Γιατί στην περίπτωση αυτή δεν θα μπορούσε να προχωρήσει στο συμφωνημένο Μνημόνιο 2 για την Ελλάδα και θα έπρεπε η Γερμανία να αποφασίσει είτε ένα «κούρεμα» με τη συμμετοχή των κεντρικών τραπεζών, είτε ένα πολύ πιο ευρύ δάνειο στο Μνημόνιο 2 της τάξης των 200 δισ. όπως στο παρασκήνιο ήδη προ δύο μηνών της έχουν επιβάλει οι Αμερικανοί ως πλάνο Β.

Η πιο σοβαρή δήλωση αξιολόγησης του «κουρέματος» στην Ελλάδα ανήκει στην επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, η οποία υπογράμμισε ότι η ευρωζώνη, επί του παρόντος ξεπέρασε την κρίση.

Ποιοι κερδίζουν και ποιοι χάνουν στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα οι δυνάμεις του Μνημονίου όπως είναι λογικό πανηγυρίζουν. Η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για τους δικούς τους λόγους ο καθένας είναι εύχαροι. Οι πρώτοι γιατί το «κούρεμα» λειτουργεί ως «κολυμπήθρα του Σιλωάμ» για τα όσα επέβαλαν στον ελληνικό Λαό την τελευταία διετία. Οι δεύτεροι γιατί υπεστήριξαν το Μνημόνιο 2, στη λογική της διαγραφής χρέους μέσω του PSI, έτσι έχουν ένα πρώτο επιχείρημα αλλαγής των συνθηκών στο δρόμο για τις εκλογές.

Οι Έλληνες τραπεζίτες έχουν κάθε λόγο να πανηγυρίζουν. Περιόρισαν την έκθεση τους στα ελληνικά ομόλογα. Από τη μία αυτά που τους απέμειναν μετά το «κούρεμα» είναι ασφαλή και με την εγγύηση του EFSF. Από την άλλη με την επανακεφαλαιοποίηση των 58 δις περίπου που προβλέπεται καλύπτουν τις ζημιές τους και μάλιστα αυτές περνούν σε βάρος του κρατικού προϋπολογισμού και των φορολογουμένων.

Οι τελευταίοι, δηλαδή οι Έλληνες πολίτες, χάνουν πολλαπλά αφού μένουν ακάλυπτά στο «κούρεμα» και τα ασφαλιστικά ταμεία, που χάνουν 11δισ. ευρώ, που δεν ανακεφαλαιοποιούνται. Επίσης και αυτά που αρνήθηκαν να μπουν στο «κούρεμα», μετά την εφαρμογή των ρητρών αναγκαστικής συμμετοχής χάνουν και αυτά. Η περιουσία των ασφαλιστικών ταμείων συγκεντρώνει τις εισφορές των εργαζομένων , την περίθαλψη και τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα των ασφαλισμένων. Η κρίση στα ασφαλιστικά ταμεία, θα κορυφωθεί δεδομένων και των συνθηκών ύφεσης και εκτός ελέγχου ανεργίας, που επικρατούν στην πραγματική οικονομία, μέσα στους επόμενους μήνες.

Τα μίντια τα περισσότερα ελεγχόμενα από τις τράπεζες, μέσω χρεών θα συνεχίσουν το πανηγύρι για αρκετές εβδομάδες προσβλέποντας σε μερίδιο στήριξης από τις τράπεζες, μετά την ανακεφαλαιοποίηση τους.

Οι Έλληνες πολίτες στην ευρεία μάζα τους κάλπες μέσα στον Μάιο και νέα περιοριστικά μέτρα, δημοσιονομικής πειθαρχίας, ύψους 13 δισ. περίπου μέσα στον Ιούνιο που θα σημάνουν και το τέλος της όποιας εισοδηματικής επάρκειας τους έχει απομείνει.

Ποιοι παίρνουν σειρά

Η Ευρώπη,σε επίπεδο υπερδομής έχει κερδίσει μια πρώτη νίκη έναντι των αγορών με την επιτυχία του «κουρέματος» ομολόγων ιδιωτών και όχι μαζί κρατών. Η Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιρλανδία το δικαίωμα στα «δύσκολα» να επιδιώξουν και αυτές «κούρεμα» ομολόγων ιδιωτών , όπου σε κάποιες απ’ αυτές, που έχουν άλλης σύνθεσης χρέος από το ελληνικό, θα σημάνει και βιωσιμότητα πραγματική για την αποπληρωμή του.

Οι δυνάμεις τουΜνημονίου προσβλέπουν μέσα στους επόμενους 10 μήνες του 2012 μια συντριπτική αλλαγή στη δομή και λειτουργία στην Ευρώπη, ευρωομόλογο, «ποσοτική χαλάρωση» στην κυκλοφορία του ευρώ, αναθεώρηση των στόχων του Μνημονίου 2 προς το ρεαλιστικότερο, με αφετηρία τις γαλλικές εκλογές του Απριλίου και την επικράτηση του Ολάντ απέναντι στον Σαρκοζί.




Ας μας πούνε… ανθέλληνες, αλλά δεν καταλαβαίνουμε προς τι οι τρελοί πανηγυρισμοί και οι χαρούλες του κ. Παπαδήμου και του κ. Βενιζέλου. Ειδικά του δεύτερου διότι είναι ένα από τα τραγικά πρόσωπα της τραγικής διετίας του ΠΑΣΟΚ.

Σαφέστατα, εδώ που φτάσαμε, με την Ελλάδα στα όρια της χρεοκοπίας, το κούρεμα είναι θετική εξέλιξη. Αποφεύγεται η ανεξέλεγκτη χρεοκοπία και ξεκινούν οι διαδικασίες για το νέο δάνειο. Είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία της Ελλάδας να ξεφύγει από τη θηλιά που ακόμη δεν έφυγε από το λαιμό. Και προς αυτή την κατεύθυνση είναι θετικό το PSI αν και ακολουθούν τα πολύ σκληρά μέτρα, τέτοια που ποτέ η Ελλάδα δεν έχει ξαναζήσει.

Άλλο όμως αυτά κι άλλο η πραγματική αλήθεια. Αυτή την αλήθεια αποφεύγουν να την πουν οι κύριοι της κυβέρνησης διότι το… στριπτίζ που θα κάνουν θα είναι εντυπωσιακό.

  • Κατ’ αρχάς, το PSI πρόκειται για μια διαδικασία η οποία σε βάθος χρόνου θα μας οδηγήσει στο ίδιο, αν όχι σε χειρότερο αποτέλεσμα. Δηλαδή, πριν δύο χρόνια μπήκαμε στο Μνημόνιο με χρέος κάτω από το 120% του ΑΕΠ και μπήκαμε ενώ θα μπορούσαμε να δανειστούμε χρήματα από την αγορά. Η πρόβλεψη μετά το κούρεμα κάνει λόγο για χρέος 120% το 2020, δηλαδή σε 8 χρόνια από τώρα θα είμαστε στην ίδια θέση παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα θα έχει φτωχύνει και θα έχει γίνει μικρότερη.
  • Ουσιαστικά, το κούρεμα του ελληνικού χρέους δεν είναι 100 δισ. ευρώ, όπως διατείνονται κάποιοι, αλλά το 1/3 αυτού διότι με τα νέα ομόλογα που εκδίδονται, σε βάθος χρόνου θα έχουμε πληρώσει στους πιστωτές μας μεγάλο μέρος από τη λογιστική χασούρα που σήμερα βγαίνει στη δημοσιότητα.
  • Και το βασικότερο. Ουσιαστικά οι ιδιώτες επενδυτές χάνουν ένα μέρος των χρημάτων τους αλλά το χρέος της Ελλάδας μεταφέρεται από αυτούς στα κράτη της Ευρώπης. Δηλαδή πλέον η Ελλάδα δε θα χρωστά στα funds ή στις τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία αλλά στη Μέρκελ, τον Σαρκοζί κ.λπ. Το ελληνικό χρέος γίνεται και διά νόμου κρατικό, ευρωπαϊκό, περνά στα χέρια των υπουργείων οικονομικών και των κεντρικών τραπεζών των χωρών. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε όταν αργότερα θα μιλάμε για υποτέλεια, οικονομική ή άλλη.
  • Τέλος, με βάση τη συμφωνία για το PSI και τη νέα δανειακή σύμβαση, οι ξένοι απαγορεύουν στην Ελλάδα να χρεοκοπήσει στο μέλλον. Αλλά δεν μπορεί να χρεοκοπήσει σε ότι αφορά τα δάνεια από το εξωτερικό. Με βάση τον ειδικό λογαριασμό που θα δημιουργηθεί, όλα τα έσοδα της χώρας από φόρους ή αποκρατικοποιήσεις θα πηγαίνουν για την αποπληρωμή του χρέους που έχουν οι ξένες χώρες. Ότι μένει θα πηγαίνει για μισθούς και συντάξεις. Δεν αποκλείεται δηλαδή σύντομα η Ελλάδα να κηρύξει στάση πληρωμών αλλά μόνο εσωτερική. Τα δάνεια θα εξυπηρετούνται αλλά μισθοί και συντάξεις πετάγονται στον κάλαθο των αχρήστων. Η χώρα χάνει το πλεονέκτημα της απειλής για χρεοκοπία και θα πρέπει να κόβει από παντού στο εσωτερικό της προκειμένου να πληρώνει τους δανειστές της.

Ωραία συμφωνία λοιπόν και άξιοι οι πανηγυρισμοί του κ. Βενιζέλου. Θα έχει να λέει στα εγγόνια του ότι έσωσε την Ελλάδα.

Το άλλο με τον Τοτό όμως το ξέρει;


Δυστυχώς οι μονόδρομοι κυριάρχησαν. Η ελληνική κοινωνία ζαλίστηκε από τα στροφιλίκια, αλλά και τις φουρκέτες των εικονικών μονόδρομων που δομούνται στη βάση της εξαθλίωσης του ελληνικού λαού. Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ επέλεξε τον μονόδρομο που χάραξε η συμφωνία του χρηματοπιστωτικού λόμπι με την γερμανική ελίτ, αναλαμβάνοντας ρόλο τοποτηρητή της συνθήκης υπαγωγής της χώρας σε υποτελή πολιτεία. Ο Δικομματισμός ψήφισε εξαθλίωση.

Το ίδιο ψηφίζει και η ηγεσία του ΚΚΕ, με μια λογική που θα καταγραφεί στην ιστορία ως παράδειγμα αμοραλισμού. Η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ δήλωσε: «Το υπογράφουμε: Καμία κυβέρνηση της αριστεράς ούτε και του ΚΚΕ δεν μπορεί μέσα στις συνθήκες της αστικής κοινωνίας και αποδεχόμενη αυτά τα πλαίσια, να δώσει λύσεις. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα, η αντίθεση προς τα κόμματα εξουσίας, τα αστικά, να αντικατασταθεί απ' την αυταπάτη μιας αριστεράς που έχει μία ενδιάμεση λύση ανώδυνη και πιο εύκολη για τον λαό. Αυτό θα φέρει απογοήτευση, που μπορεί να οδηγήσει όχι μόνο στην απάθεια αλλά και στην μεγαλύτερη αντιδραστικοποίηση». Γιατί θα πρέπει να αποδεχτούμε «αυτά τα πλαίσια»; Δεν υπάρχει περίπτωση να κατασκευαστούν άλλα πλαίσια με δημοκρατικές αρχές, ώστε να αντιπαρατεθούν με «αυτά τα πλαίσια»; Ώστε απάθεια θα έφερνε η σύγκληση της προοδευτικής κοινωνίας σε ένα πρόγραμμα ανασυγκρότησης από αριστερά με προστασία των δύο τρίτων της κοινωνίας και διασφάλιση των ελληνικών συμφερόντων μέσω μιας διαφορετικής επαναδιαπραγμάτευσης του δημόσιου χρέους, από ετούτη την ελεεινή που επιβλήθηκε στον λαό για να χαντακωθεί οποιαδήποτε προοπτική εκδημοκρατισμού, αυτοκυβέρνησης, ανάκαμψης με ανασυγκρότηση και όχι καταστροφή και ευημερίας, τουλάχιστον για τα επόμενα 15 χρόνια;(!)

Απάθεια θα έφερνε η αναζωογόνηση της ελπίδας ότι δεν χάθηκαν όλα και ότι υπάρχει κοινωνική απάντηση στην κρίση με συντονισμένο αγώνα όσων δεν έχουν συμφέρον να αναπαράγουν καθεστωτικές πρακτικές και δεν εκχωρούν τη λαϊκή κυριαρχία, τα ατομικά δικαιώματά τους και τα δικαιώματα του πολίτη στην τρόικα , αντίθετα με σοβαρότητα, κριτικό ρεαλισμό, υψηλό πολιτικό και πατριωτικό ήθος - αντί για εξαπάτηση – θα πρότειναν ένα διαφορετικό, μεταβατικό έστω, μοντέλο διακυβέρνησης με αναδιανομή υπέρ της ισότητας και μια στρατηγική αναίρεσης των αποκλεισμών και προσέλκυσης υγιών διακρατικών κυρίως επενδύσεων;

Αλήθεια, απάθεια θα έφερνε η παραγωγή ενός νέου μεταπολιτευτικού οράματος, που δίχως υποκρισία και κενά περιεχομένου ιδεολογήματα στον σύγχρονο κόσμο, θα έβαζε τις πολιτικές βάσεις για ουσιαστικό εκδημοκρατισμό των θεσμών, αναλογική εκπροσώπηση και πλουραλισμό, θεσμοθέτηση μιας ευρείας γκάμας θεσμών άμεσης δημοκρατίας και ξερίζωμα της διαπλοκής, της πατρωνίας και της κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας;

Ποιος μίλησε για «ανώδυνη και πιο εύκολη [λύση] για τον λαό», κυρία Παπαρήγα; Ντροπή, τόσος λαϊκισμός! Σε μια άλλη μη-καταστροφική λύση για τα δύο τρίτα της κοινωνίας αναφερθήκαμε και επ’ αυτής επιχειρηματολογήσαμε κάμποσοι, επισημαίνοντας διαρκώς τις δυσκολίες και τους σχετικούς κινδύνους. Χιλιάδες φορές υποστηρίξαμε, ο καθένας με την ιδιαίτερη αφήγηση του, ότι τελική λύση δεν προσφέρουμε και ούτε διανοούμαστε να προσφέρουμε. «Τελικές λύσεις», εμπεριέχουν μόνον ολοκληρωτικοί μονόδρομοι, που μοιάζουν παράταιροι στο πλαίσιο της λεωφόρου οποιουδήποτε πολιτεύματος δεν διακρίνεται από την διαλεκτική της δικτατορίας.

Για να μην μακρολογούμε, όσοι προτείναμε μια αριστερή απάντηση στο μοντέλο χρεοκοπίας που υιοθέτησε η πολιτικομεγαλοεπιχειρηματική τάξη της χώρας, μέσω μια διαφορετικής, απολύτως αντικειμενικής με επιστημολογικά κριτήρια προσέγγισης, ήταν προφανές ότι δεν επενδύαμε πολιτικά ή κοινωνικά στην εξαθλίωση του ελληνικού λαού και στην αποδυνάμωση της ισχύος της Ελλάδας, σε όλα τα επίπεδα. Στοχαζόμαστε και κινούμαστε ακριβώς στο αντίθετο ρεύμα: αυτό της προοδευτικής-κοινωνικής, πολιτειακής και κρατικής αναδιοργάνωσης με την μικρότερη καταστροφή για τα δύο τρίτα της κοινωνίας. Είμαστε εναντίον της θεωρίας της καταστροφής με την οποία ερωτοτροπεί ως ιδέα – και όχι ως πρακτική, θα ήθελα να πιστεύω - η κ. Παπαρήγα, η οποία βλέπει ότι «η ανεξέλεγκτη χρεοκοπία για τον λαό , είναι μπροστά ακόμα». Υποστηρίζοντας μάλιστα με έναν τρόπο πού σηκώνει πολυσύνθετη ανάλυση, ότι αν η κρίση βαθύνει ακόμα περισσότερο και έχουμε μεγαλύτερους κλονισμούς, δεν υπάρχει άλλη λύση, «απ’ τη στρατιά εκείνη που θα ανατρέψει την εξουσία των μονοπωλίων και θα πάρει την εξουσία η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της». Τόμπολα!!

Από σεβασμό στους λαϊκούς αγώνες των κομμουνιστών διαχρονικά και την, σε πάρα πολλές περιπτώσεις (όχι σε όλες), αξιοθαύμαστη αγωνιστική προσφορά του ΠΑΜΕ στην συγκυρία, σταματώ εδώ, άφωνος από την ψευδοεπαναστατική αφήγηση της κ. Παπαρήγας. Και ο Λένιν να την άκουγε θα …έβγαζε μαλλιά εκεί που τα είχε χάσει! Ένα κοινοβουλευτικό κόμμα, εργασιακής αφήγησης εναντίον του κεφαλαίου, που προφανέστατα δεν οργανώνει επαναστατικά την κοινωνία για να καταλάβει το κράτος στο όνομα των λαϊκών συμφερόντων και των «σοβιέτ», ευαγγελίζεται την επανάσταση, που φαντάζεται ότι θα προκύψει ως μονόδρομος κατόπιν της εξαθλιώσεως και ταπεινώσεως που θα επιφέρει στην κοινωνία η εφαρμογή της στρατηγικής της τρόικας!! Τέτοια λογική κανείς σοβαρός μαρξιστής δεν ανέπτυξε μέχρι τώρα. Αν για μια στιγμή πάψετε εκεί στην ηγεσία του ΚΚΕ, να βλέπετε παντού εχθρούς και προβοκάτορες που δήθεν παρεξηγούν το «πνεύμα» σας και καταλάβετε τι σαχλαμάρες διατυπώνετε ή εκστομίζετε, ίσως αναρωτηθείτε και εσείς, όπως εγώ σήμερα: επιτέλους τι ρόλο παίζει το ΚΚΕ, ενώπιον μιας μοναδικής πολυδιάστατης κρίσης που όσο ποτέ άλλοτε μετά τον εμφύλιο θα κρίνει το μέλλον της χώρας και του ελληνικού λαού;

Τουλάχιστον η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, μέσω αντιφάσεων και διαρκών αμφιταλαντεύσεων που δείχνουν τα προβλήματα δομής, ανάλυσης, και λειτουργίας αυτού του φορέα της αριστεράς, κινήθηκε σε ένα δρόμο προοδευτικής σύγκλισης, που ενίσχυε την ελπίδα στο πλαίσιο της δημοκρατικής λεωφόρου ανασυγκρότησης, όπως την περιέγραψα και την υπεστήριξα, όπως και άλλοι συναγωνιστές από την προοδευτική κοινωνία των πολιτών. Το ΚΚΕ δεν άφησε καν το περιθώριο να διαπιστωθεί η ειλικρίνεια και η πολιτική δυναμική της στάσης της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, μέσω ενός σύνθετου διαλόγου σε θετικό πνεύμα σύμπραξης και συνεργασίας όλων των φορέων που αυτοπροσδιορίζονται στα αριστερά του πολιτικού φάσματος. Θα μου πεις η ΔΗΜΑΡ του Φ. Κουβέλη δεν υπήρξε εξίσου αρνητική, για άλλους λόγους φυσικά; Ασφαλώς, αλλά επέμεινα ως προς το ΚΚΕ, διότι έχει άλλο κοινωνικό βάρος, μια μεγάλη ιστορία κοινωνικών αγώνων και, όπως πίστευα, ένα επίπεδο στελεχών που θα είχαν την ικανότητα να αντιληφθούν την κρισιμότητα της περιόδου και να αναπτύξουν έξυπνες στρατηγικές, έστω και στο πνεύμα του Λένιν. Στο κάτω-κάτω, το ΚΚΕ υποστηρίζεται από την ευρύτερη αριστερά και δεν αποτελεί αριθμητικά μία θλιβερή παρένθεση του παρελθόντος, όπως άλλα κομμουνιστικά κόμματα στην Ευρώπη. Αλήθεια έχετε μελετήσει την στρατηγική του Λένιν από την στιγμή που έφτασε σε ρωσικό έδαφος μέχρι τον Φλεβάρη και τις τακτικές κινήσεις που έκανε μέχρι τον Οκτώβριο και την πρώτη περίοδο εδραίωσης του επαναστατικού καθεστώτος; Εάν έχετε μελετήσει όλα αυτά και λέτε αυτά που λέτε, σημαίνει ότι τα…έχετε χαμένα! Συγνώμη, αλλά θέλω να είμαι απόλυτα ειλικρινής και σας παρακαλώ μην πείτε ότι δεν δικαιούμαστε να ομιλούμε όσοι «διαφωνούμε» με τον Λενινισμό. Τουλάχιστον τον απορρίπτουμε κριτικά, αφού τον προσεγγίσαμε διεξοδικά.

Μετά από αυτά, ιδού το πολιτικό αδιέξοδο της χώρας: όλοι οι μονόδρομοι να οδηγούν ή να προϋποθέτουν στην/την εξαθλίωση του ελληνικού λαού, ενώ οι αριστεροί της συναίνεσης τύπου Κουβέλη, να διακονούν μια απολύτως καιροσκοπική αφήγηση, που σε μεγάλο βαθμό δικαιολογεί την διαλεκτική περί «μεσοβέζικων λύσεων» που αποσκοπούν μάλλον στην νομιμοποίηση από αριστερά της στρατηγικής της τρόικας. Δίχως αυτό να σημαίνει ότι ο Φώτης Κουβέλης δεν προσφέρει κάποιες απολύτως θετικές προτάσεις στο πνεύμα που υπηρέτησα. Η γενικότερη στάση του είναι αμφιλεγόμενη έως παρεξηγήσιμη υπέρ των τραπεζιτών, ακολουθώντας μια συνειδητά πιστεύω, παλαιοκομματική, υποκριτική προσέγγιση ως προς την ΕΕ, η οποία ταιριάζει περισσότερο με την ξεφτισμένη ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία παρά με την σύγχρονη ευρωπαϊκή αριστερά. Υπό αυτές τις συνθήκες η προεκλογική αφήγηση του Αλέξη Τσίπρα, αντί να ενισχύεται, ακυρώνεται σε μεγάλο βαθμό. Όσα λέει θα είχαν αξία στο πλαίσιο μιας άλλης, πολιτικά αναζωογονητικής πρακτικής από μια αριστερά που θα προσέφερε μια εντελώς διαφορετική ποιοτικά πρόταση για αντιμετώπιση της κρίσης, με κοινοβουλευτικά μέσα και ασφαλώς συντονισμένη στήριξη από την βάση. Μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να προσδώσει τη διάσταση γνήσιου κινήματος προοδευτικής πολιτικής και κοινωνικής αλλαγής, όπως την οραματίστηκα, στις λεγόμενες «αντιμνημονιακές δυνάμεις». Θα αποτελούσε τον παράγοντα πολλαπλασιασμού της ισχύος των αντικαθεστωτικών δυνάμεων, που αναζητούν μη-δογματικές λύσεις, που δεν εγκλωβίζονται σε μονόδρομους, για να προστατευθούν από πολιτικά ατυχήματα.

Πώς να το κάνουμε, θέλει αρετή και τόλμη όχι απλώς η ελευθερία, αλλά κυρίως η πολιτική κοινωνικής χειραφέτησης και εθνικής απελευθέρωσης. Πιστεύω ότι από την πλευρά της προοδευτικής κοινωνίας και κυρίως των πολιτικών δυνάμεων που ισχυρίζονται ότι την εκφράζουν, δεν έγιναν σοβαρές προσπάθειες να δοθεί με πολιτική πρακτική και όχι απλώς ιδεολογική ή υπερβατική και παραπλανητική κριτική, μια αξιόλογη, ριζοσπαστικά δημοκρατική, πλουραλιστική απάντηση στον μονόδρομο του καθεστώτος του δικομματισμού και των διαπλεκομένων εξαπτερύγων του. Αποτύχαμε να δώσουμε στους έντιμους προοδευτικά κοινωνικούς οραματισμούς μας την διάσταση μιας πλουραλιστικής λεωφόρου που θα αντιμετώπιζε τον καθεστωτικό μονόδρομο. Είμαστε συνολικά κατώτεροι των περιστάσεων. Ο συγγραφέας αυτού του κειμένου, εκτιμώντας ότι χώρα και κοινωνία εγκλωβίζονται σε ένα αντιδημοκρατικό, αντιφιλελεύθερο, αντιαναπτυξιακό και εθνικά κακοτράχαλο μονοπάτι στις παρυφές της ΕΕ, δηλώνει απογοητευμένος που δεν μπόρεσε να βοηθήσει ουσιαστικά να αποφευχθεί ο καταστροφικός κατήφορος ενός «χαμένου» με πολλές έννοιες λαού. Μια και δεν είμαστε αρκετοί, όπως φαίνεται, που στην συγκυρία μοιραστήκαμε τον ίδιο οραματισμό, ο οποίος θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί ρεαλιστικότατα με ενεργοποίηση στην βάση της κοινωνίας, απροκατάληπτη διαβούλευση σε όλα τα επίπεδα ανάπτυξης της κοινωνικής ζωής και με συντροφικό πνεύμα μεταξύ των ηγεσιών της αριστεράς, σας χαιρετώ διαδικτυακώς και … μην ξεχάσετε να με ειδοποιήσετε όταν αρχίσει η επανάσταση!



* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία

Με αυτό το ήθος, το ύφος και θράσος ενεργούν συγκυβερνώντας και εξαναγκάζουν έναν ολόκληρο λαό να πληρώσει την δική τους πολιτική ανυπαρξία και ανικανότητα. Οι ίδιοι που εμπαίζουν βάναυσα τη λογική, που βιάζουν κατά συρροή το Σύνταγμα, που έχουν ανοίξει πόλεμο κατά ενός ολόκληρου λαού, θέλουν να εμφανίζονται ως αδιάφθοροι και σωτήρες!!! Αυτοί, που αδίστακτα αποπειράθηκαν να διαγράψουν τα χρέη των κομμάτων τους, με τροπολογία που αφορούσε την κτηνοτροφία, αντιμετωπίζουν τους Έλληνες πολίτες σαν ζώα προς… σφαγή, την οποία έχουν αναλάβει εργολαβικά και επιθυμούν διακαώς να συνεχίσουν να την επιβάλουν και στο μέλλον.

Στη ρύθμιση προβλεπόταν μεταξύ άλλων διαγραφή ανεξόφλητων τόκων μείωση επιτοκίου από το 8% στο 4% και αύξηση παρακράτησης από το 60% στο 50% της κρατικής χρηματοδότησης εξαιτίας των οφειλών προς τις τράπεζες.

Άρον-άρον και πριν «φουντώσουν» για τα καλά οι αντιδράσεις, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ «τράβηξαν» πίσω τροπολογία που με σκανδαλώδη τρόπο ρυθμίζονταν τα χρέη των κομμάτων προς τις τράπεζες που φτάνουν τα 244,2 εκατ. ευρώ.

Στην επίμαχη τροπολογία, που κατατέθηκε πάντως σε εκπρόθεσμο χρόνο στο συζητούμενο νομοσχέδιο του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης στην Ολομέλεια και υπογραφόταν από τον γραμματέα του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ Μ. Καρχιμάκη και τον γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ Αν. Λυκουρέντζο, προβλεπόταν μεταξύ άλλων η διαγραφή των ανεξόφλητων τόκων, η μείωση του επιτοκίου στο 4% σταθερό σε σχέση με το 8% που ισχύει σήμερα, ενώ προβλέπεται αύξηση της παρακράτησης από το 60%, που αποτελούσε την πρόταση του υπουργού Εσωτερικών Τ. Γιαννίτση, στο 50% της κρατικής χρηματοδότησης, εξαιτίας των χρεών τους προς τις τράπεζες.

Το εξοργιστικό είναι ότι τα κόμματα μέχρι σήμερα δεν πλήρωναν στις τράπεζες τα χρέη τους, αλλά απλώς εκχωρούσαν ως εγγύηση στις τράπεζες τη μελλοντική κρατική επιχορήγηση που τους αναλογούσε, προκειμένου να λαμβάνουν δάνεια, με αποτέλεσμα να υπερχρεωθούν.

Αυτό, ωστόσο, που δείχνει τον τρόπο με τον οποίο συνεχίζει να λειτουργεί το πολιτικό σύστημα είναι η τελευταία παράγραφος της τροπολογίας, η οποία αναφέρεται στην τελευταία δόση του 2011, την οποία και δεν έχουν λάβει ακόμα τα κόμματα.

Σύμφωνα με τη ρύθμιση από τη δόση αυτή δεν θα γίνει καμία παρακράτηση υπέρ του χρέους προς τις τράπεζες, παρά μόνο θα παρακρατηθούν οι τόκοι. Σε προηγούμενη, ωστόσο, παράγραφο προβλέπεται πως μέχρι τέλος του 2011 οι οφειλές από τόκους διαγράφονται (!), άρα δεν θα παρακρατηθεί τίποτα.

Πάντως, μετά τις έντονες αντιδράσεις που εκδηλώθηκαν όταν μοιράστηκε η τροπολογία στους βουλευτές και στα δημοσιογραφικά γραφεία, ο επικεφαλής της ΚΟ της ΝΔ Κ. Τασούλας έσπευσε να πει ότι η φράση περί «διαγραφής των ανεξόφλητων τόκων» δεν υπάρχει πλέον στην τροπολογία, ενώ λίγο αργότερα έκανε γνωστό ότι η η επίμαχη ρύθμιση δεν θα συζητηθεί καν στην Ολομέλεια, θα τεθεί και πάλι στο τραπέζι των συζητήσεων, δηλώνοντας την πρόθεση να ερωτηθούν και άλλα κόμματα.

Σύμφωνα με τον κ. Τασούλα, φαίνεται πως υπερισχύει η άποψη η παρακράτηση επί της κρατικής χρηματοδότησης για τα χρέη των κομμάτων να παραμείνει στα επίπεδα των 60%, όπως ήταν και πριν.

Η ανανεωμένη πλέον τροπολογία αναμένεται να κατατεθεί εκ νέου σήμερα στη Βουλή, ώστε να συζητηθεί στα μέσα της επόμενης εβδομάδας.

Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στην τροπολογία, «για πολιτικά κόμματα των οποίων οι δανειακές υποχρεώσεις δεν υπερβαίνουν τα 20 εκατομμύρια ευρώ, οι ετήσιες τοκοχρεωλυτικές δόσεις ανέρχονται στο 20% της ετήσιας τακτικής χρηματοδότησης που δικαιούνται, ενώ για πολιτικά κόμματα που οι δανειακές υποχρεώσεις τους υπερβαίνουν τα 20 εκατομμύρια ευρώ, οι ετήσιες τοκοχρεωλυτικές δόσεις ανέρχονται στο 50% της ετήσιας τακτικής χρηματοδότησης».

ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ - Αύξηση το 2011 5,2 εκατ. Ευρώ

H χρηματοδότηση των κομμάτων για το 2011 ήταν 54 εκ. ευρώ, δηλαδή αυξημένη κατά 5,2 εκ. ευρώ σε σχέση με το 2010, που ήταν 48,8 εκατ. ευρώ. Από αυτά μόνον το ΠAΣOΚ και η ΝΔ λαμβάνουν τα 38,8 εκ. ευρώ (21,8 εκ. και 17 εκ. ευρώ αντιστοίχως), ενώ το ΚΚΕ 5,2 εκατ. ευρώ, ο ΛΑΟΣ 4,4 εκ. ευρώ, ο ΣΥΡΙΖΑ 3,9 εκ. ευρώ και οι Οικολόγοι-Πράσινοι 1,8 εκ. ευρώ. Απέσυραν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ την τροπολογία που ρύθμιζε με σκανδαλώδη τρόπο τα χρέη των κομμάτων.



Πατριώτες κυβερνώντες και αφελείς ιθαγενείς
Πραγματικά σκέφτομαι πόσο τυχερός λαός ήμαστε που πάντα, σε κάθε δύσκολη στιγμή στην ιστορία μας, εμφανίζονται κάποιοι μεγάλοι Έλληνες για να σώσουν την πατρίδα μας.
Στην σημερινή εποχή μάλιστα πρέπει να παραδεχθούμε ότι είμαστε πολύ τυχεροί. Τόσους πολλούς σωτήρες, ταυτόχρονα, δεν νομίζω να έχει δει ποτέ στην ιστορία της, η χώρα μας. Μάλιστα είμαστε διπλά τυχεροί, γιατί οι περισσότεροι από αυτούς είναι έμπειροι σωτήρες, αφού μας σώζουν συνεχώς τα τελευταία 40 χρόνια. Πραγματικά πρόκειται για σώσιμο κατ’ εξακολούθηση.

Μάλιστα η κατάσταση για τους ηρωικούς σωτήρες δυσκολεύει από την στιγμή που ο οι ιθαγενείς κάτοικοι δεν αντιλαμβάνονται ποιο είναι το καλό τους και αντιδρούν στη σωτηρία τους. Μάλιστα μιλάμε για τόσο βαρβάρους που ενώ θέλουν να τους σώσουν και να τους πουν και ένα τραγούδι, αυτοί δεν θέλουν ούτε να σωθούν αλλά ούτε καν να ακούσουν το τραγούδι. Απολίτιστοι που ενώ προσπαθείς να τους συμπαρασταθείς και να τους παρηγορήσεις με τραγούδια, αυτοί έχουν το θράσος να βρίζουν, να ζητούν φαγητό για τα παιδιά τους που λιποθυμούν από την πείνα, να ζητούν δουλειές για να επιβιώσουν, να ζητούν ελεύθερη πατρίδα, εθνική ανεξαρτησία, αξιοπρέπεια, δημοκρατία και άλλες σαχλαμ… συγνώμη… υπερβολές. Όμως τι μπορεί να περιμένει κανείς από ιθαγενείς υπερβολικούς και απολίτιστους;

Βέβαια αν ο αφιλοκερδής λαϊκός τραγουδιστής έχει παράπονα, τι να πει ο άλλος αφιλοκερδής; …ο μεγάλος στοχαστής. Ο άνθρωπος που προσπαθούσε να σώσει τη χώρα πριν ακόμα αναλάβει πρωθυπουργός και οι καχύποπτοι τον κατηγορούσαν για υπόγειες διαβουλεύσεις. Ο ταλαίπωρος που είχε γυρίσει δυό-τρείς φορές τον πλανήτη για να συναντηθεί με κάθε τοκογλ… συγνώμη… τραπεζίτη και οι αχάριστοι ιθαγενείς τον έβριζαν κι από πάνω. Δυστυχώς όταν ο λαός δεν έχει κουλτούρα και πνευματικό επίπεδο αυτά συμβαίνουν.

Τώρα πάλι, τα δύο κόμματα που κυβερνούν τα τελευταία 40 χρόνια, εξηγούν στους άξεστους τις τεράστιες ιδεολογικές διαφορές που έχουν και αυτοί οι στούρνοι δεν μπορούν να τις διακρίνουν …δεν μπορούν να τις δουν. Τους εξηγούν ότι μετά τις εκλογές δεν θέλουν να συγκυβερνήσουν και οι καχύποπτοι δεν μπορούν να το πιστέψουν, αλλά δεν μπορούν και να το καταλάβουν. Δεν καταλαβαίνουν πώς καταφέρνουν και συγκυβερνούν πριν τις εκλογές και δεν θα μπορέσουν μετά; Αν οι ανόητοι ιθαγενείς δεν αντιλαμβάνονται τις ιδεολογικές διαφορές, τις αντιθέσεις, την υψηλή πολιτική, μετά φταίνε τα κόμματα που τους αντιμετωπίζουν σαν ηλίθ… συγνώμη… λαό με σοφία;

Ακόμα και ο “ατίθασος” αρχηγός, τους εξηγεί ότι αντιστέκεται και οι αργόστροφοι δεν το αντιλαμβάνονται. Ο “δημοκράτης” αρχηγός τους τονίζει ότι δεν συγκυβερνά και οι ανόητοι δεν το βλέπουν. Ο “νηφάλιος” αρχηγός που απλά για να μην οξύνει την κατάσταση ακολούθησε πολιτική ” Στρίβειν διά του αρραβώνος” σε κάποιες ασήμαντες υποθέσεις όπως Τράπεζας της Ελλάδος Τ3 – Τ10, ΕΛΣΤΑΤ, Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, δηλώσεις Στρος Σκαν για υπόγειες διαβουλεύσεις, κ.λπ και οι φαντασιόπληκτοι πιστεύουν τον Καμμένο.

Μετά οι ανυπόμονοι ιθαγενείς έχουν και το θράσος να ζητούν εκλογές. Τους εξηγεί, ο υπομονετικός αρχηγός, ότι δεν κοιμάται με το ημερολόγιο και αυτοί οι κακόπιστοι βγάζουν το συμπέρασμα, ότι κοιμάται με τα τσαρούχια.

Πώς όμως να περιμένει κανείς από ανθρώπους χαμηλής νοημοσύνης να καταλάβουν από υψηλή πολιτική; Όπως για παράδειγμα, να μην ψηφίζεις το μεσοπρόθεσμο, αλλά να ψηφίζεις τον εφαρμοστικό νόμο που ουσιαστικά είναι η κωδικοποίηση στην εφαρμογή του μεσοπρόθεσμου. Δεν καταλαβαίνουν πώς αλλάζεις πολιτική; …πώς μέσα σε μερικούς μήνες άλλαξαν τα δεδομένα και κινδυνεύει η χώρα; …πώς ενώ πριν τρεις μήνες ήταν όλα καλά, ξαφνικά κινδυνεύει με καταστροφή;

Τόσα χρόνια εκθειάζανε τους ιθαγενείς για τις μαλακ… συγνώμη… σοφές επιλογές τους στις εκλογές. Τόσα χρόνια εκθειάζανε τους ευκολόπιστ… συγνώμη… ώριμους πολίτες, που πάντα επέλεγαν σωστά τον καταλληλότερο να τους κυβερνήσει.

Άλλωστε η χώρα με τους καταλληλότερους πρωθυπουργούς, τα καταλληλότερα κόμματα και τους καταλληλότερους πολιτικούς έφτασε στο λαμπρό σημείο που βρίσκεται σήμερα. Τώρα πάλι προειδοποιούν τον λαό ότι πρέπει να προσέξει. Πρέπει να μην χάσει την σοφία του και δεν εμπιστευτεί το επιτυχημένο και φερέγγυο πολιτικό σύστημα που λειτουργεί δημοκρατικά εδώ και σαράντα χρόνια.

Όμως αφού τόσα χρόνια τους αντιμετωπίζουν σαν μαλάκ… συγνώμη – αν και τους το έχουν πει ευθαρσώς οι ίδιοι – πλησιάζει η στιγμή που θα κάνουν την βλακεία και θα στείλουν στον αγύριστο όλους τους κατ’ εξακολούθηση σωτήρες. Ήδη οι ιθαγενείς κάτοικοι, στα πρόσφατα γεγονότα, τους έδειξαν τη Ρόδο, σύντομα ολόκληρος ο ελληνικός λαός θα τους δείξει και το πήδημα.