Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Αυγ 2015

Συμφέροντα οικονομικά, αλλά και ευρωπαϊκά, είναι οι πραγματικοί χορηγοί λαθρομετανάστευσης

Οι λαθρομετανάστες, θα συνεχίσουν να έρχονται στην ΕΕ, ανεξαρτήτως του αν υπάρχουν ή δεν υπάρχουν πόλεμοι. Από την στιγμή που ο μισθός είναι στο Αφγανιστάν ή στην Αιθιοπία 10-20 φορές μικρότερος της ΕΕ, είναι φυσικό να υπάρχουν μετανάστες. Και από τη στιγμή, επίσης, που τα επιδόματα πρόνοιας στην Ευρώπη είναι κάποιες εκατοντάδες ευρώ, είναι λογικό αυτά τα επιδόματα να λειτουργούν ως "φάροι" ελπίδας για μία κατά πολύ καλύτερη ζωή.

Όσο καλή πρόθεση και αν υπάρχει από την ΕΕ, αυτή δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να αντέξει τα καραβάνια που είναι έτοιμα για αναχώρηση ή αυτά που θα προκύψουν τα επόμενα χρόνια.
Και όσο ξέρουν, ότι είναι εύκολο να έρθουν στην ΕΕ, τόσο θα αυξάνονται οι υποψήφιοι μετανάστες κατά συνέπεια και οι πνιγμοί.

Τι πρέπει να γίνει λοιπόν; Εάν θέλουμε να ακολουθήσουμε ένα καλό ημίμετρο, απλά για μια σοβαρή προσπάθεια περιορισμού των μετακινούμενων πληθυσμών, μέσω μίας στόχευσης των διακινητών.
Πως μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο; Με μία διεθνή επικήρυξη 20.000 ευρώ για όποιον βοηθήσει στην αποκάλυψη διακινητών! Με ισόβια ποινή φυλάκισης στον διακινητή και πλήρης κατάσχεση των περιουσιακών του στοιχείων. Αν κάποιος λαθρομετανάστης βοηθά, με αδιάσειστα στοιχεία, στην αποκάλυψη και άλλων διακινητών, τότε αυτός θα παίρνει τα λεφτά και την άδεια παραμονής.
Ας γίνουν τα παραπάνω και σε ένα μήνα η ΕΕ θα έχει  δέκα διακινητές Τούρκους αξιωματούχους στα χέρια της με βίντεο και φωτογραφίες.

Επαναλαμβάνω, δεν σταματούν οι ροές, θα μειωθούν όμως γιατί θα εξαρθρωθούν πολλά κυκλώματα διακινητών. Βέβαια, σκεπτόμενος ότι 1.000.000 μετανάστες Χ 3.000 ευρώ Έκαστος =3 δισεκατομμύρια (ευρώ, όχι μαρουλόφυλλα).
Και πόσα εκατομμύρια έχουν μπει στην ΕΕ τα τελευταία δέκα χρόνια;
Άρα, είναι προφανές πως είναι από δύσκολο έως αδύνατο να περάσει ένα τέτοιο νομοσχέδιο.
Επιπλέον, θα πρέπει να επισημάνουε πως η μετανάστευση - μετακίνηση των πληθυσμών από Αφρική και Ασία στην Ευρώπη, διευκολύνει την αντικατάσταση του ευρωπαϊκού πληθυσμού που συρρικνώνεται λόγω υπογεννητικότητας. Έτσι οι νέο-εισερχόμενοι πληθυσμοί στην Ευρώπη θα γίνουν τα φτηνά εργατικά χέρια που τόσο χρειάζεται η γηραιά ήπειρος. Αυτοί ακριβώς οι μετακινούμενοι προς την κεντρική Ευρώπη πληθυσμοί θα συντελέσουν να αντιμετωπισθεί βραχυπρόθεσμα (και μέσα στα πλαίσια της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που δεν προωθεί τα έθνη, αλλά τους λαούς) η ανάγκη νέων εργατικών χεριών και η δημιουργία ενός νέου ευρωπαϊκού πληθυσμού, που θα είναι κατά πολύ περισσότερο ανεκτικός στις ανάγκες της νέας τάξης πραγμάτων…

Επί της ουσίας, όμως, πώς θα μπορούσε πραγματικά να λυθεί το θέμα της λαθρομετανάστευσης, εάν πράγματι ήθελαν οι αρχηγοί των ευρωπαϊκών χωρών να το αντιμετωπίσουν;

Ο μοναδικός τρόπος να αντιμετωπισθεί καίρια η λαθρομετανάστευση, είναι να υπάρχουν οικονομικές κυρώσεις (αυτόματη μείωση έως κατάργηση εισαγωγών) από ενδιάμεσες προς την Ευρώπη χώρες, μέσω των οποίων επιλέγουν να μετακινούνται οι λαθρομετανάστες...

Αν ένα τέτοιο μέτρο περάσει και ψηφισθεί από τα ευρωπαϊκά όργανα και εφαρμοσθεί (χωρίς ποσοστώσεις και άλλα ενδιάμεσα μέτρα), τότε μπορούμε με σιγουριά να πούμε ότι το θέμα της λαθρομετανάστευσης θα τελειώσει οριστικά και αμετάκλητα…

Κάτι τέτοιο, όμως, όπως γράψαμε και παραπάνω, δεν αποτελεί μέρος της ευρωπαϊκής πολιτικής και των αναγκών για την αντικατάσταση και δημιουργία νέου ευρωπαϊκού εργατικού πληθυσμού… Οπότε, ας πάψουν οι «προβληματισμένοι» ευρωπαίοι αρχηγοί κρατών να παριστάνουν πως θέλουν να βρούνε μια κάποια λύση…

Giannis και Kostas


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Φεύγουν κι αφήνουν πίσω τους συντρίμια
Το ζεύγος της καταστροφής συγκρίνεται μόνο με τον τυφώνα "Κατρίνα"

Αφού πρώτα άφησε το αισχρό αποτύπωμά της στη χώρα με το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης να έχει ξεφύγει από κάθε όριο, ήρθε η ώρα να το παίξουν οικογενειακώς αντιστασιακοί και αντιμνημονιακοί, αφήνοντας στα κρύα του λουτρού αυτόν που τους έβγαλε από τη ζώνη του «πολιτικού τίποτα», σε βάρος της ασφάλειας της χώρας δυστυχώς, στην περίπτωση της Τασίας.

Μετά την ανακοίνωση της παραίτησης του γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ, Τάσου Κορωνάκη, η υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, Τασία Χριστοδουλοπούλου και ο σύζυγός της, αναπληρωτής υπουργός Ναυτιλίας, Θοδωρής Δρίτσας, σύμφωνα με πληροφορίες, δεν θα είναι ούτε υποψήφιοι υπό το βάρος του νέου μνημονίου και του μεταναστευτικού.

Σιγά τις απώλειες. Δεν πάνε παρέα μια βόλτα από τα νησιά να δούνε ποια είναι η κατάσταση που αφήνουν πίσω τους; Διατεταγμένη υπηρεσία της κυρίας, ή απλή μωρία; Η φωτογραφία από το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ είναι γλαφυρή… Αλλά και αυτός ο Αλέξης… τέτοιο ταλέντο στην επιλογή συνεργατών είχε χρόνια να δει ο πολιτικός βίος της χώρας.

Μια χαρά τα κατάφερε και διέλυσε το σύμπαν μέσα σε μισό χρόνο. «Στο καλό και να μη μας γράφετε» είναι για την Τασία και τον Θοδωρή, που έτσι κι αλλιώς από τις δηλώσεις τους δεν εισέπραττες και την εντύπωση ότι αντιμετωπίζεις IQ Αϊνστάιν.

Ο Αλέξης όμως, απλά έπεσε θύμα των αντιφάσεων του συνονθυλεύματος του ΣΥΡΙΖΑ και των αντιφάσεών του που ο ίδιος συντήρησε, όντας φορέας ιδεοληψιών τις οποίες σκότωσε ο «λάκκος των λεόντων» στον οποίο βρέθηκε και τον «κόντυνε». Ένα πείραμα που κόστισε στη χώρα πολλές δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ, μια διαδικασία «εκπαίδευσης» που δεν είναι σαφές που θα μας οδηγήσει ως χώρα πλέον.

Ας ελπίσουμε να πέσουν οι τόνοι συνολικά στο πολιτικό φάσμα, αφού την επαύριον των εκλογών ίσως κληθούμε να αντιμετωπίσουμε άλλη μια αύξηση του λογαριασμού…

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Άρτζι, μπούρτζι και λουλάς, κουλουβάχατα και αχταρμάς!!!

Γράφει ο Δημήτριος Κ. Φίλιππας
κατά κόσμον Διογένης ο Κυνικός

Φυσικά ο τίτλος μας δεν περιγράφει τίποτα άλλο από την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα. Τουτέστιν, άλλα αντί άλλων, όλα σε ένα, και ανόμοιο ανακάτεμα και μπέρδεμα πραγμάτων!!! Τόσο καλά δηλαδή είναι τα πράγματα. Και φυσικά να μην ξεχάσουμε το «κάθε πέρυσι και καλύτερα». Οι εκλογές αυτές δεν έχουν καμία σχέση με τις προηγούμενες του Ιανουαρίου και αυτό θα φανεί με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων. Ο κόσμος είναι σε κομφούζιο, στην πραγματικότητα δεν ξέρει ή δεν έχει τι να ψηφίσει με την καρδιά του, γιατί δηλαδή τον ικανοποιεί το άλφα ή βήτα κόμμα, αλλά θα ψηφίζει και πάλι είτε από αντίδραση είτε κάτι τρελό είτε και εκείνοι δεν θα ξέρουν τι ψήφισαν και γιατί το ψήφισαν.

Είναι η εποχή που έχουν μπερδευτεί οι πολιτικές, τα κόμματα… Όλα έχουν γίνει μαλλιά κουβάρια. Αλλά εμάς μας έχει πιάσει και ένα παράπονο… Και αυτοί οι ξένοι, οι δανειστές, και κυρίως οι Γερμανοί, δεν βοηθάνε καθόλου βρε παιδάκι μου!!! Να πριν είχαν καλό παιδί τον Σαμαροβενιζέλο… Τώρα από εκεί που ήθελαν και έκαναν ότι είναι δυνατόν για να καεί στο πυρ το εξώτερο, για να εξευτελίσουν τον κ. Τσίπρα και το ΣΥΡΙΖΑ, να η έκπληξη!!! Το καλύτερο παιδί ο κ. Τσίπρας, του έχουν εμπιστοσύνη, καλά έκανε άμεσα τις εκλογές, οι εκλογές είναι μέρος της λύσης του προβλήματος, και άλλα πολλά! Πάει θα μας τρελάνουν τελείως αυτοί!!!

Τι γίνεται αδέλφια τώρα; Μας κοροϊδεύουν οι Γερμανοί και οι άλλοι δανειστές με αυτά που γράφονται στα ΜΜΕ, αφήνοντας να εννοηθεί ότι θέλουν Τσίπρα και πάλι Τσίπρα, για να μην ψηφίσει ο κόσμος για άλλη μία ΣΥΡΙΖΑ από αντίδραση; Ή πράγματι σκέπτονται και εκείνοι ότι, αυτά που ψήφισαν όλοι μαζί υπό τον ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή το Μνημόνιο 3, ΝΔ, ΠΟΤΑΜΙ, ΠΑΣΟΚ, δεν υπήρχε περίπτωση, ούτε μία στο εκατομμύριο, να τα περνούσε από την Βουλή ο Σαμαράς αν είχε αντιπολίτευση τον ΣΥΡΙΖΑ; Για να μας βοηθήσει λιγάκι κάποιος; Τι συμβαίνει; Αχ δεν αντέχουμε άλλο θα τρελαθούμε;

Αλλά και η εγχώρια διαπλοκή και ολιγαρχία δεν πάει πίσω… Ακολουθεί κατά γράμμα τα γερμανικά ΜΜΕ. Σε σημείο που κάποιοι συμπατριώτες μας να αναρωτούνται: Βρε, μπας και τα έκανε πλακάκια μαζί τους ο κ. Τσίπρας για να τον βοηθήσουν να επανεκλεγεί; Αλλά από την άλλη, γιατί βγαίνουν άλλα ΜΜΕ, άλλων ολιγαρχών και κατηγορούν τον κ. Τσίπρα ότι τα «βρήκε» με άλλους ολιγάρχες; Λες και αυτό να είναι σχέδιο λάσπης εναντίον του πρωθυπουργού, μια και το μόνο που του έχει μείνει τώρα είναι η μάχη εναντίον της διαπλοκής, της ολιγαρχίας; Το αντιμνημονιακός πάει το χάσαμε στην διαδρομή…

Απαπα, δεν είναι κατάσταση αυτή. Οι δανειστές έχουν βάλει πολύ δύσκολα προβλήματα στον Ελληνικό λαό!!! Τι να διαλέξει τώρα ο καθένας από εμάς να ψηφίσει στις επόμενες εκλογές; Αυτοί που δεν θέλουν πια να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ…

Νέα Δημοκρατία; Του Βοτανικού ο μάγκας πέθανε την Κυριακή και τον κλάψαν οι κοπέλες κι όλοι οι φίλοι οι καρδιακοί… Το κόμμα αυτό έχει πεθάνει πριν από πάρα πολλές Κυριακές… πριν από πολλές εκλογές… Και τώρα προσωρινά το έχει αναλάβει ο …τελετάρχης του γραφείου κηδειών μια που δεν υπήρχε κάποιος άλλος για αρχηγός!!! Ίσως ο «επιχειρηματίας» Καρούζος να ήταν το κατάλληλο πρόσωπο, αλλά δυστυχώς είναι προφυλακισμένος ακόμη, αν δεν κάνουμε λάθος. Ξέρετε αυτός που έκανε το δικό του θαύμα… Με «τρίχες» πήρε δάνεια εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ από τις Τράπεζες για τα οποία δεν έφταιγε κανένας τραπεζικός υπάλληλος, ει μη μόνον ο Ελληνικός λαός που δεν ήξερε τίποτα αλλά πληρώνει τα σπασμένα!!! Όχι τίποτα άλλο ο κ. Καρούζος θα έβγαζε και την ΝΔ από την τραγική οικονομική κατάσταση! Ξέρει αυτός πως… Ξέρει…

ΠΑΣΟΚ; Ελάτε τώρα… Σας παρακαλούμε μην μας κοροϊδεύετε… Υπάρχει ακόμη τέτοιο κόμμα; Ή μιλάτε για να γίνει η «εκταφή» του τώρα; Μπρρρ. Αν η πολιτική λύση της Ελλάδος κρέμεται από το ΠΑΣΟΚ, τότε έχετε γεια βρυσούλες όρη βουνά ραχούλες….

ΠΟΤΑΜΙ; Το συνιστούν 40 κατασκευαστές πολιτικών κομμάτων… Αρκετά σακίδια και πολιτικά κουτσαβάκια έχει η Βουλή σήμερα. Και από selfie τελειώσαμε, δεν θέλουμε άλλες!

Ένωση Κεντρώων; Κοίταξε να δεις τι θαύματα συμβαίνουν στην Ελλάδα… Από την πιτσαρία στην Βουλή!!! Ναι και αυτό μπορεί να γίνει. Οι ίδιοι κύκλοι που γελοιοποιούσαν τον αρχηγό της Ένωσης Κεντρώων, οι ίδιοι τον προβάλλουν σήμερα ως μια σοβαρή επιλογή, που τα είχε προβλέψει και όλα εδώ και χρόνια… Τι πολιτική ανομβρία είναι αυτή;

Λαϊκή Ενότητα; Δηλαδή το κόμμα Λαφαζάνη… Και γιατί να μην ψηφίσει κάποιος κατ’ ευθείαν ΚΚΕ; Εδώ ο κ. Κουτσούμπας για πρώτη φορά στην ιστορία του Περισσού είναι έτοιμος να αναλάβει την εξουσία!!! Πάνω που χάσαμε τους αδελφούς Κάστρο και την Κούβα, μια που πλέον οι ΗΠΑ έχουν διπλωματικές και άλλες σχέσεις με το κράτος αυτό, να γίνουμε εμείς Κούβα στην θέση της παλιάς Κούβας; Ε, όχι να φθάσουμε και μέχρι εκεί…

Χρυσή Αυγή; Και πες ότι ψηφίζεις Χρυσή Αυγή, από οργή, από αντίδραση, εξ αιτίας της λαθρομετανάστευσης ή επειδή έτσι θέλει κάποιος. Ξέρεις ότι αύριο θα έχεις αρχηγό και βουλευτές στην Βουλή; Αν οι άλλοι θα τους έχουν κλείσει στον Κορυδαλλό τι θα γίνει; Ξανά μανά πάλι εκλογές; Ε, όχι… Δεν αντέχουμε άλλο… Λιώσαμε στην δημοκρατία!!!

Και τι θα γίνει λοιπόν;

Την λύση θα δώσει η υπέρτατη δύναμη… Με λίγα λόγια, συμπατριώτες, ο Θεός να βάλει το χέρι του!!! Είμαστε χαμένοι… Και τι φταίει για αυτή την κατάσταση; Η καταβαράθρωση κάθε ηθικής και άλλης αξίας στην χώρα μας από τους πολιτικάντηδες που μας κυβέρνησαν επί δεκαετίες μαζί με τα αφεντικά τους τους ολιγάρχες. Κατέστρεψαν την παιδεία, την οικογένεια, όλες τις βάσεις που κρατούσαν ενωμένο αυτό τον λαό. Διαίρεσαν αυτόν τον λαό! Θυμηθήκαμε τα λόγια του Αγίου Ιερομάρτυρα Κοσμά του Αιτωλού την μνήμη του οποίου εορτάζει και τιμά σήμερα η Εκκλησία μας: «Δεν βλέπετε που αγρίεψε το γένος μας από την αμάθεια και γίναμε σαν τα θηρία;». Και αυτό το έλεγε τις σκοτεινές ημέρες τις Τουρκοκρατίας που πρέπει να ήταν παρόμοιες με αυτές της Μνημονιοκρατίας που ζούμε σήμερα! Αμάθεια τα τελευταία 30 χρόνια; Να φάνε και οι κότες… Βάλε και λίγο ΦΠΑ 23% στα φροντιστήρια αλλά όχι στα «καλά» σχολεία που πάνε οι γόνοι των «φτωχών», ξέρετε εκείνων που αναγκάζονται να έχουν κοινωνικό τιμολόγιο της ΔΕΗ στα σπίτια τους για να ζεσταίνουν την θερμαινόμενη πισίνα, γιατί αλλιώς που να βρουν λεφτά να την ζεστάνουν;…

Όμως την ζωή του Κοσμά του Αιτωλού την άλλαξαν τα λόγια του Αποστόλου Παύλου στην πρώτη προς Κορινθίους επιστολή· «Μηδείς το εαυτού ζητείτω, αλλά το του ετέρου»· Δηλαδή "κανένας να μη ζητά το δικό του συμφέρον, αλλά το συμφέρον του άλλου". Μήπως αυτή είναι και η λύση για εμάς σήμερα; Να πάψουμε να κοιτάμε το προσωπικό μας και να κοιτάξουμε ποιο είναι το συμφέρον όλων των Ελλήνων; Λέμε τώρα και καμιά ...βλακεία… Μην μας παρεξηγείτε! Λίγη ενότητα, σύμπνοια χρειαζόμαστε Έλληνες για να σωθούμε από την λαίλαπα… Ας γίνουμε για μια φορά οι κάτοικοι αυτής της χώρας …Φιλέλληνες!!!

Τέλος εμείς πιστεύουμε ότι το παιχνίδι των εκλογών θα κριθεί στην ολιγαρχία. Αν ο κόσμος πιστέψει ότι ο κ. Τσίπρας θα βάλει τουλάχιστον έστω ένα τέλος στην διαπλοκή, στην διαφθορά, στην ολιγαρχία θα τον ψηφίσει και πάλι.
Θα τον πιστέψει όμως μετά τα όσα έχουν γίνει; Ιδού η απορία…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει η Άννα Φαλτάιτς

Παρά τις συμφωνίες με τους πιστωτές, η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα δεν είναι βιώσιμη. Γιατί επέλεξε ο Τσίπρας τον δρόμο των πρόωρων εκλογών και γιατί θεωρείται ριψοκίνδυνη η κίνηση αυτή. Οι εσωκομματικές διαφορές του ΣΥΡΙΖΑ, η θέση της αντιπολίτευσης και ο ρόλος των πιστωτών.

Όπως και στον μύθο του Σισύφου -του βασιλιά που τιμωρήθηκε από τους θεούς να σπρώχνει έναν βράχο μέχρι την κορυφή ενός βουνού, αλλά ο βράχος αυτός να κατρακυλά πάλι πίσω κάθε φορά που έφτανε στην κορυφή-, κάθε φορά που η Ελλάδα φαίνεται να καταλήγει σε κάποια σταθερότητα, νέα γεγονότα απειλούν να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα.
Αυτό συνέβη και την Πέμπτη, όταν ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωσε την παραίτησή του και την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, που πιθανότατα θα γίνει στις 20 Σεπτεμβρίου. Θα πρόκειται για την τρίτη φορά μέσα σε εννέα μήνες που οι Έλληνες καλούνται να προσέλθουν στις κάλπες και, όπως και στην περίπτωση των εκλογών του Ιανουαρίου και του δημοψηφίσματος του Ιουλίου, το αβέβαιο αποτέλεσμα θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια ακόμα περίοδο πολιτικής ευθραυστότητας.

Με μια πρώτη ματιά, οι πρόωρες εκλογές φαίνονται κακή ιδέα. Μετά από οκτώ μήνες σκληρών διαπραγματεύσεων μεταξύ της Αθήνας και των πιστωτών της, η Ελλάδα φάνηκε πως επιτέλους είχε βρει κάποια ηρεμία. Και αυτό μετά την επιβολή ελέγχου στην κίνηση κεφαλαίων, τις συνεχόμενες απειλές για αποβολή από την ευρωζώνη και τις αμέτρητες μαραθώνιες συνεδριάσεις.

Στις αρχές του μήνα, η ευρωζώνη κατάρτισε σχέδιο και ενέκρινε μέσα σε δύο εβδομάδες το τρίτο πρόγραμμα διάσωσης, και αρκετά κοινοβούλια -περιλαμβανομένης της σκεπτικιστικής γερμανικής Bundestag- επικύρωσαν ταχύτατα τη διάσωση. Η Ελλάδα έλαβε επίσης ένα δάνειο-γέφυρα τον Ιούλιο καθώς και την πρώτη δόση του δανείου τον Αύγουστο. Αυτό έδωσε τη δυνατότητα στην Αθήνα να αποπληρώσει χρέος της προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και να παραμείνει στην ευρωζώνη. Επιφανειακά, το τελευταίο που χρειάζεται η Ελλάδα είναι μια ακόμα περίοδος αβεβαιότητας που συνδέεται με μια πολιτική ψήφο.

Το πρόβλημα όμως είναι πως, παρά τις ταχύτατες διαδοχικές συμφωνίες με τους πιστωτές (ή ενδεχομένως λόγω αυτών), η πολιτική κατάσταση στην Αθήνα έχει γίνει μη βιώσιμη. Το κυβερνών κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας συνασπισμός αριστερών ομάδων που συνασπίστηκαν μόλις πρόσφατα και τα οποία ποτέ δεν είχαν λύσει τις διαφορές τους. Μια βασική πηγή διαφωνίας είναι η συμμετοχή της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Το κόμμα αποφάσισε σε συνέδριο του 2013 ότι η επίσημη πολιτική πλατφόρμα του θα ήταν να στηρίξει το ευρώ. Ωστόσο, αυτή η απόφαση ελήφθη για εκλογικούς λόγους και πολλά μέλη του κόμματος στην πραγματικότητα ποτέ δεν εγκατέλειψαν την επιθυμία τους για επιστροφή στη δραχμή.

Οι διαπραγματεύσεις της Αθήνας με τους πιστωτές της απλώς ενέτειναν τις εσωτερικές διαφορές στον ΣΥΡΙΖΑ. Μέχρι τα τέλη Ιουνίου είχε γίνει ξεκάθαρο πως ο Τσίπρας δεν θα μπορούσε να τηρήσει την υπόσχεσή του να διατηρήσει τη χώρα στην ευρωζώνη και ταυτόχρονα να αποφύγει την εφαρμογή μέτρων λιτότητας.
Ο πρωθυπουργός αισθάνθηκε πως δεν είχε την εκλογική εντολή να λάβει τέτοιες δραστικές αποφάσεις όπως η αποχώρηση από την ευρωζώνη και έτσι αποφάσισε να συνεργαστεί με τους πιστωτές. Πλήρωσε το τίμημα χάνοντας τη στήριξη του ενός τρίτου των βουλευτών του κόμματος, οι οποίοι άρχισαν να ψηφίζουν κατά των προτάσεων της κυβέρνησης. Ο Τσίπρας διατήρησε τη στήριξη από την αντιπολίτευση που τασσόταν υπέρ της διάσωσης, όμως ήταν ξεκάθαρο από την αρχή ότι αυτή η στήριξη δεν θα μπορούσε να διαρκέσει επ' αόριστον.

Στην ουσία ο πρωθυπουργός είχε δύο επιλογές: να διενεργήσει εκλογές όσο το δυνατόν συντομότερα, προτού αρχίσουν να διαβρώνουν την προσωπική λαοφιλία του τα μέτρα λιτότητας, ή να περιμένει μέχρι τον Οκτώβριο, όταν οι πιστωτές θα αξιολογήσουν την πρόοδο του ελληνικού προγράμματος και πιθανότατα θα προσφέρουν μια κάποιας μορφής ελάφρυνση του χρέους (ένα βασικό στοιχείο της προεκλογικής εκστρατείας του Τσίπρα). Επέλεξε το πρώτο. Ο Τσίπρας πιθανότατα βασίζεται στο γεγονός πως η αντιπολίτευση εξακολουθεί να είναι αποδυναμωμένη και διαιρεμένη και πως οι αντάρτες εντός του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν χρόνο να σχηματίσουν ένα νέο πολιτικό κόμμα, ή να καταρτίσουν κάποιο κατανοητό προεκλογικό πρόγραμμα.

Πρόκειται για μια ριψοκίνδυνη κίνηση, διότι ο Τσίπρας ενεργεί εντός ενός πολύ σφιχτού προγράμματος. Τον Σεπτέμβριο η Ελλάδα πρέπει να εισαγάγει μεταρρυθμίσεις στον ενεργειακό τομέα και να προτείνει χρονοδιάγραμμα για την ιδιωτικοποίηση κρατικών εταιρειών. Τον Οκτώβριο, η Ελλάδα αναμένεται να παρουσιάσει συμπληρωματικό προϋπολογισμό για το 2015 καθώς και προσχέδιο για τον προϋπολογισμό του 2016. Επιπλέον πρέπει να άρει τις φοροαπαλλαγές για τους αγρότες και να εισάγει υψηλότερους φόρους για τα νοικοκυριά. Η Ελλάδα είναι απίθανο να εισαγάγει σημαντικές μεταρρυθμίσεις κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, κάτι που με τη σειρά του θα μπορούσε να θέσει σε σοβαρό κίνδυνο το πρόγραμμα διάσωσης.

Η απόφαση του Τσίπρα είναι ριψοκίνδυνη και διότι το πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας είναι πιο κατακερματισμένο από ποτέ. Ο Τσίπρας παραμένει ο δημοφιλέστερος πολιτικός της Ελλάδας, όμως οι περισσότερες δημοσκοπήσεις δείχνουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα εξασφαλίσει αρκετές έδρες στη Βουλή ώστε να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Το σημαντικότερο, οι δημοσκοπήσει μέχρι στιγμής θεωρούσαν τον ΣΥΡΙΖΑ ενιαία οντότητα, όμως οι αντάρτες πιθανότατα θα σχηματίσουν δικό τους κόμμα (σ.σ. ήδη ανακοινώθηκε η δημιουργία της ομάδας Λαϊκή Ενότητα από τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, ο οποίος έχει καταθέσει και τα απαραίτητα έγγραφα στον Άρειο Πάγο για την ίδρυση κόμματος) και θα τραβήξουν ψήφους από το βασικό κόμμα.

Εν τω μεταξύ, η αντιπολίτευση που τάσσεται υπέρ της διάσωσης θα δυσκολευτεί να σχηματίσει ένα κοινό μέτωπο. Η Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι συστρατεύτηκαν υπέρ του «ναι» στο δημοψήφισμα, όμως θα δυσκολευτούν να σχηματίσουν μια σωστή προεκλογική συμμαχία. Επιπλέον, ο Τσίπρας πιθανότατα θα προσελκύσει κάποιους από τους αντιπάλους του -εν μέρει για να ενισχύσει τις διαφωνίες μεταξύ τους αλλά και εν μέρει για να αφήσει ανοικτή την πόρτα για μια πιθανή συμμαχία μετά τις εκλογές.

Τέλος, η απόφαση του Τσίπρα θα φέρει για μια ακόμα φορά τους πιστωτές της Ελλάδας σε δύσκολη θέση. Η διάσωση της Ελλάδας είναι αμφιλεγόμενο ζήτημα σε χώρες όπως η Γερμανία, η Ολλανδία και η Φινλανδία. Οι κυβερνήσεις των χωρών αυτών επένδυσαν σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο για να στηρίξουν το νέο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας.

Οι πρόωρες εκλογές και η καθυστέρηση στην εφαρμογή ορισμένων πτυχών του προγράμματος που πιθανότατα θα τις συνοδεύουν, θα δημιουργήσουν ακόμα μεγαλύτερο σκεπτικισμό στα κοινοβούλια της Βόρειας Ευρώπης. Αυτό δεν είναι μικρό ζήτημα, διότι η κάθε εκταμίευση χρήματος θα συνδέεται με μια αξιολόγηση της κατάστασης των μεταρρυθμίσεων. Κυβερνήσεις που δέχονται εσωτερικές πιέσεις θα μπορούσαν να αποφασίσουν να τηρήσουν σκληρή στάση έναντι της Ελλάδας όταν θα αξιολογείται η πορεία του προγράμματος.

Ο Τσίπρας ελπίζει πως οι νέες εκλογές θα του δώσουν τη δυνατότητα να μειώσει τις διαφωνίες εντός του κόμματός του και να σχηματίσει μια πιο συνεκτική κυβέρνηση με ξεκάθαρη εκλογική εντολή. Αυτό θα μπορούσε να συμβεί, όμως οι κίνδυνοι είναι πολλοί. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος που συνδέεται με τις πρόωρες εκλογές είναι ότι η Αθήνα θα μπορούσε να εισέλθει σε έναν ακόμα γύρο περίπλοκων μετεκλογικών διαπραγματεύσεων για τον σχηματισμό κυβερνητικού συνασπισμού. Η ειρωνεία στην κίνηση του Τσίπρα είναι πως οι πρόωρες εκλογές είναι απαραίτητες για να αρθεί το τρέχον αδιέξοδο, όμως θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ακόμα μεγαλύτερη αβεβαιότητα και αστάθεια.

Πηγή Εuro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Άρχισε η πολιτική παραπλάνηση για να μπούνε «τα πρόβατα στο μαντρί»

Γράφει η Σοφία

Η εκλογική διαδικασία και συγκεκριμένα όλα όσα προηγούνται στο διάστημα που μεσολαβεί μεταξύ της προκήρυξης εκλογών έως ότου οι πολίτες βρεθούν στο εκλογικό παραβάν για να επιλέξουν τους κοινοβουλευτικούς τους εκπροσώπους, χαρακτηρίζονται από δύο λέξεις: «Προπαγάνδα» και «αποπροσανατολισμός». Μάλιστα, η «διαδικασία» αυτή (ελέω των ΜΜΕ της χώρας) έχει χαρακτηρίσει το πολιτικό προσωπικό ως επαγγελματίες ψεύτες και την πολιτική ως το επάγγελμα του ψεύδους.

Στην προεκλογική διαδικασία, λοιπόν, ακούγονται πολλά και διάφορα, συνήθως εξωφρενικά. Κάποιες άλλες φορές, όμως, με τον μανδύα της γνώσης των «ειδικών» (τηλεοπτικές ή διαδικτυακές «γλάστρες») τα στοχευμένα ψεύδη δημιουργούν πραγματικό πρόβλημα στους πολίτες της χώρας (που δεν φημίζονται για την γνωστική τους επάρκεια επί της πολιτικής)…

Εσχάτως, επανήλθε ένα ψέμα από εκείνα που χρησιμοποιούνται διαχρονικά. Το ψέμα της «βαρύτητας» της λευκής ψήφου. Έτσι, δεν είναι λίγοι εκείνοι οι ψηφοφόροι που αναρωτιούνται: «Τι συμβαίνει όταν το 50% + 1 του εκλογικού σώματος ψηφίσει λευκό;»
Στο διαδίκτυο (που έχει μετατραπεί σε χώρο διακίνησης κάθε είδους προπαγάνδας) κυκλοφορεί το τελευταίο διάστημα, μια λανθασμένη είδηση σχετικά με την λευκή ψήφο. Καλούν τον κόσμο να ψηφίσει λευκό στις εκλογές, διότι όπως ισχυρίζονται, αν υπάρχουν 51% λευκά επί του συνόλου των ψηφισάντων, τότε οι εκλογές ή ακυρώνονται ή επαναλαμβάνονται ή το αποτέλεσμά τους είναι αντισυνταγματικό, ανάλογα με την έκδοση που διαχέεται αυτή η εσφαλμένη πληροφορία στο διαδίκτυο.

Σύμφωνα με τον ισχύοντα εκλογικό νόμο, η λευκή ψήφος πλέον αθροίζεται και προσμετρείται με τα άκυρα. Δεν υπάρχει πιο ξεκάθαρη διατύπωση στο Φύλλο εφημερίδας της Κυβέρνησης (ΦΕΚ) της 7ης Φεβρουαρίου 2006, στο οποίο αναφέρεται ο νέος εκλογικός νόμος.
Πρόκειται για τον εκλογικό νόμο 3434/2006 (νόμος Παυλόπουλου), στο Άρθρο 1, του οποίου αναφέρεται ρητά ότι «τα λευκά ψηφοδέλτια ΔΕΝ προσμετρούνται στα έγκυρα».

Ως λογικό επακόλουθο τίθεται αυτομάτως το ερώτημα: «Ψηφίζοντας λευκό ενισχύουμε το πρώτο κόμμα;»
Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως η λευκή ψήφος αποτελεί συνήθως ψήφο διαμαρτυρίας. Όμως όπως αναφέραμε παραπάνω η λευκή ψήφος δεν προσμετράται στα έγκυρα, οπότε τελικά πράγματι καταλήγει να ενισχύει το πρώτο κόμμα. Είναι μία «κενή» ψήφος. Χωρίς κανένα απολύτως αντίκρυσμα, πέραν από αυτό της άτυπης διαμαρτυρίας…

Επειδή όμως ζούμε σε μία χώρα που εσχάτως γίνονται πάρα πολλά παιχνίδια με τις λέξεις και τις έννοιές τους, αξίζει μετά το «ξεκαθάρισμα» περί της λευκής ψήφου, να «αγγίξουμε» και κάποιες λέξεις και έννοιες που έχουν παραποιηθεί σημαντικά, ενώ ταυτόχρονα έχουν βαρύνουσα σπουδαιότητα στην καθημερινότητα των πολιτών, αλλά και στην ίδια τη λειτουργία της χώρας και του πολιτεύματος…
Έτσι, σε μία χώρα που είναι προφανές ότι υπάρχει τυπικά και όχι ουσιαστικά, σε ένα προτεκτοράτο (είναι η καλύτερη λέξη), αναλόγως των ορέξεων και των πολιτικών – οικονομικών συμφερόντων, εικάζεται ότι υπάρχει μία χώρα που είναι αντικείμενο κατευθυνόμενης εκμετάλλευσης και αντικείμενο προς ικανοποίηση των ορέξεων των ισχυρών. Είναι η χώρα που η απάτη βραβεύεται και οι καλύτεροι απατεώνες επιλέγονται για να την κυβερνήσουν… Είναι η χώρα που ζεις και που δεν έχεις μάθει ακόμη ότι δεν σου ανήκει…

Κυβέρνηση, πρέπει επιτέλους να το ομολογήσουμε, δεν υπάρχει. Ακόμη και εάν χαρακτηρίζαμε την κυβέρνηση ως εγκληματική ομάδα, θα την επαινούσαμε, αφού οι εγκληματικές ομάδες – οργανώσεις (π.χ. μαφία) είναι πολύ καλά δομημένες ιεραρχικά, με ανθρώπινο δυναμικό ιδιαίτερων προσόντων, με στόχους και σχέδια υλοποίησης αυτών των στόχων και, τέλος, με αποτελεσματικότητα στο εκτελεστικό τους μέρος. Η ελληνική κυβέρνηση, δυστυχώς, δεν έχει τίποτε τέτοιο… Είναι μία ομάδα ανθρώπων χαμηλού δείκτη νοημοσύνης, χωρίς ιδιαίτερα προσόντα, χωρίς ικανότητα ή θέληση για εργασία, χωρίς καν έναν βασικό σχεδιασμό για την εύρυθμη λειτουργία της προς την κατεύθυνση της ικανοποίησης των θεσμικών – συνταγματικών απαιτήσεων για την ύπαρξή της. Είναι μία ομάδα ανθρώπων που όντας ανίκανη να σχεδιάσει και να εκτελέσει στην πράξη τον ό,ποιο σχεδιασμό της, αρκείται στο να αποδέχεται τους σχεδιασμούς τρίτων (εγχώριων και εξωχώριων πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων) παραδίδοντας με τις πράξεις και τις παραλείψεις της την χώρα και τους πολίτες στις διαθέσεις και τα συμφέροντα ξένων…

Η εκάστοτε αντιπολίτευση ακολουθεί το κυβερνητικό μοτίβο της απόλυτης πολιτικής ανυπαρξίας. Αρκείται στο να συνεργάζεται με την κυβέρνηση προς την κατεύθυνση ψήφισης και υλοποίησης νόμων και μέτρων που διαλύουν την οικονομία της χώρας, αποσυνθέτουν τον κοινωνικό ιστό, κατακερματίζουν και χαρίζουν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές και, σε γενικές γραμμές, καλύπτει τα ό,ποια κυβερνητικά κενά της ψευδοκυβέρνησης στην ανάγκη νομιμοποίησης της πολυμέτωπης επίθεσης που υφίσταται η Ελλάδα. Η αντιπολίτευση, για τους τύπους και για την επόμενη ημέρα των εκλογών, αρκείται απλά στο να κραυγάζει ως «βιασθείσα κορασίς» για το κυβερνητικό έργο, και για τον εξαναγκασμό της στη συμμετοχή του βιασμού της χώρας!!!

Δυστυχώς, αυτά τα «έτσι πρέπει» τόσο της κυβέρνησης, όσο και της κλαίουσας αντιπολίτευσης, εξαναγκάζουν (εκείνους που αντιλαμβάνονται τον πολυετή εμπαιγμό και βλέπουν τους κινδύνους της ανυπαρξίας στην οποία κινείται η ελληνική πολιτική σκηνή) να κατανοούν τώρα, περισσότερο από ποτέ, πως είναι αναγκαία η δημιουργία και ανάδειξη προσώπων, που θα μεριμνήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για την απομάκρυνση της χώρας από μνημονιακά διακυβεύματα. Κι αυτό, επειδή στην πορεία που σήμερα βρίσκεται η χώρα, κανένα καλό μέλλον δεν υπάρχει.

Όσο για την Ελληνική Βουλή, έχει καταστεί χώρος υποδοχής και στέγασης διαφόρων συμπλεγματικών προσωπικοτήτων (που δεν θα τους ήξερε ούτε ο διαχειριστής της πολυκατοικίας τους, όπως είπε πολύ επιτυχημένα κάποιος πολιτικός του παρελθόντος), άβουλων, οκνηρών και κενών ιδεολογικών, ηθικών και εθνικών αρχών. Η λήθη (απώλεια μνήμης) έχει αντικατασταθεί από την άνοια. Οι πολιτικοί επαναπροσανατολισμοί και επαναπροσδιορισμοί (οι συνεχείς μετακινήσεις – περιφορές – αλλαγές βουλευτών ξεπερνούν ακόμη και τον ορισμό του τυχοδιωκτισμού), είναι το κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα των «ταγών του έθνους», το οποίο άγεται και φέρεται σαν κλωτσοσκούφι, από τις αντικρουόμενες τοποθετήσεις των εκπροσώπων του, όταν αυτές γίνονται στον έντυπο ή ηλεκτρονικό Τύπο και στην Βουλή των αβούλων…

Δυστυχώς, σχέδιο αναστήλωσης της χώρας δεν υπάρχει. Και ποιος να το κάνει αυτό άλλωστε; Απαιτείται σοβαρότητα, γνώση, προσπάθεια, συνέπεια, σύγκρουση με δυνάμεις πανίσχυρες εντός και εκτός Ελλάδας, ήθος και, κυρίως, αίσθημα ευθύνης προς την πατρίδα και τους πολίτες.

Με όλα αυτά ως «προίκα», βαδίζει και πάλι η χώρα σε εκλογές! Εκλογές της απόλυτης ανυπαρξίας, όπου καλούνται οι πολίτες να αποφασίσουν το ποιος ή ποιοι θα είναι εκείνοι που θα διαχειριστούν την «ευθύνη» εφαρμογής των μνημονίων, ποιοι θα είναι εκείνοι που θα αναλάβουν να εκτελέσουν την χώρα…
Συνεπώς, δεν υφίστανται εκλογές. Διαδικασία επιλογής δημίων έχουμε. Αν κάποιοι ισχυρίζονται πως δεν θα συμβεί αυτό, απλά ανήκουν στην μερίδα εκείνων που έχουν προ πολλού χάσει την επαφή με την σκληρή ελληνική πραγματικότητα, όπως αυτή διαμορφώθηκε στα χρόνια των μνημονίων με υπαιτιότητα των πολιτικών.
Αν θέλουμε όμως να είμαστε απολύτως ειλικρινείς θα πρέπει να ομολογήσουμε πως αυτό που θα έχουν να επιλέξουν στις επόμενες εκλογές οι ψηφοφόροι δεν είναι πολιτική διακυβέρνηση της χώρας, αλλά τον έπαρχο που θα παίρνει εντολές από τους δανειστές. Θα επιλεγεί ο καλύτερος προδότης.

Εμπρός, λοιπόν! Σηκωθείτε από τις καρέκλες, τα ντιβάνια, τις παραλίες και τα φουσκωτά σας στρώματα και τρέξτε να ψηφίσετε και πάλι τους κομπάρσους. Εκείνους που επανέρχονται δριμύτεροι για να αλλοιώσουν (και πάλι) την δημοκρατία.
Εμπρός, λοιπόν! Τρέξτε να τους τιμήσετε με την εμπιστοσύνη σας, ελπίζοντας πως θα σας χαρίσουν έναν σιωπηλό και χωρίς πόνο θάνατο… Τρέξτε για να τους ξαναδιορίσετε διαχειριστές της εμπιστοσύνης σας, που επανειλημμένα την καταχράστηκαν στο παρελθόν…
Τρέξτε να ορίσετε εκείνους που θα μοιραστούν τα ιμάτιά σας…

ΥΓ: Επειδή οι πολίτες της χώρας έχουν μπερδευτεί αρκετά με την σημασία λέξεων που έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα στη ζωή τους, κι επειδή έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούν άλλες περισσότερο «ελαφρές» λέξεις και εκφράσεις, σας παραθέτουμε μία διασκεδαστική (αλλά τραγικά αληθινή) αντιστοίχιση, σχετικά με τις 12 Κατηγορίες Μισθών… Εσείς αποφασίστε σε ποια κατηγορία βρίσκεστε…
1) Ο μισθός Κρεμμύδι: Τον βλέπεις, τον πιάνεις και μετά κλαις
2) Ο μισθός Σύντροφος: Σου κάνει τη ζωή δύσκολη, αλλά δεν ζεις χωρίς αυτόν
3) Ο μισθός Δίαιτα: Σε κάνει να τρως κάθε φορά λιγότερο
4) Ο μισθός Ατλαντίδα: Υπάρχουν αμφιβολίες για την ύπαρξη του
5) Ο Μαγικός μισθός: Εξαφανίζεται ως δια μαγείας
6) Ο μισθός Καταιγίδα: Δεν ξέρεις πότε θα έρθει και πόσο θα κρατήσει
7) Ο μισθός Black Humor: Όταν τον δεις γελάς για να μην κλάψεις
8) Ο μισθός Προφυλακτικό: Σε ενοχλεί… αλλά σε σώζει
9) Ο Αφερέγγυος μισθός: Ποτέ δεν μπορείς να βασιστείς επάνω του
10) Ο μισθός Περίοδος: Έρχεται μία φορά τον μήνα…Και κρατάει 3 έως 5 ημέρες το πολύ
11) Ο μισθός Έβερεστ: Ποτέ δεν πρόκειται να κουνηθεί από την θέση του…
12) Ο μισθός Πρόωρη Εκσπερμάτωση: Μόλις τον βάλεις μέσα (στην τσέπη) τελειώνει…

Για δοκιμάστε τώρα και μία αντιστοίχιση βάζοντας στη θέση του μισθού την... ψήφο σας...
Πώς σας φαίνεται το αποτέλεσμα;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι ασφαλιστικοί φορείς θα παίρνουν απευθείας από τους λογαριασμούς 600.000 οφειλετών τα ληξιπρόθεσμα 

Απευθείας πρόσβαση στους τραπεζικούς λογαριασμούς των οφειλετών του Δημοσίου θα έχουν από τον Σεπτέμβριο και τα ασφαλιστικά ταμεία, και θα μπορούν να βάζουν χέρι σε μισθούς και συντάξεις. Ακολουθώντας το παράδειγμα της Εφορίας, το Κέντρο Είσπραξης Ασφαλιστικών Οφειλών (ΚΕΑΟ) θα μπορεί, για λογαριασμό των ασφαλιστικών ταμείων, να ελέγχει τους τραπεζικούς λογαριασμούς περίπου 600.000 οφειλετών και να δεσμεύει ποσά έναντι ληξιπρόθεσμων οφειλών προς τα Ταμεία.

Το εν λόγω μέτρο θα πρέπει να τεθεί σε εφαρμογή, σύμφωνα με τη δέσμευση που υπάρχει στο νέο Μνημόνιο, από τον Σεπτέμβριο του τρέχοντος έτους και μετά. Ουσιαστικά, με τον τρόπο αυτόν οι υπηρεσίες του ΚΕΑΟ θα έχουν τη δυνατότητα να ενημερώνονται με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα σε σχέση με το παρελθόν για τις κινήσεις που πραγματοποιούνται μέσω ενός τραπεζικού λογαριασμού. Ετσι, θα μπορούν πιο εύκολα να διαπιστώσουν τη... συμπεριφορά ενός οφειλέτη και να βρουν τις περιπτώσεις εκείνες που, ενώ «λεφτά υπάρχουν», αυτά δεν καταλήγουν στα χρέη τα οποία έχουν δημιουργηθεί προς τα ασφαλιστικά ταμεία.
Αξίζει να σημειωθεί ότι από το σύνολο των οφειλετών προς τα Ταμεία, περίπου 300.000 έχουν ήδη ενταχθεί στη νέα ρύθμιση των 100 δόσεων. Το ΚΕΑΟ όμως θα μπορεί να ελέγξει και αυτές τις περιπτώσεις οφειλετών, για να διαπιστώσει εάν έχουν την οικονομική επάρκεια να εξοφλήσουν ακόμα και νωρίτερα την οφειλή τους. Αλλωστε υπάρχει η σχετική πρόβλεψη στο νέο Μνημόνιο, συνδυαστικά μάλιστα με προσαρμογή του επιτοκίου στο 5%, από 3% που ήταν αρχικά, για οφειλέτες με χρέη άνω των 5.000 ευρώ.

Υπενθυμίζεται ότι το ακατάσχετο για μισθούς και συντάξεις μειώθηκε, σύμφωνα με το νέο Μνημόνιο, από τα 1.500 στα 1.000 ευρώ. Παράλληλα, για ποσά πάνω από 1.000 ευρώ και έως 1.500 ευρώ μπορεί να κατασχεθεί το 50%, ενώ για πάνω από 1.500 ευρώ μπορεί να κατασχεθεί από τις αρχές το 100% του ποσού.
Στο πλαίσιο των μέτρων αντιμετώπισης της εισφοροδιαφυγής αναμένεται να δημιουργηθεί ενσωμάτωση της διαδικασίας είσπραξης των οφειλών προς την Κοινωνική Ασφάλιση στη φορολογική διοίκηση έως το τέλος του 2017, το αργότερο. 

Επτάψυχος και με τον ΣΥΡΙΖΑ ο (άδικος) ΕΝΦΙΑ του Σαμαρά

Καμιά ελάφρυνση δεν πρόκειται να έχουν φέτος περίπου 6.000.000 ιδιοκτήτες ακίνητων από τον Ενιαίο Φόρο Ακινήτων, καθώς και οι οποίες σκέψεις για «βελτιώσεις» αφορούν το χαράτσι του 2016!
Η παραδοχή αυτή, κόλαφος για τις προεκλογικές υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, έγινε χθες διά στόματος του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών Τρύφωνα Αλεξιάδη. Λίγες ημέρες πριν από την προκήρυξη εκλογών, παραδέχτηκε, σε τηλεοπτικές δηλώσεις του, ότι « ο φόρος για το 2015, δυστυχώς, θα είναι όπως ήταν περίπου και για το 2014. Δεν μπορέσαμε μέσω της διαπραγμάτευσης να πάμε σε έναν πιο δίκαιο ΕΝΦΙΑ»!

Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών υποσχέθηκε στους... θεσμούς ότι τόσο κατά το τρέχον έτος όσο και κατά το έτος 2016 οι ιδιοκτήτες ακινήτων θα κληθούν να πληρώσουν το ίδιο υπέρογκο ποσό των 2,65 δισ. ευρώ, το οποίο πλήρωσαν το 2014!
Στο πλαίσιο αυτό συμφωνήθηκε ήδη με τους δανειστές ότι για τον υπολογισμού του ΕΝΦΙΑ του έτους 2015 θα ληφθούν υπόψη οι ήδη ισχύουσες αντικειμενικές τιμές που έχουν θεσπιστεί από το 2007 (!) και οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν και για τον υπολογισμό του φόρου αυτού το 2014. Οι νέες αντικειμενικές τιμές που προωθούνται από το υπουργείο Οικονομικών και οι οποίες αναμένεται να είναι μειωμένες στις περισσότερες περιοχές της χώρας μας, ώστε να προσεγγίσουν τις πραγματικές τιμές της αγοράς, θα ληφθούν υπόψη για τον υπολογισμό του ΕΝΦΙΑ του 2016.

Οι μικρές αλλαγές στις οποίες αναφέρθηκε ο κ. Αλεξιάδης και θα εφαρμοστούν φέτος προβλέπονται στον εφαρμοστικό νόμο του νέου Μνημονίου και είναι οι εξής:
  • Καταργείται η απαλλαγή των ακινήτων του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού από τον ΕΝΦΙΑ, οπότε ο εν λόγω οργανισμός θα απαλλάσσεται μόνο για τα ακίνητα που ιδιοχρησιμοποιεί ή παραχωρεί δωρεάν στο Δημόσιο.
  • Καταργείται, επίσης, η απαλλαγή από τον συμπληρωματικό ΕΝΦΙΑ για τα ενοικιαζόμενα δωμάτια που ιδιοχρησιμοποιούνται από ατομικές ξενοδοχειακές επιχειρήσεις.
  • Παρατείνεται και για το έτος 2015 η μείωση του ΕΝΦΙΑ κατά 20% για τα ακίνητα φυσικών προσώπων που ήταν καθ' όλη τη διάρκεια του προηγούμενου έτους κενά και μη ηλεκτροδοτούμενα.
Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος

Θα πρέπει να δει κανείς και να εκτιμήσει ποιες θα είναι οι σχέσεις της Γερμανίας με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, με δεδομένη την αυξανόμενη εξάρτηση της γερμανικής οικονομίας από τις αναδυόμενες ασιατικές αγορές και ιδιαίτερα την κινεζική.
Από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων στην ΕΣΣΔ, την Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη, ο αντιγερμανισμός άρχισε να κάνει εκ νέου την εμφάνισή του στην Ευρώπη.

Αφετηρία είχε τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, που έβλεπαν με μεγάλη καχυποψία την πιθανή επανένωση των δύο τότε Γερμανιών. Η καχυποψία αυτή άρχισε να διαχέεται σε όλη την Ευρώπη και να παίρνει διαστάσεις στη Γαλλία του Φρανσουά Μιτεράν τότε -ο οποίος επίσης έβλεπε καχύποπτα το σενάριο της ενωμένης Γερμανίας. Ένωση που ήταν, όμως, αναπόφευκτη και θα έπρεπε να γίνει στη βάση της λογικής που τότε υπαγόρευε την πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) προς την ολοκλήρωσή της.

Την ίδια περίοδο, με αφορμή την πτώση του κομμουνισμού, άρχισε να αναπτύσσεται στη Γερμανία και τη Γαλλία το σενάριο μιας διευρυμένης Ευρώπης προς την ανατολική και κεντρική πλευρά της, η οποία σε τελευταία ανάλυση θα αποτελούσε κίνητρο και για τη ρωσική ενσωμάτωση στο υπό εκκόλαψη νέο ευρωπαϊκό μόρφωμα.

Στη βάση αυτού του σεναρίου, η Γαλλία ανελάμβανε να φέρει πιο κοντά στην ΕΕ την Τσεχία, την Πολωνία και τη Ρουμανία, η δε Γερμανία άπλωνε την επιρροή της στην Ουγγαρία, στις χώρες της Βαλτικής, τη Σλοβακία, την Κροατία και τη Σλοβενία. Η Ελλάδα, από την πλευρά της, επωφελείτο της ευκαιρίας για να θέσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων την είσοδο της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΕΕ, έχοντας τη στήριξη Γαλλίας, Ιταλίας και Ισπανίας.

Όλες οι παραπάνω εξελίξεις προκαλούσαν σοβαρές ανησυχίες στον αγγλοσαξονικό κόσμο, που έβλεπε ότι στον μετακομμουνιστικό κόσμο η Ευρώπη, υπό διευρυμένη μορφή, πέρα από παγκόσμια εμπορική δύναμη θα εξελισσόταν και σε ισχυρό γεωπολιτικό παίκτη, με υψηλό κοινωνικό κύρος. Ας μην ξεχνάμε ότι την περίοδο 1993-2000, τρία βαρυσήμαντα βιβλία Αμερικανών διανοουμένων -Λέστερ Θόροου, Τζέρεμι Ρίφκιν, Φράνσις Φουκουγιάμα– έπλεκαν εγκώμιο του αποκαλούμενου ρηνανικού καπιταλισμού, ήτοι της κοινωνικής οικονομίας της αγοράς, και υπογράμμιζαν με έμφαση ότι το ευρωπαϊκό οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο αποτελούσε πλέον παγκόσμιο ζητούμενο.

Όμως, πέρα από τις θεωρήσεις αυτές στον αγγλοσαξονικό κόσμο, υπήρχε και ένα άλλο σοβαρό πρόβλημα το οποίο, ιδιαίτερα στη χώρα μας, συσκοτίζεται συνεχώς και για συγκεκριμένους λόγους. Πρόκειται για το θέμα των σχέσεων της Γερμανίας με τη Ρωσία και για την περίφημη Ostpolitik που η χώρα του Γκέτε είχε αρχίσει να εφαρμόζει από την εποχή του Βίλι Μπραντ. Για αρκετούς Αμερικανούς αναλυτές, η γερμανική πολιτική έναντι της Ρωσίας είναι φιλική και υπακούει σε κανόνες οικονομικής αλληλεξάρτησης, που την κάνουν και μόνιμη. Παρά την ουκρανική κρίση, αυτές οι σχέσεις ελάχιστα έχουν διαταραχθεί επί της ουσίας.

Όπως επισημαίνει σε σημαντικό άρθρο του στο περιοδικό Foreign Affairs ο Hans Kundnani, διευθυντής ερευνών στο European Council of Foreign Relations και συγγραφέας, στο πλαίσιο της περίφημης Ανατολικής Πολιτικής, από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου οι οικονομικοί δεσμοί μεταξύ της Γερμανίας και της Ρωσίας επεκτάθηκαν και ισχυροποιήθηκαν σε μεγάλο βαθμό. Ας μην ξεχνούν οι εγχώριοι ρωσολάτρες ότι, επικαλούμενος τη μνήμη της Ostpolitik του Β. Μπραντ (επιφανούς Γερμανού σοσιαλδημοκράτη), ο ομοϊδεάτης του καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ ξεκίνησε μία πολιτική «αλλαγής μέσω εμπορίου» (wandel durch handel) με τη Ρωσία, με σκοπό τον εκσυγχρονισμό της ρωσικής οικονομίας και της διαφοροποίησής της.

«Οι δεσμοί αυτοί», γράφει ο Hans Kundnani, «βοηθούν να εξηγηθεί η αρχική απροθυμία της Γερμανίας να επιβάλει κυρώσεις μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2014. Στη διαδικασία της απόφασής της αν πρέπει ή όχι να ακολουθήσει το παράδειγμα των ΗΠΑ, η Μέρκελ αντιμετώπισε πιέσεις από ισχυρούς λομπίστες της γερμανικής βιομηχανίας, με επικεφαλής την Επιτροπή Οικονομικών Σχέσεων Ανατολικής Ευρώπης, η οποία υποστήριξε ότι οι κυρώσεις θα υπονόμευαν σοβαρά τη γερμανική οικονομία.

Σε μία επίδειξη υποστήριξης του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, ο Joe Kaeser, ο διευθύνων σύμβουλος της Siemens, επισκέφθηκε τον Ρώσο ηγέτη στην κατοικία του έξω από τη Μόσχα αμέσως μετά την προσάρτηση της Κριμαίας. Ο Kaeser διαβεβαίωσε τον Πούτιν ότι η εταιρεία του, η οποία είχε ασκήσει δραστηριότητα στη Ρωσία για περίπου 160 χρόνια, δεν θα αφήσει τις "βραχυπρόθεσμες αναταράξεις" -ο χαρακτηρισμός του για την κρίση- να επηρεάσει τις σχέσεις της με τη χώρα. Σε κύριο άρθρο του στους Financial Times τον Μάιο, ο γενικός διευθυντής της Ομοσπονδίας Γερμανικών Βιομηχανιών, Markus Kerber, έγραψε ότι οι γερμανικές επιχειρήσεις θα υποστηρίξουν τις κυρώσεις αλλά θα το πράξουν με "βαριά καρδιά".

»Η μεγάλη εξάρτηση της Γερμανίας από τη ρωσική ενέργεια προκάλεσε επίσης το Βερολίνο να αποποιηθεί τις κυρώσεις. Μετά την πυρηνική καταστροφή το 2011 στη Φουκουσίμα στην Ιαπωνία, η Γερμανία αποφάσισε να καταργήσει σταδιακά την πυρηνική της ενέργεια νωρίτερα από το προγραμματισμένο, κάτι που έκανε τη χώρα ολοένα και πιο εξαρτημένη από το ρωσικό φυσικό αέριο. Μέχρι το 2013, οι ρωσικές εταιρείες παρείχαν περίπου το 38% του πετρελαίου της Γερμανίας και το 36% του φυσικού της αερίου. Παρά το γεγονός ότι η Γερμανία θα μπορούσε να διαφοροποιηθεί μακριά από το φυσικό αέριο με την εύρεση εναλλακτικών πηγών ενέργειας, μία τέτοια διαδικασία πιθανόν να χρειαστεί δεκαετίες. Σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα, ως εκ τούτου, η Γερμανία υπήρξε διστακτική να ανταγωνιστεί τη Ρωσία.

»Για την υποστήριξή της στην επιβολή των κυρώσεων, η Μέρκελ έχει αντιμετωπίσει αντίδραση όχι μόνον από τη βιομηχανία αλλά και από το γερμανικό κοινό. Αν και μερικοί στις ΗΠΑ και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν κατηγορήσει τη γερμανική κυβέρνηση ότι είναι πάρα πολύ ήπια απέναντι στη Ρωσία, πολλοί στη Γερμανία έχουν την αίσθηση ότι η κυβέρνησή τους ενεργεί πάρα πολύ επιθετικά.

Για παράδειγμα, όταν ο Γερμανός δημοσιογράφος Bernd Ulrich έκανε έκκληση για σκληρότερη δράση κατά του Πούτιν, είδε να πλημμυρίζει με email μίσους που τον κατηγορούσαν ως πολεμοκάπηλο. Ακόμη και ο Frank-Walter Steinmeier, ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, που από παλιά θεωρείτο φιλικός προς τη Ρωσία, έχει αντιμετωπίσει παρόμοιες κατηγορίες. Οι αποκαλύψεις για την κατασκοπεία από την Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας των ΗΠΑ μόνον αύξησε την συμπάθεια για τη Ρωσία. Όπως το έθεσε ο Ulrich τον Απρίλιο του 2014, "όταν ο Ρώσος πρόεδρος λέει ότι αισθάνεται καταπιεσμένος από τη Δύση, πολλοί εδώ πιστεύουν: το ίδιο και εμείς"».

Προφανώς, οι Έλληνες επαίτες ρωσικής βοήθειας προς την Ελλάδα αγνοούσαν τις «λεπτομέρειες» αυτές, γι' αυτό η προσπάθειά τους να πουλήσουν «αντιγερμανισμό» στον Ρώσο πρόεδρο έπεσε με πάταγο στο κενό. Αγνοούσαν επίσης ότι η γερμανική σχέση με τη Ρωσία έχει βαθιές ιστορικές ρίζες, τις οποίες το 1918 ο Γερμανός συγγραφέας Τόμας Μαν κατέγραψε στο βιβλίο του «Σκέψεις ενός απολιτικού ανθρώπου». Συγκεκριμένα, στο βιβλίο αυτό ο Τ. Μαν υποστήριζε ότι η γερμανική κουλτούρα ήταν διαφορετική –και ανώτερη– από τους πολιτισμούς των άλλων δυτικών χωρών, όπως η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Η γερμανική κουλτούρα βρισκόταν κάπου μεταξύ της ρωσικής κουλτούρας και των πολιτισμών της υπόλοιπης Ευρώπης.

Σήμερα όλα δείχνουν ότι η ιδέα αυτή βρίσκεται με ιδιαίτερη ένταση στο προσκήνιο στη γερμανική πολιτική και κοινωνική σκηνή. Πρόκειται δε για μία τάση η οποία κάθε άλλο παρά άνευ σημασίας είναι. Όταν το 54% των Γερμανών είναι εναντίον ισχυρότερων κυρώσεων κατά της Ρωσίας, με αφορμή την ουκρανική κρίση, αυτό σημαίνει ότι η γερμανική πολιτική απέναντι στη δυτική προσπάθεια αναχαίτισης της Ρωσίας δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να θεωρείται δεδομένη.
Η γερμανο-κινεζική σχέση

Από την άλλη πλευρά, όπως προκύπτει από συγκεκριμένα γεγονότα (τα οποία, βεβαίως, ελάχιστα προβάλλονται), οι σχέσεις Κίνας και Γερμανίας γίνονται όλο και πιο στενές, γεγονός που έχει και μεγάλη γεωπολιτική σημασία -κυρίως δε για τη θέση της Γερμανίας στην Ευρώπη και τη Δύση γενικότερα.

Τα δέκα τελευταία χρόνια, οι γερμανικές εξαγωγές προς την Κίνα συνεχώς αυξάνονται, για να φτάσουν το 2014 τα 76 δισ. ευρώ. Έτσι, η Κίνα έχει καταστεί η δεύτερη μεγαλύτερη αγορά για τις γερμανικές εξαγωγές εκτός της ΕΕ και μπορεί σύντομα να ξεπεράσει τις ΗΠΑ ως η μεγαλύτερη. Η Κίνα είναι ήδη η μεγαλύτερη αγορά για τη Volkswagen, την μεγαλύτερη αυτοκινητοβιομηχανία της Γερμανίας, και την S-Class της Mercedes-Benz.

Κατά τον Hans Kundnani, «η σχέση μεταξύ της Γερμανίας και της Κίνας έγινε ισχυρότερη μετά την οικονομική κρίση του 2008, όταν οι δύο χώρες βρέθηκαν στην ίδια πλευρά στις συζητήσεις σχετικά με την παγκόσμια οικονομία. Και οι δύο έχουν ασκήσει αποπληθωριστικές πιέσεις στους εμπορικούς εταίρους τους, επέκριναν την αμερικανική πολιτική ποσοτικής χαλάρωσης και αντιστάθηκαν στις εκκλήσεις από τις ΗΠΑ να αναλάβουν δράση για τη διόρθωση των μακροοικονομικών ανισορροπιών στην παγκόσμια οικονομία.

»Ταυτοχρόνως, η Γερμανία και η Κίνα έχουν έρθει πιο κοντά πολιτικά. Το 2011 οι δύο χώρες άρχισαν να πραγματοποιούν μία ετήσια διαβούλευση κυβέρνησης προς κυβέρνηση -στην πραγματικότητα, μία κοινή συνεδρίαση των υπουργικών τους συμβουλίων. Η εκδήλωση σηματοδότησε την πρώτη φορά που η Κίνα είχε διεξάγει μία τόσο ευρείας βάσης διαπραγμάτευση με μιαν άλλη χώρα. Για τη Γερμανία η σχέση είναι πρωτίστως οικονομική, αλλά και για την Κίνα -που θέλει μία ισχυρή Ευρώπη να αντισταθμίζει τις ΗΠΑ- είναι επίσης στρατηγικής σημασίας. Η Κίνα μπορεί να δει τη Γερμανία ως το κλειδί για να επιτύχει το είδος της Ευρώπης που θέλει, εν μέρει επειδή η Γερμανία φαίνεται να είναι ολοένα και πιο ισχυρή στην Ευρώπη, αλλά και ίσως επειδή οι γερμανικές προτιμήσεις φαίνονται πιο κοντά στις δικές της απ' όσο εκείνες των άλλων κρατών-μελών της ΕΕ, όπως η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο.

»Ο στενότερος δεσμός Βερολίνου-Πεκίνου έρχεται καθώς οι ΗΠΑ υιοθετούν σκληρότερη προσέγγιση για την Κίνα ως μέρος της λεγόμενης "στροφής" τους στην Ασία, και θα μπορούσε να αποτελέσει σημαντικό πρόβλημα για τη Δύση. Αν οι ΗΠΑ βρεθούν σε σύγκρουση με την Κίνα για οικονομικά θέματα ή θέματα ασφάλειας -εάν γινόταν μία ασιατική Κριμαία, για παράδειγμα-, υπάρχει μία πραγματική πιθανότητα ότι η Γερμανία θα παρέμενε ουδέτερη. Μερικοί Γερμανοί διπλωμάτες στην Κίνα έχουν ήδη αρχίσει να αποστασιοποιούνται από τη Δύση. Το 2012, για παράδειγμα, ο πρέσβης της Γερμανίας στην Κίνα, Michael Schaefer, δήλωσε σε συνέντευξή του: "Δεν νομίζω ότι υπάρχει πλέον αυτό που λέμε Δύση".

»Λαμβάνοντας υπόψη την αυξανόμενη εξάρτησή τους από την Κίνα ως εξαγωγική αγορά, οι γερμανικές επιχειρήσεις θα ήταν ακόμη πιο αντίθετες με την επιβολή κυρώσεων στην Κίνα από όσο στη Ρωσία. Η γερμανική κυβέρνηση πιθανότατα θα ήταν ακόμη πιο απρόθυμη να αναλάβει αποφασιστική δράση από όσο ήταν κατά τη διάρκεια της ουκρανικής κρίσης, κάτι που θα προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερα ρήγματα εντός της Ευρώπης και μεταξύ της Ευρώπης κα των ΗΠΑ».

Υπό το φως των όσων προηγούνται, γίνεται καλύτερα κατανοητό το αντιγερμανικό μένος κάποιων Αμερικανών οικονομολόγων και πολιτικών αναλυτών, οι οποίοι βάλλουν κατά της γερμανικής λιτότητας όχι βέβαια γιατί τους ενδιαφέρει το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος (που είναι πολύ προωθημένο), αλλά γιατί μέσω αυτής ενισχύονται η ευρωπαϊκή και η γερμανική ανταγωνιστικότητα σε μία περίοδο επιβράδυνσης της διεθνούς οικονομίας.

Ωστόσο, οι αγγλοσάξονες φοβούνται ότι, με την πολιτική της, η σημερινή Γερμανία βρίσκεται σε πιο κεντρική και ισχυρή θέση στην Ευρώπη. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου η Δυτική Γερμανία ήταν ένα αδύναμο κράτος στις παρυφές αυτού που έγινε η ΕΕ, αλλά η επανενωμένη Γερμανία είναι σήμερα μία από τις ισχυρότερες -αν όχι η ισχυρότερη δύναμη στην ΕΕ. Δεδομένης αυτής της θέσης της, μία μετα-Δυτική Γερμανία θα μπορούσε να πάρει αρκετά από τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη με το μέρος της, ιδιαίτερα δε τις χώρες της ανατολικής και κεντρικής Ευρώπης.

Οι ΗΠΑ απεύχονται ένα τέτοιο ενδεχόμενο, γιατί μία «γερμανική Ευρώπη» θα γινόταν ευκολότερα εταίρος με τη Ρωσία παρά τα επιφαινόμενα. Αυτός είναι και ο λόγος που ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα πιέζει τους Άγγλους να παραμείνουν εντός ΕΕ.

Είναι λοιπόν σαφές ότι το γερμανικό θέμα όχι μόνον δεν είναι απλό, αλλά γίνεται και επικίνδυνο όταν υπεραπλουστεύεται.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μετά την παραίτηση της κυβέρνησης και την εξαγγελία εκλογών, οι πρώην σύντροφοι στον ΣΥΡΙΖΑ ανταλλάσσουν σκληρές κατηγορίες.

Σύμφωνα με το Μέγαρο Μαξίμου, η Πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, «συμπεριφέρεται ως δικτάτορας» και είναι «λάθος επιλογή»
(σ.σ. Αλήθεια, ποιος την έκανε άραγε αυτή τη «λάθος επιλογή»; Μήπως αυτός που επέλεξε τον Νίκο Παππά; Μήπως αυτός που επέλεξε το Μνημόνιο; Μήπως αυτός που επέλεξε να εξαπατήσει τους πολίτες;)

Στελέχη της Λαϊκής Ενότητας του Παναγιώτη Λαφαζάνη κάνουν λόγο για «μνημονιακή δικτατορία» από τον Αλέξη Τσίπρα και την κυβέρνησή του, ενώ η Ζωή Κωνσταντοπούλου κατηγορεί την απερχόμενη κυβέρνηση για παραβίαση του Συντάγματος.

Έχω μια απορία: Τώρα τα ανακάλυψαν όλα αυτά τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ;

Δηλαδή, ο Αλέξης Τσίπρας τώρα κατάλαβε πόσα τον χωρίζουν με τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, την Ζωή Κωνσταντοπούλου και τα άλλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που αποχώρησαν ή ετοιμάζονται να αποχωρήσουν;

Από την άλλη, ο Λαφαζάνης και η Κωνσταντοπούλου τώρα αντιλήφθηκαν πως ο Τσίπρας είναι πολιτικός απατεώνας;

Κατά ένα περίεργο τρόπο, όλα αυτά συμβαίνουν, μετά την παραίτηση της κυβέρνησης και της εξαγγελία των εκλογών.

Και αφού ήταν βέβαιο πως αυτά τα στελέχη δεν θα ήταν στην εκλογική λίστα του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και οι άλλοι βουλευτές της Αριστερής Πλατφόρμας δεν παραιτήθηκαν όταν ο Αλέξης Τσίπρας υπέγραψε Μνημόνιο αλλά όταν παραιτήθηκε και ανήγγειλε εκλογές.

Και τώρα ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και οι υπόλοιποι πρώην βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ζητούν την ψήφο των πολιτών, για να ανατρέψουν το Μνημόνιο.

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και οι πρώην βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ δεν θεωρούν πως οφείλουν τουλάχιστον μια συγγνώμη στους πολίτες;

Δεν οφείλουν μια συγγνώμη που το είχαν βουλώσει τόσους μήνες και κρατούσαν το φανάρι στον Τσίπρα;

Αυτοί δεν έχουν καμία ευθύνη που ο Τσίπρας αλώνιζε μέχρι να φέρει το Μνημόνιο;

Δηλαδή, τι σκέφτονται τώρα;

«Έλα μωρέ, δεν έγινε τίποτα, και τα χάπατα θα μας ψηφίσουν επειδή λέμε πως δεν μας αρέσει το Μνημόνιο»;

Αυτό σκέφτονται;

Αν σκέφτονται αυτό, σκέφτονται πολύ λάθος.

Η εικόνα που δίνουν για την ώρα οι βουλευτές της Λαϊκής Ενότητας που αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ ενόψει των εκλογών, δεν είναι καθόλου διαφορετική από την εικόνα που δίνουν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που συνεχίζουν να στηρίζουν τον Τσίπρα.

Και οι μεν και οι δε νοιάζονται μόνο για τον κώλο τους και τον μισθό τους.

Και οι μεν και οι δε συνεχίζουν να σουλατσάρουν στα ΜΜΕ των ολιγαρχών που υποστήριζαν -όλοι μαζί ενωμένοι- πως θα διέλυαν αλλά τους ξέφυγε…

Και οι μεν και οι δε δίνουν την εντύπωση πως δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τους πολίτες.

Και βέβαια, δίνουν την εντύπωση πως θα συνεργαστούν άψογα μεταξύ τους στην κυβέρνηση, μετά τις εκλογές και αφού ξεχάσουν τα βρισίδια που θα έχουν ανταλλάξει στο μεταξύ.

Αν οι βουλευτές που αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ θέλουν να αρχίσει κάποιος να τους παίρνει λίγο στα σοβαρά, θα πρέπει να κάνουν δημόσια την αυτοκριτική τους.

Ας ξεκινήσουν με μια συγγνώμη προς τους πολίτες.

Πηγή Πιτσιρίκος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Βουλγαροποίηση της ζωής των Ελλήνων
έχει γίνει πλέον νόμος...


«Παράθυρο» για τη μείωση κάτω από τα 360 ευρώ το 2016 της βασικής - εγγυημένης από το κράτος σύνταξης, αλλά και όλων των καταβαλλόμενων στους συνταξιούχους συντάξεων, «ανοίγει»... ξεχασμένη διάταξη του νόμου 3863/10 που προβλέπει την «αναπροσαρμογή» τους με βάση τη μεταβολή του.

Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος και του Δείκτη Τιμών Καταναλωτή το προηγούμενο έτος και το γεγονός ότι
η κυβέρνηση και οι θεσμοί έχουν «παγώσει» νομοθετικά έως τις 31/12/2021 στα επίπεδα στα οποία βρίσκονται, μόνο τα... κατώτατα όρια.

Με δεδομένη την υποχώρηση το 2015 τόσο του ΑΕΠ (ύφεση) όσο και του ΔΤΚ (αποπληθωρισμός), οι μειώσεις των συντάξεων θεωρούνται αναπόφευκτες:

«Αν εφαρμοστεί πλήρως ο ν. 3863/10, όπως προβλέπει η συμφωνία της κυβέρνησης με τους θεσμούς και το τρίτο μνημόνιο που υπερψηφίστηκε από την ελληνική Βουλή στις 14 Αυγούστου, θα πρέπει να γίνει μείωση συντάξεων το 2016, η οποία θα εξαρτηθεί από τον βαθμό υποχώρησης του ΑΕΠ και του ΔΤΚ το 2015», υπογραμμίζουν στην «Ημερησία» στελέχη της κοινωνικής ασφάλισης.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Κριτική στο ευρώ και στους ευρωπαϊκούς θεσμούς ότι δεν διαθέτουν δημοκρατική νομιμοποίηση, χρησιμοποιώντας μάλιστα το παράδειγμα της Ελλάδας, άσκησε ο πρόεδρος του γερμανικού αριστερού κόμματος Die Linke Μπερντ Ρίξινγκερ. Οι θεσμοί κατέχουν «περισσότερη εξουσία από τις εκλεγμένες κυβερνήσεις, όπως είδαμε τώρα στην Ελλάδα», επεσήμανε ο Ρίξινγκερ σε συνέντευξή του στην Die Welt.

«Αν κοιτάξει κανείς τον ρόλο της ΕΚΤ στην Ελλάδα, με την πίεση που άσκησε στον ΣΥΡΙΖΑ απειλώντας να σταματήσει τη ροή ρευστότητας στη χώρα καταλαβαίνουμε ότι πρέπει να συζητήσουμε μια ριζική ανανέωση των ευρωπαϊκών θεσμών», τόνισε ο πρόεδρος του Die Linke.

Το Die Linke, εξήγησε ο Ρίξινγκερ, επιθυμεί «ένα νέο ξεκίνημα για την Ευρώπη», το οποίο περιλαμβάνει «τη δημοκρατική αναδόμηση των ευρωπαϊκών θεσμών». «Ως Αριστεροί πρέπει να ηγηθούμε της συζήτησης αυτής», σημείωσε.

Η πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Die Linke Σάρα Βάγκενκνεχτ είχε θέσει υπό αμφισβήτηση το ευρώ σε συνέντευξή της επίσης στη Die Welt. Ο Ρίξινγκερ συμφώνησε μαζί της σημειώνοντας ότι έχει δίκιο στην εκτίμησή της «ότι η δομή του ευρώ καθιστά τις ισχυρές χώρες ισχυρότερες και τις αδύναμες πιο αδύναμες», ενώ πρόσθεσε ότι πιστεύει πως θα υπάρξουν και άλλες νομισματικές κρίσεις στο εσωτερικό της ευρωζώνης, αν δεν υπάρξει αλλαγή πολιτικής.

Παράλληλα ο πρόεδρος του Die Linke συμφωνεί με την ανάλυση της Βάγκενκνεχτ, σύμφωνα με την οποία οι εκλεγμένες κυβερνήσεις της ευρωζώνης δεν διαθέτουν πλέον περιθώρια ελιγμών διότι τελικά η ΕΚΤ μπορεί να τις απειλήσει με το κλείσιμο της στρόφιγγας της ρευστότητας.

«Με αυτό τον τρόπο εκβίασε την ελληνική κυβέρνηση και έθεσε σε κίνδυνο τη δημοκρατία σε ολόκληρη την Ευρώπη», κατήγγειλε ο Ρίξινγκερ για να προσθέσει ότι αν η τρόικα μπορεί να ορίζει ποια πολιτική ακολουθείται ανεξάρτητα από το αν ένας λαός έχει επιλέξει μια αριστερή, μια δεξιά ή μια κεντρώα κυβέρνηση, αυτό ενισχύει τις εθνικιστικές τάσεις και προκαλεί το σύνολο του λαού να χάσει την εμπιστοσύνη του σε μια δημοκρατική Ευρώπη.

Η συμπρόεδρος του Die Linke Κάτια Κίπινγκ από την πλευρά της επέκρινε τον «πολιτικό προσανατολισμό των θεσμών».

Η νεοφιλελεύθερη πολιτική που ακολουθείται στην ευρωζώνη δεν είναι προδιαγεγραμμένη εξαιτίας του κοινού νομίσματος, αλλά είναι το αποτέλεσμα των σχέσεων εξουσίας στην Ευρώπη, σύμφωνα με την Κίπινγκ. Βασική αιτία για την τρέχουσα κατάσταση, επισημαίνει η Κίπινγκ, είναι «η πλήρης αποτυχία της Σοσιαλδημοκρατίας σε ολόκληρη την Ευρώπη».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Ιάκωβος Πέτρου

Μερικές φορές, δε χρειάζεται να έχεις ζήσει πράγματα και να έχεις από πρώτο χέρι βιώματα μιας περιόδου, για να τριβελίζει το μυαλό σου, παραλλαγμένη, εκείνη η κινηματογραφική ατάκα «ρε, σαν ποιον μου θυμίζει»;

Έτσι λοιπόν, χωρίς να έχω ζήσει την «προχουντική» περίοδο στην Ελλάδα, αλλά έχοντας πάντα τα μάτια ανοιχτά για μελέτη και τα αυτιά για ακρόαση σοφών βιωματικών αφηγήσεων, συχνά ακούω τον ίδιο μου το νου να ρωτά «ρε, σαν τι μου θυμίζει»;

Σαν τι μου θυμίζει λοιπόν, αυτή η πενταετής τραγελαφική περίοδος της ζωής μου;

Πότε άλλοτε αποδεικνύονταν όλοι οι «εν δυνάμει κυβερνητικοί πολιτικοί» τόσο αναξιόπιστοι, τόσο ανίκανοι, τόσο διαπλεκόμενοι;

Πότε άλλοτε γιγαντώνονταν τόσο οι παρεμβάσεις του «ξένου παράγοντα»;

Πότε άλλοτε ένα σάπιο πολιτικό σύστημα αδυνατούσε να σταθεροποιήσει την κυβερνητική του εξουσία;

Πότε άλλοτε ένας λαός βυθισμένος στα μικροσυμφέροντά του έκλεινε τα μάτια σε κάθε τι σημαντικό κι ενδιαφερόταν μόνο για το κοκαλάκι που έτρωγε από χάμω;

Εσύ, σα μεγαλύτερος ενδεχομένως, σίγουρα μπορείς να απαντήσεις στα παραπάνω, αρκεί να βουτήξεις λίγο το δάχτυλο στο μυαλό σου και να ανακαλέσεις τις ουσιώδεις μνήμες σου.

Η απάντηση που παίρνω συχνά επί της υποθέσεως περιλαμβάνει τρεις λέξεις. «Δεν υπάρχουν στρατιωτικοί» σήμερα! Και κάπου εκεί μου ανάβουν τα λαμπάκια για δυο λόγους.
Πρώτον, διότι αυτή η απάντηση ηχεί στα αυτιά μου σαν «τι κρίμα που δεν υπάρχουν στρατιωτικοί σήμερα» και δεύτερον, επειδή ώρες - ώρες η άγνοια ή η εθελοτυφλία του Έλληνα μπορεί να σκάσει κι ελέφαντα.

Με οργανωμένο και εκλεγμένο φασιστικό πόλο εντός των τοίχων, ο οποίος διαρκώς διευρύνει την επιρροή του και χρησιμοποιείται - αβαντάρεται από τη συστημική εγχώρια σαπίλα, και με τον κακό χαμό που επικρατεί στη Μ. Ανατολή και φέρνει ατέλειωτες καραβιές γειτόνων στα παράλια της χώρας, πώς θα σου φαινόταν μια ωραία προβοκάτσια ένα καλό πρωινό, η οποία θα φέρει όσα σκατά έχουν απομείνει βυθισμένα στον αφρό;

Ακόμη όμως και εντελώς δημοκρατικά, επίτρεψέ μου να σε ρίξω από τα σύννεφα, λέγοντας ότι δεν απέχεις πολύ από το να εκλέξεις κυβερνήτη έναν καθαρόαιμο φασιστάκο, ειδικά από τη στιγμή που όλους τους ιμιτασιόν τους θεωρείς αποτυχημένους!

Προσωπικά πάντως, είμαι προετοιμασμένος και σίγουρος ότι το οικονομικό - ηθικό - επιβιωτικό κυνήγι που υφίσταμαι, αργά ή γρήγορα θα μετατραπεί σε πραγματικό σαφάρι ζούγκλας, με τον «πατριώτη» να κυνηγάει την αφεντιά μου, τον «προδότη».
Σε παρακαλώ όμως, εκείνη τη στιγμή να επιλέξεις, αν θα είσαι κυνηγός ή θήραμα.
Δεν αντέχω άλλους αδιάφορους φιλοτομαριστές.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Δεν θα πάρω με την σειρά τα ψηφοδέλτια, ούτε θα περιμένω στην ουρά, ούτε θα παραδώσω την ταυτότητά μου να εγγραφούν σωστά τα στοιχεία μου για το εκλογικό μου «δικαίωμα». Αρνούμαι.
Και ναι, αυτή την φορά δεν το κάνω με κανένα ίχνος ενοχής. Αυτή την φορά δεν θα μπω στο παραβάν, ούτε θα κλειστώ στο σπίτι εκείνη την Κυριακή. Αντιθέτως θα βάλω την πανοπλία της συνείδησης και θα βγω στα καφενεία που συναθροίζονται υποψήφιοι της κακιάς ώρας, που θεωρούν ότι η άθλια ύπαρξή τους πήρε βαρύτητα λόγω της ανάγκης του κάθε καημένου επικεφαλής να κλείσει ψηφοδέλτιο, και θα φτύσω.

Όπλα δεν έχω για να τους πολεμήσω αλλά ούτε το δικαίωμα να τους απαγορεύσω την κάθοδο τους στην πολιτική, έχοντας όλοι τους κατά αυτόν τον τρόπο, υπογράψει συμβόλαιο με την κατοχική κυβέρνηση της χώρας. Μπορώ όμως να τους φτύσω στα μούτρα γιατί αυτή την φορά η συμμετοχή τους και μόνο σε εκλογές που έχουν αποφασιστεί από τους κουμαντοδόρους της Κρίσης συγκρίνεται μόνο με την συμμετοχή στην Κατοχική Κυβέρνηση των Ναζιστών.

Το παραμυθάκι των μικρών κομμάτων, του λευκού και του άκυρου, ας το πουλήσουν στον όχλο που θεωρεί ότι θα κάνει την επανάστασή του ρίχνοντας στην κάλπη την αρνητική του ψήφο. Η ιδέα και μόνο ότι τα καταστατικά ψηφοφορίας θα τα βρει η γενιά του 2045 και θα δει τις υπογραφές εκατομμυρίων Ελλήνων ψηφοφόρων να συνωμοτούν ψηφίζοντας ο,τιδήποτε εναντίον της ίδιας τους της χώρας, κάνει το αίμα να παγώνει.

Το δικαίωμα του εκλέγειν ανήκει σε μία χώρα ελεύθερη. Σε μία χώρα σκλαβωμένη είναι αποδοχή της κατάστασης και διαιώνιση της σκλαβιάς με τις ευχές του όχλου. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία από οποιονδήποτε θέλει να λέγεται ελεύθερος και ευσυνείδητος άνθρωπος. Οι διαχωριστικές γραμμές δεξιών-αριστερών, κεντρώων-οικολόγων, ακροδεξιών και απολιτίκ, έχουν σβηστεί παντελώς- και τυπικά- ένα χρόνο πριν.
Όσοι συμμετέχουν σε αυτό το προδοτικό για την χώρα πισώπλατο χτύπημα που λέγεται «εκλογές του Σεπτεμβρίου» και για τις όποιες θα ακολουθήσουν σε υπό κατοχή συνθήκες, δηλώνουν τις ευχαριστίες τους για τα όσα δεινά έχει τραβήξει αυτός ο τόπος και για τα χειρότερα που θα έρθουν μετεκλογικά. Η ψήφος αυτή την φορά μοιάζει με την σφαίρα που θα ρίξει ο κάθε νομοταγής ψηφοφόρος στο ήδη νομίμως πληγωμένο κορμί της Ελλάδας.

Όσο για το ερώτημα: «Θα αλλάξει κάτι με την αποχή;», που λέγεται ελαφρά τη καρδία από ραγιάδες απαίδευτους, η απάντηση είναι: «Η αποχή είναι η ψήφος υπέρ της Ελλάδας». Και αυτή η χώρα δεν χώρεσε ποτέ σε παραβάν, ούτε σε κάλπη, ούτε στο όνομα του κάθε υποτακτικού που κορδώνεται για την υποψηφιότητά του. Δεν διεκδικείται με εξουσία σε όσα παζάρια της Δημοκρατίας κι αν την έχουν σύρει. Δεν μπαίνει, που να πάρει, σε ποσοστά κομμάτων. Ή την έχεις 100% στο αίμα σου ή δεν την έχεις καθόλου.

Πηγή SimpleMan


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


  • Οι καλύτεροι υπηρέτες της νέας τάξης πραγμάτων
  • Το υπουργείο Οικονομικών ορίζει τις Τράπεζες ως κυβερνήτες
  • ΑΦΜ εκ γενετής, επιβολή πλαστικού χρήματος
Γράφει η Μαρία Τσολακίδη

Η μνημονιακή διακυβέρνηση καλά κρατεί ακόμα κι αν η χώρα δεν έχει πρωθυπουργό. Μέσα στην αναμπουμπούλα για το νέο κυβερνητικό σχήμα που θα έχει η Ελλάδα στις εκλογές, οι μνημονιακοί νόμοι με το προκάλυμμα τις μεταρρυθμίσεις οδεύουν προς εφαρμογή.
Ο καλύτερος μνημονιακός κυβερνητικός υπάλληλος αποδεικνύεται ο υπουργός Αλεξιάδης. Τρία σχέδια φορολογικής μέγγενης βάζει μπροστά καθιστώντας άκυρες τις εκλογές πριν καν γίνουν εφόσον τα μέτρα αφορούν την καθημερινότητα και το μέλλον των πολιτών άσχετα με την πολιτική επιλογή τους.

Ισχυροποίηση της ελίτ
Το πρώτο σχέδιο με εντολές του Κουαρτέτου είναι η ενιαία κλίμακα για όλα τα εισοδήματα χωρίς εξαιρέσεις, είτε πρόκειται για μισθούς και συντάξεις, είτε αφορούν εισοδήματα από ομόλογα, μετοχές ή εισοδήματα από ενοίκια. Με αυτόν τον τρόπο η κατά τα άλλα κοινωνική φορολογική πολιτική της αριστεράς βάζει στο ίδιο τσουβάλι τους δουλεμένους μισθούς και τις προπληρωμένες συντάξεις των Ελλήνων με όσους τζογάρουν ή έχουν εισόδημα από "αέρα".
Κανένας απολύτως διαχωρισμός μεταξύ των μεσαίων και κατώτερων οικονομικά κοινωνικών ομάδων με όσους ποντάρουν σε ομόλογα, παίζουν με μετοχές ή έχουν ενοίκια από δεκάδες ακίνητα.

Αναγκαστικοί πελάτες Τραπεζών
Το δεύτερο σχέδιο του υπουργείου Οικονομικών είναι το αφορολόγητο που θα ισχύει για όσους χρησιμοποιούν πιστωτική ή χρεωστική κάρτα. Το υπουργείο αναγκάζει κατ' αυτόν τον τρόπο όλους τους Έλληνες να γίνουν πελάτες των Τραπεζών αν θέλουν να μην πληρώνουν επιπλέον φόρο όταν συναλλάσσονται μόνο με μετρητά. Από την στιγμή που το μέτρο θα γίνει νόμος του κράτους θα ελέγχεται ακόμα και η αγορά ενός κιλού φασολιών από το παντοπωλείο της γειτονιάς. Το υπουργείο μετατρέπεται σε έναν Μεγάλο Αδελφό που θα ελέγχει κάθε αγοραστική κίνηση του πολίτη και βέβαια τα στοιχεία θα είναι ανοιχτά τόσο στις Τράπεζες όσο και στις πολυεθνικές εταιρείες που θα μπορούν ανά πάσα στιγμή να διαμορφώνουν την πώληση των καταναλωτικών προϊόντων τους όπως τις συμφέρει.
Επίσης, με την θέσπιση του μέτρου οι μικροί παραγωγοί και προμηθευτές της αγοράς θα είναι οι χαμένοι εφόσον στον αόρατο ανταγωνισμό που θα παίζεται μεταξύ των πολυεθνικών με εργαλείο τα στοιχεία των Τραπεζών πάντα θα είναι δεύτεροι μην έχοντας τμήματα marketing. Αν το επόμενο στάδιο του υπουργείου της οποιαδήποτε κυβέρνησης είναι η τιμολόγηση των προϊόντων να γίνεται αποκλειστικά μέσω τραπεζικής τιμολογιακής κάρτας τότε κλείνει άμεσα η αγορά για τους μικροπαραγωγούς και τους μικροβιοτέχνες που δεν είχαν και ούτε έχουν την ευχέρεια της μακροχρόνιας πίστωσης των πρώτων υλών. Το χειρότερο όμως όλων θα είναι όταν θα "κλειδώνει" η οποιαδήποτε χρηματική συναλλαγή μέσω τραπέζης από την στιγμή που ο πελάτης-παραγωγός ή μικροεπαγγελματίας έχει χρέη προς την τράπεζα ή το δημόσιο.

Ο Μεγάλος Αδελφός έρχεται
Το τραγικότερο όμως μέτρο που αγγίζει τα όρια της τρέλας είναι η υποχρεωτική απόκτηση ΑΦΜ για όσα παιδιά γεννηθούν από την 1η Ιανουαρίου του 2016. Ο μνημονιακός υπουργός Αλεξιάδης δήλωσε ότι το μέτρο είναι ορθό αφού εφαρμόζεται σε πολλές χώρες του εξωτερικού. Ο κ. Αλεξιάδης βέβαια, δεν είναι υπέρ του μέτρου διότι αυτό εφαρμόζεται σε "πολιτισμένες" χώρες, αλλά για να μπορεί ο κάθε Έλληνας πολίτης από την ημέρα που εγγράφεται στο ληξιαρχείο να έχει τις επιβαρύνσεις των φόρων ως προστατευόμενο μέλος οικογένειας που σίγουρα θα έχει χρέη.
Επίσης, δεν ξεχνάμε την δήλωση της κας Κωνσταντοπούλου ότι "κάθε παιδί που γεννιέται στην Ελλάδα χρωστάει 32,500 ευρώ".
Αυτό που δεν διευκρίνισε ο υπέρμαχος του Μεγάλου Αδελφού, κ. Αλεξιάδης , αν το παιδί με την γέννησή του εκτός από ΑΦΜ υποχρεωτικά παίρνει και IBAN (Internation Bank Account Number) για να καταγράφεται πόσα γάλατα βρεφικής ηλικίας και ποιας μάρκας κατανάλωσε αλλά και την ποσότητα και ποιας μάρκας πάνες φόρεσε μέχρι να καθίσει στο γιογιό. Επίσης, δεν γνωρίζουμε αν η επόμενη φάση του προγράμματος υποχρεωτικής ηλεκτρονικής εγγραφής των νεογέννητων θα είναι και η υποχρεωτική κάρτα ασφαλισμένου όπου θα καταγράφονται τόσο τα γεννητικά χαρακτηριστικά του ατόμου όσο και οι θεραπείες και τα φάρμακα που θα "χρειαστεί" στο μέλλον και αναγκαστικά θα είναι πελάτης εκ γενετής φαρμακοβιομηχανιών και ασφαλιστικών εταιρειών.

Εκλογές άνευ ουσίας
Η προεκλογική περίοδος είναι η καλύτερη εποχή εργασίας των αποικιοκρατών αφού η κοινή γνώμη είναι στραμμένη στα Μέτωπα αντίστασης (αλλά μέσα στην Ε.Ε) και στις μνημονιακές κυβερνήσεις. Μέτρα σαν αυτά που περνά η αριστερή κυβέρνηση ξεκαθαρίζουν το τοπίο για την επόμενη ημέρα των εκλογών. Το πείραμα Ελλάδα όχι απλά συνεχίζεται αλλά από τα μέτρα που εξαγγέλλει ο υπηρεσιακός υπουργός των δανειστών κ. Αλεξιάδης μπαίνει σε άλλα επίπεδα που εκεί καμία αλλαγή πολιτικού συστήματος δεν τα αλλάζει.
Το "πολίτης του κόσμου" είναι μια πολιτική που δεν είναι στημένη στην αλληλεγγύη μεταξύ των λαών αλλά στον έλεγχο της ζωής των πολιτών μέσω του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Βούτσης: Δεν είναι απαραίτητο να υλοποιήσουμε το πρόγραμμα, αν δεν πάρουμε νέα έγκριση!

Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος

Έχοντας χάσει το ιδεολογικό και το ηθικό έρεισμα, μετά την παράδοση του Τσίπρα στις Βρυξέλλες, την εν ψυχρώ αντιστροφή ερμηνείας της σαφέστατης λαϊκής εντολής του "Όχι" από το δημοψήφισμα και την ψήφιση των προαπαιτούμενων αλλά και του τρίτου μνημονίου, ο ΣΥΡΙΖΑ (δεξιά πλατφόρμα;) προσπαθώντας να αποκτήσει προεκλογικό λόγο κατρακυλά στην άβυσσο της πολιτικής ακατάσχετης υποσχεσιολογίας. Αυτή τη φορά, επειδή όσο κοντή μνήμη και αν έχει ο λαός (τα γεγονότα είναι πολύ κοντά χρονικά στο παρελθόν), με εικασίες -που γελοιοποιούν ακόμη περισσότερο τα στελέχη του- προσπαθεί να αποκτήσει ελκυστικό πολιτικό πρόσωπο, ξαναφορώντας τη μάσκα του «αντιμνημονιακού»!

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια –μεταξύ γελοιότητας και επικινδυνότητας- ο Νίκος Βούτσης, υπουργός Εσωτερικών μιλώντας στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ, δήλωσε:
«Αν δεν τύχουμε μίας νέας έγκρισης από τον ελληνικό λαό δεν είναι απαραίτητο να μετέχουμε στην υλοποίηση του προγράμματος που ψηφίσαμε, αλλά μπορούμε να στηρίξουμε ή να ψηφίζουμε συγκεκριμένα μέτρα για τα οποία έχουμε δεσμευθεί»…

Χαρακτηριστικές είναι, επίσης, οι δηλώσεις του κ. Βούτση μέσω των οποίων παραδέχεται πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει προγραμματικές θέσεις, αλλά προτίθεται το επόμενο διάστημα να τις συζητήσει και να καταλήξει στο πρόγραμμά του (θα καταστρώσουν πρόγραμμα κυβέρνησης της χώρας μέσα σε μερικές μέρες!!! Σίγουρα δεν έχουν αντιληφθεί πως η διακυβέρνηση μίας χώρας απαιτεί πρόγραμμα καλύτερο από την διαχείριση ενός περιπτέρου):
«Θα γίνει ένα συλλογικό όργανο κατά το καταστατικό, όπου θα παρουσιαστεί η κεντρική ιδέα, οι άξονες και οι στόχοι του εκλογικού κυβερνητικού προγράμματος».

Μετά από αυτές τις δηλώσεις του κ. Βούτση (ενός εκ των κορυφαίων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ) αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον η περαιτέρω προεκλογική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ, αφού πλέον είναι βέβαιο πως απευθύνεται όχι απλά σε επιλήσμονες, αλλά σε ηλίθιους που δεν είδαν, δεν άκουσαν και δεν κατάλαβαν απολύτως τίποτε από τα όσα συνέβησαν κατά τη διάρκεια της επτάμηνης διακυβέρνησης της χώρας από μία κυβέρνηση που δεν είχε σχέδιο να κυβερνήσει, με στελέχη που κινούνταν (και συνεχίζουν) ιδεοληπτικά και, κυρίως, με έναν πρωθυπουργό που «εζυγίσθη, εμετρήθη και ευρέθη ελλιπής» (αν όχι επικίνδυνος)…

Εμείς, πάντως, σημειώνουμε ότι τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ επιμένουν να αυτοπροσδιορίζονται ως… «αριστεροί»! Θέμα ελλείψεως αυτοσεβασμού, συνήθεια (το ψέμα) που δεν μπορούν να απαλλαγούν ή απλά θέμα της ψυχιατρικής; Όπως και να έχει, στις επικείμενες εκλογές, όσοι ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να γνωρίζουν ότι ψηφίζουν εκείνους που τους κορόιδεψαν, για πρώτη φορά από… αριστερά!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Έξω από τα τετριμμένα και την υποκρισία της κομματικής νόρμας, τη φαυλότητα του κατεστημένου και την αμνησία των πολλών, πρέπει να αντισταθούμε στα ολέθρια σχέδια εξαφάνισης του Ελληνισμού από την Κύπρο

Είναι γεγονός ότι οι Κύπριοι «κουράστηκαν» 40 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή, με την εκκρεμότητα του Κυπριακού και τις παλινωδίες του «μακροχρόνιου αγώνα», και θέλουν λύση. Θέλουν ακόμη ανάκτηση της χλιδής και της ευμάρειας που χαρακτήριζε τη ζωή τους τα χρόνια του εύκολου δανεισμού και των ασύδοτων τραπεζιτών. Κι ακόμη, θέλουν να ξεχάσουν, δεν τους βολεύει το ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ, πολλοί το πήραν απόφαση, ενώ άλλοι πανηγυρίζουν γιατί αναγνωρίστηκαν τα δικαιώματα των προσφύγων στις περιουσίες από τις οποίες εκδιώχθηκαν από τα Μεχμετζίκ.

Ξεχνούν ότι τα δικαιώματά μας στη γη μας είναι αναπαλλοτρίωτα, ενώ είναι πολύ μεγάλο το ποσοστό αυτών που δεν προσμετρούν τις συνέπειες της κακής επίλυσης του Κυπριακού και της διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Θεωρώ ότι ενδεικτικό της ανοησίας πολλών εξ όσων διαχειρίζονται τον δημόσιο λόγο είναι η εκτόξευση της κατηγορίας του «λαϊκιστή» σε όποιον λέγει πως οι ενδείξεις δεν συνηγορούν σε μια υποφερτή λύση. Μα ο λαϊκιστής λέγει αυτά που θέλει να ακούει ο κόσμος. Και, δυστυχώς, η πλειοψηφία του λαού αυτήν τη στιγμή έχει πιστέψει στην πλάνη μιας θριαμβευτικής λύσης, που θα μας μετατρέψει σε Σιγκαπούρη της Μεσογείου.

Εκείνος που λέγει το αντίθετο, προκαλεί την μήνιν και την έχθρα των πολλών, γιατί δεν θέλει λύση και γιατί εμποδίζει τη λύση.

Στην Κύπρο ζούμε μια πρωτόγνωρη πολιτική παρακμή. Εθελοτυφλούμε μπροστά σε ασύμμετρους κινδύνους, που ουδείς σώφρων πατριώτης μπορεί να αγνοεί, ενώ το πολιτικό σύστημα, όντας ανάπηρο και ανίκανο, αδυνατεί να διαχειριστεί τα προβλήματα της κοινωνίας και να δώσει λύσεις, υποσχόμενο πιλάφια και ουρί σ' έναν μελλοντικό παράδεισο. Υποσχόμενο την ανάκτηση του απολεσθέντος παραδείσου.

Η πολιτεία παραμένει σκοπίμως αποκομμένη από την τραγική κοινωνική πραγματικότητα που βιώνει καθημερινά ο πολίτης και αντί να προχωρήσει σε μικρά συγκροτημένα βήματα, για να επαναφέρει στοιχειωδώς το αίσθημα ασφαλείας και κοινωνικής προστασίας που έχει ανάγκη ο πολίτης, και ταυτόχρονα να τονώσει τον σεβασμό του προς το κράτος μας, προς την Κυπριακή Δημοκρατία, του υπόσχεται λαγούς με πετραχήλια στα δύο διάδοχα κράτη που θα δημιουργήσει η λύση. Η Πολιτεία συχνά-πυκνά «ξυπάζεται» όταν κάποια έκφανση της κοινωνικής μας αποδιοργάνωσης φθάσει στα ΜΜΕ και αμέσως εξαγγέλλει θαυματουργές μεθοδεύσεις.

Δυστυχώς, πολλοί συμπολίτες μας ξεχνούν είτε δεν αντιλαμβάνονται ότι τα δεινά της κοινωνίας προέρχονται από το συνεχώς ψευδόμενο, ανίκανο και αναχρονιστικό κράτος, ενώ πολλοί έχουν καταληφθεί από μια υπέρμετρη αισιοδοξία για μια επικείμενη «λύση», που θα λύσει ταυτόχρονα και όλα τα προβλήματά τους και θα εκσυγχρονίσει το κράτος και τους θεσμούς. Γι' αυτό οι πολίτες, αγανακτισμένοι και θυμωμένοι, αποστασιοποιούνται από μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση, που λέγει ότι η Τουρκία δεν θα συγκατανεύσει σε επίλυση του Κυπριακού, αν δεν κερδίσει όλα όσα διεκδικεί. Και αν η Τουρκία κερδίσει όσα διεκδικεί, η λύση θα είναι επικίνδυνη.

Η σταθερότητα της Πολιτείας μας κινδυνεύει, γιατί θεμελιακοί θεσμοί στον τόπο δεν λειτουργούν και οι πολίτες δεν μπορούν να ασκήσουν ούτε έλεγχο ούτε κριτική. Το γενικότερο πλαίσιο της ατιμωρησίας και της αναξιοκρατίας κυριαρχεί και πολύ φοβάμαι πως δεν ενοχλεί, πλέον, ενώ οι ένοχοι των σκανδάλων και των εγκλημάτων κυκλοφορούν ελεύθεροι, περιμένοντας κι αυτοί το καθαρτήριο πυρ μιας μαγικής λύσης, μέσα στο οποίο θα εξαγνισθούν και θα ξαναρχίσουν τη δράση τους και στα δύο διάδοχα «κράτη».

Ωστόσο, καθημερινά βγαίνουν στην επιφάνεια περιπτώσεις, όπου κλέφτες και απατεώνες συνεχίζουν να λεηλατούν τον όσο απέμεινε δημόσιο πλούτο, ενώ η διαπλοκή του πολιτικού συστήματος με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα έχει καταγγελθεί πολλές φορές και τα σκάνδαλα διαδέχονται το ένα το άλλο χωρίς να εξιχνιάζονται. Μια τρομακτική αγωνία με διακατέχει για τη συνεχή λεηλασία της υπόστασης του κράτους και της συλλογικής αξιοπρέπειας αλλά και για την ισοπέδωση της πατριωτικής μας περηφάνιας.

Είναι εμφανής η σύληση των αρχών, των αξιών και της ίδιας μας της ζωής. Είναι τραγικός ο βιασμός της ιδιωτικής μας ζωής. Η δημαγωγία, η αυθαιρεσία, η άγονη και αναποτελεσματική αντιπαράθεση. Είναι τραγική η έκπτωση της παιδείας και του πολιτισμού μας, η καταβαράθρωση της ελληνικής Παιδείας και η «αναστολή» παραγωγής πολιτισμού αλλά και η δαιμονοποίηση των ιδανικών μας. Μας λένε ότι για όλα φταίει η πρόσφατη ιστορία μας και η ελληνική καταγωγή μας. Γι' αυτό πρέπει να τα ξεχάσουμε, πρέπει να υπογράψουμε τη λύση για να πουλάμε ανεμπόδιστα τα ωραία κίτρα μας στους μεσογειακούς λιμένας.

Με αυτούς τους αγωνιώδεις προβληματισμούς, αναζητούμε λύσεις ανατροπής της επικίνδυνης παρακμής που ρίζωσε στον τόπο μας και μαραζώνει τους πολίτες. Οφείλουμε να καταργήσουμε τον φαύλο κύκλο της καταστροφής, της κρίσης και της ύφεσης και να εδραιώσουμε το όραμα της βιώσιμης ανάπτυξης, μέσα σε κλίμα Ελευθερίας και Δημοκρατίας. Οφείλουμε να στερεώσουμε το κράτος.

Έξω από τα τετριμμένα και την υποκρισία της κομματικής νόρμας, τη φαυλότητα του κατεστημένου και την αμνησία των πολλών, πρέπει να αντισταθούμε στα ολέθρια σχέδια εξαφάνισης του Ελληνισμού από την Κύπρο. Να διεκδικήσουμε την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των Ελλήνων της Κύπρου και να μην αποδεχθούμε παρεκκλίσεις από το ευρωπαϊκό κεκτημένο και τις Πανανθρώπινες Αρχές καις Αξίες.

ΕΛΕΝΗ ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ
Ευρωβουλευτής
Πηγή Sigma


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Έχοντας διαγράψει τα όσα συνέβησαν τους τελευταίους μήνες και τα όσα ο ίδιος, ως πρωθυπουργός, επαναλάμβανε σε κάθε δήλωσή του, ο Αλέξης Τσίπρας ξεχνώντας ακόμη και το ότι η κυβέρνησή του εισηγήθηκε το τρίτο καταστροφικό για την Ελλάδα μνημόνιο, εισέρχεται στην προεκλογική περίοδο με τις πρώτες κατευθυντήριες γραμμές της προεκλογικής δουλειάς για τον ΣΥΡΙΖΑ που σκιαγράφησε στη σημερινή του εισήγηση στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του κόμματος ο Αλέξης Τσίπρας.

Σύμφωνα με κομματικές πηγές του ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλ. Τσίπρας τόνισε την αναγκαιότητα οργανωτικής ανασύνταξης του κόμματος και εξωστρεφούς δράσης, συνάντησής μας με τον κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτό το πλαίσιο, πρότεινε τη συγκρότηση ενός πανελλαδικού σώματος, αποτελούμενο από τα μέλη της ΚΕ, των μελών νομαρχιακών επιτροπών και βουλευτών, όπου και θα αποφασιστεί το εκλογικό πρόγραμμα.

Ο Α. Τσίπρας επεσήμανε ότι δεν πρέπει η εκλογική μάχη να μετατραπεί σε έναν εμφύλιο της Αριστεράς, αλλά “θα πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ να προβάλλει το αριστερό ριζοσπαστικό πρόγραμμα διακυβέρνησης σε αντιπαράθεση με τη νεοφιλελεύθερη δόμηση της Ευρώπης, αλλά και με το εγχώριο συστημικό μπλοκ. Στόχος μας να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη του κόσμου, για την υλοποίηση ενός προγράμματος προοδευτικών αλλαγών, για τον σταδιακό απεγκλωβισμό της χώρας από την επιτροπεία και τα μνημόνια.

Διευκρίνισε, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, ότι στόχος του ΣΥΡΙΖΑ στις επικείμενες εκλογές είναι ο ελληνικός λαός να κρίνει αν σωστά παλέψαμε στη σκληρή διαπραγμάτευση τους τελευταίους μήνες. Αν σωστά στο τέλος επιλέξαμε να μην οδηγήσουμε τη χώρα σε μια μαζική οικονομική καταστροφή. Αν υπάρχει κάποιος άλλος που θα μπορούσε στις δεδομένες συνθήκες και συσχετισμούς να φέρει μια καλύτερη συμφωνία. Και εν τέλει ποιος μπορεί να καταφέρει το καλύτερο δυνατό για τη χώρα αποτέλεσμα στη διαπραγμάτευση για το χρέος στο τέλος του έτους.

Σε αυτό το πλαίσιο επανέλαβε ότι στόχος εκλογικός είναι η καθαρή εντολή τετραετίας, ενώ απέκλεισε το ενδεχόμενο μετεκλογικής συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ με τις συστημικές δυνάμεις του παλιού πολιτικού συστήματος.

Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν τις απορίες που καταγράφηκαν τους τελευταίους μήνες στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα:
Πάσχει από άγνοια κινδύνου ή είναι ένας θρασύτατος επαγγελματίας ψεύτης;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η επιλογή των εκλογών είναι:
"Θέλουμε να ζήσουμε σε αυτή την Ευρώπη;"... 


Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Είναι γενικά αποδεκτό πως η χώρα οδεύει στις πιό αχρείαστες (και επικίνδυνες για αλλοίωση της πραγματικής επιλογής των πολιτών) εκλογές. Ποιος ή ποιοι όμως είναι οι πραγματικοί λόγοι που οδηγείται η χώρα για τρίτη φορά μέσα σε οκτώ μήνες σε εκλογές; Ποιος ή ποιοι αποφάσισαν αυτή την διαδικασία; Τι θα κερδίσει, αν κερδίσει η Ελλάδα από μία διαδικασία που τείνει να απαξιώσει το μέγιστο δημοκρατικό δικαίωμα – υποχρέωση των πολιτών και αυτή καθεαυτή την βάση του πολιτεύματος της χώρας;

Οι αιτιάσεις για τις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου (μέχρι στιγμής δεν έχει αναφερθεί επισήμως η ημερομηνία) είναι πολλές. Σοβαρές έως αστείες. Το μόνο βέβαιο είναι ότι είναι αποκαλυπτικές τόσο της ανικανότητας όσο και της επικινδυνότητας της κομματικής – πολιτικής νομενκλατούρας που διαχειρίζεται την χώρα.

Κάποιοι, ισχυρίζονται πως με αυτόν τον τρόπο ο Αλέξης Τσίπρας απαλλάσσεται από τις συνιστώσες της δραχμής, διαγράφοντας τις δηλώσεις και το πολιτικό κύρος του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα για τις συνιστώσες, στις οποίες υπερασπιζόταν το δημοκρατικό δικαίωμα της διαφορετικής άποψης, καταγράφοντάς το ως δημοκρατικό επίτευγμα... Φαίνεται πως για ορισμένους η δημοκρατία, ως έννοια και ως πράξη, έχει πολλές αναγνώσεις, και είναι αρκετά ευλίγιστη, για να παίρνει μορφές και έννοιες έως και αντίθετες σε σχέση ακόμη και με το κοντινό παρελθόν.
Κάποιοι ισχυρίζονται πως οι εκλογές τις οποίες αποφάσισε να προκαλέσει ο Αλέξης Τσίπρας θα μπορούσαν να εκληφθούν και ως μια καθυστερημένη διόρθωση ενός μοιραίου πολιτικού λάθους, μίας «διόρθωσης πορείας», ενός «ξεκολλήματος» από τον χώρο των ψευδαισθήσεων της «αριστεράς», ενός συμβιβασμού που ενδεχομένως να του προσφέρει μία διέξοδο χωρίς προσωπική πολιτική και ηθική συντριβή…
Κάποιοι άλλοι, πάλι, ισχυρίζονται πως με αυτές τις εκλογές θα γίνει κατορθωτή η δημιουργία μίας κυβέρνησης, η οποία θα έχει μία οικουμενική ονομασία (ενδεχομένως να χρησιμοποιηθεί και ο όρος «εθνικής συναίνεσης» προκειμένου να δεχθεί ισχυρό χτύπημα ο –απαράδεκτος για την Ε.Ε.- όρος «έθνος», στον οποίο βρίσκονται και τα χαρακτηριστικά μίας υγιούς αντίδρασης στην επιθετική γερμανική πολιτική), θα αποτελείται από πολλά κόμματα, θα είναι αρκετά ισχυρή σε κοινοβουλευτική πλειοψηφία (άρα και ανθεκτική σε πιέσεις και αποχωρήσεις βουλευτών) για να ψηφίσει τους εφαρμοστικούς νόμους που θα δολοφονήσουν ακόμη και το ελάχιστο ίχνος ελπίδας ανάταξης για την Ελλάδα. Αυτή η κυβέρνηση θα προκύψει από εκλογές που θα αλλοιώσουν (στην πραγματικότητα θα αντιστρέψουν στον απόλυτο βαθμό) την λαϊκή βούληση και η περίοδός της θα είναι χαρακτηριστική για την εξόφθαλμη καταπάτηση του συνόλου σχεδόν των πολιτικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών προς ικανοποίηση των μνημονιακών όρων των «εταίρων» δανειστών. Δεν θα είναι «κυβέρνηση ελληνική», αλλά «κυβέρνηση Ελλάδας», μέλη της οποίας θα είναι γνωστοί μνημονιολάτρες και, φυσικά, γερμανολάτρες.

Από την πλευρά του ο Αλέξης Τσίπρας ζητάει μία «λευκή εντολή» για εφαρμογή ενός εγκληματικού για την χώρα μνημονίου. Και την ζητά από εκείνους τους ψηφοφόρους στους οποίους προ μηνών απευθυνόταν και τους υποσχόταν τα πάντα εκτός από μνημόνια! Ενός μνημονίου, του οποίου οι εφαρμοστικοί νόμοι πρόκειται να ισοπεδώσουν το Σύνταγμα της Ελλάδας και να καταστήσουν -και επισήμως- την χώρα σε αποικία χρέους, με πολίτες που θα προσπαθούν να επιβιώσουν σε συνθήκες μίας ανοιχτής φυλακής, στοχοποιημένοι από το κυβερνών καθεστώς που έχει προ πολλού παραδοθεί άνευ όρων στις επιθυμίες και τα συμφέροντα της γερμανικής Ευρώπης.

Είναι αυτή η Ευρώπη και οι πολιτικοί της αρχηγοί που –σύμφωνα με την αποκαλυπτική καταγγελία της Ζωής Κωνσταντοπούλου- είχε ενημερωθεί και είχε εγκρίνει τις εκλογές του Σεπτεμβρίου στην Ελλάδα πριν από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας και πριν από την Ελληνική Βουλή! Είναι, όμως, και η δήλωση της γερμανίδας καγκελάριου, της Άγκελα Μέρκελ, η οποία λίγο μετά την ανακοίνωση παραίτησης της κυβέρνησης Τσίπρα δήλωσε πως «αυτές οι εκλογές είναι μέρος της λύσης και όχι της κρίσης» (σ.σ.: της ελληνικής και ευρωπαϊκής)! Με αυτό τον απολύτως ψύχραιμο τρόπο (πρώτης αντίδρασης) διαφάνηκε πως υπήρξε σχέδιο καθόδου σε εκλογές, για το οποίο η Άγκελα Μέρκελ ήταν απολύτως ενήμερη και σύμφωνη αφού –όλως παραδόξως σε σχέση με το παρελθόν- δεν υπήρξαν κραυγές περί κινδύνου της ελληνικής οικονομίας, όπως είχε συμβεί κατ’ επανάληψη στο πρόσφατο ελληνικό πολιτικό παρελθόν. Παρατηρώντας την γερμανική αποδοχή, κάποιοι τόλμησαν να γράψουν για «εκλογές με γερμανική ευλογία»! Όμως δεν πρόκειται για κάτι τόσο απλό… Δεν πρόκειται απλά για μία "άδεια" ή μία "εντολή" της Μέρκελ στον υπάκουο σε όλα, πλέον, Αλέξη Τσίπρα. Πρόκειται για κάτι πολύ μεγαλύτερο, πολύ σοβαρότερο, πολύ πιό εξευτελιστικό και επικίνδυνο για την υποταγμένη Ελλάδα, αλλά, κυρίως, για την Ευρώπη...

Αυτή η γερμανική αποδοχή γέννησε και την υποψία εκτέλεσης ενός γερμανικού σχεδίου περί ελληνικών εκλογών, που ικανοποιεί μία σειρά από στόχους, αλλά, κυρίως, έναν μεγάλο γερμανικό σκοπό. Την ισοπέδωση του πνεύματος της αριστεράς, όχι μόνο της ελληνικής αλλά της ευρωπαϊκής αριστεράς, που φαίνεται να απειλεί (όχι με τόση μεγάλη ένταση, μετά την υποχώρηση και υποταγή Τσίπρα στις επιθυμίες – διαταγές του Βερολίνου) την γερμανική πολιτική και οικονομική αντίληψη λιτότητας στην Ευρώπη. Μία γερμανική προσταγή που ισοπεδώνει την Ευρώπη οικονομικά (τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου) και επιβάλει πολιτικά την Γερμανία ως υπέρτατη δύναμη στο ευρωπαϊκό πολιτικό γίγνεσθαι. Μία γερμανική υπερδύναμη η οποία απειλείται από τα αποτελέσματα των εκλογών σε ευρωπαϊκές χώρες. Αποτελέσματα τα οποία δεν πρέπει να αναδείξουν αριστερές κυβερνήσεις, οι οποίες θα έχουν τη δυνατότητα να συνταχθούν σε ένα κοινό μέτωπο κατά της γερμανικής επέλασης. Ο εξευτελισμός του Αλέξη Τσίπρα αποτελεί προαπαιτούμενο για το γερμανικό γόητρο, αλλά και συστατικό διάλυσης των ευρωπαϊκών πολιτικών δυνάμεων που θα μπορούσαν να αντιταχθούν ουσιαστικά στους γερμανικούς σχεδιασμούς.

Η παραίτηση Τσίπρα, η προκήρυξη των εκλογών είναι μία γερμανική απόφαση, με επιλεγμένο και το χρονικό σημείο. Πιθανότατα, όταν ο Αλέξης Τσίπρας ηττήθηκε «κατά κράτος» και αποδέχθηκε το τρίτο μνημόνιο, δέχθηκε και την διέξοδο που του προσέφεραν Μέρκελ και Σόιμπλε, οι οποίοι σε κάθε περίπτωση προτιμούν εκτελεστές του μνημονίου προσωπικότητες αποδεδειγμένης γερμανοφροσύνης και υπακοής σε εντολές των Βρυξελλών (σ.σ.: του Βερολίνου). Η Ελλάδα δεν έχει να κερδίσει τίποτε απολύτως από τις επικείμενες εκλογές. Όπως δεν έχει να κερδίσει τίποτε ακόμη και εάν αυτές δεν γίνουν. Οι υπογραφές υποταγής, πώλησης (σ.σ.: στην πραγματικότητα δωρεάς) των πάντων και εξαθλίωσης των Ελλήνων πολιτών, είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός. Στο οποίο οι εκλογές του Σεπτεμβρίου πρόκειται να λειτουργήσουν ως «σφραγίδα» σε μία «συμφωνία» μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και αντιπολίτευσης (αν και απρόθυμα έως αρνητικά, τα αντιπολιτευτικά κόμματα, πλην ΚΚΕ και Χρυσής Αυγής), η οποία καλείται να επανέλθει στο προσκήνιο και να δεχθεί επιπλέον πολιτικά βάρη (και φθορά) για να υλοποιηθεί η γερμανική κατοχή.

Δυστυχώς, για μία ακόμη φορά αποδεικνύεται πως οι εκλογές όταν γίνονται από κυβερνήσεις που δεν έχουν πραγματική ιδεολογική υπόσταση, ηθικούς φραγμούς και αίσθηση υπηρέτησης του εθνικού συμφέροντος, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια προς το χειρότερο. Στην περίπτωση των εκλογών του Σεπτεμβρίου, η χώρα οδηγείται σε μία κόλαση (δια χειρός Αλέξη Τσίπρα), τις πύλες της οποίας φρόντισαν να ανοίξουν διάπλατα οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις. Το χειρότερο όλων είναι πως το αποτέλεσμα αυτής της εκλογικής διαδικασίας θα εμφανίζει τους έλληνες πολίτες να έχουν αποφασίσει την καταστροφή τους… Πρόκειται για την εφαρμογή ενός διεστραμμένου σχεδιασμού, που συν όλων των άλλων αποσκοπεί στην απόλυτη ενοχοποίηση (με δημοκρατικές διαδικασίες) του ελληνικού λαού, ο οποίος θα εμφανίζεται ως ο κύριος και αποκλειστικός υπεύθυνος του εξανδραποδισμού του.

Απορία: Τι έγινε τελικά με τους εξαφανισμένους κουκουλοφόρους των προηγούμενων μνημονίων; Μήπως ξέρει κάτι ο Αλέξης και το κρύβει;

ΥΓ: Για όσους διερωτώνται ποια λύση υπάρχει απέναντι σε αυτό το καλοσχεδιασμένο σκηνικό, η απάντηση είναι απλή: Δεν στηρίζουμε με οποιονδήποτε τρόπο την «τροφοδοσία» που απαιτείται για την ύπαρξη και λειτουργία των μηχανισμών μίας κυβέρνησης που είναι κατοχική.
Μικρό αλλά σημαντικό, που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι η χώρα ανήκει στους πολίτες της και όχι στους πολιτικούς ή τους τραπεζίτες.
Τα σπίτια μας ανήκουν σε εμάς και όχι στους γερμανούς συνταξιούχους ή στους λαθρομετανάστες που στοιβάζει στην Ελλάδα ο «ευρωπαϊκός ανθρωπισμός».
Χρέος μας είναι η διάσωση της πατρίδας μας και όχι η αποπληρωμή των δικών των διεφθαρμένων συμφωνιών…
Είναι αστειότητα κάποιες κοινωνικές ομάδες να ελπίζουν πως θα διασωθούν… Από αυτό που έρχεται δεν πρόκειται να γλιτώσει κανένας…
Τέλος, με βάση το ένστικτο της επιβίωσης, αλλά και της αλληλοϋποστήριξης, κοινό σύνθημα όλων από τούδε και στο εξής θα πρέπει να είναι «μολών λαβέ».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου