Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

21 Οκτ 2014

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Στις 11 Οκτωβρίου η τουρκική εφημερίδα Sabah ανέφερε ότι η τουρκική κυβέρνηση έχει εγκρίνει για τις πολεμικές δαπάνες της χώρας το αστρονομικό ποσό των 5,7 δις τουρκικών λιρών, δηλαδή περίπου δυο δισεκατομμύρια ευρώ, πόσο που κρίνεται υπερβολικά μεγάλο για μια οικονομία όπως η τουρκική που έχει αρχίσει να παρουσιάζει έντονα σημεία ύφεσης ενώ η ανεργία και ο πληθωρισμός έχουν αρχίσει να ανεβαίνουν επικίνδυνα. Το αξιοσημείωτο είναι ότι τα ποσά αυτά εγκρίθηκαν μετά από σχετικές μυστικές εισηγήσεις και αναφορές της ΜΙΤ για την κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή, ενώ και ο προϋπολογισμός της ΜΙΤ αναμένεται να αυξηθεί εντυπωσιακά.

Αυτή η κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή έχει δημιουργήσει στην «Νέα Τουρκία», όπως την επαγγέλθηκαν οι Ερντογάν Νταβούτογλου μετά την μετακίνηση του πρώτου στην τουρκική προεδρία, πολύπλοκα προβλήματα που έχουν προβληματίσει έντονα το τουρκικό καταστημένο ενώ έχει επανέλθει από το παρελθόν το γνωστό άγχος του διαμελισμού που κατατρέχει κατά καιρούς την τουρκική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία. Η τεράστια ανάπτυξη της τουρκικής στρατοκρατικής μηχανής, είναι και αυτό ένα χαρακτηριστικό σημάδι της μεγάλης ανασφάλειας που επικρατεί τον τελευταίο καρό στην τουρκική πρωτεύουσα. Σε ένα πολύ σημαντικό άρθρο της τουρκικής εφημερίδας Zaman, στις 7 Οκτωβρίου με τον τίτλο, «Türkiye nin bölgesel politikasının sorunları», δηλαδή, «Τα περιφερειακά προβλήματα της τουρκικής πολιτικής», αναλύεται μια πολύ ζοφερή κατάσταση από μια σχετική μελέτη του Ινστιτούτου Διεθνών και Στρατηγικών Σχέσεων του Παρισιού. Όπως αναφέρεται, η μέχρι τώρα εφαρμοζόμενη πολιτική έχει συσσωρεύσει για πρώτη φορά στην σύγχρονη τουρκική ιστορία τόσες πολλές αντιπαλότητες στην ευρύτερη περιοχή. Η στάση της Τουρκίας στο συριακό και η απροκάλυπτη επιδίωξη του Ερντογάν να ανατραπεί πάση θυσία ο πρόεδρος Άσαντ, έφερε την ενίσχυση εξτρεμιστικών ισλαμικών ομάδων που τώρα έχουν ξεφύγει από κάθε έλεγχο, δρουν αυτόνομα και αποτελούν επικίνδυνη απειλή στο γενικότερο στάτους κβο ακόμα και για την ίδια την Τουρκία. Η ευκαιριακή συμμαχία από την μια με τους Κούρδους του βορείου Ιράκ εναντίον της νόμιμης κυβέρνησης της Βαγδάτης και από την άλλη η στήριξη των επιθέσεων των Τζιχαντιστών για να αλλάξουν χέρια οι πετρελαιοπηγές του βορείου Ιράκ με συνέπεια να κερδίζουν από το παράνομο πετρέλαιο Τουρκία, Κούρδοι και Τζιχαντιστές, αποβαίνει μπούμερανγκ, καθώς και οι Τζιχαντιστές και οι Κούρδοι έχουν αυτονομηθεί, ενώ οι τελευταίοι απροκάλυπτα επιδιώκουν μετά τα γεγονότα του Κομπανί την ανεξαρτητοποίηση τους. Ήδη η ειρηνική διαδικασία της επίλυσης του κουρδικού μέσα στην Τουρκία έχει για πολλούς πληγεί ανεπανόρθωτα και ήδη έχουν σημειωθεί πολεμικές συγκρούσεις με το ΡΚΚ και με θύματα και από τις δυο πλευρές.

Παράλληλα σε ένα χαρακτηριστικό της άρθρο η τουρκική εφημερίδα Radikal στις 13 Οκτωβρίου, που επικαλείται άρθρο της αγγλικής Guaqrdian, με τον ενδεικτικό τίτλο, «Türkiye dostlarını kaybediyor», δηλαδή, «Η Τουρκία χάνει τους φίλους της», αναφέρει ότι η υπόθεση των Τζιχαντιστών και οι αποκαλύψεις ότι ο Ερντογάν και η κυβέρνηση του έχουν ενισχύσει σε καθοριστικό βαθμό το κίνημα των αδίστακτων μουσουλμάνων εξτρεμιστών, που τώρα απειλούν να ανατινάξουν στο αέρα όλη την Μέση Ανατολή, έχει σαν αποτέλεσμα να αναθεωρηθούν οι απόψεις πολλών χώρων απέναντι της Άγκυρας. Η πρώτη δεκαετία του Ερντογάν, όπως τονίζεται, ήταν μια δεκαετία πολύ σημαντικών επιτευγμάτων κυρίως στον οικονομικό τομέα ενώ η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας ακολούθησε μια μετριοπαθή στάση που είχε εκτιμηθεί διεθνώς. Τα γεγονότα όμως του Gezi Park, τον Μάιο του 2013, ήταν η απαρχή μιας στροφής στις διεθνείς σχέσεις της Τουρκιάς. Στη συνέχεια η υπόθεση των Τζιχαντιστών δημιούργησε πολλά προβλήματα με τις ΗΠΑ που έχουν πάψει όπως φαίνεται να θεωρούν την Τουρκία σαν τον κύριο στρατηγικό τους σύμμαχο στην περιοχή και δεν εμπιστεύονται τον Ερντογάν. Συγκεκριμένα για το σημαντικό θέμα των σχέσεων Τουρκίας ΗΠΑ, σε ένα σχετικό άρθρο του αρθρογράφου της εφημερίδας Sabah, Emre Aköz, στις 3 Οκτωβρίου με τον χαρακτηριστικό τίτλο, «Türkiye ve ABD : Çatışan çıkarlar», δηλαδή «Τουρκία και ΗΠΑ : ανταγωνιστικά συμφέροντα», αναφέρεται ότι οι σχέσεις των δυο χωρών έχουν εισέρθει σε μια περίοδο μεγάλης ψυχρότητας καθώς για πρώτη φορά σε τόσο μεγάλη έκταση τα συμφέροντα τους δεν συμπίπτουν και μάλιστα συγκρούονται σε πολλούς τομείς. Κυρίως το θέμα που φέρνει τις δυο χώρες σε απ’ ευθείας σύγκρουση είναι το κουρδικό, καθώς οι Αμερικανοί επενδύουν πιο πολύ στους Κούρδους για να εξυπηρετηθούν στις στρατηγικές τους επιδιώξεις. Η εξέλιξη αυτή έχει δυσαρεστήσει έντονα την Άγκυρα ενώ η καχυποψία σε πολλά θέματα όπως το συριακό και ο εκδημοκρατισμός της Τουρκίας σκιάζει τις σχέσεις των δυο χωρών. Η απαρχή της διάρρηξης των σχέσεων ήταν το ταξίδι του Ερντογάν τον Απρίλιο του 2013 στην Ουάσιγκτον. Ο Ερντογάν τότε είχε εκνευρίσει έντονα τους Αμερικανούς με τις θέσεις του στο συριακό και γενικότερα στην Μέση Ανατολή ενώ η εμμονή του να παρουσιάσει στο επίσημο τραπέζι των συνομιλιών τον νέο αρχηγό της ΜΙΤ, Χακάν Φιντάν, που είναι το «κόκκινο πανί» για τους Αμερικανούς εξ’ αιτίας των σχέσεων του με το Ιράν, εξόργισε τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών, Τζων Κέρυ. Αλλά και με την Ρωσία όπου υπάρχει κάποια βελτίωση στις οικονομικές σχέσεις, δεν έχει σημειωθεί καμία πρόοδο στις στρατηγικές συνεργασίες καθώς εξακολουθεί να υπάρχει, αν δεν έχει αυξηθεί, η καχυποψία των Ρώσων για τις σχέσεις του Ερντογάν με τους ακραίους ισλαμιστές που έχουν ορκιστεί να ανατρέψου τον Ρώσο πρόεδρο.

Όλη αυτή η κατάσταση έχει δημιουργήσει στο εσωτερικό της χώρας πολιτική πόλωση και έντονες συγκρουσιακές καταστάσεις ενώ τα σύννεφα της διάσπασης έχουν αρχίσει και πάλι να εμφανίζονται έντονα στον ορίζοντα. Για το θέμα αυτό σε ένα άλλο χαρακτηριστικό άρθρο του αρθογράφου, Taner Akçam, στην εφημερίδα Taraf, με τον πολύ ενδεικτικό τίτλο, «İç savaşın başındayız», δηλαδή, «Βρισκόμαστε στην απαρχή εμφυλίου», ο αρθρογράφος παρουσιάζει μια αρχομένη εσωτερική σύγκρουση με όλες τις συνέπειες ακόμα και της διάσπασης τη Τουρκίας. Φυσικά και εδώ κυριαρχεί το κουρδικό πρόβλημα αλλά παράλληλα γίνεται και μια ανάλυση των σχέσεων της Τουρκίας με μια σειρά χωρών όπως ΗΠΑ, Ρωσία, Ενωμένη Ευρώπη, Ιράν, Ισραήλ και Σαουδική Αραβία, με το συμπέρασμα ότι παντού έχουν επιδεινωθεί τραγικά με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ίδια την συνοχή της Τουρκιάς. Τα σημάδια ενός ανερχόμενου νέου θρησκευτικού πολέμου στην ευρύτερη Μέση Ανατολή θα έχουν ολέθριες συνέπειες για την Τουρκιά, καθώς εκτός από το κουρδικό πρόβλημα υποβόσκουν έντονες εσωτερικές θρησκευτικές αντιπαλότητες μεταξύ του σουνιτικού κατεστημένου και των καταπιεσμένων θρησκευτικών μειονοτήτων, κυρίως των Αλεβητών, που έχουν συνταχτεί από την αρχή του συριακού εμφυλίου, σε αντίθεση με τον Ερντογάν, υπέρ του καθεστώτος Άσαντ. Ο αρθρογράφος πιστεύει ότι έχει αρχίσει η χάραξη νέων συνόρων στην Μέση Ανατολή και αναφέρει για μια Νέα Τάξη της περιοχής στην οποία θα παίξουν σημαντικό ρόλο οι ΗΠΑ, Ρωσία, Ισραήλ, Ιράν και Σαουδική Αραβία, με πολύ άσχημες προοπτικές για την Τουρκία που όχι μόνο θα χάσει τον κυρίαρχο ρόλο που επιδίωκε να παίξει, αλλά θα κινδυνεύσει άμεσα η ίδια η ακεραιότητα της με την προοπτική ίδρυσης ενός μεγάλου κουρδικού κράτους.

Σε όλα αυτά, το τουρκοισλαμικό καθεστώς των Ερντογάν Νταβούτογλου προσπαθεί να αντιπαρατάξει την νεοοθωμανική του πολιτική, την προβολή μιας υπερδύναμης της ευρύτερης περιοχής που διαθέτει μια τρομερή στρατοκρατική μηχανή, η οποία, όπως είδαμε και στην αρχή του άρθρου, ενισχύεται συνεχώς. Αυτός ο Νεοοθωμανισμός προβλήθηκε πρόσφατα με ένα πολύ ξεκάθαρο τρόπο από τον υπουργό Εσωτερικών, Efkan Ala, ο οποίος σε μια δημόσια ομιλία του στο Ερζερουμ, στις 4 Οκτωβρίου, είχε τονίσει με σαφή τρόπο πως η νέα Τουρκιά είναι η κληρονόμος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, (Biz Osmanlı sonrası bir devletiz), και πως η πολιτική της έχει σαν βασικό άξονα την αναβίωση του οθωμανικού «οράματος», το οποίο όπως υποστήριξε είχε εξασφαλίσει την… ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή. Ο Efkan Ala ισχυρίστηκε πως η Τουρκία είναι ο καθοριστικός παράγοντας των εξελίξεων στους γεωγραφικούς κύκλους Βαλκάνια, Μέση Ανατολή, Καύκασος, δηλαδή στις περιοχές όπου κυριαρχούσε η οθωμανική αυτοκρατορία και υπερθεμάτισε τον νεοοθωμανισμό του Νταβούτογλου που πρεσβεύει πως οι χώρες αυτών των περιοχών έκαναν τραγικό λάθος να αποσχιστούν από την λεγόμενη, «Παξ Οτομάνα», με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν μη βιώσιμα κράτη που κατά καιρούς συγκλονίζονται από κρίσεις επιβίωσης τους. Αυτή είναι και η βασική ιδεολογική θέση των νεοοθωμανιστών της σημερινής Τουρκίας που αντιπαρατάσσουν στα πολιτικά τους αδιέξοδα τον νεοοθωμανικό μεγαλοϊδεατισμό τους.

Αλλά αυτός ο νεοθωμανισμός αναζητά και μια στρατηγική και ιστορική επιβεβαίωση στο εσωτερικό και κυρίως ένα πρόσχημα ανάδειξης της σύγχρονης Τουρκιάς-υπερδύναμης στο εξωτερικό. Αυτό το πρόσχημα πολλοί στην Άγκυρα πιστεύουν ότι θα το βρουν στον πιο «αδύναμο κρίκο» στην περιφέρεια τους. Η επιβεβαίωση του καθεστώτος και η συνέχιση της ύπαρξης της σύγχρονης Τουρκίας περνά για πολλούς από μια στρατηγική νίκη, ιδίως μέσα σε ένα πολύ ζοφερό περιβάλλον που έχει δημιουργήσει η λανθασμένη και υπερφίαλη εξωτερική πολιτική. Και ποιος είναι αυτός ο αδύναμος κρίκος ; Εδώ ακριβώς εμφανίζεται η περίπτωση της μνημονιακής Ελλάδας. Στο σημείο αυτό οι κινήσεις της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής βαδίζουν συν τοις άλλοις και σύμφωνα με το δόγμα, «ο εχθρός του εχθρού μου είναι και δικός μου φίλος». Στις 11 Οκτωβρίου ο υπαρχηγός της τουρκικής κυβέρνησης και βασικός σύμβουλος του Ερντογάν, ο Numan Kurtulmuş, έκανε ένα σημαντικό ταξίδι στα Σκόπια. Ο Numan Kurtulmuş στο ταξίδι αυτό, αντιπερισπασμό στα τουρκικά αδιέξοδα, έδωσε την αμέριστη υποστήριξη της Τουρκίας στην πολιτική των Σκοπιανών στο θέμα της διαμάχης τους με τη Ελλάδα και δεν έχασε την ευκαιρία να κατηγορήσει με σκληρά λόγια την χώρα μας για την στάση που κρατά έναντι των Σκοπίων. Φυσικά ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για να ενισχύσει την τουρκική παρουσία στην περιοχή αυτή βορείως της Ελλάδας. Επισκέφτηκε το πατρικό του Κεμάλ Ατατούρκ και μοίρασε αφιδώς χρήματα στις τουρκόφωνες κοινότητες στα σκοπιανοελληνικά σύνορα στην περιοχή του Μοναστηρίου και βορειότερα. Πέραν τούτου του ενδεικτικού για τις τουρκιές προθέσεις, σίγουρα πιο σημαντικό είναι πως οι τουρκικές προκλήσεις προς την ελληνική πλευρά τον τελευταίο καρό αυξάνονται στο μέτρο της αύξησης των προβλημάτων της Τουρκίας στα ανατολικά της σύνορα. Και εδώ είναι το μεγάλο παράδοξο. Σίγουρα αυτές οι προκλήσεις είναι μια σοβαρή ένδειξη των προθέσεων της Άγκυρας. Το πρόβλημα υπάρχει και είναι πρόβλημα εκτόνωσης σε συσσωρευμένα πολλαπλά αδιέξοδα. Κάποιοι «ειδικοί» στην τουρκική πρωτεύουσα πιστεύουν πως έχουν εντοπίσει τον «αποδιοπομπαίο» τράγο για τα αδιέξοδα τους και κινούνται ακροβατικά σε επικίνδυνες ατραπούς.

Το ζήτημα είναι το πώς αντιλαμβάνεται η δική μας πλευρά όλες αυτές τις παραμέτρους που μπορεί να οδηγήσουν σε ανεξέλικτες περιπέτειες. Φαίνεται πως το παλιό «μάθημα» ότι ο Τούρκος κάνει πίσω όταν αντιληφθεί πως δεν περνούν οι προκλήσεις του, ενώ αντιθέτως αποθρασύνεται όταν αντιληφτεί πως ο αντίπαλος φοβάται και την σκιά του, δεν έχει εμπεδωθεί στην Αθήνα με συνέπεια η κατάσταση αντί να εξομαλύνεται να εκτραχύνεται όλο και περισσότερο. Ας πάρουμε παράδειγμα το Ιράν, ακόμα και την μικρή Αρμενία, ειδικά τώρα που στην Τουρκία κάποιοι…. μετρούν τις ημέρες της.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Το 401 π.Χ. 10.000 Έλληνες μισθοφόροι («Μύριοι») ξεκίνησαν να πολεμήσουν για λογαριασμό του Πέρση Κύρου, ο οποίος διεκδικούσε τον θρόνο της αυτοκρατορίας από τον αδελφό του Αρταξέρξη. Οι έλληνες μισθοφόροι ζητούσαν να επισκεφτούν τον εργοδότη τους τον Κύρο, για να ζητήσουν αμοιβές και δώρα. Ο Κύρος δέχτηκε, ο ίδιος στην σκηνή του, τον καθένα ξεχωριστά απ’ αυτούς και απ’ όσα ζητούσαν ο Κύρος πάντα υποσχόταν πολλά περισσότερα (ενδεικτικό της αξίας που έδειχνε στους έλληνες πολεμιστές). Η μάχη διεξήχθη στα Κούναξα της Μεσοποταμίας, όπου αν και η ελληνική παράταξη θριάμβευσε, ο Κύρος σκοτώθηκε και μαζί του χάθηκε και η μάχη.

Του Κωτούλα Γεώργιου (στρατιωτικού)
Πηγή Defence-Point
 
Οι Μύριοι απεγνωσμένοι χωρίς χρηματοδότη πια, ξεκίνησαν μια εξαντλητική πορεία προς την θάλασσα προκειμένου με πλοία να διεκπεραιωθούν προς τη μητροπολιτική Ελλάδα. Όταν μετά από πολλές περιπέτειες και αλλεπάλληλες μάχες έφτασαν στις ποντιακές ακτές (κοντά στην Τραπεζούντα) αναφωνήσαν το πασίγνωστο «θάλαττα, θάλαττα» βλέποντας το τέλος των βασάνων τους.



Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εκεί. Οι Μύριοι δεν ήταν μόνο εξαντλημένοι αλλά και «άφραγκοι». Λίγοι επέλεξαν να επιστρέψουν στις πατρίδες τους υπό αυτές τις συνθήκες. Οι μισθοφόροι παρέμειναν στις Ποντιακές ακτές, ως σώμα, όπου πουλούσαν τις υπηρεσίες τους στις γύρο πόλεις, σε μια προσπάθεια να «ρεφάρουν». Σε μικρό χρονικό διάστημα όρχησαν να αποτελούν τη μάστιγα της περιοχής. Το θέμα λύθηκε οριστικά μόνο με παρέμβαση του Ξενοφώντα.

Το ίδιο συνέβη και με την Καταλανικη κομπανία, εταιρία μισθοφόρων που το 1303 μίσθωσε ο Αυτοκράτορας Ανδρόνικος ΙΙ ο Παλαιολόγος προκειμένου να αντιμετωπίσει τους Τούρκους που εισέβαλαν στα Μικρασιατικά εδάφη. Για να τους μισθώσει ο Αυτοκράτορας, υποσχέθηκες υψηλές αποδοχές και αξιώματα που υπερέβαιναν τις δυνατότητες της αυτοκρατορίας. Το αποτέλεσμα ήταν η Κομπανία να στραφεί τελικά κατά του εργοδότη της. Εισέβαλε στα εδάφη της αυτοκρατορίας λεηλατώντας και αρπάζοντας και προκαλώντας ανείπωτες καταστροφές, αντίστοιχες των σταυροφόρων το 1204. Ενδεικτική είναι η σφαγή της Θήβας όπου σφαγιαστήκαν ακόμα και τα βρέφη. Η καταπιεστική παρουσία τους στον Ελληνικό χώρο κράτησε περισσότερα από 80 χρόνια.

Φτάνουμε στο σήμερα όπου οι Αμερικανοί χρηματοδότησαν και εκπαίδευσαν ισλαμιστές μισθοφόρους προκειμένου να ανατρέψουν το καθεστώς Ασάντ στη Συρία. Τα πράγματα όμως δεν πήραν την επιθυμητή τροπή. Το καθεστώς αντιστάθηκε σθεναρά (με σοβαρή υποστήριξη από την Ρωσία) αλλά και στην πλευρά των αντικαθεστωτικών συστρατεύθηκε μεγάλος αριθμός εξτρεμιστών ισλαμιστών που διατηρούσαν ανοιχτούς διαύλους με εχθρούς των ΗΠΑ. Το γεγονός αυτό έθετε εν αφιβόλω την προσκόλληση στις ΗΠΑ ενός μετά–Άσαντ καθεστώτος ακόμα και μετά την επιτυχή έκβαση των επιχειρήσεων. Το αποτέλεσμα είναι η ενδιάμεση κατάσταση που επικρατεί σήμερα στη Συρία.

Οι Αμερικανοί μετά την κατάπαυση του πυρός, σταμάτησαν να χρηματοδοτούν αυτές τις ομάδες κι έτσι για ακόμα μια φορά στην ιστορία, έχουμε ένα πολύ ικανό και εκπαιδευμένο μισθοφορικό στράτευμα να μένει ορφανό. Η συνέχεια ήταν αυτή που διδάσκει πάλι η Ιστορία. Το ISIL στράφηκε προς τις κοντινότερες πλουτοπαραγωγικές πηγές για να τις καταλάβει, ώστε να συνεχίσει να υπάρχει ως αυτοτροφοδοτούμενο. Πράγματι, το ISIL κατέλαβε πολλά πετρελαϊκά πεδία στο Β. Ιράκ και στην Β. Συρία και ένα διυλιστήριο. Συνεπώς δημιούργησαν την προσφορά… το ζήτημα ήταν ποιος θα την απορροφήσει.

Εδώ μπαίνει στο «κάδρο» η Τουρκία με την οικονομία της…
Σε μια γρήγορη ανασκόπηση η τουρκική οικονομία ξεκίνησε να αποτελματώνεται το 2002 και σε μια δεκαετία γιγαντώθηκε. Μέχρι το 2011 η οικονομία της μεγεθυνόταν με ρυθμό 8,8% ενώ το ΑΕΠ υπερτριπλασιάστηκε (1).

Το 2012 η ανάπτυξη «φρέναρε» απότομα στο 2,2 % (2). Το 2013 έκλεισε με ανάπτυξη 4% και αύξηση του κατά κεφαλήν εισοδήματος (3). Το α’ τρίμηνο του 2014 κλείνει με ρυθμό ανάπτυξης 4,3% (4). Πέραν όμως από τα θετικά πρόσημα βλέπουμε μια σημαντική επιβράδυνση της τουρκικής οικονομίας τα προηγούμενα δυο χρόνια, η οποία συνεχίζεται και το 2014. Η πρόβλεψη για το πως θα κλείσει το 2014 αναθεωρήθηκε ήδη προς τα κάτω, από την ίδια την Τουρκία (5).



Η αχίλλειος πτέρνα της τουρκικής οικονομίας όμως είναι το ελλειμματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Τον Ιούλιο του 2014 έφτασε το 6,2% επί του ΑΕΠ (6) ενώ το 2013 ξεπέρασε το 7%. Μια οικονομία θεωρείται «προβληματική», αν το έλλειμμα ξεπερνά το 5%.

Το οικονομικό «θαύμα» της Τουρκιάς στηρίχτηκε στον εξωτερικό δανεισμό αλλά και στην εισροή κεφαλαίων από το εξωτερικό που αποσκοπούσαν σε μεγάλες αποδόσεις. Και δεν είναι μυστικό… Το ΔΝΤ έχει προειδοποιήσει την Τουρκιά ότι «Δεδομένου του μεγέθους του ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών της Τουρκίας, μια απότομη διακοπή στις εισροές κεφαλαίων θα μπορούσε να οδηγήσει σε αρνητική ανάπτυξη του ΑΕΠ» (7), αλλά και οι διάφοροι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης συχνά χτυπούν καμπανάκια στην Τουρκία για την οικονομία της.

Ποιος όμως είναι ο μεγαλύτερος δημιουργός ελλειμμάτων στην Τουρκιά; ΟΙ ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ!!! Το 60% του εξωτερικού ελλείμματος του 2013 της χώρας οφείλεται σε αυτήν ακριβώς την αιτία (8). Επιπρόσθετα, το κόστος εισαγωγής ενέργειας μπορεί να εκτοξεύσει η ασταθής ισοτιμία τουρκικής λίρας και δολαρίου, όπως στις αρχές του έτους όπου η ΤL έπιασε ιστορικά χαμηλά λόγω της πολιτικής κρίσης στην Τουρκία (9). Αν θέλει λοιπόν να αποφύγει τα χειρότερα ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΦΘΗΝΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΩΡΑ.



Κι εδώ έρχεται το IS…
Κοινό μυστικό είναι το ότι η Τουρκία στήριξε και συνεχίζει να στηρίζει τους εξτρεμιστές του IS, όπως επίσης κοινό μυστικό είναι το ότι ένας από τους αποδέκτες του πετρελαίου του IS είναι η Τουρκία, παρακολουθούμε δε το τελευταίο διάστημα τον αγώνα του IS να καταλάβει την πόλη Κομπάνι στην μεθόριο Τουρκίας-Συρίας. Γιατί όμως τη Κομπάνι; Ποια τα χαρακτηριστικά έχει αυτή η πόλη και διεξάγεται τέτοιος λυσσώδης αγώνα για την κατάληψη της; Ας δούμε τους Χάρτες…

Το ελάχιστο που μπορεί να αναληφθεί κάνεις είναι ότι η Κομπάνη:
1. Είναι στην Τούρκο-Συριακή Μεθόριο
2. συνδέεται με οδικό άξονα με την πόλη Ράκα
3. που με την σειρά της συνδέεται οδικά με την πόλη Deir ez Zour (διυλιστήριο)
4. που με τη σειρά της συνδέεται οδικά με την πόλη Al Maydin (πετρελαϊκό πεδίο)
ΟΛΑ τα παραπάνω (οδικοί άξονες και πετρελαϊκές εγκαταστάσεις) βρίσκονται υπό τον έλεγχο του IS, ΠΛΗΝ της πόλης Κομπάνι.



ΕΚΤΙΜΗΣΗ 1: Το IS προσπαθεί να συνδέσει την διαδρομή του πετρελαίου του (περιοχή άντλησης – διυλιστήριο) με την Τουρκία μέσω της Κομπάνη. Ένας τέτοιος «συνεταιρισμός» ωφελεί αμφότερους αφού εξασφαλίζει στο IS τη συνέχεια της ύπαρξής του και στην Τουρκία την τροφοδοσία της ελλειμματικής οικονομίας της με φθηνό καύσιμο.

ΕΚΤΙΜΗΣΗ 2: Η Τουρκιά όμως γνωρίζει καλά ότι αφού αποφάσισαν προηγμένες Δυτικές χώρες να λάβουν δράση κατά του IS το παιχνίδι για τους εξτρεμιστές είναι χαμένο. Αυτό που καταφέρνει αυτή τη στιγμή με την κωλυσιεργία της, είναι να κερδίσει χρόνο για να μεγιστοποιήσει τον καιροσκοπισμό της. Να μην εκπλαγούμε λοιπόν αν οι γείτονες μας κάνουν άλλη μια «κωλοτούμπα» τύπου Β΄ΠΠ συμμαχώντας με τους νικητές λίγο πριν την λήξη του πολέμου.

ΕΚΤΙΜΗΣΗ 3: Μόλις τελειώσει η όλη υπόθεση με το IS η Τουρκία θα συνεχίσει την αναζήτηση φθηνής ενέργειας, γυρνώντας στα «παλιά λημέρια» και εννοώ φυσικά το Αιγαίο

ΣΧΟΛΙΟ: Δεν είναι παράξενο να βλέπεις χώρες του ΟΠΕΚ να συμμαχούν με τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο όταν υπάρχει κάποιος στη γειτονιά που πουλά παράνομα πετρέλαιο…

(1) http://www.economist.gr/index.php/2012-02-09-10-57-23/2012-02-09-11-11-58/14984-to-tourkiko-oikonomiko-thayma
(2) http://www.matrix24.gr/2013/04/%CE%B1%CF%80%CF%8C%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%BF-%CF%86%CF%81%CE%AD%CE%BD%CE%BF-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%BF/
(3) http://www.naftemporiki.gr/finance/story/789969/tourkia-anaptuksi-4-to-2013
(4) http://www.naftemporiki.gr/finance/story/818574/tourkia-anaptuksi-43-sto-a-trimino
(5) http://www.capital.gr/news.asp?id=2126496
(6) http://www.sofokleousin.gr/archives/188843.html
(7) http://www.naftemporiki.gr/finance/story/746142/kampanaki-apo-dnt-gia-tourkia
(8) http://www.energia.gr/article.asp?art_id=85326
(9) http://www.naftemporiki.gr/finance/story/756735/tourkia-parembasi-tis-kentrikis-trapezas-gia-stiriksi-tis-liras



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Οι βιαιοπραγίες φανατικών Αλβανών μουσουλμάνων εναντίον Ελλήνων στη Δερβιτσάνη της Βορείου Ηπείρου δεν είναι ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο περιστατικό αυτού του είδους. Η παρουσία του Ελληνισμού στις πανάρχαιες εστίες της ηπειρωτικής γης ενοχλεί τα μεγάλα κόμματα στα Τίρανα και οι Αρχές ενθαρρύνουν διάφορες ενέργειες καταπιέσεως, εκφοβισμού και αφελληνισμού. Βεβαίως, για να είμαστε προσγειωμένοι, πρέπει να μιλήσουμε και για τις ευθύνες των ιδίων των Βορειοηπειρωτών. Πολλοί από αυτούς έχουν εγκατασταθεί μονίμως στην Ελλάδα και έχουν αφήσει τους ηλικιωμένους στα χωριά της ελληνικής εθνικής κοινότητας.

Πάντως, το μεγάλο πρόβλημα είναι ο αυξανόμενος εθνικιστικός και αλυτρωτικός πυρετός των Αλβανών στα Βαλκάνια. Για να φθάσουν στον τελικό στόχο, που είναι η «Φυσική Αλβανία», δηλαδή η ένωση της σημερινής Αλβανίας με εδάφη που ανήκουν στην Ελλάδα, τη Σερβία, τα Σκόπια και το Μαυροβούνιο, πρώτο βήμα θα είναι η εθνοκάθαρση με ήπιους τόνους εις βάρος των Βορειοηπειρωτών. Δεν πρόκειται για εθνοκάθαρση με αεροπλάνα και τανκς, όπως έκανε ο Αττίλας στην Κύπρο. Είναι μια δόλια πολιτική, η οποία αρχίζει να αποδίδει αποτελέσματα.

Οι Ελληνες στη Βόρειο Ηπειρο και σε άλλα σημεία της Αλβανίας καταπιέζονται ως προς την εκπαίδευση, τα ιδιοκτησιακά δικαιώματά τους, την πρόσβασή τους σε δημόσιες θέσεις, το δικαίωμα ηρεμίας και ασφάλειας, και εμποδίζονται βιαίως να εκλέξουν Ελληνες τοπικούς άρχοντες, π.χ. στη Χιμάρα. Η Ελλάς οφείλει να προστατεύσει τον Ελληνισμό της Αλβανίας, ζητώντας τα εξής:

-Να καταργηθεί το κομμουνιστικό διάταγμα το οποίο αναγνωρίζει ως μειονοτικές περιοχές μόνο λίγα χωριά του Αργυροκάστρου και να αποδοθεί το δικαίωμα για ελληνόγλωσση δημοτική εκπαίδευση σε όλες τις ελληνικές κοινότητες ανά την Αλβανία.

-Να παύσει η χρήση χαρτών που παρουσιάζουν ελληνικά εδάφη ως αλβανικά, και μάλιστα σε σχολεία της Βορείου Ηπείρου.

-Να διενεργηθεί έντιμη απογραφή εθνικών και θρησκευτικών ομάδων με διεθνή έλεγχο. Η προηγούμενη καταγγέλθηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας και από την ΟΜΟΝΟΙΑ, οργάνωση της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας, ως κίβδηλη και ανακριβής.

-Να σταματήσει κάθε αναφορά αλβανικών κομμάτων και υπουργείων στο ζήτημα των μουσουλμάνων Τσάμηδων, των οποίων οι γονείς καταδικάστηκαν στην Ελλάδα ως εγκληματίες πολέμου και ως συνεργάτες των Ιταλών φασιστών επί Κατοχής.

- Να συνδεθεί η οποιαδήποτε οικονομική παροχή της Ελλάδος και της Ευρωπαϊκής Ενώσεως προς την Αλβανία με την τύχη και τα δικαιώματα της ελληνικής εθνικής κοινότητος.

- Να καταγγελθεί στον ΟΗΕ, στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ενωση η υπέρπτηση λαβάρου με τη διεκδίκηση ελληνικών εδαφών, όπως είδαμε κατά τον πρόσφατο αγώνα Σερβίας - Αλβανίας. Το λάβαρο της Μεγάλης Αλβανίας περιελάμβανε την Κέρκυρα, την Ηπειρο και τη δυτική Μακεδονία, και επικροτήθηκε από τον Αλβανό πρωθυπουργό Εντι Ράμα. Σημειωτέον ότι το λάβαρο ανέγραφε στα αγγλικά τη λέξη ΑΥΤΟΧΘΟΝΕΣ, δηλώνοντας ότι στα εδάφη που διεκδικούν από γειτονικές χώρες οι Αλβανοί θεωρούν ότι ζει αυτόχθων (γηγενής) αλβανικός πληθυσμός!

Και μία επισήμανση: Ο πολιτικός ηγέτης τον οποίο παρουσίαζε το λάβαρο ήταν ο Ισμαήλ Κεμάλ Βλόρα, ο οποίος ανακήρυξε την ανεξαρτησία της Αλβανίας στις 28/11/1912. Ο Βλόρα (το όνομα σημαίνει τον καταγόμενο από τον Αυλώνα) σπούδασε στη Ζωσιμαία Σχολή στα Ιωάννινα. Παρά την ελληνική παιδεία του, εργάστηκε ως πρωθυπουργός εναντίον του Ελληνισμού. Ας μην αυταπατώμεθα, λοιπόν, ότι όλα τα παιδιά αλβανικής καταγωγής που φοιτούν σε ελληνικά σχολεία θα απομακρυνθούν από τον αλβανικό εθνικισμό. Πιθανότατα, τα περισσότερα από αυτά θα επιδείξουν φιλική και νομοταγή συμπεριφορά. Ομως, δεν πρέπει να αποκλείουμε και φαινόμενα τύπου Ισμαήλ Βλόρα.

Δεν πρέπει να υποτιμήσουμε ούτε να υπερεκτιμήσουμε τον αλβανικό εθνικισμό. Και ας μην ξεχνάμε ότι φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από τον αυτονομιακό αγώνα των Βορειοηπειρωτών.

Κωνσταντίνος Χολέβας
*Πολιτικός Επιστήμων


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


 

Σου λέει τίποτα ο παραπάνω πίνακας λεβεντόπουλε;
Όχι; Ε, βέβαια, και γιατί να σου λέει!

Αν σου έλεγε θα μπορούσες να αναρωτηθείς και γιατί!
Άκου να σου πούμε εμείς μερικά απ' τα ''γιατί'', εκτός των γνωστών: ανεργίες, φτώχεια, χαράτσια, αυτοκτονίες, κλπ.

Πρώτα απ' όλα είστε μία κυβέρνηση εντελώς παράνομη.
Νομοθετείτε συνεχώς παρανόμως.
Πρέπει να είμαστε συνεχώς ''στην τσίλια'' που λέμε, για να προλαβαίνουμε να διαμαρτυρόμαστε για το ξέσκισμα του Συντάγματος που κάνετε.

Μόλις χθες η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας έκρινε αντισυνταγματική  με την υπ΄ αριθμ. 3174/2014 απόφασή της την παράταση του χρόνου παραγραφής φορολογικών αξιώσεων του Δημοσίου, που έγινε με το νόμο 2676/1999. (ένα μικρό παράδειγμα στα δεκάδες αντιλαϊκά και απατεωνίστικα κόλπα σας)
 
Με το ''έτσι θέλω'' νομοθετείτε.
Ό,τι σας βολεύει!
Κι αν σας πιάσουν σας πιάσανε!
Σαν τους χειρότερους λωποδύτες!

Ύστερα,  για κοίτα δίπλα σου και γύρω σου, και πίσω σου.
Θα δείς την απόλυτη σαβούρα!
Ποτέ τόσα σκουπίδια δεν βρέθηκαν μαζεμένα για να κυβερνήσουν-ταλαιπωρήσουν έναν ολόκληρο λαό:

Τί να πρωτοπιάσεις;  Μπουμπούκους;  Τσεκουροφόρους υπερασπιστές κλεφτών του δημοσίου χρήματος; Χρύσανθους; ΒεληΓκίκες; Το μαλί της γριάς;  Γεράσιμους; Βρωμήλους; Κυριάκους;
Πού μαζεύτηκε τόσος πολιτικός εμετός;

Κι ερχόμαστε στα μεγαλύτερα προβλήματά σου:

Τον αντιπρόεδρό σου, που είναι ο πολιτικός-φαινόμενο...!
Αδιάβροχος στο φτύσιμο, αδιαπέραστος από φιλότιμο, απρόσβλητος από ηθική, συμταγματολόγος με @@@ίδια (ή @@@ίδια συνταγματολόγος;)...
Ο μόνος που έχει καταφέρει να έχει δημοφιλία με αρνητικό πρόσημο(!), και παρ' όλα αυτά το θράσος του, η αναίδειά του και ο τομαρισμός του να ανεβαίνουν!

Και τελικά, τον ίδιο σου τον εαυτό!
Το μέγιστο πρόβλημα της κυβέρνησής σου είσαι εσύ ο ίδιος!

Όλα τα προηγούμενα, επειδή είσαι εσύ τα κατάφερες!
Δεν γίνανε μόνα τους!  
 
Μακράν ο χειρότερος της μεταπολίτευσης.
Χειρότερος πιά κι απ' τον Μεγάλο Ηλίθιο!
Από κείνον το περιμέναμε.
Είχε και το γονίδιο, βρε αδελφέ!

Εσύ; Απόγονος της γιαγιάς-Πηνελόπης!
Τεστ DNA, κάνετε καθόλου στην οικογένειά σου;
Τί να πεί πιά κανείς;
Έχουμε παραμιλήσει πιά με σένα!

Ευτυχώς για μας έχουνε αρχίσει να παραμιλάνε και τ' αφεντικά σου με σένα!
Πού ακούστηκε; 
Να ελπίζουμε στους εχθρούς μας!
Τέλος πάντων. Πολύ ασχοληθήκαμε με σένα!
Μάζευτα σιγά-σιγά!..

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Συμπεράσματα και προτάσεις για την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας και της Κύπρου, με βάση τα νέα δεδομένα

Του Δαμιανού Βασιλειάδη
Εκπαιδευτικού, συγγραφέα


Πρωταρχικά θα πρέπει να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας και να στήσουμε εικόνισμα στον Αχμέτ Νταβούτογλου, ως μέντορα και αρχιτέκτονα της στρατηγικής του Ταγίπ Ερντογάν, που οδήγησε αναπότρεπτα στο «αγεφύρωτο» χάσμα, όπως φαίνεται, ανάμεσα στην Τουρκία και το Ισραήλ και αποτελεί με την έννοια αυτή, όπως είπαμε, το Βατερλώ του Στρατηγικού βάθους του Νταβούτογλου.

Στον βαθμό που η αντιπαλότητα ανάμεσα στις προαναφερόμενες χώρες μεγαλώνει, στον ίδιο βαθμό αυξάνουν για την Ελλάδα και την Κύπρο οι δυνατότητες να αξιοποιήσουν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα, όπως λέγεται, αυτής της νέας και πρόσφορης διεθνούς συγκυρίας, η οποία παίρνει και θα πάρει στο μέλλον μόνιμα χαρακτηριστικά, εφόσον και το επαναλαμβάνω αυτό κατά κόρον, για να μην υπάρχει παρεξήγηση και παρερμηνεία, παραμένει και αυξάνει το χάσμα και η εχθρότητα των δύο πρώην στενών συμμάχων, που ειρήσθω εν παρόδω, εργάζονταν ενάντια στα ελληνικά συμφέροντα.

Μήπως τα πράγματα έχουν αντιστραφεί τελείως; Είναι ένα ερώτημα που έχει μεγάλη αξία για τη χάραξη της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας να εξεταστεί σε βάθος.
Ποια είναι όμως αυτά τα πλεονεκτήματα που μας επιβάλουν την πλήρη ανασκευή όλης της εξωτερικής πολιτικής που προηγήθηκε και τη διαμόρφωση ενός στρατηγικού βάθους εξωτερικής πολιτικής, κατ’ αντιστοιχία προς το στρατηγικό βάθος του Νταβούτογλου; Αυτό είναι το ερώτημα και σ’ αυτό θα καταθέσουμε τα συμπεράσματα και της προτάσεις μας.

Πρόκειται βασικά για διατύπωση και όχι επαναδιατύπωση μιας στρατηγικής εξωτερικής πολιτικής που δεν έχει καμία σχέση με ό,τι προηγήθηκε και θεωρήθηκε ελληνική και κυπριακή εξωτερική πολιτική, που με μαθηματική ακρίβεια οδηγούσε σε εθνική και γενικότερη καταστροφή.

Ξεκινούμε από τα κριτήρια. Τρία είναι τα κριτήρια που καθορίζουν τα συμφέροντα ενός κράτους, για να διαφυλάξουν την εθνική του ανεξαρτησία και τα κυριαρχικά του δικαιώματα:
1. Το φρόνημα ενός Λαού (το ηθικό του).
2. Η απαραίτητη αποτρεπτική δύναμη.
3. Οι συμμαχίες.
Θα ξεκινήσουμε αναλύοντας με τη σειρά τη σημασία των ανωτέρω τριών σημείων1.


1. Το φρόνημα του λαού
Ο Αχμέτ Νταβούτογλου πολύ σωστά και σοφά διατύπωσε την άποψη για τη σημασία του φρονήματος ενός Λαού, την οποία σημειώσαμε σε άλλο κεφάλαιο, αλλά την επαναφέρουμε, γιατί έχει καθοριστική σημασία για την ύπαρξη και προκοπή ενός λαού. Είπε:
«Κοινωνίες με ριζικά αποδυναμωμένη και φθαρμένη εθνική συνείδηση, δεν έχουν πεδίο στρατηγικής λογικής, θέτουν σε κίνδυνο την ιστορική τους ύπαρξη, περιθωριοποιούνται στη διεθνή σκακιέρα»2.

Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα είναι αυτό ακριβώς που τονίζει ο Νταβούτογλου. Οι κυβερνώντες και όχι μόνο, από την μεταπολίτευση και δώθε, προσπάθησαν συνειδητά, μέσω του καταναλωτικού προτύπου και της καταστροφής όλων των πνευματικών και ηθικών αξιών του ελληνικού πολιτισμού, να φθείρουν και αποδυναμώσουν το εθνικό του φρόνιμα και τον κάνουν εύκολη λεία της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης, η οποία με τη σειρά της μας οδήγησε στην παρακμιακή κατάσταση που βιώνουμε σήμερα σ’ όλα τα επίπεδα και σ’ όλους τους τομείς. Βασικά κατέστρεψαν το πολιτιστικό υπόβαθρο, πάνω στο οποίο στηρίζεται στο σύνολό της η ύπαρξη, η συνοχή και η δυναμική μιας κοινωνίας και ενός έθνους. Αν αυτό το φρόνημα δεν υπήρχε τώρα θα ήμασταν ακόμη υπόδουλοι στους Πέρσες και πιθανόν να μην υπήρχε Ευρώπη. Και αν τότε έφερναν το επιχείρημα, όπως τονίζουν πολλοί ψοφοδεείς ραγιάδες ότι, επειδή είμαστε φτωχοί δεν μπορούμε να αμυνθούμε, αλλά να υποταχθούμε στην μοίρα μας, τώρα δεν θα υπήρχαμε. Όλοι αυτοί οι εθνομηδενιστικοί κύκλοι που καλλιεργούν την ηττοπάθεια στον Έλληνα πολίτη είναι εξωνημένα όργανα της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης, απ’ οποιανδήποτε πολιτική παράταξη κι αν προέρχονται.

Από τον πατέρα της ιστορίας Ηρόδοτο γνωρίζουμε ότι ο Ξέρξης, όταν εξεστράτευσε εναντίον της Ελλάδας, ζήτησε τη γνώμη του Δημάρατου, εξόριστου βασιλιά από την Σπάρτη, στην αυλή του Ξέρξη. Τον ρώτησε λοιπόν, αν «οι Έλληνες θα αντισταθούν καθ θα τολμήσουν να σηκώσουν χέρι εναντίον μου». Οπότε του απαντάει ο Δημάρατος με τα εξής λόγια: «Η Ελλάς με την φτώχεια είναι ανέκαθεν αχώριστοι σύντροφοι, αλλά με αυτήν συνδυάζει την αρετή, δημιούργημα της ευφυΐας των Ελλήνων κα της αυστηρής πειθαρχίας. Και με την αρετή αυτή η Ελλάς αποφεύγει και την φτώχεια και την υποδούλωση». Η αρετή βασικά συμπυκνώνει αυτό που εκφράζει το φρόνημα ενός Λαού, ως συστήματος υψηλών πνευματικών και ηθικών αξιών, που οι εθνομηδενιστικές δυνάμεις από δεξιά και αριστερά, θέλουν να καταστρέψουν. Δεν είναι συνεπώς πρωταρχικά η οικονομική κρίση αιτία των δυνών, αλλά η απαξίωση και ο αφανισμός του φρονήματος του Λαού, που με την σειρά του είναι γέννημα της ποιότητας του πολιτισμού του.

Ο Ερατοσθένης Καψωμένος πολύ σωστά προσδιορίζει τη σημασία του ελληνικού πολιτισμού, ως στρατηγικού όπλου πολιτισμικής υπεροχής. Κάτι ανάλογο με αυτό που διακήρυττε ο Γκράμσι με την ιδεολογική - πολιτισμική ηγεμονία. Λέει σχετικά:
«Εμείς οι Έλληνες θα πρέπει να καταστήσουμε τον πολιτισμό μας «στρατηγικό άξονα της ελληνικής πολιτικής, εσωτερικής και διεθνούς», γιατί όπως εξηγεί «ο πολιτισμός αντιπροσωπεύει τη συνολική αντίληψη που έχει μια κοινωνία για τον άνθρωπο, τη φύση και τον κόσμο. Είναι λοιπόν ένα σύστημα συστημάτων, που περιλαμβάνει και ιεραρχεί όλες τις εκφράσεις της υλικής και πνευματικής ζωής του λαού»3.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο Λαοκράτης Βάσσης, ο οποίος σε μια μελέτη του ανέπτυξε το θέμα του πολιτισμού. Παρεμβαίνοντας στην πολιτική συγκυρία, τονίζει σ’ ένα σημείο, με σημασία για συγκεκριμένους αποδέκτες:
«Η Αριστερά πρέπει να θέσει επί τάπητος το πολιτιστικό πρόβλημά μας, ως το κεντρικό υπαρξιακό πρόβλημά μας, σ’ αυτό το ύπουλο γύρισμα των καιρών. Και να το θέσει σωστά, ως αληθινή πολιτική και πολιτισμική πρωτοπορία, με ταυτόχρονα ανοιχτά μέτωπα και εναντίον των διακινητών της εθνικιστικής κουλτούρας, που καπηλεύονται τα πατριωτικά αισθήματα του κόσμου και εναντίον των διακινητών της αποεθνοποιητικής υποκουλτούρας, που καπηλεύονται τ’ αντιεθνικιστικά αισθήματά τους»4.

Η διαφθορά που διάβρωσε τα πάντα και δημιούργησε όλη αυτή την κρίση, που φυσικά δεν είναι πρωταρχικά οικονομική ή πολιτική, αλλά κυρίως πολιτισμική, οφείλεται ακριβώς στην καταστρατήγηση και τον ευτελισμό του ελληνικού πολιτισμού και την αντικατάστασή του με την καταναλωτική αποχαύνωση και αποκτήνωση. Τα αποτελέσματα τα ζούμε όλοι μας πλέον στο πετσί μας, όπως λέει ο λαός.

Ο ανώνυμος Έλλην της Ελληνικής Νομαρχίας στα γραφόμενά του το 1806 είχε επισημάνει την διαλυτική δύναμη της διαφθοράς και τα ολέθρια αποτελέσματά για το μέλλον μιας πολιτείας με τρόπο προφητικό. Καλό και χρήσιμο είναι να διδασκόμεθα από την ιστορική μας εμπειρία:
"Το πρώτον θανατηφόρον σύμπτωμα, μιας ελευθέρας πολιτείας, όπου πλησιάζει εις το τέλος της, ήτοι εις την δουλείαν, από την οποίαν δυσκόλως ημπορεί να ξανάβγη, είναι η διαφθορά των ηθών, αφού ο καιρός και η πολυτέλεια αδυνατίσουν την ενέργειαν των νόμων, τότε αρχίζει το μέγα κτίριον να τρέμη και η Πολιτεία βαδίζει προς θάνατον"5.

Η σημερινή κρίση όλου του πολιτειακού οικοδομήματος που λέγεται ελληνικό κράτος το επιβεβαιώνει περίτρανα.

Το πρώτιστο καθήκον λοιπόν είναι να καλλιεργηθεί και σφυρηλατηθεί πάλι το εθνικό φρόνημα του Έλληνα ως πρώτιστο καθήκον της ελληνικής πολιτείας, σύμφωνα και με τη ρήση του Περικλή στον επιτάφιο: «Το εύδαιμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον»6. Στο εδάφιο αυτό ο Περικλής δεν εννοεί τίποτε άλλο παρά το φρόνημα, που είναι προϋπόθεση για την ελευθερία, που με τη σειρά της είναι προϋπόθεση για την ευδαιμονία (ευτυχία).
Αυτοί που μας οδήγησαν στη σημερινή κακοδαιμονία (ανθρωπιστική κρίση γενικά), είναι αυτοί που μας αφαίρεσαν την ελευθερία (είμαστε υπό κατοχή), και κατάφεραν να μας αφαιρέσουν την ελευθερία, γιατί μας συνέτριψαν το φρόνημα.
Για το λόγο αυτό το πρώτο και βασικό μέλημα είναι η εκ βάθρων αναμόρφωση της παιδείας με απομάκρυνση όλων εκείνων των πνευματικών ανθρώπων στα εκπαιδευτικά και πνευματικά ιδρύματα, όπως Υπουργείο Παιδείας (αφαίρεσαν σκόπιμα το «εθνικής), ΕΛΙΑΜΕΠ, Παιδαγωγικό Ινστιτούτο κ.λπ, που στόχος τους είναι να μεταβάλουν την ελληνική νεολαία βορά της καταναλωτικής αγοράς, προς δόξαν της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης.

2. Ισχυρή αποτρεπτική δύναμη
Πολλοί ισχυρίζονται ότι δεν χρειαζόμαστε αμυντική θωράκιση και συνεπώς δεν χρειάζεται να ξοδεύουμε χρήματα για εξοπλισμούς, αντί να τα αξιοποιούμε σε επενδύσεις στην παιδεία, την υγεία, την πρόνοια κ.λπ. Ασφαλώς όλοι αυτοί έχουν δίκαιο, αν ζούσαμε σε έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο, με γείτονες των οποίων οι κυβερνήσεις τρέφουν φιλικά αισθήματα απέναντί μας, είναι ειρηνόφιλοι, δεν διακατέχονται από αλυτρωτικές και επεκτατικές διαθέσεις και βλέψεις και εν πάση περιπτώσει τους διακατέχει ένας ακατάσχετος διεθνισμός, που απαλείφει αυτομάτως όλα τα προβλήματα από την γειτονιά μας. Έχουν δίκαιο ακόμη, όταν αναφέρονται σε μίζες και κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος για στρατιωτικές επενδύσεις που τροφοδοτούν τη διαφθορά και τη ρεμούλα.

Οι ανωτέρω όμως μάλλον έχουν σύγχυση εν κρανίω και δεν μπορούν να αντιληφθούν για πολλούς και διάφορους λόγους, κυρίως λανθασμένης ιδεολογίας ότι η πραγματικότητα, στην περιοχή μας τουλάχιστον, είναι τελείως διαφορετική απ’ αυτή που φαντασιώνονται. Δεν αντιλαμβάνονται κοντά στην ιδεολογική τους τύφλα ότι δεν ζούμε μετέωρο στο κενό. Δεν είμαστε π.χ. Λουξεμβούργο. Άλλο λοιπόν είναι το θέμα της μίζας και της ρεμούλας για τα απαραίτητα εξοπλιστικά προγράμματα και άλλο ένα απαραίτητο τουλάχιστον μίνιμουμ και ορθολογικό πρόγραμμα αποτρεπτικής ικανότητας της πατρίδας μας.

Οι γείτονές μας εξοπλίζονται ως αστακοί. Εμείς δεν μπορούμε να το παίζουμε ειρηνοποιοί, εάν δεν θέλουμε να διακινδυνεύουμε την εθνική μας ανεξαρτησία και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Τα φληναφήματα περί «φιλικής συνεργασίας ανάμεσα στους λαούς και οι διακηρύξεις διεθνιστικής αλληλεγγύης» θα είχαν πραγματικό νόημα, αν εξέλειψε ο ιμπεριαλιστικός παράγοντας από πολίτική των γειτόνων μας. Αν οι γείτονές μας ακολουθούσαν διεθνιστική πολιτική και όχι καθαρά εθνικιστική. Όμως αυτό δεν ισχύει, απ’ ότι επιβεβαιώνει η πραγματικότητα. Πρέπει συνεπώς να υπάρχει οπωσδήποτε μια ικανή, ανάλογα με τις ανάγκες, αποτρεπτική δύναμη, έως ότου δημιουργηθούν ή δημιουργήσουμε εμείς τις συνθήκες μιας διεθνιστικής ειρηνικής συμβίωσης των λαών. Θα ήταν παράφρων, όποιος θέλει να καταργήσει τα σύνορα μονομερώς, χωρίς να υπάρχουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις και από τους γείτονες να τα καταργήσουν. Όσο ισχύει ο υπερεθνικισμός των γειτόνων με τις επεκτατικές τους βλέψεις η στοιχειώδης άμυνα και ασφάλεια του έθνους - κράτους που λέγεται Ελλάδα είναι απαραίτητος. Αλλιώς κανένας κοινωνικός αγώνας δεν είναι εφικτός.
Πάλι θα ανατρέξω στη σοφία του Θουκυδίδη, που σ’ ένα σημείο της ιστορικής του αφήγησης, γράφει χαρακτηριστικά και παραδειγματικά, ως χρυσή εντολή: «Οι φρόνιμοι, όταν δεν τους αδικεί κανείς, μένουν βέβαια, ήσυχοι, αλλά οι γενναίοι, όταν αδικούνται, πολεμούν και όταν ο πόλεμος τους ευνοήσει, κάνουν πάλι ειρήνη»7. Είναι φυσικό ότι πόλεμος δεν γίνεται χωρίς όπλα.

3. Συμμαχίες
Τόσο το φρόνημα, όσο και η αποτρεπτική ικανότητα των ενόπλων δυνάμεων, είναι σημαντικοί παράγοντες για να διασφαλίσουν την εσωτερική ειρήνη, το αίσθημα ασφάλειας που έχει ανάγκη ένας Λαός, αλλά τελικά κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες δεν επαρκεί. Όταν οι κίνδυνοι προέρχονται από πολλές πλευρές και από γείτονες κυρίως από ανατολικά, με βουλημικές, επεκτατικές διαθέσεις και διεκδικήσεις απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο, προβάλλοντας κάθε φορά την απειλή πολέμου (βλ. casus belli) και παραβιάζοντας βάναυσα και αυθαίρετα τους διεθνείς κανόνες και το διεθνές δίκαιο, όπως συμβαίνει τώρα με την ΑΟΖ της Κύπρου, τότε τα πράγματα τόσο για την εσωτερική όσο και την εξωτερική ειρήνη και σταθερότητα γίνονται επικίνδυνα.

Ένας τέτοιος γείτονας απέδειξε επανειλημμένα ότι είναι απρόβλεπτος και επικίνδυνος. Γιατί επιπλέον διαπράττει εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, παραβιάζοντας βάναυσα τους διεθνείς κανόνες και τις διεθνείς συνθήκες, όπως είναι ο εποικισμός των κατεχόμενων περιοχών της Κύπρου, η εθνοκάθαρση με τους 200 χιλιάδες πρόσφυγες και δεν διστάζει να ποδοπατεί ασύστολα τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Στις περιπτώσεις αυτές και παρόμοιες περιπτώσεις είναι απαραίτητο να ανατρέχει ένα κράτος σε αναζήτηση συμμάχου ή συμμάχων. Παράδειγμα αποτελεί ο Ελευθέριος Βενιζέλος, που είναι και το μοναδικό στη νεώτερη ιστορία.

Για όσους εκφράζουν αμφιβολίες για μια ισομερή και ισότιμη συμμαχία με το Ισραήλ, καλό είναι να έχουν ως παράδειγμα την πολιτική συμμαχιών του Βενιζέλου και όχι μόνο. Κάτι ανάλογο έπραξε με τους Γερμανούς και ο Λένιν, καθώς και ο Μάο Τσε Τουνγκ με τον Τσανγκ Κάι Σεκ.

Τα παραδείγματα είναι πάμπολλα. Απλώς αναφέρουμε ένα χαρακτηριστικό που αναφέρει ο μεγάλος Έλληνας ιστορικός και κοινωνιολόγος Παναγιώτης Κονδύλης:. «Όταν ο μόνος Έλληνας πολιτικός ολκής, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ζητούσε να συνταχθεί η Ελλάδα με κάθε θυσία, ακόμη και με αντίτιμο τον εμφύλιο πόλεμο, στο πλευρό των Δυτικών Δυνάμεων, το έκανε γιατί διέβλεπε ότι η χώρα μόνον ως τοποτηρητής τους μετά τη νίκη τους θα ήταν σε θέση να πραγματώσει τα μείζονα εθνικά της όνειρα. Και δεν δίστασε να μετατρέψει τον ελληνικό στρατό ακόμη και σε μισθοφόρους των Αγγλογάλλων (π.χ. Ουκρανία) προκειμένου να πάρει ως αντάλλαγμα την Ελλάδα των δύο Ηπείρων και πέντε θαλασσών. Τέτοιες αποφάσεις δεν τις υπαγόρευε η εθελοδουλία, αλλά η πολιτική ιδιοφυΐα και το πολιτικό μεγαλείο. το ένστικτο του μεγάλου παίκτη στο μεγάλο παιχνίδι της πολιτικής»8.

Παρ’ όλα τα λάθη του Ελευθερίου Βενιζέλου, έχω την πεποίθηση ότι μπορούμε να συνταχθούμε ανεπιφύλαχτα με την κριτική τοποθέτηση του Παναγιώτη Κονδύλη.
Στην περίπτωση της Ελλάδας ο μόνος δυνητικός σύμμαχος στην περιοχή σε αυτή τη συγκυρία είναι καλώς ή κακώς το Ισραήλ. Και αυτό όχι με δική μας πρωτοβουλία, αλλά γιατί, όπως είμαστε βέβαιοι, μας το επιβάλουν σ’ αυτή τη συγκυρία οι ΗΠΑ, δηλαδή το εβραϊκό λόμπι, για δικούς του απολύτως λόγους και για τα δικά του συμφέροντα, που όμως εξυπηρετούν συγκυριακά πιθανόν (είναι προς εξακρίβωση) και τα δικά μας, εφόσον τα αξιοποιήσουμε, φυσικά πάνω σε μια ισότιμη βάση, με την αρχή της αμοιβαιότητας και όρους εθνικής ανεξαρτησίας.
Την τελευταία προϋπόθεση δεν πρέπει να την αγνοούμε ή να την παρερμηνεύουμε αυθαίρετα ή τέλος να διαστρεβλώνουμε σκόπιμα, αν θέλουμε να μιλάμε πραγματικά για επωφελή συμμαχία.

Υπάρχει δηλαδή αναπάντεχα, όπως φαίνεται, ταύτιση συμφερόντων, ενώ εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια το Ισραήλ υποστήριζε πάντοτε και χωρίς εξαίρεση την Τουρκία.

Τα πράγματα άλλαξαν ριζικά απ’ ότι φαίνεται, όταν, όπως προαναφέραμε, ήρθε στην εξουσία το κόμμα Εθνικής Σωτηρίας και Δικαιοσύνης του Ταγίπ Ερντογάν και διατυπώθηκε ως δόγμα εξωτερικής πολιτικής το Στρατηγικό βάθος του Αχμέτ Νταβούτογλου, για την αναβίωση σε μοντέρνες βάσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ως Νέο - Οθωμανισμός. Η υλοποίηση αυτού του στρατηγικού σχεδίου (δόγματος) προϋπέθετε την οριστική και παντελή ρήξη με το Ισραήλ, που θεωρήθηκε η εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση από την Τουρκία, για τον εναγκαλισμό με τον τρόπο αυτόν των μουσουλμανικών χωρών - κρατών της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Βέβαια υπάρχουν και οι ΗΠΑ και τα διάφορα συμφέροντα που υπηρετεί η εξωτερική πολιτική της, που καμιά φορά έρχονται σε αντίθεση με τα συμφέροντα του εβραϊκού λόμπι.

Και επειδή, όπως αναλύσαμε απέναντι σ’ έναν πάνοπλο και επιθετικό αντίπαλο, κάθε συμμαχία που προασπίζει τα εθνικά μας δίκαια, είναι ευπρόσδεκτη, με βάση πάντοτε «το αμοιβαίο συμφέρον και ενδιαφέρον», χωρίς να παραβλάπτονται μάλιστα τα συμφέροντα των Παλαιστινίων, μια τέτοια συμμαχία ισχυροποιεί και θωρακίζει μαζί με τους άλλους παράγοντες, την Ελλάδα και αποτρέπει τον αντίπαλο από απονενοημένες και τυχοδιωκτικές ενέργειες, που θα έθεταν σε κίνδυνο την διεθνή ειρήνη, σταθερότητα και ασφάλεια της περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής και τελικά θα μπορούσε να βλάψει και τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων.

Θεωρούμε λοιπόν ότι η αμυντική συμμαχία με το Ισραήλ αποτελεί πιθανόν «μάνα εξ ουρανού», γιατί το Ισραήλ, είναι αναμφίβολα η πιο ισχυρή στρατιωτική δύναμη στην περιοχή και επιπλέον διαθέτει, εφόσον χρειαστεί, την κάλυψη της Αμερικής10.
Θα πρέπει όμως να υπάρχει ένας χρυσούς κανόνας, όπως τον διατύπωσε ο Παναγιώτης Κονδύλης στο αξιόλογο και επίκαιρο βιβλίο του, Θεωρία του πολέμου.
«Η αξία μιας συμμαχίας για ένα της μέλος καθορίζεται από το ειδικό βάρος του τελευταίου μέσα στο σύνολο της συμμαχίας. Πιο λιανά: οι σύμμαχοι αξίζουν για σένα, όσο αξίζεις εσύ γι’ αυτούς. Καμιά συμμαχία και καμιά προστασία δεν κατασφαλίζει όποιον βρίσκεται μαζί της σε σχέση μονομερούς εξάρτησης»11.



1 Βλ. Δαμιανός Βασιλειάδης, Παγκοσμιοποίηση, Νέα Τάξη, Ελληνισμός. εκδ. «Στοχαστής», Αθήνα, Χειμώνας 2012 -13. Στο βιβλίο μου αυτό αναλύω όλο το πλέγμα των εθνικών θεμάτων και της σωστής αντιμετώπισής τους από μέρους της Ελλάδας.
2 Αχμέτ Νταβούτογλου, Στρατηγικό βάθος: Η διεθνής θέση της Τουρκίας, εκδ. «Ποιότητα», Αθήνα 2010, σ. 57. Πολύ σημαντικές είναι και οι απόψεις που εκφράζει ο Βασίλειος Μαρκεζίνης στα εθνικά μας θέματα που σχετίζονται και με την Τουρκία, που αξίζει να τα μελετήσει κανείς. Βλ. για το λόγο αυτό: Βασίλειος Μαρκεζίνης, Μια νέα εξωτερική πολιτική για την Ελλάδα, εκδ. «Λιβάνης», Αθήνα 2010, σ. 279.,και Η Ελλάδα των Κρίσεων, ένα προσωπικό δοκίμιο, εκδ. «Λιβάνης», Αθήνα 2011.
3 Ερατοσθένης. Καψωμένος, συνέντευξη στην εφημ. "Αντιφωνητής", με θέμα: "Σχέση πολιτικής και πολιτισμού", 1.3.2010.
4 Λαοκράτης Βάσσης, Αναζητήσεις πολιτιστικής πολιτικής, εκδ. «Ταξιδευτής», Αθήνα 2004, σ. 129-130.
5 Βλ. την έκδοση της "Νομαρχίας" από τους "Αφούς Τολίδη", Αθήνα, 1982, σελ. 89.
6 Θουκυδίδου, Ιστορία Β' (43-43)
7 Θουκυδίδου, Ιστορία Α΄ 120.
8 Βλ. Παναγιώτης Κονδύλης, Θεωρία του πολέμου, ό.π., σ. 391.
9 Ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες που μας αφορούν άμεσα περιλαμβάνονται στο βιβλίο του Αχμέτ Νταβούτογλου, που αποτελεί πια το Ευαγγέλιο της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας. Το θεωρήσαμε ευτύχημα για την Ελλάδα και το χαρακτηρίσαμε ως το Βατερλώ του Αχμέτ Νταβούτογλου, για τους λόγους που ήδη εξηγήσαμε.
10 Αυτή η συμμαχία βέβαια, όπως τονίσαμε, πρέπει να είναι αμοιβαία και όχι ανισοβαρής υπέρ του Ισραήλ. Δυστυχώς οι ενδοτικές ελληνικές κυβερνήσεις δεν μας προσφέρουν τα εχέγγυα για μια τέτοια ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική. Μόνο μια πραγματικά πατριωτική κυβέρνηση θα μπορούσε στο έπακρο να αξιοποιήσει μια τέτοια συγκυρία.
11 Βλ. Παναγιώτης Κονδύλης, Θεωρία του πολέμου, εκδ. «Θεμέλιο», β. έκδ. , Αθήνα 1998, σ. 409.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Η μέχρι τώρα πορεία του κ. Βενιζέλου στα δημόσια πράγματα είναι εξαιρετικά κατώτερη των περιστάσεων - ακόμα και για άνθρωπο που σταδιοδρόμησε μέσω ΠΑΣΟΚ. Η περίπτωσή του δείχνει πόσο ανησυχητικά μεγάλο ρόλο παίζει στην πολιτική η τυχαιότητα και η βουλιμία για εξουσία και διακρίσεις δίχως να υπάρχει αντίστοιχη αξία, αρετή και ταλέντο.

Ωστόσο, πρέπει σε όλα, ακόμα και στην παρακμή, να μπαίνει ένα φρένο. Να τερματίζεται άμεσα ό,τι ξεπερνάει κάθε μέτρο και όριο ανοχής και αντοχής. Ενα από αυτά είναι το έκτρωμα του ψευδοκράτους των Κατεχομένων στην Κύπρο. Το κακοφόρμισμα της πληγής που άνοιξε η εισβολή του «Αττίλα».

Με την υπάρχουσα κατάσταση στα ελληνικά πράγματα, αυτή η χαίνουσα πληγή πυορροεί εντονότερα σε σχέση με το παρελθόν. Ενώ το ψευδοκράτος είναι οριστικά και αμετάκλητα καταδικασμένο από τον ΟΗΕ και υπάρχουν δεκάδες ψηφίσματα και αποφάσεις σε βάρος της ανακήρυξής του, η Τουρκία μεθοδεύει συνεχώς και με κλιμακούμενες προσπάθειες την αναγνώρισή του!

Στις 16 Οκτωβρίου εγκαινιάστηκε το Γραφείο Αντιπροσώπευσης του ψευδοκράτους στην Ουγγαρία, μια χώρα που είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, του ΝΑΤΟ και -φυσικά- του ΟΗΕ. Και αυτό το κράτος, που μετέχει της διεθνούς κοινότητας, δεν περιορίστηκε μόνο να δεχτεί να ανοίξει στο έδαφός του γραφείο «αντιπροσώπευσης» η νεοπλασία του ψευδοκράτους.

Επιπλέον της αρχικής πρόκλησης, ο υφυπουργός Εξωτερικών της Ουγγαρίας, η Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων της Βουλής και το Γραφείο για την Ανάπτυξη του Ουγγρικού Εμπορίου έκαναν συναντήσεις και... συσκέψεις με τον «υπουργό Εξωτερικών» του ψευδοκράτους Οζντίλ Ναμί!

Το θεαματικότερο όλων δεν είναι ότι η Τουρκία συνεχίζει τα ανοίγματά της την περίοδο που θα έπρεπε λόγω της αρωγής της στους ισλαμοφασίστες να είναι απομονωμένη. Αυτό που προξενεί τεράστια και αλγεινή εντύπωση είναι η ένοχη και ηχηρή σιωπή και η ασυγχώρητη απουσία της ελληνικής κυβέρνησης από το διεθνές γίγνεσθαι.

Το διαλυμένο υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας, ασφαλώς, έχει περιοριστεί σε χλομά διαβήματα, τα οποία δεν έχουν γνωστοποιηθεί στο κοινό...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 


Ο θόρυβος που διατάρασσε την ησυχία της νύχτας, πάνω από το Πεντάγωνο ήταν σαν έντονο ζουζούνισμα. Οι φρουροί του στρατοπέδου δεν μπορούσαν να τον προσδιορίσουν, ειδοποίησαν όμως αμέσως τον αξιωματικό υπηρεσίας για τον περίεργο θόρυβο. Ο τελευταίος διέταξε να ανάψουν οι προβολείς και τότε είδαν όλοι το μικρό τηλεκατευθυνόμενο ιπτάμενο drone. Το ελικοπτεράκι πέταγε σε κύκλους πάνω από το Πεντάγωνο, μέχρι να ανάψουν οι προβολείς. Ο χειριστής του, όποιος και αν ήταν το απομάκρυνε αμέσως και παρά την κινητοποίηση της ΕΥΠ και των αρχών ασφαλείας, η αναζήτησή του μέσα στην νύχτα, αποδείχθηκε άκαρπη.


Στελέχη της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών του τμήματος αντικατασκοπείας που ασχολούνται με την υπόθεση, εμφανίζονται αρκετά προβληματισμένοι. Δεν είναι μόνο το ιπτάμενο ελικοπτεράκι που τους έχει προβληματίσει τις τελευταίες ημέρες. Μετά την ανακάλυψη ενός «ύποπτου» πομπού στην Πάρνηθα, ο οποίος «παρενοχλούσε» πτήσεις ελληνικών μαχητικών αεροσκαφών, προέκυψε κι άλλο χτύπημα.

Ήταν η σύλληψη ενός γερμανού υπηκόου στην Κω, ο οποίος φωτογράφιζε φυλάκια και στρατόπεδα του νησιού συστηματικά. Ο συγκεκριμένος κύριος, που μένει μόνιμα στο νησί τα τελευταία δύο χρόνια, είχε στο σπίτι του καταγεγραμμένες τις συντεταγμένες που αντιστοιχούσαν σε στρατόπεδα και δημόσιες υπηρεσίες, ενώ βρέθηκαν κιάλια, διόπτρες, κάρτες μνήμης από φωτογραφική μηχανή και κασέτες βιντεοκάμερας.
Δεν είναι ο πρώτος και σίγουρα δεν πρόκειται να είναι ο τελευταίος πράκτορας που δρα επί ελληνικού εδάφους πιθανότατα στρατολογημένος από την ΜΙΤ, την μυστική υπηρεσία πληροφοριών της Τουρκίας. Εδώ και δεκαετίες, ο ακήρυχτος πόλεμος των πρακτόρων στη χώρα μας συνεχίζεται με αμείωτη ένταση και με επεισόδια που σπάνια γίνονται γνωστά.


Πριν από δύο χρόνια πρωταγωνιστές σε ένα από αυτά ήταν δύο Τσέχοι υπήκοοι, που συνελήφθησαν στην Λήμνο από τις τοπικές αρχές ασφαλείας, επειδή φωτογράφιζαν στρατιωτικές εγκαταστάσεις του νησιού. Αμφότεροι ισχυρίστηκαν ότι ήταν υπάλληλοι εταιρίας video games που συνέλεγαν εικόνες για το παιχνίδι «Arma ΙΙΙ».

Κι αν αυτές οι συλλήψεις έχουν γίνει γνωστές, υπάρχουν πολλά άλλα περιστατικά που παραμένουν άγνωστα σε αυτό τον χορό των κατασκόπων, επί ελληνικού εδάφους.
Πρωταγωνιστές τους, πράκτορες της ΜΙΤ, της CIA και της Ισραηλινής Mosad σε επιχειρήσεις άκρως απόρρητες, που κάποια στιγμή αποκαλύφθηκαν μέσα από βιβλία ή ρεπορτάζ.


Η περίπτωση του Τούρκου πράκτορα Γιαλτσίν Αταμάν, που δρούσε στην Αθήνα εμφανιζόμενος ως διπλωμάτης είναι από τις πλέον χαρακτηριστικές. Παρόλο που η ομάδα της τότε ΚΥΠ, τον είχε εντοπίσει από την πρώτη στιγμή και τον είχε υπό στενή παρακολούθηση, εκείνος ήταν τόσο προκλητικός, που η παρακολούθησή του κατέληξε σε συμπλοκή με έλληνα πράκτορα. Όπλα δεν βγήκαν, αλλά έπεσαν μπουνιές έξω από μια οικοδομή σε συνοικία της Αθήνας και ο Αταμάν βρέθηκε μέσα σε ένα λάκκο με ασβέστη!

Αντίθετα, ο Ελληνοαμερικανός πράκτορας της CIA Τζον Κυριάκου που έδρασε στην Αθήνα για αρκετά χρόνια, έβγαλε το όπλο του, όπως αποκάλυψε ο ίδιος στο βιβλίο του «The reluctant spy». Το έβγαλε και το κόλλησε στο κεφάλι ενός Άραβα «διπλού» πράκτορα όπως είχε καταλάβει, σε ένα πάρκο της Αθήνας, προκειμένου να του δώσει να καταλάβει ότι τον είχε ανακαλύψει.


Δεν ήταν τόσο διακριτικός όπως η περίφημη Βάλερι Πλέιμ, που πέρασε και αυτή από την Αθήνα, πριν γίνει διάσημη στην υπόθεση που συγκλόνισε τις ΗΠΑ, όταν η κυβέρνηση Μπους αποκάλυψε το όνομά της. Η Πλέιμ στρατολόγησε αρκετούς έλληνες και όπως έγραψε και αυτή  στο βιβλίο της, ανάμεσά τους ήταν και ένας πολύ γνωστός έλληνας πολιτικός, το όνομα του οποίου δεν αποκάλυψε φυσικά.


Ούτε οι Ισραηλινοί παραδέχθηκαν ποτέ ότι ένα κλιμάκιο πρακτόρων τους ανατίναξε μέσα στο ξενοδοχείο «Αριστείδης» τον Ζαίντ Μουτσάτσι, στέλεχος της PLO στα μέσα της δεκαετίας του ’70, στα πλαίσια της επιχείρησης «Η οργή του Θεού». Ήταν μέρος των αντιποίνων που διέταξε η πρωθυπουργός Γκόλντα Μέϊρ για την δολοφονία των έντεκα αθλητών της ολυμπιακής τους ομάδας, από μέλη της οργάνωσης «Μαύρος Σεπτέμβρης» στους Ολυμπιακούς αγώνες του Μονάχου.
Εμείς, απλά βρεθήκαμε ενδιάμεσος κρίκος σε μια από τις πολλές διαδρομές της εκδίκησής τους ανά την Ευρώπη…      

Πηγή Provocateur


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Γιώργος Τσακίρης

Είναι από εκείνες τις στιγμές που, θολωμένος από τα νούμερα των στατιστικών, των Δελτίων Τύπου, των Ανακοινώσεων και ότι άλλο, που αποδεικνύουν πλέον την πλήρη ανυπαρξία της Κοινωνικής Πολιτικής των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που επιβάλλονται από τους δανειστές μας (τους), παράλληλα με την αγανάκτηση που κυριεύει γι’ άλλη μια φορά το νου, ένα ακόμη πιο ισχυρό συναίσθημα κάνει την «εμφάνισή» του. Αυτό της άκρατης λύπης.

Της λύπης για μία χώρα που, αν συνεχισθεί αυτή η πολιτική της υποτέλειας στις αποφάσεις των άλλων, απέχει ακόμη έτη φωτός από το να γίνει Κράτος.

Της λύπης για έναν λαό που, σοκαρισμένος από τις αλλεπάλληλες αλλαγές που συμβαίνουν στην καθημερινότητά του, αρνείται ν’ αναγνωρίσει στον εαυτό του το δικαίωμα της εναντίωσης στις αποφάσεις που, αποδεδειγμένα (το ξαναγράφω), λαμβάνουν άλλοι για τον ίδιο, όταν του είχαν υποσχεθεί τα ακριβώς αντίθετα. Αποφάσεις που όχι μόνο επηρεάζουν αρνητικά τις Συνθήκες Διαβίωσής του, αλλά υποθηκεύουν με το χειρότερο δυνατό τρόπο το μέλλον των απογόνων του.

Αποδεδειγμένα λοιπόν και σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, περισσότερο από το 44% του πληθυσμού της χώρας το 2013, θα κατατασσόταν ως εκτεθειμένο στον Κίνδυνο Φτώχειας, με βάση τις Συνθήκες Διαβίωσης του 2008!

Αποδεδειγμένα σήμερα, πάνω από 6.300.000 Έλληνες βρίσκονται σε Κίνδυνο Φτώχειας και Κοινωνικού Αποκλεισμού, με το 29% αυτών να είναι παιδιά έως 17 ετών!

Αποδεδειγμένα από τη μελέτη των δεικτών για τις Συνθήκες Διαβίωσης του πληθυσμού της χώρας, προκύπτει ότι η στέρηση βασικών αγαθών και υπηρεσιών, ΔΕΝ αφορά μόνο το φτωχό πληθυσμό, αλλά και μέρος του ΜΗ φτωχού πληθυσμού!

Αποδεδειγμένα κατά την διάρκεια των τελευταίων τεσσάρων μνημονιακών ετών (2010 – 2013) υπάρχει ΑΥΞΗΣΗ της υλικής στέρησης. Αύξηση δηλαδή του πληθυσμού που λόγω οικονομικών δυσκολιών, στερείται τεσσάρων Βασικών Αγαθών και Υπηρεσιών, όπως η αδυναμία πληρωμής για ικανοποιητική θέρμανση, αδυναμία διατροφής που να περιλαμβάνει κάθε δεύτερη μέρα κοτόπουλο, κρέας ή ψάρι και φυσικά αδυναμία πληρωμής δανείων, δόσεων αλλά και πληρωμής πάγιων λογαριασμών.

Ποια αλήθεια η χρησιμότητα των ανακοινώσεων για πρωτογενή πλεονάσματα, όταν ο ίδιος ο λαός που κυβερνάς βρίσκεται κάτω από αυτές τις συνθήκες ;!

Και πόσο υποκριτικό είναι το, χιλιοειπωμένο από τα χείλη των εκφραστών αυτής της πολιτικής, «γνωρίζουμε τις θυσίες του ελληνικού λαού, και προσπαθούμε για την αναστροφή αυτών των θλιβερών καταστάσεων» ;!

Πόσο εξοντωτικά εκνευριστικό το να ακούν αυτά τα έξι εκατομμύρια των Ελλήνων που απειλούνται ή και ζουν εδώ και μήνες με τη Φτώχεια, ότι υπάρχουν βουλευτές που (άκουσον – άκουσον) έμαθαν λέει να ζουν και με … 1.500 ευρώ το μήνα ;!

Τι περισσότερο μπορεί να περιμένει κάποιος ή πρέπει ακόμη να συμβεί, για ν’ αποφασίσει να πάρει την τύχη του στα δικά του χέρια, πάντα μέσα στο πλαίσιο των δημοκρατικών διαδικασιών και των προβλέψεων του Συντάγματος ;

Και, σε τελική ανάλυση, πότε θα πάψουμε να θεωρούμε τους εαυτούς μας ως Αριθμούς σ’ ένα δικό τους Σύστημα, κι όχι Ανθρώπους μέσα σε μια πολιτισμένη κοινωνία ;!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

"Οι άντρες πρέπει να βαράνε τις γυναίκες τους επειδή είναι ανόητες και δεν καταλαβαίνουν αλλιώς.."
Απλές μουσουλμανικές οδηγίες για... ασφαλή ξυλοδαρμό

Πρώτον: Όταν γίνεται μπροστά στα παιδιά. Είναι μεγάλη αμαρτία αυτή.

Δεύτερον: Όταν τη δείρεις και ματώσει, την πάτησες! Είναι αμαρτία.

Τρίτον: Όταν κάνει μελανιές από τα χτυπήματα. Είναι αμαρτία. Μπορείς να χρησιμοποιείς κουβέρτα ή βρεγμένη πετσέτα, αντιγράφοντας ασφαλίτικες μεθόδους, για να μην αφήνεις σημάδια.

Τέταρτον: Όταν σπάσεις κόκκαλο ή κόκκαλα. Είναι αμαρτία και έχεις την κόλαση σίγουρη.

Πέμπτον: Απαγορεύονται χτυπήματα στο πρόσωπο και σε ευαίσθητες περιοχές. Όσα νεύρα κι αν έχετε προσέξτε! Είναι αμαρτία και ο Αλλάχ θα σας κάψει στην κόλαση.

Επίσης, άλλες extra συμβουλές από τον Σεΐχη μας

Πρώτον: δεν βαράμε στο πρόσωπο διότι θα ασχημύνει! Προσοχή! Στο πρόσωπο δε βαράμε καμήλες – γαϊδούρια και Γυναίκες!

Δεύτερον: Οι μουσουλμανικές σφαλιάρες δεν είναι αυτό που νομίζετε. Είναι η έκφραση της αγάπης του συζύγου προς τη γυναίκα του και στα πλαίσια πάντα, του ενδοοικογενειακού διαλόγου.

Τρίτον: Οι φάπες να είναι “light” και προσοχή - ΜΗ ΧΑΛΑΤΕ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ!!!

Τέταρτον: Επιτρεπόμενες περιοχές: χέρια-πόδια-πισινά.

Πέμπτον: Απαγορευμένες περιοχές: Δεν βαράμε σε σημεία που θα της δημιουργήσουν κινητικά προβλήματα και δεν μπορεί να κάνει τις δουλειές του σπιτιού.

Έκτον: Απαγορεύονται πλάγιες σφαλιάρες (χαστούκια). Επιτρέπονται ντιρεκτ και άπερκατς.

Επίσης, άλλες extra συμβουλές από τον Σεΐχη μας

Πηγή TaXalia

Σχόλιο ιστολογίου: Δεν μπορούμε να σκεφτούμε (ή μπορούμε;) την Δραγώνα, την Ρεπούση και τα άλλα κορίτσια, στη θέση της συζύγου ενός καλού και πιστού μουσουλμάνου!




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Προχθές, ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Σόιμπλε δήλωσε για πολλοστή φορά ότι δεν πρόκειται να αλλάξει η πολιτική του Βερολίνου παρά τα όσα συμβαίνουν, ενώ αναγνώρισε μάλιστα ότι… δικαίως οι πάντες φωνάζουν πια εναντίον της Γερμανίας. Είπε όμως ότι αυτή δεν έχει πρόβλημα, αρά η πολιτική δεν μεταβάλλεται!

Ταυτόχρονα, ακόμα και μεγάλα γερμανικά μέσα επαναφέρουν ξαφνικά το ζήτημα του αν θα αντέξει η ευρωζώνη, αν θα βγουν χώρες ή όχι, αλλά και αν η Γερμανία έχει συνειδητοποιήσει ότι οδηγεί την Ευρώπη στον γκρεμό…

Οι γερμανοί δεν θα κάνουν πίσω. Και όποιος το ονειρεύεται αυτό, όπως δυστυχώς συνέβη με την παρούσα κυβέρνηση, πλανάται επικίνδυνα.

Αντίθετα, θα πάνε μέχρι τέλους. Και όποιος αντέξει. Τα υπόλοιπα, είναι όλα δοξασίες. Αν δεν το συνειδητοποιήσουμε αμέσως, είναι αδύνατον να προετοιμαστούμε γι αυτά που έρχονται. Γιατί έρχονται - είναι πλέον απλώς ζήτημα χρόνου…

Όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης, οι αυταπάτες του ελληνικού πολιτικού και του ευρύτερου δημόσιου συστήματος διαδέχονται η μία την άλλη με καταστρεπτικά αποτελέσματα για την Ελλάδα. Και, δυστυχώς, παρά τα όσα έχουμε ζήσει και τα όσα θα έπρεπε, επιτέλους, να είχαμε διδαχθεί, επιμένουμε ακόμα να κοροϊδεύουμε πεισματικά τους εαυτούς μας.

Τα χρόνια ήρθαν και έφυγαν με διάφορα παραμύθια να κυριαρχούν στη δημόσια συζήτηση σχετικά με την πορεία της χώρας αλλά και της Ευρώπης. Ας θυμηθούμε μερικά, απλώς ενδεικτικά της διαρκούς ολίσθησης:

Ποιος θυμάται σήμερα την πάλαι ποτέ κυρίαρχη δοξασία ότι την ώρα που θα σχηματιζόταν η κυβέρνηση του μεγάλου συνασπισμού στη Γερμανία, θα άλλαζε και η πολιτική του Βερολίνου; Αυτό δεν φώναζαν οι πάντες; Εγινε; Όχι βέβαια. Ηταν δεδομένο ότι δεν θα γινόταν, καθώς η Γερμανία ασκεί μία αμιγώς εθνική πολιτική την οποία ονομάζει δήθεν «ευρωπαϊκή» - ουσιαστικά είναι απόλυτα εθνικιστική αφού για να ενισχύσει τη θέση της χώρας βλάπτει δραματικά και συστηματικά τη θέση των εταίρων της.

Ποιος θυμάται το γεγονός ότι μέχρι και τα μέσα του 2011 ουδείς μιλούσε για το ρόλο της Γερμανίας και για το που αυτή οδηγεί την Ευρώπη – δεν είχε ακόμα συνειδητοποιηθεί από τους πολλούς, οι οποίοι πίστευαν γενικώς και αορίστως ότι «κάτι θα γίνει» και αυτή η πολιτική «θα αλλάξει» ως δια μαγείας…

Ποιος θυμάται την πάλαι ποτέ κυρίαρχη στην Ελλάδα βεβαιότητα ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος θα οδηγηθεί σε κούρεμα δήθεν πάνω στη βάση των αποφάσεων του Eurogroup; Η κυβέρνηση το εμφάνιζε ως δεδομένο, παρά το γεγονός ότι τόσο η προϋποθέσεις που είχαν τεθεί ήταν αδύνατο να επιτευχθούν, όσο και ότι το Βερολίνο είχε από την πρώτη στιγμή ξεκαθαρίσει ότι δεν θα συναινέσει.

Ποιος θυμάται την κυρίαρχη αντίληψη ότι αν κάνουμε «τα καλά παιδιά» οι «εταίροι» μας θα χαλαρώσουν το πρόγραμμα γιατί θα καταλάβουν, λέει, ότι η Ελλάδα δεν βγαίνει;. Και ποιος θυμάται, επίσης, ότι στα δύο πρώτα χρόνια μιλούσαμε με κύρια ορολογία την «αλληλεγγύη» των «εταίρων» και τη «βοήθεια» που παρέχουν στην Ελλάδα…

Ποιος θυμάται ότι το πρόγραμμα αυτό είχε μετρηθεί εξαρχής ότι δεν ήταν βιώσιμο και τότε η κυβέρνηση έλεγε «ναι αλλά θα γίνει», για να αποδειχθεί ότι τελικά δεν έγινε; Ποιος θυμάται από πού ξεκίνησε το δημόσιο χρέος και που έφτασε;

Όλα αυτά, απλώς ενδεικτικά. Η ουσία του θέματος είναι ότι το ελληνικό σύστημα δεν μπόρεσε ή/και δεν θέλησε να δει το τι πραγματικά συμβαίνει από την αρχή της κρίσης μέχρι σήμερα – το τελευταίο σύμπτωμα αυτής της τραγικής αναλυτικής αδυναμίας το είδαμε μόλις την περασμένη εβδομάδα με την υπόθεση του ΔΝΤ, την οποία όλοι πανηγύριζαν μη αντιλαμβανόμενοι που οδηγούσε την Ελλάδα και γιατί.

Τώρα, είμαστε δυστυχώς πάλι πρόθυμοι να κλείσουμε τα μάτια στην πραγματικότητα.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος

Λίγο μετά την έκρηξη της Αραβικής Ανοιξης, στις αρχές του 2011, στην Τυνησία και την Αίγυπτο, οι Ερντογάν - Νταβούτογλου με χρηματοδότες το Ριάντ και τα Εμιράτα έβαλαν φωτιά στη Συρία.

Κυρίαρχη ήταν τότε η ψευδαίσθηση στην Αγκυρα ότι υλοποιείται η ατζέντα του Στρατηγικού Βάθους, ότι η Τουρκία πλέον ορίζει το παιχνίδι στη Μέση Ανατολή με τις ΗΠΑ και τη Δύση να οφείλουν να δώσουν προτεραιότητα στα ζωτικά της συμφέροντα.

Η εικονική αυτή πραγματικότητα αποσαθρώθηκε σιγά σιγά και διαλύθηκε τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο, όταν οι ΗΠΑ άρχισαν να βομβαρδίζουν τους τζιχαντιστές, πρώτα στο Ιράκ και στη συνέχεια στη Συρία. Τότε στην Αγκυρα άρχισαν να σκέπτονται πώς θα εμποδίσουν και στη χειρότερη περίπτωση θα παρενοχλήσουν τη στροφή της Ουάσιγκτον στην περιοχή.

Από προχθές, Κυριακή, οι ΗΠΑ ρίχνουν πολεμοφόδια στους Κούρδους του Κομπάνι, με την Τουρκία να παίρνει το μήνυμα ότι η επιλογή της είναι μεταξύ του θεατή των εξελίξεων και του ουραγού της Ουάσιγκτον.

Η ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ ότι η Αγκυρα διευκόλυνε την προώθηση Ιρακινών Κούρδων Πεσμεργκά προς το Κομπάνι δηλώνει ότι η Αγκυρα επέλεξε να είναι ουραγός, ως κίνηση με το μικρότερο επί του παρόντος κόστος.

Οποιαδήποτε άλλη επιλογή θα σήμαινε ακόμη χειρότερη απομόνωση και στη Δύση, κυρίως σε σχέση με τις ΗΠΑ, και στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή.

Βέβαια η καθυστερημένη άδεια διέλευσης που δίδεται στους Κούρδους του Ιράκ, αφού είχε απορριφθεί για το ΡΚΚ προκαλώντας αιματηρές ταραχές, δεν κατασιγάζει την οργή των Κούρδων, ενώ προκαλεί την οργή του ISIS. Ετσι, δεύτερη ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ μάς πληροφορεί ότι στη ρίψη πολεμοφοδίων από την Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία στο Κομπάνι δεν έγινε χρήση του εναέριου χώρου της Τουρκίας!

Κινήσεις που προδίδουν νευρικότητα, αμυντική στάση και περιχαράκωση, αν όχι πανικό.

Η Τουρκία έβαψε το πάτωμα γύρω της και στριμώχτηκε σε μια γωνία από οπού δεν μπορεί να φύγει, όπως λένε στην Αγγλία (she painted herself to a corner). Η απομόνωσή της δεν περιορίζεται στη Μέση Ανατολή, αλλά πήρε τον χαρακτήρα διπλωματικής ταπείνωσης, όταν πριν από λίγες μέρες και παρά την αισιοδοξία στην Αγκυρα, η Τουρκία απέτυχε να εκλεγεί στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, με την Ισπανία να κατοχυρώνει εντυπωσιακή διαφορά ψήφων υπέρ της.

Πηγή "Έθνος"
Επικοινωνία με τον συντάκτη

kapopoulos@pegasus.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Πλήρης η απομάκρυνση από κάθε ίχνος λογικής, ενώ η θρασύτητα και το ψέμα έχουν γίνει καθεστώς από την Τουρκική κυβέρνηση, η οποία αδυνατεί να κατανοήσει ότι έχουν αποκαλυφθεί πλήρως οι σχεδιασμοί και ο ρόλος της για την ειρήνευση στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, αλλά και στο εσωτερικό της Τουρκίας. Μέσα σε αυτό το κλίμα της παράνοιας, η τουρκική κυβέρνηση κατηγόρησε τους Κούρδους για παραβίαση της μεταξύ τους συμφωνίας εκεχειρίας...!

O πρωθυπουργός της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου δήλωσε ότι το Eργατικό Kόμμα του Κουρδιστάν (PKK) δεν τήρησε τις υποσχέσεις του για κατάπαυση του πυρός και απόσυρση των ανταρτών του από το τουρκικό έδαφος, ενώ το μόνο που κάνει είναι «υπολογισμοί».

Το κυβερνόν κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKΡ) έχει ξεκινήσει συνομιλίες με τον φυλακισμένο ηγέτη του ΡΚΚ Αμπντουλάχ Οτσαλάν από το 2012, ο οποίος τον Μάρτιο του 2013 ζήτησε δημοσίως από το κόμμα του να εγκαταλείψει το τουρκικό έδαφος. Τον Μάιο της ίδιας χρονιάς το PKK ανακοίνωσε ότι ξεκίνησε να αποσύρει τις δυνάμεις του, αλλά λίγο αργότερα ο επικεφαλής της στρατιωτικής πτέρυγας του PKK, Τζεμίλ Μπαγίκ, δήλωσε ότι πάγωσε την διαδικασία αφού «η τουρκική κυβέρνηση δεν έχει κάνει τα συμφωνηθέντα βήματα».

Σε αυτή τη διελκυστίνδα αλληλοκατηγοριών ο Νταβούτογλου δηλώνει τώρα ότι «παρά το πισωγύρισμα του PKK, εμείς δεν επιβραδύναμε τις δημοκρατικές μας παραχωρήσεις. Ποια υπόσχεση μας δόθηκε; Τα μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης να αποσυρθούν στην άλλη πλευρά των συνόρων (σσ: στο βόρειο Ιράκ) τον Μάιο του 2013. Αλλά δεν κατέθεσαν τα όπλα τους και δεν αποσύρθηκαν».

Υπενθυμίζεται ότι την περασμένη εβδομάδα ο έγκλειστος Οτσαλάν είχε διαμηνύσει στην κυβέρνηση της Αγκυρας ότι μέχρι τις 15 Οκτωβρίου θα έπρεπε να στηρίξει έμπρακτα τους κατοίκους της κουρδικής πόλης Κομπάνι, στη Συρία, που πολιορκούνται από τους τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους». Η τελεσιγραφική προθεσμία πέρασε, χωρίς να υπάρξει νεότερη ανακοίνωση από το ΡΚΚ, γεγονός που έχει πυροδοτήσει φήμες για δραματικές μυστικές συνομιλίες με την τουρκική κυβέρνηση, με ορατό τον κίνδυνο κατάρρευσης της ειρηνευτικής διαδικασίας.

Η τουρκική κυβέρνηση έχει οδηγηθεί σε πολλαπλά αδιέξοδα, ενώ το περίφημο "δόγμα Νταβούτογλου" έχει καταπέσει ολοκληρωτικά. Αυτή η δύσκολη στιγμή για την Τουρκία, που αισθάνεται στριμωγμένη στη γωνία, πρέπει να απασχολεί όλες τις γειτονικές της χώρες. Ιδιαίτερα, δε, την Ελλάδα, με την οποία αναμένεται η Τουρκία να κλιμακώσει κατακόρυφα την ένταση στο Αιγαίο και στην περιοχή νοτίως του Καστελλόριζου...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Αμερικανίδα δημοσιογράφος σκοτώθηκε σε «ύποπτο» αυτοκινητιστικό στην Τουρκία
Μερικές ημέρες μετά από αποκαλυπτικές ανταποκρίσεις της για το ρόλο της Τουρκίας

Γράφει η Φανούλα Αργυρού

Αμερικανίδα δημοσιογράφος λιβανικής καταγωγής που εργαζόταν στην Τουρκία ως ανταποκρίτρια του τηλεοπτικού καναλιού PRESS TV του Ιράν, σκοτώθηκε στη πόλη Σουρούκ, σε «ύποπτο» αυτοκινητιστικό δυστύχημα, έγραψε χθες (20.10.2014) η Mail on Line στο Λονδίνο, όταν το αυτοκίνητο στο οποίο βρισκόταν συγκρούστηκε κατά τους ισχυρισμούς με βαρύ όχημα. «Μυστήριο, (γράφει) ο θάνατος της αμερικανίδας δημοσιογράφου στην Τουρκία μέρες μετά τους ισχυρισμούς της ότι δέχθηκε απειλές από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες για ανταπόκρισή της σχετικά με την πολιορκία του Κοπανί».

Την περασμένη Παρασκευή συγκεκριμένα, η δημοσιογράφος Serena Shim, που ήταν αμερικανίδα υπήκοος, είχε σε ζωντανή ανταπόκρισή της δηλώσει ότι η ΜΙΤ (Τουρκικές Μυστικές Υπηρεσίες) την είχε κατηγορήσει για κατασκοπία και εκφράσει τους φόβους της για σύλληψη. Στη σύντομη ανταπόκρισή της είχε ισχυριστεί ότι είχε εξασφαλίσει φωτογραφίες στρατιωτικών της ISIS να περνούν μυστικά στην Τουρκία και αντίθετα στα συριακά σύνορα μέσα σε αυτοκίνητα που μεταφέρουν βοήθεια και ανήκουν στην Παγκόσμια Οργάνωση Τροφίμων και άλλων οργανώσεων βοήθειας.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του Ιρανινού τηλεοπτικού για το οποίο εργαζόταν, προβάλλεται ότι η δημοσιογράφος την ώρα του «ύποπτου» δυστυχήματος βρισκόταν σε ταξί ενοικίασης προς το ξενοδοχείο της στη πόλη Σουρούκ της επαρχίας Ούρφα. Ούτε το βαρύ όχημα ούτε ο οδηγός του βρέθηκαν μετά το δυστύχημα, ισχυρίζεται ο εν λόγω σταθμός και αναφέρει η Ντέιλι Μέιλ, προσθέτοντας ότι οι γονείς της κοπέλας αρνούνται να πιστέψουν ότι η σύγκρουση που σκότωσε τη κόρη τους, ήταν δυστύχημα και σκοπεύουν να πάρουν νομικά μέτρα. Η Ντέιλι Μέιλ προσθέτει ότι τα γεγονότα όπως τα παρουσιάζει ο Ιρανινός σταθμός αμφισβητούνται από την τουρκική Χουριέτ Ντέιλι Νιούς, η οποία έγραψε ότι ο αυτοκίνητο ήταν μπετονιέρα και ο οδηγός της τ΄όνομα του οποίου δεν εξακριβώθηκε ακόμα, συνελήφθηκε επι τόπου.

Ο σύνδεσμος για το δημοσίευμα με βίντεο των ανταποκρίσεων της και φωτογραφίες εδώ.

«Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΙΣΛΑΜΙΚΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ»

Παράλληλα τα άρθρα εκθέτοντας και καταγγέλλοντας την Τουρκία για συνεργασία με τους Τζιχαντιστές σε αμερικανικά έντυπα και ιστοσελίδες δίνουν και παίρνουν, με το χθεσινό στο FrontPage Magazine της Καλιφόρνιας με τίτλο « Η Προδοσία της Ισλαμικής Τουρκίας» να είναι ένας καταπέλτης εναντίον της.

Γράφει συγκεκριμένα αφού εξισώνει τον Ερντογάν με τον Στάλιν:

« Ο Τούρκος δικτάτορας Ρετσίπ Ταγίπ Ερντογάν, όπως και ο Σοβιετικός δικτάτορας Τζόσεφ Στάλιν πριν αυτόν, δεν έδειξε καμία συμπόνια για τις ζωές των αθώων Κούρδων πολιτών που ήδη σφαγιάστηκαν από τους μισθοφόρους σαδιστές του Ισλαμικού Κράτους. ΄Οσοι ακόμα ζουν στη Κοπανί, εκτός και αν γλιτώσουν με έξωθεν επέμβαση ή εφοδιαστούν με βαρετά όπλα και πυρομαχικά, θα πεθάνουν και εκείνοι με τον ίδιο απάνθρωπο τρόπο. Θα μπορούν να σωθούν αν ο Ερντογάν δώσει την εντολή να κτυπήσουν τους τζιχαντιστές, αλλά όπως ακριβώς ο Στάλιν ήθελε τους Ναζί να εξοντώσουν τους Πολωνούς έτσι και ο Ερντογάν ευελπιστεί οι τζιχαντιστές να εξοντώσουν τους Κούρδους στη Συρία».

Το άρθρο επικρίνει την αμερικανική στάση για την καθυστέρηση βοήθειας, οι Κούρδοι τόσο στο Ιράκ όσο και στη Συρία γράφει, είναι η μόνη δύναμη που πολεμά, είναι υποκριτικός ο Ερντογάν όταν συγκρίνει το ΠΚΚ με τους φανατικούς τζιχαντιστές, και τονίζει ότι η Τουρκία του Ερντογάν είναι μέλος του ΝΑΤΟ εντούτοις το 2003 αρνήθηκε να προσφέρει πρόσβαση προς το Ιράκ. Η Αμερική οφείλει να αντιδράσει, καταλήγει, στην προδοσία αυτή της Τουρκίας, εγκαταλείποντας την αεροπορική της βάση στο Ιντσιρλίκ και να την μεταφέρει στο Ερμπίλ, τη πρωτεύουσα της Κουρδικής Περιφερειακής κυβέρνησης στο Ιράκ. Αμέσως να δώσει βαρετό οπλισμό στους Κούρδους και απευθείας στο Ερμπίλ προσπερνώντας τη Βαγδάτη.

Και κλείνει το άρθρο με τον τίτλο της Wall Street Journal στις 15 Οκτωβρίου 2014, « Οι Τούρκοι βομβαρδίζουν τους Κούρδους, ΟΧΙ το Ισλαμικό Κράτος». Στην ουσία γράφει, « η Τουρκία είναι στο πλευρό των εχθρών της Αμερικής και των συμμάχων της στο ΝΑΤΟ. Είναι καιρός ο Ερντογάν να αναγνωριστεί ως ο αντι-δυτικός φιλο τζιχαντιστής δικτάτορας που πράγματι είναι. Ο Ερντογάν έδειξε στη διεθνή κοινότητα τον προδοτικό του χαρακτήρα προδίνοντας τους Κούρδους με τους οποίους διαπραγματευόταν ειρήνη».

Ο σύνδεσμος για το άρθρο εδώ: FrontPage Magazine “Islamist Turkey‘s Betrayal”

Να προσθέσουμε εδώ ότι το άρθρο λεει πολλά και για την δική μας υπόθεση και όσους ακόμα μειοδοτικά ονειρεύονται να τα βρουν με τον κατακτητή Ερντογάν.
Τα βρετανικά τηλεοπτικά (SKY) προβάλουν σήμερα από ενωρίς το πρωί ανταποκρίσεις για τουρκική συνεργασία με τους τζιχαντιστές, δείχνοντας διαβατήρια που κατέσχαν οι Κούρδοι, τζιχαντιστών από διάφορες χώρες που περνούν μέσω Τουρκίας.

Ανταπόκριση Φανούλας Αργυρού  από το Ράδιο Πρώτο (Πρώτη Εκπομπή Λάζαρου Μαύρου) 21.10.2014

Η πρώτη αντίδραση του Ιράν

Αιχμές κατά της Τουρκίας άφησε χθες ιρανικό τηλεοπτικό δίκτυο γύρω από το θάνατο μιας Λιβανο-Αμερικανίδας δημοσιογράφου, η οποία σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα ενώ ήταν απεσταλμένη του αγγλόφωνου δικτύου του Ιράν, Press TV, στην Τουρκία και κάλυπτε τις εξελίξεις στην κατεχόμενη πόλη Κομπάνι που βρίσκεται κοντά στα σύνορα της Συρίας.

Ωστόσο, ο κυβερνήτης της τουρκικής επαρχίας όπου συνέβη το δυστύχημα απέρριψε τους ισχυρισμούς ως αβάσιμους, λέγοντας ότι οι έρευνες βρίσκονταν ακόμα σε εξέλιξη.

Η Σερίνα Σιμ, σκοτώθηκε την Κυριακή όταν το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε συγκρούστηκε με όχημα βαρέως τύπου, μετέδωσαν τουρκικά μέσα ενημέρωσης.
Εκατοντάδες δημοσιογράφοι βρίσκονται στο νοτιοανατολικό τμήμα της Τουρκίας ώστε να βρίσκονται κοντά στην Κομπάνι της Συρίας, όπου κουρδικές δυνάμεις αγωνίζονται για τουλάχιστον ένα μήνα κατά των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους.

Ο Χαμίντ Ρεζά Εμαντί, επικεφαλής της αίθουσας σύνταξης του Press TV, δήλωσε ότι το Ιράν θα κινηθεί με νομικά μέσα επί του θέματος. «Οι συνθήκες γύρω από το θάνατό της είναι πολύ ύποπτες και πιθανόν είναι αποτέλεσμα των αποκαλυπτικών της εκθέσεων σχετικά με τις δυσμενείς επιπτώσεις που είχαν στους πρόσφυγες της Συρίας οι πολιτικές που ασκούσαν τόσο η Τουρκία όσο και η Σαουδική Αραβία», μεταδίδει το πρακτορείο Ειδήσεων Ρόιτερς επικαλούμενο δηλώσεις του Εμαντί.

Ένας Τούρκος αξιωματούχος του υπουργείου Εξωτερικών της χώρας, δήλωσε ότι το υπουργείο δεν είχε καμία πληροφορία σχετικά με την υπόθεση, ενώ άλλοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι δεν ανταποκρίθηκαν στο αίτημα για σχολιασμό, μεταδίδει το Ρόιτερς. Ωστόσο, ο Ιτζετίν Κιουτσούκ, κυβερνήτης της επαρχίας Σανλιούρφα, απέρριψε τους ισχυρισμούς.

«Η Τουρκία είναι ένα δημοκρατικό κράτος δικαίου. Οι ισχυρισμοί αυτοί είναι παντελώς αναληθείς», είπε στο κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Ανατολή. «Αυτές είναι απόπειρες που στόχο έχουν να βρεθεί η Τουρκία σε δύσκολη θέση. Όταν ολοκληρωθεί η έρευνα θα προβούμε σε δηλώσεις», είπε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου