Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

21 Ιαν 2017


Ο κ. Σόιμπλε είναι το αντιπαθέστερο πρόσωπο στην Ελλάδα, απλούστατα, επειδή το αξίζει. Οι Ελληνες δεν τον βδελύσσονται από... καπρίτσιο ούτε επειδή τους απωθεί το πρόσωπό του. Η άποψη που υπάρχει για εκείνον στη χώρα μας είναι το αποτέλεσμα μιας διαλεκτικής σχέσης, όπου εκείνος έχει τον ρόλο του δυνάστη - βασανιστή και ο λαός μας του αντικειμένου της εφαρμοσμένης «πολιτικής» του. Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας έχει προσπαθήσει πολύ για να βρίσκεται σε αυτή τη θέση και οι καρποί των προσπαθειών του, αν και απεχθείς, είναι -αληθινά- αξιομνημόνευτοι.

Ενα από τα πρόσφατα κρούσματα της -ανεξήγητα εχθρικής- στάσης του απέναντί μας είναι οι δηλώσεις με τις οποίες άφηνε να εννοηθεί ότι προκρίνει ένα σχέδιο «ξαφνικού θανάτου» για την ελληνική οικονομία. Ούτε λίγο ούτε πολύ, διατύπωνε προς την Ελλάδα την απειλή ότι, χωρίς την παρουσία του ΔΝΤ στο κλείσιμο της αξιολόγησης (άρα, και τη λήψη των σκληρών μέτρων που εκείνο προτείνει), ένα Grexit το καλοκαίρι θα ήταν -σχεδόν- αναπόφευκτο.

Η διευθύντρια του ΔΝΤ κ. Λαγκάρντ διαμήνυσε στον Β. Σόιμπλε ότι το Ταμείο της έχει την πρόθεση να παραμείνει στο ελληνικό πρόγραμμα, αλλά αυτό αποτελεί μια τακτική εκτόνωση σε μια υπόθεση που έχει διαρκή, στρατηγική κλιμάκωση - και ο παράγοντας που οξύνει τις αντιθέσεις και ναρκοθετεί κάθε προσπάθεια εξεύρεσης ικανοποιητικής λύσης έχει ονοματεπώνυμο: Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

Αυτός ο άνθρωπος φαίνεται να χρησιμοποιεί ένα πολιτικό και «τεχνοκρατικό» περιτύλιγμα, μέσα στο οποίο κρύβει την προσωπική εμμονή του με την Ελλάδα. Ενώ στις άλλες χώρες που αντιμετώπισαν προβλήματα (Ισπανία, Πορτογαλία, Γαλλία κ.ά.) δεν έδειξε ιδιαίτερη επιθετικότητα και δεν χρησιμοποίησε οξείς τόνους, στην ελληνική περίπτωση εξάντλησε όλα τα όρια παρέμβασης που είχε, σε βάρος μας!

Φυσικά, το ελληνικό πρόβλημα, εφόσον δεν επιλύεται, διαχέεται στο σύνολο της ευρωζώνης. Η εμπάθεια του κ. Σόιμπλε φαίνεται ότι θα κοστίσει και στους Γερμανούς φορολογουμένους.

Και αν δεν του αρκεί η ελληνική άποψη για αυτό, ας δώσει προσοχή σε όσα λέει ο κ. Ντόναλντ Τραμπ για την εκγερμανισμένη Ευρωπαϊκή Ενωση...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Μετά την εκλογική νίκη του Ν. Τραμπ στις ΗΠΑ και τον νέο άνεμο που άρχισε να πνέει εκεί αλλά και παντού, γράφονται και λέγονται πάρα πολλά. Αγανακτώ όμως ν' ακούω και να διαβάζω για “νέες προσδέσεις” και "άνευ όρων". Μήπως αυτοί που επεδίωκαν τη γερμανική ομπρέλα προστασίας που πάνω έγραφε "Πάρτα Όλα", τώρα επιδιώκουν την ομπρέλα των ΗΠΑ με ένα αντίστοιχο "Πάρτα Όλα";
Μήπως τα τρωκτικά της Ελλάδος “μυρίζονται” ότι με το νέο ισχυρό άνεμο, το γερμανικό πλοίο θ' αρχίσει να μπατέρνει και θέλουν να μεταπηδήσουν σε άλλο ασφαλέστερο, γρήγορα και “άνευ όρων”; Λέω μήπως; Και την απάντηση θα τη δίνει το πώς θα τίθεται το θέμα. Με δουλικό σκύψιμο ή με όρθωση εθνικού “αναστήματος” που απαιτεί σεβασμό, αλλά και ικανοποίηση εθνικών αιτημάτων;

Έχει εμφανιστεί ένα θέμα ζωής ή θανάτου μας με την Τουρκία. Ναι, ένα αντίστροφο 1821. Και πουθενά δεν διάβασα ή άκουσα κάποιον να πει: "Θα βάλουμε το θέμα στο τραπέζι των μεγάλων και αυτοί που θα μας προσφέρουν εγγυημένη προστασία και άμεση παροχή σύγχρονων αμυντικών συστημάτων με καλούς όρους και περίοδο χάριτος, με αυτούς θα δώσουμε χέρια φιλίας και συνεργασίας". Είμαστε στο ΝΑΤΟ ή είμαστε ευρωπαϊκό έδαφος θα πουν μερικοί. Αστείες και επικίνδυνες αιτιάσεις.

Πρόσεχε Έλληνα, (κι εγώ το ίδιο ως Έλληνίδα), μας ζώνουν κίνδυνοι από παντού που μπορεί να φουντώσουν όλοι μαζί. Μπορεί να έπαψες να αγαπάς την πατρίδα σου, όμως έπαψες να αγαπάς και τα παιδιά σου, την οικογένειά σου, την ίδια σου τη ζωή; Πώς σκέφτεσαι να τα προστατέψεις; Με το τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης ή με την ψήφο σου σε άπαντες τους δωσίλογους, χωρίς να εξαιρείται κανείς;
Αν κάποιο κόμμα είχε τσίπα θα είχε εγκαταλείψει τη Βουλή όταν έφτασαν για συζήτηση, όχι ψήφιση αλλά συζήτηση, τα πρώτα ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΩΛΗΤΗΡΙΑ της Ελλάδος, καταγγέλλοντας στο λαό το αντισυνταγματικό πραξικόπημα πώλησης της Ελλάδος και των κατοίκων της μαζί. Και με την αποχώρησή τους ασφαλώς η Βουλή θα διαλυόταν.
Μόνον τότε δε θα ήταν δωσίλογο το κάθε κόμμα.

Για παράδειγμα, όταν μπήκαν στην Ελλάδα οι Γερμανοί, αν λειτουργούσε η Βουλή και τα κόμματα έμεναν εκεί, λέγοντας: “μένουμε εδώ στη Βουλή, αλλά δε θα ψηφίζουμε τα νομοσχέδια που θα μας φέρνει η δωσίλογη κυβέρνηση”, τότε δε θα ήσαν και αυτά αυτομάτως δωσίλογα; Το ίδιο συμβαίνει και με την τωρινή κατοχή της χώρας.

Πρόσεχε τουλάχιστον από εδώ και πέρα Έλληνα, γιατί οι πάσης φύσεως δωσίλογοι μια ισχυρή ομπρέλα προστασίας για τους ίδιους αναζητάνε πάντα και ας πουλιέται και ας καίγεται όλη η Ελλάδα και συ μαζί. Κάνε κάτι πριν αφανίσουν και σένα και τα παιδιά σου, που ίσως τα στείλουν ως πρόβατα επί σφαγήν, χωρίς επαρκή εκπαίδευση, χωρίς σύγχρονα όπλα, ξυπόλητα (ούτε άρβυλα δεν θα έχουν αν κηρύξουν γενική επιστράτευση!) προς το βέβαιο θάνατο, αλλά και τη συνεπαγόμενη ήττα.

Πρέπει οπωσδήποτε να βρούμε όλοι μαζί τρόπους αποτελεσματικής δράσης για να κάνουμε και πάλι την Ελλάδα ελεύθερη και ευημερούσα. Το διεθνές τοπίο είναι πολύ ρευστό και οι παγκοσμιοποιητές παραζαλισμένοι από την ήττα τους. Αν, όταν “άγγελος Κυρίου” ταράζει τα νερά της Οικουμένης, εμείς δεν αδράξουμε την ευκαιρία να “ιαθούμε”, πότε θα το κάνουμε; Μάλλον ποτέ!

Όμως δεν το πιστεύω ότι γίναμε τόσο απόλυτα αυτοκαταστροφικοί. Πιστεύω ότι θ' ανοίξουμε πανιά, ώστε το καραβάκι “ Ελλάδα” να συνεχίσει απρόσκοπτα, παρά τις φουρτούνες, το αιώνιο ταξίδι του προς το ΦΩΣ.

Κατερίνα Χατζηθεοδώρου



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Σε μια «εμπρηστική» ενέργεια, με στόχο την τρομοκράτηση του ελληνικού πληθυσμού της Βόρειας Ηπείρου, προχώρησε το απόγευμα της Πέμπτης μία «δράκα» ακραίων Αλβανών εθνικιστών στη Δρόπολη.

Μέλη του εθνικιστικού κόμματος Κίνημα για Ενωμένη Αλβανία του Ταχίρ Βελίου κατέβασαν την ελληνική σημαία, που κυμάτιζε δίπλα σε παρεκκλήσι της περιοχής (όπου είναι έντονη η παρουσία της ελληνικής μειονότητας), και στη συνέχεια την έσκισαν. Δεν δίστασαν, μάλιστα, να ανεβάσουν το υλικό με τα «κατορθώματά» τους στην ιστοσελίδα τους, συνοδευόμενο από κείμενο, που φέρει την υπογραφή του προέδρου του κόμματος.

Στο άνευ προηγουμένου ανθελληνικό παραλήρημά του, ο Βελίου αναφέρει ότι έδωσε εντολή να απομακρυνθεί η σημαία από τη Δρόπολη, επειδή η Ελλάδα δεν σέβεται τα δικαιώματα των Τσάμηδων (!)

«Εφόσον οι αυτόχθονες Αλβανοί στην Τσαμουριά δεν έχουν δικαίωμα να διδαχθούν και να μιλάνε τη μητρική τους γλώσσα (...), όταν στην Τσαμουριά δεν βρίσκεις ούτε μία ταμπέλα γραμμένη στα αλβανικά, για να μη μιλήσουμε για αλβανική σημαία, είναι απαράδεκτο η ελληνική σημαία να κυματίζει στα όρια της αλβανικής δημοκρατίας» σημειώνει, μεταξύ άλλων, ο Αλβανός εθνικιστής.

Σημειώνεται ότι ο Ταχίρ Βελίου, που έχει χαρακτηριστεί από τις ελληνικές Αρχές «persona non grata», επιχείρησε τον περασμένο Αύγουστο να έρθει στη χώρα μας για να παρουσιάσει στα Γιάννενα βιβλίο του για τη «Μεγάλη Αλβανία».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κωνσταντίνος Δομδούζης

Παρατηρώντας τις ελληνοτουρκικές σχέσεις εδώ και χρόνια, είναι καλό να αποσαφηνιστούν ωμά κάποιες αλήθειες. Δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ ελληνο-τουρκική φιλία που να στηρίζεται στην ουσιαστική αλληλεγγύη και αλληλοκατανόηση. Προσωπικά, δεν πιστεύω ότι υπάρχει καν τυπική φιλία. Αυτό όχι γιατί δεν το θέλει η Ελλάδα αλλά γιατί δεν το θέλει η όμορη χώρα. Συγκεκριμένα δεν το θέλουν οι ηγεσίες της, είτε αυτές είναι κεμαλικές είτε ισλαμικές.

Υπάρχει μια ψυχοπαθητική μανία απέναντι στην Ελλάδα από τις ηγεσίες της γείτονoς που βλέπουν τη χώρα μας σαν αντικείμενο εκτόνωσης της ματαιοδοξίας και απληστίας τους. Κοινή συνισταμένη των δυο διαφορετικών χαρακτήρων των ηγεσιών της Τουρκίας είναι η πίστη στη δημιουργία μιας μεγάλης Τουρκίας με κάθε κόστος και τίμημα και στο πλαίσιο αυτό, στόχος είναι ο ακρωτηριασμός της Ελλάδας ή τουλάχιστον η μετατροπή της σε δορυφόρο της μεγάλης Τουρκίας.

Δυστυχώς αυτή η διάθεση δεν χαρακτηρίζει μόνο τις τουρκικές ηγεσίες αλλά και τον τουρκικό λαό. Ένας λαός που έχει γαλουχηθεί με την εικόνα του γραμματοσήμου με τον Τούρκου στρατιώτη να πατάει με την μπότα του την Κύπρο. Κυπριακό, κρίση του 1987, Ίμια, τουρκικό προξενείο Κομοτηνής, ΑΟΖ, Αγαθονήσι, Φαρμακονήσι, Γαύδος, σχέδια «Βαριοπούλα» και Suga, παραβιάσεις ΕΕΧ, casus belli, πρόκληση πυρκαγιών στο ελληνικό έδαφος, αποστολές SAR, φωτογραφήσεις ελληνικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων στα νησιά από Τούρκους (ή πληρωμένους από την Τουρκία) πράκτορες είναι από το πιο γνωστά περιστατικά στη σύγχρονη ελληνική ιστορία και μάλλον η λίστα θα εμπλουτιστεί κι άλλο. Το stealth μαχητικό F-35 είναι έτοιμο να ενσωματωθεί την Τουρκική Πολεμική Αεροπορία ενώ η υπερσύγχρονη κορβέτα TCG Heybeliada πλέει μεταξύ Νάξου και Πάρου.

Σε μια φυσιολογική περίοδο κατά την οποία η Ελλάδα θα ήταν απαλλαγμένη από την αποπνικτική διαφθορά και την ασυνειδησία και με ουσιαστικές οικονομικές βάσεις, η ίδια η χώρα θα οδηγούσε την Τουρκία σε μια κούρσα εξοπλισμών και μέσω αυτών θα την έφθειρε. Αυτό θα ήταν το φυσιολογικό και το ιδανικό.

Δυστυχώς αυτό δε συμβαίνει οπότε στο τραπέζι πρέπει να πέσουν άλλες λύσεις. Ίσως μια από αυτές θα ήταν η ανάλυση της ιδιομορφίας της κόντρας μεταξύ των ισλαμιστών και κεμαλιστών ή με τη μορφή που έχει πάρει τώρα, μεταξύ Ερντογάν και εσωτερικών εχθρών του (όποιοι κι αν είναι αυτοί).

Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου ανέδειξε αυτή την πολυετή κόντρα και ίσως να αποτελεί για την Ελλάδα μια χρυσή ευκαιρία για να νεκρώσει την τουρκική απειλή. Ο Ερντογάν γνωρίζει ότι μια πιθανή πολεμική αναμέτρηση με την Ελλάδα θα είναι δύσκολη δεδομένου ότι πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός με τις κινήσεις του στο εσωτερικό της χώρας του. Η πρόσφατη εισβολή του τουρκικού στρατού στη Συρία είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή πολλών τουρκικών αρμάτων μάχης. Πρέπει λοιπόν να βρεθούν τρόποι ώστε η Τουρκία να αποδυναμωθεί εκ των έσω. Η Τουρκία μοιάζει με μεθυσμένο που τρεκλίζει από το ένα άκρο (κεμαλισμός) στο άλλο (ισλαμισμός). Το θέμα είναι να οδηγήσουμε τον μεθυσμένο στην πόρτα της εξόδου ή καλύτερα στο χείλος του γκρεμού.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Αλέξης Ζακυνθινός

Ο πρόεδρος Trump εξελέγη με την πρόθεση να κηρύξει τον πόλεμο στο καταστημένο της χώρας του – έχοντας απέναντι του το 50% των Αμερικανών, ιδιαίτερα των ισχυρών της πολιτικής, των ΜΜΕ και της Wall Street. Απέναντι του είναι επίσης το σύνολο των δυτικών ελίτ, μεταξύ των οποίων η Γερμανία και η Κομισιόν, εκτός του Καναδά, του Μεξικού κοκ. – οπότε εύλογα λέγεται ότι, θα ήταν πιο εύκολο να είχε κηρύξει τον πόλεμο στην Κίνα και στη Ρωσία.

Με κριτήριο τώρα τόσο τις προεκλογικές του δηλώσεις, όσο και τις πρώτες ενέργειες του, όπως η κατάργηση της συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου με τις ασιατικές χώρες (TPP), ενώ θα ακολουθήσει η NAFTA της Βορείου Αμερικής, θα γκρεμίσει από τα θεμέλια το υφιστάμενο σύστημα – ενώ οι αμφιβολίες δεν αφορούν το γκρέμισμα του, αλλά την ανοικοδόμηση του επάνω σε νέες βάσεις, η οποία αποτελεί Ηράκλειο έργο.

Περαιτέρω, οι διεθνείς σχέσεις δεν είναι ασφαλώς συνώνυμες με τη γεωπολιτική – αφού οι μεν πρώτες εμπερικλείουν τη συμπεριφορά των κρατών μεταξύ τους, ενώ η δεύτερη αφορά τις διεθνείς σχέσεις που βασίζονται στην αλληλεπίδραση ανάμεσα στη γεωγραφία και στην εξουσία. Ακόμη περισσότερο, η γεωπολιτική μας βοηθάει να κατανοήσουμε τις δυνάμεις που θα διαμορφώσουν τη διεθνή πολιτική, καθώς επίσης τους τρόπους που θα το κάνουν – εκτός του ότι προσφέρει τη δυνατότητα προσδιορισμού του τι είναι σημαντικό και τι όχι.

Στα πλαίσια αυτά, είναι ενδιαφέροντες οι τέσσερις χάρτες που ακολουθούν, μέσω των οποίων γίνεται προσπάθεια να ερευνηθούν οι σημαντικότερες γεωπολιτικές εξελίξεις του 2017, σε τέσσερις «περιοχές» του πλανήτη.

Χάρτης Ι: Η οικονομική αδυναμία της Ρωσίας


Ο χάρτης απεικονίζει τρεις βασικές πτυχές της Ρωσίας (ανάλυση), οι οποίες είναι απαραίτητες για την κατανόηση της χώρας το 2017. Πρώτη είναι το γεγονός ότι, η Ρωσία είναι μία ομοσπονδία κρατών που έχει μεν μία ισχυρή εθνική κουλτούρα, αλλά διακρίνεται ταυτόχρονα από μία απίστευτα μεγάλη ποικιλία πολιτικών οντοτήτων – οι οποίες απαιτούν μία ισχυρή κεντρική κυβέρνηση. Όπως φαίνεται από το χάρτη, υπάρχουν 87 διαφορετικές περιοχές εάν συμπεριλάβει κανείς την Κριμαία και τη Σεβαστούπολη – οι οποίες δεν έχουν το ίδιο καθεστώς, αφού μερικές είναι απλά περιοχές, άλλες αυτόνομες περιφέρειες, πόλεις και δημοκρατίες.

Η δεύτερη πτυχή είναι το ότι, υπάρχει μία μεγάλη οικονομική πολυμορφία στην τεράστια ρωσική ομοσπονδία – όπου άλλες περιοχές έχουν δημοσιονομικά πλεονάσματα και άλλες ελλείμματα. Τα μεγαλύτερα πλεονάσματα τα έχουν η Μόσχα και η Σαχαλίνη – ενώ 52 περιφέρειες ή το 60% των περιφερειακών προϋπολογισμών της Ρωσίας είναι στο κόκκινο (ελλειμματικοί). Η κεντρική περιφέρεια, στην οποία υπάγεται η Μόσχα, παράγει το 20% περίπου του ρωσικού ΑΕΠ – ενώ η Σαχαλίνη, καθώς επίσης ορισμένες άλλες περιοχές προικισμένες με πετρέλαιο, είναι αντίστοιχα πλούσιες.

Η τρίτη πτυχή προκύπτει από το συνδυασμό των δύο προηγουμένων – σύμφωνα με την οποία η Ρωσία είναι τεράστια, ενώ ένα μεγάλο μέρος της ευρίσκεται σε πολύ δύσκολη οικονομική θέση. Έτσι, ακόμη και αν η τιμή του πετρελαίου παραμείνει στα 55 $ για ολόκληρο το 2017, δεν θα είναι αρκετή για να επιλύσει τα προβλήματα της χώρας – ενώ ο πρόεδρος Putin κυβερνάει αυταρχικά, επειδή δεν γίνεται διαφορετικά, λόγω του ότι αφενός μεν η Ρωσία είναι μία δυσκίνητη χώρα, αφετέρου χρειάζεται μεγάλη πολιτική δύναμη για να εξασφαλίσει την αναδιανομή του πλούτου, χωρίς την οποία η ύπαιθρος θα εξεγερθεί και θα τον ανατρέψει.

Χάρτης ΙΙ: Η Κίνα από την πλευρά του Ειρηνικού


Οι κινήσεις της κυβέρνησης στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας είναι πολύ σημαντικές – ενώ θεωρείται πως η κινεζική επιθετικότητα αποτελεί μεγάλο κίνδυνο για την παγκόσμια τάξη πραγμάτων που έχει δημιουργηθεί μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πρόσβαση της Κίνας τώρα στον Ειρηνικό περιορίζεται από δύο εμπόδια:

Το πρώτο είναι μία μικρή αλυσίδα νησιών στα νότια και ανατολικά της Θάλασσας της Κίνας – τα οποία θέλει λογικά να ελέγξει, επειδή διαφορετικά θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν εναντίον της σε μία στρατιωτική σύγκρουση.

Το δεύτερο είναι η περικύκλωση της από τους συμμάχους των Η.Π.Α. – μερικοί εκ των οποίων, όπως η Ιαπωνία (λιγότερο η Νότια Κορέα και η Ταιβάν), έχουν πολύ σημαντικές στρατιωτικές δυνάμεις. Όσοι δεν έχουν, όπως οι Φιλιππίνες, διαθέτουν εγγυήσεις των Η.Π.Α., όσον αφορά την ασφάλεια τους – οπότε η Κίνα έχει σημαντικά μειονεκτήματα στα θαλάσσια ύδατα, ανοιχτά των ακτών της.

Το πλέον κρίσιμο σημείο όμως δεν φαίνεται στο χάρτη, ενώ δεν είναι άλλο από το ότι, το αμερικανικό ναυτικό υπερτερεί του κινεζικού από κάθε πλευρά – παρά τις προσπάθειες της Κίνας να αυξήσει τις δυνατότητες της. Ως εκ τούτου, η βασική πρόθεση της Κίνας είναι να αλλάξουν πλευρά οι σύμμαχοι των Η.Π.Α. – μεταξύ άλλων μέσω της οικονομικής τους εξάρτησης από την ίδια. Ακριβώς για το λόγο αυτό έχει περιορίσει σημαντικά τα πλεονάσματα της τα τελευταία χρόνια, αυξάνοντας τις εισαγωγές από τα γειτονικά της κράτη.

Χάρτης ΙΙΙ: Η επαναχάραξη της Μέσης Ανατολής


Όλοι γνωρίζουν πως τα κράτη στην περιοχή δημιουργήθηκαν μετά τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο από τις αποικιοκρατικές δυνάμεις, όπως η Μ. Βρετανία και η Γαλλία – ενώ οι εξεγέρσεις τα τελευταία χρόνια έχουν καταστήσει τα σύνορα άνευ αντικειμένου. Εν προκειμένω, ο χάρτης ΙΙΙ έχει καταρτισθεί με βάση το ποιός ελέγχει σήμερα ποιό έδαφος – όπου ουσιαστικά η Συρία, το Ιράκ, η Υεμένη και η Λιβύη δεν υπάρχουν πια.

Άλλα σύνορα, όπως του Λιβάνου και του Ισραήλ, παρουσιάζονται με βάση την πραγματική δυναμική της εξουσίας που ασκείται – ενώ δεν υπάρχουν αλλαγές στα σύνορα των τριών μεγάλων δυνάμεων της περιοχής, όπως είναι η Τουρκία, το Ιράν και η Σαουδική Αραβία, με την Αίγυπτο να μη θεωρείται μεγάλη δύναμη, παρά το ότι είναι σημαντική, διαθέτοντας την πιο συνεκτική εθνική κουλτούρα στον Αραβικό κόσμο.

Χάρτης IV: Το μέλλον της Ευρώπης


Εδώ δεν πρόκειται για τον καθορισμό νέων συνόρων, αλλά για τις περιοχές της ηπείρου μας με ισχυρές εθνικιστικές τάσεις – ενώ οι περιοχές με πλάγιους χαρακτήρες είναι αυτές που απαιτούν αυξημένη αυτονομία, αλλά όχι ανεξαρτησία. Εν προκειμένω, το θέμα δεν είναι το μέγεθος των αποσχιστικών κινημάτων, αλλά το ότι σε όλες αυτές της περιοχές υπάρχει κάποιος βαθμός εθνικής συνείδησης που δεν ταιριάζει με τα σύνορα τους.

Ολοκληρώνοντας, είναι πλέον σαφές πως η ΕΕ είναι μία ελαττωματική κατασκευή, τα μέλη της οποίας αδυνατούν να συμφωνήσουν όσον αφορά βασικά ζητήματα, όπως το μεταναστευτικό – με αποτέλεσμα να κάνει το καθένα ότι θέλει. Εκτός αυτού, η έξοδος της Βρετανίας κλόνισε τα θεμέλια της – ενώ οι επερχόμενες εκλογές στην Ολλανδία, στη Γαλλία, στην Ιταλία και στη Γερμανία θα δημιουργήσουν ακόμη περισσότερα ρήγματα, ειδικά όσον αφορά την Ευρωζώνη.

Επιμύθιο

Οι παραπάνω χάρτες δεν φιλοδοξούν να προβλέψουν το μέλλον – αποσκοπώντας μόνο στο να διευκολύνουν τον τρόπο σκέψης, όσον αφορά τις γεωπολιτικές δυνάμεις που θα διαμορφώσουν τον πλανήτη, με αφετηρία το 2017. Από την πλευρά αυτή και μόνο είναι χρήσιμοι – ενώ επιβεβαιώνουν ασφαλώς το ότι, βιώνουμε πράγματι μία αλλαγή παραδείγματος, με πολλές και σημαντικές συνέπειες.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Απόστολος Αποστολόπουλος

Η Αριστερά δεν αναρωτιέται πια για την τύχη «του κόσμου που δεν υπάρχει», των φτωχών και κατατρεγμένων, των πληβείων.

Kι αν το κάνει, όποτε το θυμηθεί, είναι μια ακόμα κουβέντα μέσα σε πολλές, πίνοντας τσάϊ, μιλώντας για ποδόσφαιρο, τον ΕΝΦΙΑ, τον καιρό.

Αλλά επειδή αυτός ο κόσμος είναι εδώ, εντελώς υπαρκτός, ξεσηκωμένος ή σιωπηλός, η Αριστερά, είτε τον αγνοεί είτε δεν τον αγνοεί αλλά δεν ξέρει τι να του πει, αυτή η Αριστερά πάει κατά διαβόλου. Τον αγνοεί αυτή την αγνοεί κι αυτός.

Συχνά η Αριστερά τον πολεμάει κιόλας αυτόν τον κόσμο (θυμηθείτε τους Αγανακτισμένους), θα την πολεμήσει κι αυτός, δεν θα είναι δυο ξένοι στην ίδια πόλη, θα είναι δυο αντίπαλοι.

Δεν χρειάζεται παραπάνω ανάλυση για τους λόγους που η Αριστερά έχει πάρει την κατηφόρα τη μεγάλη, όπως λέει το τραγούδι.


Το αποκορύφωμα είναι πως αφού στερούν το ψωμί από τον κόσμο θέλουν, με τα Μνημόνια, να του στερήσουν και το μόνο «σπίτι» που του απόμεινε, την πατρίδα του, εν ονόματι του πολυπολιτισμού.

Τον κατηγορούν, κάποιοι σαν τον Φίλη και την κ. Σία, ότι είναι εγωιστής, δεν αγαπά τον πλησίον του, είναι εθνικιστής, λαϊκιστής και τέλος δεν έχει, κοπιάροντας τα Δυτικά ΜΜΕ, δούλοι και στη φαντασία.

Ο λόγος που η λεγόμενη ακροδεξιά δεν έχει καβαλήσει ακόμα την κατάσταση δεν είναι η κριτική της αριστεράς.

Η Αριστερά στην Ευρώπη δεν έχει πια το κύρος και την απήχηση να κάτσει κάποιον στο σκαμνί.

Ο λόγος είναι, είπαμε, ότι ο κόσμος δεν προσβλέπει πλέον στην Αριστερά αλλά ελπίζει ακόμα ότι χωρίς μεγάλες φουρτούνες και αναταραχές μπορεί κάτι να αλλάξει, έστω και αν χαθούνε μερικές κατακτήσεις αποκτημένες με κόπους.

Ο κόσμος είναι διατεθειμένος να χάσει κάτι όχι όμως στον αγώνα υπέρ της Παγκοσμιοποίησης αλλά υπέρ της Πατρίδας του.

Π.χ. η Λεπέν το έχει καταλάβει πολύ καλά αυτό και σοβαρή (καθώς προσπαθεί να φαίνεται ότι είναι) λέει ότι θα αποδεχόταν ένα κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα παράλληλα με το εθνικό (το φράγκο) ώστε να μη χάσουν το μπούσουλα ούτε οι αγορές ούτε ο κοσμάκης.

Δεν ξέρω αν είναι λύση αλλά κανείς δεν έπεσε να τη φάει, όπως γίνεται εδώ αν δεν είναι πρόταση υπαγορευμένη από το Βερολίνο και την Ουάσιγκτον.

Η ατέλειωτη λογοδιάρροια, οι κατάρες και η επίκληση κινδύνων από την πραγματική ή υποθετική άνοδο του φασισμού χρησιμεύουν μόνο για να καλύψουν την πλήρη αδυναμία της Αριστεράς αλλά και των άλλων καθεστωτικών δυνάμεων, κοινωνικών και πολιτικών, να ανταποκριθούν στις ανάγκες του κόσμου.

Τον κίνδυνο του εθνικισμού επικαλούνται οι πλανητάρχες της Παγκοσμιοποίησης με κολαούζο την Αριστερά αλα Μπλερ και Σημίτη μαζί με την απανταχού παραδοσιακή Δεξιά, διεφθαρμένη ως το μεδούλι από τη συνεχή άσκηση της Εξουσίας για μισό και πλέον αιώνα.

Η παραδοσιακή Δεξιά κατάφερε να κάνει την παραδοσιακή Αριστερά σαν τα μούτρα της έτσι ώστε το Σύστημα να μη διαθέτει απόθεμα ζωτικής ορμής και ανανέωσης. Επιζεί όπως οι βρικόλακες, κάνει ζόμπι τους υπηκόους του, πίνει το αίμα τους.

Στο γεωπολιτικό πεδίο τα πράγματα επίσης δεν είναι τόσο πολύπλοκα όσο μας λένε συσκοτίζοντας την πραγματικότητα.

Η Δύση είναι σε υποχώρηση αλλά όχι σε κατάρρευση.

Η Δύση έχει ακόμα πολλά αποθέματα και σε Γνώση και σε Πλούτο, πρωτίστως οι ΗΠΑ.

Η Ευρώπη, εντός ή εκτός ΕΕ, συλλογικά ή ατομικά κάθε χώρα, μπορεί πλέον να επωμιστεί μόνο ρόλους δεύτερους και τρίτους, κολαούζου. Αυτή είναι και η πολιτική σημασία του ΒΡΕΧΙΤ.

Η επιλογή, δηλαδή, των Βρετανών να παίξουν ως το τέλος με τις ΗΠΑ, θεωρώντας χαμένη υπόθεση το Βερολίνο και τους υποτακτικούς του -ωστόσο ένα τμήμα του Βρετανικού κατεστημένου ήταν ανέκαθεν γερμανόφιλο, πράγμα που ίσως εξηγεί εν μέρει τους δισταγμούς και καθυστερήσεις του ΒΡΕΧΙΤ.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ αυτά μοιάζουν ψιλά γράμματα, δεν υπάρχει Παιδεία για την κατανόησή τους.

Οι ΗΠΑ, όπως κάθε ηγεμονική Δύναμη, δεν μπορεί να αφήσει κανένα να αμφισβητήσει την κυρίαρχη θέση τους.

Οι ΗΠΑ θα πατήσουν χάμω τη Γερμανία, όπως και στο παρελθόν.

Μπορούν να το κάνουν επειδή παραμένουν πιο ισχυρές.

Σκοπός του ΝΑΤΟ, δηλαδή των ΗΠΑ, είναι, επαναλαμβάνω, να μείνει η Ρωσία εκτός (Δυτικής Ευρώπης), οι ΗΠΑ να είναι εντός και η Γερμανία πατημένη χάμω-δήλωση του λόρδου Ισμέι, πρώτου Γραμματέα του ΝΑΤΟ.

Στην Ελλάδα κανείς δεν ξέρει αλλά και στην Ευρώπη κανείς δεν είναι διατεθειμένος να αναλύσει σοβαρά την πιθανή μελλοντική πολιτική του Τραμπ, μάλλον επειδή τα ιερατεία εκτιμούν ότι θα είναι αφροσύνη να εκτεθούν πρόωρα.

Όσοι ξέρουν δεν μιλούν, οι υπόλοιποι φλυαρούν ασκόπως ή παραπλανούν.

Η μάχη για την Εξουσία μόλις άρχισε στις ΗΠΑ και όλα είναι πιθανά, να νικήσει η «ομάδα Κλίντον»(με όποιο πρόσφορο τρόπο) ή να ηττηθεί παταγωδώς.

Και στις δυο περιπτώσεις θα «χυθεί αίμα» συμβολικά ή πραγματικά άσχετα με το αν ο κόσμος το πάρει είδηση.

Για πρώτη φορά η μάχη έχει μεταφερθεί στην καρδιά, στη Μητρόπολη του Δυτικού Κόσμου με την ενεργό συμμετοχή ευρύτατων μαζών, δεν είναι σύγκρουση ελίτ με τον κόσμο στην άκρη, αμέτοχο.

Ο αδιάφορος πολίτης ήταν ονείρωξη των μικρονοϊκών και των αθεράπευτα αλαζονικών.

Οι απαισιόδοξοι θα πουν ότι η βλακεία έχει αποδειχθεί ανίκητη.
Ας ελπίζουμε ότι εκτός από απαισιόδοξοι δεν είναι και ρεαλιστές.

Πηγή Tribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Όλες οι εξουσίες στα χέρια του σουλτάνου Ερντογάν και με τον νόμο…

Το κοινοβούλιο της Τουρκίας ενέκρινε σήμερα τα ξημερώματα κατ΄ άρθρο το νομοσχέδιο συνταγματικής μεταρρύθμισης που προβλέπει την ενίσχυση των εξουσιών του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Με αυτό τον τρόπο άνοιξε ο δρόμος για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος την άνοιξη για την υιοθέτηση του νέου συντάγματος.
Ποιά είναι όμως τα βασικά σημεία της συνταγματικής μεταρρύθμισης;

Ενισχυμένες εξουσίες του προέδρου

Το νομοσχέδιο προβλέπει την πλήρη μεταβίβαση της εκτελεστικής εξουσίας στον πρόεδρο Ερντογάν, ο οποίος θα ορίζει πλέον και τους υπουργούς της κυβέρνησης. Επίσης θα διορίζει έναν ή δύο αντιπροέδρους της κυβέρνησης, ενώ πλέον δεν θα υπάρχει πρωθυπουργός.

Το ισχύον Σύνταγμα, το οποίο υιοθετήθηκε το 1982 μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1980, διασφαλίζει την ελευθερία των δικαστηρίων απέναντι σε κάθε «όργανο, αρχή, πρόσωπο ή υπηρεσία». Όμως βάσει της συνταγματικής αναθεώρησης που εγκρίθηκε, ο πρόεδρος έχει την εξουσία να επεμβαίνει άμεσα στον δικαστικό τομέα.

Ο Ερντογάν κατηγορεί τις δικαστικές αρχές ότι χειραγωγούνται από τον αυτοεξόριστο στις ΗΠΑ πρώην ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν, τον οποίο η Άγκυρα θεωρεί υπεύθυνο για την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος τον Ιούλιο.

Πλέον ο πρόεδρος και το κοινοβούλιο θα επιλέγουν από κοινού τέσσερα μέλη του Ανώτατου Συμβουλίου Δικαστών και Εισαγγελέων, το οποίο έχει την αρμοδιότητα να διορίζει και να αποπέμπει τους δικαστικούς υπαλλήλους. Το τουρκικό κοινοβούλιο θα επιλέγει μόνο του επτά μέλη.

Τα στρατιωτικά δικαστήρια, τα οποία έχουν καταδικάσει στο παρελθόν στην εσχάτη των ποινών πολλούς αξιωματικούς, ακόμη και τον πρώην πρωθυπουργό Αντνάν Μεντερές μετά το πραξικόπημα του 1960, θα καταργηθούν.

Κατάσταση έκτακτης ανάγκης

Βάσει της συνταγματικής μεταρρύθμισης, κατάσταση έκτακτης ανάγκης θα μπορεί να κηρύσσεται σε περίπτωση «εξέγερσης κατά της πατρίδας» ή «βίαιων ενεργειών που θέτουν το έθνος σε κίνδυνο διχασμού», όπως μετέδωσε το πρακτορείο Anadolu.

Ο πρόεδρος θα αποφασίζει αν θα κηρύξει ή όχι κατάσταση έκτακτης ανάγκης, προτού υποβάλει την πρότασή του στο κοινοβούλιο. Αυτό θα αποφασίζει αν θα μειώνει τη διάρκειά της, αν θα την παρατείνει ή αν θα την άρει, διευκρινίζει η ίδια πηγή.

Αρχικά η κατάσταση έκτακτης ανάγκης δεν θα μπορεί να ισχύει για περισσότερους από έξι μήνες και στη συνέχεια θα μπορεί να παρατείνεται για 4 μήνες κάθε φορά.

Το τουρκικό κοινοβούλιο δέχθηκε στις 4 Ιανουαρίου, έπειτα από αίτημα της κυβέρνησης, να παρατείνει κατά τρεις μήνες την κατάσταση έκτακτης ανάγκης που έχει κηρυχθεί στη χώρα μετά την απόπειρα πραξικοπήματος τον Ιούλιο.

Κοινοβούλιο

Ο αριθμός των βουλευτών θα αυξηθεί από 550 σε 600, αντίθετα θα μειωθεί από τα 25 έτη στα 18 η ηλικία στην οποία μπορεί κάποιος να εκλεγεί βουλευτής. Πλέον οι βουλευτικές εκλογές θα διεξάγονται ταυτόχρονα με τις προεδρικές, κάθε πέντε χρόνια, αντί για κάθε τέσσερα που ίσχύει ως τώρα.

Το τουρκικό κοινοβούλιο θα εξακολουθήσει να έχει την εξουσία να καταθέτει, να τροποποιεί ή να ακυρώνει νόμους. Επίσης διατηρεί την εξουσία ελέγχου, με τη δυνατότητα να συντάσσει εκθέσεις για κάποιες υποθέσεις.

Ο κοινοβούλιο θα ελέγχει τις ενέργειες του προέδρου, όμως αυτός θα μπορεί να εκδίδει διατάγματα που θα αφορούν τους τομείς της εκτελεστικής του εξουσίας. Αντίθετα το νομοσχέδιο αναφέρει ρητά ότι ο πρόεδρος δεν θα μπορεί να εκδίδει διατάγματα για θέματα τα οποία ρυθμίζονται ξεκάθαρα από τους νόμους.

Στην περίπτωση που ο πρόεδρος κατηγορηθεί ή θεωρηθεί ύποπτος ότι διέπραξε εγκληματική ενέργεια, το κοινοβούλιο θα μπορεί να ζητεί να διεξαχθεί έρευνα.

Πρόεδρος ως το 2029;

Το προσχέδιο της συνταγματικής μεταρρύθμισης αναφέρει την 3η Νοεμβρίου 2019 ως ημερομηνία για τις επόμενες βουλευτικές και προεδρικές εκλογές.

Για να είναι κανείς υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές θα πρέπει να είναι Τούρκος πολίτης επί τουλάχιστον 40 χρόνια και να έχει κάνει ανώτατες σπουδές. Ο πρόεδρος θα εκλέγεται για μια πενταετή θητεία και θα μπορεί να επανεκλεγεί μία ακόμη φορά μόνο.

Ο Ερντογάν εξελέγη πρόεδρος τον Αύγουστο του 2014 στις πρώτες άμεσες εκλογές προέδρου, αφού διετέλεσε περισσότερα από δέκα χρόνια πρωθυπουργός της Τουρκίας. Αν ο ανώτατος αριθμός θητειών ξεκινήσει να ισχύει από τις εκλογές του 2019, κάτι που ακόμη δεν έχει ξεκαθαριστεί, ο Ερντογάν ενδέχεται να παραμείνει στην εξουσία ως το 2029.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Με αφορμή οδοιπορικό σε χωριά του νομού Ηλείας (Εφύρα, Ροβιάτα, Οινόη), το περιοδικό των Financial Times φιλοξενεί εκτενές άρθρο για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, οκτώ χρόνια μετά το ξέσπασμά της, «ζωγραφίζοντας» την κατάσταση με τα μελανότερα χρώματα και απορώντας πόσα ακόμα μπορούν να αντέξουν οι  Έλληνες.

«Κινδυνεύουμε», λέει στους FT ο Άγγελος Πετρόπουλος, αρτοποιός και δήμαρχος της Εφύρας. «Τα πάντα πάνε χειρότερα. Του χρόνου ακόμα περισσότερο. Οι γέροι θα πεθάνουν. Οι νέοι δεν θα μείνουν. Χρειαζόμαστε βοήθεια».

Αυτή η έκκληση ακούγεται όλο και περισσότερο σε όλη την Ελλάδα, μετά από οκτώ χρόνια οικονομικής καταστροφής, γράφει ο συντάκτης των FT. Σήμερα η χώρα έχει γίνει συνώνυμη των βίαιων οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών επιπτώσεων της κρίσης του 2008. Η οικονομία συρρικνώθηκε κατά σχεδόν ένα τρίτο τα χρόνια που ακολούθησαν και η κυβέρνηση είναι ουσιαστικά χρεοκοπημένη χωρίς εξωτερική βοήθεια: χρωστά περίπου 320 δισ. ευρώ, σχεδόν το διπλάσιο του ΑΕΠ της χώρας.

Οι επιπτώσεις αυτών των οικονομικών δυσκολιών γίνονται τώρα αισθητές σε όλη τη χώρα. Η ανεργία βρίσκεται στο 23%, και το 44% των ατόμων ηλικίας 15-24 ετών είναι άνεργα. Πάνω από το ένα τρίτο των Ελλήνων στερούνται τα βασικά, όπως θέρμανση ή τηλεφωνική σύνδεση.

Το 2015, το 15% του πληθυσμού ζούσε σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, έναντι του 2% το 2009, σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση της διαΝΕΟσις. «Υπάρχουν οικογένειες που δεν έχουν τίποτα να φάνε», λέει στους FT ο κ. Πετρόπουλος.

Όπως αναφέρεται στο άρθρο, το καλοκαίρι του 2015 η Ελλάδα έφτασε στο χείλος της οικονομικής καταστροφής, με την ΕΕ να προειδοποιεί πως αυτό μπορεί να θέσει σε κίνδυνο το μέλλον της Ευρώπης. Μετά από μήνες πολιτικών ακροβασιών από την ελληνική κυβέρνηση και τις ευρωπαϊκές αρχές, η Ελλάδα έλαβε πακέτο 86 δισ. ευρώ, το τρίτο πακέτο διάσωσης μέσα σε πέντε χρόνια.

Δεκαοκτώ μήνες μετά, η ελληνική κρίση έχει εξαφανιστεί από το μυαλό πολλών στην Ευρώπη και έχει αντικατασταθεί από δυσκολίες όπως το Brexit, το κύμα τρομοκρατικών επιθέσεων σε μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις και τις επερχόμενες εκλογές σε χώρες όπως η Γαλλία και η Γερμανία. Όμως στην Ελλάδα η κρίση μαίνεται.

Αν και η χώρα βρίσκεται αναμφίβολα σε καλύτερη κατάσταση οικονομικά απ’ ό,τι ήταν πριν από δύο χρόνια, ωστόσο η κοινωνική κρίση έχει ενταθεί. Ως αντάλλαγμα για τη διάσωση, οι αξιωματούχοι απαίτησαν περισσότερα μέτρα λιτότητας.

Οι δαπάνες στα νοσοκομεία, στα σχολεία και στο δίκτυο κοινωνικής προστασίας έχουν πετσοκοπεί, αφήνοντας όλο και περισσότερους από τους πιο ευάλωτους Έλληνες χωρίς στήριξη.

Οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι μπορεί να χαιρετίζουν τις ενδείξεις ότι η ελληνική οικονομία βελτιώνεται, όμως φαίνεται απίθανο να υπάρξει κάποιο σημαντικό σημείο καμπής. Με πολλούς τρόπους, πρόκειται απλά για μια ανάκαμψη στα χαρτιά, σχολιάζει ο συντάκτης των FT: η φτώχεια αυξάνεται και η ανεργία εξακολουθεί να είναι η υψηλότερη στην Ευρώπη.

Υπενθυμίζει την έκθεση του ΔΝΤ τον περασμένο Σεπτέμβριο, στην οποία το Ταμείο ανέφερε πως η Ελλάδα έχει κάνει τεράστιες θυσίες για να φτάσει εκεί που είναι, όμως τα σημαντικά επιτεύγματα στον εξορθολογισμό του προϋπολογισμού, στη μείωση του ελλείμματος και στη βελτίωση της ευελιξίας στην αγορά εργασίας, είχαν «μεγάλο τίμημα για την κοινωνία και δοκίμασαν τις αντοχές της».

Την ίδια ώρα, αυξάνονται οι αντιδράσεις των δυσαρεστημένων ψηφοφόρων, με το κυβερνών κόμμα να βρίσκεται σε «ελεύθερη πτώση» στις δημοσκοπήσεις.

Οι FT κάνουν λόγο για πολιτική αστάθεια, σημειώνοντας πως το ενδεχόμενο νέων εκλογών ή κατάρρευση των διαπραγματεύσεων για τη μελλοντική οικονομική βοήθεια γίνεται ακόμα πιο πιθανό.

Οι Financial Times κάνουν αναφορά στα ελληνικά χωριά, που σε περιόδους εθνικών δυσκολιών προσέφεραν ένα καταφύγιο, λέγοντας πως σήμερα αντιμετωπίζουν μεγάλες δυσκολίες, αφού ακόμα και μικρές περικοπές στους δημοτικούς προϋπολογισμούς αρκούν για να βάλουν τέλος σε ζωτικής σημασίας υπηρεσίες.

Πολλά σχολεία έχουν κλείσει, δρομολόγια λεωφορείων έχουν καταργηθεί, αναγκάζοντας τα χωριά να εκτελούν τις συγκοινωνίες τους με ταξί.

Οι σαρωτικοί νέοι φόροι έχουν ήδη δημιουργήσει πρόβλημα επιβίωσης των κοινοτήτων. Είναι σύνηθες από μια σύνταξη, που μπορεί να είναι και μόλις των 300 ευρώ μηνιαίως, να στηρίζεται μια ολόκληρη οικογένεια, γράφει ο συντάκτης του άρθρου, τονίζοντας πως οι πιέσεις εντείνονται, λόγω των περικοπών σε συντάξεις και μισθούς και τις αυξήσεις στον ΦΠΑ.

Νέοι άνθρωποι φεύγουν από τα χωριά σε αναζήτηση εργασίας σε μεγαλύτερες πόλεις, μειώνοντας τον αγροτικό πληθυσμό της χώρας κατά 2,5% μέσα σε οκτώ χρόνια, γράφουν οι FT, συμπληρώνοντας πως αυτοί που έμειναν στα χωριά μιλούν για εγκατάλειψη.

«Οι απαιτήσεις της τρόικας δεν έχουν επηρεάσει τους πλούσιους αλλά τους πιο φτωχούς», δηλώνει η Λίτσα Ανδριοπούλου, ιδιοκτήτρια παντοπωλείου της Εφύρας. «Οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν αλλάξει. Ο κόσμος κλείνεται στα σπίτια του. Δεν βγαίνει. Αυτοί που είχαν επιχειρήσεις εδώ τις έκλεισαν».

Η Εκάβη Βαλλερά, γενική διευθύντρια της ανθρωπιστικής ΜΚΟ ΔΕΣΜΟΣ, αναφέρει πως «η κατάσταση επιδεινώνεται». «Αυτό που βλέπουμε είναι πως εκείνο που χρειάζεται περισσότερο τώρα είναι το φαγητό. Αυτό δείχνει πως τα προβλήματα αφορούν στα στοιχειώδη, όχι στην ποιότητα της ζωής».

Όπως τονίζουν οι FT, η φτώχεια της Ελλάδας δεν περιορίζεται στις ιστορικά φτωχότερες αγροτικές περιοχές, καθώς εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων αντιμετωπίζουν δυσκολίες και στις μεγάλες πόλεις.

Στην Αθήνα, άνθρωποι κουλουριάζονται έξω από κοινωνικά ιατρεία, ενώ δεκάδες άστεγοι κοιμούνται στις εισόδους  κτιρίων γύρω από τους μεγαλύτερους δρόμους. Εννέα χιλιάδες άνθρωποι στην Αθήνα (σε πληθυσμό περίπου 665.000 ανθρώπων) είναι άστεγοι και το 71% εξ αυτών άρχισε να κοιμάται στους δρόμους τα τελευταία πέντε χρόνια, σύμφωνα με έρευνα που διενεργήθηκε με τη στήριξη του δημάρχου Αθηναίων. Ναρκομανείς και πόρνες βρίσκονται λίγα μέτρα από ξενοδοχεία στα οποία τουρίστες πληρώνουν 200 ευρώ το βράδυ για ένα δωμάτιο με θέα την Ακρόπολη.

Το πρόβλημα της Ελλάδας εντείνεται και από την προσφυγική κρίση, τονίζουν οι FT, καθώς περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι έχουν φτάσει στην Ελλάδα τα τελευταία δύο χρόνια, δυσκολεύοντας ακόμα περισσότερο την κατάσταση στις παροχές του δημόσιου τομέα.

Πέραν του κόστους της διαχείρισης των προσφύγων/μεταναστών, η Αθήνα φοβάται πως η μαζική έλευση μεταναστών θα πλήξει τον κρίσιμης σημασίας τουριστικό τομέα της χώρας, αν και μέχρι στιγμής οι φόβοι αυτοί δεν επιβεβαιώνονται.

 Πάντως, δεν έχουν «αφεθεί» όλοι στη μοίρα. «Ναι, η κυβέρνηση δυσκολεύει όλο και περισσότερο τον κόσμο να βγάλει τα προς το ζειν, να έχει ένα κτήμα, να έχει μια επιχείρηση. Όμως πρέπει να προσπαθήσουμε. Δεν μπορούμε απλά να καθόμαστε και να περιμένουμε να έρθουν να μας σκοτώσουν», σχολιάζει ο Γιάννης Ρέτσης, από τη Ροβιάτα. «Πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι. Αν είσαι στη θάλασσα, μέσα στα κύματα, πρέπει πάντα να λες ότι σύντομα θα δεις στεριά».

Financial Times
Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Τόσες και τόσες γενιές νέων ανθρώπων πορεύτηκαν χρόνια τώρα με το όραμα της αριστεράς των νεανικών τους χρόνων… Καθώς το αίμα του κάθε νέου βράζει και η ιδιοσυγκρασία του – μαζί με την μόδα – είναι πάντα απέναντι στο κατεστημένο, ζούσε στη ρομαντζάδα του θεωρητικού ξεσηκώματος και της μικρής επανάστασης λίγο πέρα από τον καναπέ των γονιών του… Κάτι ήταν και αυτό… Τα αριστερά στέκια και τα περίχωρα των πανεπιστημίων ήταν γεμάτα από ατελείωτες συζητήσεις επαναστατικού περιεχομένου, μεσούσης βέβαια και της ευημερίας της εποχής… Ο Τσε ήταν πάντα εκεί και μονοπωλούσε τα όνειρα τους… Ωστόσο…

Οι καιροί άλλαξαν κόντρα στη μοίρα που επιφύλαξε το μέλλον… Οι πολιτικές ανά τον κόσμο αλλοιώθηκαν κάτω από άλλου είδους επαναστάσεις που ο Τσε ούτε στον ύπνο του δεν θα μπορούσε να ονειρευτεί… Η παγκοσμιοποίηση και το ιντερνέτ μέσα σε λίγα χρόνια άλλαξαν συθέμελα τον κόσμο, τις αξίες του, και φυσικά άλλαξαν και την δική μας ψωροκώσταινα… Και μέσα σε αυτά μας προέκυψε o ΣΥΡΙΖΑ στο κεφάλι της διακυβέρνησης της… Ένα κόμμα αριστερό μεν ανύπαρκτο δε για πολλά χρόνια, βρέθηκε να κυβερνά την Ελλάδα μετουσιώνοντας τα τότε επαναστατικά όνειρα δεκάδων νέων ανθρώπων σε μία απίστευτη πραγματικότητα… Οι επίγονοι του Τσε μέσα σε ελάχιστο χρόνο μετατράπηκαν σε γιουσουφάκια της Μέρκελ και του Σόϊμπλε των οποίων έσπευσαν – ίσως και με χαρά – να πραγματοποιήσουν ακόμη και τα πιο ακραία κελεύσματα τους… Ανερυθρίαστοι αριστεροί τύποι που χρόνια τώρα από την γραφική οπισθοφυλακή του 2,5% μας πιπίλιζαν το μυαλό αρνούμενοι κάθε αναπτυξιακή πρόοδο και βάζοντας φρένο με μία τυφλή αντίδραση επί παντός επιστητού, έγιναν υπηρέτες της γερμανικής κυριαρχίας που μαστίζει σήμερα την Ευρώπη… Η συνεννόηση των κρατών και η αλληλεγγύη των λαών ποδοπατήθηκαν από την χώρα αυτή με τους εγχώριους επαναστάτες του ΣΥΡΙΖΑ να νιώθουν μέχρι και υπερηφάνεια συνεργαζόμενοι πειθήνια μαζί τους… Ηχούν ακόμα στα αυτιά μου οι ανοησίες του γυαλομπούκαλου αριστερού της πρώτης φάσης ΣΥΡΙΖΑ καθώς και της απίστευτης εκείνης Κλαραμπέλ που "έκαψε" το μυαλό χιλιάδων ελλήνων με τα κατορθώματα της…

Με όλα ετούτα η Ελλάδα από μία χώρα σε κατάστασης κρίσης μετατράπηκε σε ένα πολιτικό τρελοκομείο… Η πίεση που ασκείται τώρα στο Λαό είναι πια τραγική… Αυτό όμως είναι το λιγότερο. Κανείς δεν γνωρίζει, ούτε ο λαός, ούτε η κυβέρνηση, που ακριβώς οδηγούμαστε… Ούτε γεωπολιτικά, όπου οι ανησυχίες ζώνουν τους αναλυτές με τους γείτονες μας να αφηνιάζουν… Ούτε οικονομικά, όπου το παιχνίδι της γάτας και του ποντικού έχει εξαντληθεί με ηττημένο φυσικά τον ποντικό που δεν είναι άλλος από τον ελληνικό λαό…

Ούτε πολιτικά, όπου η κυβέρνηση εκλιπαρεί για πολιτική σταθερότητα αλλά παράλληλα διορίζει κόσμο, προετοιμάζει αλλαγή του εκλογικού νόμου και διαλαλεί διά των πράξεων της τις επερχόμενες εκλογές…

Και το ερώτημα που τριβελίζει το μυαλό πολλών… Τι διάολο έχουν στο μυαλό τους αυτοί οι ηγετίσκοι της πεντάρας… Ποιος άραγε είναι ο απώτερος σκοπός του κυβερνητικού τους περάσματος… Να διαλύσουν την χώρα; Αρκετά έχουν κάνει στην κατεύθυνση αυτή… Να μετατρέψουν την πολιτική σκηνή σε ένα μπάχαλο; Κοντά και σ' αυτό είναι… Δεν γνωρίζω τι τελικό αποτύπωμα θα αφήσουν στην ιστορία… Εκείνο που γνωρίζω είναι ότι αν μπορούσε να αναστηθεί ο Τσε Γκεβάρα, όλους αυτούς θα τους έπαιρνε στο κυνηγητό μέχρις εσχάτων…

Νίκος Ρίζος
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Tου Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη 

Είναι γνωστό ότι η διαμόρφωση των πολιτικών δομών της σύγχρονης Ευρώπης, των Βαλκανικών χωρών και της Μέσης Ανατολής επηρεάστηκε καθοριστικά από την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τον 19ο και αρχές του 20ου αιώνα. Η ίδια η ύπαρξη της Τουρκίας με την σύγχρονη μορφή της έως σήμερα είναι προϊόν αυτών των διαδικασιών που συνθέτουν το λεγόμενο Ανατολικό Ζήτημα.
Η πρόσφατη δολοφονία του Ρώσου πρεσβευτή στην Άγκυρα, ενός βετεράνου διπλωμάτη της σοβιετικής περιόδου και γνώστη των ψυχροπολεμικών τακτικών του δυτικού μπλοκ, έρχεται ως κορύφωση των αποσταθεροποιητικών καταστάσεων στην ίδια την Τουρκία αλλά και στην ευρύτερη περιοχή, τις οποίες έχει πυροδοτήσει η “αναθεωρητική” και μεγαλοϊδεατική νεο-οθωμανική πολιτική του Ερντογάν. Η προσπάθεια της Τουρκίας να μεταλλαχθεί από ένα κοσμικό, δυτικά προσανατολισμένο, σύγχρονο κράτος σε μια ηγεμονική δύναμη της περιοχής της Μέσης Ανατολής, των Βαλκανίων, μέχρι και τα “σύνορα της καρδιάς” της στην Κεντρική Ασία, ορίζει τη νέα φάση του Ανατολικού Ζητήματος.
Το σημερινό κουβάρι των γεγονότων στην περιοχή μας και στην Μέση Ανατολή, που αφορά άμεσα την γεωστρατηγική του Ελληνισμού, εν όψει μάλιστα και των κρίσιμων αποφάσεων για την Κύπρο, για να κατανοηθεί χρειάζεται η δουλεμένη προσέγγιση της ιστορικής αλήθειας και των δυνάμεων που καθορίζουν αυτά τα γεγονότα.
Με βάση αυτά τα κριτήρια, πιστεύω ότι το σύγγραμμα “Τουρκία και Ανατολικό Ζήτημα. Από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στη Νεώτερη Τουρκία”, Α' τόμος (Εκδόσεις ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ), του διεθνολόγου και συνεργάτη του Hellenic Nexus Θεόδωρου Μπατρακούλη αποτελεί μία εξαιρετικά διεισδυτική επιστημονική παρέμβαση, αλλά και επίκαιρη, στον βαθμό που η νεο-οθωμανική Τουρκία εμφανίζεται να διεκδικεί ένα σημαντικό μέρισμα στον νέο διεθνή καταμερισμό ισχύος απειλώντας ευθέως τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα.
Ο ερευνητής πρέπει να αντιμετωπίζει την Ιστορία όχι απλά ως παρελθόν αλλά και ως παρόν και ως μέλλον, λέει ο συγγραφέας του εμπεριστατωμένου και ογκώδους αυτού βιβλίου. Π.χ. Η Βυζαντινή αυτοκρατορία ήταν μία “υπερδύναμη” που είχε οικουμενική εμβέλεια και πρωταγωνίστησε για διάστημα μεγαλύτερο των έξι αιώνων στην Ευρώπη και στην Εγγύς Ανατολή (στον “ευρασιατικό” χώρο). Η τουρκική διείσδυση στη Μικρά Ασία και στη Χερσόνησο του Αίμου διευκολύνθηκε από τις καταστάσεις αταξίας και τις ταραχές που συγκλόνιζαν την εξελληνισμένη αυτοκρατορία της Ανατολής από το δεύτερο τέταρτο του 11ου αιώνα. Από το 1000 μέχρι τα τέλη του 12ου αιώνα έλαβε χώρα μία ουσιώδης αλλαγή του τύπου εμπορίας και συνακόλουθα της αστικής ζωής στην Δυτική Ευρώπη. Οι “Σταυροφορίες”, που βασίστηκαν στη ναυτική δύναμη των ιταλικών πόλεων-κρατών, εγκαινίασαν μία νέα φάση στο ευρωπαϊκό και μεσογειακό εμπόριο. Οι Ιταλοί έγιναν οι κυρίαρχοι θαλασσοπόροι της Ανατολικής Μεσογείου. Μετά την πρώτη Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία κατακερματίστηκε σε ανεξάρτητα λατινικά και ελληνικά κράτη. Παράλληλα επισφραγίστηκε η διαφοροποίηση στον έλεγχο των εμπορικών δρόμων.
Στην συνέχεια, η Οθωμανική Αυτοκρατορία υπήρξε η ισχυρότερη δύναμη στη Μεσόγειο ώς τα τέλη περίπου του 17ου αιώνα. Η Οθωμανική αυτοκρατορία, διάδοχος του ρωμαϊκού-βυζαντινού κράτους στον συγκεκριμένο γεωιστορικό χώρο, είχε τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα αυτής της κληρονομιάς. Ισχυρή όπως η προκάτοχός της ανατολικά και δυτικά των Στενών, διέθετε τον έλεγχο των δρόμων της Ευρώπης προς την Ασία επί μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι Οθωμανοί χρησιμοποιούσαν, κατά την μουσουλμανική παράδοση, την πείρα και την συνδρομή των ραγιάδων στην συνέχιση του κατακτητικού τους έργου και στην οργάνωση του κράτους τους.
Στην διάρκεια του 19ου αιώνα, η Οθωμανική επικράτεια αποτέλεσε θέατρο αντιπαλοτήτων διαφόρων ιδεολογικών ρευμάτων (“οθωμανισμός”, πανισλαμισμός, τουρκισμός, παντουρανισμός), τα οποία συνιστούσαν προσπάθειες να διασωθούν τα υπολείμματά της. Ο ιμπεριαλισμός -ιδιαίτερα ο Γερμανικός-, τα ζητήματα των Βαλκανίων, η Οθωμανική Αυτοκρατορία ως ο “ασθενής της Ευρώπης” και οι ιδεολογικές προσπάθειες διάσωσής της είναι θέματα που έχουν τροφοδοτήσει εμβριθή και “κατεδαφιστική” ακαδημαϊκή έρευνα και συζήτηση, τονίζει ο Θεόδωρος Μπατρακούλης.
Με την ουσιαστική συμμετοχή της Γερμανίας στα γεωστρατηγικά και πολιτικά/οικονομικά συμφέροντα της Πύλης και ευρύτερα στην Εγγύς Ανατολή, το Ανατολικό Ζήτημα μπήκε σε ένα νέο, άγνωστο και δύσβατο δρόμο. Η πιθανότητα να καταλήξει ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις Δυνάμεις (ιδιαίτερα η εντεινόμενη από τις αρχές του 20ου αιώνα γερμανοβρετανική αντιπαλότητα) σε παγκόσμια πολεμική αναμέτρηση ενισχυόταν λόγω των μεγάλων, περίπλοκων αλληλοσυγκρουόμενων επιδιώξεων. Και ήταν μέσα στο συγκεκριμένο όσο και ρευστό ιστορικο-πολιτικό συγκείμενο, που από την δεκαετία του 1910 μέχρι τις μέρες μας, οι ιθύνουσες ελίτ και οι μηχανισμοί του Τουρκικού κράτους υιοθέτησαν κατ' επανάληψιν πολιτικές και μέτρα που συνιστούσαν πολιτικές βίαιου εξισλαμισμού/εκτουρκισμού ιστορικών εθνοτήτων και λαών που ζούσαν ανέκαθεν στην επικράτεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και της Τουρκίας στην συνέχεια.
Στον χώρο όπου διαδραματίσθηκαν οι διάφορες φάσεις του Ανατολικού Ζητήματος, κατά τους δύο προηγούμενους αιώνες έλαβαν χώρα σπουδαίες πολιτικές-κοινωνικές ζυμώσεις και ανακατατάξεις. Ξαναχαράχθηκαν κατ' επανάληψιν τα σύνορα μεταξύ των κρατών.
Με τη Συνθήκη του Βερολίνου (1878) σχεδόν ολοκληρώθηκε η ένταξη των υπόδουλων στους Οθωμανούς λαών της Βαλκανικής σε κράτη ανεξάρτητα (Ελλάδα, Σερβία, Ρουμανία) ή αυτόνομα (Βουλγαρία). Ωστόσο, τα ίδια τα κράτη αμφισβητούσαν τα εδαφικά σύνορα και ο πληθυσμός τους δεν ήταν εθνικά, γλωσσικά, θρησκευτικά ομοιογενής.
Οι πολιτικο-ιδεολογικές επιδιώξεις τόσο των πανισλαμιστών, όσο και των τουρκιστών, ενισχύθηκαν από τις βλέψεις της ενοποιημένης (από το 1871) Γερμανίας, η οποία χρησιμοποίησε τους Οθωμανούς/Τούρκους για την προώθηση των οικονομικών και γεωπολιτικών στόχων της (πολιτική του Drang nach Osten).
Κατά τον 20ο αιώνα, μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η επαναχάραξη των συνόρων στην περιοχή άφησε ανοικτούς λογαριασμούς και οδήγησε τον Ελληνισμό σε μία δραματική αντίφαση. Από τη μία πέτυχε χάρη στην ηρωική εξόρμηση των δύο πρώτων δεκαετιών του αιώνα να συγκροτήσει ένα ομοιογενές εθνικό κράτος, το ευρύτερο της ιστορίας του, από την άλλη όμως γνώρισε μία τρομερή συρρίκνωση και έναν παρατεταμένο διχασμό. 
Στην εν λόγω μελέτη επιχειρείται μία ανασυνθετική επανεξέταση των προαναφερόμενων ζητημάτων που αναμείχθηκαν στη διεθνή αρένα. Βασική επιδίωξη που θεωρείται ότι συμβάλλει στην πρωτοτυπία της μελέτης είναι μία επαναξιολόγηση της συνέργειας των εμπλεκόμενων οικονομικών, πολιτικών, ιδεολογικών, πολιτισμικών παραγόντων.
Ο ερευνητής και διακεκριμένος ενεργός πολίτης στον δημοκρατικό, πατριωτικό χώρο, Θεόδωρος Μπατρακούλης, χρησιμοποιεί επιτυχώς την διεπιστημονική μέθοδο υπό το φως των διδαγμάτων της σύγχρονης Γεωπολιτικής.
Στα συμπεράσματά του επισημαίνει κι αυτός ό,τι τονίζουμε συνεχώς απ' αυτές τις στήλες: η Ελλάδα και ο Ελληνισμός βρίσκονται στην κρισιμότερη ίσως στιγμή της σύγχρονης ιστορίας μας.
Ο ελληνικός λαός, προδομένος για άλλη μια φορά από τους δυτικούς συμμάχους του και την συγκυβερνώσα μνημονιακή πολιτική ελίτ, οδηγείται στην εξαθλίωση, στην μετανάστευση και την οριστική απώλεια της εθνικής του κυριαρχίας.
Απέναντι, η Τουρκία γίνεται εξαιρετικά απρόβλεπτη, εγκαταλείποντας το κοσμικό μοντέλο, μετατρεπόμενη σταδιακά σε ένα ισλαμικό κράτος, που διατηρεί pro forma την δημοκρατική αρχή χωρίς να είναι κράτος δικαίου, δηλαδή εμπεδώνει σε ένα άλλο επίπεδο την αυταρχική δομή που διατηρούσε επί κεμαλισμού, ενώ στην διεθνή του διάσταση απαγκιστρώνεται από την Δύση.
Υπ' αυτές τις συνθήκες, η επεξεργασία μακροπρόθεσμης συνολικής και πολυδιάστατης ελληνικής στρατηγικής για τον 21ο αιώνα συνιστά άμεση ανάγκη και όχι περιττή ακαδημαϊκή ενασχόληση.
Για τον λόγο αυτόν πρέπει να συντονιστούν οι κινήσεις για την δημιουργία του ποθούμενου εθνικοαπελευθερωτικού πόλου με άξονες την εθνική ανεξαρτησία, κοινωνική και πολιτισμική αναγέννηση, μαζί με την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και την σύνταξη ενός σύγχρονου “οδικού χάρτη” επανανακάλυψης του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού.
Το 2017 θα φέρει αλυσιδωτές εξελίξεις και ανατροπές, τόσο διεθνείς όσο και εσωτερικές, στις οποίες θα περιλαμβάνονται κατά πάσα πιθανότητα και δύο εκλογικές αναμετρήσεις (χωρίς να αποκλείεται ένα νέο δημοψήφισμα). Η πρώτη θα εκλέξει Βουλή που δεν θα δώσει κυβερνητική προοπτική, επομένως τα πάντα θα κριθούν στην δεύτερη, η οποία αναγκαστικά θα γίνει με απλή αναλογική. Αν ο λαός συμπεριφερθεί σωστά και στις πρώτες εκλογές δεν εγκλωβιστεί στα διχαστικά ψευδοδιλήμματα, τότε εκ των πραγμάτων θα καταγραφεί στις κάλπες η οριστική κατάρρευση του ευρώδουλου πολιτικού συστήματος. Οι δεύτερες εκλογές (καλοκαίρι ή φθινόπωρο) θα είναι η μεγάλη ευκαιρία για ένα μετωπικό πολιτικό σχήμα με τα παραπάνω προτάγματα, αλλά η παγίδα της απλής αναλογικής εμποδίζει την συσπείρωση του διάσπαρτου από μικροαρχηγικά “κινήματα” πατριωτικού, αντιμνημονιακού χώρου.
Αν αυτό, όμως, γίνει κατορθωτό, τότε ίσως το 2017 να ξεκινήσει μια αλλαγή σελίδας στην πορεία της χώρας, που σήμερα δεν είναι ακόμα ορατή. Οι εκλογές, βέβαια, από μόνες τους δεν λύνουν το υπαρξιακό μας πρόβλημα αν ο ελληνικός λαός ο ίδιος δεν αποφασίσει να πάρει τις τύχες του στα χέρια του μέσα από την αυτοοργάνωση, την διεύρυνση της αλληλεγγύης, την πολιτική προστασία της ίδιας του της ζωής και της πραγματικής δημοκρατίας με όποια θυσία χρειαστεί. Λόγια χιλιοειπωμένα, που όμως κάποια στιγμή μπορεί να ζωντανέψουν και να αποκτήσουν νόημα κάτω από την πίεση της ανάγκης και την έκρηξη της οργής. Το 2017 είναι μπροστά μας: Ιδού η Ρόδος...
Δημοσιεύθηκε στο Hellenic Nexus τ.114 Ιανουάριος 2017

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ κυβέρνησαν 40 χρόνια και απέκτησαν δεσμούς αίματος με τη διαπλοκή. Ο ΣΥΡΙΖΑ, μέσα σε μόλις δύο χρόνια, τους ξεπέρασε!

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Το φαινόμενο της διαπλοκής ούτε σημερινό είναι ούτε αποκλειστικά ελληνικό. Η ελληνική διαπλοκή, όμως, έχει ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Τα περισσότερα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης ήταν προσκολλημένα σε κομματικές παρατάξεις και ήταν κρατικοδίαιτα. Ετσι, οι κυβερνήσεις επιδίωκαν τον έλεγχό τους και τα ίδια τα μέσα φρόντιζαν να εξαργυρώνουν ποικιλοτρόπως την υποστήριξη που παρείχαν.
Αυτός είναι ο ορισμός της διαπλοκής, η οποία εντάθηκε και έγινε πιο ευκρινής στα τέλη της δεκαετίας του ΄80, όταν στο παιχνίδι μπήκαν τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια.

Οι κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης διαπλέκονταν, άλλοτε ανοιχτά και άλλοτε συγκεκαλυμμένα, με τους επιχειρηματίες των ΜΜΕ, με αμοιβαίο όφελος. Φυσικά, σε όλα αυτά υπήρχε διαβάθμιση. Aλλη ήταν η διαπλοκή του εργολάβου που έπαιρνε δημόσια έργα και ήταν ιδιοκτήτης τηλεοπτικού σταθμού και εφημερίδας και άλλη ενός απλού εκδότη, που επιδίωκε μόνο την κρατική διαφήμιση. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, που κυβέρνησαν 40 χρόνια, απέκτησαν δεσμούς αίματος με τη διαπλοκή. Αυτό είναι αδιαμφισβήτητο. Απόπειρες ελέγχου μέσων ενημέρωσης έγιναν αρκετές, όχι πάντα με επιτυχία.
Δυο παραδείγματα:

1. Στη δεκαετία του ’80 ο Ανδρέας Παπανδρέου, επειδή δεν εμπιστευόταν τους παραδοσιακούς εκδότες, επιχείρησε δυο φορές να αποκτήσει δικό του Τύπο. Τη μια με τον επαρχιακό εκδότη Πώποτα και την άλλη με τον Κοσκωτά. Απέτυχε και τις δύο φορές.

2. Αμέσως μετά, στις αρχές τη δεκαετίας του ’90, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης συγκρούστηκε σφοδρά με τους ιδιοκτήτες της «Καθημερινής» και του ΣΚΑΙ (οικογένεια Αλαφούζου) και αργότερα κατάγγειλε ότι στην πτώση της κυβέρνησής του συμμετείχε ο προμηθευτής του Δημοσίου και μιντιάρχης (τότε) Σωκράτης Κόκκαλης.

Ο Αλέξης Τσίπρας είχε, ιδιαίτερα από τότε που έγινε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης (2012), για ψωμοτύρι τις καταγγελίες εναντίον της διαπλοκής και της μιντιοκρατίας. Όμως, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, είχε ήδη αρχίσει τα νταραβέρια μαζί της (εδώ).

Οταν έγινε Πρωθυπουργός συνέχισε τις καταγγελίες, αλλά παράλληλα συνέχισε και τα νταραβέρια, όπως κατάγγειλε δημόσια η άλλη πλευρά, αφού εν τω μεταξύ η συμφωνία χάλασε (εδώ).

Η πιο τρανταχτή απόπειρα ελέγχου των ισχυρότερων μέσων ενημέρωσης έγινε με την υπόθεση των τηλεοπτικών αδειών. Θύμισε κάπως την περίπτωση Κοσκωτά, αφού η σημερινή κυβέρνηση χρησιμοποίησε έναν φιλικό του επιχειρηματία (Καλογρίτσας), αλλά το προ μηνών εγχείρημα ήταν σαφώς μεγαλύτερου βεληνεκούς. Απέτυχε, επί του παρόντος.

Εκεί που φαίνεται ότι μπορεί να πετύχει είναι ο έλεγχος του ΔΟΛ. Οσα είχε τότε απαιτήσει ο Τσίπρας και αρνήθηκε ο Ψυχάρης (αποκλεισμό δημοσιογράφων του Mega, αλλαγή διευθυντών στις εφημερίδες ΒΗΜΑ και ΝΕΑ) φαίνεται ότι θα γίνουν τώρα, αν ευοδωθεί το σχέδιο σωτηρίας του ΔΟΛ δια του κ. Μουλόπουλου, ανθρώπου του κ. Τσίπρα και κουμπάρου του κ. Ψυχάρη.

Ο Πρωθυπουργός και οι συν αυτώ επιδιώκουν να διαπλακούν και δεν το κρύβουν. Με μόλις δύο χρόνια στην εξουσία κοντεύουν να ξεπεράσουν τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ σε νταραβέρια με την παραδοσιακή διαπλοκή και-ποιος ξέρει;- μπορεί να καταφέρουν να δημιουργήσουν και νέα. Για έναν Πρωθυπουργό, που κατάφερε τόσο γρήγορα να προσεταιρισθεί -ουσιαστικά να καθυποτάξει, εκμεταλλευόμενος την οικονομική τους κατάρρευση- τους δυο βασικούς πυλώνες της παραδοσιακής διαπλοκής (Μπόμπολας, Ψυχάρης), η επιτυχία είναι αδιαμφισβήτητη.

Η διαπλοκή της πρώτης φοράς Αριστεράς ήταν ταχύτατη και πετυχημένη. Ο κ. Τσίπρας ρητορεύει εναντίον της διαπλοκής των άλλων και προωθεί θαυμάσια τη δική του. Η οποία είναι -και γι’ αυτό το λόγο- απεχθέστερη.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου