Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

10 Ιουν 2012


Από συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στο "Πρώτο Θέμα":
«Αν είναι κάποιος χρόνια στην Ελλάδα και εργάζεται πρέπει να έχει χαρτιά και ένα καθεστώς νόμιμης παραμονής. Το να μπορεί υπό τέτοιες συνθήκες να φέρει τη γυναίκα του και τα παιδιά του δεν είναι τόσο παράλογο.
Οι Έλληνες της Διασποράς απέκτησαν αυτό το δικαίωμα. Αυτό που πρέπει να αντιμετωπίσουμε είναι τα παράνομα κυκλώματα που σχετίζονται με τη διακίνηση, την καταναγκαστική πορνεία, τα ναρκωτικά καθώς και το καθεστώς των ανθρώπων που εγκλωβίζονται στην Ελλάδα ενώ θέλουν να φύγουν στην κεντρική Ευρώπη και αποτελούν τη μεγάλη πλειονότητα των μεταναστών δίχως χαρτιά».
Τα σχόλια δικά σας...

Η αυξητική τάση της χρυσής αυγής και η δυναμική της στην Ελληνική κοινωνία χρήζουν ειδικής μελέτης και έρευνας από τους ειδικούς. Θα μπορούσαμε να αναλύουμε επί ώρες τις αιτίες της ανόδου αλλά θα επικεντρωθούμε στις βασικές.

Λαθρομετανάστευση

Το φλέγον αυτό ζήτημα αποτελεί την βασική πηγή της δύναμης της χρυσής αυγής. Δίχως υπερβολή αν δε υπήρχε αυτό το πρόβλημα το κόμμα αυτό δε θα ήταν στο κοινοβούλιο. Δυστυχώς ενώ το πρόβλημα έχει οξυνθεί τόσο πολύ όλες οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις είτε αναλώνονται σε ευχολόγια είτε , ακόμα και σήμερα , διαγωνίζονται μεταξύ τους σε πλειοδοσίες γραφικού τύπου σεμιναρίων φιλανθρωπίας τα οποία πλέον πείθουν όλο και λιγότερους. Την ίδια στιγμή τοπικές κοινωνίες της χώρας βιώνουν τον τρόμο και την ανασφάλεια. Δυστυχώς έστω και τώρα κάποιοι δυσκολεύονται να αντιληφθούν ότι το βίωμα είναι πιο ισχυρό από την τηλεοπτική προπαγάνδα.

Ολοκληρωτική Δαιμονολογία – Όλοι Εναντίον Ενός.

Στο θυμικό του Ελληνικού λαού υπάρχει εδώ και αιώνες μία συμπάθεια σε αυτόν που αντιμετωπίζει μαζικά αντιπάλους μόνος του. Ακόμα και αν δεν αντιπροσωπεύει το ποιοτικότερο τμήμα της κοινωνίας όταν δείχνει αποφασιστικότητα να αντιμετωπίσει μόνος του τους υπόλοιπους αντιπάλους αποδεικνύει ότι διαθέτει τουλάχιστον δύναμη. Η δύναμη προσελκύει τις μάζες κυρίως για ένα σημαντικό λόγο. Αποτελεί προαπαιτούμενο για την επίλυση πολλών προβλημάτων. Ασφαλώς δεν αναφερόμαστε μόνο στην μυϊκή δύναμη αλλά κυρίως στην ψυχική. Επομένως η μαζική δαιμονοποίηση της χρυσής αυγής δημιουργεί ένα σημαντικό υπόστρωμα συμπάθειας τουλάχιστον σε ένα μεγάλο τμήμα της νεολαίας η οποία δίχως γνώση του παρελθόντος μπορεί να επηρεαστεί και να συστρατευτεί μαζί τους όπως και συμβαίνει.

Είμαστε Φασίστες; Οι υπόλοιποι Είστε Δημοκράτες; Είστε Σίγουροι;

Δε χρειάζονται βαθυστόχαστες αναλύσεις για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι ο φασισμός έχει πολλά πρόσωπα. Δυστυχώς στην Ελλάδα σήμερα αρκετές πολιτικές δυνάμεις στηλιτεύουν το φασισμό των άλλων αλλά τον δικό τους τον περιτυλίγουν με ιδεολογικό προσωπείο για να τον ωραιοποιήσουν. Πολλές νεολαίες κομμάτων έχουμε δει σε θεάρεστο έργο βίας (βλέπε πανεπιστήμια και όχι μόνο) αλλά όλες τη δική τους βία είτε θα την χαρακτηρίσουν «επαναστατική» είτε αναγκαία για την κάνουν αποδεκτή από το κοινωνικό σύνολο. Όμως η βία είναι πάντα βία ανεξάρτητα από το περιτύλιγμα. Η υποκρισία αυτή είναι ένας άλλος σημαντικός λόγος που πολύς κόσμος στρέφεται προς την χρυσή αυγή. Ο κόσμος έχει βαρεθεί τους φασίστες με «δημοκρατικά» και «φιλάνθρωπα» προσωπεία.

Αν δεν αλλάξει ριζικά ο τρόπος αντιμετώπισης της χρυσής αυγής η δύναμή της συνεχώς θα αυξάνεται. Η συνεχής δαιμονολογία όχι μόνο δεν είναι αποτελεσματική αλλά οδηγεί στην περαιτέρω αύξηση της δύναμης της. Αν μάλιστα κάποιοι υλοποιήσουν την πρόταση ατόμων με εγκέφαλο ανύπαρκτης οξυγόνωσης που προτείνουν να τεθεί η ΧΑ εκτός νόμου τότε θα γιγαντωθεί σε λίγους μήνες σε όλη την επικράτεια.

Ο μόνος τρόπος για να βγει εκτός κοινοβουλίου η ΧΑ είναι να εκλείψουν το συντομότερο οι λόγοι που οδηγούν στην αύξηση της δύναμης της. Διαφορετικά η χρυσή αυγή ήρθε για να μείνει.

Μενέδημος

Γράφει ο Αμετανόητος

Το κλασσικό Φιλελεύθερο κράτος, βασισμένο στην Αρχή της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας και της Λαϊκής Κυριαρχίας, έχει στον αντίποδα μία άλλη μορφή κράτους.

Δεν είναι παρά το Ολοκληρωτικό κράτος.

Η ολοκληρωτική εξουσία δεν πρέπει να συγχέεται ούτε να ταυτίζεται με την αυταρχική ή τη δικτατορική εξουσία.

Αυταρχική μπορεί κάλιστα να είναι και μία δημοκρατική εξουσία που ενδέχεται να στηρίζεται στη συναίνεση του λαού και να διαθέτει ακόμα και σώμα εκλεγμένων αντιπροσώπων.

Οι δικτατορίες από την άλλη είναι καθεστώτα εξαίρεσης.Επιβάλλονται βίαια,πραξικοπηματικά, από πάνω προς τα κάτω (δεν υπάρχει λαϊκή νομιμοποίηση) επικαλούμενες σχεδόν πάντα έναν αόρατο κίνδυνο και την σωτηρία της πατρίδας, του έθνους και του λαού.

Καταλύουν την Συνταγματική νομιμότητα και κινούνται σε ένα Συνταγματικό κενό.

Αναστέλλουν «προσωρινά» την ισχύ των συνταγματικών εγγυήσεων για τις ελευθερίες και τα δικαιώματα και ακροβατούν μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας.

Η διαφορά δικτατορικού τύπου καθεστώς από το ολοκληρωτικό καθεστώς είναι ο

προσωρινός χαρακτήρας της δικτατορίας από τον διαρκή και μόνιμο χαρακτήρα της δεύτερης.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα ολοκληρωτισμού είναι ως γνωστόν,το Ναζιστικό κράτος της Χιτλερικής Γερμανίας,το Φασιστικό κράτος του Μουσολίνι στην Ιταλία και το Σταλινικό κράτος στην Σοβιετική Ενωση.

Η φασιστική Ιταλία απο πολλούς μελετητές δεν θεωρείται ολοκληρωτισμός.Στην διάρκεια των πρώτων χρόνων από το 1926 εως το 1932 τα ειδικά δικαστήρια αποφάσισαν 7 θανατικές ποινές. 257 καταδίκες για δέκα ή παραπάνω χρόνια φυλάκισης. 1360 καταδίκες για λιγότερο από δέκα χρόνια. Δεκάδες χιλιάδες αποφάσεις εκτόπισης. 12.000 άτομα συνελήφθηκαν,δικάστηκαν και κρίθηκαν αθώα.

Πράγμα ασύληπτο για τη ναζιστική Γερμανία και τη σταλινική Ρωσία…

Για παράδειγμα τα θύματα του πρώτου πενταετούς σχεδίου στη Ρωσία (1928-1933) υπολογίζονται σε 9 με 12 εκατομμύρια.Δεν περιελαμβάνονται οι ομαδικές εκτελέσεις που ήταν τελείως άγνωστες μέχρι τη στιγμή που οι γερμανικές κατοχικές δυνάμεις στην πόλη Βινίτσα βρήκαν ομαδικό τάφο με πτώματα χιλιάδων ατόμων που εκτελέστηκαν το 1937 και το 1938.

O Merle Fainsod με το εκπληκτικό βιβλίο του «How Russia is Ruled» αποκάλυψε με τα αρχεία του Σμολένσκ, τρομερές πτυχές του Σταλινικού καθεστώς.

Τα θύματα του Ναζισμού, ως γνωστόν, ήταν και αυτά πολλά,πολλά εκατομμύρια…

Το ναζιστικό και το σταλινικό κράτος ήταν στην ουσία, παραλλαγές του ίδιου μοντέλου.

Οι ναζιστές θεωρητικοί υπογράμιζαν πάντα με έμφαση ότι το «ηθικό κράτος» του Μουσολίνι και το «ιδεολογικό κράτος» του Χίτλερ δεν μπορούν να αναφέρονται παρά μόνο σαν μία συνωνυμία.

Ο Goebbels έλεγε στα ημερολόγιά του 1942-43.:

“o φασισμός δεν έχει καμία σχέση με τον εθνικοσοσιαλισμό.Ενώ ο δεύτερος φτάνει μέχρι τις ρίζες ο φασισμός είναι απλά επιφανειακός [...] ο Ντούτσε δεν είναι επαναστάτης όπως ο Φύρερ ή ο Στάλιν.Είναι τόσο συνδεδεμένος με τον Ιταλικό Λαό του που δεν έχει τις αρετές ενός διεθνούς κλίμακος επαναστάτη” (σελ.468)

Ο Rohm έβρισκε πάρα πολλά κοινά στην Ναζιστική Γερμανία και στην Σταλινική Ρωσία. Ο αρχηγός των Ες-Α γράφει:

«Υπάρχουν πολλές διαφορές ανάμεσα σε εμάς και τους κομμουνιστές αλλά σεβόμενοι την ειλικρίνεια της πίστης τους και την θέλησή τους να θυσιαστούν για το σκοπό τους, αυτό μας ενώνει μαζί τους.»

(Ernst Rohm, Die Geschihtte eines Hochverraters,1933,Volksausgabe, σελ 273)

Αλλωστε ο Χίτλερ ως γνωστόν, δεν είχε ποτέ την πρόθεση να υπερασπιστεί τη Φιλελεύθερη Δύση από το Σταλινισμό, αλλά ήταν πάντα έτοιμος να συμμαχήσει με τους «Κόκκινους» για την καταστροφή της Δύσης…

Σε αυτήν την μορφή κράτους λοιπόν, το κράτος απορροφά την κοινωνία,την υποτάσσει στους σκοπούς του και διεισδύει μέσα στα κοινωνικά στρώματα και καταργεί το δημόσιο βίο από τον ιδιωτικό.

Τα κύρια γνωρίσματα είναι η ύπαρξη ενός και μοναδικού κόμματος,η σύγχυση κράτους και κοινωνίας ,ο κεντρικότατος ρόλος της (μοναδικής) ιδεολογίας,η καταπίεση και η τρομοκρατία που δεν αφορά τους αντιφρονούντες αλλά όλο τον πληθυσμό.

Η άνοδος των φασιστών π.χ. στην Ιταλική εξουσία, είχε ως αποτέλεσμα να τεθούν εκτός νόμου το Κ.Κ.Ι. και οι άλλες δημοκρατικές οργανώσεις και να συλληφθούν οι ηγέτες τους, ανάμεσα στους οποίους και ο ηγέτης του Κ.Κ.Ι, Αντόνιο Γκράμσι.

Τα ολοκληρωτικά κινήματα μετατρέπουν την ισότητα σε ισοπέδωση.Εχουν σαν εργαλεία τους την προπαγάνδα, την (αλάθητη) ιδεολογία και το ψεύδος.Μαζί με την τρομοκρατία και τη διασπορά του τρόμου, σε όλες τις εκφάνσεις της στην δημόσια και ιδιωτική ζωή,κατασκευάζουν το φοβισμένο «άτομο».

Ο Μουσολίνι θωρούσε την προπαγάνδα το ύψιστο εργαλείο χειραγώγησης και πολιτικής ανακατεύθυνσης της κοινωνίας.

Ραδιόφωνο, Τύπος, Εκπαίδευση, Κινηματογραφικές ταινίες συστηματικά «βομβάρδιζαν» τον Ιταλικό λαό με το Ιδεολόγημα ότι ο φασισμός θα ήταν το κυρίαρχο δόγμα του 20ου αιώνα και η απάντηση στη δημοκρατία.

Η ναζιστική προπαγάνδα χρησιμοποιώντας τα ίδια μέσα, είχε και την εξυπνάδα να μετατρέψει τον αντισημιτισμό σε μία αρχή αυτοπροσδιορισμού, βγάζοντάς τον έτσι από τις απλές διακυμάνσεις της απλής κοινής γνώμης.Χρησιμοποίησε την πειθώ της μαζικής δημαγωγίας.Αυτό έδωσε στις μάζες των ακαθόριστων, αποξενωμένων και ασταθών ατόμων, ένα μέσο αυτο καθορισμού και ταύτισης και αναστήλωσε τον ρόλο τους μέσα στην κοινωνία.

Απόλυτος άρχοντας της Γερμανικής προπαγάνδας ήταν ο Joseph Goebbels.

Θέσπισε αρχές οι οποίες έμειναν ιστορικές και πολλές από αυτές χρησιμοποιούνται ακόμα και σήμερα. http://www.psywarrior.com/Goebbels.html

Οι ναζί τοποθέτησαν περίτεχνα,το εβραϊκό ζήτημα, στο επίκεντρο της προπαγάνδας.

Το κόμμα στα ολοκληρωτικά καθεστώτα κατέχει το μονοπώλιο της πολιτικής δραστηριότητας. Σε αυτό εντάσσονται,στρατεύονται και επιλέγονται στις ανώτερες θέσεις οι πλέον συνειδητοί φανατικοί και αφοσιωμένοι οπαδοί του καθεστώτος.

Κανείς δεν μπορούσε να είναι μέλος του ναζιστικού κόμματος αν το γενεολογικό του δένδρο δεν ήταν «καθαρό».Και όσο πιό ψηλά ανέβαινες στην ιεραρχία τόσο το γενεολογικό δένδρο έπρεπε να φτάσει ακόμα πιό μακριά…

Με τον ίδιο σχεδόν τρόπο,αλλά λιγότερο συστηματικό, ο σταλινισμός άλλαξε την μαρξιστική θέση της μοιραίας τελικής νίκης του προλεταριάτου, κάνοντας τα μέλη του «εκ γενετής προλετάριους» και θεωρώντας ντροπή κάθε άλλη ταξική προέλευση.

Το 1939 όταν τέλειωσε η γιγαντιαία εκκαθάριση που έγινε στη Σοβιετική Ενωση ο Στάλιν σημείωσε με μεγάλη ικανοποίηση οτι «το Κόμμα ήταν σε θέση να προωθήσει σε διευθυντικές θέσεις στο δημόσιο ή στο κόμμα πάνω από 500.000 νέους μπολσεβίκους».

Ο δικαστής Jackson στον λόγο που εκφώνησε στη Δίκη της Νυρεμβέργης έκανε λόγο για δύο κυβερνήσεις στο Ναζιστικό κράτος.Την Πραγματική και την Φαινομενική.Οι θεσμοί της Γερμανικής δημοκρατίας διατηρήθηκαν για λίγο αλλά η πραγματική εξουσία βρισκόταν πέρα από τους νόμους.Βρισκόταν στο ηγετικό σώμα του Ναζιστικού κόμματος.

Σύμφωνα με τον Εrnst Fraenkel (Τhe Dual State,N.York,1941) και άλλους μελετητές που ανέλυσαν το ναζιστικό κράτος υπήρχε ένα «τυπικό και ένα προνομιακό κράτος».

Το «τυπικό κράτος» δημιουργήθηκε για να προστατέψει τον ίδιο τον καπιταλισμό και τους σημαντικούς εκπροσώπους της ισχυρής αστικής,γερμανικής, βιομηχανικής τάξης.Το «προνομιακό κράτος» ήταν πανίσχυρο σε όλα τα πολιτικά θέματα και τις αποφάσεις.

Η καθηγήτρια και φιλόσοφος Ηannah Arendt γράφει: «τα ολοκληρωτικά κινήματα χρησιμοποιούν τον σοσιαλισμό και τον ρατσισμό αφαιρώντας το ωφελιμιστικό τους περιεχόμενο και τα συμφέροντα μίας τάξης ή ενός έθνους.Η μορφή της αλάνθαστης πρόβλεψης με την οποία εμφανίζονται αυτές οι έννοιες έγινε πιό σημαντική από το περιεχόμενο τους.Το πρώτο χαρακτηριστικό παράδειγμα ενός λαϊκού ηγέτη ήταν πιά,το να είναι αλάνθαστος.Δεν γινόταν να παραδεχτεί κανένα σφάλμα»

Ο πρώτος από τους όρκους του μέλους του ναζιστικού κόμματος που απαριθμώνται στο Organisationbuch Der N.S.D.A.P.,(εκδ.1936,σελ 8) είναι :

«O Φύρερ έχει πάντα δίκιο».

Ο ολοκληρωτικός δικτάτορας κυβερνάει τη χώρα του σαν ένας ξένος κατακτητής.

Αντιμετωπίζει το φυσικό και βιομηχανικό πλούτο ακόμα και της δική του σαν μία πηγή λεηλασίας και ένα μέσο για να προετοιμάσει την επόμενη φάση στην επιθετική ανάπτυξη του καθεστώτος.

Ο πόλεμος του Στάλιν στις αρχές του ‘30 μέσα στην ίδια την Ουκρανία ήταν δύο φορές πιό αποτελεσματικός από την Γερμανική εισβολή.Στον πρώτο χρόνο εξολόθρευσε περίπου 8 εκατομμύρια.Στα τέσσερα χρόνια που διήρκησε, ο αριθμός κυμαίνεται από 12 εως 21 εκατομμύρια ανθρώπους.

Η άσκηση της εξουσίας επιτυγχάνεται με διπλό τρόπο.Υπάρχει ορατή και αόρατη εξουσία.Ορατός είναι ο στρατός και η αστυνομία αλλά αόρατες είναι οι μυστικές υπηρεσίες.Το γνωστό «παρακράτος» στην Ελλάδα και αλλού, βασίζεται ακριβώς σε αυτήν την λογική.

Ακόμα πριν ανέβει το κίνημα στην εξουσία έχει μία μυστική αστυνομία και διασυνδέσεις σε διάφορες χώρες.Τα κύρια καθήκοντά της είναι να διευθύνουν τις διακλαδώσεις του κινήματος,να οργανώνουν την πέμπτη φάλαγγα και να προετοιμάσουν το έδαφος με οποιεσδήποτε νόμιμες ή εκτός νόμου ενέργειες, με σκοπό την εγκαθίδρυση του Ολοκληρωτικού Ηγέτη.

Ακόμα και όταν εξολοθρευθεί η οποιαδήποτε αντιπολίτευση, η μυστική αστυνομία συνεχίζει να δρά μέσα στην κοινωνία αθόρυβα και υποχθόνια, και να καθορίζει «αντικειμενικούς εχθρούς», για να υπάρχει ένα υποτιθέμενο αντίπαλο δέος στο ολοκληρωτικό καθεστώς .

Για παράδειγμα η Οχράνα, αντίστοιχη Γκεπεού (μυστική αστυνομία) στην εποχή των Τσάρων,στη Ρωσία, λέγεται ότι είχε εφεύρει ένα σύστημα φακελώματος: κάθε ύποπτος ήταν γραμμένος σε μία μεγάλη καρτέλα στο κέντρο της οποίας ήταν γραμμένο το όνομά του σε έναν κόκκινο κύκλο.Οι πολιτικοί φίλοι του χαρακτηρίζονται από μικρότερους κόκκινους κύκλους και οι απλοί γνωστοί του από πράσινους κύκλους.

Η μυστική αστυνομία στην ουσία είναι «κράτος εν κράτει».

Πολύ σοφά λέει ο David Rousset, «οι φυσιολογικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ότι όλα είναι δυνατά».

Στην καθημερινή βία και φρίκη που βιώνει ο κάθε άνθρωπος αρνείται να πιστέψει τα πραγματικά γεγονότα. Οταν για παράδειγμα, σε μία μυστική αναφορά που στάλθηκε στον Ρόζενμπεργκ,οι Ναζί έσφαξαν το 1943, 5.000 εβραίους,είπε ότι «αν αυτά τα γεγονότα μαθευτούν δεν πρόκειται να γίνουν ποτέ πιστευτά».

Το ολοκληρωτικό αυτό κράτος στηρίζεται λοιπόν στην εγκαθίδρυση της βίας και του τρόμου.Η μοναχικότητα του «μαζοποιημένου» ατόμου είναι πάρα πολύ σημαντική και μετατρέπεται σε απομόνωση όπως περιγράφει στο εξαίρετο βιβλίο της (ίσως το καλύτερο που έχει γραφεί ποτέ) για το ολοκληρωτικό σύστημα, η Arendt.

Το «άτομο» το απομονωμένο, το μοναχικό, το έρημο, για να δημιουργηθεί η απολιτική μάζα και απόλυτα δουλική στις προσταγές του καθεστώτος.

Η Arendt γράφει ότι «τα ολοκληρωτικά κράτη προσπαθούν χωρίς διακοπή να δείξουν ότι ο άνθρωπος είναι κάτι το επιφανειακό για αυτό και ο τελικός σκοπός του ολοκληρωτισμού είναι η ολική κυριαρχία πάνω στον άνθρωπο».

Οι τρομακτικές πρακτικές του ολοκληρωτισμού, μετουσιώνονται τέλος και στα γνωστά στρατόπεδα συγκέντρωσης.Για αυτά τα στρατόπεδα δεν θέλω να αναφέρω τίποτα.Γνωρίζουμε όλοι.

Ενδεικτικά αναγράφω το βιβλίο του David Rousset “Les Jours de notre mort”Paris,1947, όπου περιγράφει τα Γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Τα Σοβιετικά στρατόπεδα συγκέντρωσης επίσης,περιγράφονται στην εξαιρετική ανθολογία μαρτυριών Πολωνών επιζώντων, με τον τίτλο «Τhe Dark Side of the Moon”.

Ο Ολοκληρωτισμός στη σύγχρονη μορφή του, έχει διάφορες εκφάνσεις.

Με την εμφάνιση της «βιοπολιτικής» όπως έδειξε ο Μ.Foucault και την αναγνώριση στη ζωή και το θάνατο στην υγεία και την ευτυχία,στη σεξουαλική ελευθερία,στην ευτυχία κλπ,η εξουσία, κατ’αντιστροφή της ελευθερίας του ατόμου, γίνεται διαχειριστής και τελικά επίτροπος στην ζωή του ατόμου.

Ο Ιταλός φιλόσοφος G.Agamben υποστηρίζει ότι και οι σύγχρονες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες μετασχηματίζονται σιγά-σιγά σε ολοκληρωτικά κράτη.

Ευχής έργο θα είναι στις εκλογές που έρχονται στις 17/6 να κάνουμε ένα σημαντικό βήμα ώστε να σπάσουμε τον ολοκληρωτισμό του δικομματικού συστήματος και να μην επιτρέψουμε σε άλλους «σωτήρες» να παίξουν επικίνδυνα παιχνίδια με τη Δημοκρατία, που με αίμα καταφέραμε να θεσπίσουμε ξανά, στη Γή που τη γέννησε.

Είναι στο χέρι μας.


Ο πρόεδρος του κινήματος των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ κ. Πάνος Καμμένος προσερχόμενος σε συγκέντρωση του κινήματος που πραγματοποιήθηκε στη Παιανία με ομιλία του, έκανε την εξής δήλωση:

«Ο κ. Βενιζέλος σήμερα τόλμησε να μιλήσει για υπογραφές, και ρώτησε ποιες βάλαμε εμείς;
Θα του θυμίσω αυτές που έβαλε εκείνος.
Ο κ. Βενιζέλος υπέγραψε τις δύο δανειακές συμβάσεις, οι οποίες «σκότωσαν» την ελληνική οικινομία.
Ο κ. Βενιζέλος υπέγραψε τα δύο μνημόνια τα οποία εξαθλίωσαν τον ελληνικό λαό.
Ο κ. Βενιζέλος υπέγραψε σαν εξεταστική επιτροπή την αθώωση του Άκη Τσοχατζόπουλου για τα υποβρύχια, για τα οποία είναι προφυλακισμένος. Ο κ. Βενιζέλος υπέγραψε τη σύμβαση για τα υποβρύχια ενώ ήξερε ότι πρόκειται περί σκανδάλου και σήμερα δεν μπαίνει βίδα στα υποβρύχια.
Ο κ. Βενιζέλος έβαλε και υπογραφές για τράπεζες που δάνειζαν τους ιδιοκτήτες τους, αυτά τα ερευνά τώρα ο εισαγγελέας.
Ο ελληνικός λαός δεν θα ξαναεπιτρέψει να υπογράψει εκ μέρους του.»

"Την πλήρη κατανόησή του για τη δυσθυμία των Ελλήνων, οι οποίοι, όπως αναφέρει, καλούνται τώρα να πληρώσουν για κάτι που δεν προκάλεσαν, εκφράζει ο Αυστριακός πρώην υπουργός Οικονομικών των κυβερνήσεων (1970-1983) του ιστορικού καγκελάριου Μπρούνο Κράισκι και σήμερα κορυφαίος οικονομικός παράγοντας της χώρας, Χάνες Αντρος, σε σημερινή συνέντευξή του στη μεγάλης κυκλοφορίας, αυστριακή εφημερίδα "Εστεραιχ".

Σημειώνοντας πως, όταν ένας δανειστής δανείζει σε μία χώρα 372 δισεκατομμύρια Ευρώ, τότε ο δανειστής είναι εξίσου υπεύθυνος εάν ο δανειολήπτης δεν μπορεί να αποπληρώσει τα δάνεια, ο κ. Αντρος επισημαίνει ότι 170 δισεκατομμύρια Ευρώ δεν έφτασαν ποτέ στην Ελλάδα, αλλά κατέληξαν στις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες.

Στη συνέντευξή του, ο θεωρούμενος ως ένας από τους σημαντικότερους υπουργούς Οικονομικών της μεταπολεμικής Αυστρίας, προειδοποιεί ότι, όπως η υπερβολική χρήση ενός φαρμάκου -- "επειδή ένα φάρμακο είναι καλό, δεν σημαίνει ότι το χορηγούμε δέκα φορές την ημέρα " -- μπορεί να εξελιχθεί σε δηλητήριο, ακριβώς αυτό μπορεί να συμβεί και στην περίπτωση της υπερβολικής λιτότητας, προσθέτοντας πως χωρίς ανάπτυξη δεν μπορεί να υπάρξει έξοδος από την κρίση.

Ο ίδιος τονίζει την ανάγκη να υπάρξει αλλαγή στάσης, προπάντων από τους Γερμανούς και αυτοί να επιδείξουν, όπως και ολόκληρη η Ευρώπη, περισσότερη αλληλεγγύη, ενώ επισημαίνει πως, αν η Ευρώπη είχε συμπεριφερθεί κατά την επανένωση της Δυτικής και Ανατολικής Γερμανίας, όπως οι Γερμανοί κατά την κρίση του Ευρώ, τότε ποτέ δεν θα είχε πραγματοποιηθεί η επανένωση.

Οπως λέει, την γερμανική επανένωση πλήρωσαν όλοι και όταν η ισοτιμία του ανατολικογερμανικού μάρκου έγινε "ένα προς ένα" με το δυτικογερμανικό, προκάλεσε σε ολόκληρη την Ευρώπη υψηλότερα επιτόκια.

Κατά την άποψή του, το Ευρώ δεν επιτρέπεται να παραμείνει μόνον ένα μέσο πληρωμών, αλλά απαιτείται ένα ενιαίο δημοσιονομικό σχέδιο και ένα ενιαίο τραπεζικό σύστημα, καθώς δεν γίνεται για τις τράπεζες της Ευρώπης να υπάρχουν 17 διαφορετικές εποπτείες, αλλά χρειάζεται μια Τραπεζική Ενωση με μια πανευρωπαική τραπεζική εποπτεία.

Αναφερόμενος στην άσχημη κατάσταση των δημοσιονομικών και του τραπεζικού συστήματος στην Ευρώπη, ο κ. Αντρος παραπέμπει στην επίσης άσχημη κατάσταση στις ΗΠΑ, για να επισημάνει συγχρόνως πως η διαφορά έγκειται στο ό, τι εκεί υπάρχει μια από κοινού αντιμετώπιση της κατάστασης και ακριβώς αυτό διαφοροποιεί το δολάριο από το Ευρώ.

Πρόσφατα, σε άλλη συνέντευξή του, ο Αυστριακός πρώην υπουργός Οικονομικών είχε καταγγείλει πως "η σωτηρία της Ελλάδας είναι μια σωτηρία των τραπεζών και μέχρι σήμερα στους ίδιους τους Ελληνες δεν έφθασε ούτε ένα λεπτό του Ευρώ", ενώ είχε χαρακτηρίσει το "πακέτο σωτηρίας" για την Ελλάδα ως "απερίσκεπτη θεραπεία"που θα μπορούσε να στείλει τον ασθενή ακόμη και στο θάνατο, καθώς, χωρίς θεραπεία των αιτίων, η "επιβληθείσα, υπερβολική, εξαναγκαστική λιτότητα" δεν μπορεί να βγάλει τη χώρα από την κρίση.

Σύμφωνα με τον κ. Αντρος, η οικονομία στην Ελλάδα συρρικνώνεται και το κράτος πρέπει να πληρώνει ολοένα και υψηλότερα επιτόκια, κάτι που μπορεί να συγκριθεί με έναν γιατρό ο οποίος γράφει στον ασθενή ένα δραστικό φάρμακο σε δεκαπλάσια δόση, χωρίς να λάβει υπόψη του τις παρενέργειες, ωστόσο, κατά την άποψή του, μια έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, εξαιτίας του κινδύνου μετάδοσης σε άλλες χώρες της, είναι πολύ πιο ακριβή απ΄ ότι η προσπάθεια σωτηρίας.


Πηγή: AΠΕ-ΜΠΕ

Ο Π.Καμμένος μιλάει για: Codex alimentarius, ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ, ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ.
Δείτε το βίντεο...



anti-ntp


Όταν οι πρώτες εικόνες χιλιάδων ανθρώπων μπροστά από κλειστές τράπεζες εμφανιστούν στα ΜΜΕ παγκοσμίως, η κατάσταση θα είναι πλέον μη αναστρέψιμη – ένα τρομακτικό σενάριο, το οποίο δεν θα εξυπηρετούσε απολύτως κανέναν

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Το σύνολο του ισολογισμού (ενεργητικό, παθητικό) των ευρωπαϊκών τραπεζών είναι της τάξης των 31 τρις € - με τις τράπεζες της Ευρωζώνης να αποτελούν το 76% (23,5 τρις €). Όταν η Lehman Brothers χρεοκόπησε, η Fed υποχρεώθηκε να διασώσει το τραπεζικό σύστημα των Η.Π.Α., συνολικού ισολογισμού 16-17 τρις $ - κάτι που δεν θα είχε επιτυχία, εάν η υπερδύναμη δεν εξήγαγε (από το 2000 και μετά) τα προβλήματα της στον υπόλοιπο πλανήτη και κυρίως στην Ευρώπη.

Εάν συγκρίνει κανείς τώρα τα παραπάνω μεγέθη θα αντιληφθεί καθαρά ότι, ο ισολογισμός της ΕΚΤ θα επιβαρυνθεί σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, από αυτόν της Fed, εάν υποχρεωθεί να διασώσει το τραπεζικό σύστημα της Ευρωζώνης – πόσο μάλλον αφού δεν έχει καμία δυνατότητα εξαγωγής της δικής της κρίσης, όπως στο παρελθόν η Fed.

Ειδικότερα, το τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης είναι διπλάσιο, από αυτό των Η.Π.Α. Εάν λοιπόν συμβεί κάτι ανάλογο με τη Lehman Brothers (χρεοκοπία της Ελλάδας), πόσο μάλλον κάτι πολύ μεγαλύτερο (χρεοκοπία της Ισπανίας), θα έπρεπε να βρεθεί ένα πακέτο διάσωσης, το οποίο θα ξεπερνούσε το 50% του παγκοσμίου ΑΕΠ (το παγκόσμιο ΑΕΠ υπολογίζεται στα 60 τρις $).

Περαιτέρω, μόνο το εξωτερικό δημόσιο χρέος της Ισπανίας είναι σήμερα περί το 1 τρις € - υψηλότερο δηλαδή από αυτό της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας και της Ιταλίας μαζί (το μεγαλύτερο μέρος του χρέους της Ιταλίας είναι εσωτερικό – εθνικά ομόλογα). Επομένως, η αντίστροφη μέτρηση για το ευρώ, ο ευρωπαϊκός Αρμαγεδδών δηλαδή, ευρίσκεται ήδη εδώ - με τον τελικό να παίζεται στην Ισπανία και όχι στην Ελλάδα.


Δυστυχώς ο νέος πρωθυπουργός της Ισπανίας, πιστό «θύμα του δόγματος λιτότητας» της πρωσικής Γερμανίας (η οποία δεν κερδίζει τόσο από το ευρώ, όσο από την κρίση του), κατάφερε μέσα σε λίγους μήνες να οδηγήσει τη χώρα του στην καταστροφή - ενδεχομένως δε πολύ σύντομα στα νύχια του ΔΝΤ.

Όπως είπε τώρα χαρακτηριστικά γνωστός ευρωπαίος πολιτικός, «Όλα όσα μπορώ να σας διαβεβαιώσω είναι ότι, όταν κοιτάζω στα μάτια τους πρωθυπουργούς των χωρών της Ευρωζώνης, καθώς επίσης την ηγεσία της, αυτό που διακρίνω είναι ο παραλογισμός τους - ένας απόλυτος, ολοκληρωτικός και απύθμενος παραλογισμός».

Ολοκληρώνοντας, η Ευρώπη είναι το μεγαλύτερο οικονομικό μπλοκ του πλανήτη - εν τούτοις όμως, το συνολικό ΑΕΠ της δεν είναι περισσότερο από το 60% του ισολογισμού των τραπεζών της. Δυστυχώς, τόσο η ΕΕ, όσο και τα κράτη-μέλη της, επέτρεψαν να γιγαντωθεί σε τέτοιο βαθμό ο τραπεζικός τομέας τους, ώστε να τρέμει ολόκληρος ο πλανήτης – κυρίως επειδή οι τράπεζες της ΕΕ χρηματοδοτούν το 52% των παγκοσμίων δανείων με αποτέλεσμα, εάν συμβεί κάτι, να υποχρεωθούν σε μία καταστροφική ύφεση όλες οι χώρες (ανεπτυγμένες και αναπτυσσόμενες).

Όσο λοιπόν και αν αντιδράει η Γερμανία στα διάφορα πακέτα διάσωσης, στο τέλος θα υποχρεωθεί να συμβιβαστεί – επειδή θα την αναγκάσουν οι Η.Π.Α., η Ρωσία, η Κίνα, η Ιαπωνία, η Βραζιλία κλπ., αφού δεν θέλουν να συμπαρασυρθούν οι οικονομίες τους στο χάος”.


Άρθρο

Όπως λέγεται, ο άνθρωπος κατέχεται από μία ασίγαστη τάση, από μία ατελείωτη καλύτερα επιθυμία για ευχαρίστηση – επειδή η ύπαρξη του είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την οδύνη και με τον πόνο. Επομένως, οι περισσότερες πράξεις του καθορίζονται από τη «μανία» απόκτησης ιδιοκτησίας, η οποία εξασφαλίζει την ευχαρίστηση.

Κατ’ επακόλουθο, ο άνθρωπος έχει μία ατελείωτη επιθυμία απόκτησης δύναμης – με στόχο την απόκτηση ιδιοκτησίας, η οποία του εξασφαλίζει την ευχαρίστηση. Αναγκαστικά λοιπόν δημιουργείται στις κοινωνίες ένας διαρκής ανταγωνισμός, σε σχέση με την ιδιοκτησία και με τη δύναμη – ιδίως την πολιτική και την οικονομική.

Στα πλαίσια αυτά είναι απαραίτητη η ύπαρξη μίας ανώτερης (κρατικής) εξουσίας, η οποία να διατηρεί την τάξη και να ρυθμίζει τη διαδικασία του γενικότερου ανταγωνισμού, για την απόκτηση ιδιοκτησίας και δύναμης μεταξύ των ανθρώπων.

Εν τούτοις, η ύπαρξη του χρήματος, όχι ως μέσου ανταλλαγής, αλλά για την απόκτηση δύναμης και ιδιοκτησίας, επιδεινώνει τις ήδη προβληματικές ανθρώπινες σχέσεις – επειδή το χρήμα διαφθείρει, δημιουργώντας από υποσχέσεις και συμφωνίες, από κοινωνικές αξίες δηλαδή, χρέη: επομένως, χρηματοπιστωτικές ή/και «τοκογλυφικές» αξίες.

Περαιτέρω, το «οικονομικό αξίωμα» να πληρώνει κανείς τα χρέη του, είναι ισχυρότερο από αρκετά άλλα – όπως, για παράδειγμα, από το να μην κλέβει κανείς, να συμπεριφέρεται με σεβασμό απέναντι στους συμπολίτες του, να τιμάει το Θεό, να έχει αλληλεγγύη με αυτούς που υποφέρουν και αρκετά άλλα. Το γεγονός αυτό είναι γνωστό από πολλά χρόνια – αφού ακόμη και στο μεσαίωνα είχε διαπιστωθεί από τους σχολαστικούς ότι, η πανίσχυρη «ηθική του χρέους» ήταν ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής της Θεολογίας.

Η βαθιά πίστη μας λοιπόν στο «οικονομικό αξίωμα» της επιστροφής των χρεών και των δανεικών, επισκιάζει κάθε άλλη μορφή ηθικής – γεγονός που καταδικάζει τους οφειλέτες, πολίτες και κράτη, όχι μόνο να είναι, αλλά και να νοιώθουν σκλάβοι των δανειστών: υποδεέστερα όντα δηλαδή, τα οποία δεν είχαν την ικανότητα, την εξυπνάδα, την εργατικότητα, την επάρκεια κλπ. να αποκτήσουν χρήματα, εξελισσόμενα σε δανειστές.

Ολοκληρώνοντας, το χρηματοπιστωτικό σύστημα σήμερα θέλει να μας πείσει ότι, η διαγραφή μέρους των «σωρευμένων» χρεών θα οδηγήσει τον πλανήτη στο χάος. Εν τούτοις, δεν υπάρχει απολύτως καμία άλλη δυνατότητα, για να μπορέσουν να επιβιώσουν οι υπερχρεωμένες δυτικές κοινωνίες ειρηνικά, από τη διαγραφή χρεών – η οποία, εάν αργήσει, επιτρέποντας την περαιτέρω συσσώρευση τόκων και χρεολυσίων, θα θέσει σε κίνδυνο πολλά από όλα όσα δημιούργησε ο άνθρωπος τους τελευταίους αιώνες.

Ο ελεγχόμενος πληθωρισμός της τάξης του 4-6%, τα πολύ χαμηλά επιτόκια, η αύξηση της ποσότητας χρήματος, η «χαμηλότοκη» επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής δανείων κλπ. είναι οι ιδανικότεροι τρόποι μερικής «διαγραφής», περιορισμού δηλαδή των χρεών, χωρίς να δημιουργηθούν εντάσεις – κάτι που θα έπρεπε να σκεφθεί πολύ καλά η Ευρωζώνη, εάν δεν θέλει να οδηγηθεί σε καταστροφικούς μονόδρομους.


ΟΙ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Οι Έλληνες αμφισβητούν την κοινοβουλευτική δημοκρατία - επιθυμώντας να «εγκαταστήσουν» στη θέση της τη συμμετοχική, άμεση δημοκρατία, η οποία θα τους προστατεύει καλύτερα στο μέλλον από οικονομικές, κοινωνικές και πολιτισμικές «καταρρεύσεις». Αμφισβητούν επίσης την υφιστάμενη λειτουργία των κομμάτων τα οποία, στη σημερινή τους μορφή, «εκτρέφουν» την ανεπάρκεια, την ανικανότητα, τη διαφθορά, τη διαπλοκή και την ιδιοτέλεια. Φυσικά αμφισβητούν την εύρυθμη λειτουργία και την αποτελεσματικότητα ορισμένων άλλων «θεσμών» - όπως της Προεδρίας, της Κεντρικής Τράπεζας που δεν τους ανήκει, των ΜΜΕ, των συνδικαλιστικών οργανώσεων κλπ.

Περαιτέρω, αμφισβητούν τη δυνατότητα επιβίωσης της Ευρωζώνης – ειδικά δε του κοινού νομίσματος, το οποίο δημιουργεί πολύ περισσότερα προβλήματα από αυτά που επιλύει, ενώ εντείνει τις οικονομικές ανισορροπίες μεταξύ των χωρών-μελών. Αμφισβητούν βέβαια την ίδια την Ευρωζώνη, το γραφειοκρατικό, πολυδάπανο Ευρωκοινοβούλιο, αλλά και την Ευρωπαϊκή Ένωση: έναν μη άριστο νομισματικό χώρο, ο οποίος δεν μπορεί να προσφέρει στα μέλη του λύσεις στις βασικές τους ανάγκες - όπως στη δίκαιη αναδιανομή των εισοδημάτων και στην απασχόληση, αφού «παράγει» σκόπιμα υψηλή ανεργία κατά τη νεοφιλελεύθερη «συνταγή», για την διατήρηση των εισοδηματικών ανισοτήτων, καθώς επίσης των χαμηλών μισθών.

Συνεχίζοντας, οι Έλληνες αμφισβητούν την απολυταρχική ηγεμονία του Καρτέλ, του μονοπωλιακού καπιταλισμού καλύτερα, αλλά και την παντοδυναμία των εμπορικών τραπεζών - η οποία πηγάζει από την άδεια αποκλειστικής παραγωγής χρημάτων που τους έχει προσφερθεί από τις κυβερνήσεις και την ΕΚΤ. Επίσης, αμφισβητούν το σημερινό τρόπο λειτουργίας της Ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας - η οποία ουσιαστικά «εκτρέφει» το τοκογλυφικό κεφάλαιο, ενώ είναι παράλληλα ο απόλυτος κυρίαρχος του τραπεζοκεντρικού ευρωσυστήματος.

Κατ’ επέκταση, οι Έλληνες αμφισβητούν το χρηματοπιστωτικό σύστημα στο σύνολο του - γνωρίζοντας πλέον πως, παρά το ότι παράγει χρήματα από το πουθενά, εκμεταλλευόμενο με κάθε τρόπο την απίστευτη εξουσία του, καλεί τους Πολίτες να πληρώσουν για τα λάθη ή τις παραλείψεις του (ιδιοποιούμενο τα κέρδη και κοινωνικοποιώντας τις ζημίες του, όπως στο παράδειγμα των δύστυχων Ιρλανδών - οι οποίοι «σύρθηκαν» από την κυβέρνηση τους στη διάσωση των ιδιωτικών, κερδοσκοπικών τραπεζών!).

Τέλος, οι Έλληνες αμφισβητούν τόσο τη λειτουργία, όσο και τα κίνητρα ορισμένων διεθνών οργανισμών - όπως του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας, του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, της Τράπεζας των Τραπεζών (BIS), των εταιρειών αξιολόγησης, των κερδοσκόπων-επενδυτών, των διεθνούς εμβέλειας οικονομολόγων κλπ. Φυσικά αμφισβητούν τις «αγαθές» προθέσεις της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Μ. Βρετανίας αλλά και των Η.Π.Α. - στα θέματα τουλάχιστον που τους αφορούν, έχοντας πλέον συνειδητοποιήσει απόλυτα ότι καλούνται να επιβιώσουν σε μία εμπόλεμη ζώνη, όπου άλλοι λαοί (Ιρλανδοί, Πορτογάλοι) έχουν δυστυχώς αποδεχθεί τη μοίρα τους, σκύβοντας το κεφάλι.

Ακριβώς για τους λόγους αυτούς, σύσσωμοι όλοι οι Έλληνες απαιτούν από την πολιτική ηγεσία της χώρας τους να πάψει πια να δανείζεται, επιτρέποντας τη λεηλασία τόσο της δημόσιας, όσο και της ιδιωτικής τους περιουσίας - υποθηκεύοντας παράλληλα την ελευθερία και την ανεξαρτησία τους. Επίσης, να πάψει να «εκλιπαρεί» την καγκελάριο της Γερμανίας, χωρίς καν να τους ρωτήσει εάν είναι πρόθυμοι να υποκύψουν στον εχθρό της Ευρώπης.

Παράλληλα οι Έλληνες απαιτούν από όλους τους συμπολίτες τους, μισθωτούς και επιχειρηματίες, να αλλάξουν ριζικά τα «κακώς κείμενα» και την «ανατολίτικη νοοτροπία» - συμπεριφορές στις οποίες είχαν ίσως οδηγηθεί από την υφιστάμενη διαπλοκή, από τη διαφθορά του δημόσιου βίου, από την έλλειψη επαγγελματικής ηθικής, από την αδικία και από την κάθε μορφής εκμετάλλευση. Ακόμη περισσότερο, πιστεύουν ότι είναι απαραίτητο να «αποκατασταθεί» η αμφίδρομη φορολογική συνείδηση και η συνέπεια, μεταξύ Πολίτη και Πολιτείας – η οποία έχει κοστίσει πανάκριβα και στους δύο «συναλλασσόμενους». Επίσης, απαιτούν να εμποδιστούν αποτελεσματικά και να τιμωρηθούν οι διαφθορείς συνειδήσεων - κυριότεροι των οποίων είναι οι Γερμανικές πολυεθνικές.

Μείωση των υπέρογκων δημοσίων δαπανών, κατάργηση της γραφειοκρατίας, ορθολογικό πλαίσιο λειτουργίας των επιχειρήσεων, συνεχής έλεγχος της εξουσίας από τους Πολίτες, παραδειγματική τιμωρία των όποιων διεφθαρμένων πολιτικών, εγκατάσταση ενός Κράτους Δικαίου, εκδίωξη της Τρόικας και «ανάπτυξη ή στάση πληρωμών», είναι πλέον τα βασικά αιτήματα των Ελλήνων. Επίσης, όχι νέα δάνεια και τέλος στη διεθνή επαιτεία, η οποία καταρρακώνει τόσο την υπερηφάνεια, όσο και την αξιοπρέπεια ενός ολόκληρου λαού, καταστρέφοντας την αυτοπεποίθηση του.

Ενός λαού που γνωρίζει μεν πόσο οδυνηρή είναι μία ξαφνική χρεοκοπία, αλλά την προτιμά από την υποδούλωση του, καθώς επίσης από την ολοσχερή απώλεια της εθνικής του κυριαρχίας – πόσο μάλλον όταν ξέρει πως η στάση πληρωμών ή/και η επιστροφή στη δραχμή ενός πάμπλουτου κράτους, όπως η Ελλάδα, δεν είναι σε καμία περίπτωση συνώνυμα με τη συντέλεια του κόσμου.

Χωρίς να επεκταθούμε σε περαιτέρω ανάλυση του τι ακριβώς συμβαίνει ή τι «κυοφορείται» σήμερα στην Ελλάδα, η οποία δυστυχώς ευρίσκεται στο κέντρο των εξελίξεων, σε εμπόλεμη ζώνη καλύτερα, καλούμενη ακόμη μία φορά από την Ιστορία να προπορευθεί μίας επαναστατικής «αλλαγής πορείας» της δύσης, θα αναφερθούμε στην ανίερη συμμαχία μεταξύ τραπεζών και κυβερνήσεων.


Η ΑΝΙΕΡΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ

Στα πλαίσια μίας «σκοτεινής» συνεργασίας, η εκάστοτε κυβέρνηση προσφέρει το δικαίωμα της παραγωγής χρήματος στις τράπεζες, έναντι της χρηματοδότησης των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού της από αυτές – με τη μορφή της παροχής δανείων στο κράτος ή της αγοράς των ομολόγων που εκδίδει το δημόσιο. Κατ’ επέκταση η ανίερη συμμαχία των κεντρικών τραπεζών, των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και των κυβερνήσεων είναι πολύ βαθιά, ενώ λειτουργεί ως εξής:

“Η κεντρική τράπεζα δημιουργεί νέα χρήματα, όταν αγοράζει ομόλογα ή εγκρίνει δάνεια, τα οποία είναι εγγυημένα με ομόλογα του δημοσίου. Η κυβέρνηση πληρώνει τόκους στα ομόλογα ή στα δάνεια που λαμβάνει, οπότε δημιουργούνται κέρδη στην κεντρική τράπεζα. Τα κέρδη αυτά, εφόσον βέβαια η κεντρική τράπεζα ανήκει στο κράτος (κάτι που δυστυχώς δεν συμβαίνει με την Τράπεζα της Ελλάδας, αλλά ούτε με την ΕΚΤ), καταλήγουν ξανά στην κυβέρνηση – δια μέσου των μερισμάτων.

Όταν τα ομόλογα είναι ληξιπρόθεσμα, οι κυβερνήσεις δεν χρειάζεται να τα εξοφλήσουν – αφού, απλούστατα, η κεντρική τράπεζα αγοράζει από το κράτος νέα ομόλογα, τα οποία αντικαθιστούν τα παλαιότερα. Για παράδειγμα, εάν η ΤτΕ ανήκε στην Ελλάδα, με νόμισμα τη δραχμή, η κυβέρνηση θα μπορούσε να εκδώσει νέα ομόλογα, για την αντικατάσταση των παλαιοτέρων, πουλώντας τα στην ΤτΕ – οπότε δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να χρεοκοπήσει (υπενθυμίζουμε ότι, η τελική επιλογή στα καπιταλιστικά συστήματα είναι πληθωρισμός ή χρεοκοπία – όπου όμως με τον πληθωρισμό επιβιώνει κανείς, εάν καταφέρει να τον ελέγξει).

Σε ένα άλλο επίπεδο τώρα, οι εμπορικές τράπεζες δημιουργούν επίσης χρήματα, αγοράζοντας ομόλογα του δημοσίου και χρησιμοποιώντας τα σαν εγγύηση για την παροχή δανείων από την κεντρική. Συνήθως, οι τράπεζες είναι απολύτως σίγουρες ότι η κεντρική τράπεζα θα αποδεχθεί τα ομόλογα του δημοσίου σαν εγγύηση”.

Συνεχίζοντας, η παραπάνω ανάλυση είναι χαρακτηριστική - είναι δεδομένη δηλαδή για όλα τα δυτικά χρηματοπιστωτικά συστήματα, στα οποία οι τράπεζες (κεντρική, εμπορικές) δημιουργούνται και λειτουργούν, έχοντας την υποχρέωση να βοηθούν τα κράτη στη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων τους. Εν τούτοις, η Ευρωζώνη είναι μία ιδιάζουσα περίπτωση, αφού υπάρχει ένα ιδιόρρυθμο κεντρικό τραπεζικό σύστημα (αποτελείται από την ΕΚΤ, καθώς επίσης από τις κεντρικές τράπεζες των κρατών-μελών), το οποίο ενισχύει διαφορετικές κυβερνήσεις στη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων τους.

Ειδικότερα, όταν οι κυβερνήσεις των χωρών-μελών της Ευρωζώνης εμφανίζουν ελλείμματα, τότε εκδίδουν ομόλογα, τα οποία αγοράζει το τραπεζικό σύστημα και όχι η ΕΚΤ. Το τραπεζικό σύστημα αγοράζει ευχαρίστως ομόλογα δημοσίου, αφού χρησιμοποιούνται ως εγγυήσεις στην ΕΚΤ, για την παροχή δανείων εκ μέρους της – πόσο μάλλον όταν τα δάνεια που λαμβάνει τοκίζονται με το βασικό επιτόκιο της ΕΚΤ, ενώ οι τράπεζες τα δανείζουν στα κράτη με αρκετά υψηλότερο επιτόκιο.

Σε τελική ανάλυση λοιπόν κερδίζουν οι εμπορικές τράπεζες εις βάρος των Πολιτών, αφού τα κράτη δεν συμμετέχουν στα κέρδη τους – όπως στο παράδειγμα της κεντρικής τράπεζας που ανήκει στο κράτος (Τράπεζα του Καναδά κλπ.). Δικαίως λοιπόν αναφέρεται κανείς «απαξιωτικά» σε μία Ευρωζώνη, ειδικά κατασκευασμένη για τις τράπεζες – σε μία Ευρώπη των τραπεζών της ή στη δικτατορία των τραπεζών.


ΟΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩ

Κατά τη (νέο)φιλελεύθερη άποψη, η υιοθέτηση ενός κοινού νομίσματος είναι καταστροφική για το μέλλον των ανεξάρτητων χωρών. Αυτό οφείλεται στο ότι δεν διευκολύνει την ορθολογική, ελεύθερη ανταλλαγή αγαθών και υπηρεσιών μεταξύ των κρατών-μελών, αλλά τη μονεταριστική αναδιανομή εισοδημάτων - όπου τα πλεονασματικά κράτη υποχρεώνονται να ενισχύουν τα ελλειμματικά, με τη βοήθεια της μεταφοράς πόρων.

Για παράδειγμα, η κυβέρνηση της Πορτογαλίας «επιδοτεί» σήμερα τη μη ανταγωνίσιμη οικονομία της, με έναν πολυπληθή δημόσιο τομέα, καθώς επίσης με πολύ υψηλούς πραγματικούς μισθούς (συγκριτικά πάντοτε με τους άλλους εταίρους της). Το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι η δημιουργία μεγάλων ελλειμμάτων στον προϋπολογισμό της - τα οποία χρηματοδοτούν το, σχετικά με την παραγωγικότητα τους, υψηλό βιοτικό επίπεδο των κατοίκων της.

Στη συνέχεια, η πορτογαλική κυβέρνηση εκδίδει ομόλογα για τη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων της χώρας της - τα οποία αγοράζονται από το τραπεζικό σύστημα, αφού τα αποδέχεται η ΕΚΤ σαν εγγύηση. Τα ομόλογα του πορτογαλικού δημοσίου λοιπόν τοποθετούνται σαν εγγύηση στην ΕΚΤ, οπότε δημιουργούνται νέα χρήματα – τα οποία αυξάνουν αργότερα τις τιμές των προϊόντων σε ολόκληρη την Ευρωζώνη.

Ειδικότερα, η κυβέρνηση της Πορτογαλίας είναι η πρώτη που λαμβάνει αυτά τα νέα χρήματα, τα οποία χρησιμοποιεί για την πληρωμή των υποχρεώσεων της (μισθούς, συντάξεις κλπ.). Εάν τώρα ένας Πορτογάλος μισθωτός αγοράσει μία γερμανική τηλεόραση, τα νέα χρήματα εισρέουν στη Γερμανία – αυξάνοντας τις τιμές των τηλεοράσεων εκεί, λόγω της μεγαλύτερης ζήτησης. Ουσιαστικά λοιπόν η Πορτογαλία εισάγει νέα προϊόντα, «εξάγοντας» για την απόκτηση τους νέα χρήματα – το μεγαλύτερο μέρος των οποίων παραμένει στη Γερμανία, αφού τα πορτογαλικά εμπορεύματα δεν είναι ανταγωνίσιμα.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, δημιουργείται στην Πορτογαλία ένα αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο με τη Γερμανία, όπου τα γερμανικά εμπορεύματα ανταλλάσσονται με νέα πορτογαλικά χρήματα. Σε τελική ανάλυση όμως, καμία χώρα δεν μπορεί να διατηρήσει ένα διαρκώς αυξανόμενο αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο – να επιδοτεί δηλαδή μία μη παραγωγική οικονομία, η οποία εισάγει περισσότερα εμπορεύματα από ότι εξάγει, ενώ καταναλώνει με δανεικά χρήματα.

Επομένως, αργά ή γρήγορα, η ελλειμματική χώρα υπερχρεώνεται, οπότε «αναγκάζεται» να διασωθεί από τις υπόλοιπες, λόγω της συμμετοχής της στην Ευρωζώνη. Εκείνη τη στιγμή η μεταφορά πόρων, από τις πλεονασματικές προς στις ελλειμματικές, γίνεται πραγματικότητα, αφού τέτοιου είδους διακρατικά δάνεια δεν είναι δυνατόν να εξοφληθούν ποτέ – πόσο μάλλον όταν χρεώνονται με επιτόκια πολύ υψηλότερα από το ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας της εκάστοτε χώρας (όπως στο παράδειγμα της Ελλάδας, όπου το επιτόκιο υπερβαίνει το 5%, ενώ η ανάπτυξη είναι αρνητική, στο -7%).

Κατ’ επέκταση, το υπερχρεωμένο κράτος χάνει την εθνική του κυριαρχία και μετατρέπεται ουσιαστικά σε προτεκτοράτο των ισχυρών – αφού θα παραμένει αιώνια «στον ορό», προφανώς σκόπιμα, επειδή διαφορετικά δεν θα επιβαρυνόταν με τοκογλυφικά επιτόκια υποτέλειας. Γνωρίζοντας όμως ότι αργά ή γρήγορα αντιδρούν οι Πολίτες του, οι κοινωνικές εκρήξεις (ο διαφωτισμός προηγείται πάντοτε της επανάστασης), καθώς επίσης οι «διακρατικές αντιπαλότητες», είναι αδύνατον να αποφευχθούν.

Από την άλλη πλευρά βέβαια (στην Οικονομία τελικά, όπως και στη Φύση, τα πάντα εξισορροπούν, μετά από περιόδους αστάθειας), η χρηματοδότηση των ελλειμματικών χωρών (δανεισμός) επιβαρύνει τις πλεονασματικές οι οποίες, παρά το ότι αντιδρούν στη παροχή δανείων, στο τέλος συμφωνούν υποχρεωτικά - αφού διαφορετικά κινδυνεύουν να χάσουν τις απαιτήσεις τους, όπως στο παράδειγμα της Γερμανίας, λόγω ενδεχομένων στάσεων πληρωμών ή δυσλειτουργιών του τραπεζικού συστήματος (Target 2, χρεοκοπία τραπεζών στην περιφέρεια κλπ.)

Περαιτέρω στο παράδειγμα μας, εάν δεν υπήρχε το ευρώ, τότε το εθνικό νόμισμα της Πορτογαλίας θα υποτιμούταν, λόγω μειωμένης ανταγωνιστικότητας – οπότε θα αυξάνονταν οι εξαγωγές της, ενώ θα περιορίζονταν οι εισαγωγές της, με αποτέλεσμα την εξάλειψη των ελλειμμάτων του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών της.

Φυσικά δε, η αύξηση των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού της, αφενός μεν θα δυσκόλευε τον περαιτέρω δανεισμό της, αφετέρου θα τον καταστούσε ασύμφορο (λόγω των υπερβολικών επιτοκίων). Επομένως, θα αναγκαζόταν να πάψει να συντηρεί ένα μη παραγωγικό και πολυδάπανο δημόσιο – οπότε δεν θα υπερχρεωνόταν.

Αντίστοιχα, το μάρκο της Γερμανίας θα υπερτιμούταν, λόγω αυξημένης ανταγωνιστικότητας – οπότε θα μειώνονταν οι εξαγωγές της, ενώ θα αυξάνονταν οι εισαγωγές της, με αποτέλεσμα την εξάλειψη των πλεονασμάτων του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών της, προς όφελος των υπολοίπων ευρωπαϊκών χωρών.

Συμπερασματικά λοιπόν, εάν η Ευρωζώνη δεν ενωθεί πολιτικά, εάν δηλαδή δεν επιταχυνθεί η ολοκλήρωση της Ευρώπης, όπου αφενός μεν θα καταπολεμηθεί με επιτυχία η ανίερη συμμαχία των κεντρικών και εμπορικών τραπεζών, αφετέρου θα λειτουργήσει σταδιακά η αναδιανομή εισοδημάτων από τις πλεονασματικές προς στις ελλειμματικές περιοχές, το Ευρώ θα αποβεί ένα καταστροφικό εγχείρημα - αφού οι ισχυρές, φυγόκεντρες δυνάμεις που αναπτύσσει το κοινό νόμισμα, είναι αδύνατον να αντιμετωπισθούν διαφορετικά.


ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Σοσιαλιστικό κόμμα χωρίς γεμάτα ταμεία, τα οποία να του επιτρέπουν την εκπλήρωση των (κοινωνικών) υποσχέσεων του, καθώς επίσης χωρίς καμία δυνατότητα δανεισμού, είναι αδύνατον να επιβιώσει. Φιλελεύθερο κόμμα, με ισχυρή σοσιαλιστική αντιπολίτευση, «τυφλά υποταγμένο» στο μνημόνιο, στην Τρόικα και στους δανειστές, είναι επίσης αδύνατον να επιβιώσει. Εάν λοιπόν δεν υπάρξει συναίνεση μεταξύ των αντίθετων κομμάτων, πράγμα πολύ δύσκολο (αν και όχι αδύνατον), αυτό που προβλέπεται είναι δυστυχώς διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις - τις οποίες όμως είναι αδύνατον να αντέξει η ελληνική οικονομία.

Η έξοδος της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ, υπό τις παρούσες προϋποθέσεις, θα ήταν ένα εισιτήριο προς την απόλυτη χρεοκοπία, χωρίς επιστροφή - όπως επίσης η συνέχιση της εφαρμογής του μνημονίου, το οποίο ουσιαστικά την καταδικάζει σε έναν αργό, εξαιρετικά επώδυνο θάνατο (βαθιά ύφεση, ανεργία, χρεοκοπίες επιχειρήσεων, κρατική πτώχευση, λεηλασία, εξαθλίωση, δραχμή).

Η Ευρώπη δεν θα μπορούσε επίσης να αντέξει την έξοδο της Ελλάδας, χωρίς να εκτοξευθεί ο κίνδυνος διάλυσης της στα ύψη - πόσο μάλλον όταν οι ανάγκες των ισπανικών τραπεζών υπολογίζονται πλέον στα 260 δις € από το IIF. Επομένως, δεν είναι τόσο πιθανή, όσο φαίνεται, ενώ είναι συνδεδεμένη με ένα τεράστιο, απρόβλεπτο ρίσκο.

Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι, η Ελλάδα θα πρέπει να συνεχίσει να δίνει την καταστροφική εντύπωση, αφενός μεν πως εκβιάζει την ΕΕ, αφετέρου πως δεν θέλει να πληρώσει τα χρέη της - αν και θα έπρεπε να τα διαπραγματευτεί άμεσα, με επιτόκια της τάξης του 1%, συν επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, με μία μικρή περίοδο χάριτος.
Επίσης, η Ελλάδα πρέπει να σταματήσει να δίνει την εντύπωση ότι, δεν επιθυμεί την εξυγίανση της οικονομίας της (τακτοποίηση τα του οίκου της, σωστή λειτουργία του δημοσίου, επιχειρηματικό πλαίσιο, κάθαρση, τιμωρία των όποιων διεφθαρμένων πολιτικών ή πολιτών κλπ.), εάν δεν θέλει να βρεθεί προ απροόπτου.
Από την άλλη πλευρά, η κατάσταση τόσο στην Ευρωζώνη, όσο και στην Ελλάδα, έχει περάσει πια το σημείο μηδέν - ενώ η ΕΚΤ, με την απόφαση της να αφήσει ως έχει το βασικό επιτόκιο, παρέδωσε ουσιαστικά τη σκυτάλη, όσον αφορά την επίλυση της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους και δανεισμού, στην Πολιτική. Αν και η απόφαση της ΕΚΤ ηρέμησε αρχικά τις αγορές, ιδίως τα χρηματιστήρια, επειδή έδειξε ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος βιασύνης (άρα τα προβλήματα της Ευρωζώνης είναι ελεγχόμενα), το άμεσο μέλλον θα δείξει, εάν τελικά έπεισε πραγματικά ή όχι.

Σε γενικές γραμμές λοιπόν είμαστε αντιμέτωποι με ένα θερμό καλοκαίρι, με τις συνέπειες μίας πιθανής Lehman Brothers στο πολλαπλάσιο. Εάν δε προσθέσουμε στις «εκρηκτικές αυτές εστίες φωτιάς» τις αυξημένες πιθανότητες οδυνηρών κοινωνικών αναταραχών, με την παράλληλη «έξαρση» της εγκληματικότητας, καθώς επίσης τα γεωπολιτικά προβλήματα στην περιοχή μας, θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε μία ανεξέλεγκτη πυρκαγιά - χωρίς καμία απολύτως διάθεση καταστροφολογίας ή απαισιοδοξίας.

Ας ελπίσουμε ότι, στο τέλος θα πρυτανεύσει η λογική σε όλα τα επίπεδα - στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και σε ολόκληρη τη Δύση, η οποία κινδυνεύει πολύ σοβαρά να χάσει τόσο την πρωτοκαθεδρία της στον πλανήτη, όσο και τη Δημοκρατία της.

  • Για την γενικότερη καταστροφή της χώρας, φέρει απαράγραπτες ευθύνες ο Γιώργος Παπανδρέου
  • Έρχεται η ώρα του καθήκοντός της Δικαιοσύνης κατά το Σύνταγμα και τους νόμους του Κράτους
Γράφει ο Β.Α.Κόκκινος

Ο αείμνηστος Ξ. Ζολώτας εδίδασκε πεισμόνως ότι «οι φόροι σκοτώνουν τους φόρους»!

Αυτό δεν το διάβασαν ούτε άκουσαν ποτέ οι θλιβεροί Υπουργοί Οικονομικών της τελευταίας κυβερνήσεως του ΠΑΣΟΚ.

Και προσπάθησαν να καλύψουν την μείωση των εσόδων του κράτους με μεγαλύτερη φορολογία, δια της οποίας όμως επέτυχαν την περαιτέρω μείωση τούτων.

Δεν συνέκριναν ποτέ τα έσοδα του κράτους με τη μικρότερη φορολογία και εκείνα με τη μεγαλύτερη. Οπότε θα διαπίστωναν ότι τα πρώτα ήσαν μεγαλύτερα.

Περαιτέρω δεν αντιλήφθηκαν ότι η φοροδοτική ικανότητα των Ελλήνων έχει εξαντληθεί.

Ούτε υπολογίζουν τα έσοδα αυτών που εκ των πραγμάτων είναι ειλικρινείς και τους επιβληθέντες εις αυτούς φόρους για να βεβαιωθούν ότι οι τελευταίοι είναι μεγαλύτεροι και οδηγούν τους πολίτες σε απελπιστικό αδιέξοδο και σε αυτοκτονία.

Οι υπογράψαντες το Μνημόνιο Υπουργοί του ΠΑΣΟΚ, αντί να εξοικονομήσουν τα ποσά της ετησίας δόσεως των δανείων κατά τα 2/3 εκ της περικοπής κρατικών δαπανών και κατά το 1/3 εκ της αυξήσεως της φορολογίας έπραξαν το αντίθετο.

Αύξησαν την φορολογία υπερμέτρως και δεν περιόρισαν τις κυβερνητικές δαπάνες.

Για να διατηρήσουν την στρατιά συμβούλων και να ταξιδεύουν στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ ως εκπρόσωποι πλουσίων κρατών.

Περιέκοψαν απάνθρωπες δαπάνες για την υγεία.

Περιόρισαν" τους μισθούς των αστυνομικών, των εφοριακών και των δικαστών, που δεν έπρεπε καν να τους αγγίξουν, και μείωσαν τις δαπάνες διαφημίσεως των τουριστικών περιοχών της Ελλάδος, με συνέπεια να ακυρωθούν οι κρατήσεις δωματίων κατά 30% και να απειλείται το κλείσιμο πολλών τουριστικών επιχειρήσεων.

Από το 2009 μέχρι σήμερα δεν έγινε καμία προσπάθεια αναπτύξεως της χώρας και αυξήσεως του αριθμού των επισκεπτών της.

Για την εξέλιξη αυτή, καθώς και για την γενικότερη καταστροφή τής χώρας φέρει απαράγραπτες ευθύνες ο Γ. Παπανδρέου.

Εις τον λαό απομένει η πολιτική τιμωρία του για την εξαθλίωση των Ελλήνων και τη μείωση του κύρους της Ελλάδος.

Εις δε τη δικαιοσύνη το υπέρτατον καθήκον, εκ του Συντάγματος, να τιμωρήσει ποινικώς και υποδειγματικώς αυτούς που έχει τη δυνατότητα προς τούτο, κατά το Σύνταγμα και τους νόμους του κράτους.
Ανατράπηκαν σε μέγιστο βαθμό πολλοί νόμοι, πολλά δικαιώματα του ανθρώπου και των εργαζομένων

Υπάρχουν συνταγματικού χαρακτήρα προβλήματα αλλά αυτά θα τα δουν οι κυβερνήσεις μετά τις εκλογές, τόνισε ο υπηρεσιακός υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Αντώνης Ρουπακιώτης, μιλώντας στην εκπομπή “Σαββατοκύριακο στη ΝΕΤ”.

“Οι εργαζόμενοι έχουν απωλέσει το μέγιστο των δικαιωμάτων τους. Όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί με διαφορετικές προσεγγίσεις και διαφορετική ορολογία μιλούν για αποκατάσταση του ζητήματος. Απομένει στην επόμενη κυβερνηση να ανατρέψει με νόμο, τους νόμους που έχουν στερήσει δικαιώματα απο τους εργαζόμενους” επεσήμανε ο κ Ρουπακιώτης.

Μέσα από όλα αυτά, διαπιστώνουμε πως έχει υπάρξει ανατροπή του Ελληνικού Συντάγματος από την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, η οποία δεν καταγγέλθηκε ούτε από τον κύριο Βενιζέλο (πώς άλλωστε να το γινόταν αυτό, αφού ο κ. Βενιζέλος θα έπρεπε να καταγγείλει τον εαυτό του ως δράστη παράνομης αλλοίωσης του Συντάγματος στο οποίο ορκίστηκε να υπηρετεί και να προστατεύει...!), όσο και από τον κύριο Σαμαρά, ο οποίος με την "απειλή" του "ναι σε όλα" απαίτησε από τους βουλευτές του να παραβιάσουν τα πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα των Ελλήνωνν πολιτών, υπέρ των "δάνειων δυνάμεων". Στο ίδιο μήκος κύματος, όμως, βρίσκονται και όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα, τα οποία ΔΕΝ κατήγγειλαν την ανατροπή του Συντάγματος.

Από όλα αυτά, προκύπτει ένα (βασικό) ερώτημα: Δικαιούνται αυτοί που παραβίασαν, παρέκαμψαν ή αλλοίωσαν το Σύνταγμα, να βάζουν υποψηφιότητα στις εκλογές; Γιατί, αλήθεια, δεν έχει κινηθεί κανένας δικαστής, κανένας εισαγγελέας, εναντίον εκείνων που λειτούργησαν ως κυβέρνηση (ή και πρωθυπουργοί) παραβιάζοντας το Σύνταγμα της Ελλάδας;

Μήπως υπάρχει πολιτειακό ζήτημα, για το οποίο την κύρια ευθύνη έχει ο Κάρολος Παπούλιας (ως πρόεδρος της Δημοκρατίας) και ο Άρειος Πάγος;

Κωνσταντίνος

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Απολλώνειο Φως", το οποίο δεν συνάδει με την σύγχρονη Ελλάδα και κυρίως τον Χριστιανισμό. Διαπιστώνουμε, όμως, μέσα από το συγκεκριμένο δημοσίευμα πως έχει πολύ καλές σχέσεις (και εντυπώσεις) για τον ισλαμοφασισμό, τον οποίο φυσικά δεν τολμά να συγκρίνει με την σύγχρονη πραγματικότητα στα Βαλκάνια και στην Ελλάδα. Προφανώς, όμως, υπάρχουν πολύ καλές "εντυπώσεις" και για τους ναζί, των οποίων την δράση ΔΕΝ καταδικάζει σε ολόκληρο το άρθρο (είναι γνωστή η δράση των ναζί στην Ελλάδα, με τα ολοκαυτώματα και τις θηριωδίες στις οποίες "εξασκήθηκαν" χωρίς ποτέ να τιμωρηθούν).

Διαβάστε, λοιπόν, το κείμενο που ακολουθεί, εστιάζοντας στον ισλαμοφασισμό και τις σχέσεις του με το ναζισμό. Θα διαπιστώστε πως η ιστορία επαναλαμβάνεται ή όλα όσα σήμερα συμβαίνουν μας δείχνουν πως δεν πέρασε ούτε μιά μέρα από τότε που δίποδα κτήνη επιχειρούσαν να επιβάλουν την δική τους "αλήθεια" βυθίζοντας τον κόσμο στο αίμα...

Σε έναν κόσμο που διαλύεται κάτω από τον σιωνιστικό ζυγό της παγκοσμιοποίησης, σε μία πολυφυλετική πραγματικότητα που εξαφανίζει τις φυλετικές, πολιτισμικές και θρησκευτικές παραδόσεις των λαών και ενώ όλοι έχουν παραδοθεί στον αγώνα για την μίζερη επιβίωση που επιβάλλουν τα σκοτεινά κέντρα εξουσίας των εχθρών της αρίας ελευθερίας, αξίζει να δούμε μία ξεχασμένη σελίδα της ιστορίας, που μας δείχνει ένα παράδειγμα συνεργασίας μεταξύ ισλαμιστών και του Γ’ Ράιχ, αποδεικνύοντας ότι οι Άραβες, είναι εν δυνάμει φίλοι μας και όχι εχθροί μας.

Ήδη από τις αρχές του 1941 ο Αδόλφος Χίτλερ μέσω του υπουργού Εξωτερικών φον Ρίμπεντροπ επεδίωξε την συνεργασία των δυνάμεων του Άξονα με τους Άραβες ισλαμιστές, κατανοώντας ότι αποτελούν τον μοναδικό φυσικό σύμμαχο μίας ανεξάρτητης ευρωπαϊκής δύναμης στον αγώνα της για την εξασφάλιση ενεργειακής αυτάρκειας. Μίας αυτάρκειας η οποία θα επέτρεπε αφ’ ενός τον καλύτερο ανεφοδιασμό των γερμανικών δυνάμεων του Ρόμμελ στην Αφρική και αφ’ ετέρου θα δημιουργούσε ένα τρομερό πρόβλημα στην αποικιοκρατική Αγγλία εξαιτίας της επερχόμενης πανισλαμικής εξέγερσης εναντίον της, αλλά και εναντίων των Εβραίων, οι οποίοι καλυπτόμενοι από τους Βρετανούς είχαν εγκατασταθεί στην Παλαιστίνη.

Μετά την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία εθνικοσοσιαλιστικά κινήματα ιδρύθηκαν σε πολλά αραβικά μέρη, όπως το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα στη Συρία. Ο ηγέτης του Anton Sa’anda έγινε γνωστός ως Abu Ali.

Το λάβαρο του κόμματος αποτελείτο από τη σβάστικα εντός ασπρόμαυρου πλαισίου. Αργότερα ένα Λιβανικό παράρτημα του κόμματος αυτού, αναπτύχθηκε. Το πιο σημαντικό όμως κίνημα που συντάχθηκε με το Γ’ Ράιχ, ήταν η «Νέα Αίγυπτος» που ιδρύθηκε το Οκτώβριο του 1933 με παραστρατιωτική δομή κατά τα γερμανικά πρότυπα. Από τις τάξεις του ανεφύη με την επανάσταση του Ιουλίου του 1952, ο Νάσερ.

Στα ίδια χνάρια κινήθηκε και το κόμμα Μπάαθ της Συρίας, ενστερνιζόμενο τα εθνικοσοσιαλιστικά πρότυπα. Όλα αυτά υπήρξαν σπόρος ιδεολογικός του Αμίν Αλ Χουσεϊνί.

Επανερχόμενοι στα γεγονότα του 1941 που καθόρισαν την Γερμανο-Αραβική συνεργασία, πραγματοποιήθηκε συνάντηση των Γερμανών με τον εξόριστο από τους Άγγλους Μεγάλο Μουφτή της Ιερουσαλήμ Haj Amin Husseini, ο οποίος μετά από μακρά συνομιλία με τον ίδιο τον Φύρερ, στις 28 Νοεμβρίου του 1941, επείσθη για την χρησιμότητα αλλά και την αναγκαιότητα αυτής της συμμαχίας, αλλά και για το ειλικρινές ενδιαφέρον των εθνικοσοσιαλιστών σχετικά με το αραβικό ζήτημα και την απελευθέρωσή τους από τον σιωνιστικό ιμπεριαλιστικό ζυγό. Το αποτέλεσμα αυτών των διαπραγματεύσεων ήταν η δημόσια έκκληση του μεγάλου Μουφτή σε όλους τους σκλαβωμένους μουσουλμάνους για την κατάταξή τους στην Αραβική λεγεώνα που πολεμούσε στο πλευρό του Africa Corps, η συμφωνία για εκπαίδευση από ομάδες δολιοφθορέων Bradenburgers αράβων ανταρτών ώστε να ξεκινήσει ένα εκτεταμένο αντάρτικο σε όλη την Μέση Ανατολή και η συνδρομή του Μουφτή στην εξεύρεση βοσνίων μουσουλμάνων, ώστε να συγκροτηθεί η πρώτη μουσουλμανική μεραρχία των μαχίμων Ες-Ες, η θρυλική μεραρχία «Χαντζάρ».

Από την πλευρά της Γερμανίας, ο Φύρερ συμφώνησε στην υλική και χρηματική ενίσχυση αυτών των στόχων από την γερμανική κυβέρνηση, με μόνο του αίτημα την αυτοσυγκράτηση που έπρεπε να επιδείξουν οι άραβες αντάρτες στην Συρία, όπου συμφωνήθηκε να μην αποτελέσει στόχο τους, για να μην δημιουργήσουν πρόβλημα στην γαλλική κυβέρνηση του στρατηγού Πεταίν και ενισχύσουν έτσι την θέση των Γάλλων του Ντε Γκωλ, οι οποίοι θα είχαν την ευκαιρία να παρουσιασθούν σαν οι μόνοι πραγματικοί υπερασπιστές της γαλλικής αποικιοκρατικής αυτοκρατορίας, στην προσπάθεια της κυβέρνησης Πεταίν και των Γερμανών να την καταλύσουν.

Ήδη από την επομένη της συμφωνίας, άραβες εξόριστοι στάλθηκαν μυστικά στην Μέση Ανατολή όπου ήρθαν σε επαφή με γερμανούς πράκτορες που δρούσαν στα κατεχόμενα αραβικά εδάφη για να διαδώσουν τα λόγια του Μεγάλου Μουφτή Χουσεϊνί, λόγια που σύντομα άναψαν την φλόγα του Αραβικού Ιερού Αγώνα ενάντια στους βρετανο-σιωνιστές αποικιοκράτες. Χιλιάδες Τυνήσιοι, Μαροκινοί, Αιγύπτιοι, Παλαιστίνιοι, πύκνωσαν τις τάξεις των ανταρτών και της Αραβικής Λεγεώνας σε μία Τζιχάντ που άνοιξε τον δρόμο για την μετέπειτα Αραβική ελευθερία.

Το 1973 ο Μεγάλος Μουφτής συνάντησε τον Αδόλφο Άϊχμαν στην Παλαιστίνη, λαμβάνοντας οδηγίες για τον ξεσηκωμό των Αράβων, ενώ το 1941 ο Χουσεϊνί μετακινήθηκε στην Βαγδάτη, όπου μεθόδευσε το κίνημα εναντίον του Βρετανικού καθεστώτος στο Ιράκ. Μετά την αποτυχία του κινήματος αυτού ο Χουσεϊνί μετέβη στην Γερμανία. Ο Χίμλερ ίδρυσε μία ειδική στρατιωτική σχολή για μουλάδες στην Δρέσδη, γεγονός το οποίο απέδωσε καρπούς, καθώς 100.000 Ευρωπαίοι μουσουλμάνοι πολέμησαν τελικά στο πλευρό των Γερμανών, ύστερα από την θρησκευτική διακήρυξη που εξέδωσε ο Χουσεϊνί στις 10 Μαΐου του 1941, καλώντας σε ιερό πόλεμο τους Άραβες εναντίον των Άγγλων.

Από την Γάζα μέχρι το Κάιρο, εκατοντάδες δολιοφθορές, επιθέσεις ανταρτών και βόμβες έπληξαν τους Άγγλους, αναγκάζοντάς τους να αποσπούν δυνάμεις από το κυρίως μέτωπο, ανακουφίζοντας έτσι τις μαχόμενες μονάδες του Ρόμμελ. Όμως ο Χουσεϊνί δεν αρκέστηκε στην αραβογερμανική επιτυχία στην Μέση Ανατολή, αλλά στα μέσα του 1943 και ενώ ο αγώνας της Γερμανίας ενάντια στους αιωνόδουλους συμμάχους βρισκόταν στην πιο κρίσιμη καμπή του, μετέβη στην Βοσνία, όπου συγκέντρωσε 11.000 μουσουλμάνους εθελοντές οι οποίοι εντάχθηκαν στην 13η Μεραρχία των Ες-Ες «Χαντζάρ», αναλαμβάνοντας, σε συνεργασία με τους Κροάτες Ουστάσι και τους Σέρβους Εθνικιστές του Στρατηγού Μιχαήλοβιτς στην αντι-αντάρτικη εκστρατεία των Γερμανών ενάντια στους κομμουνιστές αντάρτες του εβραίου Τίτο, κάτι το οποίο συνεχίστηκε και μετά την ήττα και αποχώρηση των Γερμανών από τη Γιουγκοσλαβία. Μάλιστα οι μουσουλμάνοι πολέμησαν μέχρι του τέλους, ακόμη και το 1945, στις μάχες στην Αυστρία, πιστοί στα τελευταία λόγια του Χουσεϊνί, στο Σεράγεβο το 1944: «Οι μουσουλμάνοι θα πολεμήσουμε μαζί με την Γερμανία, με όλη μας την καρδιά. Το βάσανο που μας επιβλήθηκε από τους Άγγλους και τους Εβραίους, θα τελειώσει με τη νίκη μας, επειδή ο πανίσχυρος (θεός) δεν μπόρεσε ποτέ να αποδώσει τη νίκη σε μία άδικη αιτία». Δυστυχώς, όμως, αυτή η νίκη τότε δεν ήρθε ούτε για τους Άραβες, ούτε για τους Άριους λαούς. Το χρήμα, η βιομηχανία της Αμερικής και οι στρατιές των ζωόμορφων σλάβων της Ανατολής, νίκησαν σε εκείνη τη μάχη, όχι όμως και στον αέναο πόλεμο, έναν πόλεμο της ζωής που εκτυλίσσεται αδιάκοπα ενάντια στο σιωνιστικό σκοτάδι του καπιταλισμού και της παγκοσμιοποίησης.

Ο αντίλαλος όμως εκείνων των μαχών, που ενωμένοι έδωσαν τότε οι Άραβες με τους Άριους ενάντια στην επερχόμενη κυριαρχία των εβραϊκών προτύπων, πάνω στις πατρίδες και των δύο αυτών λαών, ενέπνευσε άντρες όπως ο Νάσερ (πρόεδρος της Αιγύπτου μεταπολεμικά), ο οποίος υπηρέτησε στην Αραβική Λεγεώνα. Ο αγώνας συνεχίζεται και με την παλαιστινιακή Ιντιφάντα, υπό αντίξοες συνθήκες, ενάντια στους προσκυνημένους και στους δήμιους σιωνιστές, δίνοντας το παράδειγμα στους σημερινούς Άραβες, έτσι ώστε να συνεχίσουν και αυτοί μα και τα παιδιά των παιδιών τους, έναν αγώνα ελευθερίας, πέρα από τις θρησκείες και τις διχόνοιες που το σύστημα δημιουργεί. Αξίζει να σημειωθεί ότι στην Παλαιστίνη το βιβλίο του Χίτλερ «Ο Αγών μου», πρωτοπορεί στις πωλήσεις, ενώ ο Μεγάλος Μουφτής Χουσεϊνί αναγνωρίζεται ως ένας ήρωας της PLO.

Ένας από τους ηγετικούς παράγοντες της οργανώσεως αυτής στην ανατολική Ιερουσαλήμ υπήρξε ο Φαϊζάλ Χουσεϊνί, εγγονός του Μεγάλου Μουφτή. Επιπροσθέτως ο δολοφονηθείς από τους σιωνιστές Παλαιστίνιος ηγέτης Γιάσερ Αραφάτ, θεωρούσε τον Μεγάλο Μουφτή σεβαστό διδάσκαλο και ηγέτη.

Ο Αραφάτ, ψευδώνυμο του Ραχμάν Αμπντούλ Ελ Χουσεϊνί, υπήρξε συγγενής του Μεγάλου Μουφτή, κάτι που έγινε γνωστό από το 1951, όταν ο Αραφάτ σπούδαζε στο πανεπιστήμιο του Καΐρου.

Η «Χαντζάρ» εμπνέει και σήμερα τους Άραβες στον αγώνα τους. Έναν αγώνα για το αίμα και την τιμή τους, πιο ιερό από όλα και όλους. Έτσι λοιπόν ίσως το μέλλον και το πείσμα όσων δεν έχουν καμφθεί από την δικτατορία της παγκοσμιοποίησης των σιωνιστών να μας φέρουν πίσω τις νίκες που χάθηκαν κάποτε στην Δουνκέρκη, στην Αγγλία, στην Μόσχα, στο Ελ Αλαμέιν, στο Βερολίνο. Κάποτε ο κάθε λαός θα πάρει αυτό που πραγματικά του αξίζει…

Και όταν αυτό συμβεί, η Ιερουσαλήμ θα είναι πάλι αραβική, η Κωνσταντινούπολη και η Ιωνία Ελληνικές και ο κάθε λαός που θα έχει παλέψει, θα ξανάχει δικά του τα ιερά του χώματα, ελεύθερος και έτοιμος να μεγαλουργήσει, απαλλαγμένος από την παρακμιακή ψευτοπρόοδο των αιωνόδουλων εκσυγχρονιστών και των ελευθεριακών ψευτοδημοκρατών που διαλύουν ανενδοίαστα τα ήθη, την φυλή, τις αξίες κάθε έθνους.

Χαράλαμπος Σπηλιάκος

παρακάτω η συνέχεια του άρθρου:



Το μεγάλο γλέντι θα αρχίσει όταν ξεκινήσει το αλληλοκάρφωμα μεταξύ των "ταγών", οι οποίοι είναι βέβαιο πως δεν θα διστάσουν να "δώσουν" τους πάντες για να μειωθεί η δική τους ευθύνη

Όχι πως δεν το περιμέναμε δηλαδή, αφού υπάρχει οικογενειακή παράδοση. Το θέμα είναι πως παρότι ο Πάγκαλος έχει ήδη υπερασπιστεί κακουργηματική πράξη δημοσίως, παρότι έχει εξυβρίσει τους Έλληνες, τους ήρωες, τους αγωνιζόμενους, παρότι παραδέχτηκε ότι έφαγε λεφτά, κυκλοφορεί ακόμα ελεύθερος με την περιουσία του αλώβητη. Θαυμάστε τον Πάγκαλο να υπερασπίζεται τις θέσεις του Μουσολίνι για τα Σκόπια:

Ο κ. Θεόδωρος Πάγκαλος

Σχετικώς με τον κ. Θόδωρο Πάγκαλο, στα αμερικανικά έγγραφα παρουσιάζεται «ως επηρεασμένος από τα διδάγματα του Μαοϊκού (μη χέσω, μακάρι να τον είχε γνωρίσει ο Μάο… ή έστω τον παπού του, πάλι θα γλιτώναμε) κινήματος», ενώ ξεχωρίζει «για την καυστική του γλώσσα, εκθέτοντας φίλους και εχθρούς».

Στις 15 Φεβρουαρίου 2008 ο Θεόδωρος Πάγκαλος συναντά τον αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα. Ο τότε Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης μιλά «αιχμηρά» και ανοιχτά στον πρέσβη κ. Ντάνιελ Σπέκχαρντ, για το θέμα των Σκοπίων, λέγοντας ότι οι αυτοαποκαλούμενοι “Μακεδόνες”, θα έπρεπε να χρησιμοποιούν όποιο όνομα θέλουν και ότι το θέμα της
ονομασίας είναι γελοίο και καταστροφή από την αρχή. Ο κ. Πάγκαλος ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να θεωρεί τιμή το ότι θέλουν να χρησιμοποιήσουν το όνομα Μακεδονία. Λέει ακόμα ότι, είναι επίσης γελοίος ο ελληνικός φόβος του “αλυτρωτισμού”, ο οποίος, βγαίνει από τις φοβίες των δεξιών, οι οποίες προέρχονται από τον εμφύλιο και από το φόβο, μήπως έρθουν στην Ελλάδα κομμουνιστές από σλαβικές χώρες.

Σ’ αυτήν την αναφορά, ο τότε πρέσβυς των ΗΠΑ κ. Σπέχαρντ επαναλαμβάνει ότι ο κ. Πάγκαλος είναι γνωστός για τον αιχμηρό του λόγο και τις μη διπλωματικές προσεγγίσεις. Σύμφωνα μάλιστα με το έγγραφο, ο τότε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης υοστηρίζει ότι οι ΗΠΑ δεν θα έπρεπε να ανησυχούν μήπως η Ελλάδα θα τις κατηγορήσει ότι δεν έλυσαν το πρόβλημα της ονομασίας, χαρακτηρίζει λογική προσέγγιση την πρόταση Νίμιτς.

Αναφέρεται επίσης ειδική αναφορά του κ. Πάγκαλου, σύμφωνα με την οποία είχε πει στην υπουργό Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη, ότι το ΠΑΣΟΚ δεν θα επιχειρούσε να εκμεταλλευτεί το ζήτημα, αν και θα ασκούσε κριτική στην κυβέρνηση για τους χειρισμούς της.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και το σχόλιο του κ. Πάγκαλου προς τον κ. Σπέκχαρντ για τον κ. Παπανδρέου: «Ο Παπανδρέου είναι έντιμος και ευθύς, αλλά κακός στην επικοινωνία και όχι ηγέτης».


Ευρώπη, Γερμανία και ΗΠΑ ζητούν από την Ελλάδα να τηρήσει πρώτα και κύρια τις δεσμεύσεις της για μεταρρυθμίσεις. Μεταρρυθμίσεις στον τρόπο λειτουργίας του κράτους, μεταρρυθμίσεις στον τρόπο άσκησης της πολιτικής και της διοίκησης, μεταρρυθμίσεις στον τρόπο λειτουργίας της αγοράς, μεταρρυθμίσεις στις υπηρεσίες και στα είδη προϊόντων που παρήγαγε μέχρι σήμερα, μεταρρυθμίσεις στις μεθόδους παραγωγής – παροχής υπηρεσιών και στις τεχνολογίες που εφαρμόζονται σ’ αυτές, μεταρρυθμίσεις σε οτιδήποτε θα έκανε τη χώρα πιο παραγωγική και κατά συνέπεια πιο ανταγωνιστική (έχουμε αναφερθεί σε σειρά από παλαιότερα άρθρα στη μειωμένη συμμετοχή του εργατικού κόστους στην ελληνική ανταγωνιστικότητα, αλλά και στην καθοριστική παράμετρο του μεγέθους αυτού που λέγεται παραγωγικότητα της εργασίας με βάση τα μέσα τεχνολογίας).

Δυστυχώς, όλα αυτά είναι πολύ δύσκολο να ξεκινήσουν και φαίνονται σήμερα να είναι πνιγμένα μέσα σε αδιέξοδες εκλογικές διαδικασίες, γιατί εδώ και δύο χρόνια η συνεχής εισβολή των μνημονίων στη χώρα συνοδεύτηκε από αισχρές προσβολές και μεθόδους ψυχολογικού σοκ, που κυριολεκτικά καταρράκωσαν και διέλυσαν το ηθικό των Ελλήνων. Η μέθοδος αυτή κατάφερε να δημιουργήσει σταδιακά ένα απέραντο κλίμα παράλυσης, με τη χώρα να μπορεί άνετα πλέον να συγκριθεί τόσο από πλευράς ψυχολογίας, όσο και από πλευράς αντικρίσματος της εργασίας, με ένα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο οποίο κρατούνται 11 εκατομμύρια αιχμάλωτοι πολέμου.

Οι πολιτικοί των παραδοσιακών κομμάτων που έχουν ήδη καταλάβει τί ακριβώς δημιούργησαν με αυτές τις μεθόδους που είτε εφάρμοσαν, είτε επέτρεψαν να εφαρμοστούν, προφασίζονται στους ξένους ένα απόλυτα έωλο επιχείρημα (που ίσως θα κάνει και αρκετούς από εσάς που διαβάζετε το κείμενο αρχικά να δυσανασχετήσετε). Προφασίζονται, λοιπόν, εδώ και δύο χρόνια όλοι οι κυβερνώντες της χώρας ότι η Ελλάδα θα λυτρωθεί αν μπορέσει να χτυπήσει τη διαφθορά και τη φοροδιαφυγή. Ωραία, θα πείτε, πού βλέπεις εσύ το περίεργο και το έωλο; Για σκεφτείτε λοιπόν τα παρακάτω: Στα τελευταία 10 χρόνια το ελληνικό κράτος έχει κάνει τρεις γενικές περαιώσεις. Άρα, όσοι είχαν μέχρι τότε φοροδιαφύγει και είχαν αδήλωτο χρήμα (εφόσον δεν επρόκειτο για “μαύρο” χρήμα παράνομων δραστηριοτήτων) το έχουν ήδη νομιμοποιήσει. Επιπλέον, από το 2008, που ξεκίνησε η συζήτηση στην Ελλάδα για τον έλεγχο της προέλευσης του χρήματος στις τραπεζικές καταθέσεις και στις χρηματιστηριακές τοποθετήσεις και η εν συνεχεία σταδιακή υλοποίησή του, έχουν φύγει από τις ελληνικές τράπεζες και από το ελληνικό χρηματιστήριο ποσά που αθροιζόμενα προσεγγίζουν κατά πολύ αυτά που είχαν υπολογιστεί ως κέρδη της παραοικονομίας, της φοροδιαφυγής, της διαφθοράς και της διακίνησης “μαύρου” χρήματος. Τέλος, ήταν ένα πρώτης τάξεως βολικό επιχείρημα για να πεισθεί η τρόικα ότι η Ελλάδα έχει ανεκμετάλλευτα αποθέματα που θα μπορούσαν με γρήγορο και άμεσο τρόπο να κλείσουν τα κενά της οικονομίας της… Άλλωστε, οι ελλείψεις της ελληνικής δημόσιας διοίκησης και του φοροεισπρακτικού μηχανισμού μπορούσαν να λειτουργήσουν με τον καλύτερο τρόπο για να το αποδείξουν με φαινομενικά ικανοποιητικό τρόπο στους δανειστές. Αν προσέθεταν και λίγο αλατοπίπερο γενικής προσβολής των Ελλήνων ως φοροφυγάδων και μερικές συλλήψεις κάποιων ήδη γνωστών κραυγαλέων περιπτώσεων που τις κρατούσαν για ώρα ανάγκης, τότε το σκεπτικό γίνεται οφθαλμοφανέστατο. Αυτό όμως που τους ξέφυγε ήταν ότι μπορεί έτσι η χώρα να πήρε μεν τα δάνεια, μπορεί έτσι να διασώθηκε το τρίγωνο της ελληνικής εξουσίας, αλλά από την άλλη η χώρα γκρεμίστηκε σε ένα βάραθρο ηθικής καταρράκωσης και ευρύτερης ανυποληψίας στο εξωτερικό, γεγονός που έκανε την ύφεση γρηγορότερη και βαθύτερη, τις εξαγωγές ισχνότερες και τη νόμιμη πραγματική οικονομία να αναρωτιέται αν αξίζει να συνεχίζει να κάνει αυτό που κάνει σ’ αυτή τη χώρα…

Οι φοροφυγάδες και το χρήμα τους έκαναν ήδη φτερά. Οι μίζες των διαπλεκόμενων το ίδιο. Κάποιοι λίγοι από αυτούς τους τελευταίους παραμένουν στην Ελλάδα και γελάνε με τα χάλια των υπολοίπων (μην ακούτε που λένε ότι ανησυχούν – οι ίδιοι είναι καλά εξασφαλισμένοι). Στη χώρα, όμως, έμειναν απλοί Έλληνες αιχμάλωτοι πολέμου που περιμένουν ότι ίσως κάποτε να ελευθερωθούν αν καταφέρουν να σπάσουν όλα τα παγκόσμια ρεκόρ εργασίας! Παρόλα αυτά η ύφεση τους κάνει πλάκα, κάνοντας την τελευταία τους ελπίδα για ελευθερία δυσεύρετο και άπιαστο όνειρο.

Η παρακάτω φωτογραφία, μια δική μου σύνθεση που φτιάχτηκε για να συνοδεύσει εικαστικά αυτό το μικρό άρθρο, ίσως μπορεί να μιλήσει και από μόνη της γι’ αυτό που βιώνει σήμερα η χώρα.


Ελλάδα: Κωλοχανείο ή Στρατόπεδο Συγκέντρωσης?