Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

31 Μαρ 2017


Μην έχετε καμία αμφιβολία πως κάτι σχετικά ανάλογο θα γίνει με τις καταθέσεις και με τα σπίτια μας – ένας μεγάλος αριθμός των οποίων θα κατασχεθεί και θα πλειστηριασθεί σε εξευτελιστικές τιμές, ενώ θα παραμείνουμε χρεωμένοι με το υπόλοιπο μέρος του δανείου

"Το άκρον άωτο της ανοησίας είναι το να πουλήσει κανείς το σπίτι του, αφενός μεν πληρώνοντας τον αγοραστή για να το πάρει, αφετέρου αναλαμβάνοντας υποχρεώσεις που δεν γνωρίζει καν τι θα του κοστίσουν στο μέλλον – παραμένοντας στο τέλος χρεωμένος".

Όπως έγινε γνωστό, η κρατική γερμανική εταιρεία FRAPORT θα δανεισθεί περίπου 1 δις € για την εξαγορά των 14 αεροδρομίων από διάφορες τράπεζες – μία εκ των οποίων είναι η ελληνική ALPHA BANK που θα της παρέχει 284,7 εκ. € (πηγή). Η συγκεκριμένη τράπεζα έχει (ανά)κεφαλαιοποιηθεί τρεις φορές, μεταξύ άλλων με χρήματα του ελληνικού δημοσίου – ένα πολύ μεγάλο μέρος των οποίων χάθηκε, ενώ παράλληλα αφελληνίσθηκε (άρθρο). Συνολικά οι τράπεζες έχουν κοστίσει σε όλους εμάς τους φορολογουμένους περί τα 43 δις €, τα οποία επιβάρυναν το δημόσιο χρέος – ενώ κανένας δεν γνωρίζει τι θα συμβεί με τα περίπου 90 δις € εγγυήσεις, τις οποίες τους έχει δώσει το κράτος (=εμείς).

Το άκρον άωτο της ανοησίας μας εν προκειμένω είναι το ότι, ένα μεγάλο μέρος των χρημάτων της εξαγοράς θα δοθεί από μία τράπεζα που κεφαλαιοποιήθηκε με δικά μας χρήματα – για να μπορούν να κατάσχουν τα δικά μας περιουσιακά στοιχεία οι ξένοι μέτοχοι της, καθώς επίσης για να είναι σε θέση η τράπεζα να δανείζει αυτούς που μας λεηλατούν. Τα χρήματα μας δε θα οδηγηθούν στους ξένους δανειστές της χώρας μας στους οποίους, παρ’ όλα αυτά, θα παραμείνουμε σκλάβοι, χρεωμένοι στο διηνεκές. Για να μην ξεχνάμε, υπενθυμίζουμε εδώ τα εξής:

Είμαστε υπέρ της ελεύθερης οικονομίας και των ιδιωτικοποιήσεων, θεωρώντας πως όλες οι επιχειρήσεις πρέπει να ανήκουν στον ιδιωτικό τομέα – με εξαίρεση όμως τις κοινωφελείς και τις στρατηγικές, καθώς επίσης τις μονοπωλιακές κερδοφόρες, όπως είναι τα τυχερά παιχνίδια (ανάλυση).

Εν τούτοις, είναι οικονομικά παράλογο να διενεργούνται αποκρατικοποιήσεις σε εποχές που οι τιμές ευρίσκονται στο ναδίρ, όπως συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα – ενώ είναι απαράδεκτο να καταναγκάζεται μία χώρα να το κάνει από τους δανειστές της, οι οποίοι της επιβάλλουν τις τιμές πώλησης των περιουσιακών της στοιχείων, καθώς επίσης τους αγοραστές που οι ίδιοι επιλέγουν.

Αυτό ακριβώς έχει συμβεί στην περίπτωση των 14 ελληνικών αεροδρομίων, με αγοραστή τη γερμανική εταιρεία FRAPORT – η οποία, μαζί με έναν Έλληνα επιχειρηματία (βιογραφικό), εξασφάλισε την άδεια λειτουργίας και επέκτασης τους για 40 χρόνια (προαιρετικά για 50). Έναντι αυτού θα πληρώσει ο όμιλος 1,23 δις €, ενώ θα εμβάζει επί πλέον ένα ετήσιο μίσθωμα, καθώς επίσης ένα ποσοστό συμμετοχής στα κέρδη – τα οποία υπολογίζεται πως θα συνεισφέρουν συνολικά στα 40 χρόνια, περί τα 8 δις € στο δημόσιο.

Για να υπολογίσει τώρα κανείς εάν είναι συμφέρουσα ή μη η ιδιωτικοποίηση, χωρίς να λάβει υπ’ όψιν του τη μεγάλη στρατηγική σημασία ορισμένων αεροδρομίων, θα πρέπει εν πρώτοις να καταγράψει τα σημερινά κέρδη τους – τα οποία είναι ετήσια στα 150 εκ. €, οπότε στα 40 έτη της ενοικίασης περί τα 7,2 δις € εάν υποθέσουμε πως δεν θα αυξάνονταν καθόλου.

Ο διευθυντή της FRAPORT, σε συνέντευξη του από τις 27.02.16 ανέφερε ότι, τα κέρδη της επιχείρησης του από το 2017 και μετά, μόνο από τα ελληνικά αεροδρόμια, θα αυξηθούν κατά 100 εκ. € – ενώ στα επόμενα χρόνια θα είναι κατά πολύ μεγαλύτερα. Σημαντικότερα θεωρεί αυτά της Ρόδου, της Μυκόνου, της Κω, της Κέρκυρας και της Σαντορίνης – τα οποία σημείωσαν μία αύξηση ταξιδιωτών της τάξης του 20% το 2014 και το 2015. Σε κάθε περίπτωση, αφού το δημόσιο θα εισπράξει 1,23 δις € συν 8 δις €, οπότε συνολικά 9,23 δις €, ενώ θα κέρδιζε 7,2 δις €, άρα 2,03 δις € λιγότερα, φαίνεται αρχικά πως η ιδιωτικοποίηση ήταν συμφέρουσα. Εν τούτοις τα φαινόμενα απατούν – όπως θα φανεί παρακάτω.

Συνεχίζοντας, το πρώτο μεγάλο σκάνδαλο εντοπίζεται στην αλλαγή των όρων της διαδικασίας μετά τον Αύγουστο του 2013, κατ’ εντολή της Τρόικα – αφού έως τότε σχεδιαζόταν η πώληση 37 αεροδρομίων, τα οποία ήταν χωρισμένα σε δύο ομάδες, όπου η κάθε ομάδα αποτελούταν από ένα μείγμα κερδοφόρων και ζημιογόνων.

Έτσι ο εκάστοτε αγοραστής θα έπρεπε με ένα μέρος των κερδών του να επιδοτήσει τα ζημιογόνα αεροδρόμια σε ορισμένα μακρινά νησιά – ενώ μετά την αλλαγή ή επιδότηση αυτή θα επιβαρύνει το δημόσιο. Επομένως, το κόστος της για τα επόμενα 40 χρόνια θα πρέπει να αφαιρεθεί από τα 9,23 δις € που θα εισπράξει το κράτος – αφού συμπεριλαμβανόταν στα 7,2 δις που θα κέρδιζε, εάν παρέμεναν δικά του.

Το δεύτερο σκάνδαλο είναι το ότι, ως τεχνικός σύμβουλος του ελληνικού ΤΑΙΠΕΔ για τη συγκεκριμένη ιδιωτικοποίηση, ορίσθηκε η θυγατρική εκείνης της γερμανικής εταιρείας που συμμετέχει μετοχικά στη FRAPORT με 8,45% – η Lufthansa Consulting Ltd. Εδώ πρόκειται ασφαλώς για μία πολύ σοβαρή σύγκρουση συμφερόντων – για μία εντελώς απρεπή διαδικασία που είναι ολοφάνερα αντίθετη με όλους τους κανόνες πλειστηριασμών της ΕΕ. Ειδικά όσον αφορά την ίδια τη σύμβαση παραχώρησης των 14 αεροδρομίων, από φορολογικής πλευράς και όχι μόνο, είναι κάτι περισσότερο από αποικιοκρατική (πηγή).

Το τρίτο σκάνδαλο έχει σχέση με το ιδιοκτησιακό καθεστώς της FRAPORT – η οποία είναι γερμανική κρατική, ανήκοντας στο ομοσπονδιακό κρατίδιο του Έσσεν και στην πόλη της Φρανκφούρτης κατά 51,35% συνολικά. Αυτό σημαίνει πως στην πραγματικότητα τα ελληνικά αεροδρόμια δεν ιδιωτικοποιήθηκαν, αλλά κρατικοποιήθηκαν από τη Γερμανία – από έναν εκ των πιστωτών της χώρας μας δηλαδή, ο οποίος ουσιαστικά δήμευσε ένα μέρος της δημόσιας περιουσίας μας.

Περαιτέρω, εκτός από τις επιδοτήσεις των ζημιογόνων αεροδρομίων που πρέπει να αφαιρεθούν από την τιμή της ιδιωτικοποίησης, οφείλουν να υπολογιστούν τα επί πλέον έσοδα της FRAPORT – από τις καταγγελίες των συμβάσεων ενοικίασης όλων εκείνων των εταιρειών που στεγάζονται στα αεροδρόμια, όπως είναι τα εστιατόρια, τα καταστήματα κοκ., έτσι ώστε να υπάρξουν νέες.

Κυρίως όμως οι ζημίες του ελληνικού δημοσίου, αφού αυτό θα αναλάβει την πληρωμή των αποζημιώσεων από τις καταγγελίες – ενώ το κράτος υποχρεώθηκε να αποζημιώσει επίσης τους εργαζομένους που θα απολύσει η γερμανική εταιρεία.

Ακόμη χειρότερα, το δημόσιο αποδέχθηκε επί πλέον την πληρωμή των περιβαλλοντικών μελετών που απαιτούνται για την επέκταση των αεροδρομίων – επίσης το κόστος τυχόν καθυστερήσεων, εάν κατά τη διαδικασία της επέκτασης υπάρξουν αρχαιολογικά ευρήματα.

Σε γενικές γραμμές λοιπόν πρόκειται για μία πλήρως καταστροφική ιδιωτικοποίηση, αποικιοκρατική σε όλη της την έκταση – αφού ο ενοικιαστής έχει πρωτοφανή δικαιώματα επιδοτήσεων, εγγυήσεων, αποφυγής φόρων (ΕΝΦΙΑ) κοκ., τα οποία αναλαμβάνει η χρεοκοπημένη Ελλάδα. Την ίδια στιγμή η χώρα μας δεν επιτρέπεται να συμμετέχει σε αποφάσεις που αφορούν το σημαντικότερο οικονομικό της κλάδο, τον τουρισμό – όπως είναι για παράδειγμα ο καθορισμός των τελών προσγείωσης, τα οποία θεωρούνται πολύ κρίσιμα για την τουριστική εξέλιξη ενός νησιού.

Τα επιχειρήματα της ιδιωτικοποίησης

Από την άλλη πλευρά, οι υποστηρικτές της ιδιωτικοποίησης προβάλλουν ως βασικό τους επιχείρημα τις επενδυτικές ανάγκες των αεροδρομίων – πολλά από τα οποία ευρίσκονται πράγματι σε άθλια κατάσταση. Αυτό φυσικά ισχύει, όπως συμβαίνει με πολλές άλλες υποδομές στην Ελλάδα – οι οποίες έχουν καταρρεύσει μετά από τα επτά χρόνια των αποτυχημένων μνημονίων.

Εν τούτοις, ο αναγκαίος εκσυγχρονισμός θα μπορούσε και θα έπρεπε να αναληφθεί από την ευρωπαϊκή τράπεζα επενδύσεων – αφού τα 14 αεροδρόμια είναι αποδεδειγμένα κερδοφόρα. Έτσι θα προσέφεραν έσοδα στο δημόσιο, βοηθώντας παράλληλα την ανάπτυξη της χώρας – αντί να ωφελήσουν τους Γερμανούς και τον Έλληνα συνεργάτη τους που φαίνεται πως δεν του αρκούν τα υπερκέρδη του φυσικού αερίου, εις βάρος της πατρίδας του (πηγή: Le Monde). Η ευρωπαϊκή τράπεζα επενδύσεων όμως τελικά δάνεισε στη FRAPORT 280,4 εκ € – η οποία θα εκσυγχρονίσει τα αεροδρόμια με αυτά τα χρήματα.

Σε κάθε περίπτωση, εύλογα αναρωτιέται κανείς εάν όλα αυτά είναι ευθύνη μόνο των κυβερνήσεων ή επίσης δική μας, ως Πολίτες – με την έννοια του ότι τα αποδεχόμαστε αδιαμαρτύρητα, σιωπώντας όπως τα πρόβατα.

Παρά το ότι γνωρίζουμε πως κανένας δεν θέλει να ακούει οδυνηρές αλήθειες, προτιμώντας τα ευφάνταστα ψέματα (άρθρο), οπότε γίνεται αυτόματα αντιπαθητικός αυτός που περιγράφει τα πράγματα όπως είναι, θεωρούμε πως οι ευθύνες ανήκουν και στους δύο – ενώ η τάση των Ελλήνων προς την αποδοχή ψεμάτων δεν είναι τυχαία, αφού ασφαλώς όλοι γνωρίζουμε τι ακριβώς συμβαίνει στην πατρίδα μας.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, κάτι σχετικά ανάλογο θα γίνει και με τα σπίτια μας – ένας μεγάλος αριθμός των οποίων θα κατασχεθεί και θα πλειστηριασθεί σε εξευτελιστικές τιμές, ενώ θα παραμείνουμε χρεωμένοι με το υπόλοιπο μέρος του δανείου. Με τη ΔΕΗ συμβαίνει το ίδιο αφού, έχοντας προηγουμένως οδηγηθεί στην υπερχρέωση, καθώς επίσης στην απαξίωση (κοστίζει μόλις 650 εκ. € στη χρηματιστήριο), θα υποχρεωθεί να πουλήσει τις πιο κερδοφόρες μονάδες της (λιγνίτης) σε εξευτελιστικές τιμές – ενώ τα χρήματα θα οδηγηθούν σε αυτούς που θα την εξαγοράσουν, χωρίς φυσικά να μειωθεί το χρέος μας.

Δυστυχώς η συμπεριφορά των συνδικαλιστών της έχει βοηθήσει στο έγκλημα που θα συντελεσθεί – αφού ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων έχουν τοποθετηθεί εναντίον της επιχείρησης, διευκολύνοντας το έργο των συνδίκων πτώχευσης που δραστηριοποιούνται στη χώρα μας, με την ονομασία «Θεσμοί».

Όσον αφορά τα 2,5 δις € που της οφείλουν οι καταναλωτές, ένας από τους λόγους που αδυνατεί να ανταπεξέλθει με τον υπέρογκο δανεισμό της κινδυνεύοντας ως εκ τούτου να καταρρεύσει, δεν πρέπει να έχουμε καμία αμφιβολία σχετικά με το ότι, θα εισπραχθούν τελικά – είτε με τη γνωστή διαδικασία των κατασχέσεων, είτε με την αύξηση της τιμής του ρεύματος από τους νέους ιδιοκτήτες της (ανάλυση μας από το 2011 με τον τίτλο «Η μάχη της ΔΕΗ»), είτε με κάποιον άλλο τρόπο.

Σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει να έχουμε καμία αμφιβολία σχετικά με το ότι εάν δεν αντιδράσουμε, θα κατασχεθούν τα σπίτια και οι καταθέσεις μας, ενώ θα ξεπουληθούν τα πάντα στο βωμό της μείωσης του χρέους – για να μη χρεοκοπήσουμε, για να πληρώνονται οι μισθοί των ΔΥ και οι συντάξεις, καθώς επίσης για να μείνουμε πάση θυσία στο ευρώ. Στο τέλος όμως δεν θα έχουμε απολύτως τίποτα, θα χρεοκοπήσουμε, θα χρωστάμε στο διηνεκές, οι μισθοί των «τυχερών» που θα εργάζονται θα είναι οι χαμηλότεροι στην Ευρώπη, οι συντάξεις δεν θα πληρώνονται και δεν θα έχουμε το ευρώ.

Όλα αυτά εάν χάσουμε την τρίτη και τελευταία μας ευκαιρία (άρθρο) να δηλώσουμε στάση πληρωμών εντός της Ευρωζώνης – έτσι ώστε αμέσως μετά να διαπραγματευθούμε με τους πιστωτές τη μείωση των χρεών μας. Εάν τυχόν διακόψουν τότε την παροχή ρευστότητας προς τις τράπεζες μας, θα μπορούσαμε να τις εθνικοποιήσουμε εκδίδοντας ένα δικό μας παράλληλο στο ευρώ νόμισμα, εγγυημένο από το κράτος για την πληρωμή φόρων – με όλα τα ρίσκα φυσικά που συνεπάγεται κάτι τέτοιο, αφού ασφαλώς θα δεχτούμε αρκετές επιθέσεις.

Εν τούτοις, τίποτα δεν πετυχαίνει κανείς στη ζωή χωρίς την ανάληψη ρίσκου, ενώ κανένας δεν μπορεί πλέον να ισχυρισθεί πως δεν κάναμε ότι μπορούσαμε – έχοντας υποφέρει τα πάνδεινα για οκτώ ολόκληρα χρόνια από τα μέτρα βιβλικών διαστάσεων που για πρώτη φορά στην ιστορία έχουν επιβληθεί σε μία χώρα, χωρίς καμία σχεδόν αντίδραση.

Analyst Team
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Διπλωματικές αντιπροσωπείες από τέσσερις ηπείρους υπέβαλαν αναφορές για τους υποτιθέμενους αντιπάλους του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν που ζουν στο εξωτερικό

Τουρκικές πρεσβείες από τέσσερις ηπείρους υπέβαλαν αναφορές για τους υποτιθέμενους αντιπάλους του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν που ζουν στο εξωτερικό, μέσα σε μια εβδομάδα αφότου έλαβαν το σχετικό αίτημα από την Άγκυρα, τον περασμένο Σεπτέμβριο, σύμφωνα με έγγραφα που έδωσε στη δημοσιότητα ένας Αυστριακός βουλευτής.

Τα έγγραφα αυτά, που παρουσίασε ο βουλευτής των Πρασίνων Πέτερ Πιλτς, αφήνουν να εννοηθεί ότι υπάρχει ένα δίκτυο παρακολούθησης μεγαλύτερο από εκείνο που είχαν αποκαλύψει μέχρι σήμερα οι αρχές που ερευνούν τις καταγγελίες περί παρακολούθησης Τούρκων πολιτών από την Άγκυρα σε τρεις ευρωπαϊκές χώρες.

"Υπάρχει σαφέστατα ένα παγκόσμιο δίκτυο πληροφοριοδοτών. Δεν μπορούμε να πούμε ακριβώς πόσος χρόνος χρειάστηκε για να στηθεί αυτό το δίκτυο. Υποθέτω ότι έγινε μέσα σε μερικά χρόνια" είπε ο Πιλτς μιλώντας σε δημοσιογράφους.

Ένας υψηλόβαθμος Τούρκος αξιωματούχος διέψευσε τις καταγγελίες λέγοντας ότι "αυτοί οι ισχυρισμοί είναι παντελώς λαθεμένοι".

Η Γερμανία, η Αυστρία και η Ελβετία έχουν ξεκινήσει έρευνες για να διαπιστώσουν αν όντως η Τουρκία κατασκόπευε παράνομα πολίτες και ιδρύματα στο έδαφός τους.

Μεταξύ των εγγράφων που έδωσε στη δημοσιότητα ο Πιλτς ήταν και ένα που φέρει το λογότυπο του πρωθυπουργικού γραφείου και της Ντιγιανέτ (Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων) και ζητούσε πληροφορίες για τους υποστηρικτές του ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν.

Η Τουρκία κατηγορεί τον Γκιουλέν ότι ενορχήστρωσε το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου και προχώρησε σε εκκαθαρίσεις στο δημόσιο, τα πανεπιστήμια και τα μέσα ενημέρωσης. Ο αυτοεξόριστος ιεροκήρυκας αρνείται κάθε ανάμιξή του στην απόπειρα πραξικοπήματος.

Τα έγγραφα, που ο Πιλτς υποστηρίζει ότι τα έλαβε από μια τουρκική πηγή, δείχνουν ότι πρεσβείες σε περισσότερες από 30 χώρες στην Ευρώπη, την Αφρική, την Αυστραλία και την Ασία έστελναν αναφορές στην Ντιγιανέτ για τους φερόμενους Γκιουλενιστές. Οι περισσότερες αναφορές υποβάλλονταν από τους επιτετραμμένους για θρησκευτικά θέματα στις πρεσβείες ή τα προξενεία της Τουρκίας.

Στις αναφορές αυτές καταγράφονται ονόματα και διευθύνσεις των υποστηρικτών του Γκιουλέν αλλά και πληροφορίες για εκδοτικούς οίκους, ομίλους μέσων ενημέρωσης, εκπαιδευτικά ιδρύματα και σχολεία που φέρονται ότι στηρίζουν τον Γκιουλέν. Σε ορισμένα έγγραφα περιλαμβάνονται ακόμη και πληροφορίες για τα μέλη των οικογενειών και το εκπαιδευτικό υπόβαθρο των "υπόπτων".

Το πρακτορείο Reuters δεν ήταν σε θέση να επιβεβαιώσει την αυθεντικότητα των εγγράφων όμως μια πηγή προσκείμενη στην αυστριακή κυβέρνηση είπε ότι είναι "ασφαλές να υποθέσει" πως εκείνα που αναφέρονται σε "στόχους" στην Αυστρία είναι αυθεντικά.

Άλλες αναφορές, όπως εκείνη από τη Νιγηρία, περιλαμβάνουν και τα ονόματα των "μεσαζόντων" που βοήθησαν τους Γκιουλενιστές να συνάψουν δεσμούς με τα τοπικά κέντρα εξουσίας.

Στην έκθεση για την Αυστρία, ένας Τούρκος αξιωματούχος από το Σάλτσμπουργκ αναφέρει ότι ένα αυστριακό τέμενος και άλλες οργανώσεις κατέστρεψαν βιβλία, οπτικοακουστικό υλικό και εφημερίδες που θεωρούνταν προσκείμενες στον Γκιουλέν. Προσθέτει επίσης ότι ορισμένα από τα κενά που έμειναν μετά την "εξαφάνιση" των οργανώσεων των Γκιουλενιστών καλύφθηκαν επιτυχώς από φιλικούς προς τον Ερντογάν θεσμούς, όπως με λέσχες για εξωσχολικές δραστηριότητες.

Μια αναφορά από το Αζερμπαϊτζάν κατονομάζει έναν δημοσιογράφο και ορισμένους βουλευτές ως πηγές πληροφοριών για τους Γκιουλενιστές. Κατονομάζει επίσης τον διευθυντή ενός τουρκικού λυκείου στο Μπακού που θα του υπενθυμίσουν ότι είναι αναγκαίο να απομακρύνει τους Γκιουλενιστές καθηγητές από το σχολείο.

Η έκθεση της Αυστραλίας αναφέρεται σε "ανθρώπους που έζησα για μεγάλο χρονικό διάστημα" στη χώρα αυτή και "γνωρίζουν πολύ καλά τη δομή" των Γκιουλενιστών. Μια άλλη αναφορά, από τη Μογγολία, περιγράφει τη δραστηριότητα των φερόμενων Γκιουλενιστών στο Facebook και το Twitter.

Η Τουρκία έχει απορρίψει τις κατηγορίες ότι χρησιμοποιεί θρησκευτικά ιδρύματα στην Ευρώπη για να κατασκοπεύει τους επικριτές του προέδρου Ερντογάν. Μάλιστα ένας διπλωμάτης, αρμόδιος για θρησκευτικά ζητήματα, στην πρεσβεία της Τουρκίας στην Αυστρία, δήλωσε σε μια τοπική εφημερίδα ότι τα τζαμιά έχουν καθήκον να ελέγχουν αν οι τουρκικής καταγωγής κάτοικοι της χώρας έχουν "ριζοσπαστικοποιηθεί" από τον Γκιουλέν και υποστήριξε ότι είναι "νόμιμο" να συντάσσουν αναφορές για αυτούς τους ανθρώπους.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής πρέπει να αποδεχτούν την πολιτική πραγματικότητα ότι το μέλλον του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ εναπόκειται στον συριακό λαό και το ενδιαφέρον των ΗΠΑ στην περιοχή πρέπει να εστιάζεται στη συντριβή του Ισλαμικού Κράτους, τόνισε ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Σον Σπάισερ, όπως μεταδίδει το ΑΠΕ.

«Αναφορικά με τον Άσαντ, υπάρχει μια πολιτική πραγματικότητα που πρέπει να αποδεχθούμε σε ό,τι αφορά το σημείο που βρισκόμαστε τώρα. Η προηγούμενη αμερικανική κυβέρνηση απώλεσε πολλές ευκαιρίες αναφορικά με τον Άσαντ», τόνισε ο Σπάισερ σε συνέντευξη Τύπου.

«Πρέπει να επικεντρωθούμε στην συντριβή του ΙSIS», σημείωσε. «Οι ΗΠΑ έχουν σημαντικές προτεραιότητες στην Συρία και το Ιράκ και έχουμε ξεκαθαρίσει ότι η καταπολέμηση της τρομοκρατίας, ιδιαίτερα η συντριβή του ΙΚ, είναι από τις βασικότερες αυτών των προτεραιοτήτων», συμπλήρωσε ο εκπρόσωπος της αμερικανικής προεδρίας.

Νωρίτερα σήμερα, ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Ζαν-Μαρκ Ερό, καταφθάνοντας στην σύνοδο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, δήλωσε ότι η επίλυση της συριακής κρίσης δεν εξαντλείται αποκλειστικά στο «ερώτημα» για το μέλλον του Άσαντ. «Το ερώτημα είναι κατά πόσον η διεθνής κοινότητα τηρεί τις δικές της δεσμεύσεις», επισήμανε.

Ο επικεφαλής της γαλλικής διπλωματίας τόνισε πως δεν γνωρίζει «ποια είναι ουσιαστικά η στάση των ΗΠΑ» και κάλεσε τους αξιωματούχους της Ουάσινγκτον να «διευκρινίσουν την θέση τους».

«Είναι καλό να επικεντρωθούμε στην μάχη ενάντια στο ΙΚ, αλλά πρέπει να υπάρξει μια πολιτική μετάβαση για την απομάκρυνση του καθεστώτος του Άσαντ που προκάλεσε τόσους πολλούς θανάτους και καταστροφές στον συριακό λαό», τόνισε από την πλευρά ο Βρετανός ΥΠΕΞ Μπόρις Τζόνσον.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ελληνική παθογένεια ή εκδήλωση υβριδικού πολέμου; 

Του Κωνσταντίνου Γρίβα

Ο γράφων έχει κατά καιρούς αναφερθεί σε ένα ιδιόρρυθμο γεωπολιτικό μέγεθος που στοιχειώνει την ελληνική κοινωνία και ρυθμίζει εν πολλοίς την ελληνική εξωτερική πολιτική: τον «λατρευτικό αντιαμερικανισμό». Την εκδήλωση, δηλαδή, ακραία αντιαμερικανικών απόψεων και θέσεων, που κάποιες φορές αγγίζουν τα όρια της καρικατούρας, εν παραλλήλω με την αναντίρρητη και απόλυτη πίστη στην αμερικανική παντοδυναμία. Ιδιαίτερα δε τη στρατιωτική. Τον τελευταίο καιρό είχαμε, μάλιστα, την ευκαιρία να δούμε αυτό το φαινόμενο να εκδηλώνεται δια της παροξυσμικής φετιχοποίησης του μαχητικού αεροσκάφους F-35 Lighting II της Lockheed Martin. Έτσι, διαβάσαμε και ακούσαμε διάφορα ευτράπελα αναφορικά με την απειλή που αυτό συνεπάγεται όταν (και αν…) εισέλθει στο τουρκικό οπλοστάσιο, όπως και σχετικά με τις δυνατότητες που θα προσέφερε στην ελληνική Άμυνα τυχόν απόκτησή του. Κάθε προσπάθεια δε αμφισβήτησης των υπερ-ικανοτήτων αυτού του… τεχνολογικού θαύματος αντιμετωπίζεται -στην καλύτερη περίπτωση- με έντονη καχυποψία. Έτσι, λοιπόν, και το άρθρο του γράφοντος περί «εθνικής anti-stealth στρατηγικής», που δημοσιεύτηκε στο 369 τεύχος των «Επικαίρων», προκάλεσε την «ιερή οργή» των πιστών του F-35.

Στο συγκεκριμένο άρθρο εκφραζόταν η άποψη ότι, αν και το μικροσκοπικό ίχνος στα ραντάρ του F-35 και οι γενικότερες ικανότητές του όντως διαμορφώνουν μια μακρόπνοη απειλή για την ελληνική Άμυνα, εντούτοις η απάντηση σε αυτό δεν θα πρέπει να είναι η αντίστοιχη αγορά F-35 (δεδομένου ότι ένα «αόρατο» αεροσκάφος δεν αντιμετωπίζεται με ένα επίσης «αόρατο»), αλλά η ανάπτυξη ενός πλέγματος συστημάτων anti-stealth, οι τεχνολογίες των οποίων θα πρέπει, ει δυνατόν, να αναπτυχθούν σε όσο μεγαλύτερο ποσοστό γίνεται από την εγχώρια βιομηχανία, πιθανώς και στο πλαίσιο συνεργασιών με άλλες χώρες, και όχι να αγοραστούν «ετοιματζίδικες» από το εξωτερικό.

Μεταξύ των άλλων, στο «πακέτο» των συστημάτων anti-stealth αναφέρονταν και ηλεκτροπτικά συστήματα, όπως αυτό της Selex Galileo που μπορεί να χρησιμοποιεί το σουηδικό μαχητικό αεροσκάφος JAS-39 Gripen NG. Το σύστημα αυτό έχει σχεδιαστεί για να εντοπίζει το θερμικό ίχνος των αεροσκαφών που προκαλείται από την τριβή τους στην ατμόσφαιρα (aerodynamic heating), το οποίο στα αεροσκάφη με επικάλυψη υλικών που απορροφούν την ακτινοβολία των ραντάρ (RAΜ) ενδέχεται να είναι μεγαλύτερο από ότι στα «κανονικά» αεροσκάφη, με αποτέλεσμα να γίνονται και πιο εύκολα αντιληπτά.
Η σχετική πληροφορία είχε αντληθεί από τον διάσημο οίκο αμυντικής αξιολόγησης HIS Jane’s και είχε αναφερθεί από τον γράφοντα, μαζί με άλλες πληροφορίες από ανοιχτές πηγές για τεχνολογίες counter stealth, σε εισήγησή του στο 3ο Συνέδριο Αεροπορικής Ισχύος που είχε οργανώσει η Πολεμική Αεροπορία στο Τατόι τον Φεβρουάριο του 2015.

Παρεπιμπτόντως, όπως μας πληροφορεί στο τελευταίο τεύχος του το έγκυρο και αρχαιότερο ελληνικό περιοδικό Αεροδιαστημικής και Άμυνας «Πτήση και Διάστημα», η πρόταση της Boeing για το βελτιωμένο μαχητικό F/A-18E/F Block 3 (που αναφέρεται και ως F/A 18XT) για το ναυτικό των ΗΠΑ, προβλέπει επίσης την τοποθέτηση ηλεκτροπτικού συστήματος για να εντοπίζει αεροσκάφη stealth σε μεγάλες αποστάσεις. Ιδιαίτερα ενδιαφέρον, μάλιστα, είναι ότι το σύστημα αυτό δεν θα είναι ενσωματωμένο στη δομή του αεροσκάφους, όπως συμβαίνει στο Gripen NG και σε άλλα μαχητικά, αλλά θα μεταφέρεται σε μορφή ατρακτιδίου. Κι εδώ τίθεται το ερώτημα, κατά πόσο θα ήταν εφικτή η αγορά παρόμοιων ατρακτιδίων για την Ελληνική Αεροπορία από την αμερικανική ή την ευρωπαϊκή αγορά, τα οποία θα προσέφεραν σημαντική βοήθεια στην αντιμετώπιση των τουρκικών F-35 με σχετικά χαμηλό κόστος, σε συνδυασμό, φυσικά, και με άλλα μέσα και με την υιοθέτηση κατάλληλων τακτικών. Επίσης μπαίνουμε στον πειρασμό να αναρωτηθούμε εάν η κατασκευή παρόμοιων συστημάτων βρίσκεται εντός των δυνατοτήτων της ελληνικής βιομηχανίας.

Κατά την άποψη του γράφοντος, η πιθανότητα αυτή δεν θα πρέπει να αποκλειστεί. Ελληνικές εταιρείες έχουν αποδείξει ότι διαθέτουν τεχνολογία αιχμής στα ηλεκτροπτικά συστήματος, γεγονός που αποδεικνύει η εξαγωγή προϊόντων τους σε άκρως ανταγωνιστικές αγορές. Άρα, η δυνατότητα αυτή θα πρέπει, αν μη τι άλλο, να εξεταστεί.

Ειρήσθω εν παρόδω, πάλι σύμφωνα με το τελευταίο τεύχος της «Πτήσης», και οι ρώσοι επενδύουν σε ηλεκτροπτικά συστήματα για τα μαχητικά τους, έχοντας τοποθετήσει στο βελτιωμένο MIG-35 ένα προηγμένο πολυφασματικό (multi spectral) σύστημα που λειτουργεί σε διαφορετικά μήκη κύματος για μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα. Επίσης, αξίζει να επισημανθεί ότι το άρθρο της «Πτήσης» για τη νέα έκδοση του F/A-18E/F αναφέρει πως το F-35 έχει περιορισμένες ικανότητες δικτυοκεντρικών επιχειρήσεων, δεδομένου ότι αν χρησιμοποιήσει το Link 16 για μετάδοση δεδομένων υποβαθμίζει τα χαρακτηριστικά του stealth, μια και η εκπομπή μπορεί να γίνει αντιληπτή από ηλεκτρονικά συστήματα του αντιπάλου. Τα F-35 μπορούν να επικοινωνούν μεταξύ τους μέσω ραδιοζεύξης MADL (Multifunction Advanced Data Link), η οποία ναι μεν επιτρέπει εκπομπή χωρίς υποβάθμιση των χαρακτηριστικών stealth, αλλά δεν είναι προσβάσιμη από άλλα αεροσκάφη. Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να αξιολογηθεί σοβαρά όσον αφορά τόσο στην απειλή που συνεπάγονται για την ελληνική άμυνα τα F-35 όσο και στις δυνατότητες που προσφέρει τυχόν αγορά τους, δεδομένου ότι οι δικτυοκεντρικές ικανότητες αποτελούν σημαντικότατο πολλαπλασιαστή ισχύος των σύγχρονων αεροπορικών δυνάμεων.

Ο μύθος υπονομεύει την αποτρεπτική στρατηγική

Όμως όλα τα παραπάνω ουδόλως σημαίνουν κάτι για την ποικιλώνυμη στρατιά «ειδικών» του Διαδικτύου και των social media, για τους οποίους η μόνη αποδεκτή αλήθεια είναι αυτή της απόλυτης παντοδυναμίας του F-35 και γενικότερα της αμερικανικής ισχύος, ενώ όλα τα υπόλοιπα αποτελούν εξοργιστικές εκδηλώσεις ασχετοσύνης. Από μόνο του το γεγονός αυτό δεν θα ήταν ιδιαίτερα ανησυχητικό και δεν θα αντικατόπτριζε παρά παθογένειες που διαχρονικά ενδημούν στην ελληνική κοινωνία, όπως είναι ο «ξερολισμός», η αβυσσαλέα αμάθεια με κάποια ψήγματα γνώσεων, η οποία (αυτο)προβάλλεται ως «επαγγελματική γνώση» και η έλλειψη ανοχής για την αντίθετη άποψη. Τα πράγματα, ωστόσο, ενδέχεται να είναι πιο επικίνδυνα. Κι αυτό γιατί δεν μιλάμε για τη λατρεία μιας ποδοσφαιρικής ομάδας. Δια της προσπάθειας επιβολής της αντίληψης ότι τα τουρκικά F-35 θα είναι ανίκητα από την Ελλάδα, ό,τι και αν κάνει για να τα αντιμετωπίσει (εκτός, φυσικά, αν αγοράσει κι αυτή F-35…) ενισχύεται από μια πολυδιάστατη αίσθηση μοιρολατρικής ηττοπάθειας, η οποία επιχειρείται να επιβληθεί στην ελληνική κοινωνία εδώ και καιρό.

Αναλυτικότερα, η άποψη για τα «ανίκητα» τουρκικά F-35 «πατάει» πάνω σε μια ευρύτερη άποψη περί αναντίρρητης υπεροχής της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας λόγω αριθμού (αλλά και ποιότητας) οπλικών συστημάτων και στρατιωτών, που καθιστά κάθε προσπάθεια ελληνικής αντίστασης περιττή. Η άποψη αυτή συμπληρώνεται από μια φαταλιστική αντίληψη περί των ικανοτήτων των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, οι οποίες εμφανίζονται ως περίπου ανύπαρκτες τόσο λόγω της «διάλυσης» που τους έχει προκαλέσει η οικονομική κρίση, όσο και εξαιτίας των γενικότερων δυσλειτουργιών τους, τις οποίες «γνωρίζουν όσοι έχουν πάει στρατιώτες». Για να γίνουν, μάλιστα, πιο πιστευτές οι απόψεις αυτές συνήθως ενδύονται τον μανδύα ενός «καταγγελτικού εθνικισμού». Έτσι, από τη στιγμή που η Ελλάδα δεν προχωρά στην υλοποίηση των κολοσσιαίων εξοπλιστικών προγραμμάτων και δεν μετατρέπεται σε μια σύγχρονη εκδοχή της αρχαίας Σπάρτης, εμφανίζεται ως καταδικασμένη απέναντι στην «πανίσχυρη» Τουρκία, άρα δεν υπάρχει η παραμικρή ελπίδα επιτυχίας σε περίπτωση πολεμικής εμπλοκής, άρα και κανένας λόγος αντίστασης στον τουρκικό αναθεωρητισμό.

Το γεγονός ότι οι αιτιάσεις περί τουρκικών μεγεθών θα είχαν (ίσως) κάποιο νόημα μόνο σε περίπτωση παρατεταμένου ολοκληρωτικού πολέμου, σαν αυτόν που έγινε μεταξύ Ιράκ και Ιράν τη δεκαετία του ’80, ουδόλως εντυπωσιάζει τους «εθνικιστές τουρκόφρονες». Ούτε, φυσικά, το ότι η ύπαρξη σοβαρών προβλημάτων στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις ισοσκελίζεται (και με το παραπάνω) από την ύπαρξη πολύ μεγαλύτερων προβλημάτων στις τουρκικές. Ούτε το ότι οι –πράγματι σοβαρές- παθογένειες του ελληνικού στρατεύματος αποτελούν εν πολλοίς μόνιμες ασθένειες στους στρατούς όλου του κόσμου σε όλες τις εποχές. Και, βέβαια, ούτε λόγος να γίνεται για τη δυνατότητα ενίσχυσης των μαχητικών ικανοτήτων του ελληνικού στρατεύματος, χωρίς τεράστιες εξοπλιστικές δαπάνες και χωρίς αγορές «μαγικών» τεχνουργημάτων, όπως είναι το F-35.

Ύβρις η άρνηση της ισχύος των Ισραηλινών

Για να γίνουν δε ακόμη πιο ενδιαφέροντα τα πράγματα, ο «λατρευτικός αντιαμερικανισμός» μαζί με τον «λατρευτικό αντιτουρκισμό» τείνουν να ενωθούν σε ένα κοινό μέγεθος με καταλύτη μια αντίστοιχη πίστη στην απόλυτη ισχύ του Ισραήλ. Το στοιχείο αυτό έχει εντοπίσει ο γράφων στον δημόσιο διάλογο κάθε φορά που έχει προσπαθήσει να τεκμηριώσει την άποψη ότι δεν είναι πάντα τα εξελιγμένα οπλικά συστήματα και οι αριθμοί που νικούν, φέρνοντας ως παράδειγμα την ταπείνωση του Ισραήλ από τη Χεζμπολάχ το καλοκαίρι του 2006 στον Δεύτερο Πόλεμο του Λιβάνου. Κατά κανόνα, κάθε φορά που εκφράζεται αυτή η άποψη προκύπτουν χλευαστικές αντιδράσεις του τύπου «πως τολμάς να υποστηρίζεις κάτι τόσο αδιανόητο», κι αυτό τη στιγμή που η αποτυχία του Ισραήλ το 2006 αποτελεί τόσο αναντίρρητο κοινό τόπο στη διεθνή στρατηγική ανάλυση όσο η αποτυχία των Αμερικανών στον Πόλεμο του Βιετνάμ. Με άλλα λόγια, όπως ακριβώς και για τις ΗΠΑ, μπορείς να κατηγορείς όσο θέλεις το Ισραήλ, αλλά προς Θεού, μην θίξεις την παντοδυναμία του. Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον, μάλιστα, το γεγονός ότι ακραία «ανταγωνιστικές» αντιλήψεις, οι οποίες πολλές φορές φτάνουν στα όρια του μισαλλόδοξου αντισημιτισμού, συνδυάζονται με μια τυφλή πίστη στη στρατιωτική αλλά και γενικότερη ισχύ του Ισραήλ. Είναι οι ίδιες αντιλήψεις που την επαύριον του επεισοδίου του «Μαβί Μαρμαρά» τον Μάιο του 2010 φωνασκούσαν για «Ιερά Συμμαχία» Αθηνών – Τελ Αβίβ και οίκτιραν οποιονδήποτε τολμούσε να εκφράσει αντίθετη άποψη. Για να συμπληρωθεί, ωστόσο, το παζλ, οι φαταλιστικές αυτές αντιλήψεις συνήθως συνδυάζονται με τη «ρεαλιστική» άποψη ότι μόνο το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορούν να προστατεύσουν την Ελλάδα από την Τουρκία και επ’ ουδενί μπορεί να το πράξει μόνη της.

Εν κατακλείδι, η τρίδυμη πίστη στην απόλυτη παντοδυναμία των ΗΠΑ, της Τουρκίας και του Ισραήλ, καμουφλαρισμένη κάτω από έναν «καταγγελτικό» λόγο, άλλοτε «ακροδεξιό – εθνικιστικό», άλλοτε «αριστερό – αντιμπεριαλιστικό» και άλλοτε «ρεαλιστικό – τεχνοκρατικό», αποτελεί ένα είδος Δούρειου Ίππου που έχει παρεισφρήσει στην ελληνική κοινωνία και επιχειρεί να επιβάλλει την άποψη ότι δεν μπορεί να ασκηθεί σοβαρή αντίσταση κατά του τουρκικού αναθεωρητισμού, άρα δεν μπορούν να εφαρμοστούν τα δόγματα της αποτροπής, άρα θα πρέπει να οδηγηθούμε σε πολιτική κατευνασμού έναντι της Άγκυρας και να αποδεχτούμε την «ήπια» αλλαγή υπέρ της Τουρκίας του καθεστώτος κυριαρχίας στο Αιγαίο, για να μην εμπλακούμε σε έναν εκ των προτέρων χαμένο πόλεμο. Με άλλα λόγια, να κάνουμε αυτό ακριβώς που επιδιώκει η τουρκική στρατηγική, για την οποία, λόγω των τεράστιων εσωτερικών αντιφάσεων και των πολλών μετώπων που έχει ανοίξει στο εξωτερικό, μια πολιτική πυγμής έναντι της Ελλάδας θα ήταν πολύτιμη, με την προϋπόθεση όμως να είναι εκ του ασφαλούς, χωρίς να κινδυνεύει να οδηγήσει σε πολεμική αντιπαράθεση, ακόμη και μικρής κλίμακας, η οποία θα μπορούσε να έχει σοβαρότατες συνέπειες για τη γείτονα, έστω κι αν κατέληγε «νικηφόρα» γι αυτή.

Φυσικά, δια των μηδενιστικών αυτών απόψεων περνάει και το μήνυμα ότι κάθε είδους σκέψη για εθνικά ανεξάρτητη πολιτική είναι εκτός πραγματικότητας και μόνο οι λεόντειες συμμαχίες με τις «σωστές» δυνάμεις μπορούν να εξασφαλίσουν την ειρήνη. Και μπαίνει κανείς στον πειρασμό να αναρωτηθεί αν αυτές οι απόψεις και οι μηχανισμοί που τις επιβάλλουν είναι κάτι το ενδογενές στην ελληνική κοινωνία ή υποβοηθούνται συνειδητά και απ’ έξω. Με κίνδυνο να γίνουμε υπερβολικοί, στην εποχή των υβριδικών πολέμων θα πρέπει να είμαστε πολύ πονηρεμένοι αναφορικά με τις απόψεις που διακινούνται για τα εθνικά θέματα και τα ζητήματα Άμυνας, με ό,ποιο «ένδυμα» κι αν παρουσιάζονται…

* Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι αναπληρωτής καθηγητής Γεωπολιτικής στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μπίτσιος 

Ο Ερντογάν έχει ανοίξει πολλά και επικίνδυνα μέτωπα, τα οποία δύσκολα μπορεί να διαχειρισθεί. Οι επιλογές του απομακρύνουν σταδιακά την Τουρκία από τη Δύση, αποσταθεροποιούν την ευρύτερη περιοχή και ουσιαστικά μετατρέπουν από γεωπολιτικής απόψεως την Ελλάδα σε ακροτελεύτιο κρίκο της δυτικής αλυσίδας προς ανατολάς. Οι σχέσεις του Ερντογάν με τον στρατό παραμένουν τεταμένες. Η «Χουριέτ» δημοσίευσε πρόσφατα άρθρο του Hande Firat που αναφερόταν σε ανώνυμη κριτική ανωτάτων αξιωματικών έναντι του αρχηγού των ενόπλων δυνάμεων Ακάρ. Του ασκούσαν κριτική για τις στενές του σχέσεις με την κυβέρνηση, ότι δεν αντέδρασε στην άρση της απαγόρευσης της ισλαμικής μαντίλας στον στρατό, αλλά και για τη μετάβαση της στρατιωτικής ηγεσίας στα Ιμια που «προκλητικά, μετέτρεψε το θέμα σε εσωτερικό της Τουρκίας κατά τρόπο που θα ευνοήσει την Ελλάδα». Ο Ερντογάν εξοργίστηκε από το δημοσίευμα και ο αρχισυντάκτης της «Χουριέτ» Sedat Ergin υποχρεώθηκε σε παραίτηση.

Η Τουρκία έχει τρία κουρδικά μέτωπα ανοικτά. Στο εσωτερικό, με την εντεινόμενη σύγκρουση με τους αντάρτες του ΡΚΚ. Στις 10 Μαρτίου, ο ύπατος αρμοστής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του ΟΗΕ Zeid Ra’ad Al Hussein κατηγόρησε την Τουρκία για «εκατοντάδες φερόμενες δολοφονίες από τον Ιούλιο του 2015 μέχρι τον Αύγουστο του 2016 και τον εκτοπισμό 335.000 έως μισό εκατ. πολιτών».

Στη Συρία και στο Ιράκ η Τουρκία υφίσταται τακτικές ήττες. Στη Συρία, η Αγκυρα δεν κατάφερε να πείσει ούτε τις ΗΠΑ ούτε τη Ρωσία να διακόψουν την υποστήριξή τους προς τους Κούρδους. Στο Ιράκ, με απαίτηση τόσο της κυβέρνησης όσο και των εκεί Κούρδων απέτυχε η επιδίωξη της Αγκυρας να συμμετάσχει στις επιχειρήσεις για την ανακατάληψη της Μοσούλης που θα έδινε στον Ερντογάν επιρροή και τη δυνατότητα να συμμετάσχει στις διαπραγματεύσεις που θα επακολουθήσουν. Ο Ερντογάν ήλπιζε ότι μέχρι το δημοψήφισμα η κατάσταση της οικονομίας θα παρέμενε σταθερή. Στο τρίτο τρίμηνο του 2016, όμως, το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 1,8%. Η ανεργία κυμαίνεται στο 12%. Τον Φεβρουάριο ο πληθωρισμός ανήλθε στο 10%, ενώ η τουρκική λίρα είναι υπό πίεση.

Το καίριο διακύβευμα για τον Ερντογάν είναι το δημοψήφισμα του Απριλίου. Η συμμαχία με το ακροδεξιό-εθνικιστικό MHP τον οδηγεί στη γραμμή της σκλήρυνσης για να αδράξει ψήφους από τους ακραίους εθνικιστές. Οι μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις δείχνουν ένα μικρό προβάδισμα για το «ναι», το οποίο, όμως, βαίνει μειούμενο.

Αν και η κρίση στις σχέσεις της Αγκυρας με τη Χάγη τροφοδοτήθηκε από ψηφοθηρικούς λόγους αντανακλά και βαθαίνει το ρήγμα που έχει ανοίξει ανάμεσα στην Τουρκία και την Ε.Ε. Η Γερμανία είναι πιο προσεκτική λόγω του μεταναστευτικού, το οποίο είναι ζωτικής πολιτικής σημασίας για τη Μέρκελ. Στην Ευρώπη κυριαρχεί πλέον μια δυσπιστία για την Τουρκία. Πριν από 10 χρόνια, στα μάτια της Δύσης η Τουρκία του Ερντογάν αποτελούσε πρότυπο για τον μουσουλμανικό κόσμο. Εάν στο δημοψήφισμα επικρατήσει το «ναι», θα τεθεί εκ των πραγμάτων το ερώτημα εάν η γειτονική μας χώρα πληροί τα κριτήρια της Κοπεγχάγης, εάν ουσιαστικά είναι δημοκρατικό κράτος. Αυτό δεν αφορά μόνο την έτσι κι αλλιώς ημιθανή ενταξιακή διαδικασία. Αφορά ευρύτερα τον τρόπο που η Δύση θα βλέπει εφεξής την Τουρκία.

Η εξέλιξη αυτή διαφοροποιεί τον ελληνοτουρκικό συσχετισμό στο διπλωματικό επίπεδο. Θα ήταν, όμως, λάθος να επενδύσουμε στη μακροχρόνια τεταμένη σχέση της Τουρκίας με τους Ευρωπαίους. Προς το παρόν τουλάχιστον, η αντίδρασή τους έχει στόχο τον Ερντογάν και όχι την Τουρκία. Εκτός και εάν αποδειχθεί ότι ο Ερντογάν και το κόμμα του δεν είναι συγκυριακό φαινόμενο, αλλά η επιστροφή της Τουρκίας στην κοίτη της, μετά την κεμαλική παρένθεση. Με την απομάκρυνση της πιθανότητας να καταστεί η Τουρκία μέλος της Ε.Ε., η κατάργηση των θεωρήσεων αποτελεί το μέγιστο επίτευγμα για τον Ερντογάν. Για τον λόγο αυτό χρησιμοποιεί τη συμφωνία για το προσφυγικό ως μοχλό πίεσης. Απειλεί ότι εάν δεν καταργηθούν οι θεωρήσεις για τους πολίτες της Τουρκίας, θα στείλει ένα νέο κύμα προσφύγων και μεταναστών στην Ευρώπη. Η απειλή αυτή, όμως, δεν είναι τόσο ισχυρή, όσο το 2015 - 2016. Με τον βαλκανικό διάδρομο κλειστό, την κύρια πίεση δεν θα την υποστούν οι Ευρωπαίοι, αλλά τα ελληνικά νησιά.

Για να ενισχύσει το προφίλ του, ο Ερντογάν σκληραίνει και την πολιτική του έναντι της Ελλάδας. Στις διμερείς σχέσεις, η Τουρκία προβάλλει και πάλι τις επεκτατικές διεκδικήσεις της. Το ερώτημα που τίθεται είναι εάν η πολιτική της αυτή εντάσσεται σε ένα σχέδιο πρόκλησης θερμού επεισοδίου. Οι εκτιμήσεις είναι ότι ο Ερντογάν δεν θέλει να φθάσει σε στρατιωτική σύγκρουση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υφίσταται κίνδυνος. Απαιτείται και από την πλευρά μας προσοχή. Δεν έχουμε λόγο να πέσουμε στην παγίδα των προκλήσεων. Από την άλλη πλευρά, πρέπει να σταλεί ξεκάθαρα το μήνυμα ότι εάν η Αγκυρα προκαλέσει θερμό επεισόδιο δεν θα είναι καθόλου σίγουρο ότι θα μπορέσει να το οριοθετήσει. Αν και η Ελλάδα αντιμετωπίζει τα γνωστά προβλήματα, αν και ο συσχετισμός δυνάμεων στο στρατιωτικό επίπεδο βαίνει επιδεινούμενος για τη χώρα μας, οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις μπορούν να καταφέρουν καταστροφικά πλήγματα, γεγονός που διατηρεί ακόμα τη δυνατότητα της αποτροπής. Είναι ανησυχητικό, όμως, ότι η διαχρονική απουσία αποτελεσματικών ελληνικών αντιμέτρων στις τουρκικές προκλήσεις έχει προκαλέσει ερωτήματα για την αξιοπιστία της ελληνικής αποτρεπτικής στρατηγικής. Με άλλα λόγια, η Αγκυρα ρέπει προς την πολύ επικίνδυνη εκτίμηση ότι η Αθήνα δεν θα υπερασπισθεί τις «κόκκινες γραμμές» που η ίδια έχει θέσει και κατ’ επέκτασιν, η Τουρκία δεν θα έχει κόστος αν κλιμακώσει τις τωρινές προκλήσεις της.

* Ο κ. Κωνσταντίνος Μπίτσιος είναι εκτελεστικός αντιπρόεδρος ΣΕΒ
Πηγή "Καθημερινή"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σύμφωνα με αναλυτικό δημοσίευμα του Politico, κατά τα λεγόμενα του Τούρκου Προέδρου, όλα τα δεινά της Τουρκίας θα θεραπευθούν αν επικρατήσει το ναι στο δημοψήφισμα και θα αποκατασταθούν η ασφάλεια και η σταθερότητα, ενώ οι ηγέτες της αντιπολίτευσης προειδοποιούν ότι η αλλαγή σε προεδρικό σύστημα διακυβέρνησης που προτείνει ο Ερντογάν θα αποτελέσει απειλή για τη δημοκρατία.

Αυτό αναφέρει το δημοσίευμα, σημειώνοντας ότι στην περίπτωση της Τουρκίας ο όρος προεδρικό σύστημα χρησιμοποιείται ως συντομογραφία για ένα πακέτο συνταγματικών μεταρρυθμίσεων, το οποίο – αν εγκριθεί – θα αντιπροσωπεύει την πιο ριζοσπαστική πολιτική αλλαγή που έχει λάβει χώρα από την ίδρυση του σύγχρονου δημοκρατικού κράτους το 1923 και θα οδηγήσει – όπως φοβούνται οι επικριτές του – τη χώρα σε ένα δίχως επιστροφή αυταρχικό καθεστώς.

Στον πυρήνα της αναμόρφωσης που προτείνει το κυβερνών κόμμα, συνεχίζει το δημοσίευμα, βρίσκεται η αντικατάσταση του κοινοβουλευτικού κυβερνητικού μοντέλου από ένα προεδρικό σύστημα που θα δίνει στον Ερντογάν εκτελεστικές εξουσίες, χωρίς όμως να προβλέπονται, όπως υποστηρίζει έκθεση της Επιτροπής της Βενετίας, οι ίδιοι έλεγχοι και ισορροπίες (checks and balances) όπως στην περίπτωση του αμερικανικού μοντέλου, το οποίο επικαλείται ο Τούρκος Πρόεδρος.

Εν συνεχεία, το δημοσίευμα αναλύει τις αλλαγές που θα επέλθουν στο σύστημα διακυβέρνησης, σε περίπτωση νίκης του Ερντογάν στο δημοψήφισμα, οι οποίες έχουν κυρίως να κάνουν α) με την ενίσχυση των εξουσιών του Προέδρου, ο οποίος γίνεται πολύ ισχυρός, έχοντας τη δύναμη να παρακάμπτει το Κοινοβούλιο και να εκδίδει διατάγματα με ισχύ νόμου, καθώς και να διορίζει και να απολύει υπουργούς και άλλους ανώτατους αξιωματούχους χωρίς να χρειάζεται την έγκριση του Κοινοβουλίου, β) με την αποδυνάμωση του Κοινοβουλίου, του οποίου περιορίζεται η ικανότητα να ελέγχει την εκτελεστική εξουσία και, ενώ ο Πρόεδρος έχει το δικαίωμα να το διαλύσει όποτε επιθυμεί, οι βουλευτές αντίθετα δε διαθέτουν πολλές δυνατότητες να απαλλαγούν από αυτόν και γ) με το κατά πόσο πραγματικά αμερόληπτη θα καταστεί η δικαιοσύνη, δεδομένου ότι με την πρώτη ματιά φαίνεται πως αλλάζει προς το καλύτερο το βαθιά πολιτικοποιημένο δικαστικό σύστημα, αφού για παράδειγμα καταργούνται τα στρατιωτικά δικαστήρια εν καιρώ ειρήνης, όμως οι επικριτές ισχυρίζονται ότι οι τροπολογίες αυτές είναι ουσιαστικά άνευ νοήματος, λόγω των εξουσιών που ανατίθενται στον Πρόεδρο.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Άγκυρα «φορτώνει» πράκτορες στην Ελλάδα και «κάτι ετοιμάζει» μέχρι το Πάσχα, καταγγέλλει τούρκος δημοσιογράφος

Τη δράση μυστικών πρακτόρων της Τουρκίας στην Ελλάδα και τη μεθόδευση της γείτονος για πρόκληση θερμού επεισοδίου στο Αιγαίο ή στη Θράκη μετά το Πάσχα, ανήμερα της διεξαγωγής του τουρκικού δημοψηφίσματος, αποκάλυψε ο εκδιωχθείς από το καθεστώς Ερντογάν και αυτοεξόριστος στη Σουηδία τούρκος δημοσιογράφος Αμπντουλάχ Μποζκούρτ.

Ο πρώην διευθυντής της εφημερίδας Zaman, την οποία έκλεισε ο «σουλτάνος» στο πλαίσιο του πογκρόμ που έχει εξαπολύσει μετά το «πραξικόπημα» του καλοκαιριού, με αναρτήσεις του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά και σε συνεντεύξεις του σε ξένα και ελληνικά μέσα ενημέρωσης εξηγεί τις εχθρικές κινήσεις των γειτόνων σε βάρος της εθνικής μας κυριαρχίας ως αντιστάθμισμα των αποτυχιών Ερντογάν στο τελευταίο διάστημα.
«Οι πηγές μου αναφέρουν ότι οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες έχουν εντείνει τις παράνομες επιχειρήσεις τους στην Ελλάδα, αυξάνοντας τον αριθμό των πρακτόρων τους. Ετοιμάζεται κάτι», ήταν το tweet του Μποζκούρτ πριν από μερικές ημέρες, που προκάλεσε αναστάτωση τόσο στις ελληνικές Αρχές όσο και στα υψηλά κλιμάκια του ΝΑΤΟ, των Βρυξελλών και της Ουάσιγκτον.

Ο τούρκος δημοσιογράφος, όμως, μιλώντας στους τηλεοπτικούς σταθμούς ΑΝΤ1 και ALPHA, προχώρησε ένα βήμα παρακάτω.
«Υπάρχει αυξημένη δράση των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών στο ελληνικό έδαφος και το ενδεχόμενο θερμού επεισοδίου ή προβοκάτσιας ή και τα δύο μαζί, είτε στο Αιγαίο, είτε στη Δυτική Θράκη, είναι πιθανό», υποστήριξε, για να συμπληρώσει:
«Έχω πληροφορίες για το γενικό πλαίσιο των μυστικών υπηρεσιών, οι οποίες εστιάζουν σε δύο σημεία και προέρχονται από δύο διαφορετικές αξιόπιστες πηγές που έχω. Πρώτον, αύξησαν τον αριθμό των τούρκων πρακτόρων εντός της Ελλάδας και, δεύτερον, υπάρχει εντατικοποιημένος σχεδιασμός στα κεντρικά των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών (ΜΙΤ) σε ό,τι α φορά στην Ελλάδα. Αυτά τα δύο σημεία με ανησυχούν ιδιαιτέρως».

Ο Μποζκούρτ ενισχύει δε την επιχειρηματολογία του επικαλούμενος το πρόσφατο παρελθόν. Το 2003 συγκεκριμένα είχε διαρρεύσει μυστικός σχεδιασμός της Άγκυρας για παράλληλη πρόκληση προβοκάτσιας και θερμού επεισοδίου. Ο λόγος για το σχέδιο «Καταιγίδα», που προέβλεπε την «κατάρριψη» τουρκικού F-16 από φίλια πυρά και την απόδοση των ευθυνών στην ελληνική πλευρά, με συνέπεια την τέλεση αντιποίνων και χερσαία επιχείρηση στον Έβρο.
«Ο Ερντογάν έχει θεμελιώσει την ισχύ του το τελευταίο διάστημα. Έχει πιστούς στρατηγούς και ελέγχει μυστικές υπηρεσίες και στρατό», επισημαίνει με νόημα ο δημοσιογράφος.

Ο Αμπντουλάχ Μποζκούρτ έφυγε από την Τουρκία για να αποφύγει τη σύλληψη. Το καθεστώς Ερντογάν του χρεώνει φιλικές σχέσεις με τον ιμάμη Γκιουλέν και τον κατηγορεί για συμμετοχή στο πραξικόπημα – παρωδία του περασμένου Ιουλίου. Ο ίδιος, πάντως, χαίρει εκτίμησης στις δυτικές χώρες και οι πληροφορίες του λαμβάνονται σοβαρά υπόψη από τις Αρχές.

«Βλέπαμε» τα σύννεφα

Η παρατεταμένη περίοδος αστάθειας στην Τουρκία, που κλιμακώθηκε με την απόπειρα πραξικοπήματος το προηγούμενο καλοκαίρι, και το σερί αποτυχιών του Ερντογάν σε όλα τα μέτωπα προμήνυαν «εξαγωγή» της κρίσης προς δυσμάς. Είχαμε επισημάνει τους κινδύνους με έγκυρα ρεπορτάζ γύρω από την τουρκική δραστηριότητα και το παιχνίδι της Άγκυρας στη γεωπολιτική σκακιέρα που περιλαμβάνει Συρία, Κούρδους, Κύπρο, Αιγαίο, Θράκη και Ευρώπη.
Από το φθινόπωρο προειδοποιούσαμε ότι η ισορροπία δυνάμεων στη συροτουρκική μεθόριο, πόσω μάλλον ενόψει της δημιουργίας κουρδικού κράτους, θα αναγκάσει τον Ερντογάν να αναζητήσει «ανοιχτό γήπεδο» στα άλλα σύνορά του.
Και τώρα, που τα περίφημα «σύνορα της καρδιάς» στενεύουν, καθώς Μοσούλη και Χαλέπι μοιράζονται ανάμεσα σε Κούρδους και συριακό στρατό, Αμερικανούς και Ρώσους, σε ανατολή και Δύση, φαίνεται πως έρχεται η ώρα για τον στριμωγμένο Ερντογάν να κάνει νέα κίνηση. Οι προετοιμασίες στο ελληνικό Πεντάγωνο για κάθε ενδεχόμενο δείχνουν αν μη τι άλλο ότι η πολιτική και επιχειρησιακή ηγεσία αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα της κατάστασης.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Κώστα Ράπτη

Χωρίς τυμπανοκρουσίες, η αμερικανική εξωτερική πολιτική μόλις πραγματοποίησε μία μεγάλη στροφή σε σχέση με τη συριακή κρίση, η οποία εισήλθε στον έβδομο χρόνο αιματοχυσίας.

"Το status του προέδρου Assad μακροπρόθεσμα θα αποφασιστεί από τον συριακό λαό” δήλωσε την Πέμπτη κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην Άγκυρα ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Rex Tillerson. Περίπου ταυτόχρονα η εκπρόσωπος ων ΗΠΑ στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ Nikki Haley περιέγραψε ως εξής τις αντιλήψεις της νέας αμερικανικής κυβέρνησης για τον Assad:

"Διαλέγει κανείς τις μάχες που δίνει. Η προτεραιότητά μας είναι να δούμε πώς θα καταφέρουμε κάτι, Με ποιόν θα πρέπει να εργασθούμε ώστε να κάνουμε πράγματι τη διαφορά για το λαό της Συρίας; Δεν μπορούμε απαραιτήτως να επικεντρωθούμε στον Assad με τον τρόπο που το έκανε η προηγούμενη κυβέρνηση. Τον θεωρούμε ανασταλτικό παράγοντα; Ναι. Θα καθίσουμε να εστιάσουμε στο πώς θα τον απομακρύνουμε; Όχι;”.

Τις δηλώσεις αυτές έσπευσαν να σχετικοποιήσουν οι παροιμιώδεις "ανώνυμοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι”, οι οποίοι υπενθύμισαν στο CNN ότι μόλις την προηγουμένη η Haley είχε αποκαλέσει σε ομιλία της τον Assad "εγκληματία πολέμου”,ενώ τις κατήγγειλαν οι "συνήθεις ύποπτοι”: οι νεοσυντηρητικοί ιέρακες της Γερουσίας John McCain της Αριζόνας και Lindsey Graham της Νότιας Καρολίνας. Ο πρώτος επικαλέστηκε την "τραγική πραγματικότητα” ότι οι Σύροι δεν μπορούν να αποφασίσουν την τύχη του Assad όσο δέχονται τους βομβαρδισμούς του και ο δεύτερος έκανε λόγο για το μεγαλύτερο λάθος μετά την απόφαση του Barack Obama να μην αντιδράσει το 2013 στην παραβίαση της "κόκκινης γραμμής” του περί χρήσης χημικών όπλων.

Σε κάθε περίπτωση, είναι σαφές ότι μετά από έξι χρόνια κατά τα οποία διακηρυσσόταν ότι ο Assad έχει "απονομιμοποιηθεί” και "πρέπει να φύγει”, η "αλλαγή καθεστώτος” στη Δαμασκό δεν αποτελεί πλέον αμερικανική προτεραιότητα. Το γεγονός αυτό μπορεί κανείς να θεωρήσει και ως συμφιλίωση ,με το αναπόφευκτο, εφόσον με την ρωσική στρατιωτική εμπλοκή στη Συρία, το ενδεχόμενο πτώσης του Assad έχει εν πολλοίς αποτραπεί. Η ίδια η αμερικανική πλευρά κινείται υπό τον περιορισμό ότι δεν πρόκειται (όπως έδειξε και η στάση της το 2013) να αναλάβει στην περιοχή της Μέσης Ανατολής νέα, μεγάλης κλίμακας επιχείρηση με τη συμμετοχή χερσαίων δυνάμεων, ενώ η προσπάθεια ανατροπής του Assad "δι' αντιπροσώπων” εμπλέκει την Ουάσιγκτον με κακόφημους συμπαίκτες και όλο και πιο δύστροπους περιφερειακούς συμμάχους. Το πρόσφατο ξέσπασμα επιθέσεων των ανταρτών στα περίχωρα της Δαμασκού και στην περιοχή της Χάμα μοιάζει με τελευταία, αποτυχημένη προσπάθεια αλλαγής της ατζέντας.

Όμως η κυβέρνηση Trump έχει λάβει τις αποφάσεις της: η πρώτη προτεραιότητα στην περιοχή είναι η συντριβή (και όχι η "ανάσχεση”, όπως επί των ημερών του Obama) του Ισλαμικού Κράτους – όπως έγινε σαφές και κατά τη συνάντηση των 68 κρατών-μελών του διεθνούς συνασπισμού κατά των τζιχαντιστών στις 22-23 Μαρτίου στη Ουάσιγκτον., Η εγκατάλειψη του στόχου της "αλλαγής καθεστώτος” στη Δαμασκό εξομαλύνει μια κραυγαλέα αντίφαση επ' αυτού.

Επιπλέον, παρά την συνεχιζόμενη (αν και με φθίνουσα πορεία) εσωτερική πολιτική αντιπαράθεση στις ΗΠΑ περί της περιλάλητης προεκλογικής σύμπραξης της καμπάνιας Trump με τον "ρωσικό παράγοντα”, η νέα αμερικανική κυβέρνηση δείχνει αποφασισμένη να προωθήσει όντως την συνεργασία με τη Ρωσία, γεγονός που ήδη συμβαίνει, όπου αυτό είναι εφικτό αθορύβως, λ.χ στην επικοινωνία των ενόπλων δυνάμεων των δύο πλευρών, με πρώτο ζητούμενο τον συντονισμό στη Συρία. Άλλωστε, ο Tillerson προετοιμάζει ταξίδι στη Μόσχα στις αρχές Απριλίου, ενώ ο Vladimir Putin, μόλις ανακοίνωσε ότι η Φινλανδία θα μπορούσε να φιλοξενήσει μία συνάντησή του με τον Αμερικανό πρόεδρο.

Αν η εγκατάλειψη του στόχου της ”αλλαγής καθεστώτος” συμβαδίζει με μιαν επιθυμία συνεννόησης με τους Ρώσους μεγάλους προστάτες του Assad, ταυτόχρονα αποτελεί και εκδήλωση αδιαφορίας για τις πιθανές αντιρρήσεις χωρών που στήριξαν πολιτικά και επιχειρησιακά το αντάρτικπο στη Συρία, όπως η Γαλλία, η Βρετανία και η Τουρκία. Ειδικά για την τελευταία, η επίσκεψη Tillerson απέδειξε ότι παρά τα δημοσίως διακηρυσσόμενα, οι επιλογές είναι "δύσκολες”, όπως είπε και ο επικεφαλής του State Department.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η ΕΕ δεν εξηγεί πώς συμβαίνει η Γερμανία να προμηθεύεται αέριο από την Ρωσία, παρά τις κυρώσεις που έχει επιβάλει εναντίον της

Από τη χθεσινή ειδησεογραφία πληροφορούμαστε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει προσφερθεί να διαπραγματευτεί εκ μέρους των κρατών-μελών της με τη Ρωσία για τον αγωγό Nord Stream 2, ο οποίος πρόκειται να μεταφέρει ρωσικό φυσικό αέριο στη Γερμανία κάτω από τη Βαλτική Θάλασσα.

Σε επιστολή της προς την κυβέρνηση της Δανίας, η Ε.Ε. προσκαλεί τα κράτη-μέλη της να εκφράσουν τις γνώμες τους για τον Nord Stream 2 και εξηγεί ότι ο αγωγός δεν μπορεί να λειτουργήσει σε «νομικό κενό». Και διαβεβαιώνει ότι οι σημαντικές αρχές του νομικού πλαισίου της Ε.Ε. θα επιβληθούν σε έργα όπως αυτό του αγωγού.

Πολύ διπλωματικά διατυπωμένη η ανακοίνωση της Ε.Ε., χωρίς όμως να εξηγεί αφενός ότι για να κατασκευασθεί αγωγός Nord Stream 2, πρέπει να υπάρχει και αγωγός Nord Stream 1. Και πράγματι υπάρχει, ο οποίος μεταφέρει αέριο από την Ρωσία μόνον προς στην Γερμανία. Κι επειδή η γερμανική οικονομία χρειάζεται κι άλλο αέριο, ετοιμάζεται και ο δεύτερος αγωγός, με την Γερμανία να αναλαμβάνει την υποχρέωση να δίνει αέριο και στο προτεκτοράτο της την Ολλανδία.

Αφετέρου δεν εξηγεί, πώς συμβαίνει η Γερμανία να προμηθεύεται αέριο από την Ρωσία, παρά τις κυρώσεις που έχει επιβάλει εναντίον της, και παρά το γεγονός ότι απαγορεύει να προμηθεύονται το ίδιο αέριο και οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Και μάλιστα ο αγωγός South Stream θα αντικαταστήσει τον υπάρχοντα που διέρχεται από την εχθρική προς την Ρωσία, Ουκρανία. Απαγορεύει δηλαδή την παραλαβή της ίδιας ποσότητας αερίου, από άλλον αγωγό.

Μάλιστα δε, η Γερμανία στέλνει στρατιώτες και οπλισμό στις βαλτικές και ανατολικοευρωπαϊκές χώρες για να τις προστατεύσει από την Ρωσία. Οι οποίες όμως χώρες βλέπουν τον νέο αγωγό, ο οποίος μεταφέρει ρωσικό αέριο μέσω της Βαλτικής περιοχής να μετατρέπει την Ε.Ε. σε όμηρο της Μόσχας. Πώς συμβιβάζει η Γερμανία αυτές τις αντιφάσεις; Το αντιλαμβαόμαστε ήδη, εμείς οι Έλληνες, αφού διδαχθήκαμε πολλά για την γερμανική συμπεριφορά, κατά τα τελευταία χρόνια.

Πρέπει όμως να αναφέρω ότι -αν εκτιμούν σωστά τα γεγονότα οι Βούλγαροι- η Gazprom αλλάζει την πολιτική προμήθειας φυσικού αερίου στη Βουλγαρία, με προοπτική μεταφοράς ρωσικού αερίου και στην Ελλάδα από την Βουλγαρία, γεγονός που σημαίνει ότι αποδέχεται η Ε.Ε. τη νέα κατάσταση, και ίσως ο South Stream επανέλθει στην επικαιρότητα.

Η Μόσχα και οι Βρυξέλλες έδωσαν τα χέρια και συμφώνησαν να αλλάξει ριζικά η ρωσική πολιτική προμηθειών φυσικού αερίου της Ρωσίας για ορισμένες πρώην δορυφορικές χώρες της Σοβιετικής Ένωσης, που τώρα είναι χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Την είδηση ανακοίνωσε η Επίτροπος Ανταγωνισμού της Κομισιόν Μαργκρέτε Βέστεγκερ και δημοσίευσε η Βουλγαρική Ραδιοφωνία, σύμφωνα με την οποία η Gazprom συμφώνησε να εφαρμόσει ανταγωνιστική τιμολόγηση του φυσικού αερίου για τη Βουλγαρία, την Τσεχική Δημοκρατία, την Εσθονία, τη Λετονία, τη Λιθουανία, την Πολωνία, την Ουγγαρία και την Σλοβακία.

Όχι μόνον αυτό. Αλλά, η Gazprom επέτρεψε στις χώρες αυτές να μεταπωλούν και να επανεξάγουν, κατά την κρίση τους, ποσότητες αερίου το οποίο δεν χρειάζονται, σε άλλες χώρες. Ο κατάλογος των συμφωνιών είναι μακρύς και κινείται σ’ αυτό το πνεύμα.

Να σημειωθεί ότι οι Βρυξέλλες είχαν αρχίσει να ερευνούν την πολιτική της Gazprom από το 2012, για παραβάσεις των κανόνων του ανταγωνισμού. Η Gazprom γνώριζε ότι θα μπορούσε να της επιβληθεί σοβαρό πρόστιμο από την Ευρωπαϊκή Αντιμονοπωλιακή Αρχή και να χάσει τις θέσεις της στην ευρωπαϊκή αγορά φυσικού αερίου. Το σφίξιμο των χεριών, στις Βρυξέλλες, έβαλε τέλος στην προδιαγραφόμενη μάχη.
Έτσι, στην έκθεση που συνέταξε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σημειώνεται ότι η Gazprom έχει επιβάλει στην αγορά φυσικού αερίου της Βουλγαρίας εδαφικούς περιορισμούς. Στην σύμβασή της με την Bulgargaz, η βουλγαρική επιχείρηση δεν δικαιούται να μεταφέρει ελεύθερα ρωσικό φυσικό αέριο έξω από τα βουλγαρικά σύνορα.Τώρα η Gazprom εξαλείφει αυτή τη ρητή αυτή απαγόρευση κι’ έτσι η Βουλγαρία θα είναι σε θέση να υλοποιήσει τη διασύνδεση με την Ελλάδα και να γίνει ένας πλήρης παίκτης στην ευρωπαϊκή αγορά φυσικού αερίου.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Simon Kuper
Financial Times


Στις αρχές του 1961 ξεσκεπάστηκε στη Βρετανία το «δίκτυο κατασκόπων του Πόρτλαντ». Μεταξύ των πρακτόρων ήταν και ένα μεσήλικο ζευγάρι Αμερικανών που ζούσε σε ένα μικρό σπίτι στο προάστιο του Ρούισλιπ, οι οποίοι εμφανίζονταν ως πωλητές βιβλίων την ώρα που έστελναν μυστικά για υποβρύχια στους Ρώσους.

Εκείνο τον Απρίλιο, ο διπλός πράκτορας Τζορτζ Μπλέικ καταδικάστηκε σε 42 χρόνια κάθειρξη, την μεγαλύτερη ποινή που είχε καταβληθεί ως τότε στη Βρετανία. Ως το 1963, ο προδότης φίλος του Κιμ Φίλμπι κατευθυνόταν με πλοίο στη Μόσχα και οι Βρετανοί ήταν απορροφημένοι από την υπόθεση Προφούμο (ένα σεξουαλικό σκάνδαλο που μασκαρεύτηκε ως σκάνδαλο ασφαλείας). Ο πρωθυπουργός Χάρολντ Μακμίλαν, ο οποίος απεχθανόταν και τα δύο αυτά ατοπήματα και αναφερόταν υποτιμητικά «στη λεγόμενη υπηρεσία ασφαλείας», τελικά παραιτήθηκε.

Γράφω ένα βιβλίο για την κατασκοπεία την εποχή του ψυχρού πολέμου. Περνάω ώρες ζώντας πνευματικά στη δεκαετία του 1960 και όταν κάνω ένα διάλειμμα για να ξεκουραστώ και να τσεκάρω το ίντερνετ, νιώθω σαν να διαβάζω τη συνέχεια του βιβλίου.

Η αρχηγός της γαλλικής ακροδεξιάς, Μαρίν Λεπέν, η οποία χρηματοδοτείται κυρίως από τη Ρωσία, συναντήθηκε με τον Βλαντιμίρ Πούτιν. «Η Μόσχα θα βοηθήσει την Λεπέν να κερδίσει τις εκλογές», έγραψε το φιλικό στο Κρεμλίνο Life News, προτού διαγράψει το tweet λίγα λεπτά αργότερα.

Στην Ουάσινγκτον εν τω μεταξύ, το FBI ερευνά αν η Μόσχα βοήθησε τον Ντόναλντ Τραμπ να κερδίσει. Η κατασκοπεία του ψυχρού πολέμου ήταν συγκριτικά ένα παιχνιδάκι, αλλά προσφέρει μια εικόνα για την επιρροή της Ρωσίας σήμερα.

Οι Βρετανοί και οι Αμερικανοί τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 ανησυχούσαν υπερβολικά ότι «κόκκινοι» πράκτορες δρουν κάτω από τη μύτη τους. Οι κατάσκοποι της δεκαετίας του 1940 πιθανότατα βοήθησαν την Ε.Σ.Σ.Δ. να κατασκευάσει γρηγορότερα τη πυρηνική βόμβα, αλλά η πλειοψηφία των μεταγενέστερων προδοτών της Δύσης ήταν «μικρά ψάρια». Οι πληροφορίες που έστελναν στη Μόσχα ήταν συνήθως ανούσιες, αναξιόπιστες ή αγνοούνταν. Και το Κρεμλίνο είχε λίγους πολιτικούς φίλους στη Δύση, με εξαίρεση τα μικρά εθνικά κομμουνιστικά κόμματα.

Στην πραγματικότητα, ο πραγματικός κίνδυνος εκείνη την εποχή δεν ήταν πόσα πολλά ήξεραν οι Σοβιετικοί για τις πολιτικές αποφάσεις στη Δύση, αλλά πόσα λίγα. Τη δεκαετία του 1950, κάθε ένα από τα δύο στρατόπεδα προχωρούσε στην ομίχλη, αβέβαιο για το κατά πόσο το άλλο σχεδίαζε μια επίθεση. Αυτό έκανε ελκυστική την επιλογή να κάνει κάποιος πρώτος την επίθεση.

Σήμερα αντίθετα, το χάκινγκ δίνει στη Μόσχα άπλετη πληροφόρηση. «Κάθε ξένη υπηρεσία που δεν έχει έναν πράκτορα ως μέλος η υπάλληλο στο Mar-a-Lago (σ.σ. το εξοχικό θέρετρο του Τραμπ στη Φλόριντα) είναι ένοχη για εγκληματική αμέλεια», λέει ο Αμερικανός συγγραφέας Μαξ Μπουτ. Αλλά ποιος χρειάζεται κατασκόπους όταν ο Τραμπ χρησιμοποιεί ένα κινητό τηλέφωνο χωρίς ασφάλεια στο θέρετρο του στη Φλόριντα;

Η Ρωσία έχει ανέβει επίπεδο τελευταία, από την συγκέντρωση των πληροφοριών, στην επιρροή των πληροφοριών. Αυτό διευκολύνεται από την ρωσική παρουσία στην διεθνή επιχειρηματική σκηνή, κάτι ανήκουστο τα χρόνια του ψυχρού πολέμου. Σήμερα, πίσω από κάθε μεγάλη ρωσική περιουσία υπάρχει και μια μεγάλη φιλία με το Κρεμλίνο. Ο Τραμπ και η Λεπέν δεν είναι παρείσακτοι αλλά μέρος του δικτύου ρωσικών και δυτικών ελίτ.

Ο Τραμπ στο real estate της Νέας Υόρκης, ο υπουργός Εξωτερικών του Ρεξ Τίλερσον στο πετρέλαιο και πρώην επικεφαλής της προεκλογικής του εκστρατείας Πολ Μάναφορτ στην πολιτική επικοινωνία, προέρχονται από βιομηχανίες όπου η παρουσία ρωσικού χρήματος θεωρείται κάτι το φυσιολογικό.

Ο Φρανσούα Φιγιόν, υποψήφιος στις γαλλικές προεδρικές εκλογές και σύμβουλος επιχειρήσεων, πρέπει να αναρωτιέται γιατί ο κόσμος διαμαρτύρεται για τα περίπου 50.000 δολάρια που φέρεται να έλαβε για να συστήσει έναν Λιβανέζο δισεκατομμυριούχο στον Πούτιν, όταν άλλοι σύμβουλοι θα τον θαύμαζαν για αυτό. (Ο Φιγιόν έχει διαψεύσει την ιστορία).

Ορισμένοι Ρώσοι επιχειρηματίες έρχονται κοντά σε ισχυρούς ανθρώπους στη Δύση σε μια προσπάθεια να ευχαριστήσουν τον Πούτιν, λέει η Αλίνα Πολιακόβα του Atlanti Council. Πρόσφατα έγινε πολλή συζήτηση στο Λονδίνο όταν ο πολιτικός Τζορτζ Όζμπορν έγινε συντάκτης της εφημερίδας Evening Standard. Aλλά ένα στοιχείο της ιστορίας που έχει υποτιμηθεί είναι πως ο ιδιοκτήτης της Evening Standard είναι ο Εβγένι Λεμπέντεβ, γιός ενός πράκτορα της KGB που έγινε ολιγάρχης, ο οποίος γράφει άρθρα υπέρ του Πούτιν σε βρετανικές εφημερίδες. Ο Όζμπορν δεν είναι φίλος με το Κρεμλίνο, αλλά αν επιστρέψει ποτέ στην κυβέρνηση ο Λεμπέντεφ θα χαρεί.

Για χρόνια πολιτικοί στη Δύση έπαιρναν ρωσικά χρήματα ατιμώρητοι επειδή λίγοι ψηφοφόροι ενδιαφέροντα.

Οι άνθρωποι ανησυχούσαν για μια υποτιθέμενη «πέμπτη φάλαγγα» Μουσουλμάνων στον πάτο της κοινωνίας, αλλά όχι για μια «πέμπτη φάλαγγα» φίλων του Πούτιν στην κορυφή.

Αυτό εξηγεί γιατί οι συνεργάτες του Τραμπ δεν ενδιαφέρθηκαν να κρύψουν τις συναντήσεις με Ρώσους αξιωματούχους. Μετά το «Russiagate» η κοινή γνώμη άρχισε να δίνει προσοχή, αλλά ήταν μάλλον αργά. Αν η Λεπέν (η οποία αρνείται ότι υπάρχει ρωσική εισβολή στην Κριμαία) γίνει πρόεδρος της Γαλλίας το Μάιο, το Κρεμλίνο θα έχει δύο φίλους στο τιμόνι δύο εκ των τριών μεγαλύτερων στρατιωτικών δυνάμεων της Δύσης. Ο Στάλιν ούτε που θα ονειρευόταν κάτι.

Διαβάζοντας για τους κατασκόπους την εποχή του ψυχρού πολέμου, συνειδητοποίησα σταδιακά πως η μεγαλύτερη ζημιά που έκαναν στις χώρες της Δύσης δεν ήταν όταν έκλεβαν μυστικά. Ήταν όταν τους έπιαναν. Κάθε φορά που ένας Βρετανός αξιωματούχος φανερωνόταν ως κατάσκοπος – μια ιεροτελεστία την περίοδο 1946-1963 – η εμπιστοσύνη των Βρετανών στην κοινωνία τους υποχωρούσε ακόμα περισσότερο. Οι αξιωματούχοι κοιτούσαν ο ένας τον άλλο και αναρωτιόντουσαν «Είσαι κατάσκοπος της KGB;». Mια παρανοϊκή δυσλειτουργία μόλυνε το κράτος. Στις ΗΠΑ, το κυνήγι κατασκόπων Τζόζεφ Μακάρθι την δεκαετία του 1950, λειτουργούσε προς όφελος των Σοβιετικών προκαλώντας μια εθνική παράνοια.

Αυτό γίνεται και πάλι σήμερα, αλλά οι ύποπτοι είναι υψηλότερης κοινωνικής στάθμης και η πρόκληση παράνοιας από τη Ρωσία περισσότερο μελετημένη. Το ρωσικό χάκινγκ στις εκλογές των ΗΠΑ ήταν ασυνήθιστα φανερό, λέει ο διευθυντής του FBI, Τζέιμς Κόμεϊ, κυρίως επειδή ο στόχος της Μόσχας ήταν να πανικοβάλλει τον κόσμο. Έχει αποτέλεσμα. Έξι μήνες πριν, οι ψηφοφόροι των λαϊκιστών πίστευαν ότι οι ελίτ είναι διεφθαρμένες. Σήμερα, καθώς οι ακροδεξιοί ηγέτες προσεγγίζουν τον Πούτιν, οι αριστεροί ψηφοφόροι καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα.

Οι κατάσκοποι πωλητές βιβλίων στο Ρούισλιπ της δεκαετίας του 1960 φαίνονται άκακοι μπροστά σε αυτό.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οκτώ ξένες πετρελαϊκές εταιρείες ενδιαφέρονται να συνεργαστούν με τα Ελληνικά Πετρέλαια (ΕΜΠΕ) στις έρευνες υδρογονανθράκων στις περιοχές Άρτας-Πρέβεζας και Βορειοδυτικής Πελοποννήσου, αποκάλυψε ο γενικός διευθυντής Έρευνας και Παραγωγής Υδρογονανθράκων των ΕΛΠΕ, Γιάννης Γρηγορίου. Πρόκειται για τις εταιρείες Total, Shell, Repsol, Japex, Dana Petroleum, INA και Hunt, με τις οποίες τα ΕΛΠΕ βρίσκονται σε διαπραγματεύσεις.

Οι σχετικές συμβάσεις για την παραχώρηση των δύο περιοχών έχουν συμφωνηθεί με το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας. Απομένει ο έλεγχος από το Ελεγκτικό Συνέδριο, η υπογραφή και η κατακύρωσή τους από τη Βουλή.

Μιλώντας σε ενεργειακό συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στο ΕΒΕΑ, ο κ. Γρηγορίου ανέφερε, ακόμη, ότι τα ΕΛΠΕ διαπραγματεύονται συνολικά με 25 εταιρείες για συμμετοχή σε έρευνες ανά την Ελλάδα. Εκτός από τις περιοχές Άρτας-Πρέβεζας και Βορειοδυτικής Πελοποννήσου, τα ΕΛΠΕ δραστηριοποιούνται ήδη στον Πατραϊκό Κόλπο, έχουν μονογράψει με το υπουργείο τη συμφωνία για παραχώρηση της περιοχής 2 στο Ιόνιο (βορειοδυτικά της Κέρκυρας, σε Κοινοπραξία με την Total και την Edison) και αναμένουν τη μονογραφή για την περιοχή 10 (Κυπαρισσιακός Κόλπος). Ήδη, προγραμματίζονται σεισμικές έρευνες στην περιοχή 2, τον Δεκέμβριο, με την προοπτική να συνεχιστούν άμεσα και στην περιοχή 10.

Εν τω μεταξύ, η Ελληνική Διαχειριστική Εταιρεία Υδρογονανθράκων επιδιώκει να αναζωογονήσει το επενδυτικό ενδιαφέρον για τις λοιπές θαλάσσιες περιοχές (17 από τις συνολικά 20 που προκηρύχθηκαν το 2014), για τις οποίες δεν εκφράστηκε ενδιαφέρον (εκτός από τις περιοχές 2 και 10, τα ΕΛΠΕ υπέβαλαν προσφορά και για την περιοχή 1 στο Ιόνιο, βόρεια της Κέρκυρας). Σε αυτό το πλαίσιο, βρίσκονται σε εξέλιξη συζητήσεις για διεξαγωγή περαιτέρω σεισμικών ερευνών στο Ιόνιο, νότια της Κέρκυρας, στην περιοχή μεταξύ Κρήτης και Πελοποννήσου και στο νότιο Κρητικό Πέλαγος, για τις οποίες έχει ήδη γίνει μία πρώτη απεικόνιση από την εταιρία PGS, ενόψει της προκήρυξης των 20 περιοχών το 2014. Στόχος είναι, αφενός η πύκνωση των σεισμικών γραμμών αλλά και -στο νότιο Κρητικό πέλαγος- η αλλαγή της κατεύθυνσής τους από «πλάγια» (κατεύθυνση από βορειοδυτικά προς νοτιοανατολικά που είναι τώρα) σε «κάθετη» (από βορρά προς νότο).

Στο ίδιο συνέδριο, ο κ. Δημήτρης Γόντικας, αντιπρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της θυγατρικής του ομίλου Energean «Kavala Oil», που εκμεταλλεύεται τα κοιτάσματα του Πρίνου, σημείωσε ότι η Energean έχει πραγματοποιήσει επενδύσεις που υπερβαίνουν τα 300 εκατ. δολάρια ως τώρα, ενώ ένα αντίστοιχο ποσό έχει προγραμματιστεί να επενδυθεί στο πλαίσιο του εν εξελίξει προγράμματος στον Πρίνο, καθώς και στις νέες περιοχές της Δυτικής Ελλάδας (Ιωάννινα, Αιτωλοακαρνανία, Κατάκολο). Σε ό,τι αφορά τον Πρίνο, ολοκληρώθηκε και δόθηκε στην παραγωγή τις προηγούμενες εβδομάδες η πέμπτη κατά σειρά νέα γεώτρηση, ενώ στόχος της εταιρείας είναι η παραγωγή της τρέχουσας χρονιάς να υπερβεί τα περίπου 1,3 εκατ. βαρέλια που παρήχθησαν πέρσι. Τα βεβαιωμένα κοιτάσματα στην περιοχή του Πρίνου εκτιμώνται συνολικά σε 41 εκατ. βαρέλια.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Ο πολυκερματισμός των δυνάμεων του αντιμνημονιακού χώρου, πολυκερματισμός που έχει ενταθεί τον τελευταίο καιρό με την προσθήκη άλλων δύο προεξαγγελθέντων κομματικών σχηματισμών, έχει αναπόδραστο αποτέλεσμα την εξάλειψη και των τελευταίων όποιων ελπίδων υπήρχαν για να
ξεφύγουμε απ' την μέγγενη των μνημονίων, του πλαστού χρέους (τουλάχιστον κατά το ένα τρίτο του που αφορά την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, αλλά και σημαντικό ποσοστό απ' το υπόλοιπο), και της αποικιοκρατίας.

Με τον πολυκερματισμό αυτό μπαίνει οριστική ταφόπλακα στα όνειρα του λαού για μιά ανεξάρτητη και δημοκρατική πατρίδα, εφ όσον έτσι γίνεται παραπάνω από σίγουρο πως η συντριπτικότατη πλειοψηφία στην Βουλή θα είναι για πολλές επόμενες δεκαετίες ο μνημονιακός δωσιλογισμός και η εθνική προδοσία.
Η ό,ποια τυχόν αντιμνημονιακή παρουσία στην Βουλή, ισχνή και αδύναμη, θα καταντήσει γραφική και θα γίνει η χλεύη των προδοτών και των δωσιλόγων.
Επίσης με τον πολυκερματισμό αυτό χάνεται η αξία της μη αποχής από τις εκλογές, αφού πολλά κατακερματισμένα 2%-2,5%-3 παρακάτι % θα είναι άχρηστα και θα παραμένουν χωρίς αντιπροσώπευσή τους στην Βουλή, ενώ ενωμένα μαζί θα αποτελούσαν ένα σεβαστό διψήφιο ποσοστό που θα μπορούσε και λόγο να έχει και δυνατότητες παρέμβασης τόσο στο κοινοβούλιο όσο και στην κοινωνία.
Τώρα όλα αυτά θα σκεπαστούν απ΄την ταφόπλακα των μνημονίων και του δωσιλογισμού.

Το οξύμωρο, το παράλογο, το παρανοϊκό είναι πως την ταφόπλακα αυτή δεν την βάζουν οι προδότες, αλλά αυτοί που κατά τεκμήριο στάθηκαν συνεπείς ως τώρα δίνοντας μάχες στο πλάϊ και για τον λαό, αυτοί που αρνήθηκαν καρέκλες και εξουσίες προκειμένου να μην αρνηθούν τα πιστεύω τους και να διαφυλάξουν την αξιοπρέπειά τους, αλλά και αυτοί που τίμησαν και τιμούν την καρέκλα που τους δόθηκε απ' τον λαό, δίνοντας συνεχώς μάχες υπέρ του, μέσα και έξω απ' τα σύνορα.

Η αδυναμία τους όμως να βρουν έναν κοινό τόπο μεταξύ τους για το καλό του τόπου, χύνει την καρδάρα με το γάλα και τους καθιστά το ίδιο επικίνδυνους για την χώρα και τον λαό με τους αγύρτες και απατεώνες που βρίσκονται μέσα στο κοινοβούλιο. (το ΚΚΕ αποτελεί ειδική κατηγορία από μόνο του, την κατηγορία "αφήστε με στο 8% για πάντα, να παίρνω τις κρατικές επιδοτήσεις και να παριστάνω το κόμμα")

Μέσα σ' αυτό το με αυτόν τον τρόπο διαμορφούμενο πλαίσιο, το blog δεν βλέπει πιά κάποιο λόγο για τον οποίο θα έπρεπε να δίνει τον οποιοδήποτε αγώνα ενημέρωσης, αφύπνισης, ξεσηκωμού, ξεμπροστιάσματος και ξεγυμνώματος των αθλίων που κυβερνούν τα τελευταία επτά τουλάχιστον χρόνια.

Το blog διακόπτει τα καθημερινά του σχόλια, θα επανέρχεται αν και όποτε του γουστάρει και θα ασχοληθεί πλέον αποκλειστικά με το τομάρι του, όπως κάνουν όλοι, μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί. 
Απέναντί του στα ό,ποια επόμενα σχόλια θα βρίσκεται τόσο η προδοσία των μνημονιακών, όσο και ο εγωισμός και οι ιδεοληψίες των αντιμνημονιακών.

Η νύχτα που έρχεται και θα σκεπάσει την Ελλάδα θα είναι ολοσκότεινη και αξημέρωτη.
Για πολλές-πολλές δεκαετίες.
Ίσως και για πάντα.

Το αστείο είναι πως ηττηθήκαμε από μόνοι μας...
Καληνύχτα.

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Διαφωνώ με όλα» δήλωσε ο υφυπουργός Παιδείας, Κώστας Ζουράρις στον Ant1, ερωτηθείς για τα μέτρα της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας με τους δανειστές.

«Με όλα διαφωνώ, διότι η χώρα είναι υπό κατοχή και είναι αποικία χρέους, και επομένως είναι απότοκον αυτά τα οποία θα ψηφιστούν της ήττας της Ελλάδας λόγω της χρεοκοπίας της χώρας» είπε, σημειώνοντας πάντως ότι «ενδεχομένως με αντίμετρα μπορούμε να αμβλύνουμε την υποταγή». Σε ερώτηση εάν θα ψηφίσει τα μέτρα απάντησε: «Θα δω τι θα κάνω (…) Δεν με υποχρεώνει κανείς, εγώ υποχρεώνω τον εαυτό μου. Γι’ αυτό κάνω πράγματα που δεν πιστεύω».

Ο κ. Ζουράρις δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να παραιτηθεί χωρίς ωστόσο να το θεωρεί πολύ πιθανό στο άμεσο μέλλον. «Είμαι υπουργός γιατί έκρινα ότι, σε αυτή τη δύσκολη φάση πρέπει να κυβερνήσει η αριστερά. Όταν κρίνω ότι δεν πρέπει να την στηρίζω, θα φύγω» είπε.

«Aνά πάσα στιγμή είμαι έτοιμος να πάρω τα πάντα πίσω, για το καλό της χώρας», απάντησε ερωτηθείς αν οι κυβερνώντες παίρνουν πίσω τις υποσχέσεις του.

Σε ερώτηση για το αν η κυβέρνηση είναι αριστερά απάντησε ότι «οι θέσεις είναι αριστερές, η εφαρμογή δεν είναι».

Σχόλιο ιστολογίου: Μήπως κάποιος πρέπει να πει στο απαύγασμα της γεροντικής άννοιας, τον κατά τα άλλα βουλευτή του ελληνική κοινοβουλίου πως δεν μπορεί να πάρει τίποτε πίσω από όσα συναίνεσε και προσυπέγραψε με την θετική του ψήφο, και τα οποία είναι αποδοχή ήττας και κατοχής της χώρας και σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως δείγμα αγώνα και υπεράσπισης της πατρίδας;
Μήπως κάποιος πρέπει να πει στον κατά τα λοιπά πνευματικά και πολιτικά παρακμάζοντα κύριο Ζουράρι πως ο ίδιος έχει συμβάλει για τα χείριστα της χώρας και των πολιτών και δεν έχει κανένα απολύτως δικαίωμα να μιλά για προσφορά του για το καλό της χώρας, αφού το σύνολο σχεδόν της πολιτικής του παρουσίας ήταν υπέρ της στήριξης μιας αποικίας χρέους;




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Δύο μείζονα ιστορικά γεγονότα της σύγχρονης Ελλάδας που φέρουν και δύο αντίστοιχα πολύ μεγάλους συμβολισμούς για το σήμερα κουβαλάει πάνω της η διπλά ιστορική σημερινή ημέρα. Και τα δύο, αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο:

Το πρώτο, διπλό μάλιστα το ίδιο, είναι οι εκλογές της αποχής του 1946 και η ταυτόχρονη επίθεση στο Σταθμό Χωροφυλακής του Λιτόχωρου. Είναι η ημέρα που ξεκινά ο Εμφύλιος Πόλεμος, η μεγαλύτερη πληγή της Ελλάδας, που στοίχισε ανυπολόγιστα στην πορεία της χώρας σε όλα τα επίπεδα και που οι καθολικές στη ζωή της χώρας επιπτώσεις του κράτησαν για πολλές δεκαετίες μετά την ίδια του τη λήξη. Είναι το πιο πικρό κεφάλαιο απ’ όλα όσα έζησε αυτός ο τόπος.

Το δεύτερο γεγονός, με έναν μόλις χρόνο διαφορά από τα προηγούμενα, υπήρξε, στον αντίποδα, το πιο χαρμόσυνο νέο που έζησε η Ελλάδα μετά τον Πόλεμο: ήταν η ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στον εθνικό κορμό της χώρας την 31η Μαρτίου 1947, την ημέρα που οι Βρετανοί παρέδωσαν στον αντιναύαρχο Περικλή Ιωαννίδη τη στρατιωτική διοίκηση των νησιών και ξεκίνησε η μεταβατική περίοδος για την τελική ελληνική ολοκλήρωση, η οποία, με τη σειρά της, είχε κρατήσει πολλές δεκαετίες και είχε στοιχίσει πολύ αίμα.

Δεν χρειάζονται σχόλια για να αντιληφθεί κανείς τη σημασία αυτών των δύο, ταυτόχρονων ουσιαστικά, γεγονότων που όμως, μεταξύ τους, βρίσκονται στους αντίποδες της Ιστορίας.

Εκείνο όμως που χρειάζεται, σήμερα περισσότερο από ποτέ, είναι να τα θυμόμαστε και να μην παραβλέπουμε τα διδάγματά τους.

Οι συνθήκες για την Ελλάδα είναι εξαιρετικά δυσχερείς σε όλα τα μεγάλα μέτωπα, τόσο εντός όσο και εκτός, καθώς αφενός οι δυσκολίες στα οικονομικά κάθε άλλο παρά έχουν παρέλθει, ενώ, αφετέρου, το περιβάλλον είναι διαρκώς μεταβαλλόμενο και μείζονες ανακατατάξεις στην ευρύτερη περιοχή έχουν πλέον πρακτικά ξεκινήσει και το που, πότε και πώς θα καταλήξουν, ουδείς μπορεί να το προβλέψει σήμερα με ασφάλεια.

Ακριβώς γι αυτούς τους λόγους λοιπόν, σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η ενότητα στο εσωτερικό της χώρας πρέπει να διαφυλάσσεται από όλους ως κόρη οφθαλμού, όποιες κι όσο σκληρές κι αν είναι οι πολιτικές συγκρούσεις.

Ειδικά σε αυτές τις συνθήκες, η Ελλάδα δεν διαθέτει την «πολυτέλεια» ενός εσωτερικού διχασμού, ο οποίος, αν ενσκήψει, μπορεί να αποβεί μοιραίος. Περισσότερο από ποτέ τα τελευταία πολλά χρόνια, η ενότητα αποτελεί σήμερα την κύρια προϋπόθεση επιβίωσης αυτού του τόπου.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σκληρή στάση σε Κυπριακό και Αιγαίο εξαγγέλλει η Άγκυρα και μάλιστα ως ενιαία και σε ανώτατο επίπεδο εγκεκριμένη επιλογή, καθώς τα δυο θέματα βρέθηκαν στην ατζέντα της συνεδρίασης του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας την Τετάρτη, στην ίδια ατζέντα με το Συριακό, την αντιμετώπιση των Κούρδων και τις σχέσεις με την Ευρώπη.

Το τουρκικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας σε μια εξαιρετικά κρίσιμη συνεδρίασή του υπό την προεδρία του Recep Tayyip Erdogan, δυο εβδομάδες πριν από το δημοψήφισμα, ασχολήθηκε εκτενώς με το Κυπριακό και το Αιγαίο στέλνοντας με την ανακοίνωση που εκδόθηκε αργά χθες το βράδυ, μηνύματα σκλήρυνσης της τουρκικής στάσης.

Σε ό,τι αφορά στο Αιγαίο, αναφέρεται ότι η Τουρκία προτιμά την «επίλυση των προβλημάτων μέσω του εποικοδομητικού διαλόγου με την Ελλάδα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα επιτρέψει την δημιουργία τετελεσμένων».

Στην ανακοίνωση του τουρκικού ΣΕΑ επισημαίνεται επίσης ότι «έγινε περιεκτική αξιολόγηση των διαφορών στο Αιγαίο και των νόμιμων και ζωτικών δικαιωμάτων και συμφερόντων της Τουρκίας στο Αιγαίο, σε σχέση με τις εξελίξεις της τελευταίας περιόδου».

Οι αναφορές αυτές έχουν ιδιαίτερη σημασία καθώς η Τουρκία έχει ήδη προαναγγείλει σεισμικές έρευνες στην Μεσόγειο, έχει επισήμως εγείρει και πάλι θέμα «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο και επιμένει στην πλήρη αμφισβήτηση κυριαρχικών αρμοδιοτήτων της χώρας μας σε ό,τι αφορά το FIR Αθηνών (Έκδοση ΝΟΤΑΜs), και την Ερευνά και Διάσωση (SAR).

Εξάλλου από τις αρχές του χρόνου με την έξοδο του ερευνητικού σκάφους Cesme επιχείρησε να αμφισβητήσει ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στο κεντρικό και βόρειο Αιγαίο ακόμη και σε περιοχές ακριβώς έξω από τα χωρικά ύδατα της Θάσου και της Θράκης.

Σε ό,τι αφορά το Κυπριακό, το τουρκικό ΣΕΑ υποστηρίζει πλήρως την αποχώρηση του Ακιντζί από τις συνομιλίες με αφορμή την υπόθεση του Ενωτικού Δημοψηφίσματος και επισημαίνει ότι οι «διαπραγματεύσεις μπορούν να ξεκινήσουν μόνο με βήματα της ελληνοκυπριακής πλευράς που να διασφαλίζουν την εμπιστοσύνη». Ένα μήνυμα που αποκτά ιδιαίτερη σημασία ενόψει και του δείπνου που θα έχουν την Κυριακή οι κ. Αναστασιάδης και Ακιντζι, με τον τελευταίο να απαιτεί και άλλες προσβλητικές για το κύρος της Κυπριακής Δημοκρατίας παραχωρήσεις και δεσμεύσεις για το θέμα της μνείας του δημοψηφίσματος στα σχολεία -ενώ έχει ήδη εκδοθεί ανακοίνωση του κυπριακού Εθνικού Συμβουλίου που επισημαίνει ότι δεν υφίσταται θέμα Ένωσης, αλλά και τροπολογία στην κυπριακή Βουλή προωθείται από ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ που αναθέτει στον υπουργό παιδείας να αποφασίζει εάν και οποίες επέτειοι θα εορτάζονται στα σχολεία.

Η Άγκυρα επιχειρεί να επιρρίψει στην Κυπριακή κυβέρνηση την ευθύνη για τις καθυστερήσεις και καταθέτοντας την τουρκική θέση για το κυπριακό επισημαίνει ότι «η δίκαιη, περιεκτική και μόνιμη λύση στο νησί μπορεί να διασφαλιστεί μόνο με την ενσωμάτωση της αντίληψης του ίσου συνεταιρισμού».

N.M.
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

30 Μαρ 2017


Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θέτουν πλέον ως προτεραιότητά τους στο θέμα της Συρίας την απομάκρυνση του Σύρου προέδρου Bashar al-Assad από την εξουσία, ανακοίνωσε η εκπρόσωπος των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη.

"Θα πρέπει να επιλέγουμε τις μάχες μας" είπε η Nikki Haley μιλώντας σε μια μικρή ομάδα δημοσιογράφων στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη. "Αν δείτε την κατάσταση, θα πρέπει να αλλάξουμε τις προτεραιότητές μας και η προτεραιότητα μας δεν είναι πλέον να καθόμαστε εδώ και να επικεντρωνόμαστε στο πώς θα εκδιώξουμε τον Assad", συνέχισε.

"Προτεραιότητά μας είναι να δούμε πραγματικά πώς θα πετύχουμε τους στόχους μας, με ποιον θα χρειαστεί να συνεργαστούμε ώστε να κάνουμε πραγματικά τη διαφορά για τον λαό της Συρίας", πρόσθεσε.

"Δεν θα επικεντρωθούμε κατ' ανάγκη στον Assad με τον τρόπο που το έκανε η προηγούμενη κυβέρνηση", κατέληξε.

Νωρίτερα σήμερα, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Rex Tillerson από την Τουρκία όπου πραγματοποιεί επίσημη επίσκεψη, είπε ότι η θέση του Assad "θα αποφασισθεί από τον συριακό λαό".


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μία γυναίκα σε κρίσιμη κατάσταση

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες οι τρεις κούρδοι πολίτες μαχαιρώθηκαν από υποστηρικτές του AKP - το κόμμα του Τ. Erdogan - καθώς πήγαιναν προς το προξενείο της Τουρκίας. Όπως μεταδδίδει το κουρδικό πρακτορείο ειδήσεων ANF oι δράστες έχουν καταφύγει στο προξενείο της Τουρκίας, όπου επικρατεί ένταση.

Ανάμεσα στους τραυματίες είναι και μία γυναίκα η οποία νοσηλεύεται σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση καθώς φέρει βαθύ τραύμα από μαχαίρι στο λαιμό.

To ANF αναφέρει πως τα τρία άτομα μετέβαιναν προς το Τουρκικό προξενείο προκειμένου να ψηφίσουν στο δημοψήφισμα. Το κουρδικό πρακτορείο κάνει λόγο για "όχλο" υποστηρικτών του AKP, οι οποίοι επιτέθηκαν στους Κούρδους.

Σε βίντεο που ανέβασε πριν λίγα λεπτά στο YouTube, το ANF αποτυπώνει συγκέντρωση Κούρδων έξω από το τουρκικό προξενείο μετά την επίθεση.



Αρκετοί άνθρωποι τραυματίστηκαν και διακομίστηκαν στο νοσοκομείο, όταν ξέσπασαν συγκρούσεις μεταξύ υποστηρικτών κι επικριτών της τουρκικής κυβέρνησης έξω από το προξενείο της Τουρκίας στο κέντρο των Βρυξελλών σήμερα, έγινε γνωστό από την αστυνομία του Βελγίου.

Μια εκπρόσωπος Τύπου της αστυνομίας επισήμανε ότι δεν μπορεί να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τον αριθμό των τραυματιών, ούτε τη σοβαρότητα της κατάστασής τους.

Προς το παρόν το τουρκικό προξενείο δεν έχει κάνει κανένα σχόλιο για τα επεισόδια.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον δήλωσε ότι οι συνομιλίες του στη διάρκεια της επίσκεψής του στην Τουρκία επικεντρώθηκαν στη δημιουργία ζωνών ασφαλείας στη Συρία και ότι διερευνήθηκε αριθμός επιλογών για το πώς θα διασφαλισθεί η ασφάλεια σε τέτοιες περιοχές.

Ο Τίλερσον δήλωσε σε κοινή συνέντευξη Τύπου με τον τούρκο ομόλογό του Μεβλούτ Τσαβούσογλου πως η Τουρκία είναι ένας εταίρος κλειδί στη μάχη εναντίον του Ισλαμικού Κράτους. Δήλωσε επίσης πως οι δύο χώρες συμμερίζονται τον στόχο να μειώσουν τη δυνατότητα που έχει το Ιράν να αναστατώνει την περιοχή.

Ο Αμερικανός υπουργός είπε ακόμη ότι πρέπει να πραγματοποιηθούν περισσότερες συζητήσεις για το πώς θα πρέπει να προχωρήσουμε στη Συρία, αλλά πρόσθεσε πως η θέση του προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ θα αποφασισθεί από τον συριακό λαό.
Ο Τίλερσον δήλωσε επίσης πως δεν υπάρχει απόσταση ανάμεσα στην Τουρκία και τις ΗΠΑ όσον αφορά την αποφασιστικότητά τους να νικήσουν το Ισλαμικό Κράτος.
Ο Αμερικανός υπουργός απάντησε με τον τρόπο αυτό σε ερώτηση αναφορικά με την υποστήριξη που προσφέρουν οι ΗΠΑ στην κουρδική πολιτοφυλακή YPG στη Συρία, την οποία η Άγκυρα θεωρεί εχθρική δύναμη.

Παίρνοντας τον λόγο κατά την κοινή συνέντευξη Τύπου, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσοβλου δήλωσε από την πλευρά του πως η Τουρκία περιμένει από τις ΗΠΑ να προχωρήσουν σε συγκεκριμένα βήματα για την έκδοση του Φετουλάχ Γκιουλέν, τον οποίο η Άγκυρα κατηγορεί για την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος του περασμένου Ιουλίου.
Η Ουάσινγκτον πρέπει να λάβει διοικητικά μέτρα περιλαμβανομένης της προφυλάκισης του Γκιουλέν, υποστήριξε ο Τσαβούσογλου.

Ο Τσαβούσογλου δήλωσε ακόμη πως η χώρα του περιμένει καλύτερη συνεργασία με την κυβέρνηση του αμερικανού προέδρου Τραμπ στο θέμα της Συρίας και ότι έχει ζωτική σημασία να δοθεί μια νέα ώθηση στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις.

Ο Τσαβούσογλου υποστήριξε επίσης ότι η αμερικανική κυβέρνηση αποδέχεται ότι δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην πολιτοφυλακή YPG των Κούρδων της Συρίας και την ανταρτική οργάνωση PKK που διεξάγει εδώ και τρεις δεκαετίες αντάρτικο κατά του τουρκικού κράτους.

Ο Τούρκος υπουργός χαρακτήρισε εξάλλου «πολιτική» τη σύλληψη στη Νέα Υόρκη ενός διευθυντικού στελέχους της κρατικής τουρκικής τράπεζας Halkbank, που κατηγορείται ότι συμμετείχε επί πολλά χρόνια σε μια σκευωρία για την παραβίαση των κυρώσεων που είχαν επιβληθεί στο Ιράν.
Ο τραπεζίτης κατηγορείται ο συνωμότησε με τον τουρκοϊρανό έμπορο χρυσού Ρεζά Ζαράμπ, ο οποίος δικάζεται ήδη στις ΗΠΑ.
Ο Τσαβούσλογλου υποστήριξε κατά την κοινή συνέντευξή του με τον Τίλερσον ότι ο αμερικανός εισαγγελέας που άσκησε τη δίωξη εναντίον του Ζαράμπ έχει στενές σχέσεις με υποστηρικτές του Φετουλάχ Γκιουλέν.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Τρέμει» η Αγκυρα ότι η δημιουργία κυβέρνησης στο Β. Ιράκ θα οδηγήσει στη διχοτόμησή της!

Από τη Θεανώ Καρούτα

Aκόμη ένα βήμα μπροστά έκαναν οι Κούρδοι, εδραιώνοντας τον έλεγχό τους στο Κιρκούκ του βόρειου Ιράκ, το οποίο όμως στάθηκε ικανό να κάνει την Τουρκία να τρέμει από φόβο για τη μελλοντική πιθανότητα δημιουργίας κράτους του Κουρδιστάν στο νότιο μαλακό υπογάστριό της.

Προς το παρόν η περιφερειακή κυβέρνηση του Κουρδιστάν διεκδικεί την εγκαθίδρυσή της τόσο στο Κιρκούκ όσο και σε άλλες «γκρίζες» περιοχές του βόρειου Ιράκ -τονίζοντας ότι δεν θα επιστρέψει σε καμία κυβέρνηση τα εδάφη που απελευθερώνει-, ενώ σχεδιάζει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την κουρδική ανεξαρτησία, με τελικό στόχο τη δημιουργία του Κουρδιστάν.

Το Επαρχιακό Συμβούλιο του Κιρκούκ, πάντως, υπερψήφισε την Τρίτη την πρόταση να υψωθούν σε δημόσια κτίρια της πόλης σημαίες της περιφερειακής κυβέρνησης του Κουρδιστάν (KRG), κάτι που δεν ενθουσίασε τους Αραβες και τους Ιρακινούς Τουρκμάνους.
Το Κιρκούκ είναι μια πολυεθνική επαρχία, 280 χιλιόμετρα βόρεια της Βαγδάτης, που από το 2003 -και την πτώση του Σαντάμ Χουσεΐν, μετά την οποία επαναπατρίστηκαν χιλιάδες εκτοπισμένοι Κούρδοι- θεωρείται αμφισβητούμενης κυριαρχίας. Ως εκ τούτου, η απόφαση της KRG ενδεχομένως να ανατροφοδοτήσει τις εντάσεις τόσο μεταξύ των κοινοτήτων της όσο και μεταξύ των Κούρδων και της Βαγδάτης.
Ρόλο, βέβαια, στις εντάσεις παίζει και το τεράστιο κοίτασμα πετρελαίου το οποίο ανακαλύφθηκε στο Κιρκούκ το 1927 και μέχρι στιγμής εκμεταλλεύεται η Ιρακινή Εταιρεία Πετρελαίου.

Η Βαγδάτη, πάντως, εξακολουθεί να σιωπά σχετικά με το τι μέλλει γενέσθαι με τα εδάφη που βρίσκονται υπό κουρδικό έλεγχο -είναι ακόμα οι πόλεις Νινευί, Ντιγιάλα και Σαλάχ αλ Ντιν-, κάτι που τρομοκρατεί τους Τούρκους, καθώς έτσι και οι Κούρδοι ενοποιήσουν τα εδάφη τους σε Συρία και βόρειο Ιράκ μοιραία θα προκληθεί η διχοτόμηση της Τουρκίας, αφού οι Κούρδοι οι οποίοι ζουν στα νοτιοανατολικά της θα ζητήσουν ένωση με τα ελεύθερα κουρδικά εδάφη.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κάτω από το 75% του μέσου κοινοτικού κατά κεφαλήν ΑΕΠ βρίσκονταν το 2015 ένδεκα ελληνικές περιφέρειες, σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας, που δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα. Στα κράτη-μέλη της ΕΕ, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ το 2015 κυμάνθηκε από 29% σε περιφέρεια της Βουλγαρίας έως 580% στο κέντρο του Λονδίνου.

Όσον αφορά την Ελλάδα, το 2015, το μέσο κατά κεφαλήν Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (εκπεφρασμένο σε όρους αγοραστικής δύναμης) διαμορφώθηκε στο 68% του μέσου κοινοτικού. Μόνο η Αττική (93% του κοινοτικού ΑΕΠ) και το Νότιο Αιγαίο (76%) κατέγραψαν κατά κεφαλήν ΑΕΠ άνω του 75% του κοινοτικού.

Το χαμηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην Ελλάδα, το 2015 σημειώθηκε στις Περιφέρειες της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και στην Ήπειρο (48%). Ακολουθούν η Δυτική Ελλάδα (50%), η Θεσσαλία (51%), η Κεντρική Μακεδονία και το Βόρειο Αιγαίο (52%), η Πελοπόννησος (56%), η Στερεά Ελλάδα και η Κρήτη (58%), η Δυτική Μακεδονία και τα Ιόνια Νησιά (63%).

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, οι Περιφέρειες της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, η Ήπειρος και η Δυτική Ελλάδα κατατάσσονται ανάμεσα στις 20 φτωχότερες περιφέρειες της ΕΕ, στις οποίες καταγράφονται τα χαμηλότερα ποσοστά κατά κεφαλήν ΑΕΠ. Ανάμεσα στις φτωχότερες περιφέρειες της ΕΕ βρίσκονται, επίσης, πέντε περιφέρειες της Βουλγαρίας και της Πολωνίας, τέσσερις περιφέρειες της Ρουμανίας, δύο της Ουγγαρίας και μία υπερπόντια περιφέρεια της Γαλλίας. Το χαμηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ σημειώνεται στο Σεβεροτσαπάτεν της Βουλγαρίας (29% του κοινοτικού).

Οι περιφέρειες με το υψηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην ΕΕ είναι το κέντρο του Λονδίνου (580% του κοινοτικού), το Λουξεμβούργο (264%), το Αμβούργο (206%) και οι Βρυξέλλες (205%).


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου