Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

2 Απρ 2013

Η Θεολογική σχολή της Χάλκης είναι πρόβλημα της Τουρκίας και όχι της Ελλάδας
Τον Ιούλιο του περασμένου έτους, στο περιθώριο της επίσημης επισκέψεώς του στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, ο κ. Γκιορμέζ (πρόεδρος της Διευθύνσεως Θρησκευτικών Υποθέσεων) δήλωσε ότι «δεν ταιριάζει στο μέγεθος της Τουρκίας οποιαδήποτε θρησκευτική κοινότητα να έχει την ανάγκη άλλων χωρών για να εκπαιδεύσει τους ιερωμένους της». Ο κ. Τσελίκ δήλωσε μάλιστα ότι «το κλείσιμο της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης το 1971 ήταν λάθος και το μη άνοιγμά της άλλο ένα λάθος».

Σήμερα, εννέα μήνες μετά, η εθνικιστική πολιτική της Άγκυρας μέσω του γνωστού (υπόπτου για δηλώσεις που δεν είναι μόνο γεμάτος θράσος αλλά και ηλιθιότητα) αντιπροέδρου της τουρκικής κυβέρνησης Μπεκίρ Μπόζνταγ, το άνοιγμα της Σχολής της Χάλκης γίνεται αιχμή του δόρατος για την τουρκική εξωτερική πολιτική, αφού ούτε λίγο ούτε πολύ μέσω των συγκεκριμένων δηλώσεων ο τούρκος κυβερνητικός αξιωματούχος θέτει θέμα συσχετισμού της Σχολής της Χάλκης με την Ελληνική Θράκη και την μουσουλμανική μειονότητα, την οποία σε μία ευθεία πρόκληση χαρακτηρίζει αυτάρεσκα ως «τουρκική».
Έτσι, ο Μπεκίρ Μποζντάγ δήλωσε:
«Η μουσουλμανική-τουρκική μειονότητα στη δυτική Θράκη δεν απολαμβάνει τα δικαιώματα της και παραβιάζονται οι όροι της συνθήκης της Λοζάνης. Σύμφωνα με τη συνθήκη αυτή οι Μουσουλμάνοι - Τούρκοι της περιοχής μπορούν να εκλέγουν τους δικούς τους μουφτήδες. Όμως η Ελλάδα έβγαλε έναν νέο νόμο και αποφάσισε να εκλέγει η ίδια τους μουφτήδες. Υπάρχουν οι διορισμένοι μουφτήδες, υπάρχουν κι αυτοί που έχει εκλέξει η τουρκική κοινότητα. Εξέδωσαν νόμο για τους 240 ιμάμηδες. Κι αυτός ο νόμος παραβιάζει τη συνθήκη της Λοζάνης. Με το νόμο αυτό μια επιτροπή που αποτελούνταν από Χριστιανούς εξέλεγε τους ιμάμηδες. Αν η Ελλάδα δεν κάνει πίσω στα θέματα αυτά η απόφαση (σ.σ. για τη Θεολογική Σχολή) μπορεί να αργήσει».
Βέβαια, ο λαλίστατος αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης ξέχασε πως ακόμη και στην Τουρκία οι μουφτήδες διορίζονται από την εκάστοτε κυβέρνηση, όπως ξέχασε πως στην συνθήκη της Λοζάνης στη Θράκη υπάρχουν Έλληνες μουσουλμάνοι και όχι Τούρκοι. Ψιλά γράμματα για την τουρκική προκλητική πολιτική, η οποία όμως δυστυχώς μένει αναπάντητη από την φοβική Αθήνα, αφού οι υπεύθυνοι της Ελληνικής κυβέρνησης εξακολουθούν να ματαιοπονούν πως θα υπάρξει βελτίωση στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις εάν διατηρήσουν την πολιτική χαμηλών τόνων, δηλαδή να μην απαντάνε με την ίδια ποσότητα και ποιότητα επιχειρημάτων στις τουρκικές προκλήσεις.

Τι συμβαίνει, όμως, τελικά με την περιβόητη Θεολογική Σχολή της Χάλκης; 

Γιατί η Ελλάδα πρέπει να υποκύψει στις απαιτήσεις της Άγκυρας (οι οποίες γίνονται ολοένα και περισσότερες, αλλά ποτέ δεν λείπει η Σχολή της Χάλκης), τη στιγμή που το κλείσιμο της Θεολογικής Σχολής αποτελεί πρόβλημα της Τουρκίας, αφού η ίδια παρανόμως και αδικαιολογήτως την έκλεισε;
Γιατί η Ελλάδα πρέπει να υποκύψει σε απειλές και εκβιασμούς προκειμένου η Τουρκία να επανέλθει στην τάξη και να κάνει δεκτές τις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Κοινότητας μέσω των οποίων η Άγκυρα έχει καταδικασθεί για το κλείσιμο της συγκεκριμένης θεολογικής σχολής;
Γιατί η Ελλάδα πρέπει να θυματοποιηθεί απέναντι στην θρασύτατη Τουρκία, τη στιγμή που η θεολογική Σχολή της Χάλκης ανήκει στο Ορθόδοξο Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως και ως εκ τούτου δεν υπόκειται σε καμία αρμοδιότητα ή ευθύνη της Ελλάδας;
Γιατί μόνο η Ελλάδα πρέπει να είναι αυτή που θα «πληρώσει» την Άγκυρα και γιατί η Άγκυρα έχει απαιτήσεις μόνο από την Ελλάδα τη στιγμή που υπάρχουν και άλλες ορθόδοξες χώρες οι οποίες υπόκεινται θρησκευτικά στο πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης;
Γιατί, για παράδειγμα, η Τουρκία δεν ζητά από την Ρωσία και τον πρόεδρο Πούτιν μία υποχώρηση σε θέματα σχετικά με "τούρκους μουσουλμάνους" που μένουν στην Ρωσία και το κάνει μόνο απέναντι στην Ελλάδα…;
Η απάντηση βρίσκεται στο ότι η Τουρκία βρήκε «καλό έδαφος» απέναντι σε Έλληνες πολιτικούς (οι οποίοι από ένα μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων πολιτών αποκαλούνται ως ελληνόφωνοι και ελληνώνυμοι) και κατορθώνει για «πιέζει» και να περνά εκβιαστικά θέσεις της απέναντι στην άφωνη (κυριολεκτικά) εκάστοτε κυβέρνηση της Ελλάδας.

Η Ελλάδα οφείλει να διατυμπανίσει σε όλους τους τόνους και με κάθε μέσο (χρησιμοποιώντας το σύνολο του διπλωματικού της σώματος και ενεργοποιώντας ακόμη και τους μη εν ενεργεία Έλληνες διπλωμάτες) τις ευθύνες της Άγκυρας και την μη σχέση της Ελλάδας με το άνοιγμα ή όχι της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, η οποία τονίζουμε πως έκλεισε με παράνομη απόφαση της τουρκικής κυβέρνησης γι αυτό και η ίδια φέρει την αποκλειστική ευθύνη αποκατάστασης της ανωμαλίας που η Τουρκία προξένησε. Στο σημείο αυτό πρέπει να τονίσουμε πως η Θεολογική Σχολή της Χάλκης αποτελεί το "κύριο πιάτο" της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, είναι δηλαδή βασικό θέμα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και γι αυτόν ακριβώς τον λόγο η Αθήνα πρέπει να καταστρέψει σε διεθνές επίπεδο τους εξωφρενικούς ισχυρισμούς - εκβιασμούς της Άγκυρας.

Έχουν εκδοθεί διεθνείς καταδικαστικές αποφάσεις που αφορούν το κλείσιμο της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης και αυτές ακριβώς απαιτείται η Αθήνα να τις συμπεριλάβει στο διπλωματικό της οπλοστάσιο για να αποστομώσει –επιτέλους- τους μικρόνοους τούρκους πολιτικούς, οι οποίοι –έχοντας προφανώς «καβαλήσει το καλάμι»- προκαλούν και απαιτούν υλοποίηση των εξωφρενικών τους θέσεων από την Ελλάδα, εντάσσοντας μάλιστα σε αυτές τις θέσεις την Ελληνική Θράκη.

Εάν ο κ. Αβραμόπουλος δεν μπορεί να κατανοήσει το μέγεθος της ιστορικής ευθύνης του απέναντι στην προκλητικότητα και τους εξωπραγματικούς ισχυρισμούς της Άγκυρας, το καλύτερο που μπορεί να κάνει είναι να παραιτηθεί άμεσα. Δεν είναι δυνατόν για την Θεολογική Σχολή της Χάλκης να ανατραπεί το Σύνταγμα της χώρας σε ένα γεωγραφικό διαμέρισμα της Ελλάδας. Ούτε, φυσικά, είναι δυνατό να εξυπηρετηθούν απαιτήσεις της Άγκυρας οι οποίες θα ισχυροποιήσουν ακόμη περισσότερο την Τουρκία στην ευρύτερη περιοχή και θα γιγαντώσουν συγκεκριμένου τύπου προβλήματα στο εσωτερικό της Ελλάδας.

Η Αθήνα οφείλει να στείλει ένα ισχυρό «όχι», αφού οποιαδήποτε πλέον υποχώρηση απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα θα ισοδυναμεί με εθνική ήττα… Εξάλλου, η σημερινή κυβέρνηση θα πρέπει να κατανοήσει πως υπάρχει ημερομηνία λήξης και πως μετά από αυτήν θεωρείται βέβαιο πως για πάμπολλες περιπτώσεις υπουργοί και λοιποί κυβερνητικοί αξιωματούχοι θα κληθούν να δώσουν λόγο ενώπιον της Δικαιοσύνης για τις όποιες ενέργειες ή παραλείψεις τους που ζημίωσαν την χώρα. Ας φροντίσει, λοιπόν, ο κ. Αβραμόπουλος, να μην είναι η Θεολογική Σχολή της Χάλκης μέσα στην ατζέντα που θα απασχολήσει την Ελληνική Δικαιοσύνη…



Xριστόδουλος:
  • «Κάποιοι προετοιμάζουν γενική έφοδο κατά της χώρας» (2005) 
  • «Θα μας μετατρέψουν σκόπιμα σε φτωχούς» (2007) 
  • «Θα μας κυβερνούν πλούσιοι τραπεζίτες» (2001) 
  • «Αντισταθείτε στην εθνική αμνησία» (2002)
Όταν το 2005 ο Χριστόδουλος μιλούσε για «σχέδιο κατά της Ελλάδας», κάποιοι τον έβρισκαν υπερβολικό. Όταν, το 2006, είπε «να είστε έτοιμοι γιατί κάποιοι προετοιμάζουν γενική έφοδο κατά της χώρας», πολλοί δεν τον πήραν στα σοβαρά, υπνωτισμένοι από την εικονική πραγματικότητα της δήθεν «ισχυρής Ελλάδας». Όταν, το 2007, στο τελευταίο του μήνυμα, προέτρεπε για «αντίσταση και ανάκαμψη για ό,τι κινδυνεύει», είχε δει τις δύσκολες μέρες που έρχονταν και ήθελε να προειδοποιήσει.

Κάποιοι ετοιμάζουν γενική έφοδο κατά της χώρας (18/2/2005)


Τα αίτια της πρωτοφανούς εκστρατείας εναντίον της Εκκλησίας δεν είναι μόνον τα ανομήματά μας, υπαρκτά ή μη, είναι και άλλα πολλά. Όλα δείχνουν, και πολλοί πλέον το αποδέχονται, ότι οι επιθέσεις είναι συντονισμένες και μεθοδευμένες. Τα σκάνδαλα είναι, κατά βάσιν, το ισχυρό επικάλυμμα που απευθύνεται στον λαό για να τον διαθέσει δυσμενώς εναντίον μας και να προετοιμάσει τα πνεύματα για τη γενική έφοδο που, όπως φαίνεται, επακολουθεί. Μία από τις έντεχνες μεθοδεύσεις επηρεασμού —ιδίως της νεολαίας— είναι η πρόσκληση για συμμετοχή νέων ανθρώπων, και ειδικώς σπουδαστών, σε εκπομπές διασυρμού της Εκκλησίας. «Πόνεσε» και «πονάει» τις αντιεκκλησιαστικές δυνάμεις η αυξανόμενη εμπιστοσύνη της ελληνικής νεολαίας προς την Εκκλησία και αυτό θέλουν να το ανακόψουν με κάθε τρόπο, ακόμη καταστρέφοντας την εικόνα της Εκκλησίας μέσα στην ψυχή τους. Αλλά η νεολαία μας, παρά τα αντιθέτως λεγόμενα, έχει και κρίση και πίστη.

Τούτη την ώρα των σαρωτικών μεταλλαγών που η παγκοσμιοποίηση επιφέρει στους λαούς, ο ελληνορθόδοξος χαρακτήρας μας είναι απαραίτητος στην κοινή ευρωπαϊκή συνείδηση. Η ευρωπαϊκή κουλτούρα και παράδοση έχει άμεση αναφορά στην ελληνορθόδοξη ιδιαιτερότητα μας. Αυτά τα δύο οφείλουμε να τα καλλιεργήσουμε αναπόσπαστα• δηλαδή, να μην επιτρέψουμε να γίνουμε πολτός μέσα στην Ευρώπη, χωρίς συνείδηση πολιτισμού, αλλά ασφαλώς ούτε και εθνοσοβινιστές. Τώρα είναι η ώρα για τη μεγάλη έξοδο της Εκκλησίας μας προς την Ευρώπη, με κοινό παρονομαστή τον χριστιανισμό απέναντι στους κινδύνους του τεχνοκρατισμού, των απρόσωπων δομών, του έντεχνου περιορισμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της πνευματικής φτώχειας. Αυτό το εξάμβλωμα θέλουν να επιβάλουν στον τόπο μας όσοι μάχονται την Εκκλησία ή θέλουν να της αφαιρέσουν —ή, έστω, να της περιορίσουν— τη δυνατότητα αξιόπιστου λόγου. Όσο ο παπάς της Εκκλησίας μας θα συνεχίσει το λαμπρό έργο του, όσο ο λαός θα μας εμπιστεύεται, κανείς δεν θα τολμά να μας επιτεθεί. Όταν όμως θα είμαστε ηθικά ανίσχυροι, τότε θα δεχτούμε έφοδο επιθέσεων και αυτή την πραγματικότητα βιώνουμε αυτόν τον καιρό. Δεν επιθυμώ να επεκταθώ περισσότερο στο σημείο αυτό, διότι γνωρίζω ότι όχι μόνο εμείς αλλά και ο λαός έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται τα βαθύτερα αίτια της οργανωμένης αυτής πολεμικής του γενικευμένου δημόσιου διασυρμού, για την οποία όμως το έναυσμα το δώσαμε εμείς.

Αυτοί είναι οι πολιτικοί μας (1/2004)

Οι πολιτικοί μας αγνοούν τι είναι θεολογικά η Εκκλησία. Πολλοί από αυτούς την αντιμετωπίζουν σαν «αναγκαίον κακόν» ή «κακό μπελά» που τους απασχολεί, έχοντας με τους λειτουργούς της καθιερώσει ένα επικίνδυνο κατεστημένο, που μεταφράζεται ενίοτε σε αρνητικές ή θείες γι' αυτούς ψήφους. Μιλούν για το «ιερατείο» και εννοούν σκοταδισμό και Μεσαίωνα. Βλέπουν τον ιερό κλήρο σαν ένα παρία της κοινωνίας, που απομυζά το κρατικό χρήμα, το χρήμα του λαού. Δεν αναγνωρίζουν στην Εκκλησία καμιά αναγεννητική αποστολή, τη θεωρούν αρμόδια για τα βρέφη και τους γέροντες, τα δύο άκρα της ζωής.

Οι περισσότεροι από αυτούς «εκκλησιάζονται» κατά τις επίσημες δοξολογίες, δεν ζουν μυστηριακή ζωή, δεν λειτουργούνται, δεν κοινωνούν. Την Εκκλησία τη βλέπουν και σαν αντίπαλο τους μερικές φορές, ιδίως όταν, στο πρόσωπο κάποιου δυναμικού ιεράρχη, φαίνεται να επηρεάζει μάζες λαού.

Κι εμείς, από το άλλο μέρος, έχουμε συμβιβαστεί με την κατάσταση αυτή, επιδιώξαμε και εγγραφήκαμε στους τροφίμους του κρατικού προϋπολογισμού, εισπράττουμε κάθε μήνα τον μισθό μας και μένουμε ικανοποιημένοι. Ο κίνδυνος όμως του επαγγελματισμού καιροφυλακτεί και δεν καταλαβαίνουμε ότι όσο περισσότερο εξαρτόμαστε οικονομικά από το κράτος τόσο λιγότερη ελευθερία χειρισμών σε πελώρια θέματα έχουμε. Το αποτέλεσμα είναι να σιωπούμε όταν χρειάζεται να υψώσουμε κραυγή και να φορτωνόμαστε ξένες αμαρτίες. Και το ίδιο το κράτος, γνωρίζοντας μας καλά, μας κρατεί υποχείριους με την απειλή και μόνο της απογύμνωσης μας από τα προνόμια που μας εξασφάλισε η «συναλληλία». Και πόσοι τάχα αντέχουν στη στέρηση των κεκτημένων δικαιωμάτων χάριν μιας αναγέννησης που όμως τη ζητούν οι καιροί και τη λαχταρά ο λαός;

Κάθε φορά που γίνεται λόγος για αναβάθμιση του ιερού κλήρου και για μια δυναμική παρουσία της Εκκλησίας μέσα στον ιστορικό στίβο, συναντάμε μπροστά μας την απειλή για αφαίρεση των προνομίων με τα οποία έχουμε επί μακρόν ζήσει και ίσως και ταυτιστεί μερικοί. Το νέο ξεκίνημα που πρέπει να γίνει, για να προλάβουμε το τρένο της Ιστορίας, επιβάλλει μια ταχεία μεταμόρφωση και αλλαγή νοοτροπίας, καθώς και μια δυναμική στάση απέναντι στην ίδια τη ζωή. Αλλά ο κίνδυνος της αναμέτρησης με την πολιτεία, και των συνεπειών της, κυρίως των οικονομικών, τελικά λειτουργεί ανασταλτικά, με αποτέλεσμα να γυρίζει ο φαύλος κύκλος και να μην μπορούμε να απαγκιστρωθούμε. Γιατί πια δεν έχεις να κάνεις με ένα και δύο, αλλά με όλο τον κλήρο που πρέπει να συνεισφέρει στη γενική προσπάθεια.

Ποιος λοιπόν να τολμήσει να κηρύξει μια ειρηνική επανάσταση μετά στην Εκκλησία καλώντας κλήρο και λαό σε πανστρατιά αγάπης, και ποιος θα αποφασίσει να ομιλήσει με τη γλώσσα της ειλικρίνειας προς πάσα κατεύθυνση, όταν είναι τόσο αλληλένδετα τα συμφέροντα με τις επιδιώξεις και τα οράματα με την πραγματικότητα; Ευγνωμονούμε συχνά εκείνους που μας ενέγραψαν στο δημοσιοϋπαλληλικό μισθολόγιο, αλλά πόσοι αναλογιζόμαστε το φοβερό τίμημα σε ελευθερία που πληρώνουμε και θα πληρώνουμε για πολύ ακόμη;

Τα κηρύγματα περιστρέφονται συνήθως γύρω από ανούσια και αδιάφορα θέματα, ενώ οι ανάγκες του λαού είναι άλλες. Γι' αυτό, σε πολλές περιπτώσεις, φεύγει ο κόσμος από την εκκλησία όταν κάποιος αρχίζει να ομιλεί. Έτσι, η ελληνική διανόηση, όταν για λόγους ιδεολογικούς δεν εχθρεύεται την Εκκλησία, παραμένει σε μια συναισθηματική σχέση μαζί της, καθαρά επιδερμική και επιφανειακή. Η διανοουμενίστικη αντίληψη της Εκκλησίας δεν διαφέρει εκείνης των πολιτικών, γιατί και αυτή βλέπει την Εκκλησία ως έκφραση του κατεστημένου, γι' αυτό και εύκολα εκσφενδονίζει τους μύδρους της εναντίον κυρίως των εκκλησιαστικών ηγετών, στους οποίους αρνείται χαρισματικές ιδιότητες και πνευματική υπεροχή. Συγχέοντας τις προσωπικές ικανότητες κάθε ποιμένα με τις θεόδοτες πνευματικές ιδιότητες της χάριτος, φτάνει σε συμπεράσματα ολισθηρά, συγκρίνοντας και επικρίνοντας, μαζί με τους ανθρώπους, τους ιερούς θεσμούς.

Τα εξοργιστικά, πολλές φορές, κείμενα των διανοουμένων μας κινούνται στη συχνότητα της άγνοιας μαζί και της προκατάληψης σε ό,τι αφορά την Εκκλησία, ενώ παραπλανούν τους αφελείς και υποκαίνε το μίσος των ανθρώπων εναντίον μας, με την επίκληση των φανερών ελαττωμάτων της φυλής μας. Για τους διανοουμένους μας λοιπόν, η Εκκλησία δεν είναι «σώμα Χριστού», αλλά «αργύριον και χρυσίον», είναι κρατική υπηρεσία, είναι κάλυψη σκανδάλων και άλλων ανομημάτων, κρυφών και φανερών. Αυτού του είδους οι λογάδες δεν διστάζουν να φτάνουν μέχρι παράκρουσης από το μένος τους εναντίον της Εκκλησίας, αντιγράφοντας, κατά κανόνα, ο ένας τον άλλον, μιλώντας αυθαίρετα και συκοφαντικά, καυστικά και άδικα για τη ζωή της Εκκλησίας και των ανθρώπων της. Την εξομοιώνουν με τον κόσμο και αυτή η εκκοσμικευμένη εικόνα περί Εκκλησίας που έχουν είναι εκείνη που τους οδηγεί σε εξομοιώσεις της με τα αμαρτωλά περιβάλλοντα του κόσμου και σε κρίσεις για δήθεν ίντριγκες και κάστες και συμφέροντα, που όλα μαζί συμβάλλουν αποφασιστικά στη μεγαλύτερη παραπλάνηση του λαού. Γιατί όλα αυτά —και αν ακόμη υποτεθούν αληθινά— πολύ απέχουν από το να χαρακτηρίζουν την αληθινή Εκκλησία, που δεν είναι ούτε εκκοσμικευμένος κρατικός οργανισμός ούτε οικονομικός παράγοντας στη ζωή του τόπου ούτε αμαρτωλό κατεστημένο, αλλά ζωή και ειρήνη και αγάπη και σωτηρία και θέωση.

Αίμα από το αίμα μας οι Κύπριοι (30/4/2007)

Eμείς, οι εξ Ελλάδος αδελφοί σας, ζήσαμε και ζούμε, αισθανθήκαμε και αισθανόμεθα περισσότερον από οιονδήποτε άλλον άνθρωπον και λαόν επί της Γης όλα αυτά τα χρόνια τον πόνον, την θλίψιν και το μαρτύριον των ανθρώπων της Κύπρου, διότι δι' ημάς οι Κύπριοι είναι και θα είναι αδέλφια μας, σάρκα από την σάρκα μας και αίμα από το αίμα μας.

Θα μας μετατρέψουν σκόπιμα σε φτωχούς (7/9/2007)

Σήμερα, στη διεθνή βιβλιογραφία, έχει γίνει αποδεκτό ότι η παγκοσμιοποίηση αποτελεί ιδεολογία και ότι μία μόνο από τις εκφάνσεις της είναι η κατάργηση των συνόρων στο εμπόριο. Κατά τις Annabelle Mooney και Βetsy Evans, οι πανεπιστημιακοί μελετούν σήμερα την παγκοσμιοποίηση μέσα από διάφορα πεδία της επιστήμης και της τέχνης, όπως είναι οι ανθρωπιστικές επιστήμες, η κοινωνιολογία, η οικονομική επιστήμη, οι διεθνείς σχέσεις, η πολιτική επιστήμη, και η γλωσσολογία, και ερευνούν τις επιπτώσεις της στη ζωή κρατών, εθνών, εθνικών ή θρησκευτικών ομάδων, αλλά και μεμονωμένως στον κάθε άνθρωπο. Ο Larry Ray καθηγητής της Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κεντ στην Αγγλία, σημειώνει ότι η παγκοσμιοποίηση, οι νέες τεχνολογίες στην πληροφορία, η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας και η κυριαρχία των καταναλωτικών αξιών αποτελούν εξελίξεις, οι οποίες επιφέρουν σήμερα μείζονες αλλαγές στον τρόπο ζωής των λαών της γης και στην προσωπική και κοινωνική καθημερινή ζωή των ανθρώπων

Η παγκοσμιοποίηση οδηγεί στα εξής αποτελέσματα:


• Υπονομεύει το έθνος κράτος και εμφανίζει το μοντέλο των υπερεθνικών σχημάτων.

• Διαβρώνει την κοινωνική ζωή και ενισχύει την ατομικότητα.

• Μετασχηματίζει τον ρόλο των γενών και τη σεξουαλικότητα, εμφανίζοντας τη φυσική κατάσταση ως αφύσικη και ως κοινωνική διάκριση.

• Επιδιώκει τη μετατροπή της οικογένειας σε κάτι το εύκαμπτο και παροδικό.

• Δίνει ευελιξία στην απασχόληση και στην κατανάλωση και αυξάνει την αβεβαιότητα στους εργαζομένους, με συνέπεια να υποχρεώνονται να εργάζονται υπό δυσχερείς και πολλές φορές απάνθρωπες συνθήκες.

• Οδηγεί σε παγκόσμια οικολογική κρίση και σε συσσωμάτωση της «φύσης» στην «κοινωνία».

• Αναγνωρίζει τις πιο ακραίες επιστημονικές προτάσεις.

• Διαλύει θεμελιώδη στοιχεία της διαφορετικότητας των λαών και ρευστοποιεί τα σύνορα μεταξύ των κρατών, εν ονόματι της οικονομικής ανάπτυξης.

Για να επιτευχθούν οι στόχοι της παγκοσμιοποίησης, χρησιμοποιούνται στον ύψιστο βαθμό τα επιτεύγματα της τεχνολογίας της πληροφορικής και της πληροφορίας και η ισχύς των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας. Ο David Rothkopf, καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Colubia των ΗΠΑ και διευθύνων σύμβουλος του Ινστιτούτου Χ. Κίσινγκερ και Συνεργατών, σημειώνει ότι η παγκοσμιο εσχατολογία (και δεν βλέπω κανένα σημάδι αυτής της επιστροφής), τότε είμαστε προορισμένοι όχι μόνο να παραμείνουμε ένα γκέτο, αλλά και να μεταμορφώσουμε τους εαυτούς μας, την Εκκλησία και ό,τι βρίσκεται μέσα της σε ένα πνευματικό γκέτο».

Αγιότητα βίου, πίστη στην παντοδυναμία του Θεού, σύγχρονος λόγος και τρόπος για το καλύτερο πέρασμα του ευαγγελίου και προσαρμογή στις συνθήκες που μας επιβάλλονται, ώστε να είμαστε παρόντες στις κοινωνικές και πολιτισμικές εξελίξεις. Με τον αγώνα μας σε προσευχή και προς απόκτηση ταπείνωσης, με την άσκηση μας, με τη διατήρηση της καρδιάς μας νήφουσας, με τη με χριστιανικό ήθος παρουσία μας στα κοινά, μπορούμε να περάσουμε με επιτυχία τη δοκιμασία της παγκοσμιοποίησης. Είναι ευλογία του Θεού ότι οι ορθόδοξοι λαοί της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης είναι σήμερα και πάλι ελεύθεροι να λατρεύουν μαζί μας τον Θεό. Είναι ευλογία του Θεού αλλά και ευθύνη μας ότι ο Κύριος μας έχει δώσει πολλά μέσα προς χρήση για τη διάδοση του ευαγγελίου Του. Είναι ευλογία Θεού ότι σε θέματα κοινωνικά και χριστιανικών αξιών συμφωνούν μαζί μας οι χριστιανοί των άλλων δογμάτων. Σ' εμάς λοιπόν εναπόκειται να εντείνουμε την πνευματική εγρήγορση μας και να είμαστε βέβαιοι ότι ο Κύριος θα βοηθήσει να ξεπεράσουμε τους κινδύνους.

Εμείς, ως ορθόδοξοι χριστιανοί, στον σημερινό νεοπαγανιστικό κόσμο, προτείνουμε αντί της παγκοσμιοποίησης την οικουμενικότητα του ευαγγελίου, τη στηριγμένη στην αγάπη προς τον Θεό και τον άνθρωπο.

Στην παγκοσμιοποίηση του πρακτικού υλισμού, εμείς, ως Εκκλησία, προτείνουμε την οικουμενικότητα του σωτηριώδους μηνύματος του ευαγγελίου, στην ιδεολογία της διάσπασης και της λογικής των ισχυρών προτείνουμε τη διδασκαλία μας της αγάπης και της αλληλεγγύης, και στην ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας του ανθρώπου καταθέτουμε την αυτογνωσία της περατότητας μας. Ο κάθε χριστιανός βιώνει ότι η αγάπη ενώνει και δεν χωρίζει, θεραπεύει πληγές και δεν προξενεί τραύματα και κυρίως σώζει και βοηθά κάθε άνθρωπο να ξεπερνά τις δυσκολίες της ζωής, όποιος κι αν είναι, ό,τι κι αν έχει, όπου κι αν βρίσκεται. Το κοινό ποτήριο στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας μας διδάσκει ότι όλοι σε όλο τον κόσμο είμαστε μέλη του ιδίου σώματος, με κεφαλή τον Ιησού Χριστό.

Θα μας κυβερνούν πλούσιοι τραπεζίτες (29/5/2001)

Ποιος, αλήθεια, από εμάς εδώ αδυνατεί να κατανοήσει στα χέρια τίνων θα περάσει ο απόλυτος έλεγχος των media; Μήπως στα χέρια δύο-τριών Αμερικανών επιχειρηματιών; Θα 'ταν απίστευτα ρομαντική μια τέτοια υπόθεση. Σε ποιον θα περάσει ο έλεγχος της πολιτικής ζωής; Στα χέρια πέντε-δέκα χορηγών των κομμάτων; Αγγίζει τα όρια του γελοίου η ερώτηση. Ποιοι λοιπόν θα είναι αυτοί που θα ελέγχουν τη ζωή; Κάποιοι πλούσιοι τραπεζίτες μήπως; Ας μην τολμήσουμε να απαντήσουμε.

Αλλά ο ευρωπαϊκός πολιτισμός είναι το προϊόν μιας παράλληλης δράσης δύο στοιχείων: της ελεύθερης οικονομίας και της κοινωνικής αλληλεγγύης. Πληρώσαμε πάρα πολύ ακριβά όλοι οι Ευρωπαίοι κάθε προσπάθεια κατάργησης αυτής της παραλληλίας.

Επιπλέον, πρέπει και πάλι να δούμε την άλλη όψη του νομίσματος: Η παγκοσμιοποίηση θα ανεβάσει στο επίπεδο του Ευρωπαίου τον δυστυχή Ταϊλανδό εργάτη, που τώρα δουλεύει για ένα μικρό κομμάτι ξερό ψωμί, ή, μήπως, θα είναι αποτελεσματικότερη αν κατεβάσει τον Ευρωπαίο σε επίπεδο παρόμοιο με του Ταϊλανδού;

Ελπίζω ότι όλοι θα έχουμε σε κάποιες ώρες μας αναρωτηθεί πού πηγαίνει ένας πολιτισμός όταν αναγορεύει την οικονομική ανάπτυξη σε αυτοσκοπό, δίνοντας της το δικαίωμα να γίνεται βωμός του Μολώχ. Όλοι θα έχουμε αναρωτηθεί πώς μπορεί να ονομάζεται αναπτυξιακή μια οικονομία που δεν υπολογίζει στο κόστος της την καταστροφή του πλανήτη και του ανθρώπου, δηλαδή του περιβάλλοντος και του πολιτισμού.

Ο ιστορικός ρόλος των μοναστηριών (16/5/2003)

Η Εκκλησία, ως κιβωτός των εθνικών μας αξιών, καλείται και σήμερα να διασώσει την εθνική μας αυτοσυνειδησία, μέσα στον επιχειρούμενο εθνικό αποχρωματισμό. Η εμπροσθοφυλακή και σ' αυτόν τον αγώνα, όπως πάντοτε, οι μοναχοί της. Στον οδοστρωτήρα της έξωθεν επιβαλλόμενης παγκοσμιοποίησης και στην απεμπόληση υφ' ημών των ιδίων των τιμαλφών του γένους μας, τα μοναστήρια αναλαμβάνουν αποφασιστικά και πάλι τον ιστορικό εθνικό τους ρόλο. Θα διασώσουν ξανά τον ατίμητο θησαυρό της γλώσσας μας στη σημερινή γλωσσική βαρβαροκρατία, την οποία συνιστά η βάναυση κακοποίηση της, η διακοπή της συνεχείας της και η διάσπαση της ενότητας της, με φυσικό επακόλουθο το αποκαρδιωτικό φαινόμενο της λεξιπενίας και της αγλωσσίας, κυρίως της νέας γενιάς της πατρίδος μας.

Η συνεχής επαφή των μοναχών με τα συγγράμματα των Αγίων Πατέρων και με τα υμνολογικά κείμενα είναι συγχρόνως και σπουδή στην απαράμιλλη ελληνική γλώσσα. Με την άρνηση τους να υιοθετήσουν αδικαιολόγητες καταστροφικές επεμβάσεις στη δομή και στη μορφή της, και να συμπράξουν έτσι στην κατακρεούργηση της, που είναι συγχρόνως και εθνικό έγκλημα, θα συντελέσουν, μέσα από τη συγγραφική δραστηριότητα τους, η οποία, δόξα τω Θεώ, δεν είναι ευκαταφρόνητη, σε μια γλωσσική αναγέννηση.

Στο κατώφλι της νέας χιλιετίας πληθαίνουν οι αγωνίες για το μέλλον της ανθρωπότητας και η αγνωσία του Θεού προοιωνίζεται μύρια όσα δεινά για τα πρόσωπα και τους λαούς και γι' αυτόν ακόμη τον πλανήτη μας. Στα τόσα αδιέξοδα, η μόνη κιβωτός σωτηρίας και η μόνη δύναμη, ικανή να αναπλάσει και αναμορφώσει τον κόσμο, απομένει η Εκκλησία του Χριστού, με την απαραχάρακτη διδασκαλία και τα ιερά μυστήρια της, με τους αγίους και τα ζωντανά πρότυπα της κατά Θεόν ζωής, το μικρό ποίμνιο των συνειδητών μελών της, με πρωτοπόρους πάντοτε τους μοναχούς.

Αντισταθείτε στην εθνική αμνησία (18/9/2002)

Δεν είναι εθνικιστική υστερία να διαβάζεις την Ιστορία σου και να λες α πράγματα με το όνομα τους. Αντίθετα, υστερία είναι να προσπαθείς, με κάθε τρόπο, να κρύψεις τα πράγματα, να σπρώχνεις απεγνωσμένα κάτω από το χαλί τα στοιχεία, να τρέμεις στην ιδέα ότι θα αφήσεις να φανεί κάτι που θα μυρίσει άσχημα στη μύτη της άρχουσας ιδεολογίας.

Μακριά από κάθε διάθεση να κατηγορήσουμε άλλους λαούς, μακριά από κάθε τάση υποτίμησης τους, και με μόνη την απόφαση να δούμε ην πραγματικότητα της εποχής, ώστε να καταλάβουμε τον αγώνα που έδωσαν οι Έλληνες τότε, θα τονίσω εδώ ότι, σε πείσμα της καλλιεργούμενης ειδυλλιακής εικόνας για τη ζωή των Ελλήνων στα χρόνια ης τουρκοκρατίας, η πραγματικότητα ήταν βουτηγμένη στους λυγμούς και στο αίμα.

Οι κατακτητές Τούρκοι εφάρμοσαν πολιτική εξαφάνισης της γλώσσας, ης πίστης και της παράδοσης των υποδούλων, με σκοπό να αλλάξουν ην εθνική τους συνείδηση. Θα μας έπαιρνε πολύ χρόνο και μόνον η ανάγνωση καταλόγου με τα μαρτύρια των Ελλήνων. Μελετώντας τους όρους ζωής των υποδούλων, όπως αυτή διαφαίνεται από τα δημοτικά τραγούδια, τις μαρτυρίες, τα χρονικά, τις λαϊκές παραδόσεις, τις αφηγήσεις των περιηγητών, κι από τα λογής ντοκουμέντα της εποχής, βλέπουμε ξεκάθαρα ότι οι Οθωμανοί είχαν εγκαταστήσει αυτοκρατορία του τρόμου, της κτηνωδίας, της διαφθοράς, της απληστίας και της αυθαιρεσίας.

Απίστευτα τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν για να εγκαταλείψει ή να χάσει ο Ρωμιός την αυτοσυνειδησία του και να προσχωρήσει στο Ισλάμ. Χιλιάδες είναι οι Έλληνες που τους έκοψαν τη γλώσσα επειδή Τούρκος τους άκουσε να μιλούν ελληνικά. Η θρησκευτική καταπίεση ήταν τόσο μεγάλη, ώστε πολλοί χριστιανοί σύρθηκαν στον εξισλαμισμό. Ένα μέρος από αυτούς, που δεν είχε την αντοχή να παλεύει καθημερινά ενάντια στον δυνάστη, αν και ήθελε να κρατήσει την ταυτότητα του, έγιναν κρυπτοχριστιανοί. Και δεν ήταν λίγοι αυτοί.

Η Εκκλησία έμεινε, όλους αυτούς τους αιώνες της φρίκης, στο πλευρό του πιστού λαού, διδάσκοντας τον ότι η φιλαλληλία δεν είναι μόνον η οδός η απάγουσα εις την ζωήν, αλλά και ο μοναδικός τρόπος επιβίωσης του γένους. Δίδαξε ότι μόνον η κοινότητα με τους άλλους, μόνον η αδελφοσύνη και η πίστη στον Θεό και την αξία του ελληνισμού μπορούσαν να σώσουν το γένος. Και πέτυχε.

Συνιστά αναμφισβήτητη ιστορική πραγματικότητα ότι η Εκκλησία αγωνίστηκε και πέτυχε να διατηρήσει την αυτοσυνειδησία του γένους. Όσο και να διαστρέφουν την Ιστορία οι εχθροί της ορθοδοξίας, όσο και να προσπαθούν να σβήσουν τον ρόλο της Εκκλησίας και τους δεσμούς της με το γένος, δεν θα κατορθώσουν να κάνουν αυτό που και οι Οθωμανοί δεν το μπόρεσαν: Να βγάλουν τον παπά από τη μέση. Όσο και να προσπαθήσουν, δεν θα μπορέσουν να ανατρέψουν ένα γεγονός: Τα σπάργανα του νέου ελληνισμού φτιάχτηκαν από ράσο.

Το αίτημα σήμερα δεν είναι να λυτρωθούμε από τους Τούρκους. Είναι όμως να νιώθουμε πως είμαστε συνέχεια, πως οφείλουμε να κρατήσουμε τη συνέχεια.

Σήμερα, που είμαστε στην ενωμένη Ευρώπη, την οποία θέλουμε να τη δούμε να προχωράει, έτσι ώστε να γίνει πραγματικά ενωμένη και πραγματικά Ευρώπη, θα πρέπει να δούμε κατάματα τα προβλήματα που έχουμε. Το κύριο από αυτά απασχολεί ιδιαίτερα την Εκκλησία μας και προσπαθούμε να μην απασχολεί μόνον αυτήν αλλά και την πολιτεία επίσης. Κι αυτό είναι ένα: Η διατήρηση της αυτοσυνειδησίας.

Δεν είναι απαραίτητοι οι Τούρκοι για να χαθεί η αυτοσυνειδησία του γένους μας. Μέσα στις συνθήκες της Πανευρώπης, οι Έλληνες θα είναι δύσκολο να βρούμε σχολείο για να μάθουν τα παιδιά μας ελληνικά, θα είναι δύσκολο να βρούμε νάρθηκα εκκλησιάς, θα είναι δύσκολο να φυτέψει κάποιος την καταβολική ρίζα στην ψυχή του παιδιού.

Δεν οδηγεί αυτός ο προβληματισμός σε άρνηση της Ευρώπης. Επιβάλλει όμως τη χάραξη μιας πολιτικής εθνογνωσίας, μιας πολιτικής διαφύλαξης της ταυτότητας μας. Το ξέρετε πολύ καλά ότι κυρίαρχη ιδεολογία σήμερα είναι η υποτίμηση του ελληνισμού, η αντικατάσταση των Ελλήνων από μια μάζα πλαδαρώς φιλελλήνων ή και ολωσδιόλου αρνητών του ελληνικού πνεύματος.

Σήμερα, εδώ, πρέπει να αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας. Πρέπει να αντιταχθούμε σε αυτό που με τη λεοντή της προόδου οδηγεί στην εθνική αμνησία. Να σταθούμε προσεκτικά και να ακούσουμε με προσοχή το μήνυμα που μας φέρνει η μικρασιατική πνευματική μας κληρονομιά: Είμαστε συνέχεια.

Αυτή την ευχή και την ευθύνη αφήνει, και σήμερα, η Ιστορία στα χέρια μας.

Γυρίστε το βλέμμα στον συνάνθρωπο (15/12/2002)


Αδελφοί μου,

Ο Χριστός μας ερωτά:

"Θυμήθηκες το ορφανό που μένει στο διπλανό διαμέρισμα της πολυκατοικίας σου;

Πήγες να δεις στη φυλακή τον κρατούμενο συνάνθρωπο σου;

Πρόσφερες ένα ζεστό πιάτο φαγητό σ' αυτούς που δεν το 'χουν;

Επισκέφτηκες τον άρρωστο στο κρεβάτι του πόνου;

Άνοιξες την ιματιοθήκη σου να δεις πόσα ρούχα έχεις και δεν είναι δικά σου, αλλά ανήκουν σ' αυτόν που τα έχει ανάγκη;

Έδωσες ένα χάδι αγάπης στον παππού και στη γιαγιά στη Στέγη Γερόντων που σε περιμένουν;

Αγκάλιασες τα παιδιά με τις ειδικές ανάγκες;

Αναλογίστηκες τον πολύτεκνο άνεργο πατέρα;

Βρήκες τους απογοητευμένους νέους και τους απομονωμένους ηλικιωμένους στη συνοικία σου;

Θυμήθηκες ότι ο πτωχός της γειτονιάς σου πεινάει για τα περισσεύματα της τραπέζης σου;"

Ο Χριστός συνεχώς ερωτά. Τι θα Του απαντήσουμε εμείς;

Το μέλλον του Ελληνισμού (1/1/2001)

Ο Ελληνισμός της διασποράς φαίνεται να είναι προϊόν με ημερομηνία πήξεως: Οι μεικτοί γάμοι και η απορρόφηση από το περιβάλλον ορίζουν τις πολύ μικρές δυνατότητες μας. Αυτό είναι το μέλλον όχι μόνο των αποδήμων αλλά και της ίδιας της Ελλάδος, κάτω από τις διαμορφούμενες συνθήκες.

Είναι μάταιο να αρνηθούμε τις συνθήκες. Κι ούτε μας βοηθά η επετειακή αναπαράσταση παλιών εθίμων, χορών και φορεμάτων. Ο μόνος τρόπος να κρατήσουμε τον Ελληνισμό ζωντανό είναι να τον βάλουμε να περπατήσει και να τρέξει, να τον βοηθήσουμε να δώσει τη δική του απάντηση στα πιεστικά σημερινά προβλήματα. Τις απαντήσεις αυτές, αα να είναι ελληνικές, πρέπει να τις δίνει η παράδοση μας — και μας τ:ις δίνει αν δεν τη διατηρούμε απλώς και μόνο σαν ωραία ανάμνηση, χν δεν τη νιώθουμε σαν προστατευτικό περίβλημα, αλλά τη χρησιμοποιούμε ως δημιουργική δύναμη.

Η μικρασιατική Αποκάλυψη (22/8/2004)

Ο Χρυσόστομος Σμύρνης ήταν αντρειωμένος και του αντρειωμένου ο θάνατος δεν πάει ποτέ χαμένος. Όπως λέει ο γνωστός στίχος, «του αντρειωμένου ο θάνατος δίνει ζωή στη νιότη».

Όσοι μπόρεσαν πριν, κατά και μετά την καταστροφή να σωθούν έφταναν στην Ελλάδα. Και η περιοχή τους άνοιξε την αγκαλιά της και θέρμανε στους κόλπους της την αποσταμένη ελπίδα των προσφύγων, όπως και πολλά άλλα μέρη της πατρίδας μας. Κι εσείς σήμερα, τα παιδιά ή και τα εγγόνια τους, τιμάτε την 80ετηρίδα της φρικτής περιπέτειας. Και μαζί σας κι εμείς, όλοι οι Έλληνες, που λιτανεύουμε τις μνήμες και λιβανίζουμε τους αγίους νεομάρτυρες, προσδοκώντας τη δικαίωση.

Θα έλθει ποτέ; Δεν έχει σημασία. Είναι ένα όνειρο, έστω μια ουτοπία. Όταν όμως πεθάνουν οι μνήμες και τα οράματα, τότε θα έχουμε πεθάνει κι εμείς, έστω κι αν αναπνέουμε ακόμη.

Να γιατί προσδοκούμε δικαίωση. Κι αν ο Θεός δεν το επιτρέψει πριν, μόνον εκείνη την ευλογημένη μέρα της κρίσεως οι χλωμοί άγγελοι της προσφυγιάς θα πάρουν πάλι στ' αγιασμένα τους χέρια τα εικονίσματα μας και θα ξεκινήσουν για τις αλησμόνητες πατρίδες, διασχίζοντας το καταγάλανο Αιγαίο «επί πτερύγων ανέμων». Θα είναι η μέρα που, όπως γράφει ο Ελύτης, «και ο στερνός των ανθρώπων τον πρώτο λόγο θα πει. Και τα όνειρα θα λάβουν εκδίκηση...»

Τις ώρες εκείνες του ονείρου, θα ζήσουμε μιαν άλλη Αποκάλυψη• τη μικρασιατική. Από το αγιασμένο ιωνικό χώμα, από τους ανώνυμους τάφους των αθώων θα βλαστήσουν μυρτιές, βάγια και γιασεμιά. Οι λυγμοί της χαράς θα ξεσπάσουν από το πικραμένο στόμα της Μικρασιάτισσας μάνας, που θα μοιραστεί τη λύτρωση, με το μόνιμο κραταίωμά της, την Παναγιά! Από τα πηγάδια, στα Βούρλα, θα αναβλύσει άγιο μύρο και θ' ακουστούν οι φωνές των πνιγμένων κοριτσιών να ψάλλουν το «Φως ιλαρόν». Και κάπου εκεί, στη Σμύρνη, στην έρημη προκυμαία της, έχοντας δίπλα του τους αδικοσφαγμένους πρόκριτους μας (τον Γιώργη Κλιμανόγλου και τον Νίκο Τσουρουκτσόγλου), θα περιμένει εκείνος που τότε έμεινε τελευταίος. Λαμπροντυμένος, μέσα στα πορφυρά του άμφια ο Χρυσόστομος, πανώριος, γαλήνιος και δακρυσμένος, θα τους περιμένει όλους, για να ξαναπεί το δοξαστικό «Ευλογημένοι οι ερχόμενοι εν ονόματι Κυρίου».

Και οι «ερχόμενοι εν ονόματι Κυρίου» θα μεταλάβουν όλοι από τα χέρια του των Αχράντων Μυστηρίων (εκεί, στην προκυμαία), θα πάρουν την ευχή του και κατόπιν θα ξεχυθούν στους ρωμιομαχαλάδες, στα σοκάκια και στα μπεζεστένια της πυρπολημένης πόλης, για να σπείρουν και να σοδέψουν πάλι την ευλογημένη γαλήνη της Ανατολής, το γέλιο και τον μόχθο, την ευφρόσυνη αγάπη του Θεού. Εκεί που έτρεξε το αίμα, θα τρέξει άφθονο το κανανίτικο κρασί της δικαίωσης, για να μεθύσει κορμιά και καρδιές. Νέοι Όμηροι θα τραγουδήσουν πόθους, καημούς, απαντοχές και βάσανα αιώνων. Κολυμπήθρες θα στηθούν για να βαφτιστούν τα μωρά που είχαν λογχίσει, το 1922, οι Τσέτες. Άγγελοι θα κατεβούν από τον ουρανό, για να στεφανώσουν, «δόξη και τιμή», τα ατιμασμένα νιάτα.

Μα, πριν απ' όλα, θα γεμίσει πάλι ασφυκτικά η Αγία Φωτεινή και τα σήμαντρα της θα στείλουν παντού το αναστάσιμο μήνυμα: «Οι Άγιοι γύρισαν στις εκκλησιές τους». Ειρηνικά, πολιτισμένα, ανθρώπινα.

Τότε είναι που θα μπει το «Ευλογητός...» κι η μεσοτελειωμένη λειτουργία θα ξαναρχίσει. Κι όλος ο κόσμος θα χαρεί. Αμήν.

Γένοιτο, προς Δόξαν Θεού.

Γένοιτο, για να ησυχάσουν οι ψυχές των προγόνων μας, και «τα όνειρα (τουλάχιστον τα όνειρα) να λάβουν εκδίκηση».

Και να γευτούν δικαίωση. 


Απόσπασμα από τη συλλογή "Η Δικαίωση Οι μεγάλες αλήθειες του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου"
Έμπνευση — Έρευνα — Ανθολόγηση — Επιμέλεια: Δημήτρης Ριζούλης, δημοσιογράφος




Διαβάστε το Α’ Μέρος:

Επειδή ο Ελληνισμός δεν είναι «θνητός» για να πεθάνει, ας προσέξουμε τις τρεις προϋποθέσεις ανάπτυξης

Γράφει ο Νίκος Αναγνωστάτος

Η περιπέτεια της Κύπρου και η καταδίκη που της επιφύλαξε το Eurogroup, δηλαδή η Γερμανία, πρέπει να μας προβληματίσει και να μας βάλει σε βαθιές σκέψεις, ως προς τις απώτερες προθέσεις των «εταίρων» μας. Όταν αυτοί οι «εταίροι» μας καταδικάζουν έτσι εύκολα, έτσι απλά ένα κράτος-μέλος, ωσάν άλλος Σουλτάνος, ή Μουσολίνι, για να μην πούμε Χίτλερ, τότε αν δεν βρεις ακλόνητους αιτιολογημένους λόγους, στα πλαίσια της αλληλεγγύης, της αμοιβαιότητας και της υποτιθέμενης κοινής μοίρας, είναι φυσικό να σκεφτείς ποιος έχει τώρα σειρά για εκτέλση.

Επειδή δεν υπάρχει ένας τέτοιος ακλόνητος λόγος, αν υπάρχει όποιος τον ξέρει ας μας τον πει, συμπεραίνεται ότι, είτε έχουν αποφασίσει να διαλύσουν την Ευρωζώνη και στο μεταξύ ό,τι κερδίσουν, είτε αποκαλύπτεται ο κρυφός τους στόχος να επωφεληθούν της δήθεν Ενωμένης Ευρώπης και της Ευρωζώνης, του κακώς εννοούμενου κοινού νομίσματος, από την παραπέρα αποδυνάμωση των ήδη οικονομικά αδύναμων κρατών-μελών, για να καταστούν απόλυτα προτεκτοράτα. Μια αποδυνάμωση η οποία θα επερχόταν νομοτελειακά, με ένα δυνατό κοινό νόμισμα μεταξύ άνισων και μη ανταγωνίσιμων οικονομιών, στο οποίο ανοήτως και άσκεφτα (;) προσχωρήσαμε. Ενώ μετά την κοινή νομισματική πολιτική θα έπρεπε να επακολουθήσει, αν όχι να προηγηθεί, η κοινή οικονομική πολιτική όπως επιβαλλόταν και στη συνέχεια, έστω εν καιρώ, η ολοκλήρωση και της πολιτικής ενοποίησης.

Τούτων δοθέντων, η Ελλάδα, ως η επόμενη πιο αδύναμη οικονομικά χώρα, έχει υποχρέωση να λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα και τις δέουσες αποφάσεις, ώστε να αποφύγει τη δική της ερήμην καταδίκη. Είτε μόνη της, είτε σε συνεννόηση με την Ιταλία και Ισπανία, ακόμη και τη Γαλλία, η οποία σύντομα θα βρεθεί στον όμιλο των αδύναμων χωρών, να θέσουν ωμά και ευθέως το ερώτημα στο επόμενο Eurogroup, σε τι αποβλέπουν πράγματι οι τέτοιες τραγικές για κράτος-μέλος αποφάσεις, οι οποίες οδηγούν σε καταστροφικά αποτελέσματα και οι οποίες πόρω απέχουν από τις αρχές και τους σκοπούς ίδρυσης της Ενωμένης Ευρώπης, για να μην αναφερθούμε πως την οραματίστηκε ο Jean Monnet και ονειρεύτηκε με τη διακήρυξή του ο Robert Schuman.

Θα πρέπει να τους αναγκάσουμε να πουν την αλήθεια! Η αβελτηρία ενεργειών και αποφάσεων, θα ήταν η επιεικέστερη εκδοχή. Ως δεύτερη επιεικής εκδοχή θα είναι η κ.Μέρκελ να ομολογήσει ότι ενεργεί προεκλογικά, έστω και υπερβαίνουσα τα εσκαμμένα, οπότε ενδεχομένως θα πρέπει να υπομείνουμε μέχρι τον Σεπτέμβρη και να αξιώσουμε, έστω και σιωπηλά, την χαλάρωση των απάνθρωπων μέτρων τα οποία μας έχουν επιβάλλει, όπως π.χ. τα χρήματα των αποκρατικοποιήσεων να χρησιμοποιηθούν για την ανάπτυξη, έτσι ώστε να δυνηθούμε να επιβιώσουμε μέχρι τότε. Αν όμως η στάση και η ανταπόκριση των εταίρων μας, είναι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε που λέει ο λαός μας, τότε οφείλουμε να επανεξετάσουμε τη θέση μας, με σύνεση και ψυχραιμία μεν, να αναθεωρήσουμε τις αποφάσεις μας, με σθένος δε για το μέλλον της χώρας μας, ένα μέλλον ζοφερό και αβέβαιο, αν η πολιτική του Eurogroup δεν διαφοροποιηθεί σε ελπιδοφόρα κατεύθυνση.

Το πρώτο αποφασιστικό βήμα το οποίο η Ευρωζώνη οφείλει να λάβει τώρα, είναι η ενοποίηση του τραπεζικού συστήματος, με κεντρικό έλεγχο και κατεύθυνση από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Ο έλεγχος, συνεπικουρούμενος από τις τοπικές κεντρικές Τράπεζες, οφείλει κατ΄ αρχήν να διασφαλίζει την εμπιστοσύνη των καταθέσεων των πολιτών, ασχέτως ύψους, ως αναγκαίο εχέγγυο των οικονομιών τους, οικονομίες μιας ζωής πολλές φορές, Δεν είναι δυνατό να περιμένουμε από τον απλό πολίτη και όχι μόνο, να γνωρίζει και να διακρίνει την όποια τραπεζική φερεγγυότητα ή αδυναμία, ούτε βέβαια η άνω των 100.000 Ευρώ να θεωρείται επένδυση και όχι κατάθεση εξασφαλισμένη όπως κάθε κατάθεση, όπως ανοήτως και ύποπτα ελέχθη από κάποια χείλη υψηλά ισταμένων. Ο καθήκον επίσης της Ε.Κ.Τ. είναι να κρίνει την ανάγκη, αλλά και την ορθότητα ανακεφαλαιοποίησης Τραπεζών των κρατών-μελών, απ’ ευθείας και όχι μέσω δανεισμού των κρατών-μελών, καταβαραθρώνοντάς τα ακόμη βαθύτερα. Τούτο μπορεί να γίνει και πριν τις γερμανικές εκλογές, έστω και εξαιρούμενες προσωρινά των γερμανικών Τραπεζών για τους γνωστούς λόγους, αν οι προθέσεις τους είναι ειλικρινείς προς όφελος και την επιβίωση της Ευρωζώνης.

Αν τελικά αποφασιστεί να παραμείνουμε ελπίζοντας, κάτι που φοβάμαι είναι δεδομένο, οφείλουμε να πείσουμε τους εταίρους μας και όχι τους υπαλλήλους της Τρόϊκα, ότι σε μια οικονομία στην οποία βαθαίνει η ύφεση λόγω των σκληρών αλλά μάλλον λανθασμένων μέτρων που μας έχουν επιβάλλει, δεν υπάρχει δυνατότητα να εισπραχθούν τα περισσότερα χρήματα τα οποία έχουν προϋπολογίσει. Όσο δε ζητούν περισσότερα μέτρα, τόσο λιγότερα θα εισπράττονται. Και πρωτοετής οικονομικών το αντιλαμβάνεται. Επομένως δεν είναι πως δεν το αντιλαμβάνονται οι περίεργοι της Τρόϊκα, αλλά κάπου αλλού αποβλέπουν και τούτο δεν μπορεί ούτε πρέπει να γίνεται δεκτό. Αν θέλουν πράγματι να συμπαρασταθούν να ανακάμψουμε θα πρέπει να μας βοηθήσουν για ανάκαμψη, δηλαδή ανάπτυξη με επενδύσεις και επενδύσεις δεν γίνονται με υφεσιακά μέτρα και περικοπές που εξαθλιώνουν τους πολίτες και πρέπει η κυβέρνηση να αντιδράσει έντονα και αποφασιστικά. Η υποχωρητικότητα στην Τρόϊκα με μόνο «όφελος» τη νέα δόση, εγγυημένου πλέον δανείου, για να πληρωθεί η δόση του παλαιού μη εγγυημένου δανείου, ίσως δεν είναι πρόσφορη.

Όμως επειδή ο Ελληνισμός δεν είναι «θνητός» για να πεθάνει, οφείλουμε να βρούμε το δικό μας δρόμο της ανάπτυξης. Στο προηγούμενο σημείωμά μας αναφέραμε επιγραμματικά τις τρεις προϋποθέσεις για να προσελκύσουμε επενδύσεις. Σήμερα θα αναπτύξουμε περιληπτικά τις τρεις αυτές προϋποθέσεις:

1. Η εξάλειψη της γραφειοκρατίας. Πέραν όποιων προσπαθειών της κυβέρνησης για την απρόσκοπτη αδειοδότηση όπου ανθεί η γραφειοκρατία, το πρόβλημα επιλύεται αμέσως με την υπογραφή μιας υπεύθυνης δήλωσης, στην οποία θα αναφέρονται οι υποχρεώσεις του επενδυτή και ο χρόνος επίτευξής τους και η άδεια θα δίνεται επί τόπου.

2. Αντικειμενική χρηματοπιστωτική στήριξη. Οι εμπορικές Τράπεζες να επανακεφαλαιοποιηθούν τόσο όσο χρειάζεται για την εξασφάλιση των καταθέσεων, διότι πιστώσεις δίνουν αυτές κυρίως με εγγυήσεις ακινήτων, ασχέτως επενδυτικού προγράμματος. Η απάντηση είναι να δημιουργηθεί μια εύρωστη κρατική επενδυτική Τράπεζα, με εντολή να χρηματοδοτεί με βάση τη μελέτη και έγκριση του επενδυτικού προγράμματος ΜΟΝΟ.

3. Εξασφάλιση σταθερού νομικού πλαισίου. Τούτο επιτυγχάνεται με συμπλήρωση του άρθρου 107 του Συντάγματος, το οποίο προστατεύει τα κεφαλαία εξωτερικού, με απλό νόμο σε πρώτο στάδιο, επεκτείνοντας την ισχύ του και για κεφάλαια εσωτερικού.


Τα πρόσφατα εντυπωσιακά περιστατικά στην Κύπρο έχουν τονίσει τη θεμελιώδη αδυναμία στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα και την ακραία αστάθεια των τραπεζικών αποθεματικών.

Οι Κυπριακές τράπεζες είχαν επενδύσει τεράστια ποσά σε ελληνικά κρατικά ομόλογα, και η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέουςτο περασμένο καλοκαίρι οδήγησε σε απώλειες που ισοδυναμούν με περισσότερο από το 25 % του ΑΕΠ της Κύπρου ».

Οι τράπεζες στη συνέχεια, μετέφεραν τις κακές επενδύσεις τους στην κυβέρνηση, απαιτώντας μια διάσωση από ένα ήδη πολιορκούμενο κυπριακό θησαυροφυλάκιο. Η κυβέρνηση της Κύπρου στη συνέχεια στράφηκε προς την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) για ένα σχέδιο διάσωσης.

Οι όροι που επέμεινε η τρόικα (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) πριν από τη χρηματοδότηση της διάσωσης δεν ήταν τίποτα άλλο από ληστεία.

Ενώ οι καταθέτες τραπεζών παραδοσιακά προστατεύονται σε περίπτωση πτώχευσης ή εκκαθάρισης, η τρόικα επέμεινε όλοι οι καταθέτες να καταβάλλουν φόρο που κυμαίνεται μεταξύ 6,75 και 10 % του συνόλου των καταθέσεων τους για να βοηθήσουν τη χρηματοδότηση της διάσωσης. Ενώ κάποιος μπορεί να συμπάσχει με τους φορολογούμενους της ΕΕ, δεν θέλει να χρηματοδοτήσει μια ακόμη διάσωση μιας κακής διαχείρισης τραπεζικού σύστηματος, αναγκάζοντας τον Κυπριακό λαό να πληρώσει για τους ανόητους κινδύνους που λαμβάνονται από την κυβέρνηση και τους τραπεζίτες ..κάτι που είναι επίσης ποινικό.

Στην επιθυμία τους να τιμωρήσουν έναν “φορολογικό παράδεισο” δήθεν για να Ρώσους ολιγάρχες, οι ελίτ της ΕΕ διασφάλισαν ότι οι απλοί πολίτες θα υποφέρουν, όπως ακριβώς και οι ξένοι καταθέτες. Φανταστείτε την αντίδραση εάν το Σεπτέμβριο του 2008, η κυβέρνηση των ΗΠΑ είχε χρηματοδοτήσει 700 δισεκατομμύρια δολάρια με πακέτο διάσωσης τράπεζας, με την άμεση λεηλασία των τραπεζικών λογαριασμών Αμερικανών φορολογούμενων.

Ενώ το κυπριακό κοινοβούλιο απέρριψε την πρώτη πρόταση, δεν είχαν κανένα λόγο στην τελική πρόταση που διατυπώθηκε από την ΕΕ και το ΔΝΤ: σε καταθέσεις πάνω από 100.000 ευρώ είναι πιθανό να δούμε τις απώλειες τουλάχιστον 40 τοις εκατό και, ενδεχομένως, όσο το 80 τοις εκατό. “Προσωρινός” έλεγχος στην κίνηση κεφαλαίων, που υποτίθεται ότι θα διαρκέσει για ημέρες, θα διαρκέσει τώρα τουλάχιστον ένα μήνα και ενδέχεται να παραμείνει σε ισχύ για τα επόμενα χρόνια. Ιδιαίτερα επηρεάζονται οι ηλικιωμένοι, οι οποίοι δεν ήταν σε θέση να χρησιμοποιήσουν ΑΤΜ ή να μεταφέρουν χρήματα ηλεκτρονικά. Παρά το γεγονός ότι το ΑΤΜ περιορίζει σημαντικά το μέγεθος των αναλήψεων…Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας και από το κλείσιμο δύο τραπεζών, εκθέσεις έδειξαν ότι οι κάτοχοι λογαριασμών που είχαν πρόσβαση στα κυπριακά υποκαταστήματα τραπεζών στο Λονδίνο και την Αθήνα, ήταν σε θέση να αποσύρουν το μεγαλύτερο μέρος των κεφαλαίων τους, που οδηγεί σε εικασίες ότι δεν θα είναι διαθέσιμα όλα τα χρήματα όταν οι τράπεζες τελικά άνοιξουν και πάλι. Με άλλα λόγια, η υποτιθέμενη ρωσική οικονομική ολιγαρχία μπορεί να έχει ήδη φύγει. Να θυμάστε ότι κάτω από ένα κλασματικό αποθεματικό τραπεζικό σύστημα μόνο ένα μικρό ποσοστό των καταθέσεων παραμένει σε ετοιμότητα για τη διασπορά των καταθετών. Το υπόλοιπο των χρημάτων είναι εξωτερικός δανεισμένος. Δεν είναι μόνο ότι πολλά από τα δάνεια που χορηγήθηκαν από τις τράπεζες πηγαίναν άσχημα, αλλά η υποχρέωση τήρησης ελάχιστων αποθεματικών των χωρών στο ευρωσύστημα είναι μόνο το 1 %!

Αν μόνο ένα ευρώ από κάθε εκατό αποσύρεται από τις τράπεζες, τα τραπεζικά αποθέματα θα εξαντληθούν τελείως και το όλο σύστημα θα καταρρεύσει.

Οι ελίτ της ΕΕ και το ΔΝΤ απέτυχαν να μάθουν το μάθημά τους από τη λαϊκή αντίδραση σε αυτές τις φορολογικές προτάσεις, και έχουν μιλήσει ανοιχτά για τη χρήση της Κύπρου ως ένα πρότυπο για τις μελλοντικές διασώσεις τραπεζών. Αυτό δημιουργεί την προοπτική της επιδρομής σε τραπεζικούς λογαριασμούς, τα συνταξιοδοτικά ταμεία, και τις επενδύσεις, τα οποία η κυβέρνηση μπορεί να πάρει στα χέρια του.

Με άλλα λόγια, τα χρήματα δεν είναι ασφαλή σε οποιοδήποτε χρηματοπιστωτικό ίδρυμα στην Ευρώπη. Τα bank runs είναι τώρα μια βεβαιότητα σε μελλοντικές κρίσεις, καθώς οι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι δεν κατέχουν πραγματικά τα χρήματα στους λογαριασμούς τους.

Δυστυχώς, όλα αυτά είναι το προβλέψιμο αποτέλεσμα ενός τρελού συστήματος χάρτινου χρήματος του αέρα…σε συνδυασμό με κλασματικά αποθεματικών των τραπεζών.

Όταν οι κυβερνήσεις και οι τράπεζες συνωμοτούν για να μονοπωλήσουν το νομισματικό σύστημα, έτσι ώστε να μπορούν να δημιουργούν χρήμα από το πουθενά, το αποτέλεσμα είναι ένας επιχειρηματικός κύκλος που καταστρέφει την οικονομία.

Η κατάσταση στην Κύπρο θα πρέπει να είναι τόσο ένα μάθημα όσο και μια προειδοποίηση προς τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Πρέπει να σταματήσει η Federal Reserve, να στηρίζει το ευρώ και να επιστρέψει σε ένα άλλο νομισματικό σύστημα.


Το δικαστήριο της Κωνσταντινούπολης κήρυξε σήμερα σε πτώχευση τον τουρκικό κολοσσό Goldas.

Η έναρξη της κατάρρευσης του κολοσσού έγινε το 2008 όταν η γαλλική εταιρεία Societe Generale έδωσε 500 εκατ. δολάρια για να αγοράσει 15 τόνους χρυσού από την Goldas. Τα λεφτά έφτασαν στην Τουρκία, ωστόσο ο χρυσός… χάθηκε μυστηριωδώς κατά τη μεταφορά του στη Γαλλία! Έκτοτε ξεκίνησε η καθοδική της πορεία, με έναυσμα την εμπορική διαφωνία μεταξύ των Γάλλων και των Τούρκων.

Το τελευταίο διάστημα πληθαίνουν οι «αλυσιδωτές» πτωχεύσεις μεγάλων εταιρειών στην Τουρκία γεγονός που αποτέλεσε τροχοπέδη στην ανάπτυξη της χώρας. Χαρακτηριστικό είναι ότι παρά τις προβλέψεις για ανάπτυξη 4% το 2012, τελικά το ίδιο έτος το ποσοστό αυτό ανήλθε στο 2,2%.

Να σημειωθεί ότι η Τουρκία μαζί με την Κίνα βρίσκονταν στη λίστα των χωρών με την πιο ταχεία ανάπτυξη με προβλέψεις που άγγιζαν ακόμη και το 9% (ρυθμός ανάπτυξης), παρόλα αυτά η κατάρρευση εταιρικών κολοσσών στη γείτονα χώρα προκάλεσε απότομο «φρένο» εκτοπίζοντας την Τουρκία από τη λίστα αυτή.

Μετά από 90 χρόνια μουσουλμάνοι προσευχήθηκαν στο κτίριο Χαμιντιγέ
Το κάλεσμα του ιμάμη σε προσευχή ακούστηκε για πρώτη φορά έπειτα από 90 χρόνια στο πρώην Γενί Τζαμί της Θεσσαλονίκης, που χρησιμοποιείται χθες ως εκθεσιακό κέντρο του Δήμου Θεσσαλονίκης.

Ο χώρος παραχωρήθηκε στους σπουδαστές της Ιερατικής Σχολής, του γνωστού Μεντρεσέ, της Κομοτηνής από το Δήμο Θεσσαλονίκης, με πρωτοβουλία του δημάρχου Γιάννη Μπουτάρη.

Τους περίπου 50 σπουδαστές και τη συνοδεία τους υποδέχτηκε στην είσοδο του ιστορικού κτιρίου στις 30 Μαρτίου ο ίδιος ο δήμαρχος.
Ακολούθησε παρουσίαση του χώρου από ξεναγό και στη συνέχεια τελέστηκε η μεσημβρινή προσευχή.

Στην όλη εκδήλωση παρών εκτός από τον κ. Μπουτάρη ήταν και ο συντονιστής μειονοτικής εκπαίδευσης Ροδόπης-Έβρου, Νίκος Παπαγεωργίου.
Οι σπουδαστές του Μεντρεσέ και οι καθηγητές τους επισκέφθηκαν επίσης στη Θεσσαλονίκη το Λευκό Πύργο και τη Ροτόντα.

Σε μας, τους ΠΟΝΤΙΟΥΣ, όμως, ο τουρκολάγλος Βεζύρης της ΣΕΛΑΝΙΚ, αρνήθηκε την πλατεία Αγ. Σοφίας για να τιμήσουμε τα 353.000 θύματα της Κεμαλικής θηριωδίας.
Γιάννη Μπουτάρη, να μη σε δω μπροστά μου, γιατί το μόνο που θα επιθυμούσα σ’ αυτήν την περίπτωση, θα ήταν να σε φτύσω…

Δημοτικός Σύμβουλος
Επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης Δήμου Καλαμαριάς




Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας 

Ο γκρίζος λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται. Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου βλέποντας τα οικονομικά προβλήματα της Κύπρου προέβη σε δηλώσεις, που καταλήγουν με απειλή για οριστική διχοτόμηση της Μεγαλονήσου. Δεν με εκπλήσσει αυτή η στάση, διότι η Τουρκία πάντα επιτίθεται, διπλωματικά ή στρατιωτικά, όταν μυρίζεται αδυναμία του αντιπάλου. Αλλωστε ο κ. Νταβούτογλου στο βιβλίο του «Το στρατηγικό βάθος» προειδοποιεί και προτείνει επικίνδυνες για τον Ελληνισμό δράσεις με έμφαση στην Κύπρο και τη Θράκη.

Πιστεύω ότι δεν πρέπει να μένουμε σε φραστικό επίπεδο διαμαρτυριών και απαντήσεων. Είναι καιρός να δείξουμε εμπράκτως ότι η Ελλάδα και η Κύπρος, παρά τα οικονομικά μας προβλήματα, δεν είμαστε διατεθειμένοι να αποδεχθούμε τη γεωπολιτική, οικονομική και πολιτιστική μας εξαφάνιση από τον χάρτη ούτε θα δεχθούμε να υποταχθούμε στα νεοοθωμανικά σχέδια των Ερντογάν και Νταβούτογλου.

Προτείνω, λοιπόν, τα εξής:

Η προκλητικότητα Νταβούτογλου οφείλεται συν τοις άλλοις και σε μηνύματα ηττοπάθειας που στέλνουν κάποια πρόσωπα, ομάδες ή ιδιωτικά συμφέροντα από τη χώρα μας. Είναι καιρός να σταματήσει αυτή η τουρκολαγνεία, που αποθρασύνει την Αγκυρα. Η κρατική μας τηλεόραση να γίνει αντίβαρο στα τουρκικά σίριαλ των ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών και να αρχίσει να προβάλλει σωστά ιστορικά ντοκιμαντέρ για την Τουρκοκρατία, το 1821, τη γενοκτονία των Μικρασιατών, Ποντίων και Αρμενίων, για τις καταστροφές και τα εγκλήματα του Αττίλα στην Κύπρο. Είναι απαράδεκτο να προβάλλεται στην Τουρκία ταινία που παραδέχεται την ύπαρξη κρυπτοχριστιανών στον Πόντο και στην ελληνική τηλεόραση να μην έχει προβληθεί ποτέ.

Να αποσυρθούν τα σχολικά βιβλία που καλλιεργούν εθνική μειονεξία και ηττοπάθεια στο πνεύμα του Πρωτοκόλλου Τζεμ - Γ. Παπανδρέου. Μπορούμε να διδάξουμε αφανάτιστα και με εθνική αξιοπρέπεια την Ιστορία μας. Κλασικό παράδειγμα, το νέο βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού, το οποίο δεν επαναλαμβάνει τον συνωστισμό της κυρίας Ρεπούση, αλλά αποδίδει την αλήθεια με σεβασμό στους ήρωες και τους μάρτυρες. Υπάρχουν βιβλία Νέων Ελληνικών και Ιστορίας που αποδομούν την εθνική συνείδηση και έχουν επανειλημμένως επισημανθεί.

Να αυξηθεί σε 12 μήνες η στρατιωτική θητεία. Το εννεάμηνο δεν επαρκεί για τις αμυντικές μας ανάγκες και το έχουν δηλώσει οι πιο ειδικοί, όπως ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, στρατηγός Μ. Κωσταράκος, ο ακαδημαϊκός και απόστρατος στρατηγός Δ. Σκαρβέλης και άλλοι. Θα είναι ένα καλό μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση ότι η Εθνική Αμυνα είναι για τους Ελληνες ιερή υποχρέωση.

Να επαναλειτουργήσει ο ενιαίος αμυντικός χώρος Ελλάδας - Κύπρου. Οι Τούρκοι μας αντιμετωπίζουν ως ενιαίο έθνος και ως ενιαίο αντίπαλο από τον Εβρο ως και την Κύπρο. Ο Ελληνισμός σήμερα ειδικά πρέπει να είναι περισσότερο ενωμένος από κάθε άλλη περίοδο, διότι και οι κίνδυνοι είναι κοινοί και οι ευκαιρίες είναι κοινές (π.χ. ΑΟΖ Ελλάδας – Κύπρου).

Να καταστήσουμε σαφές με δήλωσή μας στον ΟΗΕ και στην Ευρωπαϊκή Ενωση ότι δεν συζητούμε οποιαδήποτε αμφισβήτηση για το Καστελόριζο. Είναι ελληνικό έδαφος και θα υπολογισθεί ως σημείο μέτρησης της ελληνικής ΑΟΖ. Για συμβολικούς λόγους και για τόνωση του ηθικού των κατοίκων, να πυκνώσουν οι επισκέψεις πολιτικών και στρατιωτικών ηγετών στο νησί και να φιλοξενούμε εκεί Ευρωπαίους διπλωμάτες και ευρωβουλευτές, που θα δέχονται την κατάλληλη ενημέρωση.

Να απομακρύνουμε, επιτέλους, τους Πομάκους από την τουρκική παιδεία που λαμβάνουν, χωρίς να το θέλουν, στη Θράκη. Να αλλάξει ριζικά η εκπαίδευση της μειονότητας ώστε να μαθαίνουν ότι είναι Ελληνες μουσουλμάνοι και όχι υποχείρια του τουρκικού προξενείου. Να διαμηνυθεί στον Τούρκο πρόξενο ότι και η παραμικρή ενέργειά του έξω από τα αυστηρώς διπλωματικά του καθήκοντα θα αποτελέσει αιτία απελάσεώς του, χωρίς να αποκλείεται ακόμη και η κατάργηση του προξενείου Κομοτηνής.

Έργα, λοιπόν, όχι μόνο λόγια.

  • Αυτό ονομάζεται αντικατάσταση υπάρχοντος πληθυσμού και εντολή εξόδου από την χώρα των Ελλήνων
  • Τελικά ήταν πολύ σοφός εκείνος που είπε πως "αν δεν μπορείς να κυβερνήσεις έναν λαό, τότε άλλαξε λαό"
Δημοσιεύθηκε η Κοινή Υπουργική Απόφαση ... ΚΥΑ 4426/117/12.03.2013 (ΦΕΚ 681/22.03.2013 τεύχος Β’) η οποία υπογράφεται από τον Υπουργό Εξωτερικών Αβραμόπουλο, εσωτερικών Αθανασίου και υφυπουργό Εργασίας Κοιν. Ασφάλισης και Πρόνοιας Παναγιωτόπουλο, σύμφωνα με την οποία πρόκειται να έρθουν με τη μέθοδο της μετάκλησης, δηλαδή μετακλητούς εργάτες από τρίτες χώρες, η οποία λειτουργεί ως Δούρειος Ίππος εισόδου λαθρομεταναστών οι οποίοι νομιμοποιούνται κανονικότατα.!

Στην Ελλάδα του 2013 που οι Έλληνες, οι κληρονόμοι αυτής της πλούσιας γης και του πιο λαμπρού πολιτισμού, εξαθλιωμένοι αναζητούν φαγητό στα συσσίτια και στα σκουπίδια πολλές φορές ενώ ταυτόχρονα αναζητούν μια οποιαδήποτε δουλειά και οπουδήποτε. Οι κύριοι της κυβέρνησης ενώ πάρα πολύ καλά γνωρίζουν ότι υπάρχουν πάρα πολλοί άνεργοι αλλοδαποί από τρίτες χώρες οι οποίοι δεν έχουν ούτε ασφάλιση επειδή δεν εργάζονται ενώ ταυτόχρονα χρησιμοποιούν τζάμπα τις δομές του κράτους μας από ΟΑΕΔ, επιδόματα, νοσοκομεία κλπ.

Γιατί δεν τους δίνει την ευκαιρία να δουλέψουν, να μπορούν να πληρώνουν τα ένσημά τους κλπ.; εφ όσον θέλουν σώνει και καλά αλλοδαπούς οι κυβερνώντες και εφ όσον υπάρχουν κενές θέσεις εργασίας γιατί δεν τις δίνουν σε άνεργους αλλοδαπούς; γιατί θέλουν σώνει και καλά να μας κουβαλήσουν κι άλλους λαθρομετανάστες; Ντροπή! Ζητούν από αλιεργάτες οι οποίοι είναι συνήθως Αιγύπτιοι και μεγάλο ποσοστό αυτών είναι άνεργοι μέσα στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή ή υποαπασχολούνται. Ζητούν οικιακές βοηθούς από τη στιγμή που υπάρχουν πάρα πολλές άνεργες ξένες, ζητούν νοσηλεύτριες, μέχρι δικηγόρο, μέχρι μασατζούδες κλπ.. από τη στιγμή που υπάρχουν πάρα πολλοί άνεργοι και Έλληνες και ξένοι μέσα στην Ελλάδα.

Μην τρώμε το παραμύθι ότι θα μείνουν για λίγο και θα φύγουν γιατί από τη στιγμή που θα έρθουν με μετάκληση και μείνουν ένα χρόνο, ο νόμος τους δίνει το δικαίωμα να ανανεώνουν άδειες διαμονής για πάντα στην Ελλάδα. Μπορείτε να το επιβεβαιώσετε αυτό το τελευταίο από οποιαδήποτε Αποκεντρωμένη Διοίκηση. Αυτοί που θα έρθουν για έξι μήνες μήνες δεν έχουν το δικαίωμα να αποκτήσουν άδεια διαμονής αλλά με μαθηματική ακρίβεια γνωρίζουμε ότι θα παραμείνουν ως λαθρομετανάστες ενισχύοντας τη μαύρη εργασία.

Με άλλα λόγια τους φέρνουν για να μείνουν μη υπολογίζοντας ότι έτσι δημιουργούν νέες στρατιές μελλοντικών ανέργων οικονομικών μεταναστών οι οποίοι θα αρχίσουν κι αυτοί να επιδίδονται σε κάθε είδους παράνομη πράξη ενώ παράλληλα θα χρησιμοποιούν τον ΟΑΕΔ, επιδόματα κλπ.! Εκείνο που προκαλεί απορία είναι το ότι ο αλλοδαπός που ενδιαφέρεται για μια θέση στην Ελλάδα θα πρέπει να το δηλώσει στον αντίστοιχο ΟΑΕΔ της Αλβανίας π.χ. Μετά η Ελλάδα, αν δεν βρει π.χ. κηπουρό που να ενδιαφέρεται να δουλέψει κάπου τότε μπορεί να καλέσει τον Αλβανό κηπουρό με μετάκληση. (Μετά από αίτηση του μελλοντικού εργοδότη).

Άρα λοιπόν, τι παίζεται πίσω από τις θέσεις των κηπουρών, των οικιακών βοηθών, των μασέρ κλπ.; Αφού υπάρχουν αμέτρητοι τέτοιοι στο δικό μας ΟΑΕΔ εγγεγραμμένοι που θέλουν δουλειά; Έτσι εξηγούνται και οι πολύ εξιδεικευμένες θέσεις εργασίας όπως ο "καλλιεργητής φυτών Νεπάλ" στον Έβρο.!

Αξίζει να διαβάσετε το ΦΕΚ να δείτε τι είδους οικονομικούς μετανάστες θα μας φέρουν!