Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

10 Οκτ 2016


Ο θρίαμβος μετατράπηκε σε μία μάχη με πολλές πληγές

Του Σταύρου Λυγερού

Με το δημοσκοπικό ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ να συνεχίζει την πτωτική πορεία του, το Μαξίμου αναζητάει απεγνωσμένα τρόπους μία πολιτικής αντεπίθεσης, με σκοπό να διαλύσει τη διάχυτη εντύπωση ότι η κυβέρνηση έχει εισέλθει σε τροχιά αποσταθεροποίησης. Η παρά τα εμπόδια ολοκλήρωση του διαγωνισμού για τις τηλεοπτικές άδειες και οι υψηλές προσφορές των υπερθεματιστών είχαν εκείνες τις ημέρες προκαλέσει ένα κύμα αισιοδοξίας στο πρωθυπουργικό επιτελείο.

Ο Τσίπρας και το επιτελείο του είχαν θεωρήσει πως εδραίωσαν στη συνείδηση της κοινής γνώμης ότι δεν διστάζουν να τα βάλουν με τους ισχυρούς, προκειμένου να εξυπηρετήσουν το δημόσιο συμφέρον. Ο ενθουσιασμός τους, ωστόσο, δεν κράτησε πολύ. Λόγω και της συντριπτικής επικοινωνιακής υπεροπλίας τους, οι παλαιοί καναλάρχες εκμεταλλεύθηκαν στο έπακρο την υπόθεση Κολογρίτσα για να πλήξουν την κυβέρνηση και τον διαγωνισμό. Ο αρχικός θρίαμβος μετατράπηκε σε μία μάχη που αφήνει πολλές πληγές και στις δύο πλευρές.

Σαν να μην έφθανε αυτό, ήρθε ο τουλάχιστον άκομψος χειρισμός του προέδρου του Συμβουλίου Επικρατείας να τροφοδοτήσει νέες πολιτικές και επικοινωνιακές επιθέσεις εναντίον της κυβέρνησης, αυτή τη φορά για παρέμβαση στη Δικαιοσύνη. Στο Μαξίμου δυσαρεστήθηκαν με τον χειρισμό του προέδρου, επειδή θεωρούν ότι δημιούργησε αρνητικό κλίμα στους δικαστές, αλλά δεν του χρεώνουν κακή πρόθεση. Έχουν συνειδητοποιήσει ότι πολλά παίζονται στο γήπεδο της Δικαιοσύνης και γι’ αυτό πραγματοποιούν το άνοιγμα προς τους δικαστές.

Αν και το κλίμα έχει “στραβώσει”, το πρωθυπουργικό επιτελείο έχει –σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες– αποφασίσει όχι μόνο να συνεχίσει να ανεμίζει τη σημαία του πολέμου εναντίον της διαπλοκής, αλλά και να κλιμακώσει τις ενέργειές του σ’ αυτό το μέτωπο. Αυτές τις ημέρες, εν όψει της σχετικής συζήτησης στη Βουλή, γίνεται προσπάθεια να συγκεντρωθούν στοιχεία. Στοιχεία ικανά να αναζωπυρώσουν και να ενισχύσουν τις αρνητική εικόνα της κοινής γνώμης όχι μόνο για τα πεπραγμένα των προηγούμενων κυβερνήσεων, αλλά –όπως χαρακτηριστικά μας είπε κυβερνητικό στέλεχος– και για τις «αιμομικτικές σχέσεις των σημερινών ηγεσιών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ με τους καναλάρχες και το εγχώριο κατεστημένο. Στόχος μας είναι η ολομέτωπη επίθεση που έχει εξαπολύσει εναντίον μας ο Κυριάκος να του γυρίσει μπούμεραγκ».

Σύμφωνα με την ίδια πηγή «ο Αλέξης θα υψώσει τους τόνους. Έχει μεγάλη ανάγκη από μία κοινοβουλευτική νίκη για να τονώσει το πεσμένο ηθικό. Εκτός απ’ αυτό, η πόλωση τον διευκολύνει και πολιτικά και στο εσωκομματικό μέτωπο εν όψει του συνεδρίου. Μπορεί να μην τίθεται από καμία πλευρά ζήτημα ηγεσίας, αλλά είναι αρκετές οι δυνάμεις στον κομματικό μηχανισμό που βάζουν τρικλοποδιές. Κάποιοι δεν θέλουν το άνοιγμα προς την κεντροαριστερά, διεκδικώντας για τον εαυτό τους μεγαλύτερο μερίδιο εξουσίας. Κάποιοι άλλοι έχουν ιδεολογικά φτάσει στα όριά τους και ουσιαστικά σπρώχνουν τα πράγματα προς την προκήρυξη εκλογών, με το επιχείρημα ότι εάν συνεχίσουμε έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιστρέψει σε μονοψήφια εκλογικά ποσοστά».

Σ’ αυτό το πλαίσιο εγγράφεται και το “πρόβλημα Ευκλείδης”. Αν και είναι αυτός που ως υπουργός Οικονομικών διαπραγματεύεται και υπογράφει τα περισσότερα μνημονιακά μέτρα, ο Τσακαλώτος παίζει και το χαρτί της δυνάμει εσωκομματικής αντιπολίτευσης ως άτυπος ηγέτης της “ομάδας των 53”.

Σύμφωνα με πηγή του Μαξίμου, «η στάση του είναι καταφανώς αντιφατική, αλλά προς το παρόν καταφέρνει να πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες στο εσωκομματικό ακροατήριό του ότι είναι αυτός που αποτρέπει τα χειρότερα. Διαχέει την εντύπωση πως ο Τσίπρας σκέφτεται να τον απομακρύνει επειδή είναι σκληρός διαπραγματευτής! Η αλήθεια είναι πως όχι μόνο θέλει να κρατήσει το χαρτοφυλάκιό του, αλλά και ζητάει περισσότερα».

Ο πρωθυπουργός θέλει πρώτα να ξεμπερδεύει με το συνέδριο πριν ανασχηματίσει την κυβέρνησή του. Ο λόγος είναι προφανής. Επιδιώκει να διατηρεί ανοικτές τις προσδοκίες όλων των πλευρών για να τις υποχρεώσει να τηρήσουν τη θετικότερη δυνατή στάση απέναντί του.

Η μόνη εξαίρεση σ’ αυτή την τακτική έγινε στο μέτωπο με την Εκκλησία. Αρχικά, στο Μαξίμου απέφυγαν να “ανάψουν κόκκινο” στον Φίλη. Όχι μόνο επειδή επί της ουσίας συμφωνούν μαζί του, αλλά και επειδή θεωρούσαν ότι οι πρωτοβουλίες του για τα θρησκευτικά έχουν θετική απήχηση στον κομματικό μηχανισμό. Ως εκ τούτου θα τους ήταν χρήσιμες στο συνέδριο για να κατευνάσουν τις εξ αριστερών κριτικές.

Παραλλήλως, ο Τσίπρας προσπαθούσε να κρατάει χαμηλά τη θερμοκρασία, κατανοώντας ότι σ’ αυτή την τόσο δύσκολη πολιτική συγκυρία θα του έκανε μεγάλη πολιτικοεκλογική ζημιά μία ρήξη την Εκκλησία. Όταν, όμως, τα πράγματα άρχισαν να προσλαμβάνουν διαστάσεις ανοικτής σύγκρουσης και ο Αρχιεπίσκοπος ζήτησε άμεσα συνάντηση, ο πρωθυπουργός δεν είχε περιθώριο να συνεχίζει την ίδια τακτική. Δεδομένου ότι δεν ήθελε τη ρήξη, υποχρέωσε τον υπουργό Παιδείας να κάνει ευσχήμως πίσω, για να κλείσει το μέτωπο.

Στο Μαξίμου έχουν συνείδηση, ωστόσο, ότι ο πόλεμος θα κριθεί στο πεδίο της οικονομίας. Προς το παρόν έχουν βγάλει αναστεναγμό ανακούφισης για την αύξηση των δημοσίων εσόδων, αλλά γνωρίζουν πως αυτό δεν αρκεί. Ναι μεν απομακρύνει τον κίνδυνο ενεργοποίησης του περιβόητου “κόφτη”, αλλά δεν προδιαγράφει την ανάκαμψη της οικονομίας. Αντιθέτως, η κάλυψη των δημοσιονομικών στόχων με υπερφορολόγηση απορροφά πόρους από την πραγματική οικονομία, γεγονός που την καθηλώνει. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να συσσωρεύονται περαιτέρω οικονομικά και κοινωνικά ερείπια με ό,τι αυτό συνεπάγεται στο πολιτικοεκλογικό επίπεδο.

Και εάν η κυβέρνηση δικαιολογημένα ισχυρίζεται ότι φέτος θα πιάσει τους στόχους, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα συμβεί το ίδιο το 2017 και πολύ περισσότερο το 2018. Υπενθυμίζουμε ότι για φέτος η υποχρέωση είναι πρωτογενές πλεόνασμα 0,5% του ΑΕΠ (περίπου 900 εκατ.), ενώ για τον επόμενο χρόνο είναι 1,75% (περίπου 3.350 εκατ.) και για το 2018 3,5% (περίπου 6.700 εκατ.).

Η κρίσιμη μάχη που σε μεγάλο βαθμό θα κρίνει και τη διαμόρφωση του συσχετισμού δυνάμεων στο πολιτικό και εκλογικό επίπεδο αφορά την απόφαση για ελάφρυνση του χρέους. Και λόγω της οικονομικής σημασίας, αλλά και λόγω του υψηλού πολιτικού συμβολισμού. Εάν οι σχετικές αποφάσεις παραπεμφθούν για μετά τις γερμανικές εκλογές (φθινόπωρο του 2017), η κυβερνητική ρητορική θα καταρρεύσει και μαζί της θα καταρρεύσουν και οι ελπίδες του Μαξίμου για πολιτικοεκλογική ανάκαμψη του ΣΥΡΙΖΑ.

Η μάχη σχετικά με το ελληνικό χρέος δεν παίζεται, βεβαίως, μεταξύ Αθήνας και Βερολίνου. Παίζεται μεταξύ ΔΝΤ και Βερολίνου, με τους Αμερικανούς να ασκούν παράλληλες πιέσεις για άμεση ελάφρυνση. Και έχει προσλάβει διαστάσεις δημόσιας σύγκρουσης αυτές τις ημέρες που όλοι οι πρωταγωνιστές βρίσκονται στην Ουάσιγκτον για τη σύνοδο του Ταμείου. Ο υπουργός Οικονομικών Λιού όχι μόνο επανέλαβε ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο, αλλά δήλωσε ξεκάθαρα ότι όσο καθυστερεί η ελάφρυνσή του τόσο δυσκολότερη γίνεται η κατάσταση, επειδή η ελληνική οικονομία αποδυναμώνεται.

Μπορεί το ΔΝΤ να εκτιμά πως το 2017 η ελληνική οικονομία θα αναπτυχθεί κατά 2,8% (εκτίμηση του προϋπολογισμού είναι 2,7%), αλλά προϋποθέτει ότι θα έχει ληφθεί η απόφαση για την ελάφρυνση του χρέους. Το Ταμείο τονίζει σε κάθε ευκαιρία ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο και πως πρέπει να ελαφρυνθεί άμεσα. Στέλεχός του, μάλιστα, επανέφερε την απαίτηση για “κούρεμα”. Απαίτηση που είχε αποσυρθεί.

Χωρίς άμεση απόφαση για ελάφρυνση, το ΔΝΤ έχει καταστήσει σαφές ότι δεν πρόκειται να συμμετάσχει στο ελληνικό πρόγραμμα. Το Ταμείο απαιτεί παραλλήλως να μειωθεί ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% για το 2018 και μετά, εκτιμώντας ότι τότε η Ελλάδα θα καταφέρει να έχει πρωτογενές πλεόνασμα μόνο 1,6%.

Ο Τόμσεν, μάλιστα, έφθασε στο σημείο να ζητήσει την πλήρη απόσυρση του Ταμείου (και από την ιδιότητα του τεχνικού συμβούλου), με το επιχείρημα ότι η ελληνική οικονομία είναι «μη επιδιορθώσιμη». Και για να μην αφήσει καμία αμφιβολία πρόσθεσε ότι αν δεν γίνει άμεσα η ελάφρυνση καμία κυβέρνηση δεν θα μπορεί να σώσει την κατάσταση. Πρόκειται για πρωτοφανή δήλωση, η οποία αντανακλά την εν εξελίξει σύγκρουση μεταξύ του ΔΝΤ και των Ευρωπαίων, αλλά και συνιστά ομολογία της δραματικής αποτυχίας των Μνημονίων.

Αντιμέτωπος με τη δημόσια απειλή του Ταμείου και με τις δημόσιες πιέσεις της Ουάσιγκτον, ο Σόιμπλε προσπαθεί να υπεκφύγει. Δήλωσε ότι το πρόβλημα της Ελλάδας είναι η ανταγωνιστικότητα και όχι το χρέος, λες και δεν μπορούν να συμβαίνουν και τα δύο ταυτοχρόνως. Αν και την τελική θέση του Βερολίνου θα την εκφράσει η Μέρκελ, είναι μάλλον απίθανο να διαφοροποιηθεί ποιοτικά από τη θέση του υπουργού της.

Στην πραγματικότητα, το ελληνικό ζήτημα έχει ενταχθεί στο καλάθι των προβλημάτων που διχάζουν ΗΠΑ και Γερμανία. Ο Σόιμπλε έγραψε όλα αυτά τα χρόνια στα παλαιότερα των υποδημάτων του τις συστάσεις και του νυν και του πρώην Αμερικανού υπουργού Οικονομικών όχι μόνο για το ελληνικό χρέος, αλλά και για προβλήματα της διεθνούς οικονομίας.

Η αλαζονική στάση του υποχρέωσε την Ουάσιγκτον να χρησιμοποιήσει πιο πειστικές μεθόδους για να ανακαλέσει στην τάξη το Βερολίνο. Μετά την ανάδειξη των σκανδάλων της Siemens και της Volkswagen ήρθε το τεράστιο πρόστιμο στην Deutsche Bank, για το οποίο Γερμανοί πολιτικοί και μεγαλοεπιχειρηματίες δήλωσαν ότι «περιέχει στοιχεία οικονομικού πολέμου».

Είναι προφανές ότι από τις άτυπες αμερικανογερμανικές διαπραγματεύσεις που γίνονται αυτές τις ημέρες στο περιθώριο της συνόδου του ΔΝΤ θα κριθούν πολλά. Όπως είπε στο “Θέμα” παράγοντας που παρακολουθεί από πολύ κοντά αυτό το μπραντεφέρ «είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς εάν η ελάφρυνση του ελληνικού χρέους θα εγγραφεί ή όχι στην ατζέντα. Θα εξαρτηθεί από το πόσο ψηλά ή χαμηλά θα το βάλει η αμερικανική πλευρά και από το πώς θα εξελιχθεί το παζάρι για το συνολικό πακέτο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η τελική στάση της Λαγκάρντ θα διαμορφωθεί με πολιτικά κριτήρια».

Από την πλευρά της η Κομισιόν προσπαθεί να τηρήσει μία ισορροπία, κινούμενη στη γραμμή της απόφασης που έλαβε το Eurogroup τον περασμένο Μάιο. Υπενθυμίζουμε ότι είχε τότε αποφασισθεί το πρόβλημα του ελληνικού χρέους να συζητηθεί με βάση έκθεση του ΔΝΤ για τη βιωσιμότητά του. Είχε αποφασισθεί, όμως, το 2016 να συζητηθούν τα λεγόμενα βραχυπρόθεσμα μέτρα. Τα μέτρα για την ουσιαστική ελάφρυνση του χρέους είχαν παραπεμφθεί για το 2018, όπως επιθυμούσε ο Σόιμπλε, ο οποίος και επικαλείται τώρα εκείνη την απόφαση.

Όπως φάνηκε και από την προ ημερών ομιλία του Μοσχοβισί στο Ευρωκοινοβούλιο, η Κομισιόν κινείται σ’ αυτό το πλαίσιο. Με εντολή του Γιούνκερ, μάλιστα, ο Ντομπρόβσκις εξέφρασε δημοσίως τη διαφωνία του με το ΔΝΤ, χαρακτηρίζοντας τις εκτιμήσεις του απαισιόδοξες και δηλώνοντας ότι το ελληνικό πρόγραμμα πάει καλά.

Για μεγάλο διάστημα, η κυβέρνηση Τσίπρα αντιμετώπιζε το ΔΝΤ με κριτήριο τις ασφυκτικές πιέσεις που ασκεί για περισσότερα και πιο επώδυνα μέτρα. Είχε, μάλιστα, ζητήσει την απόσυρσή του από το ελληνικό πρόγραμμα. Εδώ και λίγο καιρό, όμως, στο Μαξίμου φυσάει άλλος άνεμος. Έχουν πειστεί ότι στη ζυγαριά μετράει περισσότερο η πίεση που ασκεί το Ταμείο για την ελάφρυνση του χρέους και για τη μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων. Είναι ενδεικτικό ότι για πρώτη φορά ο Τσακαλώτος δήλωσε ευθέως ότι η Αθήνα επιθυμεί την παραμονή του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα.

Αν και δεν είναι η Αθήνα που θα αποφασίσει, η στροφή της έχει πολιτική σημασία και καταδεικνύει τις προτεραιότητες του Τσίπρα. Στο ίδιο πλαίσιο εγγράφεται και η οδηγία του να ολοκληρωθεί η 2η αξιολόγηση μέχρι το τέλος Νοεμβρίου, όπως το ζήτησε και ο Μοσχοβισί, για να μην έχει ο Σόιμπλε το παραμικρό πρόσχημα.

Η ολοκλήρωση της 2ης αξιολόγησης, άλλωστε, είναι όρος και για τη συμμετοχή της Ελλάδας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Η συμμετοχή θα φέρει στο ελληνικό ταμείο κάποια δισ., αλλά και θα διευκολύνει την επιστροφή στις αγορές. Αν και ο Ντράγκι θέλει να κάνει το βήμα, θα του είναι δύσκολο εάν το ΔΝΤ αποφανθεί και επισήμως ότι το ελληνικό χρέος είναι μη βιώσιμο.

Πρόβλημα έχει και το δίδυμο Μέρκελ-Σόιμπλε. Θέλουν τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα, αλλά αρνούνται την ελάφρυνση του χρέους που είναι η προϋπόθεση για τη συμμετοχή. Αν και το ελληνικό χρέος είναι η οξύτερη περίπτωση το πρόβλημα του δημόσιου χρέους είναι ευρύτερο. Σύμφωνα με το ΔΝΤ το δημόσιο χρέος παγκοσμίως είναι αθροιστικά 152 τρισ. δολάρια, που αντιστοιχεί στο 225% του παγκόσμιου ΑΕΠ! Με αυτή την έννοια, όλοι κατανοούν ότι η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους εκ των πραγμάτων θα λειτουργήσει ως προηγούμενο πρωτίστως για την ευρωπαϊκή περιφέρεια.

Πηγή εφημ. "Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Νότης Παπαδόπουλος

«Ξέρεις τι δεν θα μπορέσω να καταλάβω ποτέ; Γιατί η ομάδα Τσίπρα είναι τόσο χαρούμενη - δεν έχει αντιληφθεί, επιτέλους, πόσο ζημίωσε την Ελλάδα;».

Η εύγλωττη απορία ενός ξένου πεπειραμένου πολιτικού, περιγράφει σε 20 λέξεις όλα όσα ζει τα δύο τελευταία χρόνια η χώρα.

Εχουμε μια κυβέρνηση ημιμαθών ιδεοληπτικών που αδυνατεί να λύσει ακόμη και τα πιο στοιχειώδη προβλήματα του κράτους - πόσω μάλλον να αντιμετωπίσει τα πολύπλοκα και στρυφνά ζητήματα που αντιμετωπίζει η χώρα - η οποία, όμως, παραμένει ενθουσιασμένη και πανευτυχής που βρέθηκε ανέλπιστα στην εξουσία και δεν προτίθεται με κανέναν τρόπο να την εγκαταλείψει, ό,τι και να της συμβεί.

Ακόμη κι αν οι αγανακτισμένοι αρχίσουν να πολιορκούν τη Βουλή και το Μαξίμου, ακόμη κι αν οι κυβερνώντες γίνονται καθημερινά ρεζίλι με όσα πλέον αποδέχονται και υπογράφουν αδιαμαρτύρητα - ακριβώς τα αντίθετα από όσα υπόσχονταν στους πολίτες για να κερδίσουν τις εκλογές. Ακόμη κι αν ο δήθεν ριζοσπαστικός και αριστερός ΣΥΡΙΖΑ έχει μεταμορφωθεί πλέον σε ένα οπισθοδρομικό συνονθύλευμα που χειροκροτεί ανεπιφύλακτα ακόμη και την παράδοση για 99 ολόκληρα χρόνια όλης της δημόσιας περιουσίας στην τρόικα για να την αξιοποιήσει / αποκρατικοποιήσει / ιδιωτικοποιήσει κατά το δοκούν.

Για να μείνει ακούνητη στη θέση της η κυβέρνηση αυτή είναι αποφασισμένη να «δωροδοκήσει» τους ανώτατους δικαστικούς της χώρας ώστε να μη βγάλουν αντισυνταγματικό τον νόμο-έκτρωμα για τις τηλεοπτικές άδειες, να συμφωνήσει την από κοινού με την Εκκλησία σχεδίαση των βιβλίων και της διδασκαλίας των Θρησκευτικών, να δεχθεί κάθε είδους ιδεολογική υποχώρηση, ήττα και συμβιβασμό στον δρόμο για τον... σοσιαλισμό, αρκεί να διασφαλίσει την παραμονή της στα παχιά χαλιά και τις δερμάτινες πολυθρόνες του Μαξίμου, τη χρήση των υπουργικών Μερσεντές και των βουλευτικών Αουντι, και την είσπραξη για όσο το δυνατόν περισσότερους μήνες των 6.000 ευρώ και βάλε της μηνιαίας αποζημίωσης.

Με λίγα λόγια, για τους πιο πολλούς από τους «153» που στηρίζουν την αγνώριστη πλέον κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και μετέχουν χωρίς τύψεις στα κοκτέιλ πάρτι του κ. Τσίπρα στο Πρωθυπουργικό Μέγαρο, ενώ οι φτωχότεροι των Ελλήνων πληρώνουν τα ποτά και το μεγάλο πισωγύρισμα των δύο τελευταίων χρόνων, η παραμονή στην εξουσία είναι ένα ιδιαίτερα επικερδές επάγγελμα που με νύχια και με δόντια θα παλέψουν να το κρατήσουν.

Θεωρούν ότι ακόμη και η μεγαλύτερη ταπείνωση αξίζει για τη χαρά της αριστερής καλοπέρασης. Τέτοια ανέλπιστη τύχη πότε θα την ξαναβρούν; Τέτοια κατάσταση απόλυτης ευχαρίστησης πότε θα την ξανανιώσουν;

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το 24ωρο που πέρασε σηματοδοτήθηκε από μια «νευρική» τοποθέτηση από ρωσικής πλευράς, η οποία παρά τους λεονταρισμούς και τις απειλές εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών να μην αποτολμήσουν αεροπορικά πλήγματα σε αεροπορικές βάσεις και άλλες θέσεις των δυνάμεων του καθεστώτος Άσαντ, αφού σε αυτές φιλοξενούνται χιλιάδες προσωπικού των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων, καθώς επίσης και από τη συνειδητοποίηση ότι το μέτωπο της Ουκρανίας είναι έτοιμο να πάρει πάλι φωτιά, σε έναν συνήθη «αντιπερισπασμό», καθώς τα δυο αυτά μέτωπα λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία.

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Την ίδια στιγμή, δεδομένων των εξελίξεων, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, μεταβαίνει στην Κωνσταντινούπολη με την ευκαιρία της 23ης Συνόδου του Παγκοσμίου Συμβουλίου Ενέργειας (WEC), όπου θα συναντηθεί με τον Τούρκο ομόλογό του Ερντογάν, σε μια συνάντηση που λαμβάνει ακόμα μεγαλύτερη σημασία, αφού ο Τούρκος ηγέτης έχει εκδηλώσει την πρόθεση να αναλάβει μεσολαβητική προσπάθεια αποκατάστασης της εκεχειρίας στη Συρία και επαναφοράς της κατάστασης σε ό,τι ίσχυε προ της κατάρρευσης των συνομιλιών των ΗΠΑ με τη Ρωσία για τον ρωσικό εμφύλιο.

Παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή, το ρωσικό υπουργείο Άμυνας, δια του εκπροσώπου του, Ίγκορ Κονασένκοφ, προχώρησε σε σκληρότατη προειδοποίηση προς την αμερικανική πλευρά να μην αποτολμήσει να πλήξει θέσεις των συριακών δυνάμεων, επικαλούμενος ως αφορμή της δήλωσης, «διαρροές» σε δυτικά ΜΜΕ, τις οποίες προφανώς η Μόσχα εξέλαβε ως προειδοποίηση στο Κρεμλίνο από «τους εκπροσώπους της CIA και του Πενταγώνου», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε.

Ο Κονασένκοφ στη δήλωσή του απαριθμεί τα συστήματα αντιαεροπορικής και αντιβληματικής προστασίας τα οποία έχουν αναπτυχθεί από ρωσικής πλευράς στη Συρία και απείλησε ευθέως με κατάρριψη του πιλότους των αμερικανικών μαχητικών που θα συμμετάσχουν σε αυτές τις επιθέσεις.

Σε μια αναφορά που «προδίδει» τη βαθειά ανησυχία των Ρώσων για την ασφάλεια του προσωπικού που έχουν στείλει στη Συρία, οι οποίοι υπολογίζονται σε περισσότεροι από 4.000, ο Κονασένκοφ αποθέωσε τη συνδρομή τους, που «έχει συμβάλλει στην ειρήνευση σε 732 πληθυσμιακά κέντρα και την επιστροφή στην ειρηνική ζωή εκατοντάδων χιλιάδων Σύρων».

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Σεργκέι Λαβρόφ, ο οποίος κατηγόρησε τις ΗΠΑ για «επιθετική ρωσοφοβία», κάνοντας λόγο για «επιθετικά μέτρα» που απειλούν τη ρωσική εθνική ασφάλεια, ενώ εκτίμησε ότι οι σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας έχουν υποστεί «δραματική αλλαγή».

Η ρωσική διπλωματία όμως, δε συνηθίζει τέτοιο μπαράζ δηλώσεων που εμπεριέχει και απειλές, προτιμώντας παραδοσιακά πιο χαμηλούς τόνους, φροντίζοντας συνήθως στην πράξη να προβαίνει σε αιφνιδιαστικές κινήσεις στο στρατιωτικό πεδίο που διαβιβάζουν αυτές τα κατάλληλα μηνύματα, όπως για παράδειγμα συνέβη με την άφιξη των συστημάτων S-400 Triumph και των πολυδιαφημισμένων μαχητικών τύπου Sukhoi Su-35 στη Συρία, που «έπαιξαν» πρώτο θέμα παγκοσμίως προβάλλοντας μια εικόνα ρωσικής ισχύος.

Τούτων λεχθέντων, θα αποτολμήσουμε να εικάσουμε, ότι οι χθεσινές δηλώσεις
1) στηρίζονται σε πληροφόρηση που έχουν δώσει οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες αναφορικά με τις αμερικανικές προθέσεις και
2) ότι η Ρωσία ανησυχεί πραγματικά για το τι μέλλει γενέσθαι, προβάλλοντας δια του «εκνευρισμού» που οι δηλώσεις αυτές εξέπεμψαν ανησυχία, ότι τα πράγματα δεν εξελίσσονται προς την επιθυμητή κατεύθυνση.

Πρακτικά και με βάση τα δύο ανωτέρω σημεία, είναι λογικό να συνάγει κανείς, ότι η Ρωσία, όλο αυτό τον καιρό, διά της προβολής ισχύος που εκμεταλλευόταν την εμφανή απροθυμία εμπλοκής των Ηνωμένων Πολιτειών και της Δύσης γενικότερα στον συριακό εμφύλιο, επεδίωκε επί της ουσίας να ενδυναμώσει ακριβώς αυτή την πεποίθηση του αδιεξόδου στη Δύση, για να αποτρέψει την ενεργό δυτική στρατιωτική εμπλοκή, η οποία δεν την εξυπηρετεί, αφού δεν διαθέτει τακτικό πλεονέκτημα λόγω απόστασης, ενώ το ακριβώς αντίστροφο ισχύει για το μέτωπο της Ουκρανίας.

Το μέτωπο της Ουκρανίας δείχνει σημάδια ανάφλεξης το τελευταίο διάστημα, κάτι που δεν μπορεί εύκολα να αποσυνδεθεί από την αρνητική εξέλιξη των συνομιλιών Μόσχας και Ουάσιγκτον για τη διευθέτηση του συριακού εμφυλίου. Οι πληροφορίες από το μέτωπο της Ουκρανίας αναφέρουν, ότι οι παραβιάσεις της εκεχειρίας είναι πλέον καθημερινό φαινόμενο, κάτι το οποίο απηχούσαν και οι δηλώσεις του εκπροσώπου του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ, μετά τα διαβουλεύσεις της βοηθού υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Βικτόριας Νούλαντ, στη Μόσχα, μόλις πριν λίγες μέρες, στις 5 Οκτωβρίου.

Η αδυναμία εξεύρεσης στρατηγικού modus vivendi και στην Ουκρανία, κάτι εξ ορισμού δύσκολο, έως αδύνατο, εάν υποτεθεί ότι η προσάρτηση της Κριμαίας δεν μπορεί να γίνει σε καμιά περίπτωση αποδεκτή από τη Δύση, δίνει το πρόσχημα στη Ρωσία να χρησιμοποιήσει την απειλή εκ νέου ανάφλεξης στο μέτωπο αυτό ως απειλή προς τις ΗΠΑ, καθότι εκεί το στρατιωτικό τακτικό μειονέκτημα αφορά τη Δύση.

Από την άλλη πλευρά όμως, δεν επιλύεται για τη Μόσχα ένα βασικότατο πρόβλημα, αυτό των οικονομικών κυρώσεων της Δύσης, που παρά τη διασπορά προπαγάνδας σε ευήκοα δημοσιογραφικά ώτα σε ευρωπαϊκά κυρίως μέσα ενημέρωσης, προβληματίζει όλως ιδιαιτέρως το Κρεμλίνο.

Η ρωσική ηγεσία καλείται να αντιμετωπίσει μια κατάσταση που επιδεινώνει διαρκώς το επίπεδο διαβίωσης του μέσου Ρώσου (ο Πούτιν μπορεί να κέρδισε τις εκλογές, αλλά η σημαντική μείωση του ποσοστού των συμμετεχόντων στη διαδικασία δεν πέρασε απαρατήρητη), ενώ διαταράσσει ευαίσθητες ισορροπίες στη ρωσική ελίτ, καθώς οι διάφορες ομάδες-φράξιες συμφερόντων, καλούνται να συμβιβαστούν και να επιβιώσουν με λιγότερο διαθέσιμο κρατικό χρήμα στους τομείς που ελέγχουν (π.χ. άμυνα, ενέργεια κ.λπ.), με αποτέλεσμα να ξεσπούν εσωτερικές συγκρούσεις που απειλούν τον διαιτητικό ρόλο του «τσάρου», Βλαντιμίρ Πούτιν.

Επιπρόσθετα, η πίεση αυτή αυξάνει συνεχώς το κόστος της προσάρτησης της χερσονήσου της Κριμαίας από τη Ρωσική Ομοσπονδία, αφού παρά την πατριωτική ρητορική που χρησιμοποιήθηκε -αποκατάσταση μιας «ιστορικής αδικίας»- για την εσωτερική νομιμοποίηση της ενέργειας, αν και απευθυνόταν σε έναν λαό, τον ρωσικό, ο οποίος ποτέ δεν ξεπέρασε απόλυτα την αρνητική προδιάθεση για τους Ουκρανούς μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το κόστος της διαρκούς οικονομικής αιμορραγίας ως αποτέλεσμα της προσάρτησης παραμένει και γίνεται διαρκώς πιο αισθητό.

Από τις 21 Σεπτεμβρίου που συμφωνήθηκε η απαγκίστρωση δυνάμεων και οπλικών συστημάτων ανάμεσα στους Ρωσόφωνους αποσχιστές και το Κίεβο και παρά μια αρχική περίοδο σχετικής ηρεμίας, τις τελευταίες ημέρες η σύγκρουση αναζωπυρώνεται, «όλως τυχαίως» παράλληλα με την κατάρρευση των συνομιλιών της Μόσχας με την Ουάσιγκτον για το συριακό πρόβλημα και πλέον καταγράφονται σε ημερήσια βάση 30-50 παραβιάσεις της εκεχειρίας.

Το πρόβλημα στην περιοχή Ντονμπάς δείχνει αξεπέραστο, με τη ρωσική πλευρά να διαμηνύει ότι δεν πρόκειται να προβεί σε υποχωρήσεις στο στρατιωτικό πεδίο εάν δεν αποδοθεί καθεστώς ευρείας αυτονομίας, μια προοπτική την οποία όμως απορρίπτει κατά τα φαινόμενα η πλειοψηφία του ουκρανικού Κοινοβουλίου, ενώ για να περάσει θα χρειαζόταν τα δύο τρίτα των ψήφων… πλήρες αδιέξοδο εν ολίγοις.

Κι όλα αυτά ενώ εκπνέει η προεδρία του Μπάρακ Ομπάμα στις ΗΠΑ, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση πιθανότατα θα επεκτείνει χρονικά τις κυρώσεις σε βάρος της Μόσχας, για την οποία ο συνεχείς γκάφες του Ντόναλντ Τραμπ, εκλεκτού της υποψηφίου για τον Λευκό Οίκο, με τον οποίο θεωρεί η ρωσική πλευρά ότι υπάρχουν ελπίδες εξεύρεσης μιας συνολικής συμφωνίας αποκλιμάκωσης, καθιστούν την επικράτησή του στις εκλογές προβληματική, ενώ η περίπτωση της Χίλαρι Κλίντον κάθε άλλο παρά ενθουσιάζει το Κρεμλίνο, καθώς θεωρείται ως εκπρόσωπος ισχυρών συμφερόντων που έχουν εγγενή «αντιρωσικό προσανατολισμό».

Η κατάσταση δείχνει απελπιστική για τη Μόσχα, καθώς η συνήθης πρακτική της στρατιωτικής κλιμάκωσης για να υποχρεωθεί ο διστακτικός στη χρήση της στρατιωτικής ισχύος αντίπαλος να συμβιβαστεί, δείχνει όχι μόνο να μην φέρνει αποτελέσματα, αλλά και να έχει «ανιχνευθεί» ως τακτική (call the bluff…), με αποτέλεσμα πλέον να επικρατεί το λιγότερο πιθανό στη ρωσική ανάλυση σενάριο: η απειλή συνειδητής κλιμάκωσης από την πλευρά της Δύσης που έπαψε να πιστεύει τις ρωσικές διακηρύξεις, με τα ρωσικά στρατεύματα στη Συρία να τελούν υπό μια ιδιότυπη ομηρεία…

Το πρόβλημα είναι σοβαρότατο αν αναλογιστεί κανείς ότι δεν υπάρχει στο μέτωπο της Ουκρανίας αντίστοιχη «ομηρεία» που θα εξισορροπούσε κατά κάποιον τρόπο την κατάσταση, ενώ η Μόσχα έχει δύο επιλογές, αμφότερες κακές: Η μία είναι η υποχώρηση και η δεύτερη η κλιμάκωση, με ξεκάθαρη απειλή στρατιωτικής σύγκρουσης μέχρις εσχάτων.

Επειδή όμως στη δεύτερη επιλογή η Ρωσία για να εξισορροπήσει την αδυναμία της στο συριακό μέτωπο θα έπρεπε να κάνει στο «βολικό», αυτό της Ουκρανίας, κάτι πολύ θεαματικό (να υποθέσει κανείς… προέλαση προς το Κίεβο ή επίσημη απόσχιση της ανατολικής Ουκρανίας;) το οποίο βέβαια αντί να θεράπευε το οικονομικό αδιέξοδο θα το επιδείνωνε, εκτιμάται ότι θα επιχειρήσει να επιλέξει συγκεκαλυμμένα το πρώτο. Αρκεί να της δοθεί η ευκαιρία εύσχημης υπαναχώρησης από τις πιο «σκληρές» στρατιωτικές θέσεις.

Επίσης, η Μόσχα μιλώντας για μαχητικά αεροσκάφη, δείχνει ξεχνά ότι η αμερικανική υποχώρηση στη Συρία ξεκίνησε από τη συμφωνία που απέτρεπε μαζικούς βομβαρδισμούς κυρίως από πλοία και υποβρύχια, όπου στην άμυνα των συστημάτων που έχει στην περιοχή θα επερχόταν μάλλον εύκολα κορεσμός, πλήττοντας και την τόσο βολική εμπορικά μυθολογία που έχει δημιουργηθεί για την αποτελεσματικότητά τους (είναι εξαιρετικά συστήματα τα οποία όπως όλα έχουν όρια).

Σε αυτό το σημείο αναδεικνύεται σε κομβικής σημασίας η συνάντηση του Πούτιν με τον Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη, δεδομένου ότι ο πρώτος έχει ήδη διαμηνύσει πως σκοπεύει να μεσολαβήσει ανάμεσα στους ηγέτες των ΗΠΑ και της Ρωσίας. Πρακτικά, η συνάντηση θα μπορούσε να αποτελεί «σανίδα σωτηρίας» για τη ρωσική πλευρά που παρά την επιθετική ρητορική δεν πείθει πως δεν προτιμά τον δρόμο της διπλωματίας.

Και καλώς πράττει… εάν η Μόσχα είχε την πληροφόρηση ότι κάτι αλλάζει στη στάση του αντιπάλου στο ζήτημα της Συρίας, θεωρητικά θα έπρεπε να είχε σπεύσει να στείλει – επιτέλους – το μοναδικό της αεροπλανοφόρο στην ανατολική Μεσόγειο, όπως έχει προαναγγείλει.

Η μη αποστολή του είτε σημαίνει απουσία επιχειρησιακής διαθεσιμότητας, κάτι πιθανό με βάση τις πληροφορίες, είτε συνειδητοποίηση ότι η παρουσία του θα μπορούσε να προκαλέσει την ανάπτυξη στη Μεσόγειο μιας ή ακόμα και δύο ομάδων μάχης αεροπλανοφόρων του αμερικανικού Ναυτικού, όπου παρά την επικρατούσα μυθολογία στην Ελλάδα, η ισχύς πυρός και οι επιχειρησιακές δυνατότητες του «Ναύαρχος Κουζνέτσοφ», ακόμα κι εάν εμφανιστεί στην καλύτερη δυνατή κατάσταση, θα υπολείπονταν δραματικά, μετατρέποντάς το σε διπλωματικό μειονέκτημα αντί για πλεονέκτημα.

Αυτό όμως αναδεικνύει τον ιδιόρρυθμο – στην καλύτερη περίπτωση… – Τούρκο ηγέτη σε περιστασιακό πρωταγωνιστή της γεωστρατηγικής «παρτίδας» που βρίσκεται σε εξέλιξη στην περιοχή. Εάν υποτεθεί ότι «κατά βάθος» τόσο η Ρωσία όσο και οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν να συγκρουστούν διακινδυνεύοντας την κάθετη κλιμάκωση και σε άλλα μέτωπα, σε μια σύγκρουση που δεν μπορεί να ξεφύγει και πολύ χωρίς ο εβρισκόμενος σε θέση αδυναμίας να «υπενθυμίσει» το πυρηνικό του στάτους, τότε είτε «συμπαθούν» τον Ερντογάν είτε όχι, θα περιμένουν με ενδιαφέρον τις κινήσεις του, παρότι τόσο η Μόσχα όσο και η Ουάσιγκτον έχουν πολλά σημεία διαφωνίας με την πολιτική των νεοθωμανών ισλαμιστών κυβερνώντων στην Τουρκία…

Εάν αυτό ισχύει, τότε θα πρέπει να θεωρηθεί δεδομένο, ότι πιστός στη συνήθη πρακτική του, ο Τούρκος ηγέτης θα έχει ως απόλυτη προτεραιότητα την επίτευξη των τουρκικών στόχων στην περιοχή της Συρίας, κι εάν πιστέψουμε ρεπορτάζ του γερμανικού Der Spiegel, μπορεί να μάχεται τυπικά το ISIS/Daesh, όμως απόλυτη προτεραιότητα παραμένουν οι Κούρδοι και η προοπτική εμφάνισης μιας ακόμα οιωνεί κουρδικής κρατικής οντότητας στα τουρκικά σύνορα.

Καταληκτικά, το επιχείρημα όσων προειδοποιούν ότι το «άνοιγμα» ζητημάτων στο Αιγαίο θα μπορούσε να σηματοδοτεί την πρόθεση αναζήτησης ανταλλαγμάτων που θα στρέφονται σε βάρος των ελληνικών εθνικών συμφερόντων, δεν μπορεί να απορριφθεί ελαφρά τη καρδία.

Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και καλό θα ήταν η Αθήνα να μην ξεχνά, ότι αυτό που είναι για την ελληνική ασφάλεια «στρατηγικό» επίπεδο, για κάποιους άλλους μπορεί να είναι «τακτικό»… ή κι ακόμα παρακάτω. Και όποιος ενδιαφέρεται να προστατεύσει τα συμφέροντά του, πρέπει να βρει τρόπο να επηρεάσει τη στρατηγική εξίσωση των κύριων δρώντων, όχι να αναλώνεται παρακολουθώντας αμιγώς τις τακτικές κινήσεις τους.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη 
 
Το δεύτερο ντιμπέϊτ για τις αμερικανικές εκλογές τέλειωσε με τον απρόβλεπτο Ντόναλντ Τραμπ να “τσιμπάει” λίγο απέναντι στην επαγγελματία της πολιτικής Χίλαρι Κλίντον, μετά από μια σκληρή αντιπαράθεση σε υψηλούς τόνους. Ο Τραμπ κατάφερε να περάσει όλα τα θέματα που “καίνε” την Κλίντον και να γυρίσει την συζήτηση στην καταστροφική εξωτερική πολιτική της αντιπάλου του, ξεφεύγοντας από την αρνητική προπαγάνδα εναντίον του.
Έγινε, πάντως, φανερό ότι υπάρχει μεγάλη προεκλογική πόλωση και αναμένονται πολλά ακόμα να γίνουν στον ένα μήνα που απομένει μέχρι τις κάλπες.
Είναι παραπάνω από βέβαιο ότι σύσσωμο το άπληστο κατεστημένο των ΗΠΑ και το λόμπυ του πολέμου υποστηρίζει με νύχια και με δόντια την έμπιστή τους Κλίντον.
Ο Τραμπ εμφανίζεται ως αντισυμβατικός, έχει μαζί του τους απλούς ανθρώπους, την περιθωριοποιημένη Αμερική και εναντίον του όλο το σύστημα των μίντια, ακόμα και την ελίτ του δικού του κόμματος.
Ο Τραμπ έχει κερδίσει πολλούς ψηφοφόρους, ιδίως από αυτούς που συνήθως δεν συμμετέχουν στο αμερικανικό εκλογικό σώου, για την θέση του ενάντια στην Παγκοσμιοποίηση και ιδίως την αντίθεσή του στις διαλυτικές εμπορικές συμφωνίες όπως η NAFTA, η TTIP και η TPP, που προωθούν τον παγκόσμιο ολοκληρωτισμό των “αγορών”.
Εάν αυτά τα εννοεί, εάν είναι αληθινός και όχι φαφλατάς, “εάν πραγματικά προτίθεται να κάνει την διαφορά και είναι αρκετά έξυπνος γι' αυτό”, όπως του συνιστά και ο εναλλακτικός Καλιφορνέζος διανοούμενος Jon Rappoport, τότε, για να το αποδείξει και να αναδειχθεί, παρ' όλα τα εμπόδια, υπάρχει ένας μόνο τρόπος: Να βγει δημοσίως, εδώ και τώρα, και να καλέσει μαζί του τον άλλο υποψήφιο του Δημοκρατικού κόμματος Bernie Sanders, που έχει κι αυτός αποκηρύξει δυναμικά την Παγκοσμιοποίηση και βρίσκεται εκτός σκηνής τώρα. Μπορεί να διαφωνούν σε πολλά, αλλά και οι δύο συμφωνούν ότι το μοντέλο της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, που καθιερώθηκε και διατηρείται από την υπερεθνική οικονομική ελίτ, έχει καταστροφικές επιπτώσεις για τους λαούς και τα έθνη παντού. Δεν λειτουργεί υπέρ της πλειοψηφίας των ανθρώπων, έχει αποτύχει γιατί έκανε τις ελίτ να πλουτίσουν εις βάρος όλων των άλλων, όπως επανειλημμένα έχει τονίσει ο Sanders.
Να απευθύνει, επίσης, πρόταση συνεργασίας στον άλλον δημοφιλή, παλαιότερο, υποψήφιο που αντιτίθεται στην Παγκοσμιοποίηση, τον Ρεπουμπλικάνο Ron Paul, ο οποίος είναι πολύ ευφυής και ικανός, σφοδρός επικριτής της “μυστικής ελίτ” του Federal Reserve και του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος των ΗΠΑ... Γι' αυτό άλλωστε δεν τον αναφέρουν συχνά τα περισσότερα καθεστωτικά μίντια.
Και για να ολοκληρωθεί μια πρώτη λίστα, υπάρχει και άλλος ένας παλαιότερος, ανεξάρτητος υποψήφιος για την προεδρία, γυιος Λιβανέζων μεταναστών, ο ακτιβιστής Ralph Nader, με τον οποίον μπορεί να τους χωρίζουν πολλά, αλλά έχουν κοινές θέσεις στο φλέγον ζήτημα των παγκόσμιων αγορών.
Ο Ralph Nader έχει μεγάλη εκτίμηση στους πιο προοδευτικούς κύκλους της αμερικανικής κοινωνίας από τότε που ηγήθηκε του αντιπυρηνικού κινήματος και κατήγγειλε τόσο τον Ομπάμα όσο και τον Μπους ως “εγκληματίες πολέμου”.
Να καλέσει άμεσα σε βοήθεια όλους αυτούς για να τεθεί ένα τέλος, μέσα από μια κοινή διακυβέρνηση, στα τέρατα της παγκοσμιοποίησης και να σταματήσει η τρομερή υποδούλωση που έρχεται με αυτές τις εμπορικές συμφωνίες.
Εάν, τέλος, ο Τραμπ είναι αρκετά έξυπνος, νοιάζεται αληθινά και εννοεί αυτά που λέει, να απευθυνθεί τώρα στον πρόεδρο Πούτιν και να τον καλέσει σε συζήτηση εφ' όλης της ύλης για το σύστημα διεθνούς ασφαλείας με προοπτική μια συμφωνία συνεργασίας και έναν νέο νομισματικό μοντέλο που θα βγάλει την ανθρωπότητα από την ομηρία των τραπεζιτών και την απειλή του πολεμικού αφανισμού.
Εάν ο Τραμπ δεν είναι ένας ακόμα “λαγός” του συστήματος, οφείλει να αποστασιοποιηθεί δημοσίως από τους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς και την ιδεοληψία της νεοφιλελεύθερης “μόνης υπερδύναμης”. Να αποδεχθεί την μόνη πραγματικότητα, ότι νέοι πόλοι ισχύος αναδύονται στον κόσμο, ο οποίος μετατοπίζεται ραγδαία μακριά από τα δυτικά κέντρα εξουσίας.
Αν, όμως, ο Τραμπ είναι ο “αρμόδιος” φαφλατάς, τότε ή αυτός θα καταφέρει να ηγηθεί μιας μελλοντικής τριτοκοσμικής “αναπτυγμένης” χώρας με ζοφερές προοπτικές για τους πολίτες της και για όλους μας, ή θα φέρει ένα βήμα πιο κοντά την Killer-Χί(τ)λαρι στον Λευκό Οίκο για να ολοκληρώσει την βρώμικη δουλειά προς τον επικείμενο Αρμαγεδδώνα.

Πηγή "Πύλη των Φίλων"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Διχοτομούν το Αιγαίο ΗΠΑ και Εβραίοι;
Τι θα πράξει η Ρωσία του Πούτιν;

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Δεν έχουν περάσει πολλές ημέρες από τα θλιβερά επεισόδια που έγιναν μεταξύ “προσφύγων – μεταναστών” στα hotspots της Μυτιλήνης. Όταν διάφορες εθνότητες που ζουν σε αυτά πραγματοποίησαν άγριες αλληλοεπιθέσεις καταστρέφοντας τα hotspots που πληρώνει αδρά ο αγρίως φορολογούμενος ελληνικός λαός.
Και οι κάτοικοι της Λέσβου βιώνουν καθημερινά αλλεπάλληλα επιθετικά κρούσματα, γι΄ αυτό τους έχει κυριεύσει ανασφάλεια και φόβος.
Όταν μάλιστα τα άτομα που πλαισιώνουν τα “κέντρα φιλοξενίας” συνεχώς αυξάνονται, ξεπερνώντας τις όποιες δυνατότητες έχουν αυτά.
Έτσι, εύλογα μπορεί να διαρωτηθεί ο καθένας εξ ημών, εάν αυτή η πολιτική της κυβέρνησης εξυφαίνεται από καθαρά ανθρωπιστικούς σκοπούς ή επί της ουσίας συμβαίνει κάτι άλλο;

Αποφάσισαν την παραμονή τους στα νησιά του Αιγαίου μας

Εμείς – σύμφωνα με υψηλόβαθμη και ακριβέστατη πηγή μας – σας ενημερώνουμε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση και ο Ερντογάν συμφώνησαν ήδη οι υπάρχοντες “πρόσφυγες – μετανάστες” να μην μετακινηθούν από τα νησιά του Αιγαίου μας, ούτε προς την Τουρκία αλλά ούτε προς την Ηπειρωτική Ελλάδα.
Σε αυτό το σχεδιασμό συμφώνησε ο Τσίπρας και ο Μουζάλας. Αντιρρήσεις φέρεται να εξέφρασε ο Πάνος Καμμένος. Γι΄ αυτό η δεύτερη φάση προβλέπει να γίνει διαχωρισμός των “προσφύγων” με τους παράνομα εισελθόντες στα νησιά μας – που σκόπιμα θα το καθυστερήσουν Τσίπρας και Μουζάλας – με προώθηση των “προσφύγων” στην Ηπειρωτική Ελλάδα και την παραμονή στα νησιά μας των λαθρομεταναστών. Όπου η πηγή μας, μας ενημέρωσε ότι σε αυτούς υπάρχουν θύλακες τζιχαντιστών και ομάδες ιδικών δυνάμεων της Τουρκίας…
Ένα σενάριο απίστευτα επικίνδυνο για τη συνοχή και την αρτιμέλεια του ελληνικού Έθνους.
Μακάρι η πηγή μας να μην επαληθευτεί ποτέ…

Ανησυχητικά ραντεβού εις βάρος της Ελλάδος

Ωστόσο, μας ανησυχούν τα ραντεβού που έγιναν και μας ανησυχούν ιδιαίτερα. Ραντεβού που δύσκολα θα αμφισβητηθούν:
α) η συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στην Άγκυρα μεταξύ του Ερντογάν και του Αντιπροέδρου της κυβερνήσεως των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν (ως Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας υποστήριξε σθεναρά την παρέμβαση των ΗΠΑ στον πόλεμο της Βοσνίας και ψήφισε υπέρ του πολέμου στο Ιράκ το 2002).
β) η συνάντηση που ακολούθησε στη Νέα Υόρκη μεταξύ Ερντογάν, Κίσινγκερ και Ρότσιλντ. Εκεί φέρεται να έλαβε το πράσινο φως ο Σουλτάνος της Τουρκίας προκειμένου να λάβει στρατιωτικά μέτρα στο Αιγαίο…

Στο πρώτο ραντεβού λέγεται ότι αμβλύνθηκαν οι γωνίες μετά το πραξικόπημα κατά του Ερντογάν και τη στοχευμένη θέση των ΗΠΑ για το ζήτημα έκδοσης του Γκιουλέν στην Τουρκία. Αυτή η συμβατικότητα των δυο πλευρών επιφέρει την επιθετικότητα της Τουρκίας κατά της Ελλάδος.

Αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάνης από τον Ερντογάν

Μέχρι του σημείου να αμφισβητήσει η αλεπού της Τουρκίας τη Συνθήκη της Λωζάνης, ανακοινώνοντας ότι θα λάβει μέτρα στο Αιγαίο για την αποκατάσταση της αδικίας που υποχρεώθηκε να δεχθεί η Τουρκία με την αποδοχή εκ μέρους της, της Συνθήκης της Λωζάνης (Συνθήκη που δεν έχουν υπογράψει οι ΗΠΑ).
Μια σοβαρότατη επιθετικότητα εκ μέρους του Ερντογάν, που δεν έχει σκοπό να δυναμώσει τη θέση του στην Τουρκία έναντι των Κεμαλικών, όπως στοχευμένα τα
Συστημικά ΜΜΕ της Πατρίδος μας προσπαθούν να μας αποπροσανατολίσουν.
Οι λόγοι είναι άλλοι, απόλυτα ξεκάθαροι:
α) ο Ερντογάν με την αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάνης, θέλει μετά το πραξικόπημα εναντίον του και την Παγκόσμια κατακραυγή για τις διώξεις και συλλήψεις που εξαπέλυσε κατά των εσωτερικών αντιπάλων του, να δυναμώσει την θέση του στη Διεθνή Κοινή Γνώμη, φέροντας ως αδικημένη την Τουρκία, και
β) να προετοιμάσει τη Διεθνή Κοινή Γνώμη για τα γεγονότα που θα επακολουθήσουν στο Αιγαίο μας…

Θα έχουμε θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο;

Σε όλο το διαφαινόμενο παραπάνω παιχνίδι, μεθοδεύεται σενάριο ευρείας εσωτερικής ανωμαλίας από τους λαθρομετανάστες με πιθανό προβοκατόρικο επεισόδιο.
Όπως μας πληροφόρησε η πηγή μας, αυτό το σχέδιο το χειρίζεται αυτοπροσώπως το νέο “γεράκι” (πρέσβης) των ΗΠΑ στην Αθήνα συνεπικουρούμενος από τις ΜΚΟ του Σόρος. Αυτή η εσωτερική αναταραχή θα δημιουργήσει τη δυνατότητα στους Τούρκους για ένα θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο, στο στιλ της εμπλοκής των Ιμίων, με απρόβλεπτη εξέλιξη.
Γιατί, σκοπός των ΗΠΑ (βαθέως κράτους), μέσα στις επιδιωκόμενες ανακατατάξεις που σχεδιάζουν για τα Βαλκάνια, είναι να καταστήσουν την Ελλάδα δορυφόρο της Τουρκίας, εγκλωβίζοντας το ισλαμικό στοιχείο στην Ελλάδα για να της αλλοιώσουν το Εθνοτικό της στοιχείο.
Αυτά, τα Αμερικανικά σχέδια πρέπει να έχουν υλοποιηθεί τουλάχιστον μέχρι την 8η Ιανουαρίου 2017, όταν θα γίνει η αλλαγή του ενοίκου του Λευκού Οίκου, που θα προκύψει από τις Προεδρικές εκλογές της 8ης Νοεμβρίου 2016 στις ΗΠΑ.
Βέβαια, εάν Πρόεδρος εκλεγεί ο Ντόναλντ Τραμπ. Γιατί, εάν εκλεγεί Πρόεδρος η Χίλαρυ Κλίντον, τότε θα συνεχισθεί η πολιτική της κυβερνήσεως Ομπάμα, και προς το χειρότερο για τα συμφέροντα της Ελλάδος…

Τι θα πράξει η Ρωσική “αρκούδα”;

Παρά ταύτα οι ΗΠΑ έχουν θορυβηθεί τα μάλλα, από την παρουσία των Ρώσων στα Διεθνή ύδατα του Αιγαίου μας με τρία (3) πλωτά αγκυροβόλια. Φοβούνται ότι πιθανώς να τους χαλάσουν τα σχέδια της συγκυριαρχίας του Αιγαίου μας, με την Τουρκία.
Και είναι αρκούντως σοβαρό, το τι θα πράξει τελικά η Ρωσία που φαίνεται να γνωρίζει τα σχέδια των ΗΠΑ!!
Για το λόγο αυτό, μας ενημερώνει η πηγή μας, θα πραγματοποιηθεί στις 10 Οκτωβρίου συνάντηση της Ρωσικής πλευράς με τον Ερντογάν, στην Κωνσταντινούπολη στο πλαίσιο πραγματοποιήσεως φόρουμ.
Το ζήτημα είναι αν θα παραστεί αυτοπροσώπως ο Πούτιν ή κάποιος υψηλότατος εκπρόσωπός του, πχ ο Λαβρόφ.
Εκεί θα εξεταστεί εάν η Ρωσία θα λάβει θέση ουδετερότητας στο όλο ζήτημα ή εάν θα διαχωρίσει τη θέση της, λαμβάνοντας αποφάσεις υπέρ του συμφέροντός της, που σε αυτήν την περίπτωση θα είναι και υπέρ του συμφέροντος της Ελλάδος…

Επισπεύδεται το “Κυπριακό”.

Μέχρι τέλους του έτους, προς το συμφέρον της Τουρκίας, με παραμονή των στρατευμάτων Κατοχής για άλλα δέκα (10) χρόνια στη Μεγαλόνησο. Στο τραπέζι των συζητήσεων θα τεθεί και η συνδιοίκηση της Θράκης μας!

Επί του πιεστηρίου

Επίκειται συνάντηση Τσίπρα, Αναστασιάδη, Νετανιάχου στο Τελ Αβίβ.
Ελπιδοφόρο ότι ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ δεν εμπιστεύεται τον Ερντογάν ως αξιόπιστο συνομιλητή και αυτό ίσως παίξει σημαντικό ρόλο στον αγωγό φυσικού αερίου του Ισραήλ προς την Τουρκία.
Θα θυμίσω απλώς τις τελευταίες δηλώσεις του Υπουργού Ενέργειας του Ισραήλ Γιουβάλ Στρέιτζ, στην εφημερίδα της Τουρκίας “Χουριέτ”, όπου δήλωσε: «… δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες, αλλά νομίζω ότι το πρόβλημα της Κύπρου μπορεί να λυθεί. Στις συναντήσεις μας με τους Έλληνες και τους Κύπριους συζητούσαμε πάντα την εξομάλυνση των σχέσεων του Ισραήλ με την Τουρκία…».
Ωστόσο, τα προβλήματα της Ελλάδος μας την εποχή των Μνημονίων είναι τεράστια και κάποιοι βάζουν τους κάθε λογής Φίληδες να πετούν την μπάλα στην εξέδρα.
Ο νοών νοείτο…
Επανέρχομαι…

Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Τάσου Παπαδόπουλου

Παρακολουθώντας την κυβερνητική δραστηριότητα, παρατηρεί κανείς μια αδυναμία των στελεχών της να βρουν αυτό που λέει ο απλός πολίτης, κοινή περπατησιά. Οι υπουργοί κάνουν ότι τους κατέβει και τα περί προγραμματικών θέσεων και υποσχέσεων αποτελούν ίσως το πιο πρόσφατο σύντομο ανέκδοτο.

Από που να ξεκινήσει κανείς και που να τελειώσει. Από τη νίλα των θρησκευτικών και τη θύελλα που προκάλεσε, μέχρι την υπόθεση των τηλεοπτικών αδειών, που τα απόνερα τους επέφεραν ένα βαρύτατο πλήγμα στο χώρο της δικαιοσύνης, που ενεπλάκη ως μη όφειλε στις πολιτικές αντιπαραθέσεις.

Η συνάντηση αυτή καθ’ αυτή των προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων με τον Αλέξη Τσίπρα δεν ήταν το πρόβλημα, η συζήτηση όμως του μισθολογίου των δικαστών και κυρίως η υπόσχεση των αυξήσεων για τους συμμετέχοντες στη σύσκεψη στο μέγαρο Μαξίμου, ήταν αυτή που δικαιολογημένα προκάλεσε την κοινή γνώμη.

Κι όλα αυτά την ώρα που μισθωτοί, συνταξιούχοι, άνεργοι, μικρομεσαίοι και ελεύθεροι επαγγελματίες σηκώνουν τον σταυρό του μαρτυρίου και ζουν ο καθένας χωριστά τον δικό του Γολγοθά, και λίγα εικοσιτετράωρα μετά τον άγριο ξυλοδαρμό των συνταξιούχων και τον ψεκασμό τους με χημικά.

Οι πρόεδροι των ανωτάτων δικαστηρίων με την ανακοίνωσή τους που ακολούθησε, δείχνουν να μην καταλαβαίνουν ότι η συζήτηση που έκαναν για τα μισθολογικά τους, παρακάμπτοντας τις δικαστικές ενώσεις, ήταν ατόπημα μια και τα συνδικαλιστικά όργανα του κλάδου, από τον Απρίλιο περιμένουν το ραντεβού που έχουν ζητήσει από τον Α. Τσίπρα.

Και βεβαίως ο χρόνος που έγινε η συνάντηση, λίγες ημέρες μετά την αναβολή επ’ αόριστο με πρωτοβουλία του προέδρου του ΣτΕ της συζήτησης στην ολομέλεια του θέματος της συνταγματικότητας, της μεταβίβασης της αρμοδιότητας από το ΕΣΡ, που ουσιαστικά καταργήθηκε, στο πρόσωπο του υπουργού Επικρατείας, με το αιτιολογικό ότι το κλίμα δεν επέτρεπε την διεξαγωγή της δικαστικής διαδικασίας, καθώς και η νεότερη δήλωσή του Προέδρου του ΣτΕ ότι έχει ευθύνη να μην χειραγωγούνται οι δικαστές του δημιουργεί εύλογα ερωτήματα και απορίες.

Όλα αυτά πλήττουν καίρια τον θεσμό της δικαιοσύνης, που θα έπρεπε να παραμείνει ανέπαφη από την πολιτική διαπάλη και οι ανώτατοι δικαστικοί όφειλαν να τον διαφυλάξουν ως κόρη οφθαλμού, μια και εδώ ισχύει αυτό που σοφά λέγεται, ότι η γυναίκα του Καίσαρα πρέπει, όχι μονάχα να είναι τίμια, αλλά και να φαίνεται.

Η σύνδεση των μισθολογικών των ανώτατων δικαστικών με την υπόθεση της επ’ αόριστον αναβολής της εκδίκασης της υπόθεσης των αδειών, ήταν αναπότρεπτη με αποτέλεσμα η κοινή γνώμη να βλέπει με καχυποψία την έδρα, που μέχρι τώρα είχε καταφέρει να μείνει έξω από τα πολιτικά τεκταινόμενα.

Όμως και η κυβέρνηση είναι άμεσα εμπλεκόμενη μια και εμφανίζεται με πρόθεση να ποδηγετήσει την δικαιοσύνη. Σε μια περίοδο που οι βουλευτές της πλειοψηφίας ψηφίζουν εν μια νυκτί νομοσχέδια πεντακοσίων και πλέον σελίδων, δίνοντας την εικόνα αγέλης και όχι βουλευόμενων εκπροσώπων των πολιτών, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους όσα υποστήριζαν προκειμένου να καταλάβουν την εξουσία, τότε έχουμε μια σοβαρή δυσαρμονία του εκλογικού σώματος και των εκπροσώπων του.

Βεβαίως όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα γι’ αυτούς, που έχουν εξασφαλίσει πάνω από 7.000 ευρώ αποζημίωση το μήνα, αυτοκίνητο με πληρωμένα τα έξοδα, αστυνομικούς και πέντε υπαλλήλους να τους υπηρετούν. Γιατί να νοιαστούν για τον συνταξιούχο που έχασε το ΕΚΑΣ, γιατί να αφουγκρασθούν τον μισθωτό που σηκώνει υπέρμετρα φορολογικά βάρη;

Την ίδια ώρα τα πράγματα, τόσο στο οικονομικό πεδίο, όσο και σε αυτό που αφορά την ασφάλεια της χώρας γίνονται καθημερινά όλο και πιο δύσκολα. Ήδη ο Ευκλείδης Τσακαλώτος πήγε στην Ουάσιγκτον για μαλλί και γυρίζει κουρεμένος. Το ΔΝΤ ζητάει την κατάργηση της προσωπικής διαφοράς ανάμεσα σε παλιούς και νέους συνταξιούχους, που σημαίνει στην πράξη νέες σημαντικές περικοπές σε όσους είναι απόμαχοι της εργασίας.

Παράλληλα ζητάει μεγάλη μείωση του αφορολογήτου και παρεμβάσεις σε απολύσεις και απεργίες. Επανέρχεται δηλ. το σενάριο της απελευθέρωσης των απολύσεων και του περιορισμού των απεργιών μέσω της κήρυξής τους από την πλειοψηφία των εργαζομένων στον κάθε κλάδο.

Ταυτόχρονα η ρύθμιση του χρέους, που διακαώς επιθυμεί το Μαξίμου δεν φαίνεται ορατή, μια και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε αποκλείει κάθε συζήτηση πριν από τις γερμανικές εκλογές το φθινόπωρο του 2017. Στην κόψη του ξυραφιού βρίσκεται και η δεύτερη αξιολόγηση μια και η κυβέρνηση τώρα τρέχει να κλείσει τα ανοικτά προαπαιτούμενα για να πάρει την δεύτερη δόση των 2,8 δις ευρώ.

Όμως το γεγονός ότι ο Ταγίπ Ερντογάν αμφισβήτησε την συνθήκη της Λωζάνης, σε συνδυασμό με την υπέρμετρη δραστηριότητα τουρκικών υποβρυχίων σε όλο το μήκος του Αιγαίου τον Σεπτέμβριο, δεν είναι απλά λόγια, μια και συνοδεύονται από αντίστοιχες στρατιωτικές κινητοποιήσεις, παράλληλες με αυτές της πολεμικής τους αεροπορίας, που δεν υπολογίζουν όχι απλά τα δέκα μίλια του ελληνικού εναερίου χώρου, αλλά ούτε καν τα έξι, δημιουργούν ανησυχίες, που η κυβερνητική άποψη ότι γίνονται για εσωτερικούς λόγους δεν πείθει, όσους δεν βλέπουν με κομματικές παρωπίδες τα γεγονότα.

Η χώρα είναι έρμαιο μανιασμένων κυμάτων και οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ περί άλλα τυρβάζουν κι αυτό είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό φαινόμενο…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



UN Syria Envoy Staffan de Mistura appealed directly to Jabhat al-Nusra, Syria’s al-Qaeda affiliate, on Oct. 6 to leave the city of Aleppo “because 1,000 of you are deciding the destiny of the 275,000 civilians.”

De Mistura offered to physically accompany the terrorists out of the city in order to alleviate the suffering of Aleppo’s besieged citizens, while calling on the Syrian and Russian governments to end the siege of the city “for the sake of eliminating 1,000 al-Nusra fighters.”

Jabhat al-Nusra, which broke from al-Qaeda and rebranded itself as Jabhat Fatah al-Sham (Conquest of Syria Front) in July, is designated as a terrorist organization by both the United States and the United Nations. Russia claimed that a reason for the collapse of the US-Russia agreement last month was the inability of the United States and its regional allies to separate American-backed Syrian opposition forces from Jabhat al-Nusra. The US-Russia agreement in Syria would have facilitated US and Russian military and intelligence coordination against Jabhat al-Nusra, in addition to allowing for humanitarian assistance and a resumption of UN-backed peace talks.

The Barack Obama administration has increasingly warned of the dangers posed by the expansion of Jabhat al-Nusra in Syria. On Sept. 9, US Secretary of State John Kerry said, “Going after Nusra is not a concession to anybody.” He added, “It is profoundly in the interests of the United States to target al-Qaeda — to target al-Qaeda’s affiliate in Syria, which is Nusra, an organization that is opposed to a peaceful transition, an organization that is an enemy of the legitimate opposition, an organization that is currently plotting attacks beyond Syria’s borders, including against the United States.”

Jabhat al-Nusra’s role in Aleppo has been overshadowed, or left out, in most mainstream press accounts of the brutality of the Russian and Syrian siege of the city. On Oct. 7, Kerry said, “Russia and the [Syrian] regime owe the world more than an explanation about why they keep hitting hospitals and medical facilities and children and women” and called for an “investigation of war crimes.” During the vice presidential debate Oct. 4, both Democratic Virginia Sen. Tim Kaine and Republican Indiana Gov. Mike Pence called for the establishment of humanitarian or safe zones in response to the siege.

The understandable impulse to assist those Syrians who have suffered immeasurably, and too long, as a result of this awful war is heartfelt and laudable. For US policymakers, there is also the need to weigh the consequences of any military action, including reflection of what was learned from American interventions in Iraq, Libya and Afghanistan, and that even the establishment of humanitarian or safe zones would entail a “major combat mission,” in the words of US Defense Secretary Ashton Carter in May 2015, and therefore a “difficult thing to contemplate.”

Erdogan’s Russia reset

Cengiz Candar wrote that “despite official statements to the contrary, Ankara and Washington are not cooperating in Syria. There's a lot of friction. Ankara acquiesces much more to its former adversary Russia than to its traditional ally, the United States.”

Mustafa Akyol added that Russia is exploiting the friction between Ankara and Washington over the extradition of Fethullah Gulen, whom the Erdogan government considers a terrorist and has accused of being behind the attempted military coup in July.

During a visit to Ankara on Oct. 2, Aleksandr Dugin, a “special representative” of Russian President Vladimir Putin, claimed that Russia had warned Turkey of the coup, which he said took place because of Turkey’s turn toward Russia.

“Since the failed coup attempt, Dugin’s call to Turkey has been played up in the Russian media as well. Pro-Kremlin websites fabricated two fake news stories in September showing that the United States was behind the plot,” Akyol wrote, adding that these stories “found strong echoes in Turkey, which is now more obsessed than ever with conspiracy theories.”

“A key element in this new Turko-Russian rapprochement is the common contempt for the followers of cleric Fethullah Gulen, the leader of the Islamic cult widely held responsible for the coup attempt,” Akyol explained. “Erdogan and his supporters think that Western powers, out of either naivete or malice, do not comprehend the threat the Gulenists pose for Turkey. In contrast, the Russians have long designated the Gulenists as a perilous group, closing all their schools and even banning the religious movement that identifies with it. That is why Ankara and Russia, even back in 2014, have long been in full agreement on the Gulenists. Now Russians are only adding that Ankara should see ‘the powers behind the Gulenists,’ as Dugin urged in the Moscow meeting.

“The common enmity for Gulenists also gave the two countries a chance to explain away the major rift they had in November 2015, when a Russian warplane was downed by the Turkish air force on the Syrian border,” Akyol continued. “This incident initiated a cold war between Ankara and Moscow, which ended only last June, when Erdogan reached out to the Russians with an apology.
Soon, the pro-government media in Turkey also came up with the theory that the pilot of the Turkish jet that downed the Russian plane was a Gulenist, which may well have been the case, and acted with the sinister intention to break Turkish-Russian ties, which may well be a fantasy. But it seems to be a convenient fantasy on which both Dugin and his Turkish guests in Moscow agreed.”

Semih Idiz added that Erdogan’s relative quiet on the battle for Aleppo is yet another sign that his priorities are increasingly focused on rebuilding ties with Russia and prosecuting the military campaign in Syria against the Islamic State and the People’s Protection Units (YPG), which Ankara considers a terrorist group linked to the Kurdistan Workers Party in Turkey.

Idiz noted that “a rare visit by Russia’s chief of the General Staff, Gen. Valery Gerasimov, to Ankara for talks on Sept. 15 with his Turkish counterpart, Hulusi Akar” reportedly included discussion of a “mechanism that would prevent them from stepping on each other’s toes in Syria.”

Candar pointed out that Erdogan seems to have concluded that an accommodation with Russia in Syria will pay major dividends for the Turkish military campaign against the YPG, including the battle for Al-Bab, which is less than 20 miles from Turkey’s border.

“Erdogan once said Syrian rebels should liberate the town with the help of the Turkish army,” Candar wrote. “Al-Bab is the last remaining Islamic State (IS) stronghold in northern Syria, and it holds strategic importance for the Kurdish People's Protection Units (YPG) in Syria, Syrian opposition groups supported by Turkey and the Syrian army supported by Russia. Erdogan implied that Turkey is committed to liberating al-Bab from IS. If that objective is achieved, the Kurdish aim of linking the Kurdish cantons along the border with Turkey will be thwarted, perhaps, once and for all.”

Akyol concluded that “it was only wise for Turkey to end the cold war with Russia, which had serious costs for Turkey’s economy, hitting both trade and tourism. Russia is also a powerful political actor — not just in the Middle East but also the Balkans — and dialogue between Ankara and Moscow will be in the interests of both capitals. On the other hand, preferring Russia as an alternative to the West would be a disastrous strategic choice. It would not only have major economic and security costs, but would also place Turkey firmly in the club of authoritarian nations.”



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Είναι απ' τις ελάχιστες φορές που ένας λαός έχει την ευκαιρία και την διαύγεια να διακρίνει πως ζει ιστορικές στιγμές, δηλαδή στιγμές που αύριο η Ιστορία θα καταγράψει ως καθοριστικές για το μέλλον της παγκόσμιας κοινότητας.

Το ωραίο είναι πως ενώ όλοι μας παίρνουμε μέρος στην διαμόρφωση αυτής της ιστορικής περιόδου, την διαμορφώνουμε με την ακινησία μας, και όχι με την συμμετοχή μας. 

Κι επειδή η ιστορία γράφεται απ' τους νικητές, κι εμείς δεν προβλέπεται να είμαστε μέσα σ' αυτούς -όχι γιατί δεν μπορούμε, αλλά γιατί δεν θέλουμε-, η θέση μας και η άποψή μας θα περιγραφούν διαστρεβλωμένες έως αγνώριστες.
Θα περιγράψει δηλαδή ο ιστορικός του μέλλοντος πως: "Επειδή οι έλληνες κατανόησαν την αναγκαιότητα παράδοσης των ινίων και των συμφερόντων της χώρας στην συνετή φροντίδα ενωμένων διεθνών δυνάμεων, δεν προέβαλλαν καμία αντίδραση και σιωπηρά συναίνεσαν σε αυτό." 

Η ιστορικότητα των στιγμών που η κατανόησή τους γίνεται άμεσα αντιληπτή και "εν τη γενέσει" τους, μπορούν να συμβούν μία ή δύο φορές στην διαδρομή ενός λαού.
Ήδη η πρώτη φορά (ιστορικά επιβεβαιωμένη) για τους έλληνες ήταν εκείνη που περιγράφει το περίφημο επίγραμμα: " Ελλήνων προμαχούντες Αθηναίοι Μαραθώνι, χρυσοφόρων Μήδων εστόρεσαν δύναμιν ", όπου μ' εκείνο το "Ελλήνων προμαχούντες" οι πρόγονοί μας δείχνουν να αντιλαμβάνονται την συλλογικότητα στην οποία οι ίδιοι αποτελούσαν μέρος (πως όλοι, δηλαδή Αθηναίοι και Πλαταιείς που συμμετείχαν, Θηβαίοι και  Σπαρτιάτες που απουσίαζαν, όλοι είναι έλληνες) και πως στέρησαν την δύναμη των Μήδων, την δυνατότητά τους δηλαδή να εξαπλωθούν στην όλη γνωστή τότε υφήλιο.
Όχι των τυχαίων Μήδων, των τυχαίων δηλαδή βαρβάρων, παρά των χρυσοφόρων Μήδων, των βαρβάρων δηλαδή που έχουν σαν κύριο χαρακτηριστικό τους τον πλούτο και την δύναμη του χρυσού.

Με τους ίδιους αυτούς χρυσοφόρους Μήδες βρίσκεται σήμερα για μιά δεύτερη φορά αντιμέτωπος ο έλληνικός λαός. 
Η ίδια βαρβαρότητα, η ίδια επιθετικότητα, ο ίδιος κούφιος υλικός "πολιτισμός".
Είμαστε όμως ικανοί να κατανοήσουμε όπως οι πρόγονοι, την σπουδαιότητα της θέσης μας και της αντίστασής μας προς χάρη των υπόλοιπων λαών; 
 Είμαστε σε θέση να ζυγίσουμε την βαρύτητα της μάχης (που δεν δίνουμε);
Και το σπουδαιότερο: έχουμε Αθηναίους για να προμαχήσουν; Έχουμε Μιλτιάδη;

Όχι.
Έχουμε μόνον Εφιάλτες. Και καναπέδες.Και τηλεοράσεις. Και καφετέριες.
Γι αυτό θα ηττηθούμε.
Γι αυτό έχουμε ήδη ηττηθεί!...

Υ.Γ.  Η μάχη του Μαραθώνα έχει αναγνωριστεί παγκοσμίως σαν μία από τις σπουδαιότερες μάχες για την ιστορία και την εξέλιξη της ανθρωπότητας.
Αυτός είναι κι ο λόγος που ένας απ' τους σύγχρονους Εφιάλτες, ο υπουργός Παιδείας, εξέδωσε εγκύκλιο όπου καλεί του καθηγητές να διδάσκουν συνοπτικά και εν τάχει τα Μηδικά, και να μην αποτελούν αυτά εξεταστέα ύλη. 
Ο μόνος δρόμος για την Παγκοσμιοποίηση περνάει από την λήθη της ιστορίας.

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Είναι πλέον σαφές πως οι ΗΠΑ δεν θέλουν να επιτρέψουν σε καμία χώρα να «υψώσει κεφάλι» πάνω από το όριο που έχουν θέσει

Ευχής έργο θα ήταν, οι διπλωματικές -κυρίως- αντιπαραθέσεις των δύο ισχυρών Δυνάμεων, να μείνουν εκεί και να ισχύσει η παροιμία «φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη». Υπάρχουν όμως πολλά σημάδια που δείχνουν ότι δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο μια θερμής σύγκρουσης, έστω και περιορισμένης.

Και δεν μπορεί να αποκλειστεί αυτό το ενδεχόμενο, επειδή έχει καταστεί εμφανές πλέον πως οι ΗΠΑ δεν θέλουν να επιτρέψουν σε καμιά χώρα να «υψώσει κεφάλι» πάνω από το όριο που έχουν θέσει. Αυτό πλέον έχει καταδειχθεί και στην περίπτωση της Γερμανίας, για την οποία από καιρού έχει προϊδεάσει η voria.gr, ότι χρησιμοποιείται η χώρα μας ως εργαλείο στην αμερικανογερμανική αντιπαράθεση.

Το γεγονός ότι η πολιτική των ΗΠΑ είναι η ελάττωση της ισχύος των κρατών δυνάμει ισχυρών ανταγωνιστριών τους, προφανώς και έγινε αντιληπτό από καιρό, ο δε υπογραφόμενος επί χρόνια τονίζω αυτή την διάσταση των «λυκοφιλιών». Μάλιστα, σχετικά προσφάτως, το τόνισε και ο επικεφαλής του αμερικανικού think tank, Stratfor, Τζορτζ Φρίντμαν, σε συνέντευξή του στη Russia Today.

Οι ΗΠΑ, είπε, ακολούθησαν τα τελευταία 100 χρόνια μια αρκετά συνεπή εξωτερική πολιτική. Ο κύριος στόχος τους ήταν να μη δοθεί η δυνατότητα σε κανένα κράτος να συγκεντρώσει στα χέρια του αρκετά μεγάλη εξουσία στην Ευρώπη. Στην αρχή, οι ΗΠΑ δεν άφησαν τη Γερμανία να κυριαρχήσει στην Ευρώπη, στη συνέχεια, προσπάθησαν να εμποδίσουν την ενίσχυση της επιρροής της ΕΣΣΔ στη Γηραιά ήπειρο.

Η ουσία αυτής της αντίληψης περί εξωτερικής πολιτικής είναι η εξής: Να διατηρηθεί όσο το δυνατόν περισσότερο η ισορροπία δυνάμεων στην Ευρώπη, βοηθώντας το ασθενέστερο μέρος. Και αν διαφαίνεται ότι η ισορροπία πρόκειται άμεσα να διαταραχθεί σημαντικά, να παρέμβει η Αμερική ακριβώς την τελευταία, κρίσιμη στιγμή. Έτσι, οι ΗΠΑ ενεπλάκηκαν στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μετά την παραίτηση του Ρώσου τσάρου Νικολάου Β΄, το 1917, αποτρέποντας την ενδυνάμωση της Γερμανίας.

Και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, άνοιξαν το Δεύτερο Μέτωπο, αρκετά αργά τον Ιούνιο του 1944, αφού είχε καταστεί σαφές, ότι οι Ρώσοι υπερισχύουν των Γερμανών. Την ίδια στιγμή, θεωρούσαν δυνητικά πιο επικίνδυνο ένα πιθανό συνασπισμό μεταξύ της Ρωσίας και της Γερμανίας. Αυτό θα ήταν μια ένωση του γερμανικού κεφαλαίου και της κεντροευρωπαϊκής υψηλής τεχνολογίας με τους ρωσικούς φυσικούς πόρους και το ανθρώπινο δυναμικό της απέραντης ευρασιατικής χώρας.

Θεωρούσαμε βέβαιο, ότι η φημολογούμενη Νέα Γιάλτα, που συμφωνήθηκε το 1994 μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, θα διατηρούσε την ισορροπία των δυνάμεων, τουλάχιστον μεταξύ αυτών των δύο χωρών. Αλλά, τότε υπήρχε ο Γέλτσιν, ενώ σήμερα ο Πούτιν. Διατύπωσα την άποψη, και επιμένω σ’ αυτήν, ότι θέλησαν να δοκιμάσουν τα ανακλαστικά του και την ταχύτητα αντίδρασης, βάζοντας τον απίστευτο εκείνον τύπο, πρόεδρο της Γεωργίας, Σαακασβίλι, να «ερεθίσει» την Ρωσία, την ημέρα που ο Πούτιν βρισκόταν στο Πεκίνο (8.8.2008, σημαδιακή μέρα για κάποιους που έχουν λατρεία με τους αριθμούς) για την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων.

Η απάντηση ήταν ταχύτατη και η Γεωργία στερήθηκε δύο σημαντικών περιφερειών της. Προφανώς, και δεν ήταν τυχαία η παρουσία του Άλεξ Ρόντος στο πλευρό του Σαακασβίλι, ως συμβούλου. Η ιστορία, με παραλλαγές, επανεμφανίστηκε στην Ουκρανία, όπου παρά το ευρωπαϊκό σχέδιο που ικανοποιούσε Ουκρανούς και Ρώσους, γέμισαν οι πλατείες με μισθοφόρους «αγανακτισμένους» και η απάντηση της Ρωσίας ήταν ίδια. Η Ουκρανία έχασε την Κριμαία, ενώ οι ανατολικές περιοχές της βρίσκονται επί σειρά ετών σε θερμή κατάσταση.

Και φτάσαμε στην Συρία, όπου το σχέδιο Κέρι- Λαβρόφ για κατάπαυση του πυρός έδινε ελπίδες συνύπαρξης και μιας κάποια λύσης του Συριακού, η συμφωνία απεδείχθη εύθραστη με μια νίκη των πιο σκληροπυρηνικών κύκλων στην αμερικανική ηγεσία. Το Πεντάγωνο και προσωπικά ο υπουργός Άμυνας Άστον Κάρτερ ήταν εξ αρχής αντίθετοι στη συμφωνία Κέρι- Λαβρόφ και έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να την τορπιλίσουν.

Ο «κατά λάθος» (όποιος θέλει το πιστεύει) βομβαρδισμός μονάδων του συριακού στρατού από την αμερικανική αεροπορία, που προκάλεσε εκατόμβη θυμάτων, έπεισε τη ρωσική ηγεσία ότι η κυβέρνηση Ομπάμα δεν ήθελε πραγματικά ή δεν μπορούσε, λόγω των εσωτερικών της αντιθέσεων, να εφαρμόσει τις δεσμεύσεις που είχε αναλάβει.

Αποτέλεσμα ήταν η εντατικοποίηση των προσπαθειών του Μπασάρ Άσαντ και των Ρώσων συμμάχων του να ανακαταλάβουν το ελεγχόμενο από τους αντικαθεστωτικούς ανατολικό τμήμα του Χαλεπίου. Η επικοινωνιακή καταιγίδα στα δυτικά μέσα ενημέρωσης για την ανθρωπιστική καταστροφή στο ανατολικό Χαλέπι δεν οφείλεται στη ευαισθησία τους για το δράμα των αμάχων, αλλά στην εκτίμηση ότι η επιχείρηση του Άσαντ θα μπορούσε να τελεσφορήσει.

Γι’ αυτό και οδηγούμαστε σήμερα σε μια αντιπαράθεση, που δεν έχει θέατρο μόνον την Συρία, αλλά και την Βαλτική.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ακόμη και με βαθμό κάτω από 8 στην Ελληνική Γλώσσα, την Ιστορία, τα Μαθηματικά και τη Φυσική, θα μπορούν να παίρνουν απολυτήριο γυμνασίου οι μαθητές! Η εγκύκλιος του υπουργείου Παιδείας έχει ήδη σταλεί στα σχολεία υπό τα χειροκροτήματα της ΟΛΜΕ, που μιλάει για «διευκόλυνση των μαθητών»! Στην αμορφωσιά προφανώς.

Όποιος νομίζει ότι οι τελευταίες γενιές των νεοελλήνων είναι στοιχειωδώς αμόρφωτες και με δυσκολία μπορούν να αρθρώσουν λόγο με πάνω από 1.000 λέξεις κάνει λάθος. Οι τελευταίες γενιές είναι θηρία γνώσεων μπροστά σ αυτές που θα βγουν από τα σχολεία, σύμφωνα με τα νέα προγράμματα του κ Φίλη, που μπαίνουν σε εφαρμογή από φέτος.

Με τη νέα εγκύκλιο, δεν απαιτείται ούτε καν το 8 της προηγούμενης για τα βασικά μαθήματα, αν ο μαθητής έχει γενικό μέσο όρο τουλάχιστον 13. Τα βασικά μαθήματα είναι τα μόνα στα οποία οι μαθητές θα εξετάζονται γραπτώς στο τέλος της σχολικής χρονιάς. Στα υπόλοιπα όχι.

Μέλη της ΟΛΜΕ, σχολίαζαν ότι η νέα απόφαση διευκολύνει τους μαθητές (!!!), αφού μπορεί να πάρουν βαθμό 5, 6 ή 7 (με άριστα το 20!) στα βασικά μαθήματα, αλλά μπορεί να βγάλουν τελικό μέσο όρο 13 από τα προφορικά στα υπόλοιπα, εύκολα μαθήματα.

Εδώ η κοινή λογική σηκώνει τα χέρια. Επειδή ο στόχος του σχολείου είναι να μάθεις, προκειμένου να μπορέσεις αργότερα είτε να βρεις δουλειά για να επιζήσεις είτε να βρεις ενδιαφέροντα για να ζήσεις. Ακόμα: να μπορείς με τον λιγότερο δυνατόν κόπο να πετύχεις τη μεγαλύτερη δυνατή συνεννόηση σε γλώσσα και νοήματα με το περιβάλλον σου. Μ αυτό πετυχαίνεις ποιότητα ζωής είτε είσαι πλούσιος είτε φτωχότερος. Ξεκινώντας από το σπιτικό και τον περίγυρο που θα φτιάξεις.

Αν ο στόχος του σχολείου είναι η «διευκόλυνση των μαθητών» με το νοοτροπία της ΟΛΜΕ, δηλαδή η ξεπέτα και όχι η μάθηση, τότε το σχολείο θα παράγει περισσότερους ημιμαθείς και αμαθείς από όσους τα τελευταία χρόνια της στείρας παιδολατρείας των κανακαραίων υπερπροστατευόμενων ελληνόπαιδων της συντριπτικής πλειονότητας των νεοελλήνων.

Γιατί υπάρχει και η μειονότητα των σκληρά εργαζόμενων μαθητών και φοιτητών, που δεν τους χάιδεψε ούτε η ζωή ούτε η ένδεια των δικών τους.

Και οι μέν λίγοι αξιόλογοι θα παίρνουν το δρόμο για τα έξω πανεπιστήμια και τα έξω κέντρα εργασίας, ενώ οι υπόλοιποι θα μένουν εδώ υπόδουλοι αιχμάλωτοι και ψηφοφόροι μιας τριτοκοσμικής χώρας σε νοοτροπία άβουλων ή απαίδευτων πολιτών-καταναλωτών. Οι οποίοι θα αναπαράγουν αυτό το απολίτιστο πολιτικό και κοινωνικό μοντέλο μιας και δεν θα έχουν καν την παιδεία να δημιουργήσουν ένα καινούργιο.

Αυτή, άλλωστε είναι σε λίγες γραμμές η περιγραφή της σημερινής νεοελληνικής κοινωνίας των τριών τελευταίων γενεών, αποτέλεσμα της σταδιακής υποβάθμισης της Παιδείας της σε επίπεδο ευκολάκηδων, φυγόπονων, άβουλων σκλάβων του κάθε σκιτζή εργοδότη, επαναστατών του καναπέ και ψηφοφόρων του κάθε νούμερου που εμφανίζεται στην πολιτική σκηνή.

Ελάχιστοι ξέρουν τα δικαιώματά τους και τις υποχρεώσεις τους σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, ελάχιστοι ξέρουν τι θα πει Δημοκρατία και ακόμα πιο λίγοι ξέρουν τι επιπτώσεις έχει η κάθε πράξη τους μιας και δε διδάχτηκαν ποτέ (παρά μόνο σε παπαγαλία) τουλάχιστον την ελληνική γραμματεία, που έχει μιλήσει ολοκληρωμένα για τα θέματα ατομικής πολιτικής και κοινωνικής σκέψης και συμπεριφοράς εδώ και αιώνες.

Και χωρίς την κλασσική σχολική δοκιμασία δεν υπάρχει 15χρονος, που θα κάτσει να διαβάσει για να μάθει. Οι πολιτικές αυτές της δήθεν ελευθερίας έχουν δοκιμαστεί στην Αμερική και απέτυχαν εδώ και 50 χρόνια! Σε βάρος των μαθητών. Χωρίς γνώση Γλώσσας, Ιστορίας Μαθηματικών και Φυσικής κάθε πτυχιούχος Γυμνασίου είναι καταδικασμένος να καταλήξει στη χοάνη της φτηνής εργασιακής κόλασης.

Εκτός αν αυτό είναι το ζητούμενο της κυβέρνησης.

Σε τι χρησιμεύει ο Πελοποννησιακός Πόλεμος; Το λιγότερο για να καταλάβεις γιατί σκοτώνονται ακόμα και σήμερα, αλλά και αύριο, οι εξουσίες και οι λαοί μεταξύ τους και τι σημαίνει θέση ισχύος και θέση αδυναμίας σε ατομικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Για να γίνεις εσύ πιο χρήσιμος στον εαυτό σου κατ αρχήν και στην πόλη σου στη συνέχεια.

Ίσως γι αυτό ο προηγούμενος υπουργός Παιδείας κ Μπαλτάς κατάργησε από τα σχολεία τη διδασκαλία του Επιτάφιου του Περικλέους, που πραγματευόταν αυτό ακριβώς, με το φόβο μήπως και μάθουν οι μαθητές ποια είναι η πολιτική αξία «να φιλοκαλείς μετ ευτελείας και να φιλοσοφείς άνευ μαλακίας», όπως καταγράφει ο Θουκυδίδης. Ο οποίος παρεμπιπτόντως διδάσκεται σε όλα τα σχολεία της αλλοδαπής και σε όλες τις σχολές πολέμου του πλανήτη!

Αποτέλεσμα της κατάργησης ήταν ο τυφλωμένος από αμαθή εμπάθεια προηγούμενος υπουργός να αναλάβει τον τομέα του Πολιτισμού των Ελλήνων, μετά από απόφαση του πρωθυπουργού, που φιλοκαλεί μετ επάρσεως, ώστε να παραλάβει τη σκυτάλη της Παιδείας των νεοελλήνων ο κ Φίλης υπό τα χειροκροτήματα του ολετήρα της Παιδείας των τελευταίων δεκαετιών, της πλειοψηφίας της ΟΛΜΕ. «Για διευκόλυνση των μαθητών».

Διευκόλυνση στη δημιουργία σχολείου 2 ταχυτήτων. Αυτούς τους μαθητές που είναι στούρνοι και παίρνουν ένα χαρτί άχρηστο από άποψη παιδείας και γνώσεων και αυτούς που είναι πλημμυρισμένοι στα χαριστικά 19άρια και 20άρια «για να μη χαλάει η πιάτσα και φωνάζουν οι μωροφιλόδοξοι γονείς». Και οι οποίοι συχνά μετατρέπονται από αυτή τη μωροφιλοδοξία σε άνεργους πτυχιούχους. Τα άλλα, τα πραγματικά 19άρια δεν χρειάζονται διευκόλυνση και συνήθως δουλειά βρίσκουν.

Όπως δουλειά βρίσκουν και όσοι θέλουν να δουλέψουν, χωρίς να υπολογίζουν τη σκληρότητα και τις συνθήκες της δουλειάς και άσχετα με την παιδεία τους.
AdTech Ad

Η «διευκόλυνση των μαθητών» είναι πραγματικά διευκόλυνση στα σχέδια όσων ψάχνουν να βρουν αμόρφωτο φτηνό εργατικό δυναμικό κάτω και από τα 250 ευρώ. Αυτή την πολιτική υπηρετεί η «διευκόλυνση των μαθητών» του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής, των συνδικαλιστών, των φυγόπονων από τους καθηγητές, όσων άμυαλων γονιών και του κ Φίλη.

Η υποβάθμιση της Ιστορίας

Για να επιβεβαιώσει ο σημερινός υπουργός την πλήρη άγνοιά του για την αξία των γνώσεων, που για δυστυχία των νεοελλήνων διαχειρίζεται, και η ΟΛΜΕ τον διαχρονικά αντιμορφωτικό τρόπο που έχει στην ουσία επιβάλλει, με νέα εγκύκλιο ξεπετάει στην Α’ Λυκείου κομμάτια της ελληνικής ιστορίας στη «συνοπτική διδασκαλία», όπως ο Μινωικός και Μυκηναϊκός πολιτισμός, ο αρχαιοελληνικός αποικισμός, οι Περσικοί πόλεμοι, ο Πελοποννησιακός πόλεμος, ο Φίλιππος Β’ και το Οικουμενικό κράτος του Αλέξανδρου, με την αιτιολογία ότι τα έχουν διδαχτεί οι μαθητές στο Δημοτικό και το Γυμνάσιο.

Αντ’ αυτών, λέει, «έγινε προσπάθεια η έμφαση στην Α΄ λυκείου να δοθεί στα επόμενα κεφάλαια που συχνά δεν προλάβαιναν να προσεγγισθούν στο δημοτικό και το γυμνάσιο». Και συνεχίζει, επιτιθέμενος στην Ένωση Φιλολόγων που διαμαρτύρεται:

«Ναι μεν το δισέλιδο υποκεφάλαιο "Β΄ αποικισμός" διδάσκεται συνοπτικά, αλλά, διδάσκεται αναλυτικά το τρισέλιδο υποκεφάλαιο "Οι συνέπειες του Β΄ αποικισμού". Επίσης, ναι μεν διδάσκεται συνοπτικά "ο Φίλιππος Β" αλλά διδάσκεται αναλυτικά "Η πανελλήνια ιδέα" και "το Συνέδριο της Κορίνθου" (δηλαδή η κεντρική πολιτική του Φιλίππου). Ναι μεν "το Οικουμενικό κράτος του Αλεξάνδρου" διδάσκεται συνοπτικά αλλά διδάσκεται αναλυτικά "Το έργο του Μ. Αλεξάνδρου".

Παρακάμπτω το αγράμματο «ναι μεν» στην αρχή της πρότασης, που έχει σχεδόν καθιερωθεί αντί του σωστού «το δισέλιδο… διδάσκεται μεν συνοπτικά…» και «Επίσης, διδάσκεται μεν συνοπτικά…» και έρχομαι στην ουσία.

Τα πρόσωπα και η πολιτική τους δεν είναι δύο διαφορετικά πράγματα! Το ένα είναι αποτέλεσμα του άλλου μαζί με τις συγκυρίες. Ο Φίλιππος δεν είναι άλλο πράγμα από τη ζωή του και την πολιτική του! Μ αυτή τη διαλεκτική φαίνεται και ο χαοτικός τρόπος, που γίνεται η διδασκαλία, όχι με ευθύνη του κ Φίλη. Διαχρονικά.

Γιατί, ο παραλογισμός να διδάσκεσαι συνοπτικά το αίτιο και αναλυτικά το αιτιατό είναι πέρα από εμφανής! Στο ζουμί:

Η κυβέρνηση με τους υπουργούς Παιδείας και το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής, που είναι από πίσω από όλα αυτά, έχει χαράξει μια πολιτική ταύτισης της διδασκόμενης Παιδείας στα σχολεία με τα ιδεολογήματά της.

Η ιδεολογική προσέγγιση ΣΥΡΙΖΑ και ελληνισμού είναι σαν την ανάμιξη νίτρου και γλυκερίνης. Τα στελέχη του σ αυτόν τον τομέα πάσχουν από Παυλοφικό σύνδρομο. Όταν ο σκύλος βλέπει το πιάτο του τρέχουν τα σάλια, έχει δεν έχει μέσα φαϊ. Αυτό συνοπτικά είναι το πείραμα του Παυλόφ περί αντανακλαστικών.

Παραβλέπουν ή το πιθανότερο δεν ξέρουν ότι το διδακτορικό του ο Μαρξ το έκανε στο έργο του Επίκουρου. Και τη διαλεκτική της ιστορίας την τεκμηρίωσε μαζί με τον Ένγκελς από τη μελέτη τεράστιου μέρους της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, αναζητώντας τις πηγές, τις πληροφορίες και τα αίτια. Γιατί ο φιλόσοφος δεν ήταν ημιμαθής.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εδώ και πολλά χρόνια έχει μπλέξει την ελληνική ιστορία με τον εθνικισμό. Επειδή οι εθνικιστές τη χρησιμοποιούν σαν πρότυπο. Την έχει μπλέξει με το φασισμό και το ναζισμό. Επειδή οι χρυσαυγίτες και οι ναζί ορκίζονταν «στην υπεροχή της». Την έχει μπλέξει με την αντιδημοκρατία και τη δικτατορία. Επειδή η μετεμφυλιακές κυβερνήσεις και η χούντα μετέτρεψαν την ιστορία σε προγονολατρεία. Την έχει μπλέξει με το δεσποτισμό. Επειδή ο Κοραής και οι Βαυαροί τη μετέτρεψαν σε αρχαιολατρία. Την έχει μπλέξει με τον σωβινισμό. Επειδή η συνέχεια της φυλής (ανάμικτης με άλλες κατά τον ιστορικό της Παπαρρηγόπουλο, όπως όλες οι φυλές) δημιουργεί εθνική συνείδηση, που κατά την αγράμματη αριστερά δεν είναι μια πραγματικότητα προς αναβάθμιση σε μια διεθνή παγκοσμιότητα, αλλά είναι τροχοπέδη προς το διεθνισμό!

Ο ΣΥΡΙΖΑ βλέπει την Ελλάδα και την ιστορία της όπως ο σκύλος του Παυλόφ το πιάτο. Χωρίς να δει την τροφή που έχει η αρχαιοελληνική γραμματεία για όλο τον κόσμο. Όπως δεν την βλέπουν διαχρονικά οι ημιμαθείς πολιτικές παιδείας στη χώρα. Αντί για το ζουμί, την ουσιαστική γνώση από τη γραμματεία διδάσκουν στείρα ιστορία.

Έτσι, η αγράμματη αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, που δεν έχει ούτε έναν αξιόλογο άνθρωπο της διανόησης, σε αντίθεση με την Αριστερά που τους είχε σχεδόν όλους, έχει βάλει στόχο την ελληνική παιδεία, που έτσι κι αλλιώς υποφέρει εδώ και χρόνια στα σχολεία, υποβαθμίζοντάς την ακόμα περισσότερο. Χωρίς να κάνει τον κόπο να δει και να διδάξει τη διαλεκτική της ή την αξία της σαν σκαλί της μεγάλης σκάλας που λέγεται παγκόσμιος πολιτισμός.

Η χώρα χρειάζεται περισσότερο από ποτέ μια μορφωτική επανάσταση. Αυτό της λείπει. Η πλειονότητα των κατοίκων οπισθοδρομεί σε τριτοκοσμικές καθημερινές συμπεριφορές εξαγρίωσης, για τις οποίες το ανάθεμα ρίχνεται στην τρόικα, την τωρινή και τις προηγούμενες κυβερνήσεις, αλλά για τα φράγκα και όχι για την απαιδεψιά που είχαν και έχουν σπείρει οι κυβερνήσεις στα πλήθη.

Όταν η ελληνική κοινωνία συνειδητοποιήσει ότι η απαιδεψιά τής έφαγε τα φράγκα θα έχει κάνει και το πρώτο βήμα προς την ανάσταση. Μέχρι τότε θα σταυρώνεται.

Γ. Παπαδόπουλος-Τετράδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Μετα την γενική κατακραυγή και τις έντονες αντιδράσεις που προκάλεσαν οι τραγικοί χειρισμοί από το Υπουργείο Εξωτερικών στην προσπάθεια των Αλβανών να επιβάλλουν το "Τσάμικο" στην διμερή ατζέντα και κυρίως να το ευρωπαϊκοποιήσουν με την αναφορά του Τσάμικου στην ετήσια έκθεση προόδου της Κομισιόν για την Αλβανία, ο Νίκος Κοτζιάς -μετα τις ύβρεις προς τα ΜΜΕ και την Αντιπολίτευση- τρέχει τώρα με επιστολή να εκλιπαρεί τις Βρυξέλλες για να αποτρέψει μια τέτοια αναφορά.

Και εκεί που ο κ. Κοτζιάς εξαντλούσε τον ..δυναμισμό του σε επιθέσεις στο Liberal.gr που αποκάλυψε την ανταλλαγή non paper με τα Τίρανα, όπου υπήρχε η αναφορά στο Τσάμικο και την αναγόρευση των Βρυξελλών σε μεσολαβητή στο ζήτημα αυτό με την γνωστοποίηση των non paper στις Βρυξέλλες, τώρα επισήμως και δημοσίως παραδέχεται ότι οι χειρισμοί που έγιναν κινδυνεύουν να καταστήσουν «ευρωπαϊκό» το ανύπαρκτο θέμα των Τσάμηδων, με την Κομισιόν και τον Επίτροπο Χαν να σχεδιάζουν να το συμπεριλάβουν στην Ετήσια Έκθεση για την Αλβανία που αναμένεται να εκδοθεί μέχρι τις αρχές Νοεμβρίου.

Όπως έγινε γνωστό αργά χθες το βράδυ με ανακοίνωση του ΥΠΕΞ ο Νίκος Κοτζιάς έστειλε επιστολή προς τον Επίτροπο Γιοχάνες Χαν ,όπου εκτός των λεονταρισμών και των χαρακτηρισμών περί ψευδών δηλώσεων του Επιτρόπου που περιλαμβάνονται στον πρόλογο της ανακοίνωσης του ΥΠΕΞ , ζητά από τον Γ. Χαν και την Επιτροπή να επανέλθουν με... διορθωτικά βήματα και να «μην υπάρξει οποιαδήποτε παρόμοια παραπλανητική αναφορά στην έκθεση προόδου για την Αλβανία», καθώς αυτό θα είχε «πολύ σοβαρές επιπτώσεις στις σχέσεις μας»...

Ο κ. Κοτζιάς δείχνοντας να αντιλαμβάνεται μόλις τώρα τα αποτελέσματα των χειρισμών του προσπαθεί να ανατρέψει την εικόνα που δημιουργήθηκε στις Βρυξέλλες και κατηγορεί την Επιτροπή ότι «εσκεμμένα ή όχι υπονομεύει μια διαδικασία που είναι σε εξέλιξη, που ξεκίνησε με πρωτοβουλία Υπουργού Εξωτερικών κράτους-μέλους και η εν εξελίξει διαδικασία αποσκοπεί στην βελτίωση των ελληνοαλβανικών σχέσεων και η Επιτροπή αντί να την υποστηρίξει δημιουργεί εμπόδια στην περαιτέρω υλοποίησή της».

Στην επιστολή από την οποία φυσικά δόθηκαν στην δημοσιότητα μόνο αποσπάσματά της, επιλεγμένα από τον ίδιο τον κ. Κοτζιά, επαναλαμβάνεται ότι για την Ελλάδα δεν υπάρχει «Τσαμικό ζήτημα» και ως εκ τούτου «δεν υπήρξε ποτέ και δεν θα υπάρξει ποτέ ένα τέτοιο θέμα για την ελληνική αλβανική ατζέντα».
AdTech Ad

Με τραγική καθυστέρηση και αφού φυσικά δημιουργήθηκε ο θόρυβος με την αποκάλυψη του Liberal.gr ο κ. Κοτζιάς μέμφεται την Επιτροπή γιατί τοποθετήθηκε επί του ζητήματος με έναν «τέτοιο ανεύθυνο και επιπόλαιο τρόπο, δηλαδή χωρίς προηγούμενη διαβούλευση ή ενδελεχή έρευνα και εξέταση του θέματος, πολλώ δε μάλλον όταν οι θέσεις μας είναι γνωστές τόσο σε εσάς αλλά και στην Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης».

Και πολύ απλά ο κ. Κοτζιάς παραδέχεται ότι ήταν ανακριβείς οι προηγούμενες καθησυχαστικές δηλώσεις του ότι έχει εξασφαλίσει την απόρριψη των δηλώσεων Χάαν από την Κομισιόν.

Στην επιστολή του ο κ. Κοτζιάς τώρα μόνον -και αφού ήδη έχει προκληθεί η σύγχυση σε ευρωπαϊκό επίπεδο για το «Τσάμικο» και ενώ η ίδια η Κομισιόν το έχει περιλάβει στην ατζέντα των σχέσεων της Αλβανίας με την Ε.Ε.- καταγράφει με τον δικό του «καθηγητικό» τρόπο και εκ των υστέρων τους κινδύνους από την υιοθέτηση των αλβανικών ισχυρισμών:

«Εάν η Επιτροπή υιοθετούσε τα εθνικιστικά επιχειρήματα εκείνων που επιμένουν στην επαναφορά ενός ανύπαρκτου ζητήματος, αυτό θα ισοδυναμούσε με αποδοχή μιας ρεβιζιονιστικής αφήγησης της ευρωπαϊκής ιστορίας, η οποία θα αποτελούσε καύσιμο αλυτρωτισμού και θα επανέφερε σε πολλά μέρη της ηπειρωτικής Ευρώπης στο προσκήνιο θέματα που έχουν αμετάκλητα επιλυθεί αμέσως μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο».

Κλείνοντας την επιστολή του (και σύμφωνα με τα αποσπάσματα που έδωσε στην δημοσιότητα το ΥΠΕΞ) ο κ. Κοτζιάς δεν φαίνεται να τολμά να κάνει το επόμενο βήμα ,το να συνδέσει δηλαδή την ευρωπαϊκή πορεία της Αλβανίας με την πλήρη και οριστική εγκατάλειψη των αλυτρωτικών διεκδικήσεων εις βάρος της Ελλάδας και των άλλων γειτονικών χωρών, καθώς το "Τσάμικο" αποτελεί βασικό στοιχείο του Αλβανικού Μεγαλοϊδεατισμού και του οράματος της Μεγάλης Αλβανίας . Και έτσι ο κ. Κοτζιάς περιορίστηκε απλώς να καλέσει την Αλβανία να φανεί αντάξια του καθεστώτος μιας υποψηφίας προς ένταξη χώρας…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου