Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

29 Σεπ 2012

Oι σφοδρές συγκρούσεις μεταξύ ξένων μισθοφόρων και των δυνάμεων ασφαλείας της Συρίας συνεχίζονται. Αποτέλεσμα των μαχών στο Χαλέπι ήταν μεγάλη πυρκαγιά στο ιστορικό κέντρο της πόλης.

29 Σεπτεμβρίου 2012
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Πυρκαγιές ξέσπασαν στο Χαλέπι, ως αποτέλεσμα των  συγκρούσεων μεταξύ των ενόπλων δυνάμεων της Συρίας και των ένοπλων μισθοφόρων. Οι πυρκαγιές έπληξαν τη μεσαιωνική αγορά του Χαλεπίου, σήμερα, Σάββατο, καταστρέφοντας εκατοντάδες καταστήματα που σχηματίζουν σειρά με θολωτά περάσματα όπου τρόφιμα, υφάσματα, αρώματα και μπαχαρικά πουλιούνται εδώ και αιώνες. Η αγορά θεωρείται μια από τις ωραιότερες του Αραβικού Κόσμου.

Κάποιοι περιέγραψαν τις ολονύχτιες πυρκαγιές ως το χειρότερο πλήγμα σε μια ακόμη ιστορική περιοχή που συνέβαλε να γίνει το Χαλέπι η καρδιά της εμπορικής ζωής της Συρίας. Το εμπορικό αυτό κέντρο συγκαταλέγεται στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.

Το μεσαιωνικό "σουκ" (παζάρι), ένας λαβύρινθος από στενά δρομάκια με καταστήματα, που εκτείνεται σε ακτίνα αρκετών χιλιομέτρων γύρω από την επιβλητική ακρόπολη του 13ου αιώνα, ήταν κάποτε ένα σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο, αλλά τις τελευταίες εβδομάδες πλήττεται καθημερινά από μάχες και βομβαρδισμούς στα πλαίσια της προσπάθειας των ενόπλων μισθοφόρων να εξασφαλίσουν τον έλεγχο της πόλης, πράγμα που είχαν κατορθώσει εν μέρει πριν από δύο μήνες, φθάνοντας μέχρι ορισμένα σημεία του ιστορικού κέντρου της.

Ερασιτεχνικό βίντεο που δημοσιεύθηκε στο διαδίκτυο δείχνει φλόγες να μαίνονται μέσα στα πέτρινα σοκάκια της αγοράς, τις ξύλινες πόρτες των καταστημάτων να τρίζουν από τη θερμότητα και κάποιους να προσπαθούν να σβήσουν τη φωτιά με λάστιχο. Άλλα βίντεο δείχνουν ένα πέπλο καπνού να αιωρείται πάνω από τον ουρανό της πόλης.

Η πυρκαγιά ξέσπασε αργά το βράδυ της Παρασκευής και εξακολουθούσε να καίει το πρωί του Σαββάτου.

Το "σουκ" του Χαλεπιού δεν είναι ο μόνος από τους πολιτιστικούς θησαυρούς της Συρίας που έχουν πέσει θύματα στο χάος των εξεγέρσεων και των συγκρούσεων μεταξύ ξένων μισθοφόρων και των Ε.Δ. της Συρίας.

Μερικά από τα πιο σημαντικά αξιοθέατα της χώρας, συμπεριλαμβανομένων των κάστρων της, έχουν παγιδευτεί στα διασταυρούμενα πυρά. Κάποια, μάλιστα, έχουν μετατραπεί σε στρατιωτικές βάσεις, αυξάνοντας τους φόβους των αρχαιολόγων για πιθανή καταστροφή τους.
 


Όπως διαβάζουμε στο άριστο Taxalia, ο πρώην διοικητής της ΕΥΠ, κ. Μπίκας, με δηλώσεις του διέψευσε κατηγορηματικά τα περί «σταγονιδίων» που είχαν εμφανισθεί κατά τη διάρκεια της διοικήσεώς του στην ΕΥΠ και τα οποία δειλά κάποιοι τόλμησαν να επαναφέρουν τις τελευταίες ημέρες, προφανώς σε μία απέλπιδα προσπάθεια να αποπροσανατολίσουν τον Ελληνικό λαό και να στρέψουν εκ του ασφαλούς (οι επιθέσεις στον Ελληνικό Στρατό θεωρούνται από τις πλέον ασφαλείς, αφού –λόγω ιεραρχίας δεν υπάρχει η δυνατότητα ανταπάντησης των άμεσα εμπλεκομένων, αλλά και η σοβαρότητα των αρμοδίων δεν επιτρέπει την έκδοση ανακοινώσεων για πολιτικά ή άλλα ζητήματα), την προσοχή των Ελλήνων πολιτών σε θέματα που απλά δεν υφίστανται.

Τι αναφέρει η δημοσίευση – αποκάλυψη του βορειο-ελλαδικού Taxalia:
Ο πρώην διοικητής της ΕΥΠ κ. Κωνσταντίνος Μπίκας, έκανε την ακόλουθη δήλωση:
Επί προηγούμενης Διοίκησης η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών ουδέποτε ενημέρωσε τον τότε Πρωθυπουργό κ. Γιώργο Παπανδρέου για ενδεχόμενο πραξικόπημα.
Επίσης η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών ουδέποτε έγινε αποδέκτης από άλλη Αρχή σχετικών Πληροφοριών, ώστε να προβεί στις από το νόμο προβλεπόμενες ενέργειες για την προστασία του Δημοκρατικού Πολιτεύματος.
Προς τιμήν του ο πρώην διοικητής της ΕΥΠ και νυν πρέσβης της Ελλάδας στην Μεγάλη Βρετανία, δήλωσε την ανυπαρξία του συγκεκριμένου θέματος, τονίζοντας πως εάν και εφόσον υφίστατο τέτοιου είδους θέμα, θα ενεργούσε το αρμόδιο τμήμα της ΕΥΠ που ασχολείται με την προστασία του πολιτεύματος. Προφανώς ο κ. Μπίκας δεν γνώριζε ούτε καν τα τμήματα της ΕΥΠ ενώ ήταν διοικητής της (αν και μπορούσε να δημιουργήσει ειδικό τμήμα για την προστασία του πολιτεύματος, με βάση το νόμο 3039), αφού το συγκεκριμένο τμήμα βρίσκεται στην ΓΑΔΑ, στον 2ο (δεύτερο) όροφο και έχει ως έργο την προστασία του πολιτεύματος!!!

Όμως, μήπως ο κ. Μπίκας άργησε να… μιλήσει και να πει την αλήθεια; 
Γιατί δεν εξέδωσε ανακοίνωση εκείνη την χρονική περίοδο, κατά την οποία είχε γίνει «σημαία» του Γιώργου Παπανδρέου η επιτυχημένη εκ μέρους του αποτροπή πραξικοπήματος;
Πώς επέτρεψε στον κ. Μπίκα η αρτιότητά του ως κρατικού λειτουργού, να συμμετέχει σιωπηλά στην παραπλάνηση των Ελλήνων πολιτών, στην δημιουργία εικονικής απειλής του πολιτεύματος (με ό,τι συνεπάγεται αυτό) και στην κατασυκοφάντηση του στρατεύματος;
Γιατί ο κ. Μπίκας ενώ γνώριζε, προτίμησε να επιτρέψει την δημιουργία ακραίων αρνητικότατων εικόνων για την Ελλάδα και το ίδιο το πολίτευμα, αλλά την σπίλωση ικανότατων στελεχών του Ελληνικού Στρατού;
Μήπως, η εξάρτησή του από την θέση που κατείχε, πιθανές άνωθεν πιέσεις ή προσωπικές πολιτικές υποχρεώσεις, τον «εξανάγκασαν» να προτάξει το κομματικό και το προσωπικό του συμφέρον, μπροστά στο συμφέρον της πολιτικής ομαλότητας της χώρας, δηλαδή ενήργησε εκούσια ή ακούσια εις βάρος του εθνικού συμφέροντος;

Μπορεί, άραγε, να εξηγήσει -επιτέλους- ο κ. Μπίκας τι ακριβώς συνέβη εκείνη τη χρονική περίοδο; Αν υπάκουσε σε πολιτικές εντολές, για ποιόν λόγο να μην υπακούει και στον σημερινό τοποτηρητή του (υπουργό Εξωτερικών κ. Αβραμόπουλο), ο οποίος για κομματικούς και πολιτικούς λόγους σκοπιμότητας ενδέχεται να του ζήτησε να προχωρήσει στην συγκεκριμένη ανακοίνωση;
Εάν ο κ. Μπίκας υπέκυψε επί της πρωθυπουργίας του Γιώργου Παπανδρέου και της δικής του θητείας στην διοίκηση της ΕΥΠ, σε «ανάγκες» ή άλλου είδους πιέσεις κυβερνητικών ή άλλων παραγόντων, γιατί να μην κάνει και σήμερα το ίδιο, αφού είναι γνωστό πως όποιος υποκύπτει σε πιέσεις ή εκβιασμό, θα υποκύπτει στη συνέχεια οποτεδήποτε πιεστεί ή εκβιαστεί…;

Η συγκεκριμένη ανακοίνωση – δήλωση, καλώς έγινε, μόνο που έπρεπε να γίνει την εποχή που σπιλώνονταν η δημοκρατικότητα του Ελληνικού στρατεύματος και οι υπολήψεις άριστων στελεχών του Ελληνικού Στρατού, οι οποίοι καρατομήθηκαν σωρηδόν προκειμένου να υλοποιηθούν αντικαταστάσεις στρατιωτικών στελεχών που δεν ήταν στην εύνοια του τότε υπουργού Άμυνας Μπεγλίτη, αλλά και του -όπως λένε οι φήμες- σε πολλά αναμεμιγμένου μέσω του κομματικού μηχανισμού του ΠΑΣΟΚ, κ. Καρχιμάκη. Σήμερα, οι δηλώσεις του κ. Μπίκα φαίνεται πως δεν αποτελούν τίποτε περισσότερο από μία προσπάθεια πολιτικής εξυπηρέτησης προς την κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά.

Κωνσταντίνος

ΥΓ: Εμείς απλά θέλουμε να θυμίσουμε στον αναγνώστες, πως η διοίκηση Μπίκα χρέωσε την σημερινή διοίκηση της ΕΥΠ με ένα ποσό της τάξης των 1,6 εκατομμυρίων ευρώ –περίπου- για την προμήθεια ενός συστήματος GIS, το οποίο ενώ κατοχυρώθηκε σε επίσημο διαγωνισμό, στη συνέχεια η διοίκηση Μπίκα αρνήθηκε να παραλάβει. Με πρόσφατη απόφαση δικαστηρίου, η ΕΥΠ είναι υποχρεωμένη να πληρώσει στην προμηθεύτρια εταιρεία το ποσό της αγοράς του γεωγραφικού συστήματος, καθώς και τα λοιπά έξοδα που προέκυψαν μέχρι την απόφαση του Δικαστηρίου. Ως εκ τούτου, ο κ. Μπίκας φέρεται ως υπόλογος (και απορούμε γιατί δεν έχει κληθεί από τις αρμόδιες υπηρεσίες), ενώ ταυτόχρονα και όλως παραδόξως έχει διοριστεί ως πρέσβης της Ελλάδας στην Μεγάλη Βρετανία…(!!!) δημιουργώντας πάμπολλα ερωτηματικά τόσο για την «διαφυγή» του, όσο και για τους εμπλεκόμενους σε αυτή του την μετακίνηση εκτός Ελλάδος, καταλαμβάνοντας μία πάρα πολύ σοβαρή διπλωματική θέση…

Ρωσική κίνηση «ματ» στο Αιγαίο υπέρ Ελλάδος
Απέρριψε τις τουρκικές NOTAM για τα νησιά

Με μία απλή αλλά πολύ έξυπνη κίνηση, η Ρωσία έστειλε σαφές προειδοποιητικό μήνυμα στην Τουρκία σε ότι αφορά τις συνεχείς ΝΟΤΑΜ και NAVTEX που εκδίδει η Άγκυρα περί δήθεν παραβιάσεων των Συνθηκών του 1914 και του 1923, από την Ελλάδα με την στρατικοποίηση των νησιών του Α. Αιγαίου

Η Ρωσία εμμέσως πλην σαφώς, αναγνώρισε το δικαίωμα της Ελλάδας να διατηρεί δυνάμεις αυτοάμυνας στα νησιά και ότι οι δυνάμεις αυτές δεν αποτελούν παραβίαση των συνθηκών.

Συγκεκριμένα, αμέσως μετά την έκδοση των τουρκικών ΝΟΤΑΜ και NAVTEX που αμφισβητούσαν το ελληνικό δικαίωμα αυτοάμυνας, η Mόσχα έστειλε ομάδα αξιωματικών των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων για να επιθεωρήσουν, σε εφαρμογή του Κειμένου Βιέννης 2011 από 24 έως 27 Σεπτεμβρίου 2012, τα περισσότερα νησιά στα οποία η Τουρκία αρνείται το δικαίωμα ύπαρξης δυνάμεων αυτοάμυνας, αποδεχόμενη έτσι, στην πράξη το νόμιμο της ύπαρξης ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων στα νησιά..

Η επιθεώρηση αυτή καθ' αυτή μικρή σημασία έχει (αφορά το Κείμενο της Βιέννης 2011 ένα πολιτικά, δεσμευτικό έγγραφο το οποίο συνιστά ένα διευρυμένο κατάλογο Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης και Ασφάλειας μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας και επιτρέπει ανταλλαγές αντιπροσωπείων), αλλά έτσι όπως εξελίχθηκε έχει τεράστια πολιτική-διπλωματική σημασία.

Σύμφωνα με το κείμενο της Βιέννης 2011, προβλέπονται επισκέψεις επιθεωρητών, με σκοπό την επαλήθευση των ετησίων στοιχείων τα οποία ανταλλάσσουν οι συμβαλλόμενες χώρες. Υποτίθεται ότι ελέγχονται οι στρατιωτικές δυνάμεις της Ελλάδος στις περιοχές αυτές αν πληρούν τα όσα προβλέπει το Κείμενο Βιέννης 2011 για τα όπλα που χρησιμοποιούν.

Με την επιλογή όμως αυτών των περιοχών, η Μόσχα αναγνωρίζει το νόμιμο της ύπαρξης ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων που αμφισβητεί η Τουρκία, και όχι μόνο: Είναι γνωστή η άρνηση του ΝΑΤΟ να χρησιμοποιήσει στις ασκήσεις του νησιά όπως η Λήμνος, για τα οποία δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα ύπαρξης δυνάμεων αυτοάμυνας.
Η ομάδα αξιολογητών της Ρωσικής Ομοσπονδίας επισκέφθηκε την 98 ΑΔΤΕ (Μυτιλήνη), 88 ΣΔΙ (Λήμνος), ΤΔ/41 ΣΠ (Σαμοθράκη) του ΣΞ και 130 ΣΜ (Λήμνος) της ΠΑ αντίστοιχα, όταν η Τουρκία ακριβώς πριν από ένα μήνα με σχετική ΝΟΤΑΜ υποστήριζε ότι η Ελλάδα παραβιάζει διεθνείς συνθήκες εμπλέκοντας σε στρατιωτικές ασκήσεις τα νησιά Ικαρία, Χίο, Λήμνο, Λέσβο, Ψαρά, Σάμο και Σαμοθράκη, τα οποία είναι αποστρατιωτικοποιημένες ζώνες βάσει της συνθήκης παραχώρησης των νησιών του Α. Αιγαίου του 1914 ("THE 1914 SIX POWERS DECISION") και της Συνθήκης της Λοζάνης που ακολούθησε την Μικρασιατική Καταστροφή.

Η φρασεολογία που χρησιμοποιήθηκε στις τουρκικές ΝΟΤΑΜ δίνει στην Ελλάδα τον χαρακτήρα "παράνομου κράτους" και συνακόλουθα τεκμηριώνει, κατά τους τουρκικούς ισχυρισμούς, δικαίωμα επέμβασης για επαναφορά στην πρότερη νόμιμη κατάσταση.

Ας δούμε τις δύο τουρκικές ΝΟΤΑΜ:

Περί "παρανόμων δραστηριοτήτων":

A2929/12 (Issued for LTBB LGGG) - THIS NOTAM ISSUED TO CLARIFY THE A1275/12 NOTAM ISSUED BY GREEK

Περί ορίων FIR:

A2928/12 (Issued for LTBB LGGG) - AS REGARDS TO THE GREEK NOTAM A1275/12 WHICH GIVES REFENCE TO THE

Η μετάβαση της ρωσικής ομάδας στα νησιά έστειλε ακριβώς το μήνυμα ότι η Ελλάδα έχει καθε δικαίωμα να φροντίζει για την αυτο-άμυνά της και δεν παραβιάζει καμία συνθήκη... 

Και όταν το λέει η Ρωσία, που έχει κάθε συμφέρον στην έξοδο από τα Στενά να μην αντιμετωπίζει "εχθρικές" δυνάμεις, έχει μεγάλη σημασία. Γιατί εκτός των άλλων είναι και μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ... 


Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος
Οικονομολόγος

Η Σλοβενία, η οποία υποφέρει από μία κρίση ακινήτων και τραπεζών, αντίστοιχη με αυτήν της Ισπανίας, χρειάζεται απαραίτητα ένα πακέτο διάσωσης – δηλαδή, ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών της ύψους 5 δις € (περί το 12% του ΑΕΠ της, το οποίο πλησιάζει τα 50 δις $). Η ύφεση στη χώρα είναι της τάξης του -2%, παρά το ότι υπολογιζόταν πως θα έχει ανάπτυξη άνω του 1%.

Η Κύπρος χρειάζεται τουλάχιστον 10 δις € για τις τράπεζες της, ενώ ο προϋπολογισμός της είναι πάρα πολύ δύσκολο να ισοσκελιστεί. Η Πορτογαλία φαίνεται να μην έχει τη δυνατότητα λήψης και εφαρμογής άλλων μέτρων – με την Ιρλανδία να διατηρείται απλά στη ζωή, από το αγγλοσαξονικό μέτωπο.

Η Πολωνία επιτίθεται στη Μ. Βρετανία, ανακοινώνοντας ότι δεν θα τη βοηθήσει να καταστρέψει την Ευρώπη – μία κατηγορία καθόλου ασήμαντη, εάν εξετάσει κανείς με λεπτομέρεια το πώς ακριβώς τεκμηριώνεται.

Το Βέλγιο (μεγάλο δημόσιο χρέος) και η Αυστρία (μεγάλη έκθεση των τραπεζών της στην Α. Ευρώπη), προσέχουν να μην γίνουν αντιληπτά τα προβλήματα τους από τις αγορές – όπως και η Ολλανδία, ο δανεισμός της οποίας δεν είναι καθόλου αμελητέος, ενώ η εξάρτηση της από τη Γερμανία τεράστια.

Περαιτέρω, η Μαδρίτη στην Ισπανία αρνείται να βοηθήσει οικονομικά την Καταλονία - με αποτέλεσμα να αυξάνεται η πιθανότητα να διενεργηθεί δημοψήφισμα από την τελευταία, σε σχέση με την ανεξαρτητοποίηση της. Σε κάθε περίπτωση, κρίνοντας επί πλέον από την επαναφορά των επιτοκίων δανεισμού της σε υψηλά επίπεδα, ο τελικός της Ευρωζώνης θα διεξαχθεί στα εδάφη της Ισπανίας – με το κόστος διάσωσης της να ξεπερνάει τα 500 δις €.

Στο θέμα τώρα της διάσωσης της Ελλάδας, δημιουργείται ένα καινούργιο μέτωπο: ένας εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των «συστατικών μελών» της Τρόικα, ο οποίος φαίνεται να οδηγείται στα άκρα.

Ειδικότερα το ΔΝΤ, αλλάζοντας ξαφνικά στάση, ανακοίνωσε ότι δεν θα δανείσει άλλα χρήματα στην Ελλάδα, ενώ θα αποσυρθεί από τις ενέργειες διάσωσης της, εάν η ΕΕ, καθώς επίσης η ΕΚΤ, δεν αποδεχτούν μία δεύτερη διαγραφή μεγάλου μέρους των χρεών της (κάτι που μάλλον θα ερμηνευόταν από τις αγορές ως μία ήττα του ευρώ απέναντι στο δολάριο).

Παράλληλα, το ΔΝΤ εμφανίζεται βέβαιο σχετικά με το ότι, η Ελλάδα θα χρειαστεί περισσότερο χρόνο για να θέσει σε εφαρμογή το καινούργιο πρόγραμμα λιτότητας, καθώς επίσης ότι απαιτούνται περισσότερα χρήματα για να τα καταφέρει. Η αιτία, κατά το ΔΝΤ, είναι η πολύμηνη εκλογική περίοδος, καθώς επίσης η κατά πολύ βαθύτερη του αναμενομένου ύφεση, η οποία ξεπέρασε τις προβλέψεις του.

Συνολικά το μέχρι σήμερα αποφασισμένο κόστος διάσωσης της Ελλάδας τοποθετείται στα 204 δις €, με τη συμμετοχή της ΕΚΤ στα 50 δις € και του ΔΝΤ στα 20 δις € - τα οποία όμως το ταμείο δεν έχει καμία πρόθεση να διαγράψει.

Από την άλλη πλευρά, οι Ευρωπαίοι προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο – έτσι ώστε να δουν τι θα συμβεί στην Ισπανία και στην Ιταλία. Ενδεχομένως δε η Γερμανία να θέλει να καθυστερήσει τις αποφάσεις της, για μετά τις δικές της εκλογές (Φθινόπωρο του 2013), γνωρίζοντας πολύ καλά το μέγεθος των προβλημάτων (η διάσωση της Α. Γερμανίας εκ μέρους της Δυτικής κόστισε περί τα 2 τρις €, διήρκεσε πάνω από 10 χρόνια, ενώ δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί).

Το ΔΝΤ όμως, δεχόμενο μεγάλες πιέσεις από ορισμένα μέλη του (Ρωσία, Κίνα, Σ. Αραβία και Ιαπωνία), δεν συμφωνεί καθόλου με την τακτική των Ευρωπαίων, απαιτώντας άμεση διαγραφή του χρέους της Ελλάδας – με την αιτιολογία ότι, η χώρα κινδυνεύει να καταρρεύσει από το βάρος του δανεισμού (ενδεχομένως παρασέρνοντας μαζί της το Νότο, το «άρρωστο» τραπεζικό σύστημα της ΕΕ και στη συνέχεια ολόκληρο τον πλανήτη).

Εντελώς απροσδόκητα λοιπόν ο «λευκός ιππότης», αυτός ο οποίος (δήθεν) αγωνίζεται υπέρ της Ελλάδας, είναι ο μπράβος των τοκογλύφων και ο καταστροφέας δεκάδων κρατών στο παρελθόν: το ΔΝΤ.

Το γεγονός αυτό τεκμηριώνει την άποψη μας από το παρελθόν σχετικά με το, ότι η Ελλάδα ευρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα, ανάμεσα σε δύο πυρά: με τη Γερμανία από τη μία πλευρά και τις Η.Π.Α. από την άλλη, να μάχονται στα εδάφη της.




Έντονα διαβήματα για την απελευθέρωση των ψαράδων, που συνελήφθησαν παράνομα από Τούρκους, ενώ έπλεαν με μεγάλο ψαροκάικο σε διεθνή χωρικά ύδατα και χθες οδηγήθηκαν ενώπιον ψευδοδικαστηρίου στα Κατεχόμενα, όπου αποφασίστηκε η συνέχιση της κράτησης και νέα δίκη.

Δεν έχουν τελειωμό οι τουρκικές προκλήσεις. Το βράδυ της Πέμπτης, οι κατοχικές «αρχές» προχώρησαν στη σύλληψη-απαγωγή δύο Ελληνοκυπρίων και δύο Αιγυπτίων ψαράδων, ενώ έπλεαν με ψαροκάικο σε διεθνή χωρικά ύδατα. Από την πρώτη στιγμή πληροφόρησής της για το συμβάν, η Κυπριακή Δημοκρατία σε συνεργασία με την Ειρηνευτική Δύναμη καταβάλλει επίμονες προσπάθειες απελευθέρωσης των τεσσάρων ατόμων, τα οποία βρέθηκαν χθες ενώπιον ψευδοδικαστηρίου, το οποίο διέταξε την κράτησή τους μέχρι τη Δευτέρα.

Τα γεγονότα

Σύμφωνα με τις Αρχές της Δημοκρατίας, οι ψαράδες είχαν ξεκινήσει με μεγάλο ψαροκάικο από τη Λεμεσό και βρίσκονταν σε διεθνή ύδατα, 32 ναυτικά μίλια ανοικτά της Αμμοχώστου.

Γύρω στις 7:30 το βράδυ της Πέμπτης, και ενώ βρίσκονταν 16 ναυτικά μίλια νοτιοδυτικά από το ακρωτήρι του Αποστόλου Ανδρέα και 13 ναυτικά μίλια από το Μπογάζι, προσεγγίστηκαν από δύο τουρκικά πλοία. Ο καπετάνιος του πλοίου, που πρόλαβε να εκπέμψει σήμα κινδύνου και να ενημερώσει τη διοίκηση της λιμενικής αστυνομίας και το κέντρο έρευνας και διάσωσης, ανέφερε ότι πέντε Τούρκοι στρατιώτες επιβιβάστηκαν στο καΐκι τους, αναγκάζοντάς τους να μαζέψουν τα δίχτυά τους και να τους ακολουθήσουν. Στη συνέχεια, το ψαροκάικο οδηγήθηκε στο κλειστό λιμάνι της Αμμοχώστου και από τότε τα ίχνη των ψαράδων χάθηκαν. Για το όλο θέμα ενημερωθήκαν αμέσως το Υπουργείο Εξωτερικών και τα Ηνωμένα Έθνη.

Η αντίδραση του κράτους

Ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, Στέφανος Στεφάνου, με χθεσινή γραπτή δήλωσή του, ανέφερε πως το Υπουργείο Εξωτερικών, παρά τις ενέργειες της Ειρηνευτικής Δύναμης του ΟΗΕ στην Κύπρο να αρθεί η παρενόχληση των ψαράδων από την πρώτη στιγμή, οι τουρκικές δυνάμεις προχώρησαν στη σύλληψη των τεσσάρων. Μόλις ενημερώθηκε για την εξέλιξη αυτή, σύμφωνα με τον κ. Στεφάνου:

«Το Υπουργείο Εξωτερικών προέβη σε άμεσα διαβήματα προς ανώτερους αξιωματούχους της Δύναμης, ζητώντας τη μεσολάβησή τους για να αφεθούν ελεύθεροι οι τέσσερις ψαράδες και να γίνει η επιστροφή του πλοιαρίου στον νόμιμο ιδιοκτήτη. Ζήτησαν επίσης από τη Δύναμη όπως επισκεφθεί τους κρατούμενους και μεριμνήσει για τη φροντίδα τους, και πάλι, ωστόσο, χωρίς αποτέλεσμα».

Σύμφωνα με τον κ. Στεφάνου, το ΥΠΕΞ συνέχισε και χθες τα διαβήματά του προς την Ειρηνευτική Δύναμη, από την οποία πληροφορήθηκε ότι οι κατοχικές «αρχές» οδήγησαν τους τέσσερις κρατούμενους ενώπιον ψευδοδικαστηρίου, όπου «αποφασίσθηκε» η συνέχιση της κράτησής τους μέχρι την ερχόμενη Δευτέρα, 1η Οκτωβρίου, οπότε και θα οδηγηθούν ξανά ενώπιον του ψευδοδικαστηρίου

«Οι Αρχές της Δημοκρατίας βρίσκονται σε στενή επαφή με την Ειρηνευτική Δύναμη του ΟΗΕ και καταβάλλουν κάθε προσπάθεια για διασφάλιση της φροντίδας των τεσσάρων κρατουμένων και την όσο το δυνατόν πιο σύντομη επιστροφή τους στις οικογένειές τους στις ελεύθερες περιοχές», κατέληξε ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος.

Καταδικάζει η ΕΔΕΚ

Η ΕΔΕΚ, διά του εκπροσώπου Τύπου του κόμματος Δημήτρη Παπαδάκη, καταδίκασε την προκλητική συμπεριφορά των κατοχικών «αρχών». 

«Συμπεριφερόμενη ως σύγχρονος πειρατής, η κατοχική δύναμη συνεχίζει να προχωρεί σε παράνομες συλλήψεις, αρνούμενη για μία ακόμη φορά να ενημερώσει ακόμη και για την κατάσταση των συλληφθέντων», σημείωσε, καλώντας τη διεθνή κοινότητα «να πάψει να χαϊδεύει τα αφτιά της Τουρκίας και των κατοχικών ''αρχών'' και να τη θέσει προ των ευθυνών της».

Πηγή: Σημερινή


Του Γιώργου Χαρβαλιά 

Δεν ξέρω αν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι πιο…κυνικό από τους Γερμανούς δανειστές-δυνάστες, το βέβαιο είναι όμως, ότι αντιμετωπίζει τα πράγματα με περισσότερο ρεαλισμό. Όταν το 2010 μας έλεγε να κουρέψουμε το χρέος, η κυβέρνηση Παπανδρέου, σφύριζε αδιάφορα και ο Γιωργάκης Παπακωσταντίνου, αδαής και ανυποψίαστος(για να μην υποθέσουμε τίποτα άλλο…)έκανε ότι δεν άκουγε.

Όταν στις αρχές του 2012, πάλι το ΔΝΤ πίεζε την κυβέρνηση Παπαδήμου να απαιτήσει «κούρεμα» και των ελληνικών ομολόγων που είχε στην κατοχή της η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ο τότε πρωθυπουργός, αυτός ο…λαμπρός τραπεζίτης με τις διεθνείς διασυνδέσεις και το παγκόσμιο κύρος (σ.σ. σαφώς υποψιασμένος), προτίμησε να προστατεύσει το παλιό του «μαγαζί» και να συνομολογήσει από κοινού με τον Ντράγκι την εξαίρεση της ΕΚΤ από το PSI με τρόπο σκανδαλώδη και ανήθικο, που στηλιτεύτηκε ακόμη και από τους Φαινάνσιαλ Ταιμς.

Σήμερα, κι ενώ έχει φτάσει πλέον ο κόμπος στο χτένι, το ΔΝΤ της κυρίας Λαγκάρντ, διαμηνύει προς πάσα κατεύθυνση το απολύτως αυτονόητο: Ότι με την υφιστάμενη συνταγή «δημοσιονομικής προσαρμογής» το ελληνικό δημόσιο χρέος θα παραμείνει μη βιώσιμο, αν δεν υπάρξει νέο κούρεμα.

Κι επειδή το πρώτο κούρεμα έχει γίνει στον ιδιωτικό τομέα και τα νέα ομόλογα είναι νομικά θωρακισμένα από δέκα πλευρές καθώς όπως έχω επισημάνει, πολλές φορές, δεν επιδέχονται νέας απομείωσης, το νέο κούρεμα αναγκαστικά θα αφορά το λεγόμενο θεσμικό ή «επίσημο» χρέος, ή (και) τα ομόλογα της ΕΚΤ.

Αυτό το πολύ απλό, λέει σήμερα το ΔΝΤ, που υφίσταται τρομαχτικές πιέσεις στο εσωτερικό του για διακοπή της ελληνικής δανειοδότησης, αλλά δεσμεύεται επιπλέον ρητά από το καταστατικό του να μην χρηματοδοτεί…κλινικές περιπτώσεις που δεν έχουν καμία ελπίδα ανάταξης.

Δυστυχώς η μεν Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, διά των εκπροσώπων της, δηλώνει κατηγορηματικά ότι δεν διανοείται να «κουρέψει» τα ελληνικά ομόλογα, επειδή, τάχα μου-τάχα μου, αυτό θα συνιστά έμμεση χρηματοδοτική ενίσχυση κράτους-μέλους που επίσης απαγορεύεται από το καταστατικό της. Και το Βερολίνο, χωρίς νομικίστικες περικοκλάδες, διαμηνύει στην Ουάσιγκτον ότι από το να «κουρευτούν» τα διακρατικά δάνεια προς την Ελλάδα, επιβαρύνοντας τη τσέπη του Γερμανού φορολογούμενου, προτιμά να… «τραβήξει μια και καλή τη πρίζα από την Ελλάδα και να απαλλαγεί οριστικά από την αφαίμαξη».

Σε αυτή την τελευταία περίπτωση βέβαια, η ελληνική οικονομία οδηγείται σε ξαφνικό θάνατο και οι δανειστές κινδυνεύουν να χάσουν τα κονδύλια που έχουν ήδη εκταμιεύσει, μέσα από μια άτακτη χρεοκοπία, τύπου Αργεντινής.

Μικρό το κακό για τους Γερμανούς, δεδομένου ότι τα ποσά του ελληνικού δανεισμού είναι σχετικά μικρά και επιπλέον θα μπορούν στο μέλλον να διεκδικήσουν νομικά τα χρωστούμενα, αφού ο σοφός κύριος Παπαδήμος, φρόντισε να τους εξασφαλίσει, αποδεχόμενος στην «συναλλαγή» το αγγλικό δίκαιο…

Έτσι είναι λοιπόν τα πράγματα και η ελληνική υπόθεση από εκεί που φάνηκε να τροχοδρομεί σε μια προοπτική διεξόδου από το τέλμα, οδηγείται εκ νέου στις μυλόπετρες της γερμανικής ιδεοληψίας και του ωμού ρεαλισμού του ΔΝΤ που γνωμάτευσε πλέον τελεσίδικα ότι το χρέος της Αθήνας είναι μία «χαμένη υπόθεση».

Τώρα η κυβέρνηση, περιμένει απλώς από τους δανειστές, μήπως συγκινηθούν με το δράμα του ελληνικού λαού που κορυφώνεται με το πρωτοφανές πακέτο περικοπών και φορο-αφαίμαξης των 10.5 δις, ώστε να αναστείλουν την ποινή της εκτέλεσης…Και σωστά επιμένει, έστω και των εκ των υστέρων, να διασυνδεθεί η ψήφιση των μέτρων με την εγγύησης καταβολής ολόκληρης της δόσης των 31,5 δις.

Η πιθανότητα να μας…λυπηθούν οι έξω, είναι πράγματι υπαρκτή, απλά και μόνο επειδή οι Γερμανοί χασάπηδες φοβούνται μήπως πιτσιλιστούν από το αίμα του πτώματος, την ώρα που θα το πετάνε από το τραίνο. Στο Βερολίνο όμως, ενισχύονται ξανά οι φωνές που λένε πώς είναι προτιμότερο να λεκιαστεί η ποδιά, παρά η μπόχα της σήψης να πλημμυρίσει το πεντακάθαρο, βαυβαρικό κρεοπωλείο…


Δημοσιεύεται στον Τύπο της Κυριακής

…και όταν μια κοινωνία δεν φροντίζει ούτε τα βασικά για τους πιο ευάλωτους πολίτες της

Του Στέφανου Χίου
Δημοκρατία

Σκηνές από τα σοβαρά επεισόδια του 1997, όταν τα ΜΑΤ της κυβέρνησης Σημίτη είχαν τσακίσει στο ξύλο έξω από το Μέγαρο Μαξίμου αντιπροσωπεία συνταξιούχων, λίγο έλειψε να επαναληφθούν την Πέμπτη το μεσημέρι στην πορεία των Ατόμων με Αναπηρίες (ΑμεΑ).

Με την παρέμβαση ψύχραιμων αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. απετράπησαν τα χειρότερα και διασώθηκε το κύρος της συγκυβέρνησης. Η ένταση, όμως, οι καταγγελίες και τα παράπονα δεν αποφεύχθηκαν.

Μετά τη μία το μεσημέρι της Πέμπτης ομάδα Ατόμων με Αναπηρίες και Χρονίως Πασχόντων έσπασαν τον αστυνομικό κλοιό και έφτασαν στη Βουλή, αποφασισμένοι να δουν προσωπικά τον πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά. Εκείνη την ώρα ήταν σε εξέλιξη η σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών και κάτι τέτοιο ήταν πρακτικά αδύνατο. Το συλλαλητήριο των ΑμεΑ αφορούσε την ανύπαρκτη κοινωνική πολιτική που ισοπεδώνει τις αδύναμες εισοδηματικά ομάδες


Όπως κατέγραψε και ο τηλεοπτικός φακός και περιέγραψαν αυτόπτες μάρτυρες, την ώρα που έσπασε ο κλοιός της αστυνόμευσης, άνδρας των ΜΑΤ εικονίζεται να χτυπάει το καροτσάκι αναπήρου. Τα αίματα άναψαν, οι διαδηλωτές έπεσαν με θυμό πάνω στη σιδερόφραχτη διμοιρία, με αποτέλεσμα οι κρανοφόροι να τους απωθήσουν. Εκείνη την ώρα, αξιωματικοί των ΜΑΤ άρχισαν να σπρώχνουν τους συναδέλφους τους και να τους παρεμποδίζουν στην άσκηση βίας εναντίον ανθρώπων με κινητικά προβλήματα, με αποτέλεσμα να εκτονωθεί η κρίση.

Τελικά, εκπρόσωποι των ΑμεΑ πέρασαν μπροστά στη Βουλή, στην είσοδο της Βασιλίσσης Σοφίας, και αντιπροσωπία τους έφτασε στο Μαξίμου. Ομως εκεί έπρεπε να ξεπεραστεί ένα ακόμα εμπόδιο, καθώς η είσοδος που τους υπέδειξαν δεν ήταν προσβάσιμη για αναπηρικά αμαξίδια.

Με την ψυχή στο στόμα εισήλθαν στο Μέγαρο Μαξίμου και συναντήθηκαν με τον διευθυντή του πρωθυπουργικού γραφείου κ. Κώστα Μπούρα, όπου του έθεσαν τα αιτήματά τους.

Νωρίτερα ο σύλλογος των ΑμεΑ είχε πραγματοποιήσει μαζική και ογκώδη διαδήλωση στην Ομόνοια.

Απ' όλη την Ελλάδα, χιλιάδες άνθρωποι με προβλήματα βρέθηκαν στην Αθήνα για να διαμαρτυρηθούν για τη νέα οικονομική εξαθλίωση που τους οδηγούν τα μέτρα της τρόικας.
Κατά πάσα πιθανότητα, πάνω από 20% θα είναι οι περικοπές στις αποδοχές των στρατιωτικών
Εδώ και μήνες και μάλιστα προεκλογικά είχε αρχίσει η υποσχεσιολογία και τα παραμύθια της Ν.Δ για το μισθολόγιο των στρατιωτικών.
Ξεκίνησαν με αοριστολογίες του τύπου θα αποκατασταθεί το κύρος και το ηθικό των Ενόπλων Δυνάμεων..
Στην συνέχεια στα 18 σημεία της Ν.Δ και μάλιστα στην πρώτη θέση της λίστας είχε τεθεί το:

Επαναφορά σε επίπεδα 2009 χαμηλών συντάξεων-πολυτεκνικών επιδομάτων- ειδικών μισθολογίων αστυνομικών (σε ενεργό υπηρεσία) και χειριστών Πολεμικής Αεροπορίας (θα ακολουθήσουν και άλλα).
Ακολούθησαν φήμες για περικοπές 15 % στους μισθούς των στρατιωτικών..

Με την πάροδο των ημερών το ποσοστό έπεσε στα 6-7% πάντα μέσα από διαδόσεις, δηλώσεις και “πληρωμένα” άρθρα.

Παράλληλα ανακαλύφθηκε και εισήχθη τεχνηέντως ο όρος μάχιμοι..

Μετά την γενική κατακραυγή του κόσμου, ακόμη και του ΑΓΕΕΘΑ, τον πήραν πίσω.

Ο κ. Σαμαράς στην συνέχεια στην έκθεση Θεσσαλονίκης έκανε και άλλη μια κολοτούμπα και εισήγαγε άλλη μια νέα έννοια, αφού είπε ότι δυστυχώς δεν μπορέσαμε να σώσουμε κάποια μισθολόγια, όπως για παράδειγμα τους πιο μάχιμους απ τους μάχιμους…

Παράλληλα εδώ και καιρό κυκλοφορεί έντονα η φήμη ότι το επίδομα οδοιπορικών θα αποτελέσει παρελθόν.

Λίγες μέρες πριν ο ΥΠΕΘΑ κ. Παναγιωτόπουλος σε συνέντευξή του στον ραδιοφωνικό σταθμό Real FM, ενώ έδωσε αναλυτικές πληροφορίες για το ύψος και την προέλευση των περικοπών, δεν αναφέρθηκε στο ύψος των μισθολογικών
περικοπών.
Αυτό γίνεται εσκεμμένα και βάση σχεδίου για τον εξής απλό λόγο.
Οι περικοπές των μισθών στις Ένοπλες Δυνάμεις θα είναι δυστυχώς κατά πολύ μεγαλύτερες και θα ξεπεράσουν το 20 % δεδομένου ότι, εκτός της φημολογούμενης περικοπής 6-7 %, ακούγεται έντονα ότι είναι προειλημμένη απόφαση η κατάργηση του επιδόματος οδοιπορικών που κατά μέσο όρο αντιστοιχεί στο 15 % του μισθού των στρατιωτικών.
Προσέξτε όμως τι έχει συμβεί εδώ:
 - Εκ του μη όντως δημιουργούν αντιπαλότητες-ομάδες και πρόβλημα στο ηθικό των Ε.Δ, με την εισαγωγή-χρήση αδόκιμων και άστοχων όρων όπως μάχιμοι και πιο μάχιμοι απ τους μάχιμους
 - Καλλιεργούν εν γνώση τους ψεύτικες ελπίδες και προσδοκίες στα στελέχη των Ε.Δ για περικοπές 6-7%, ενώ ξέρουν ότι αυτές θα είναι μεγαλύτερες και μπορεί να αγγίξουν το 20%
 - Στοχοποιούν και εκθέτουν τους στρατιωτικούς στα μάτια του κόσμου, ο οποίος στο άκουσμα των περικοπών ύψους 6-7 %, αυτόματα θεωρεί ως ευνοημένους και προνομιούχους τους στρατιωτικούς.
Κ. Υπουργέ σας προειδοποιούμε να σταματήσετε, το παιχνίδι των διαρροών και της φημολογίας, τον εμπαιγμό και την στοχοποίηση των στρατιωτικών και πάνω απ΄ όλα σας καλούμε να προστατέψετε το κύρος και την αξιοπρέπεια
των Ενόπλων Δυνάμεων.
Τέλος στον εμπαιγμό και την στοχοποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων.
Εάν καταρρεύσει το κοινωνικό κράτος, καθώς επίσης εάν ιδιωτικοποιηθούν-εκποιηθούν οι κοινωφελείς, οι κερδοφόρες και οι στρατηγικές επιχειρήσεις της πατρίδας μας, ένοχοι θα είναι κυρίως τα συνδικαλιστικά κινήματα και η έλλειψη εμπιστοσύνης που παρατηρείται παντού
 

Όταν απειλείται η εθνική κυριαρχία ενός κράτους, στα πλαίσια ενός συμβατικού πολέμου, η προστασία των συνόρων του είναι υποχρέωση των ενόπλων δυνάμεων - οι οποίες, σε περιόδους ειρήνης, λειτουργούν προληπτικά, αποθαρρύνοντας τους εχθρούς της χώρας τους.

Από την άλλη πλευρά, όταν απειλείται η εθνική κυριαρχία ενός κράτους, στα πλαίσια ενός οικονομικού πολέμου, η υποχρέωση προστασίας των «συνόρων» του είναι, μεταξύ άλλων, θέμα των οργανωμένων κοινωνικών ομάδων - στις οποίες ανήκουν τα συνδικαλιστικά κινήματα τόσο των εργαζομένων, όσο και των εργοδοτών, αφού απέναντι σε εξωτερικές απειλές οφείλουμε να είμαστε όλοι ενωμένοι”.       

Ανάλυση

Οι περισσότεροι Έλληνες αλλά και πολλοί άλλοι αναρωτιούνται, σχετικά με το πώς είναι δυνατόν να συνεχίζεται (αυξανόμενη) η εκκωφαντική σιωπή των αμνών, παρά τα εγκληματικά, εντελώς αναποτελεσματικά μέτρα λιτότητας, την επιχειρούμενη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας, τη φτωχοποίηση, την καταστροφή των μελλοντικών γενεών, καθώς επίσης την κατάρρευση του κοινωνικού κράτους.

Εν τούτοις, αυτοί που αναζητούν την πραγματική αιτία των γεγονότων, γνωρίζουν πολύ καλά πως, όταν σε μία χώρα κανένας δεν εμπιστεύεται κανέναν (οι πολίτες δεν εμπιστεύονται τη δημόσια διοίκηση, τα κόμματα, τους Θεσμούς, τα ΜΜΕ και την πολιτική ελίτ, το κράτος δεν εμπιστεύεται τους πολίτες και τους υπαλλήλους του, οι εργαζόμενοι τους εργοδότες, οι εργοδότες τους εργαζομένους, οι ιδιωτικοί υπάλληλοι τους δημοσίους, οι φορολογούμενοι τους εφοριακούς, κοκ.), αφενός μεν δεν υπάρχει καμία προοπτική επίλυσης των προβλημάτων της, αφετέρου δεν κινητοποιείται κανείς.

Ειδικά όσον αφορά τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας (διαδηλώσεις, απεργίες κτλ.), οι οποίες συνήθως οργανώνονται από τα διάφορα συνδικαλιστικά κινήματα ή/και από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, η συμμετοχή των πολιτών βαίνει συνεχώς μειούμενη – γεγονός αυτονόητο, κατά την άποψη μας, στα πλαίσια της γενικευμένης έλλειψης εμπιστοσύνης, η οποία επικρατεί στην πατρίδα μας.

Κανένας δεν έχει τη διάθεση να βγει στο δρόμο και να αγωνιστεί για το μέλλον της χώρας του και των παιδιών του, μαζί με ανθρώπους ή/και με οργανώσεις που όχι μόνο δεν εμπιστεύεται καθόλου, αλλά πολλές φορές αντιπαθεί και απεχθάνεται περισσότερο από τους ίδιους τους εισβολείς – τους οποίους συχνά ανέχεται υποσυνείδητα, έχοντας την (ουτοπική) ελπίδα ότι θα τιμωρήσουν τη διαφθορά και θα προκαλέσουν την κάθαρση του συστήματος.

Εάν τώρα σε όλα αυτά προσθέσουμε το ολοκληρωτικό έλλειμμα επιχειρηματικού πλαισίου στην Ελλάδα, καθώς επίσης την ελλιπή λειτουργία του Κράτους Δικαίου, θα διαπιστώσουμε ότι τα πράγματα στη χώρα μας είναι κατά πολύ χειρότερα, από όσο φανταζόμαστε – ενώ τα οικονομικά της προβλήματα είναι ίσως τα λιγότερο δύσκολα στην επίλυση τους.

Αναφορικά δε με το Κράτος Δικαίου και τη σπουδαιότητα του στη σύγχρονη εποχή, κατά την οποία οι υπόλοιποι συνεκτικοί δεσμοί της κοινωνίας (θρησκεία, ιστορική συνείδηση κλπ.) έχουν ατονήσει, ακόμη και η ελάχιστη δυσλειτουργία του είναι εξαιρετικά επικίνδυνη – ενώ αποτελεί το μοναδικό θεμέλιο, επάνω στο οποίο θα μπορούσε να στηριχθεί η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Ολοκληρώνοντας την εισαγωγή μας, σε σχέση με τις συνδικαλιστικές οργανώσεις (τις συντεχνίες δυστυχώς σήμερα), οι οποίες έχουν σχεδόν καταρρεύσει κάτω από το βάρος της ιδιοτέλειας των ηγεσιών τους, της διαπλοκής τους με την οικονομική και πολιτική ελίτ, καθώς επίσης της «πολυεπίπεδης» διαφθοράς, τα παρακάτω:

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ

Τα συνδικάτα προέρχονται από τα ευρωπαϊκά κινήματα των εργαζομένων – ενώ οι κυριότεροι στόχοι τους ήταν ανέκαθεν η επιδίωξη υψηλότερων μισθών για τα μέλη τους, οι καλύτερες συνθήκες εργασίας, η συμμετοχή των εργαζομένων στις αποφάσεις των επιχειρήσεων, η μείωση του χρόνου εργασίας, καθώς επίσης (λιγότερο) οι ευρύτερες κοινωνικές αλλαγές, με προτεραιότητα τον έλεγχο της Πολιτείας από τους (αυτο)οργανωμένους Πολίτες της (αυτοδιάθεση).

Οι διαπραγματεύσεις των συλλογικών συμβάσεων με τους εκπροσώπους των εργοδοτών, καθώς επίσης οι μισθολογικοί αγώνες, με τη βοήθεια διαδηλώσεων, απεργιών κλπ. είναι μέσα στα πλαίσια των δραστηριοτήτων των συνδικάτων – με απώτερο σκοπό την κατά το δυνατόν μεγαλύτερη συμμετοχή των μελών τους στα κέρδη των επιχειρήσεων, με τη μορφή μισθών, παροχών, καλύτερων συνθηκών εργασίας κοκ.

Επειδή τώρα δεν υπάρχει κανένας σωστός, ορθολογικός, δίκαιος ή ιδανικός καταμερισμός των επιχειρηματικών κερδών, η «διανομή» τους καθορίζεται ουσιαστικά από την ισχύ των εκάστοτε συμμετεχόντων – όπου σε περιόδους ύφεσης και ανεργίας, όπως η σημερινή, οι εργοδότες είναι σε εξαιρετικά πλεονεκτική θέση (η ανεργία είναι ο ιδανικός μοχλός συμπίεσης των μισθών, εξουδετέρωσης των συνδικάτων και περιορισμού του κοινωνικού κράτος – πρόκειται για ένα εργαλείο λοιπόν, το οποίο γνωρίζουν πολύ καλά τα παιδιά του Σικάγου).

Από την άλλη πλευρά, ο βέλτιστος καταμερισμός των κερδών (αναδιανομή των εισοδημάτων) κρίνεται διαφορετικά, τόσο από τους εργαζομένους, όσο και από τους εργοδότες.

Για παράδειγμα, κάποια συνδικάτα είναι της άποψης ότι, οφείλουν να ενδιαφέρονται όχι μόνο για τους μισθούς των μελών τους, αλλά και για τη βιωσιμότητα, καθώς επίσης για τις επενδύσεις των επιχειρήσεων - με την έννοια ότι αυτές είναι προς όφελος των εργαζομένων, αφού προστατεύουν τις θέσεις εργασίας τους, ενώ δημιουργούν καλύτερες προϋποθέσεις μελλοντικών κερδών (οπότε και μισθολογικών αυξήσεων).

Κάποια άλλα όμως προσπαθούν απλά να αυξήσουν τις απολαβές των μελών τους, ακόμη και αν οι αυξήσεις είναι αφενός μεν υπερβολικές, αφετέρου εις βάρος της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων - με αποτέλεσμα να οδηγούνται στη χρεοκοπία, η οποία είναι οδυνηρή όχι μόνο για τους εργοδότες, αλλά και για τους εργαζομένους.

Η ΜΑΚΡΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΟΠΤΙΚΗ ΓΩΝΙΑ

Τα συνδικάτα είναι συνήθως υπέρ εκείνων των «μοντέλων ανάπτυξης», τα οποία στηρίζονται στην αύξηση της ζήτησης – τεκμηριώνοντας τη θέση τους με το ότι, οι απαιτήσεις τους για καλύτερη αναδιανομή των κερδών (υψηλότερες αμοιβές, προνόμια κλπ.), αφενός μεν «βελτιστοποιούν» την παραγωγικότητα όλων των αργαζομένων, αφετέρου αυξάνουν την αγοραστική δύναμη τους (η οποία εκβάλλει στην υψηλότερη εγχώρια κατανάλωση, δημιουργώντας ανάγκη για νέες επενδύσεις).  

Οι οικονομολόγοι των συνδικάτων, συνήθως οπαδοί του Keynes και αντίθετοι με τα μοντέλα ευέλικτης εργασίας, υποστηρίζουν ότι δεν είναι το κόστος εργασίας υψηλό, αλλά οι μισθοί χαμηλοί – με αποτέλεσμα να μην επιτυγχάνεται μία δίκαιη αναδιανομή εισοδημάτων, η οποία θα δημιουργούσε μία υγιή εγχώρια ζήτηση, στηρίζοντας την κατανάλωση και τις επενδύσεις.

Όπως σε γενικές γραμμές αναφέρουν, η μειωμένη εσωτερική κατανάλωση, λόγω των χαμηλών μισθών, υποχρεώνει τελικά τις επιχειρήσεις να επεκταθούν στο εξωτερικό – εξάγοντας θέσεις εργασίας και Know how, μακροπρόθεσμα με δυσμενή επακόλουθα για τους εργαζομένους (ανεργία κλπ.).

Βέβαια για εκείνες τις επιχειρήσεις, οι οποίες έχουν τη δυνατότητα να μεταφέρουν εύκολα τις δραστηριότητες τους σε χώρες φθηνού εργατικού δυναμικού, οι υψηλές αμοιβές λειτουργούν εις βάρος των εργαζομένων.

Από την άλλη πλευρά όμως, οι συνθήκες στις συγκεκριμένες χώρες αλλάζουν απότομα – γεγονός που τεκμηριώνεται από το ότι, η αύξηση των μισθών στην Κίνα (έως και 10% ετησίως) ανάγκασε πολλές βιομηχανίες να εγκατασταθούν σε άλλες χώρες, όπως στο Βιετνάμ και στη Μιανμάρ. Επομένως, οφείλουν να συμπεριλαμβάνουν στις σκέψεις τους και αυτές τις ιδιαιτερότητες, όταν διαπραγματεύονται με τους εργαζομένους.  

Περαιτέρω, στις σημερινές συνθήκες παγκοσμιοποίησης, τα μοντέλα ανάπτυξης που στηρίζονται στη ζήτηση, ειδικά στις χώρες με ισχυρό εξαγωγικό προσανατολισμό, φαίνεται να έχουν υποχωρήσει – επειδή οι επενδύσεις μπορούν να κινηθούν γρηγορότερα και με λιγότερα εμπόδια, σε σχέση με τους εργαζομένους.

Αντίθετα, τα μοντέλα ανάπτυξης που στηρίζονται στην προσφορά (χαμηλότεροι μισθοί, φθηνότερο κόστος προϊόντων, ανταγωνιστικές τιμές πώλησης, εξαγωγές μεγαλύτερες από τις εισαγωγές), τείνουν να επικρατήσουν – με τους μισθούς να υποχωρούν διαρκώς (αφού ο περιορισμός/εξαγωγή των θέσεων εργασίας, υποχρεώνει τους εργαζομένους στην άμυνα). 

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΠΤΙΚΗ ΓΩΝΙΑ

Τα συνδικάτα κατάφεραν, μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, να αναγνωρισθούν πολιτικά και θεσμικά, ως οι επίσημοι κοινωνικοί εκπρόσωποι των εργαζομένων. Στα πλαίσια αυτά ανάλαβαν, εκτός από την προστασία των συμφερόντων των εργαζομένων κατά την υπογραφή των συλλογικών συμβάσεων, πολλές άλλες «λειτουργίες».

Αυτό συνέβη κυρίως σε πολιτικό επίπεδο, είτε με τη στήριξη κομμάτων εκ μέρους τους, είτε με την εκλογή μελών τους στα Κοινοβούλια. Ειδικά στη Γερμανία, η συμμετοχή των συνδικαλιστών στη Βουλή είναι σημαντικότατη – όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι που ακολουθεί:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Βουλευτές-μέλη συνδικαλιστικών οργανώσεων (ποσοστό επί του συνόλου)

Συνδικαλιστές
1965-1987
2002
2005








Ποσοστό επί του συνόλου
50-60%
47%
40%
Πηγή: Bundestag

Σε επιχειρήσεις τώρα, οι οποίες απασχολούν πάνω από 2.000 εργαζομένους, τα συνδικάτα έχουν το δικαίωμα να τοποθετούν 2-3 εργαζομένους στα εποπτικά συμβούλια (τα οποία αποτελούνται συνήθως από 6-10 άτομα, ανάλογα με το μέγεθος της εταιρείας).

Η ΑΠΟΔΥΝΑΜΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ

Όπως πολλές άλλες «κοινωνικοπολιτικές» οργανώσεις, έτσι και τα συνδικάτα έχασαν έναν μεγάλο αριθμό των μελών τους, κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών – όπου επικράτησε ο νεοφιλελευθερισμός, με αφετηρία τις Η.Π.Α. και τη Μ. Βρετανία (η Μ. Βρετανία είναι ουσιαστικά η «πατρίδα» του συνδικαλισμού, ενώ μέχρι το 1980 η συμμετοχή των εργαζομένων στα συνδικάτα ήταν υποχρεωτική).

Οι αιτίες που αναφέρονται είναι η ευρύτερη κοινωνική τάση του «ατομικισμού», ο περιορισμός των επιχειρηματικών δομών, η μείωση των θέσεων εργασίας στη βιομηχανία προς όφελος του κλάδου των υπηρεσιών και, κυρίως, η παγκοσμιοποίηση – η οποία έδωσε πολύ μεγάλα εφόδια στους εργοδότες και ειδικά στο καρτέλ.

Παράλληλα βέβαια η «αναποτελεσματική» ηγετική φυσιογνωμία των συνδικάτων, οι υποθέσεις διαφθοράς των στελεχών και λοιπών μελών τους, η διάβρωση τους από τα πολιτικά κόμματα, καθώς επίσης η δυσαρέσκεια των εργαζομένων, σχετικά με τις διαπραγματεύσεις τους.

Όπως είναι φυσικό, ο σημαντικότερος παράγοντας εχθρότητας των εργαζομένων, καθώς επίσης ολόκληρης της κοινωνίας απέναντι στο συνδικαλιστικό κίνημα, είναι η διαπλοκή και η διαφθορά των συνδικαλιστών από την πολιτική και την οικονομική εξουσία – ένα ισχυρότατο όπλο των εργοδοτών (χρηματισμός και εξαγορά των ηγετικών ομάδων), το οποίο χρησιμοποιήθηκε με επιτυχία, όσο κανένα άλλο.

Από την εξέλιξη αυτή επηρεάστηκαν όλες οι δυτικές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ιαπωνίας – με εξαίρεση τα σκανδιναβικά κράτη και ο Βέλγιο, όπως φαίνεται από τον Πίνακα ΙΙ που ακολουθεί:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Ποσοστό συνδικαλιστικής οργάνωσης των δυτικών κρατών

Χώρα
1960
1980
2000




Σουηδία
70,7
78,2
81,9
Δανία
60,2
77,5
81,7
Φιλανδία
29,3
70,0
79,0
Βέλγιο
40,7
56,6
58,0
Νορβηγία
51,6
54,1
54,3
Ιρλανδία
43,8
55,3
38,5
Αυστρία
57,8
50,8
35,3
Ιταλία
22,2
44,4
31,0
Μ. Βρετανία*
43,5
52,2
29,5
Ολλανδία
41,0
32,4
22,3
Γερμανία
34,2
33,6
21,6
Ιαπωνία*
32,2
30,3
21,5
Η.Π.Α.*
28,9
21,1
13,5
Γαλλία
19,2
17,1
9,0
* Οι χώρες αυτές υπολογίζουν τα ποσοστά σε σχέση με τους εργαζομένους μόνο – όλες οι άλλες συμπεριλαμβάνουν και τους ανέργους.
Σημείωση: Το ποσοστό των γυναικών στα σκανδιναβικά συνδικάτα είναι ανάλογο με των ανδρών (50%).   
Πηγή: WPD
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Από τον Πίνακα ΙΙ διαπιστώνουμε κυρίως ότι, το ποσοστό της συμμετοχής των εργαζομένων στα συνδικάτα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το μέγεθος του κοινωνικού κράτους – με κριτήριο τις σκανδιναβικές χώρες από τη μία πλευρά και τις Η.Π.Α. από την άλλη.

Εντύπωση φυσικά προκαλεί η Γαλλία, στην οποία το συνδικαλιστικό κίνημα έχει υποχωρήσει σε μεγάλο βαθμό τα τελευταία χρόνια – γεγονός που σημαίνει πολλά για το μέλλον του κοινωνικού κράτους τόσο στη συγκεκριμένη χώρα, όσο και στις υπόλοιπες που ευρίσκονται στο τέλος του Πίνακα ΙΙ.

Συμπερασματικά λοιπόν, για τη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους στη Δύση τα τελευταία χρόνια είναι κυρίως υπεύθυνα τα συνδικάτα – τα οποία αφενός μεν βυθίστηκαν στη διαπλοκή και στη διαφθορά, αφετέρου διαβρώθηκαν από τα πολιτικά κόμματα, εξυπηρετώντας όλο και λιγότερο τις ανάγκες των κοινωνικών ομάδων που εκπροσωπούν. Παράλληλα βέβαια, έχασαν την ευρύτερη στήριξη της κοινωνίας – η οποία είναι απολύτως απαραίτητη, για να μπορεί να έχει αποτέλεσμα οποιοδήποτε κίνημα.    

Ειδικά όσο αφορά την Ελλάδα, εάν συρρικνωθεί, όπως φαίνεται, το κοινωνικό κράτος, καθώς επίσης εάν ιδιωτικοποιηθούν (σε τιμές ευκαιρίας) οι κοινωφελείς, οι κερδοφόρες και οι στρατηγικές επιχειρήσεις της πατρίδας μας, ένοχοι θα είναι κυρίως τα συνδικαλιστικά κινήματα και οι ηγέτες τους – αφού αυτοί «συνιστούν» την άμυνα μίας χώρας σε περιόδους οικονομικών πολέμων, με υποχρέωση την προστασία της από τους εισβολείς.  

Εάν δε οδηγηθεί τελικά η Ελλάδα στην απορρύθμιση και στην κατάρρευση, η βασική αιτία δεν θα είναι οι ξένοι εισβολείς ή/και η πολιτική ηγεσία, αλλά οι οργανώσεις των πολιτών και των εργαζομένων.

Η ΙΤΑΛΙΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΑΣ

Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, το τελευταίο χρονικό διάστημα ευρίσκεται σε εξέλιξη, ερήμην των Πολιτών, ένας αγώνας δρόμου, μεταξύ των ελλειμματικών οικονομιών της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, σχετικά με το ποια από όλες θα ανακοινώσει τα περισσότερα μέτρα λιτότητας, καθώς επίσης τη μεγαλύτερη μείωση του κοινωνικού κράτους – με έπαθλο την αναγνώριση των προσπαθειών του νικητή από τις αγορές, οι οποίες θα τον ανταμείψουν με τα συγκριτικά χαμηλότερα επιτόκια δανεισμού. 

Στα πλαίσια αυτά, η Ισπανία καθυστερεί όσο περισσότερο μπορεί το αίτημα για την υπαγωγή της στο μηχανισμό στήριξης – πιθανότατα επειδή υποθέτει ότι, θα υποχρεωθεί σύντομα και η Ιταλία να καταθέσει ανάλογο αίτημα. Κάτι τέτοιο θα ισχυροποιούσε προφανώς τη διαπραγματευτική θέση της Ισπανίας - η οποία, στην προκειμένη περίπτωση, εάν δηλαδή κατέθετε μαζί με την Ιταλία το αίτημα, θα είχε καλύτερη «συντροφιά στη φυλακή της τρόικα», από εκείνη της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας και της Ελλάδας.

Για να τα καταφέρει όμως η Ισπανία, σύμφωνα με τους αναλυτές, θα έπρεπε να μειώσει τη διαφορά με την Ιταλία, όσον αφορά το ύψος των επιτοκίων δανεισμού – επομένως να αντιστρέψει την τάση, η οποία εμφανίστηκε από τα τέλη Μαρτίου, όπου τα επιτόκια της ξεπέρασαν τα ιταλικά.

Ειδικότερα, όταν το Δεκέμβριο του 2011 η κυβέρνηση της Ισπανίας ανακοίνωσε το πρώτο πακέτο μέτρων λιτότητας, τα επιτόκια δανεισμού της Ιταλίας ήταν 202 μονάδες βάσης υψηλότερα από τα ισπανικά – το Μάρτιο όμως αντιστράφηκε η τάση και τον Ιούλιο τα επιτόκια της Ιταλίας ήταν 116 μονάδες χαμηλότερα (το ζενίθ της διαφοράς).

Πρόσφατα τώρα, όταν η ΕΚΤ ανακοίνωσε την αγορά ομολόγων εκείνων των χωρών, οι οποίες θα υπέβαλλαν αίτημα στήριξης από το ESM, η διαφορά μειώθηκε στις 22 μονάδες βάσης – ενώ θα μπορούσε να περιοριστεί ακόμη περισσότερο, λόγω των μεγαλύτερων αναγκών χρηματοδότησης της Ιταλίας εντός αυτού του έτους (η Ισπανία αντίθετα έχει καλύψει ήδη το 83% των εκδόσεων ομολόγων).

Παρά τις πιέσεις λοιπόν της Γαλλίας, η οποία ανησυχεί για τον εαυτό της, λόγω της έκθεσης της σε ισπανικά και ιταλικά ομόλογα, καθώς επίσης των αγορών, η Ισπανία καθυστερεί περιμένοντας την Ιταλία (αν και η διαφορά των επιτοκίων έχει αυξηθεί ξανά στις 85 μονάδες βάσης, υπέρ της Ιταλίας).

Την ίδια στιγμή όμως η Ιταλία, γνωρίζοντας ότι θα κέρδιζε από την προηγούμενη υπαγωγή της Ισπανίας στο μηχανισμό, χωρίς να υποχρεωθεί να υποταχθεί στις υποχρεώσεις ενός πακέτου στήριξης της οικονομίας της από το ESM, προσπαθεί να κερδίσει χρόνο.

Από την άλλη πλευρά, η Ισπανία και η Ιταλία ευρίσκονται αντιμέτωπες με εντελώς διαφορετικά προβλήματα. Ειδικότερα (Πίνακας ΙΙΙ) τα εξής:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙΙ: Συγκριτικά μεγέθη Ισπανίας και Ιταλίας - 2011

Δείκτες
Ιταλία
Ισπανία



Έλλειμμα προϋπολογισμού/ΑΕΠ
3,9%
9,0%
Δημόσιο χρέος / ΑΕΠ
120%
69%
Ύφεση
-0,8%
-0,4%
Ανεργία
12%
25%
Πηγή: Bloomberg
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Η Ισπανία βέβαια έχει ένα επί πλέον πρόβλημα, το οποίο τελικά μάλλον θα την υποχρεώσει να υποβάλλει αίτημα πριν από την Ιταλία – τις τράπεζες της οι οποίες, μεταξύ άλλων, υποφέρουν από μία τεράστια εκροή καταθέσεων (περί τα 80 δις € μόνο τον Ιούλιο). 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Όπως φαίνεται από τις εξελίξεις στην Ισπανία και στην Ιταλία, η Ευρωζώνη είναι βυθισμένη σε έναν εμφύλιο πόλεμο, με την πολιτική και τις αγορές να μάχονται και να αποφασίζουν ερήμην των Πολιτών – κάτι που κατά την άποψη μας οφείλεται κυρίως στην κατάρρευση των συνδικαλιστικών κινημάτων, καθώς επίσης στην αδυναμία των Ευρωπαίων να (αυτό)οργανωθούν σωστά, για να αντιμετωπίσουν την επερχόμενη καταιγίδα.

Ειδικά όσον αφορά τις μελλοντικές εξελίξεις, κρίνοντας από την κρίση του 1929 έχουμε την άποψη ότι, εάν όλα παραμείνουν ως έχουν, η Ευρώπη θα υποφέρει τα πάνδεινα από την ύφεση που θα προκαλέσει η πολιτική λιτότητας, σε συνδυασμό με την τραπεζική βόμβα μεγατόνων στα θεμέλια της - ενώ στις Η.Π.Α. θα συμβεί μάλλον το αντίθετο, αφού ο υπερπληθωρισμός είναι πιθανότερος από ποτέ.   

Αθήνα, 29. Σεπτεμβρίου 2012