Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Νοε 2013

- Η «κόκκινη γραμμή» των πλειστηριασμών της πρώτης κατοικίας από μεριά της κυβέρνησης μάλλον θα γίνει η «κόκκινη γραμμή» ανοχής από μεριά της κοινωνίας.

- Ψεύδονται ασύστολα όταν λένε πως θα επιφέρει δημοσιονομικό όφελος η κατάργηση της απαγόρευσης κατάσχεσης της πρώτης κατοικίας. Το αντίθετο ακριβώς θα επιφέρει. Δημοσιονομικό κόστος, φτώχεια και εξαθλίωση.

- Τους κλονίζει, τάχα, ο εμπρησμός, από τον ίδιο, της κατοικίας ενός συμπολίτη μας προκειμένου να μην του κάνουν κατάσχεση; Προτίμησε να το κάψει, παρά να του το αρπάξει η τράπεζα.

- Μόνο οι τράπεζες, αυτές που βρίσκονταν και εξακολουθούν να βρίσκονται κοντά στον πολίτη, έχουν όφελος καθώς θα τιτλοποιούνται οι κατοικίες αυτές και θα πουλιούνται «πακέτο» σε εταιρίες που έχουν ήδη συσταθεί.

- Κάτι αντίστοιχο έγινε πριν από λίγα χρόνια στην Αμερική όταν έσπασε η φούσκα των στεγαστικών δανείων. Την κυβέρνηση Σαμαρά, θα τη ρίξει η πλεονεξία των καπιταλιστών τραπεζιτών, αλλά όχι τον καπιταλισμό τον ίδιο.

- Κάποιος, παλιότερα, είχε αναφέρει πως οι καπιταλιστές, για το κέρδος, είναι ικανοί να πουλήσουν ακόμη και το σχοινί με το οποίο θα τους κρεμάσουν. Το κέρδος! Ο ένας και μοναδικός Θεός τους.

- Για το τελευταίο χρειάζεται η μαζική «πλεονεξία» όλων όσων τους έχουν κλέψει τη ζωή, τα όνειρα, τις περιουσίες , την υγεία. Αυτοί που παράγουν και μόνο αυτοί, δικαιούνται να έχουν και τα μέσα παραγωγής και τα κέρδη.

- Λόγω της σκληρής διαπραγμάτευσης με τους τροικανούς-εκπροσώπους των τραπεζιτών, στα υπουργικά γραφεία καταφτάνουν φορτηγά με πετσέτες για να σκουπίζουν οι υπουργάρες τον ιδρώτα τους.

- ΠαΣοΚ, ΔημΑρ, Σημίτης, Martin Schulz και άλλα «ρετάλια» της Σοσιαλδημοκρατίας συγκροτούν επιτροπή πρωτοβουλίας για την ανασυγκρότηση του «χώρου». Λίγη ντροπή περίσσεψε; Μάλλον όχι.

- Ο Βενιζέλος χαρακτήρισε «εν δυνάμει αποστάτες» όσους βουλευτές καταψηφίσουν τα νέα μέτρα και ρίξουν την κυβέρνηση. Μαχαιριά πισώπλατη στον Σαμαρά αφού και ο ίδιος είχε ρίξει παλιότερα το Μητσοτάκη!

- Ξέχασα! Ο Σαμαράς ότι έπραξε, τότε, το έπραξε για το καλό του τόπου και των πολιτών. Πώς γίνεται όλοι να πράττουν για το καλό του τόπου και των πολιτών και να ωφελούνται πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι; Κάλπικη λίρες όλοι τους!

- Πάντως, επαναλαμβάνεται το ίδιο έργο. Όσο τα ποντίκια νιώθουν το καράβι γερό, αλωνίζουν στο αμπάρι. Όταν καταλάβουν πως βουλιάζει τρέχουν να το εγκαταλείψουν κι ας σκούζει ο αρχιποντικός.

- Οι συντάκτες της «προκήρυξης» της οργάνωσης «Μαχόμενες Λαϊκές Επαναστατικές Δυνάμεις» μάλλον μπέρδεψαν τον τίτλο με το περιεχόμενο και την υπογραφή.

- Καμία αναφορά στο συμβάν. Λες και ήταν έκθεση ιδεών. Άσε που ην υποτιθέμενη αντίθεσή τους στη θεωρία των «δύο άκρων», την ενισχύουν με τον επίλογό τους. «Κρύψου και φώναξε», δηλαδή. Μάλλον δεν τους βγήκε.

- Οι βουλευτές που υπεραμύνονται της υψηλής βουλευτικής αποζημίωσης προβάλλουν το επιχείρημα της ανάγκης για ανεξαρτησία των βουλευτών από οικονομικά συμφέροντα και πιέσεις.

- Πρώτον: Υπάρχει ταρίφα σε τέτοιες περιπτώσεις;

- Δεύτερον: Αυτό δεν ισχύει και για όλους τους απλούς εργαζόμενους;

- Τρίτον: Μήπως θα έπρεπε να διπλασιαστούν οι βουλευτικές αποζημιώσεις για να είμαστε εμείς οι απλοί πολίτες σίγουροι;

- Τέταρτον: Αυτό το περίφημο «Εγώ έγινα βουλευτής μόνο για να προσφέρω στον τόπο μου», δεν ισχύει;

- Πέμπτον: Οι «αδιάβαστοι» βουλευτές, δεν θα αποζημιώνονται;

- Έκτον: Η υψηλή βουλευτική αποζημίωση δεν αποτελεί αιτία για ελαστικοποίηση συνειδήσεων και τυφλή υπακοή στην κομματική γραμμή και όχι στα λαϊκά συμφέροντα;
 
Από kyrgiakischristos, μοντάζ Γρέκι


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Νόμιμες» συλλήψεις/ προσαγωγές ΑΘΩΩΝ ΝΕΑΡΩΝ πολιτών στη Λάρισα, την ημέρα γιορτασμού της εξέγερσης του Πολυτεχνείου

Χθες το βράδυ 17/11/2013, προσήγαγαν (και όχι συνέλαβαν, όπως με διόρθωσε ευγενικά η αξιωματικός υπηρεσίας) την κόρη μου και τον φίλο της, για εξακρίβωση στοιχείων. Η σύλληψη/προσαγωγή έγινε στο χώρο πίσω απ το δικαστικό μέγαρο και μεταφέρθηκαν και κρατήθηκαν επί 3 ώρες στην Ασφάλεια στο κτίριο της Νεάπολης (μέχρι να τους ενημερώσουν απ' την Αθήνα, όπου υπάρχει βάση δεδομένων για κατηγορίες ή εγκλήματα που μπορεί να βαρύνουν τα άτομα που διερευνώνται, όπως μου εξήγησε συνάδελφος της αξιωματικού υπηρεσίας, κατόπιν επιμονής μου να ζητήσω εξηγήσεις και αφού προηγουμένως προσπάθησε η αξιωματικός ν αποφύγει να δώσει εξηγήσεις, λέγοντας πως «κάνει τη δουλειά της»).  

Εξηγήσεις δεν δόθηκαν ούτε στον πατέρα του αγοριού, που πήγε 2 ώρες μετά τη σύλληψη/προσαγωγή στην ασφάλεια. 

Στο γραφείο της αξιωματικού υπηρεσίας ήταν γύρω στους 5 συναδέλφους της, που μου εξήγησαν πως η διαδικασία είναι νόμιμη (αλλά γνωρίζουν πως «έξω» τους βρίζουν γι αυτό που κάνουν, όπως μου είπαν).

Η απορίες μου είναι: 

1. Πως μια ψηφιακή αναζήτηση 2 ονομάτων σε μια βάση δεδομένων μπορεί ν αργεί 3 ώρες; Ούτε σε PC286 δεν θ αργούσε τόσο. Ή συνέλαβαν/προσήγαγαν τόσες πολλές χιλιάδες κόσμο, για ν αργούνε τόσο στην πρόσβαση στη βάση δεδομένων; Ή μήπως η καθυστέρηση γίνεται επίτηδες (για να τρομοκρατήσουν τα παιδιά/και τους γονείς); 

2. Η διαδικασία μπορεί νάναι «νόμιμη», αλλά εφαρμόζεται πάνω σε ΑΘΩΟΥΣ νεαρούς πολίτες (δεν κατηγορούνταν για κάποιο έγκλημα, ούτε υπήρχε κάποια υποψία εναντίον τους, όπως μου απάντησαν οι αστυνομικοί, όταν τους ρώτησα). Τους αθώους πολίτες, πως τους αντιμετωπίζεις, όταν τους ταλαιπωρείς επί 3ωρο και τους τρομοκρατείς, χωρίς να τους εξηγείς, αλλά τους αντιμετωπίζεις με ειρωνεία («περιμένετε»), όταν ρωτούν και διαμαρτύρονται γιατί κρατούνται τόσες ώρες; Το ελάχιστο που θα έπρεπε να κάνουν οι κύριοι αστυνομικοί (αν είχαν συνείδηση ότι ταλαιπωρούν και τρομοκρατούν ΑΘΩΟΥΣ ΝΕΑΡΟΥΣ πολίτες), θα ήταν να παρέχουν μόνοι τους, απ την αρχή και ευγενικά, λεπτομερείς εξηγήσεις για τη διαδικασία που ακολουθούν. 

3. Γιατί μια πολιτεία να θέλει να τρομοκρατήσει τους νεαρούς πολίτες; Όταν γνωρίζουμε ότι η ανεργία τους ξεπερνά το 60% και αναζητούν μαζικά πλέον εργασία στο εξωτερικό; Με τι καθεστώς έχουμε να κάνουμε; Μ αυτόν τον τρόπο θα μειωθεί η εγκληματικότητα και θα συλληφθούν οι εγκληματίες και οι φυγόδικοι; 

4. Συνέλαβαν/προσήγαγαν μόνο την κόρη μου χθες; Πόσες άλλες συλλήψεις/προσαγωγές έχουν κάνει; Η τοπική κοινωνία και οι φορείς της (πρώτα και κύρια το Δημοτικό Συμβούλιο) μήπως θάπρεπε ν ανησυχήσει, να ενδιαφερθεί και να φροντίσει να επαναφέρει στην τάξη τον θεσμό που «εφαρμόζει τον νόμο» μ αυτό τον τρόπο;

18 Νοέμβρη 2013
Γιώργος Παπανικολάου

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τό πρόσφατο (10/11/13) καρναβαλικό σώου τῶν Τούρκων, μέ τό τραῖνο ἀπό τήν Πόλη πού ξεκίνησε γιά τή Θεσσαλονίκη προκειμένου νά βρίσκεται στό λεγόμενο «σπίτι τοῦ Κεμάλ» τήν ὥρα (9.05) πού τιμᾶται ἡ μνήμη τοῦ χασάπη, ἔδειξε μερικά χρήσιμα πράγματα.

Θυμίζουμε ὅτι ἕνα τσοῦρμο 130 νοματαίων ὑπό τόν Ροδοπαίας καταγωγῆς ὑπουργό Ὑγείας Μεχμέτ Μουεζίνογλου ἐπέλεξε νά ἔρθει στήν Ἑλλάδα μέ ἕνα βραδυνό τραῖνο γιά τήν ἀνωτέρω ἐπέτειο. Βγάλανε λοιπόν βίζα ὅσοι δέν εἶχαν πράσινο διαβατήριο (ὁ ἕνας μάλιστα δήλωσε καί λάθος μέρα, πρᾶγμα πού διαπίστωσε τήν τελευταία στιγμή!) καί ἔφτασαν στά σύνορα νυχτιάτικα γιά νά εἶναι τό πρωί ἐγκαίρως στή Σαλονίκη. Ἐκεῖ οἱ τουρκόμπατσοι – σωματοφύλακες τῶν ἐπισήμων ἀρνήθηκαν νά δώσουν τά στοιχεῖα τους καί προκλήθηκε μεγάλη καθυστέρηση. Τελικά ὑποχώρησαν ἀλλά μέ τήν καθυστέρηση αὐτή, καί μέ δεδομένο πώς ἡ γραμμή δέν εἶναι διπλή, δέν προλάβαιναν τήν τελετή μέ τίποτε. Ἔτσι, γιά νά μήν εἶναι ἐκτός προγράμματος ὁ Μουεζίνογλου, κατέβηκε ἀπό τό τραῖνο καί ἔφυγε μέ αὐτοκίνητο γιά τήν Θεσσαλονίκη, ἐνῶ ἡ γυναίκα του καί οἱ ἄλλοι ἐπιβάτες ἔφτασαν μέ 5,5 ὧρες καθυστέρηση!

Αὐτό τό ρεσιτάλ ἀχμακιᾶς πού δώσανε οἱ γείτονες πῆγαν μετά νά τό παρουσιάσουν ὡς ἕνα σαδιστικό σχέδιο τῆς Ἑλλάδος προκειμένου νά τούς βγάλει ἐκτός προγράμματος. Ἐπισήμως δέν εἶπαν βέβαια κάτι ἀλλά τά τσιράκια τους στίς ἐκεῖ φυλλάδες ὀργίασαν. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ὁ εἰκονιζόμενος Ἐμίν Παζαρτζί στήν «ΑΚΣΑΜ» (10-11-13), πού ἔβγαλε τά λυσσιακά του. Χαρακτήρισε τήν διαδικασία στά σύνορα «περίεργες καί ἀκατανόητες δράσεις τῶν τελωνειακῶν» καί τοῦ φάνηκε περίεργη ἡ καθυστέρηση τοῦ συρμοῦ. Ἔβγαλε ὅση κακία μποροῦσε γιά τήν οἰκονομικά χειμαζόμενη χώρα μας («ἔχει πιάσει πάτο», «ξεψυχάει»…) ἀλλά δέν κατάφερε νά πεῖ κάτι συγκεκριμένο κατά τῆς Ἑλλάδος ἐκτός ἀπό τά γενικά περί «καταπίεσης». Βρῆκε λοιπόν νά σημειώσει τίς ἐνστάσεις (γιά τήν ἐπίσκεψη) τῆς …Χρυσῆς Αὐγῆς – λίγο ἀκροδεξιό ἁλατοπίπερο πάντα βοηθάει.

Περιγράφει πάντως κι ἕνα περιστατικό πού τό βρήκαμε ἀξιομνημόνευτο: «Καθώς τό τραῖνο ἔπαιρνε τόν δρόμο γιά Θεσσαλονίκη εἶπα στούς ἀξιωματούχους τῆς ἐπιτροπῆς: «Προφανῶς μαλάκωσαν λίγο, παλιά στά σύνορα μᾶς ψέκαζαν σάν ἔντομα. Τώρα τοὐλάχιστον δέν τό κάνουν αὐτό…» Γελώντας μοῦ ἀπάντησαν πώς «Δέν ἔχουν λεφτά γιά νά ἀγοράσουν φάρμακα, γι αυτό. Ἄν δέν ὑπῆρχε ἡ οἰκονομική κρίση, νά μήν ἔχεις καμμιά ἀμφιβολία πώς θά ἔκαναν τό ἴδιο»! Δηλαδή οἱ λεγάμενοι πιστεύουν ὅτι τούς …ψεκάζουμε; Τέλος, τό ἄρθρο περιέχει κι ἕνα κάρο ψέμματα γιά τήν ἐπίσκεψη τοῦ Γιλντιρίμ Ἀκτουνά στή Θράκη πρίν 18 χρόνια (!). Ὁ Παζαρτζί συνόδευε λέει τότε τόν Τοῦρκο πολιτικό στήν θρακική του περιοδεία καί μεταξύ ἄλλων λέει ὅτι οἱ Ἕλληνες ἐπιτέθηκαν στό λεωφορεῖο πού τόν μετέφερε, ἔσπασαν τά τζάμια, τόν γρονθοκόπησαν καί προσπάθησαν νά τόν λυντσάρουν!!!

Δέν ξέρω τί ἀπήχηση ἔχουν αὐτές οἱ τερατολογίες στήν γείτονα ἀλλά τό παρελθόν (π.χ. τοῦ 1955) δείχνει πώς ἐπηρρεάζουν βαθύτατα. Καί τό γεγονός ὅτι ἡ Κυβέρνηση Ἐρντογάν δέν μάζεψε ὅλους τούς ψευδολόγους τύπου Παζαρτζή δείχνει ὅτι θέλει τόν …ψεκασμό τοῦ τουρκικοῦ λαοῦ μέ τέτοιες εἰδήσεις.

Τί θά μποροῦσε νά κάνει ἡ πλευρά μας; Πρωτίστως νά ἐπαναφέρει τήν ὑποχρέωση θεώρησης γιά τά πράσινα διαβατήρια – πού κατήργησε ὁ γνωστῆς πατριωτικῆς ὑποστάθμης ΓΑΠ. Κι ὥς τότε νά βγάλει τουλάχιστον ἕνα ἐρυθρό δελτίο (ἀπαγόρευση εἰσόδου στή χώρα μας) γιά τόν Παζαρτζί καί τούς ὁμότεχνούς του. Ἐπίσης νά πεῖ στούς γείτονες ὅτι μποροῦν νά ἔρθουν κι ἀπό τήν προηγουμένη, ἀφήνοντας βέβαια καί κάποια ἐλάχιστα χρήματα στήν πόλη τῆς Θεσσαλονίκης. Ἀκόμη θά μποροῦσαν νά ἔρθουν ἀεροπορικῶς, ἀφοῦ πετάει κάθε μέρα ἡ Turkish Airlines Κωνσταντινούπολη – Θεσσαλονίκη, ἔστω καί χάνοντας τήν ἐνδιάμεση στάση στή Θράκη μιά φορά. Εἶναι ὅλα αὐτά …ἀκραῖα;

Εφ. Αντιφωνητής 16/11/2013


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στις Σέρρες, ο πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων, Πάνος Καμμένος, ζήτησε να αποχωρήσει το τηλεοπτικό συνεργείο της Δημόσιας Τηλεόρασης. Ο κ. Καμμένος είπε πως δεν υπάρχει Δημόσια Τηλεόραση αλλά υπάρχουν η ΕΡΤ, η ΕΤ3 και η ΕΡΑ.

Η στάση του Πάνου Καμμένου να ζητήσει την αποχώρηση του συνεργείου της Δημόσιας Τηλεόρασης από τη συνέντευξη Τύπου είναι μια ξεκάθαρη στάση.

Μπορεί κάποιος να διαφωνεί μαζί του αλλά είναι μια ξεκάθαρη στάση.

Αυτό που λείπει από τους πολιτικούς και τους πολίτες που εναντιώνονται στην κυβερνητική και μνημονιακή πολιτική είναι η ξεκάθαρη στάση.

Άνθρωποι που υποστηρίζουν πως έχουμε πόλεμο, την επόμενη στιγμή είναι στα καθεστωτικά κανάλια και χαριεντίζονται παρέα με τους καθεστωτικούς δημοσιογράφους και τους «εχθρούς».

Μετά από αυτό, ο πολίτης τι συμπέρασμα να βγάλει;

Αυτό που δεν έχουν καταφέρει να περάσουν στους πολίτες οι πολιτικές δυνάμεις που εναντιώνονται στην κυβέρνηση, την Τρόικα και το Μνημόνιο είναι πως «εμείς δεν είμαστε σαν αυτούς».

Αυτός είναι ο λόγος που δεν μπορούν να κινητοποιήσουν μαζικά τους πολίτες, αν και η κυβερνητική πολιτική ξεσκίζει μεγάλα τμήματα του πληθυσμού της χώρας.

Οι πολίτες στρέφονται εναντίον της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ που βρίσκονται στην κυβέρνηση, στηρίζουν στις δημοσκοπήσεις τα αντιμνημονιακά κόμματα αλλά δεν γίνονται κίνημα.

Δεν γίνονται «εμείς».

Η τακτική των αντιμνημονιακών κομμάτων να ακολουθούν τις ίδιες μεθόδους δομής και επικοινωνίας με τα κυβερνητικά κόμματα δεν βοηθάει τους πολίτες να πιστέψουν πως μπορεί να υπάρξει κίνημα.

Δεν τους βοηθάει να πιστέψουν πως υπάρχουν εναλλακτικές πολιτικές λύσεις.

Υπάρχουν διαφορές μέσα στην κοινωνία.

Για παράδειγμα, δεν είναι όλοι οι Έλληνες ξεπουλημένοι, ούτε είναι διατεθειμένοι να γλείφουν τους σίμους, τους μουρούστηδες και τους καψήδες για μια θεσούλα, ή να γίνουν ομοτράπεζοι σφουγγοκωλάριοι της Ντόρας Μπακογιάννη και να γεμίζουν το ποτήρι του Βενιζέλου, λέγοντάς του πόσο έξυπνος είναι.

Υπάρχουν και αξιοπρεπείς άνθρωποι στη χώρα.

Αλλά θα πρέπει αυτό να γίνει εμφανές –με πράξεις-, ώστε να πάρουν θάρρος οι πολίτες και να πιστέψουν πως μπορεί να υπάρξει ουσιαστική αλλαγή.

Οι πολιτικοί των αντιμνημονιακών κομμάτων –δεξιά ή αριστερά δεν έχει σημασία (εννοείται πως η συμμορία της Χρυσής Αυγής εξαιρείται)- έχουν μεγάλη ευθύνη και θα πρέπει να κάνουν ρήξη με το σύστημα αλλά και με τις συνήθειές τους.

Όσο επιθυμούν να τα έχουν καλά με όλους αυτούς που οδήγησαν την Ελλάδα στην χρεοκοπία και τον εξευτελισμό, δεν πρόκειται να συγκινήσουν κανέναν.

Αν επιθυμούν να κινητοποιήσουν τους πολίτες, να τους κάνουν να πιστέψουν πως μια Ελλάδα με ισότητα, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια είναι δυνατή, και να τους οδηγήσουν μαζικά στις κάλπες –και όχι στην αποχή- για να κάνουν πραγματικότητα το «εμείς», πρέπει να πράξουν ανάλογα. Και διαφορετικά.

Αν το καταφέρουν αυτό, στη συνέχεια θα είναι και πολύ εύκολο αυτές οι πολιτικές δυνάμεις να συνεργαστούν δημιουργικά και αποτελεσματικά στην επόμενη κυβέρνηση της χώρας.

Γιατί θα έχουν πείσει τους πολίτες για τις προθέσεις τους και πως είναι διαφορετικοί, αφού δεν έχουν καμία σχέση με τους προηγούμενους.

Για να δούμε, θα τολμήσουν επιτέλους;

Εγραψε ο Pitsirikos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δεν τους καταλαβαίνω τους βουλευτές της πλειοψηφίας. Φωνασκούν για τα μνημονιακά μέτρα και μετά τα ψηφίζουν αγεληδόν. Τα μόνα που δεν ψηφίζουν (χωρίς πάντως να φωνασκούν) είναι όσα αφορούν τα προνόμιά τους.

Είναι οι ίδιοι που έχουν περικόψει οριζοντίως και καθέτως μισθούς και συντάξεις (όλων των άλλων).


Είναι οι ίδιοι που έχουν επιβάλει φόρους επί παντός του επιστητού, σε δίποδα και σε τετράποδα, σε ό,τι κινείται και σε ό,τι παραμένει ακίνητο.

Είναι οι ίδιοι που έχουν ψηφίσει διαθεσιμότητες, απολύσεις, κλείσιμο σχολείων και νοσοκομείων, καρατόμηση οργανισμών, σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις.

Είναι οι ίδιοι που ευθύνονται για την ύφεση, για την κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους, για την κατάργηση δικαιωμάτων που χρειάστηκε αιώνες για να κατακτηθούν αλλά λίγες μονάχα ώρες για να εξανεμιστούν.

Είναι οι ίδιοι που ευθύνονται -με πράξεις και παραλείψεις τους- για νόμους, για νυχτερινές τροπολογίες, για φωτογραφικές διατάξεις, για πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, για κοινές υπουργικές αποφάσεις, για προεδρικά διατάγματα, «επειδή έπρεπε να σώσουν την πατρίδα», «επειδή δεν γινόταν αλλιώς» ή απλώς «επειδή δεν τα είχαν διαβάσει».

Είναι οι ίδιοι που συναίνεσαν στην αστυνομική βία, στα ρατσιστικά πογκρόμ, στις σκούπες, στις προσαγωγές, στις συλλήψεις, στις τηλεφωνικές παρακολουθήσεις, στη μακρά ασυλία της Χρυσής Αυγής.

Είναι οι ίδιοι που φροντίζουν για τις φοροαπαλλαγές των πλουσίων, για το χάρισμα των τηλεοπτικών αδειών, για τη συγκάλυψη σκανδάλων, για το τσαλάκωμα της λίστας Λαγκάρντ, για την «αμνήστευση» της Ζίμενς, για τη γαργάρα με τις υποκλοπές, για την προστασία και την ενίσχυση των συστημικών τραπεζών.

Είναι οι ίδιοι που χειρούργησαν τα κλειστά επαγγέλματα εκτός από ένα, το πιο κλειστό απ’ όλα, το δικό τους.

Είναι εκείνοι που σε κατέστρεψαν, και κάποια στιγμή, όσο πιο αργά μπορούν να το τρενάρουν, θα έρθουν να ξαναζητήσουν την ψήφο σου.

Είναι τα παιδιά και τα ανίψια και τα εγγόνια και οι παρατρεχάμενοι όσων οδήγησαν διαχρονικά τον τόπο μέχρι εδώ, είναι οι κληρονομικώ δικαίω εκπρόσωποί σου ή οι άνθρωποι των επιχειρηματικών λόμπι και των pay roll – όσοι δεν είναι και τα δύο ταυτoχρόνως.

Σ’ αυτούς λοιπόν τους γραφικούς τύπους που ντρέπονται πλέον να κυκλοφορήσουν στους δρόμους, σ’ αυτούς τους Μαυρογιαλούρους, τους δίνεται αυτές τις μέρες η ευκαιρία να παραστήσουν ότι δεν τα κάνουν για πάρτη τους όλ’ αυτά ,αλλά για το καλό του τόπου.

Έχουν τη δυνατότητα να ισχυριστούν ότι, να, εμείς κόβουμε πρώτα τα δικά μας προνόμια για να αποδείξουμε ότι είμαστε ειλικρινής κι ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Αλλά προτιμάνε να δείξουν σε όλους ότι ο δικός τους μονόδρομος είναι τα προνόμιά τους και η εξυπηρέτηση των αφεντικών τους και των διεθνών κέντρων εξουσίας.

Δεν είμαστε λαϊκιστές. Φυσικά και πιστεύουμε ότι οι βουλευτές πρέπει να είναι οικονομικά αυτάρκεις για να μην πέφτουν σε πειρασμούς και να διάγουν τον βίο τους αξιοπρεπώς ως εκπρόσωποι του λαού. Αλλά όλ’ αυτά κάτω από κανονικές συνθήκες, όχι στο σημερινό πλαίσιο της ανέχειας και της κοινωνικής καταστροφής.

Κι επειδή δεν είμαστε λαϊκιστές, απαντάμε σε ένα προς ένα στα επιχειρήματά τους, όπως διατυπώθηκαν μόλις χθες από τον πρόεδρό τους:

«Αν κάποιος το θέλει μπορεί από μόνος του να απαρνηθεί τα όποια προνόμια. Με μια απλή δήλωση να παρακρατηθεί το επιπλέον ποσό που θεωρεί ο ίδιος και να δοθεί σε οργανώσεις. Δεν υπάρχει καμία διάταξη που ορίζει να εισπράττονται με το ζόρι, ούτε θα πάει στον εισαγγελέα επειδή δεν τα εισπράττει».
Όλ’ αυτά μπορούσαν να τα εφαρμόσουν επίσης και στους μισθωτούς και τους συνταξιούχους. Δεν χρειαζόταν να τους κάνουν περικοπές, μπορούσαν να το αφήσουν στη διακριτική ευχέρεια του καθενός εξ αυτών.

«Πρέπει να δώσουμε το δικαίωμα όλοι να εκπροσωπηθούν στο Κοινοβούλιο, είτε έχουν εισόδημα είτε δεν έχουν, είτε έχουν επάγγελμα είτε δεν έχουν».
Ας κόψουν αυτοί τα προνόμιά τους και θα βρουν τον τρόπο κι οι φτωχοί να τρυπώσουν στο Κοινοβούλιο, ας μην κόπτονται τόσο πολύ γι’ αυτούς.

«Η βουλευτική αποζημίωση είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη από το Ζ’ Ψήφισμα και δεν είναι μισθός, αλλά αποζημίωση για όσο καιρό διαρκεί η βουλευτική θητεία».
Ας τα σκέφτονταν αυτά όταν έκοβαν εν ψυχρώ ακόμα και τις αποζημιώσεις για τις απολύσεις.

«Τα λεγόμενα ‘προνόμια’ (γραφείο, μετακινήσεις, συνεργάτες) αποτελούν εργαλεία για την εκπλήρωση των καθηκόντων των βουλευτών.»
Λεγόμενα, ε; Ουδέν σχόλιον.

«Το αφορολόγητο, το οποίο έχει μειωθεί από το 2009 έως σήμερα, ισχύει διότι στην αποζημίωση περιλαμβάνονται και τα έξοδα. ‘Θα μπορούσαμε να πάμε οι βουλευτές σε βιβλίο εσόδων - εξόδων, αρκεί να αναγνωρίζονται τα έξοδα’.
ΟΚ, γιατί όχι; Βιβλίο εσόδων-εξόδων. Ταιριάζει άλλωστε καλύτερα με το λειτούργημά τους. Ελεύθεροι επαγγελματίες, λοιπόν, αλλά κι αυτό είναι συζητήσιμο: Επαγγελματίες ναι, αλλά ελεύθεροι από πού κι ως πού;

«Το Κοινοβούλιο λειτουργεί με υποδειγματικό τρόπο και σε ώρες πολύ περισσότερες από τις υπερωρίες που αναγνωρίζονται».
Προφανώς. Έχουμε άλλωστε μάτια και βλέπουμε. Και εν πάση περιπτώσει, αφήστε αυτό να το πει κάποιος άλλος…

Φωτο: FOSPHOTOS / Panayiotis Tzamaros
Του Χριστόφορου Κάσδαγλη από ThePressProject



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Τα εγκλήματα τους είναι πολλά. Η απόλυτη συνενοχή και η αλληλοσυγκάλυψή τους δεδομένη. Και προκειμένου να εξευμενιστεί το πόπολο, ή ώρα της τιμωρίας τους πλησιάζει...


Και δεν πλησιάζει γιατί το θέλει ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ. Πλησιάζει γιατί το θέλουν αυτοί που τους χρησιμοποίησαν σαν πρόθυμες δουλίτσες, προκειμένου να συνεχίσει απρόσκοπτα το έργο τους ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το δίδυμο Σαμαρά – Βενιζέλου, αφού πρώτα ταπεινώθηκε και έφερε σε πέρας την βρώμικη δουλειά, πρόκειται να πεταχτεί σαν στυμμένη λεμονόκουπα από τους ίδιους που το χρησιμοποίησαν για να αποδομήσουν τη χώρα. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή...

Το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα που ψαρεύει στα θολά νερά του πολιτικού καιροσκοπισμού είναι κάτι που το έχουμε αναδείξει πολλάκις και σ αυτό το σημείο δεν συντρέχει λόγος να το επαναλάβουμε…

Το να ξεκινά από την άλλη μια υποκριτική μεγαλοστομία περί πολιτικής «αποστασίας» και λοιπών αθλιοτήτων από τα συνεταιράκια της συγκυβέρνησης των ανδρεικέλων, όχι μόνο δεν εκπορεύεται από τη διάθεσή τους να τιμήσουν την έννοια της πολιτικής και της προσωπικής αξιοπρέπειας με κανέναν τρόπο, αλλά αντίθετα υποκρύπτει συμπτώματα προσωπικής ανασφάλειας και ενοχικής υστεροβουλίας από τους πρωταγωνιστές του δωσιλογισμού για τα κορυφαία εγκλήματά τους σε βάρος του τόπου.

Το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επίσης, βρίσκεται σε μια διαδικασία εξελισσόμενης και με ταχύτατους ρυθμούς πολιτικής προσέγγισης με τον κορμό της πολιτικής που ασκείται σήμερα στην Ελλάδα, είναι μάλλον πασιφανέστατο, επομένως εκ των πραγμάτων και επί της ουσίας, ουδέποτε τέθηκε στα σοβαρά ζήτημα πολιτικής αποστασιοποίησης βουλευτών του συγκυβερνώντος στρατοπέδου, προκειμένου να προσεγγίσουν μια πολιτική επί της ουσίας διαφορετική από αυτήν που μέχρι σήμερα πιστά και αναντίρρητα υπηρέτησαν.

Είμαστε λοιπόν αντιμέτωποι με ένα επικοινωνιακό τέχνασμα (από τη μεριά του ΣΥΡΙΖΑ) που δε συνιστά παρά το ξέσπασμα μιας πρακτικής που στο επόμενο διάστημα μόνο την περαιτέρω εντατικοποίησή της μπορούμε να περιμένουμε.

Πρόκειται για μια άθλια πολιτική συνδιαλλαγή που εισάγει πλέον με τρόπο απροκάλυπτο τα φαινόμενα της ώσμωσης ανάμεσα σε ομοειδείς πολιτικά συνιστώσες του πολιτικού συστήματος, αφού το κυρίαρχο ζητούμενο είναι η προτροπή έτσι ώστε να χρησιμοποιούνται κατά το δοκούν τα πολιτικά αναλώσιμα (βλέπε πολιτικές μαριονέτες) αρκεί να μη διασαλευθεί ανεξέλεγκτα ο κεντρικός άξονας του πολιτικού σχεδιασμού στο θέατρο που λέγεται Ελλάδα.

Δικαιολογημένα λοιπόν ο Ε. Βενιζέλος φοβάται την επαπειλούμενη αποστασία των μαριονετών που του απέμειναν (και μαζί του την τρέμει και ο Α. Σαμαράς) και αυτό γιατί έχουν και οι δύο επίγνωση των εξελίξεων που κυοφορούνται, και στις οποίες τα δεδομένα διαμορφώνονται ως εξής:
  • Το λαδάκι στο καντήλι της συγκυβέρνησης τελείωσε. Η στάση των υπαλλήλων των δανειστών, που κυριολεκτικά προσπερνούν αδιάφοροι το άγχος των πιστών ανδρεικέλων τους, το αποκαλύπτει. Το δίδυμο Σαμαρά – Βενιζέλου, αφού πρώτα ταπεινώθηκε και έφερε σε πέρας την βρώμικη δουλειά, πρόκειται οσονούπω να πεταχτεί σαν στυμμένη λεμονόκουπα από τους ίδιους που το χρησιμοποίησαν για να αποδομήσουν τη χώρα.
  • Οι πρόθυμες Φιλιππινέζες που μέχρι χθες (και για κάμποσες τελευταίες φορές) σήκωναν το βρώμικο χέρι τους υπερψηφίζοντας τα πάντα, τώρα τρέχουν να σωθούν, και το άγχος της προσωπικής τους σωτηρίας, είναι αξιοποιήσιμο πολιτικά από τους χορογράφους που ετοιμάζουν την παράδοση της χώρας στα «στιβαρά» χέρια του Τσίπρα για να συνεχιστεί το ολέθριο σενάριο. Δικαιολογημένα λοιπόν οι Σαμαράς – Βενιζέλος τρέμουν το ενδεχόμενο της κομματικής αποστασίας κάποιων από τους χθεσινούς τους κλακαδόρους.
Αυτή η εναλλαγή, προφανώς δε θα είναι χωρίς ελεγχόμενα ατυχήματα. Και η ιστορική εμπειρία λέει το εξής: 

Το σχέδιο του χορογράφου ουδέποτε διακυβεύεται. Και προκειμένου να προχωρήσει απερίσπαστο, τα χθεσινά τσιράκια τους είναι ταυτόχρονα και υποψήφια θύματα σε εξευμενιστική ανθρωποθυσία.

Τα εγκλήματα λοιπόν των Σαμαρά – Βενιζέλου είναι πολλά. Η απόλυτη συνενοχή και η αλληλοσυγκάλυψή τους είναι δεδομένη. Και προκειμένου να εξευμενιστεί το πόπολο, ή ώρα της τιμωρίας τους πλησιάζει.

Και δεν πλησιάζει γιατί το θέλει ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ. Πλησιάζει γιατί το θέλουν αυτοί που τους χρησιμοποίησαν σαν πρόθυμες δουλίτσες, προκειμένου να συνεχίσει απρόσκοπτα το έργο τους ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η τιμωρία τους λοιπόν είναι δεδομένη. Πλησιάζει απειλητικά και το αισθάνονται πρωτίστως οι ίδιοι. Γι αυτό και τους κόβει ο κρύος ιδρώτας της «αποστασίας». Τρέμουν πια μόνο το τομάρι τους, και δεκάρα τσακιστή δε δίνουν πλέον για την Ελλάδα.

Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι τι κάνουν οι χορογράφοι και οι μαριονέτες τους. Αλλά αν ο ηγέτης που έχει ανάγκη ο τόπος θα ξεπηδήσει μέσα από το λαό, για να τον εμπνεύσει και να πάρει στα χέρια του το μέλλον του τόπου.
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Είτε μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει, στη χώρα έχει γίνει πραξικόπημα. Είτε το πιστεύουμε, είτε όχι, όλοι γνωρίζουμε πως είναι πλέον ζήτημα ζωής και θανάτου… Ή αυτοί, ή εμείς…
Είναι κατανοητό ότι κάποιοι έχουν αμφιβολίες…. Είναι κατανοητό ότι κάποιοι ευελπιστούν και ελπίζουν… Είναι κατανοητό πως είναι φρικτή η αλήθεια που γνωρίζουμε – αν και μας την κρύβουν – και δεν θέλουμε να την πιστέψουμε, να την αποδεχθούμε.
Είτε μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει, στη χώρα έχει γίνει πραξικόπημα, με πολύ καλά οργανωμένο σχέδιο και με εναλλαγές στην θέση του κατ’ επίφαση πρωθυπουργού. Το πολιτικό σύστημα γνωρίζει πάρα πολύ καλά τι συμβαίνει, όπως γνωρίζει πάρα πολύ καλά σε τι έχει συναινέσει, ενώ γνωρίζει πάρα πολύ καλά και την κατάληξη των όσων μέχρι σήμερα ζούμε.
Στην Ελλάδα έγινε πραξικόπημα και η χώρα παραδόθηκε άνευ όρων σε καρτέλ οικονομικών συμφερόντων, σε συμφέροντα τρίτων χωρών. Αποτελεί ταυτόχρονα το μέγιστο «πείραμα» της νέας τάξης πραγμάτων, για την απόλυτη κατοχή μίας χώρας χωρίς να προηγηθεί πόλεμος.
Στην Ελλάδα έγινε πραξικόπημα και οι πραξικοπηματίες κυβερνούν – ενώ ταυτόχρονα μετέχουν σε σχέδιο ολικής απώλειας της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας.
Στην Ελλάδα έγινε πραξικόπημα από όλους εκείνους που γνώριζαν πως η θέση τους για το υπόλοιπο της ζωής τους είναι σε κάποιο κελί μίας υπόγειας φυλακής – ενώ αντάλλαξαν την τιμωρία τους με την δική μας δουλεία και με την άλωση της χώρας εις το διηνεκές.
Αυτούς τους πραξικοπηματίες πρέπει να τους απομακρύνουμε εμείς, γιατί δεν θα το κάνει κανένας άλλος για εμάς… Είτε το πιστεύουμε, είτε όχι, όλοι γνωρίζουμε πως είναι πλέον ζήτημα ζωής και θανάτου… Ή αυτοί, ή εμείς…”.
Η παραπάνω «δραματοποιημένη περιγραφή» της σημερινής κατάστασης της Ελλάδας, με κέντρο βάρους την έκφραση «ή αυτοί, ή εμείς», αποδίδεται σε γνωστό συνταγματολόγο – ο οποίος φαίνεται απόλυτα πεπεισμένος για το «ελληνικό πείραμα», με στόχο την επιβολή μίας νέας τάξης πραγμάτων από την παγκόσμια ελίτ.

Κατά τον ίδιο, «ΑΥΤΟΙ» είναι η κυβέρνηση, καθώς επίσης τα σκιώδη συμφέροντα που εξυπηρετεί, ενώ «ΕΜΕΙΣ» όλοι οι «αντιπολιτευόμενοι», όποιοι συμμερίζονται τη συγκεκριμένη θέση (οι «μνημονιακοί» από τη μία πλευρά και οι «αντιμνημονιακοί» από την άλλη).

Μία αντίστοιχη έκφραση «ή αυτοί, ή εμείς» χρησιμοποιεί κάποιος άλλος, ο οποίος θεωρεί ότι, «ΑΥΤΟΙ» είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι, οι μειώσεις των αποδοχών των οποίων ήταν μόλις 5% μετά το 2010, ενώ «απορροφούν».  σχεδόν όλα τα έσοδα του προϋπολογισμού (44,8 δις €, από τα περίπου 50 δις €). Πολύ περισσότερο επειδή η αύξηση της ανεργίας στο δημόσιο είναι 0%, ενώ στον ιδιωτικό τομέα, ο οποίος υπέστη μειώσεις μισθών που ξεπερνούν το 30%, η ανεργία αυξήθηκε κατακόρυφα.

Φυσικά η θέση «ΑΥΤΟΙ», οι ΔΥ και οι συνταξιούχοι δηλαδή, εκπροσωπείται, πάντοτε κατά τον αρθογράφο, από την αξιωματική αντιπολίτευση – η οποία θέλει να επαναφέρει τόσο τους μισθούς, όσο και τις συντάξεις στο προηγούμενο της κρίσης επίπεδο, χωρίς δυστυχώς να εξηγεί που θα βρει τα χρήματα για να το επιτύχει (αν και ορισμένοι θεωρούν ότι το εξηγεί επαρκώς, μέσα από την πάταξη της φοροδιαφυγής, του λαθρεμπορίου κλπ.).

Μία τρίτη ανάλογη έκφραση «ή αυτοί, ή εμείς» χρησιμοποιείται από αυτούς, οι οποίοι θεωρούν ως κύρια «πηγή» της ελληνικής «δεισιδαιμονίας» το ευρώ και την Ευρωζώνη – όπου «ΑΥΤΟΙ» είναι οι οπαδοί του ευρώ, ενώ «ΕΜΕΙΣ» οι υπέρμαχοι της δραχμής.

Συνοψίζοντας, τα παραπάνω τρία «μέτωπα του πολέμου» είναι τα εξής: (α) η αντιπολίτευση, εναντίον της κυβέρνησης, οι αντιμνημονιακοί δηλαδή εναντίον των μνημονιακών (β) ο ιδιωτικός τομέας εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων, συνταξιούχων επίσης και (γ) οι οπαδοί της δραχμής, εναντίον των «υπερμάχων» του ευρώ.

Δρομολογούνται βέβαια και άλλα «μέτωπα – ρεζέρβα», έτσι ώστε να εξασφαλισθεί η διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής και ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα. Για παράδειγμα, «η ακροαριστερά εναντίον της ακροδεξιάς», με τη βοήθεια μίας προκήρυξης που μόνο ανόητοι θα μπορούσαν να θεωρήσουν ότι είναι αυθεντική.

Επίσης, «φτωχοί εναντίον πλούσιων», με την απίστευτη δημοσίευση από τα ΜΜΕ μίας κατάστασης 1.600 ελεγχόμενων από την εφορία, «υπό την αιγίδα» του Γερμανού κ.Reichenbach, η οποία καταργεί εντελώς τα προσωπικά δεδομένα στην κατεχόμενη Ελλάδα.

Τέλος, «παλαιό ΠΑΣΟΚ εναντίον νέου ΠΑΣΟΚ» (με νέο εννοώ το Σύριζα, αφού το 18% των εκλογέων του ή το 75% των στελεχών του είναι πρώην «σοσιαλιστές»), στον εμφύλιο πόλεμο της ερμαφρόδιτης αριστεράς, όπου τα χτυπήματα κάτω από τη μέση αυξάνονται και πληθύνονται (για παράδειγμα, πρόσκληση αποστασίας από το Σύριζα στους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ).
Όλα τα παραπάνω δεν πείθουν κανέναν ότι, δεν θα ξεσπάσει τελικά ένας αιματηρός εμφύλιος πόλεμος πολλαπλών μετώπων και συγκρούσεων, όταν οι Έλληνες δεν θα έχουν πια να χάσουν τίποτα.

Όταν λοιπόν λεηλατηθούν και εξαθλιωθούν, με την ανεργία να πλησιάζει το 40%, με τις υπόλοιπες μικρομεσαίες επιχειρήσεις να χρεοκοπούν σταδιακά, με τις καταθέσεις να δραπετεύουν σε ξένες τράπεζες (3,3 δις € τους τελευταίους οκτώ μήνες) και με τις μεγάλες εταιρείες να μεταναστεύουν μαζικά στο εξωτερικό.

Ιάκωβος Ιωάννου, για το Analyst.gr

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Δεν έχει τέλος το μαρτύριο στην Ευρωζώνη. Η πρόσφατη απόφαση του Eurogroup (14/11/2013) ανακοινώνει ότι ο ESM (Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας) θα ενεργοποιείται ως δανειστής τελευταίας καταφυγής για τη διάσωση των τραπεζών, αφού πρώτα έχουν κουρευτεί διαδοχικά οι ομολογιούχοι μειωμένης εξασφάλισης, οι μέτοχοι και οι καταθέτες. Πρόκειται για την απάντηση -στην πράξη- του πλεονασματικού Βορά στην παράκληση του ελλειμματικού Νότου να ανακεφαλαιοποιούνται οι τράπεζες από τον ESM.

Το σοκαριστικό κούρεμα των καταθέσεων στην περίπτωση της Κύπρου, το ίδιο κούρεμα που οι αξιωματούχοι της ΕΕ επαναλάμβαναν ότι δεν επαναλαμβάνεται, σήμερα η Ευρωζώνη το υιοθετεί ρητά και κατηγορηματικά. Οι τράπεζες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, παρά τις διαδοχικές ανακεφαλαιοποιήσεις, αποτελούν βαρέλι χωρίς πάτο, μαύρη τρύπα που καταπίνει δανεικά τα οποία με τη σειρά τους χρεώνουν τα κράτη και χρεοκοπούν τους λαούς.

Η εκροή καταθέσεων και κεφαλαίων από το Νότο στο Βορά είναι τέτοια, που η Γερμανία δανείζεται συστηματικά με αρνητικό επιτόκιο. Τον Ιούνιο για παράδειγμα η Γερμανία άντλησε συνολικά 4 δις ευρώ, με το κόστος δανεισμού να είναι -0,0035%. Αυτό σημαίνει ότι επενδυτές και κεφαλαιούχοι είναι διατεθειμένοι να πληρώνουν το γερμανικό κράτος για να “φυλάει” τα χρήματά τους, την ώρα που ο ευρωπαϊκός νότος αφαιμάσσεται από τις αγορές ή έχει αποκλειστεί από αυτές, προσφεύγοντας σε δανειακές συμβάσεις και μνημόνια. Η Γερμανία ωφελήθηκε τα μέγιστα από την κρίση, καθώς οι επενδυτές απομακρύνθηκαν από τα ομόλογα χωρών οι οποίες βρίσκονται σε κρίση και στράφηκαν σε ομόλογα γερμανικού δημοσίου. Τα χαμηλά επιτόκια της Γερμανίας απέφεραν επιπλέον έσοδα 40,9 δισ ευρώ. Μίλησε κανείς για ευρωπαϊκή “κοινότητα”; Τι το κοινό υπάρχει στο να δανείζεται ο ένας με αρνητικά επιτόκια και ο άλλος με τοκογλυφικά;

Η αντανάκλαση της υπερπροσφοράς χρήματος στο Βορρά και της μαζικής φυγής χρήματος από τον Νότο είναι προφανής και στην “πραγματική οικονομία”. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Financial Times, οι ισπανικές επιχειρήσεις δανείζονται με επιτόκια της τάξης των 6,5% σε σχέση με τις γερμανικές επιχειρήσεις που δανείζονται αρκετά κάτω από το 4%. Οι δε ελληνικές επιχειρήσεις δεν μπορούν να δανειστούν καθόλου, καθώς επιτόκια ύψους 10 και 12% είναι απαγορευτικά.

Το γεγονός αυτό φανερώνει για μια ακόμη φορά την “εθνική ανισοτιμία” εντός ευρωζώνης που σε συνάρτηση με τις εγγενείς κοινωνικές και ταξικές ανισότητες της νεοφιλελεύθερης φύσης του ευρώ, κάνουν την παραμονή στην ΟΝΕ καταστροφική.

Η απόφαση του Eurogroup έχει τεράστια σημασία για την εξέλιξη της ελληνικής κρίσης. Η κυβέρνηση Σαμαρά αφού επιχείρησε να πουλήσει φύκια για μεταξωτές κορδέλες (success story), σήμερα επαιτεί για ευνοϊκή ρύθμιση του ελληνικού χρέους πριν τις ευρωεκλογές. Η διαφημιζόμενη (και εν πολλοίς εξαγγελθείσα) ρύθμιση μετά τις γερμανικές εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου, παραπέμπεται από το Βερολίνο για το καλοκαίρι του 2014. Ενδιάμεσα απαιτείται νέος βαρύς φόρος αίματος από τη χώρα. Ότι έχει απομείνει, απειλείται με δήμευση (ιδιοκτησίες, κινητές και ακίνητες αξίες, αποταμιεύσεις).

Η νομιμοποίηση και η μονιμοποίηση του μέτρου του κουρέματος των καταθέσεων, ακόμη κι αν τελικά δεν εφαρμοστεί, αποτελεί τη χαριστική βολή στον κρόταφο ενός αδηφάγου και στην πραγματικότητα ήδη χρεοκοπημένου ελληνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος. Οι “επενδύσεις”, οι “χρηματοδοτήσεις”, οι “πιστωτικές επεκτάσεις”, τα “νέα χρηματοδοτικά εργαλεία” που διακομματικά εξαγγέλλονται ως όχημα της ανάπτυξης για την επόμενη μέρα, είναι λόγια του αέρα. Απαιτείται η εκτεταμένη δημόσια παρέμβαση και ένα κράτος που θα χρηματοδοτήσει την κοινωνική και οικονομική ανασυγκρότηση. Φυσικά αυτό προϋποθέτει να ορίζει το ίδιο το κράτος τη δημοσιονομική και νομισματική του πολιτική. Πράγμα αδύνατο μέσα στην Ευρωζώνη.

Όλα τα παραπάνω, έρχονται να ενισχύσουν τον απαράβατο κανόνα: Δεν υπάρχει δυνατότητα ούτε ίχνους διαπραγμάτευσης μέσα στην Ευρωζώνη. Ούτε καν εικονικής διαπραγμάτευσης για τα μάτια των ιθαγενών. Από την απειλή της αναβολής εκταμίευσης των δόσεων της τρόικας, μέχρι τα υπονοούμενα για κούρεμα καταθέσεων, οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο σφίγγουν τη θηλιά. Έχουν απέναντί τους ένα ελληνικό πολιτικό μπλοκ που εμφανίζεται διατεθειμένο να κάνει τα πάντα για να παραμείνει στην Ευρωζώνη, ανεξαρτήτως κοινωνικού κόστους. Το γνωρίζουν καλά, και σφίγγουν τη θηλιά ακόμη περισσότερο. Το ερώτημα είναι αν θα βρεθεί κάποιος να κόψει το σκοινί.

Τα παραδείγματα στο ελληνικό πολιτικό σύστημα ήταν πολλά και διαδοχικά. Ο ίδιος ο Σαμαράς πριν το φθινόπωρο του 2011 ήταν μαινόμενος πολέμιος του μνημονίου. Μετά το χαστούκι που έφαγε ο Γ.Παπανδρέου στις Κάννες όταν τόλμησε να απειλήσει με δημοψήφισμα για το ευρώ, και μπροστά στον κίνδυνο να τεθεί ζήτημα παραμονής της χώρας στην Ευρωζώνη, έκανε μεταβολή 180 μοιρών και πρώτα με την συγκυβέρνηση Παπαδήμου και μετά με τη δική του κυβέρνηση, αποτέλεσε τον ισχυρότερο υπερασπιστή του μνημονίου. Του “λάθους” στο οποίο υποτίθεται δεν θα συναινούσε όσο ήταν στην αντιπολίτευση.

Ακολούθησε η ΔΗΜΑΡ. Έταξε απαγκίστρωση από το μνημόνιο, αλλά με ταυτόχρονη παραμονή στο ευρώ. Προεκλογικά. Μετεκλογικά, ανακάλυψε ότι η παραμονή στο ευρώ απαιτεί τη διαχρονική αγκίστρωση στο μνημόνιο. Μπήκε στη συγκυβέρνηση και ψήφισε όλους τους μνημονιακούς νόμους. Έφυγε από την κυβέρνηση Σαμαρά, όταν κρίνονταν η πολιτική της ύπαρξη, παραμένει όμως μια χρήσιμη εφεδρεία που μπορεί να κληθεί στα όπλα αν κινδυνεύσει η “ευρωπαϊκή προοπτική” της χώρας. Ακόμα και το γλυκοκοίταγμα στον ΣΥΡΙΖΑ, γίνεται ώστε στην επόμενη Βουλή η ΔΗΜΑΡ να αποτελεί τον εγγυητή της παραμονής στο ευρώ, αν και κάτι τέτοιο μετά και τις νέες δηλώσεις του Α.Τσίπρα στις ΗΠΑ, φαίνεται ότι περιττεύει.

Τέλος η ίδια η συγκυβέρνηση συγκροτήθηκε πάνω στην προγραμματική συμφωνία της επαναδιαπραγμάτευσης. Η επαναδιαπραγμάτευση κράτησε τρεις μέρες. Τόσο χρειάστηκε για να γυρίσει με την ουρά στα σκέλια από τις συναντήσεις με τον Σόιμπλε όπου και τέθηκε καθαρά το δίλημμα: ή θα πιείτε το πικρό ποτήρι μέχρι τέλους, ή θα παγώσουν οι δόσεις και θα στερέψει η χρηματοδότηση, στέλνοντάς σας έξω από το ευρώ. Η προγραμματική συμφωνία τελικά, ήταν μόνο για τηλεοπτική κατανάλωση λίγων εικοσιτετραώρων.

Σήμερα, τόσο η κατάληξη των διαπραγματεύσεων με την τρόικα, όσο και η απόφαση για κούρεμα καταθέσεων πριν τη χρηματοδότηση των τραπεζών από τον ESM, επιβεβαιώνουν την ανάγκη ενός ριζικά διαφορετικού δρόμου για την επιβίωση της χώρας που δεν στηρίζεται στο γνωστό έργο “διαπραγμάτευση-αναδιαπραγμάτευση-επαναδιαπραγμάτευση-νέο και χειρότερο μνημόνιο”. Το σχέδιο Α (παραμονή στην Ευρωζώνη και στο πλαίσιο των δανειστών), δοκιμάστηκε επανειλημμένα, με διαφορετικές πολιτικές δυνάμεις και εκπροσώπους. Για την αποτυχία του δεν φταίνε ούτε οι εκπρόσωποι, ούτε η διαπραγματευτική τους δεινότητα. Φταίει το ίδιο το σχέδιο. Καιρός για αλλαγή σχεδίου.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου