Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

16 Ιαν 2017


Όπως μεταδίδει η τουρκική εφημερίδα Χουριέτ με δημοσίευμα έκτακτης επικαιρότητας, ο Αμπντουλκαντίρ Μασαρίποβ (Abdulkadir Masharipov), ο οποίος φέρεται ως το πρόσωπο που εξαπέλυσε την τρομοκρατική επίθεση στο κέντρο διασκέδασης «Reina» στις όχθες του Βοσπόρου την Πρωτοχρονιά, επίθεση η οποία στοίχισε τη ζωή σε 39 αθώους ανθρώπους, συνελήφθη στη συνοικία της Κωνσταντινούπολης, ονόματι Esenyurt.

Ο φερόμενος ως δράστης είχε μεταβεί στη συνέχεια στο σπίτι του και είχε εξαφανιστεί παίρνοντας μαζί και τον γιο του. Κατά τη σύλληψή του είχε μαζί και το μικρό παιδάκι του. Οι αναφορές θέλουν να έχουν μεταφερθεί σε νοσοκομείο για έλεγχο, αν και θα πρέπει να περιμένουμε, καθώς δεν είναι γνωστές λεπτομέρειες της επιχείρησης, αν δηλαδή ήταν αναίμακτη.

Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Abdulkadir Masharipov, who killed 39 people in an attack on an Istanbul nightclub on the New Year's eve has been detained in the city's Esenyurt district, sources have confirmed.

The attacker was caught as his son was near him.

The attacker has been taken to health check.

The mass shooting at an Istanbul nightclub on New Year’s Eve was carried out professionally with the involvement of an intelligence organization, Turkish Deputy Prime Minister Numan Kurtulmuş said Jan. 16.

On Jan 15, police reportedly determined a house in Silivri which was used by the suspected attacker in the Reina attack, an Uzbek Islamic State Iraq and Levant (ISIL) militant.

Police raided the address and found 150,000 dollars in the house on Jan. 15.Police also said the money was the amount to be given to Masharipov, who was allegedly unable to obtain the money due to the intense police hunt.

Masharipov, who is accused of killing a total of 39 people and wounding 65 others at the Reina nightclub in Ortaköy on Jan. 1, went to his home in Istanbul’s Zeytinburnu district after the attack and took his son before escaping, the sources had said earlier.

Hurriyetdailynews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Αυτό που έχει ουσιαστικά σημασία, όσον αφορά ένα πολίτευμα, είναι ο ηγέτης ή/και η κυβέρνηση που το εφαρμόζει – οπότε είναι ασφαλώς καλύτερα να κρίνει κανείς από τις πράξεις, παρά από τις «ταμπέλες» που τοποθετούν τα κόμματα στον εαυτό τους.

Γράφει ο Άρης Οικονόμου
"Νομικά, η προδοσία ορίζεται ως το έγκλημα της απιστίας ενός ατόμου απέναντι στο Έθνος ή στο κράτος του – ενώ προδότης θεωρείται αυτός που υπαναχωρεί όσον αφορά έναν όρκο του, μία υπόσχεση και μία δέσμευση του που αφορά την πατρίδα του, συνεργαζόμενος εκούσια και εσκεμμένα με έναν εχθρό της. Στις Η.Π.Α. η προδοσία ορίζεται στο άρθρο 3 του Συντάγματος – ενώ συνηθίζεται η έκφραση, σύμφωνα με την οποία: πολλοί αγάπησαν την προδοσία, αλλά τον προδότη κανένας"
Με κριτήριο τον παραπάνω ορισμό η σημερινή κυβέρνηση, κατ’ επέκταση ο συμπαθής κατά τα άλλα πρωθυπουργός, πρόδωσε την πατρίδα της και συνεργάσθηκε εκούσια με τους εχθρούς της, όπως είναι οι καθοδηγούμενοι από τη Γερμανία «θεσμοί» – ενώ όσον αφορά το «εσκεμμένα», δεν τεκμηριώνεται από κάπου, εάν θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί.

Επομένως, τα δύο κόμματα οφείλουν να αποσυρθούν άμεσα από τη διακυβέρνηση της χώρας, ή δυνατόν επανορθώνοντας σε κάποιο βαθμό – γεγονός που σημαίνει ότι, θα έπρεπε να παραιτηθούν δηλώνοντας πως εκβιάσθηκαν από τους δανειστές, εάν πράγματι συνέβη κάτι τέτοιο, έτσι ώστε να βοηθήσουν το διάδοχο τους να αποφύγει την παγίδα (άρθρο).

Η κακή συνείδηση πάντως που πηγάζει από την προδοσία κατά τον ως άνω ορισμό, φαίνεται πλέον καθαρά στο πρόσωπο του πρωθυπουργού – πρόσφατα κατά τη συνάντηση του με τον αμερικανό πρόεδρο. Φαίνεται όμως επίσης καθαρά πως έχει μετανοήσει – κάτι που δεν μπορούμε να ισχυρισθούμε ότι συμβαίνει με τους συνεργάτες του. Εν προκειμένω τους κρίνουμε από τις προπαγανδιστικές εμφανίσεις και αναφορές τους στα ΜΜΕ – όπου προσπαθούν με κάθε τρόπο να διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα, θεωρώντας ενδεχομένως πως απευθύνονται σε ανόητους Πολίτες.

Η τοποθέτηση μας αυτή δεν σημαίνει ότι η επόμενη κυβέρνηση, πιθανότατα η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση, δεν θα ακολουθήσει το δρόμο των προηγουμένων – αυτών δηλαδή που μετά το 2009 ανήλθαν στην εξουσία. Ακόμη χειρότερα, έχουμε την εντύπωση πως θα κάνει αυτό ακριβώς, με μεγαλύτερο ζήλο – αφού έχει ταχθεί επανειλημμένα υπέρ της υφεσιακής πολιτικής λιτότητας, των εξοντωτικών μνημονίων και του ακραίου νεοφιλελευθερισμού (ανάλυση).

Το συμπέρασμα μας βασίζεται κυρίως στο ότι έχει δηλώσει επίσημα πως θέλει να πουλήσει τη δημόσια περιουσία, συμπεριλαμβανομένων των κοινωφελών επιχειρήσεων, στις σημερινές εξευτελιστικές τιμές – καθώς επίσης την ιδιωτική, με την έννοια πως θα επιτρέψει τις κατασχέσεις και τους πλειστηριασμούς για να εξυγιανθούν για πολλοστή φορά οι τράπεζες με τα περιουσιακά στοιχεία εκείνων που τις διέσωσαν αρκετές φορές μέχρι σήμερα: των Ελλήνων φορολογουμένων.
Η μοναδική της διαφορά είναι το «άλλο μίγμα πολιτικής» που δηλώνει πως θα εφαρμόσει, θυμίζοντας μας το «παράλληλο πρόγραμμα» της σημερινής που δεν υιοθετήθηκε ποτέ – ενώ στο θέμα της διαγραφής μέρους του δημοσίου χρέους δεν έχει τοποθετηθεί με σαφήνεια, παρά το ότι κανένας δεν το θεωρεί ως έχει βιώσιμο (sustainable), ούτε καν το ΔΝΤ (πηγή).

Μη αναλαμβάνοντας βέβαια δεσμεύσεις δεν κινδυνεύει να κατηγορηθεί για προδοσία, εάν με τη σειρά της σκύψει το κεφάλι στις απαιτήσεις των «δανειστών» – κάτι που οφείλουν να αξιολογήσουν σωστά οι Έλληνες ψηφοφόροι, όταν κληθούν να επιλέξουν τη νέα τους κυβέρνηση. Εν τούτοις η σημερινή πρέπει να απομακρυνθεί, ανεξάρτητα από το ποιά θα τη διαδεχθεί – κυρίως επειδή πρόδωσε τη χώρα της μη σεβόμενη τις δεσμεύσεις της, καθώς επίσης τις σαφείς εντολές των Πολιτών (ΟΧΙ στο δημοψήφισμα).

Φυσικά δεν είναι η μοναδική αριστερή κυβέρνηση που αναγκάζεται τελικά να υποταχθεί στο πανίσχυρο νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό μοντέλο, κρίνοντας από την πρόσφατη υπογραφή της συμφωνίας ελευθέρου εμπορίου του Ισημερινού (Εκουαδόρ) με την ΕΕ – μίας κυβέρνησης που μέχρι σήμερα είχε καταφέρει να αποφύγει την προδοσία της χώρας και της ιδεολογίας της. Στα πλαίσια αυτά τα εξής:

Ο Ισημερινός (Εκουαδόρ)

Ο δρόμος που ακολούθησε η κυβέρνηση της χώρας για να φτάσει στην υπογραφή της αποικιοκρατικής συμφωνίας με την ΕΕ, είναι γεμάτος παράδοξες αντιθέσεις. Ειδικότερα, οι διαπραγματεύσεις ξεκίνησαν από την Κολομβία, τον Ισημερινό, το Περού και τη Βολιβία – όπου η κυβέρνηση της Βολιβίας, λόγω των υφισταμένων οικονομικών και εμπορικών ανισοτήτων, ακολούθησε μία ειδική, αρκετά ισορροπημένη διαδρομή.

Περαιτέρω, το 2009 ο Ισημερινός εγκατέλειψε τις διαπραγματεύσεις, με το επιχείρημα ότι ήταν αντίθετος στην εμπορική συμφωνία – επανερχόμενος όμως ξανά, μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα. Το γεγονός αυτό απομόνωσε τη Βολιβία και δυσκόλεψε την περιφερειακή ολοκλήρωση της κοινότητας των Άνδεων – αποτελούμενης από τις τέσσερις παραπάνω χώρες. Έτσι ο Ισημερινός υποχρεώθηκε να ακολουθήσει τους δύο γείτονες του, την Κολομβία και το Περού – οι οποίες διακρίνονται από ένα νεοφιλελεύθερο ιστορικό, έχοντας ήδη υπογράψει εμπορικές συμφωνίες με τις Η.Π.Α. και την ΕΕ.

Ουσιαστικά λοιπόν η κυβέρνηση του Ισημερινού, υπό την ηγεσία του προέδρου R. Correa, υπέγραψε στις 11.11.16 μία σύμβαση με την ΕΕ, η οποία είναι η συνέχεια αυτής που είχαν το Περού και η Κολομβία. Μία βασική πτυχή της συμφωνίας είναι η μη συμβατότητα της με το σύνταγμα του Ισημερινού που υιοθετήθηκε το 2008 – το χρόνο δηλαδή που η χώρα δεν υπέγραψε την εμπορική συμφωνία με τις Η.Π.Α. που απαιτούσε το ΔΝΤ, κήρυξε στάση πληρωμών και αποφάσισε το λογιστικό έλεγχο του δημοσίου χρέους της, για να επιβάλλει τη διαγραφή του επαχθούς μέρους του (ανάλυση).

Εν τούτοις, η κυβέρνηση του Ισημερινού κατάφερε με διάφορα νομικά τεχνάσματα να αποφύγει τις δεσμεύσεις του Συντάγματος – το οποίο είναι γνωστό για την εκτεταμένη εξασφάλιση των δικαιωμάτων των Πολιτών και την προστασία του περιβάλλοντος. Έτσι έχουν υιοθετηθεί διάφορες πλευρές της εμπορικής συμφωνίας με την ΕΕ, οι οποίες είναι αντίθετες με το Σύνταγμα της χώρας, στόχος του οποίου ήταν να μην γίνει έρμαιο των πολυεθνικών – όπως, για παράδειγμα, η ιδιωτικοποίηση του νερού, έτσι ώστε να διευκολυνθεί η είσοδος των Ευρωπαίων επενδυτών στις επιχειρήσεις κοινής ωφελείας.

Στην πραγματικότητα λοιπόν ο πρόεδρος του Ισημερινού πρόδωσε με την υπογραφή της συμφωνίας τους Πολίτες της χώρας του, μη σεβόμενος το Σύνταγμα που δρομολόγησε ο ίδιος – ενώ κατηγορείται πως διώκει ως παράνομες όλες εκείνες τις οργανώσεις που τάσσονται εναντίον της πολιτικής του. Διαθέτει βέβαια την ικανότητα να  παραπλανεί τον πληθυσμό, με δήθεν μέτρα αναδιανομής των εισοδημάτων που ανακοινώνει – με πόρους που προέρχονται από τα έσοδα της χώρας από το πετρέλαιο. Παράλληλα, στηρίζεται από έναν ισχυρό προπαγανδιστικό μηχανισμό, ο οποίος έχει τη δυνατότητα να παρουσιάζει το μαύρο ως άσπρο – χωρίς κανέναν απολύτως ηθικό ενδοιασμό.

Σήμερα όμως οι τιμές του πετρελαίου είναι χαμηλές, ενώ η ανεργία αυξάνεται – όπως συνέβαινε πριν ο κ. Correa αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. Ταυτόχρονα, το δημόσιο χρέος έχει διπλασιαστεί, το εξωτερικό χρέος εκτινάχθηκε στα ύψη με δεύτερο μεγαλύτερο δανειστή την Κίνα, το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών είναι ελλειμματικό, το κατά κεφαλή εισόδημα μειώνεται (γράφημα) ενώ τα σκάνδαλα διαφθοράς, στα οποία συμμετέχουν ανώτατα στελέχη της «αριστερής» κυβέρνησης, αυξάνονται συνεχώς.

Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη του κατά κεφαλή εισοδήματος του Ισημερινού, σε όρους αγοραστικής αξίας (ΡΡΡ). Στις αναπτυσσόμενες χώρες είναι καλύτερος δείκτης από το ΑΕΠ, επειδή ο πληθυσμός τους αυξάνεται γρηγορότερα, από ότι στις ανεπτυγμένες – οπότε μπορεί το ΑΕΠ να είναι ανοδικό, αλλά να οφείλεται στην αύξηση των κατοίκων. Στη Ελλάδα, όπου μειώνεται ο αριθμός του πληθυσμού, το ΑΕΠ είναι καθοδικό, ενώ το κατά κεφαλή ΑΕΠ σε όρους αγοραστικής αξίας αυξάνεται συνεχώς μετά το 2013.

Έτσι ο κ. Correa υιοθέτησε το νεοφιλελευθερισμό, για να καλύψει τις υποχρεώσεις της χώρας του ξεπουλώντας το δημόσιο πλούτο της – παρά τις αντιδράσεις ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού. Δεν έδωσε δε καμία σημασία στο γεγονός ότι, η ΕΕ είναι ένας γίγαντας στον τομέα της γεωργίας, τον οποίο επιδοτεί με διάφορους τρόπους – οπότε ο Ισημερινός, μία χώρα που οι κάτοικοι της ζουν σε μεγάλο βαθμό από τη γεωργία (από τα 16 εκ. του πληθυσμού, τα 1,5 εκ. απασχολούνται μόνο στον κλάδο του γάλακτος), είναι αδύνατον να την ανταγωνιστεί, χωρίς τους δασμούς που καταργούνται από τη νέα εμπορική συμφωνία που υπέγραψε ο κ. Correa.

Συνεχίζοντας, ωφελημένοι από τη συμφωνία με την ΕΕ θα είναι μόνο μερικοί πολυεθνικοί όμιλοι του Ισημερινού – όπως οι εξαγωγείς μπανάνας, η οποία αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο κλάδο της χώρας μετά το πετρέλαιο. Από τους δέκα αυτούς όμως ομίλους, μόνο οι πέντε είναι εγχώριοι – ενώ οι δύο αμερικανικοί (Dole, Chiquita), οι άλλοι δύο ρωσικοί και ο ένας γερμανικός.

Βέβαια, θα μπορούσε να ισχυρισθεί κανείς πως δεν πρόκειται για κάτι καινούργιο – αφού οι εμπορικές συμφωνίες, όπως αυτές που σχεδιάζονται να υπογραφούν μεταξύ των Η.Π.Α. και της ΕΕ (ανάλυση), «παράγουν» λίγους και ισχυρούς ωφελημένους, ενώ πάρα πολλούς και ανίσχυρους ζημιωμένους. Ακόμη περισσότερο, οι συμφωνίες αυτές καταστρέφουν την εγχώρια οικονομία, ενώ θέτουν την εκάστοτε χώρα κάτω από την κυριαρχία των μεγάλων ομίλων – όπως έχει συμβεί κυρίως στη Λατινική Αμερική και στο Μεξικό, το οποίο έχει υποφέρει τα πάνδεινα.

Η μοναδική διαφορά εν προκειμένω είναι το ότι, η κυβέρνηση του Ισημερινού που επιβάλλει τη συμφωνία σήμερα θεωρεί τον «εαυτό» της αριστερό – ενώ ο πρόεδρος της έχει γράψει πολλά βιβλία που αναφέρονται στις παγίδες τέτοιων συμβάσεων για τις αδύναμες χώρες. Πρόκειται λοιπόν για προδότη; Ίσως όχι, εάν αποδεχθεί κανείς πως δεν πίστεψε ποτέ αυτά που έλεγε, έχοντας απλά την ικανότητα να εξαπατά τις μάζες.

Ως εκ τούτου, οι μάχες που έδωσε στο παρελθόν, δήθεν εναντίον των πολυεθνικών ομίλων για τη διατήρηση της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας του, ως απαραίτητη προϋπόθεση των οποιονδήποτε αλλαγών του πολιτικού και οικονομικού της συστήματος, είχαν απλά στόχο την υπεξαίρεση της εξουσίας – όπως άλλωστε συμβαίνει γενικότερα στον πλανήτη.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, αυτό που έχει ουσιαστικά σημασία, όσον αφορά ένα πολίτευμα, είναι ο ηγέτης ή/και η κυβέρνηση που το εφαρμόζει – οπότε είναι ασφαλώς καλύτερα να κρίνει κανείς από τις πράξεις, παρά από τις «ταμπέλες» που τοποθετούν τα κόμματα στον εαυτό τους. Στα πλαίσια αυτά, θα ήταν λάθος να ισχυρισθεί κανείς πως η «αριστερά» στον Ισημερινό πρόδωσε την πατρίδα και την ιδεολογία της, ενώ είναι επίσης διαφθαρμένη όπως οι άλλες παρατάξεις – απλά και μόνο κρίνοντας από τις πράξεις του προέδρου και της κυβέρνησης του.

Το ίδιο συμβαίνει με τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα, τα οποία εκπροσωπούν άλλες ιδεολογίες – οπότε είναι λάθος να κρίνει κανείς τον κομμουνισμό από το Στάλιν ή το Μάο, τον εθνικοσοσιαλισμό από το Χίτλερ κ.ο.κ. Προφανώς κάτι ανάλογο ισχύει με την ελληνική κυβέρνηση σήμερα, καθώς επίσης με πολλές άλλες στον πλανήτη – ενώ φαίνεται πως το αριστερό «προσωπείο» είναι πολύ πιο αποτελεσματικό για την επιβολή του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, από οποιοδήποτε άλλο.

Πιθανότατα, επειδή αποτελεί πολύ συχνά το τελευταίο καταφύγιο, την ύστατη ελπίδα των μη προνομιούχων της εποχής του μονοπωλιακού καπιταλισμού και της παγκοσμιοποίησης – οπότε σκύβουν ευκολότερα το κεφάλι, πιστεύοντας πως δεν υπάρχει εναλλακτική λύση (το σύνδρομο ΤΙΝΑ – There Is No Alternative). Αυτή ακριβώς η ελπίδα δολοφονήθηκε και στην Ελλάδα (άρθρο) – οπότε εύκολα ερμηνεύεται η εκκωφαντική σιωπή των αμνών, παρά το ότι απειλείται η χώρα, όσο ποτέ μέχρι σήμερα στην ιστορία της.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Παγωμένες σωλήνες ηλιακού θερμοσίφωνα; Επίτοιχοι λέβητες φυσικού αερίου που δεν λειτουργούν; Δώστε τέλος στην ταλαιπωρία από το πάγωμα των εξωτερικών σωληνώσεων με το σύστημα αντιπαγετικής προστασίας της Danfoss.

Το σύστημα αποτελείται από θερμικό καλώδιο Danfoss EH, θερμοστάτη περιβάλλοντος και τα απαραίτητα παρελκόμενα εγκατάστασης. Το καλώδιο τοποθετείται κατά μήκος του σωλήνα που θέλουμε να προστετεύσουμε πριν την θερμική μόνωση, και συνδέεται μέσω του θερμοστάτη περιβάλλοντος στο δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας.

Ο θερμοστάτης περιβάλλοντος μετρά την θερμοκρασία περιβάλλοντος και όταν αυτή πέσει κάτω από την θερμοκρασία ασφαλείας που έχουμε ορίσει στον θερμοστάτη, το καλώδιο διαρέεται από ηλεκτρικό ρεύμα και θερμαίνεται, θερμαίνοντας τις σωληνώσεις με τις οποίες έρχεται σε επαφή.

Πλεονεκτήματα

  • 100% προστασία των σωληνώσεων από τον παγετό.
  • Διατήρηση της παροχής των σωληνώσεων χωρίς να μειώνεται η διατομή της από τον πάγο.
  • Αποφυγή απρόβλεπτων δαπανών επισκευής
  • Εγκατάσταση σε οποιαδήποτε εφαρμογή (εσωτερικός/εξωτερικός χώρος)
  • Εγκεκριμένο για χρήση σε εγκαταστάσεις πόσιμου νερού
  • Απλή και εύκολη εγκατάσταση
  • Υψηλή αξιοπιστία

Πηγή Aenaos



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Μέχρι και πριν από τρία χρόνια αμφισβητείτο η ύπαρξη υδρογονανθράκων στην Ελλάδα ακόμα και από επιστήμονες που γνώριζαν πολύ καλά ότι υπήρχαν. Σήμερα και αυτοί άλλαξαν πάλι γνώμη, μετά τις κινήσεις που έκανε ο πρώην ΥΠΕΚΑ Μανιάτης. Παραμένει όμως το ερώτημα αν αυτά τα κοιτάσματα στη Δυτική Ελλάδα και το Ιόνιο θα έρθουν στην παραγωγή. Οι αμφιβολίες βασίζονται στην ιστορία. Ένα κοίτασμα που βρέθηκε το 1973 και άρχισε να παράγει το 1982 είναι το μοναδικό εν ενεργεία κοίτασμα μέχρι σήμερα, καίτοι έχουν ανακαλυφθεί εδώ και 20 χρόνια πέντε άλλα κοιτάσματα. Αυτή είναι δυστυχώς η πικρή αλήθεια.

Του καθηγητή Αντώνη Φώσκολου

Ας δούμε όμως την ιστορία. Το 1973 ανακαλύπτονται στον κόλπο της Καβάλας αργό πετρέλαιο, αρχικά 68 εκατ. βαρέλια και 35 bcf φυσικό αέριο (μικρότερο κατά 140 φορές από αυτό της Αφροδίτης), εικόνα 1, που τα εκμεταλλεύτηκε η NAPC και λίγο αργότερα ανακαλύπτονται 6 κοιτάσματα αργού πετρελαίου στο Θρακικό Πέλαγος. Οι ανακαλύψεις έγιναν από την Αμερικανική εταιρεία OCEANIC με έδρα το Denver, Colorado. Τα αποθέματα στο Θρακικό πέλαγος εκτιμώνται σε 1.5 δις βαρέλια.

Η εκμετάλλευση άρχισε από τον κόλπο της Καβάλας διότι τα κοιτάσματα ευρίσκοντο σε θαλάσσιο βάθος των 30 μέτρων ενώ αυτά του Θρακικού πελάγους σε βάθος 100 μέτρων που για εκείνη την εποχή ήταν μεγάλο. Το ότι έγιναν γεωτρήσεις στις 6 δομές το γνωρίζουμε από τις παρουσιάσεις που έκανε ο Δρ. Νίκος Λαλεχός, πρώην διευθυντής της ΔΕΠ-ΕΚΥ.

Ο κύριος Λαλεχός παρουσίαζε την αλληλουχία των γεωλογικών στρωμάτων σε κάθε μία από τις 6 δομές. Επίσης αναφέρθηκε το πετρελαϊκό ιώδες (API= American Petroleum Index) που είχε το πετρέλαιο από τις γεωτρήσεις. Άρα οι γεωτρήσεις έγιναν και όχι μόνο γνωρίζαμε την ποιότητα του πετρελαίου αλλά και τη συνολική ποσότητα.

Τα δικαιώματα εκμετάλλευσης μεταφέρθηκαν από την Καναδική NAPC, 75%, και την ΔEΠ-EKY, 25%, στην Αμερικανική εταιρεία Calfrac, 75%, και στα ΕΛΠΕ με τον Όμιλο Λάτση (μέσω της Paneuropean Holdings που σήμερα ελέγχει το 45,5% των μετοχών), 25%. Μέχρι σήμερα καμία προσπάθεια εκμετάλλευσης αυτών των κοιτασμάτων επ’ ωφελεία του ελληνικού λαού δεν έγινε.

Από το 1980 η δραστηριότητα της ΔΕΠ-ΕΚΥ μεταφέρεται στην Δυτική Ελλάδα. Έτσι το 1982 ανακαλύπτεται το κοίτασμα του Κατάκολου από τον διευθυντή της ΔΕΠ-ΕΚΥ καθηγητή Διονύση Μονόπωλη. Το κοίτασμα έχει εκμεταλλεύσιμο απόθεμα της τάξης των 17 εκατ. βαρελιών. Μπορούσε άνετα να γίνει εκμεταλλεύσιμο όταν η τιμή του αργού ήταν $90/βαρέλι. Δεν έγινε διότι δεν ήθελαν οι ελληνικές κυβερνήσεις.

Σήμερα, δηλαδή μετά από 35 χρόνια, θα το εκμεταλλευτεί η ENERGEAN με τιμές αργού πετρελαίου γύρω στα $50/ βαρέλι. Ο πρώην ΥΠΕΚΑ Γιάννης Μανιάτης έδωσε το πράσινο φως γι’ αυτή την εκμετάλλευση. Υπό τη διεύθυνση της νέας προέδρου και τεχνικού διευθυντού Δρ. Τερέζας Φωκιανού προχωρούν οι έρευνες της ΔΕΠ-ΕΚΥ στην Δυτική Ελλάδα και το Ιόνιο με επιτυχίες.

Ανακαλύπτονται, μετά από την εκτέλεση 9.000 χιλιομέτρων δυσδιάστατων γεωφυσικών γραμμών στο Ιόνιο, δυτικά της Κέρκυρας τα κοιτάσματα φυσικού αερίου Πύρος και Αχιλλέας, με πολύ πιθανά αποθέματα 300 δις Μ3, που ισοδυναμούν ενεργειακά με 2 δις βαρέλια αργού πετρελαίου, ανακαλύπτεται το κοίτασμα της Δρακόψας, Ήπειρος, με πολύ πιθανό απόθεμα 60 εκατ. βαρέλια, και το κοίτασμα του Πατραϊκού κόλπου της πιθανής τάξης των 200 εκ. βαρελιών.

Το 1997 συμβαίνει κάτι το απίθανο. Εκδιώκεται από τη θέση της η κυρία Τερέζα Φωκιανού, κλείνουν την ΔΕΠ-ΕΚΥ και δίνουν όλα τα δικαιώματα εκμετάλλευσης μαζί με όλες τις γεωφυσικές μελέτες στα ΕΛΠΕ-Λάτσης και το δικαίωμα έρευνας υδρογονανθράκων σε μία έκταση 52.000 χιλιομέτρων. Προηγουμένως, η κυβέρνηση Σημίτη πουλά -πιστεύω έναντι με $1- τρία διυλιστήρια, αυτό της ΕΚΟ, σημερινά ΕΛΠΕ, της Θεσσαλονίκης και των Σκοπίων. Και βεβαίως όλο το επιστημονικό προσωπικό της ΔΕΠ-ΕΚΥ μεταφέρεται στα ΕΛΠΕ.

Μόλις μεταφέρθηκαν στα ΕΛΠΕ οι επιστήμονες της ΔΕΠ-ΕΚΥ έλαβε χώρα η πρώτη «μεταμόρφωση» των επιστημόνων που ανακάλυψαν τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στην Ελλάδα. Όλοι τους αρνήθηκαν την ύπαρξη υδρογονανθράκων στην Ελλάδα! ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ! Και όλοι τους εν χορδαίς και οργάνοις, έψαλλαν… πάμε Λιβύη, διότι η Ελλάδα δεν έχει τίποτε! Τελεία συσκότιση στην έρευνα υδρογονανθράκων στην Ελλάδα για 17 χρόνια.

Βεβαίως τότε έμπαινε και το ρωσικό φυσικό αέριο στην Ελλάδα το οποίο δεν θα χρειαζόταν καν αν αξιοποιούσαμε τα κοιτάσματα φυσικού αερίου που είναι δυτικά της Κέρκυρας. Με 300 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου, καλύπταμε τις ανάγκες για 50 χρόνια.

Τελικά, τα ΕΛΠΕ πάνε στη Λιβύη όπου η κυβέρνηση Καντάφι τους δίνει χερσαία οικόπεδα για έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων. Ανακαλύπτουν υδρογονάνθρακες αλλά δεν τους εκμεταλλεύονται και κάθονται επάνω στα κοιτάσματα μέχρι να βρεθεί μια εταιρεία που θα αγοράσει με ακριβό τίμημα τα οικόπεδα για να προχωρήσει στην εκμετάλλευση. Είναι μια διαδικασία που είναι νόμιμη και γίνεται συχνά.

Η ENERGEAN αγόρασε το δικαίωμα εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων φυσικού αερίου Karish και Tannin που βρίσκονται στην ΑΟΖ του Ισραήλ που έχουν απόθεμα 2,5 τρις κυβικά πόδια. Αυτή η ποσότητα που ισοδυναμεί ενεργειακά σε 450 εκατ. βαρέλια και αντιστοιχεί με τρεις Πρίνους ή δύο φορές το απόθεμα του Πατραϊκού Κόλπου. Τα κοιτάσματα βρίσκονται σε θαλάσσιο βάθος 1.500 μέτρων.

Όλα αυτά τα στοιχεία δείχνουν ότι κοιτάσματα πολύ μικρότερα από της Αφροδίτης, είναι οικονομικά εκμεταλλεύσιμα. Αυτά για όσους λέγανε και λένε ότι δεν μπορούμε μικρά κοιτάσματα φυσικού αερίου καίτοι υπήρχε το παράδειγμα του κοιτάσματος South Kavala, το οποίο για 19 χρόνια στήριξε τη βιομηχανία λιπασμάτων.

Μετά από αυτή την πετυχημένη συναλλαγή τα ΕΛΠΕ αφήνουν την Λιβύη και πηγαίνουν στην Αίγυπτο και εκμεταλλεύονται ένα μικρό κοίτασμα πετρελαίου, νομίζω της τάξης των 20 εκατ. βαρελιών, στην Ερυθρά θάλασσα το οποίο σύντομα το πουλούν στον όμιλο Βαρδινογιάννη.

Τελικά επανέρχονται στην Ελλάδα, αλλά επιμένουν ότι υδρογονάνθρακες δεν υπάρχουν ούτε στο Θρακικό πέλαγος ούτε στο Κατάκολο, ούτε στον Πατραϊκό κόλπο, ούτε δυτικά της Κέρκυρας, ούτε στην Ήπειρο. Όταν ανέλαβε η κυβέρνηση Σαμαρά και στο ΥΠΕΚΑ μπήκε αρχικά ως υφυπουργός και μετά ως υπουργός ο καθηγητής Γιάννης Μανιάτης, αρχίζουν οι γεωφυσικές έρευνες από την Νορβηγική εταιρεία γεωφυσικών ερευνών PGS που έχει κάνει μελέτες στις ΑΟΖ Αιγύπτου, Κύπρου και σε όλη την λεκάνη της Λεβαντίνης.

Γίνονται δυσδιάστατες γεωφυσικές έρευνες σε μια έκταση 220.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων και επιπροσθέτως δίνει στην PGS προς εκ νέου επεξεργασία 9.000 χιλιόμετρα δυσδιάστατων γραμμών που είχε κάνει η ΔΕΠ-ΕΚΥ από το 1990 έως το 1997 και τα οποία πέρασαν στα χέρια των ΕΛΠΕ για περισσότερα από 17 χρόνια. Ήταν τα γεωφυσικά με τα οποία ευρέθησαν τα κοιτάσματα δυτικά της Κέρκυρας το κοίτασμα του Πατραϊκού κ.ο.κ. Λόγω φόρτου εργασίας η PGS τα έδωσε μετά από διεθνή μειοδοτικό διαγωνισμό στην εταιρεία Geonergy Corporation του Χιούστον για την πλήρη μελέτη.

Παράλληλα, ο υπουργός ΠΕΚΑ Μανιάτης στέλνει στις 23 Δεκεμβρίου του 2013 την πρόεδρο της ΕΔΕΥ καθηγήτρια Σταματάκη και τον Δρ. Σπύρο Μπέλλα, νυν αντιπρόεδρο της νέας ΕΔΕΥ, στο Χιούστον να πληροφορηθούν από πρώτο χέρι, τον πρόεδρο και διευθυντή της Geonergy Corporation, Δρ. Αντώνη Βασιλείου που επεξεργάστηκε εκ νέου τα 9.000 χιλιόμετρα των δυσδιάστατων γεωφυσικών γραμμών που είχαν στα χέρια τους τα ΕΛΠΕ, επί περίπου 13 χρόνια. Ο κύριος Βασιλείου τους υπέδειξε τις ΕΞΙ (6) μεγάλες δομές υδρογονανθράκων που έδειχναν τα παλιά γεωφυσικά… Μία από αυτές τις περιοχές ήταν δυτικά της Κέρκυρας, δομές Πύρου και Αχιλλέα που γνωρίζαμε από το 1995.

Στις αρχές του 2014 βγαίνουν τα πολύ ευχάριστα νέα τα οποία ανάγκασαν όχι μόνο τον τότε πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά και τον υπουργό ΠΕΚΑ να ανακοινώσουν ότι η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων θα αποφέρει στο Ελληνικό Δημόσιο 150 δις ευρώ σε βάθος 25 έως 30 ετών. Και προσθέτει ο τότε πρωθυπουργός «ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΝΩ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΜΗ. ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΗ», με βάση την πολυσέλιδη τεχνική έκθεση που υπάρχει στο ΥΠΕΝ.

Αποφασίζει τότε ο υπουργός ΠΕΚΑ σε συνεννόηση με την BEICIP/FRANLAB και την PGS να βγάλουν 20 θαλάσσια οικόπεδα σε Ιόνιο, νότια Πελοπόνησο και Κρήτη σε διαγωνισμό. Προηγουμένως, με την διαδικασία της Ανοιχτής Πόρτας (Open Door Policy) βγήκαν σε διαγωνισμό 5 χερσαία και 2 θαλάσσια οικόπεδα σε διαγωνισμό.

Από αυτά, επί κυβερνήσεως Σαμαρά, η περιοχή της Ηπείρου και το κοίτασμα του Κατακόλου δόθηκαν στην ENERGEAN και ο Πατραϊκός κόλπος στα ΕΛΠΕ, δηλαδή σε αυτούς που έλεγαν ότι δεν υπάρχουν υδρογονάνθρακες στην Ελλάδα. Τα οικόπεδα της Άρτας, Πρέβεζας, Αιτολωακαρνανίας και ΒΔ Πελοπονήσου δεν κατακυρώθηκαν.

Η κυβέρνηση Τσίπρα κατακύρωσε το οικόπεδο 2 που γνωρίζουμε εδώ και περίπου 20 χρόνια ότι έχει τα κοιτάσματα φυσικού αερίου, Πύρος και Αχιλλέας, με ισοδύναμο 2 δις βαρέλια, στην κοινοπραξία TOTAL-EDISSON ΕΛΠΕ, τα οικόπεδα της Άρτας και Πρέβεζας που γνωρίζουμε πολύ καλά ότι έχουν κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, το οικόπεδο 10 στον Κυπαρισσιακό κόλπο που έχει πολύ μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου, περίπου 500 δις Μ3 που ισοδυναμούν ενεργειακά με 3,22 δις βαρέλια και τα οποία βρίσκονται σε μεγάλα βάθη και υπάρχει η μεγάλη πιθανότητα η κυβέρνηση να δώσει στα ΕΛΠΕ το μπλοκ 2, βόρεια της Κέρκυρας που έχει περίπου 2 δις βαρέλια αργού πετρελαίου.

Αθροιστικά τα ΕΛΠΕ (και φυσικά ο Όμιλος Λάτση που ελέγχει πλέον ποσοστό 45,5% όπως προαναφέρθηκε) πήραν από τις κυβερνήσεις, περιοχές που περιέχουν περίπου άνω των 8 δις βαρελιών αν συμπεριλάβουμε και τα κοιτάσματα στο Θρακικό πέλαγος, τον Πατραϊκό κόλπο, Άρτας και Πρέβεζας ενώ στην ENERGEAN έδωσαν τα χερσαία οικόπεδα της Αιτωλοακαρνανίας και ΒΔ Πελοποννήσου με άγνωστες ποσότητες υδρογονανθράκων.

Και τίθεται το ερώτημα αν αυτές οι περιοχές που έχουν κοιτάσματα υδρογονανθράκων θα αξιοποιηθούν. Η Κύπρος για να βγάλει τόσα έσοδα από τα κοιτάσματά της όσα και η Ελλάδα από τα κοιτάσματα του Ιονίου, δηλαδή 150 δις ευρώ σε βάθος 25-30 ετών, έδωσε άδεια εκμετάλλευσης στους κολοσσούς EXXON-MOBIL,TOTAL, ENI, QATAR και την μεσαίου μεγέθους NOBLE. Εμείς, για να πάρει η Ελλάδα τα 150 δις ευρώ σε 25-30 χρόνια, δώσαμε κατά πλειοψηφία την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων στα ΕΛΠΕ.

Για να γίνω ποιο σαφής. Η EXXON-MOBIL που έχει σε όλο τον κόσμο αποθέματα υδρογονανθράκων της τάξης των 40 δις βαρέλια και μια ημερήσια παραγωγή περίπου 4 εκατ. βαρέλια απασχολεί 8.000 προσωπικό. Η κυβέρνηση Τσίπρα παρεχώρησε στα ΕΛΠΕ οικόπεδα που έχουν ισοδύναμο άνω των 8 δις βαρελιών πετρελαίου και με μια αναμενόμενη ημερήσια παραγωγή της τάξης των 800.000 βαρελιών.

Πόσο προσωπικό θα χρειαστούν; Το επιστημονικό και τεχνικό προσωπικό που θα χρειαστεί κατ’ αναλογία είναι 15.000 άτομα. Υπάρχει; Και τι ύψος επενδύσεων θα χρειαστεί για να έρθουν αυτά τα κοιτάσματα στην παραγωγή; Εκτιμώ γύρω στα $7 δις. Υπάρχουν αυτές οι προϋποθέσεις; Τις εξέτασε όλες αυτές το ΥΠΕΝ ή ασχολείται με τα αυγά της χελώνας Καρέτα-Καρέτα;

Η ENERGEAN για να εκμεταλλευτεί το κοίτασμα του Πρίνου με απόθεμα 50 εκ. και μια αναμενόμενη ημερήσια παραγωγή των 10.000 ή 12.000 βαρελιών όταν αναπτυχθεί το Κατάκολο θα απασχολεί περίπου 400 άτομα με τεράστια εμπειρία στην έρευνα και ιδιαίτερα στην παραγωγή υδρογονανθράκων.

Εκείνο που με προβληματίζει σαν Έλληνα πολίτη είναι το εξής: Αν αξιοποιούσαμε τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων που γνωρίζαμε ότι είχαμε πριν το 1997 θα υπογράφαμε τα τρία επαίσχυντα μνημόνια μετά το 2010;

Σήμερα που γνωρίζουμε τι έχουμε μόνο στο Ιόνιο… «ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΜΗ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΗ» (Σαμαράς, Μανιάτης)… και ότι μπορούμε να αξιοποιήσουμε κοιτάσματά μας, μήπως δεν θέλουμε να ξεπληρώσουμε τα χρέη μας και να βγούμε από τα μνημόνια; Να μειώσουμε την ανεργία; Να σταματήσουμε τη μετανάστευση; Να σταματήσουμε τη μείωση μισθών και συντάξεων; ΚΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ.

Ή ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΗ ΒΑΡΙΑ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΟΠΩΣ ΠΟΛΛΟΙ ΟΝΟΜΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΤΟΥΡΙΣΜΟ ΝΑ ΛΥΣΕΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ… ΟΠΩΣ ΤΑ “ΕΛΥΣΕ” ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ, ΙΣΠΑΝΙΑ, ΓΑΛΛΙΑ ΚΑΙ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ;

* Ο καθηγητής Αντώνης Φώσκολος είναι ομότιμος καθηγητής του Πολυτεχνείου Κρήτης, Σχολή Μηχανικών Ορυκτών Πόρων, Τομέας Ανίχνευσης και Εντοπισμού Κοιτασμάτων και ομότιμος ερευνητής της Γεωλογικής Υπηρεσίας του Καναδά (Emeritus Research Scientist, Geological Survey of Canada-Calgary) / tfoscolo@NRCan.gc.ca (Natural Resources Canada = Υπουργείο Εθνικών Πόρων Καναδά) και foscolos@mred.tuc.gr

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η διπλωματική παρωδία και ο επικίνδυνος Πρόεδρος της Μεγαλονήσου

Συγγνώμη, αλλά, αν βρεθεί κάποιος να μου εξηγήσει τη σκοπιμότητα όλης αυτής της περίεργης σύναξης στη Γενεύη και το πώς αυτή ωφέλησε τη διαπραγματευτική θέση της Κυπριακής Δημοκρατίας ή την εθνική υπόθεση γενικότερα, κερδίζει τη χρυσή μπανάνα!
Φοβούμαι ότι συνέβη ακριβώς το αντίθετο: Χαντακώθηκε η διαπραγματευτική ισχύς της Λευκωσίας, υπονομεύτηκε η διεθνής υπόστασή της, ενώ δημιουργήθηκε ένα πολύ κακό προηγούμενο, που είναι βέβαιο ότι θα επισύρει πρόσθετες πιέσεις στο άμεσο μέλλον για μια «λύση» στα μέτρα της Άγκυρας. Και, υπό αυτή την έννοια, λίγα «σέρνει» η σοβαρή κυπριακή αντιπολίτευση στον μεγάλο αρχιτέκτονα του «αυτογκόλ», που ναρκοθέτησε -άθελά του ελπίζω- οποιαδήποτε προοπτική έντιμου συμβιβασμού στο κυπριακό ζήτημα.

Η αυτού εξοχότης Νίκος Αναστασιάδης, που ούτε την ιδιότητά του ως Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν μπόρεσε να υποστηρίξει, τα θαλάσσωσε. Είναι απορίας άξιον τι ακριβώς είχε στο μυαλό του όταν ξεκίνησε τις ρεβεράντζες με τον καρντάση Μουσταφά, αλλά η κατάληξη αυτής της υπόθεσης αφήνει πολλές ανοιχτές πληγές στην κρατική και ευρωπαϊκή υπόσταση της ελεύθερης Κύπρου, το διεθνές status της οποίας «γρατζουνίστηκε» και εν τέλει εμμέσως αμφισβητήθηκε! Ήταν, επίσης, εξόχως αρνητική η συμμετοχή υψηλόβαθμων αξιωματούχων και φορέων σε αυτή τη σύντομη διπλωματική παρωδία. Γιατί είναι αυτοί που θα πιέσουν τον αδύναμο Αναστασιάδη για περαιτέρω βήματα οπισθοχώρησης. «Τι μας κουβάλησες μέχρι εδώ; Προχώρα τώρα και στο παρασύνθημα» θα του πουν, προετοιμάζοντας τη νέα... Γενεύη, που σε λίγο θα γίνει Ζυρίχη!

Και να μου θυμηθείτε ότι όλος αυτός ο θίασος, με προεξάρχοντες τους Γερμανούς, τους Βρετανούς και τον Γιούνκερ, θα αρχίσει σε λίγο τις υπόγειες βολές προς την Αθήνα: Ότι δήθεν είναι αυτή που «φρενάρει» τον Αναστασιάδη και ακυρώνει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για... δημιουργική «επανένωση» του νησιού.

Γι' αυτό θα πρέπει πρώτα τα κυπριακά πολιτικά κόμματα να βάλουν «φρένο» στα συγκεχυμένα οράματα του Αναστασιάδη. Ο άνθρωπος απέδειξε τις διπλωματικές ικανότητές του στη διαχείριση της κυπριακής τραπεζικής κρίσης, η οποία κατέληξε στο περιβόητο bail in δεκάδων χιλιάδων μικροκαταθετών. Τότε, ο κυπριακός λαός τού τη χάρισε, γιατί ο βασικός υπαίτιος του εκτροχιασμού ήταν ο Χριστόφιας του ΑΚΕΛ, που σήμερα με τη σειρά του κάνει «πλάτες» στον σημερινό Πρόεδρο. Πλέον, όμως, δεν υπάρχουν περιθώρια για συγχωροχάρτια και «δεν βαριέσαι». Ο Αναστασιάδης, εκτός από ανεπαρκής, τείνει να γίνει και εθνικά επικίνδυνος...

Γιώργος Χαρβαλιάς
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Eπιβεβαίωσε τη Δευτέρα, ο υπουργός Εσωτερικών Πάνος Σκουρλέτης, ότι μελετώνται σενάρια εκ νέου αλλαγής του εκλογικού νομού για να ισχύσει η απλή αναλογική από τις επόμενες εκλογές και όχι από τις μεθεπόμενες όπως έχει ψηφιστεί.
«Αν έχουμε μια μετατόπιση των πολιτικών δυνάμεων θα ήταν κάτι θετικό... Μένει να το δούμε. Αλλά για την ώρα δεν έχω ακούσει κάτι δημόσια» είπε ο κ. Σκουρλέτης μιλώντας στον Real FM. Σημειώνεται ότι για να υπάρξει αλλαγή από τις αμέσως επόμενες εκλογές θα πρέπει να συγκεντρωθεί πλειοψηφία 200 βουλευτών

Σύμφωνα με τo Πρώτο Θέμα, το πρωθυπουργικό επιτελείο σχεδιάζει να επαναφέρει προς ψήφιση τον εκλογικό νόμο κάνοντας τουλάχιστον τρεις αλλαγές που να δικαιολογούν την εκ νέου συζήτηση και ψήφιση. Πρώτον, να σπάσει τις μεγάλες περιφέρειες, όπως π.χ. τη Β’ Αθήνας κ.ά., δεύτερον, να καταργήσει τον σταυρό προτίμησης για τις ευρωεκλογές και, τρίτον, αν δεν καταργήσει, να κατεβάσει το όριο εισόδου στη Βουλή, ενδεχομένως στο 2%.

Με αυτό τον τρόπο πιστεύουν στο Μαξίμου ότι μπορούν να δελεάσουν τη Δημοκρατική Συμπαράταξη και Ποτάμι που στην ψηφοφορία του Ιουλίου του 2016 είχαν αρνηθεί να δώσουν θετική ψήφο, ώστε να πουν τώρα το «ναι». Εάν οι δύο αρχηγοί συμφωνήσουν και οι βουλευτές τους τούς ακολουθήσουν, τότε πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι οι επόμενες εκλογές θα γίνουν με απλή αναλογική. Λέμε αν θα τους ακολουθήσουν οι βουλευτές επειδή κυρίως στο ΠΑΣΟΚ, ακόμη κι αν η Φώφη άλλαζε στάση και έλεγε «ναι» στην απλή αναλογική, υπάρχουν ισχυρές αντιστάσεις από τον Ευάγγελο Βενιζέλο και όσους συντάσσονται μαζί του.
Τον Ιούλιο του 2016 υπέρ της απλής αναλογικής ψήφισαν 179 βουλευτές. Οι 153 της κυβερνητικής πλειοψηφίας (ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛ.), οι 15 του ΚΚΕ, οι 9 του Βασίλη Λεβέντη, ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος της ΔΗΜ.ΑΡ. και ο ανεξάρτητος Νίκος Νικολόπουλος. Καταψήφισαν η Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι. Ομως τρεις από το κόμμα του Στ. Θεοδωράκη, οι προερχόμενοι από την Αριστερά Σπύρος Δανέλλης, Σπύρος Λυκούδης και Γρηγόρης Ψαριανός, διαφοροποιήθηκαν από τη γραμμή απέχοντας από την ψηφοφορία. Την αποχή επέλεξε και η Χρυσή Αυγή, παρότι πληροφορίες την ήθελαν να υπερψηφίζει τον νόμο. Σύμφωνα με τα λεγόμενα στο παρασκήνιο, ο Νίκος Μιχαλολιάκος επέλεξε τελικά την αποχή επειδή οι ψήφοι της Χρυσής Αυγής δεν επαρκούσαν για να σχηματιστεί η πλειοψηφία των 2/3 (200 βουλευτές) που απαιτείται για να υπάρξει άμεση εφαρμογή του εκλογικού νόμου.
Ολα τα φώτα στρέφονται στην Δημοκρατική Συμπαράταξη. Αν αλλάξει στάση, τότε είναι μάλλον εύκολο να σχηματιστεί η πλειοψηφία των 200 βουλευτών.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ξεκινά μετά τα μέσα Ιανουαρίου η εφαρμογή του Κοινωνικού Επιδόματος Αλληλεγγύης (ΚΕΑ), το οποίο θα καλύψει πανελλαδικά περίπου 700.000 δικαιούχους που διαβιούν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας.

Οι δικαιούχοι θα λάβουν:

- Για μονοπρόσωπο νοικοκυριό, 200 ευρώ τον μήνα.
- Για κάθε επιπλέον ενήλικο μέλος του νοικοκυριού, επιπλέον 100 ευρώ τον μήνα.
- Για κάθε ανήλικο μέλος, προσαύξηση του ποσού κατά 50 ευρώ κάθε μήνα.

Επιπλέον το ΚΕΑ συνδέεται με σειρά από κοινωνικές υπηρεσίες, παροχές και αγαθά, όπως η δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ανασφάλιστων, η παροχή σχολικών γευμάτων, η παραπομπή και ένταξη σε δομές και υπηρεσίες κοινωνικής φροντίδας και υποστήριξης και η ένταξη στα προγράμματα των Κοινωνικών Δομών Αντιμετώπισης της Φτώχειας.

Τα εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια:

Ακίνητη περιουσία

Η συνολική αξία της ακίνητης περιουσίας του νοικοκυριού δεν μπορεί να υπερβαίνει το ποσό των 90.000 ευρώ για το μονοπρόσωπο νοικοκυριό, προσαυξανόμενη κατά 15.000 ευρώ για κάθε πρόσθετο μέλος και έως 150.000 ευρώ.

Κινητή περιουσία

1. Η αντικειμενική δαπάνη της κινητής περιουσίας του νοικοκυριού (επιβατικά ΙΧ αυτοκίνητα ή και δίκυκλα) δεν μπορεί να υπερβαίνει στο σύνολό της το ποσό των 6.000 ευρώ.

2. Το συνολικό ύψος εισοδήματος ή καταθέσεων του νοικοκυριού ή/και η τρέχουσα αξία μετοχών, ομολόγων κ.λπ. δεν μπορεί να υπερβαίνουν το εξής ποσό, έως έξι μήνες πριν από την υποβολή της αίτησης:

- Μονοπρόσωπο νοικοκυριό, 1.200 ευρώ. Όριο Χρηματοοικονομικών Περιουσιακών Στοιχείων (κατ’ έτος) 7.200 ευρώ.

- Νοικοκυριό αποτελούμενο από δύο ενήλικα μέλη ή μονογονεϊκή οικογένεια με ένα ανήλικο μέλος, 1.800 ευρώ. Όριο Χρηματοοικονομικών Περιουσιακών Στοιχείων (κατ’ έτος) 10.800 ευρώ.

- Νοικοκυριό αποτελούμενο από δύο ενήλικα και ένα ανήλικο μέλος ή μονογονεϊκή οικογένεια με δύο ανήλικα μέλη, 2.100 ευρώ. Όριο Χρηματοοικονομικών Περιουσιακών Στοιχείων (κατ’ έτος) 12.600 ευρώ.

- Για νοικοκυριό αποτελούμενο από τρία ενήλικα μέλη ή δύο ενήλικα και δύο ανήλικα μέλη ή μονογονεϊκή οικογένεια με τρία ανήλικα μέλη, το όριο που τίθεται είναι τα 2.400 ευρώ. Όριο Χρηματοοικονομικών Περιουσιακών Στοιχείων (κατ’ έτος) 14.400 ευρώ.

- Για νοικοκυριό αποτελούμενο από τρία ενήλικα και ένα ανήλικο μέλος ή δύο ενήλικα και τρία ανήλικα μέλη ή μονογονεϊκή οικογένεια με τέσσερα ανήλικα μέλη, το όριο αυξάνεται στα 2.700 ευρώ. Όριο Χρηματοοικονομικών Περιουσιακών Στοιχείων (κατ’ έτος) 16.200 ευρώ.

- Για νοικοκυριό αποτελούμενο από τέσσερα ενήλικα μέλη ή δύο ενήλικα και τέσσερα ανήλικα μέλη ή μονογονεϊκή οικογένεια με πέντε ανήλικα μέλη, το όριο φτάνει στα 3.000 ευρώ. Όριο Χρηματοοικονομικών Περιουσιακών Στοιχείων (κατ’ έτος) 18.000 ευρώ.

Η αίτηση για συμμετοχή στο ΚΕΑ γίνεται από το μέλος του νοικοκυριού το οποίο υπέβαλε την πλέον πρόσφατη φορολογική δήλωση ή από τον/τη σύζυγό του. Είτε απευθείας από τον αιτούντα μέσω της ηλεκτρονικής διεύθυνσης www.keaprogram.gr.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Η τουρκική πλευρά δεν έδειξε καμία πρόθεση ευελιξίας στην Ελβετία. Αυτό επιβεβαιώθηκε και μετά τον τερματι σμό των εργασιών, όταν επιχείρησε να επιρρίψει ευθύνες στην ελληνική πλευρά.
Στο δείπνο της 1ης Δεκεμβρίου ο απεσταλμένος της Γραμματείας του ΟΗΕ Εσπεν Μπαρθ Εϊντε και οι ηγέτες των δύο κοινοτήτων Νίκος Αναστασιάδης και Μουσταφά Ακιντζί συμφώνησαν στη σύγκληση διάσκεψης για τη συζήτηση της λεγόμενης εξωτερικής πτυχής του Κυπριακού (εγγυήσεις, κατοχικά στρατεύματα και ασφάλεια).

Κι αυτό παρότι παρέμεναν πολλές διαφωνίες σε όλα σχεδόν τα ζητήματα της εσωτερικής πτυχής (εδαφικό, διακυβέρνηση, περιουσιακό κ.λπ.), η επίλυση των οποίων είχε τεθεί από τους ίδιους ως προϋπόθεση για να συγκληθεί η διάσκεψη.

Τα όσα συμφωνήθηκαν σε εκείνο το δείπνο ήταν το αποτέλεσμα των παρασκηνιακών πιέσεων που άσκησε η Αμερικανίδα βοηθός υπουργός Εξωτερικών Βικτόρια Νούλαντ. Μετά το ναυάγιο των διακοινοτικών διαπραγματεύσεων στο Μοντ Πελεράν τον Νοέμβριο, η διπλωματική δυναμική για μία λύση τύπου Ανάν ανακόπηκε. Για να την κρατήσει ζωντανή, η Β. Νούλαντ προσπάθησε να εκβιάσει μία συμφωνία-πλαίσιο η οποία να δημιουργεί κάποιας μορφής πολιτικό τετελεσμένο στο Κυπριακό πριν από την αλλαγή φρουράς στον Λευκό Οίκο.

Ο Νίκος Αναστασιάδης συνέπραξε, σπάζοντας την κοινή γραμμή που είχε συμφωνήσει με τους Αλέξη Τσίπρα και Νικό Κοτζιά. Μη επιθυμώντας να προκαλέσει ρήξη με τη Λευκωσία, η Αθήνα «κατάπιε» το τετελεσμένο. Προσήλθε στη διάσκεψη, η σύγκληση της οποίας είναι από μόνη της ένα διπλωματικό δώρο προς την τουρκική πλευρά.

Υπενθυμίζουμε ότι Αθήνα και Λευκωσία απέρριπταν κατηγορηματικά τη σύγκληση πενταμερούς διάσκεψης (οι δύο κοινότητες και οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις) επειδή ως όργανο και διαδικασία κατά κάποιον τρόπο νομιμοποιεί την τουρκική θέση ότι η Κυπριακή Δημοκρατία έχει εκλείψει. Στην καλύτερη περίπτωση εξισώνει τον πρόεδρο ενός διεθνώς αναγνωρισμένου κράτους με τον ηγέτη μιας κοινότητας.

Ο ισχυρισμός του Αναστασιάδη ότι συμμετείχε με διπλή ιδιότητα, και ως πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και ως ηγέτης της ελληνοκυπριακής κοινότητας, είναι προφάσεις εν αμαρτίαις. Το γεγονός ότι για να παρακάμψει το ζήτημα ο Εσπεν Μπαρθ Εϊντε στα καρτελάκια γράφτηκε μόνο το όνομα και όχι και η ιδιότητα των συμμετεχόντων (εκτός του γενικού γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών) δεν αλλάζει τα πράγματα. Η πενταμερής καθιερώθηκε και είναι δεδομένο ότι θα τη βρούμε μπροστά μας.

Η Ε.Ε. συμμετείχε σε ανώτατο επίπεδο (με τον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ και την αρμόδια για θέματα εξωτερικής πολιτικής Φεντερίκα Μογκερίνι), αλλά με την ιδιότητα του παρατηρητή. Με περισσή επιπολαιότητα, οι Ευρωπαίοι έχουν την τάση να αντιμετωπίζουν το Κυπριακό σαν ένα πρόβλημα που ουσιαστικά δεν τους αφορά.

Οπως αναμενόταν, οι διακοινοτικές διαπραγματεύσεις στη Γενεύη πριν από τη διάσκεψη δεν γεφύρωσαν το χάσμα που υπάρχει σχεδόν σε όλα τα ζητήματα της εσωτερικής πτυχής. Το μόνο καινούριο ήταν η κατάθεση χαρτών εκ μέρους των δύο πλευρών. Η ελληνοκυπριακή προτείνει 28,2% του εδάφους της Κύπρου να ανήκει στο τουρκοκυπριακό συνιστών κρατίδιο, ενώ η τουρκοκυπριακή ανεβάζει το ποσοστό στο 29,2%. Η διαφορά στα ποσοστά είναι μικρή, αλλά επί της ουσίας είναι μεγάλη. Είναι άλλο να επιστρέφονται στους Ελληνοκυπρίους παραθαλάσσιες περιοχές και αστικά κέντρα όπως η Μόρφου, και άλλο να επιστρέφονται ορεινοί όγκοι. Από το ποιες περιοχές θα επιστραφούν θα εξαρτηθεί και ο αριθμός των Ελληνοκυπρίων που θα επιστρέψουν στις εστίες τους. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Ν. Αναστασιάδης δεν αποδέχθηκε τον χάρτη του Μουσταφά Ακιντζί.

Οι χάρτες

Οπως αναμενόταν, επίσης, στη διάσκεψη της 12ης Ιανουαρίου δεν γεφυρώθηκε ούτε το χάσμα για την εξωτερική πτυχή. Ο Ελληνας υπουργός Εξωτερικών επέμεινε στη θέση για κατάργηση των εγγυήσεων και αποχώρηση (σε συνεχή ροή και με καταληκτική ημερομηνία) των τουρκικών στρατευμάτων. Πιεζόμενος και από την ελληνοκυπριακή αντιπολίτευση, στην ίδια γραμμή κινήθηκε και ο Ν. Αναστασιάδης. Τόσο ο κ. Εϊντε όσο και ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών Μπόρις Τζόνσον επιχείρησαν με διπλωματικές φόρμουλες να εξασφαλίσουν την παραμονή των τουρκικών στρατευμάτων, αλλά η προσπάθειά τους προσέκρουσε στην ελληνική άρνηση.

Ερντογάν: Για πάντα στην Κύπρο

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου δεν έδειξε καμία πρόθεση ευελιξίας. Αυτό επιβεβαιώθηκε και μετά τον τερματισμό των εργασιών, όταν επιχείρησε να επιρρίψει ευθύνες στην ελληνική πλευρά. Ο δε Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ξεκαθάρισε με δηλώσεις του ότι η Τουρκία θα μείνει για πάντα στην Κύπρο και ότι η Αγκυρα δεν δέχεται καμία συμφωνία που δεν θα περιλαμβάνει τουρκικές εγγυήσεις. Ξεκαθάρισε, επίσης, τη θέση του για κρίσιμα ζητήματα της εσωτερικής πτυχής, για τα οποία υποτίθεται ότι αρμόδιος είναι ο Μ. Ακιντζί.

Ακόμα και για το άνοιγμα του περιφραγμένου και ακατοίκητου από το 1974 τμήματος της Αμμοχώστου, ο Ερντογάν ζήτησε εδαφικό αντάλλαγμα για να ενωθεί ο τουρκοκυπριακός θύλακος των Κόκκινων με την υπόλοιπη περιοχή της Μόρφου, την οποία αρνείται να επιστρέψει. Απέρριψε επίσης την ελληνοκυπριακή πρόταση η Καρπασία να υπαχθεί σε ειδικό καθεστώς. Επιπλέον, όχι μόνο απαίτησε εκ περιτροπής προεδρία, αλλά και ζήτησε η αναλογία να είναι δύο θητείες Ελληνοκύπριος και μία Τουρκοκύπριος πρόεδρος, απορρίπτοντας την αναλογία 4:1.

Οπως προκύπτει από τα ανωτέρω, η επιχείρηση να εκβιαστεί μία συμφωνία-πλαίσιο για να δημιουργηθεί τετελεσμένο έπεσε στο κενό. Κεντρικό ρόλο γι’ αυτό έπαιξε ο Ν. Κοτζιάς. Από το 2015 είχε εγγράψει στην ατζέντα του Κυπριακού τη θέση της Αθήνας ότι δεν θα συμμετάσχει σε μια νέα συνθήκη εγγυήσεων, ότι δεν αναγνωρίζει τουρκικό επεμβατικό δικαίωμα και ότι δεν πρόκειται να αποδεχτεί λύση χωρίς την πλήρη αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων.

Για μεγάλο διάστημα και συνηθισμένοι από τις υπαναχωρήσεις του Ν. Αναστασιάδη, οι εμπλεκόμενοι διεθνείς παίκτες θεώρησαν τη θέση Κοτζιά ρητορική, χωρίς αντίκρισμα. Για την ακρίβεια, θεώρησαν ότι στη διαδρομή θα χανόταν με τη βοήθεια κάποιας διπλωματικής φόρμουλας για να διασωθούν τα προσχήματα. Οταν, όμως, οι διαπραγματεύσεις εισήλθαν στην τελική ευθεία, διαπίστωσαν ότι η Αθήνα εννοούσε αυτό που έλεγε.

Επιθέσεις σε Κοτζιά

Ηταν τότε που η αμερικανική διπλωματία επιχείρησε να πείσει τον Αλ. Τσίπρα να παρακάμψει τον υπουργό Εξωτερικών. Από δίπλα και οι «ανανικοί» κύκλοι σε Κύπρο και Ελλάδα, οι οποίοι έσπευσαν να τον στοχοποιήσουν κατηγορώντας τον ότι επιχειρεί να τορπιλίσει τη λύση. Σ’ αυτό το παιχνίδι συνέπραξαν και κύκλοι του ΣΥΡΙΖΑ, μη εξαιρουμένων και κυβερνητικών στελεχών.

Στη Γενεύη ο πρόεδρος της Κύπρου διέψευσε ότι υπήρξε πρόβλημα στη συνεργασία του με τον Ν. Κοτζιά. Είναι κοινό μυστικό, όμως, ότι όχι μόνο τον κατηγορούσε, αλλά και ότι οι επιθέσεις εναντίον του ενορχηστρώνονταν από το Προεδρικό της Λευκωσίας. Επιθέσεις που συνεχίστηκαν και αυτές τις ημέρες, υποχρεώνοντας τον Ελληνα υπουργό Εξωτερικών στη Γενεύη να ζητήσει εκνευρισμένος από τον Κύπριο πρόεδρο να «μαζέψει» τους δράστες.

Τα επόμενα βήματα

Διαβλέποντας το χάσμα που χωρίζει τις δύο πλευρές όχι μόνο στην εξωτερική, αλλά και στην εσωτερική πτυχή, ο Ν. Κοτζιάς φρόντισε εγκαίρως να αποτρέψει τον διπλωματικό εκβιασμό «ή τώρα ή ποτέ». Καλλιέργησε τη λογική μιας διαπραγματευτικής διαδικασίας ανοιχτού ορίζοντα (open ended), όπου η αδυναμία γεφύρωσης του χάσματος δεν οδηγεί αυτόματα σε ναυάγιο και κατ’ επέκταση σε παιχνίδι επίρριψης ευθυνών (blame game). Στο πλαίσιο αυτό, στη Γενεύη αποφασίστηκε τις επόμενες ημέρες οι Αναστασιάδης και Ακιντζί να διαπραγματευτούν με σκοπό τη γεφύρωση των διαφωνιών τους για τα ζητήματα της εσωτερικής πτυχής. Παραλλήλως, από τις 18 Ιανουαρίου εμπειρογνώμονες και από τις δύο κοινότητες και τις τρεις εγγυήτριες δυνάμεις θα καταγράψουν τις εκατέρωθεν θέσεις για την εξωτερική πτυχή και θα θέσουν ερωτήματα.

Οταν ολοκληρωθεί η εργασία τους, η διάσκεψη θα συνεχιστεί με την ίδια σύνθεση. Εάν προκύψει πρόοδος και οι δύο πλευρές βρεθούν σε απόσταση συμφωνίας, πιθανότατα οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις θα αναβαθμίσουν τη συμμετοχή τους από το επίπεδο των υπουργών Εξωτερικών στο επίπεδο των ηγετών. Το ενδεχόμενο να προκύψει και τότε συμφωνία συγκεντρώνει αμελητέες πιθανότητες.

Η Αθήνα εννοεί αυτά που λέει για τις εγγυήσεις. Αντί γι’ αυτές προτείνει ένα σύμφωνο φιλίας και συνεργασίας ανάμεσα στην Ελλάδα, στην Τουρκία και τη μελλοντική ομοσπονδιακή Κύπρο, καθώς και την παρουσία μιας διεθνούς αστυνομικής δύναμης στη Μεγαλόνησο. Επίσης, προτείνει ο ΟΑΣΕ να καταγράψει άμεσα με εμπειρογνώμονες τα στρατεύματα που βρίσκονται στη Μεγαλόνησο και τον οπλισμό τους.

Οπως προαναφέραμε, όμως, η Αγκυρα αποκλείει λύση χωρίς τουρκικές εγγυήσεις και τουρκικά στρατεύματα. Παραμένει στις διαπραγματεύσεις για να μη χρεωθεί το κόστος του ναυαγίου. Δεν επιθυμεί, όμως, παράτασή τους επειδή θεωρεί ότι η ανάδειξη του ζητήματος των εγγυήσεων και των τουρκικών στρατευμάτων σε κεντρικό ζήτημα των διαπραγματεύσεων τη φέρνει σε μειονεκτική θέση. Στο ζήτημα των εγγυήσεων και των τουρκικών στρατευμάτων το χάσμα δεν υπάρχει μόνο στο επίπεδο των πολιτικών ηγεσιών. Σύμφωνα με τελευταία δημοσκόπηση, περίπου το 90% των Ελληνοκυπρίων απορρίπτει λύση με τουρκικές εγγυήσεις και παραμονή τουρκικών στρατευμάτων. Αντιστοίχως, σχεδόν το 70% των Τουρκοκυπρίων και των εποίκων θέλει τουρκικές εγγυήσεις και παραμονή των τουρκικών στρατευμάτων, ενώ το 51% υποστηρίζει και την παραχώρηση στην Τουρκία κυρίαρχης στρατιωτικής βάσης στη βόρεια Κύπρο, κατά το πρότυπο των βρετανικών βάσεων. Τα στοιχεία αυτά επιβεβαιώνουν αυτό που διαπιστώνει κανείς και εμπειρικά. Παρά τις πρωτοβουλίες και τις πλουσιοπάροχες χορηγίες για εκδηλώσεις επαναπροσέγγισης των δύο κοινοτήτων, αυτές φαίνεται κατά πλειοψηφία να μην ανταποκρίνονται. Το γεγονός αυτό εκ των πραγμάτων εγείρει εμπόδια στις διαπραγματεύσεις για λύση τύπου Ανάν. Το 76% που ψήφισε «όχι» στο δημοψήφισμα του 2004 εξέφρασε τη βαθιά ανασφάλεια που προκαλούν στους Ελληνοκυπρίους η στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας και οι εγγυήσεις της. Οπως έδειξε η εισβολή του 1974, άλλωστε, στην κρίσιμη στιγμή οι εγγυήσεις μπορούν να ερμηνευτούν από την ίδια σαν επεμβατικό δικαίωμα.

Το δημοψήφισμα

Πάντως, ακόμα και στην όχι ορατή περίπτωση που ο Ερντογάν θα ήθελε να προβεί σε κάποια υποχώρηση, αυτή την περίοδο αποκλείεται. Στην τουρκική πολιτική σκηνή κυριαρχεί η συνταγματική αναθεώρηση για τη μετατροπή του πολιτεύματος από προεδρευομένη σε προεδρική δημοκρατία, που τελικώς θα κριθεί σε δημοψήφισμα τον Απρίλιο. Για να αναδειχθεί σε αιρετό μονάρχη ο Ερντογάν έχει ανάγκη -και έχει εξασφαλίσει- την κοινοβουλευτική υποστήριξη του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης. Οι «Γκρίζοι Λύκοι» θα την απέσυραν και θα στρέφονταν εναντίον του εάν έκανε και το παραμικρό βήμα πίσω. Υπενθυμίζουμε ότι απολύτως αδιάλλακτες θέσεις στο Κυπριακό έχει και η κεμαλική αντιπολίτευση, η οποία προκαταβολικά κατηγορεί τον Τούρκο πρόεδρο ότι προετοιμάζει υποχωρήσεις!
Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, λοιπόν, αποκλείεται να υπάρξει διαφοροποίηση της τουρκικής θέσης και ως εκ τούτου εποικοδομητική διαπραγμάτευση. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η διάσκεψη εκ των πραγμάτων θα περιέλθει σε αδιέξοδο, έστω και αν η Γραμματεία του ΟΗΕ αποφύγει να χρησιμοποιήσει αυτό τον όρο για να διατηρήσει ζωντανή τουλάχιστον τη διαδικασία των διακοινοτικών συνομιλιών.

Πηγή εφημερίδα "Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Την εκτίμηση πως η Τουρκική αδιαλλαξία τελικά ήταν σωτήρια για τον ελληνισμό κάνει ο καθηγητής της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων Κωνσταντίνος Γρίβας σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Onalert και την Ιωάννα Ηλιάδη.

Ο κ. Γρίβας υποστηρίζει επί λέξει ότι "οι Βάρβαροι έδωσαν τη λύση". Έσωσαν την Κύπρο και τον ελληνισμό από μια γεωπολιτική παγίδα που θα μπορούσε να ήταν καταστρεπτική.

Ήταν μεγάλος ο μαξιμαλισμός της Άγκυρας και η αδυναμία να κρύψει τις πραγματικές προθέσεις που είναι η πλήρης κυριαρχία της Κύπρου, που ουσιαστικά τίναξε στον αέρα τις διαπραγματεύσεις.

Σημαντικά κομμάτια του ελλαδικού συστήματος έχουν κατανοήσει το αδιέξοδο και ψάχνουν τρόπο να απεμπλακούν. Εκπλήσσει η εμμονική προσήλωση της σημερινής Κυπριακής ηγεσίας σε μια λύση που θα ήταν καταστρεπτική.

Χαρακτηρίζει ανεκδιήγητη την αποδοχή της εξομοίωσης του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας με τον ηγέτη της τουρκοκυπριακής κοινότητας, κάτι που σε βάθος χρόνου ενδέχεται να έχει συνέπειες. Ωστόσο εκτιμά πως αυτές οι συνέπειες θα είναι διαχειρίσιμες.

Το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών, σύμφωνα με τις ενδείξεις υπήρξε ένας από τους σωτήριους παράγοντες. Φαίνεται ότι λειτουργεί ρεαλιστικά και καταφέρνει να λειτουργεί ως βαρίδι στις εμμονικές αντιλήψεις της Κυπριακής Προεδρίας.


Δεν θα πρέπει να χρεωθεί η ελληνική και ελληνοκυπριακή πλευρά την αποτυχία της διαπραγμάτευσης

Το Κυπριακό είναι ζήτημα υψηλής στρατηγικής και ως τέτοιο πρέπει να είναι εναρμονισμένο με τον ιστορικό του χρόνο. Η διαδικασία που ακολουθήθηκε βρισκόταν σε μια αντίφαση. Δηλαδή ενώ ολόκληρο το πλανητικό σύστημα αλλάζει και βρισκόμαστε σε μια κατάσταση ακραίας ρευστότητας . Κανείς δεν ξέρει ποια θα είναι η γεωπολιτική στρατηγική των ΗΠΑ σε μερικούς μήνες και κυρίως δεν ξέρουμε τι θα είναι η Τουρκία του μέλλοντος.

Είναι εξαιρετικά πιθανό να μετατραπεί σε μια πολύ επικίνδυνη χώρα για τα συμφέροντα όλων των μεγάλων διεθνών δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, της Ευρώπης, της Ρωσίας και άλλων δυτικών χωρών.

Αναρωτιέται εάν το όνειρο της Κυπριακής κυβέρνησης είναι να ταυτίσει τη μοίρα της με αυτή της Τουρκίας. Γιατί αυτό θα συνέβαινε στη Γενεύη. Οποιαδήποτε λύση κι αν έβρισκαν, ακόμα και εάν γίνονταν δεκτές όλες οι ελληνικές θέσεις, η Κύπρος θα ενσωματώνονταν σε μια ευρύτερη γεωπολιτική δομή στην οποία κυρίαρχη θα ήταν η Τουρκία.

Ακούστε όλη την συνέντευξη στο video που ακολουθεί



Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η πρόσφατη ιστορία απέδειξε ότι τελικά ο Ψυχρός Πόλεμος δεν στόχευε τον Κομμουνισμό, αλλά την ίδια την Ρωσσία. Ο Ψυχρός Πόλεμος έπρεπε να είχε τελειώσει το 1991, όταν διαλύθηκε η ΕΣΣΔ και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Ο Τραμπ τώρα, 25 χρόνια μετά, καλείται να κάνει το αυτονόητο και να αποδείξει ότι δεν ήταν απλώς ένας φαφλατάς...

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη
Προς τα πού οδεύει ο κόσμος; Η παρακμιακή πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η άνοδος του Ευρωσκεπτικισμού σε όλη την ήπειρο, το Brexit και η νίκη του Ντόναλντ Τραμπ, που έθεσε υπό αμφισβήτηση τις βασικές αρχές της αμερικανοκρατούμενης παγκόσμιας τάξης, είναι απτές αποδείξεις ότι η ιστορία είναι στην καμπή μιας μεγάλης στροφής. Πολλοί είναι οι αναλυτές και συγγραφείς -συστημικοί και μη- που εκτιμούν ότι ο κόσμος μας βρίσκεται σε προπολεμική κατάσταση, στο κατώφλι ενός παγκόσμιου, αυτή την φορά, “Τριακονταετούς Πολέμου”, σαν αυτόν που κατέστρεψε ολοκληρωτικά την κεντρική Ευρώπη από το 1618 έως το 1648.
Σε μια ανάλογη, ταραγμένη εποχή, τον 16ο και 17ο αιώνα η κατεστημένη ρωμαιοκαθολική τάξη και η παποσύνη κλονίστηκαν συθέμελα και η Ευρώπη βυθίστηκε στην καχυποψία και τις αντιπαραθέσεις. Η ατμόσφαιρα ήταν τόσο εκρηκτική ώστε μια σπίθα και μόνο αρκούσε για να τιναχτούν όλα στον αέρα. Και αυτή τελικά ήρθε, βυθίζοντας την Ευρώπη σε μια ανελέητη σύγκρουση και μια ατελείωτη κτηνωδία. Μια ολόκληρη γενιά μεγάλωσε μη γνωρίζοντας τίποτα άλλο εκτός από πόλεμο, λεηλασίες, σφαγές και ασθένειες.
Ο αλληλοσκοτωμός, που ξεκίνησε για θρησκευτικές αιτίες, μετατράπηκε γρήγορα σε έναν αγώνα ζωής και θανάτου για την πολιτική υπεροχή στην Ευρώπη. Μέχρι που οι διάφοροι πόλοι ισχύος κατάλαβαν ότι δεν μπορούν να υπερισχύσουν ολοκληρωτικά, οι άνθρωποι κουράστηκαν από το θανατικό και η λαχτάρα για την Ειρήνη μεγάλωσε, επιβάλλοντας στις εμπόλεμες πλευρές να έρθουν σε συνεννόηση και να θέσουν τέρμα στον πόλεμο. Κι αν σκεφθούμε ότι η Ευρώπη σώθηκε στο παρά πέντε από έναν πόλεμο που διεξαγόταν με πιστόλια, μουσκέτα και κανόνια, αντιλαμβάνεται κανείς τι θα συμβεί σήμερα με τα όπλα μαζικής καταστροφής που υπάρχουν κατά χιλιάδες.
Η Συνθήκη της Βεστφαλίας που ακολούθησε μετά από μια σειρά διαπραγματεύσεων, οι οποίες έλαβαν χώρα το 1648 στην γερμανική επαρχία της Βεστφαλίας, έθεσε τέρμα στις εχθροπραξίες και έγινε το εφαλτήριο μιας νέας δυναμικής στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή με κεντρικό πυλώνα την ιδέα του κυρίαρχου κράτους και την συνύπαρξη των κυρίαρχων κρατών στα πλαίσια ενός διεθνούς δικαίου.
Το ζητούμενο τώρα είναι αν οι Δυτικές δυνάμεις, που είναι υπεύθυνες για τα σημερινά αδιέξοδα και τις ανισορροπίες ισχύος, θα θυμηθούν εγκαίρως τα βεστφαλιανά ιδεώδη προκειμένου να αποφευχθεί ένας νέος τριακονταετής πόλεμος.
Θα μπορέσουν οι ΗΠΑ να αποδεχθούν την ήττα τους ως ηγέτιδας δύναμης τής “φιλελεύθερης” παγκοσμιοποίησης και η Γερμανία την αποτυχία τής κατά συρροήν εγκληματικής τάσης της να ηγεμονεύσει στην Ευρώπη και να συμβιβαστούν με τους άλλους βασικούς παίκτες που συνθέτουν το σημερινό ιστορικό ψηφιδωτό;
Αυτό είναι που θεωρείται αναγκαίο και η λύση που προτείνεται, όπως φαίνεται, από τον Ρώσσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν και σημαντικά ρωσσικά θινκ-τανκς, στα πλαίσια ενός νέου πολυ-πολικού κόσμου.

Τι ειπώθηκε στην Σύνοδο της Λέσχης Valdai;
Η Λέσχη Valdai (Βαλντάϊ) ιδρύθηκε το 2004 και πήρε την ονομασία της από την Λίμνη Βαλντάϊ, όπου πραγματοποιήθηκε η πρώτη συνάντηση της Λέσχης. Η διανοητική δυναμική της Λέσχης Valdai αναγνωρίζεται σε υψηλό βαθμό τόσο στην Ρωσσία όσο και στο εξωτερικό.
Πάνω από 900 εκπρόσωποι της διεθνούς ακαδημαϊκής κοινότητας, καθηγητές από μεγάλα ρωσσικά και παγκόσμια πανεπιστήμια και θινκ-τανκς έχουν δώσει το παρόν στις εργασίες της Λέσχης. Στα μέλη από την Ρωσσία περιλαμβάνονται πολιτικοί επιστήμονες, οικονομολόγοι, δημοσιογράφοι και διαμορφωτές πολιτικής, ενώ κάθε χρόνο προσκαλούνται διάφοροι ξένοι ειδικοί.
Λόγω της σπουδαιότητας των εργασιών της Συνόδου σε σημαντικά ζητήματα εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής έχει παραλληλιστεί με την ετήσια κλειστή συνάντηση της παγκόσμιας ελίτ στην Λέσχη Μπίλντερμπεργκ. Στην ουσία είναι στον αντίποδα της μυστικότητας των αποφάσεων που λαμβάνονται στην Μπίλντερμπεργκ, αφού οι εργασίες της Valdai είναι πάντα ανοικτές και παρευρίσκονται εκατοντάδες εκπρόσωποι του διεθνούς τύπου και των ΜΜΕ.
Στην τελευταία Σύνοδο, ο ηγέτης αυτής της μεγάλης χώρας, ο πρόεδρος Πούτιν, απευθυνόμενος στους διακεκριμένους συμμετέχοντες, επέκρινε την “Νέα Παγκόσμια Τάξη” και τόνισε τις μεγάλες αλλαγές που συμβαίνουν σήμερα στον κόσμο.
Το θέμα της συνόδου εφέτος, “Το Μέλλον σε Εξέλιξη: Διαμορφώνοντας τον Κόσμο του Αύριο”, είναι πολύ επίκαιρο, είπε ο Πούτιν, και λίγα πράγματα έχουν αλλάξει προς το καλύτερο από την προηγούμενη συνάντηση.
Ορισμένες χώρες που θεώρησαν τους εαυτούς τους νικητές του Ψυχρού Πολέμου... ανέλαβαν την προσπάθεια να αναδιαμορφώσουν την παγκόσμια πολιτική και οικονομική τάξη ώστε να ταιριάζει με τα δικά τους συμφέροντα.
Μέσα στην ευφορία τους, εγκατέλειψαν τελικά τον ουσιαστικό και ισότιμο διάλογο με άλλους παίκτες στην διεθνή κοινότητα, επέλεξαν να μην βελτιώσουν ούτε να δημιουργήσουν παγκόσμιους θεσμούς, και, στην θέση τους, επιχείρησαν να θέσουν ολόκληρο τον κόσμο υπό τον έλεγχο των δικών τους οργανισμών, των εντολών και των κανόνων τους. Επέλεξαν την οδό της παγκοσμιοποίησης και της ασφάλειας για τους αγαπημένους τους εαυτούληδες, για τους λίγους επιλεγμένους, και όχι για όλους”, τόνισε ο Ρώσσος πρόεδρος.
Το αποτέλεσμα, βέβαια, ήταν να συγκρουσθούν με όλες τις άλλες χώρες, να βρίσκεται σήμερα το σύστημα των διεθνών σχέσεων σε έναν πυρετώδη αναβρασμό και η παγκόσμια οικονομία να μην μπορεί να βγει από την συστημική κρίση.
Θέλοντας να αλλάξουν την στρατηγική ισορροπία προς όφελός τους, οι δυτικές χώρες διέλυσαν το διεθνές νομικό πλαίσιο στο ζήτημα των εξοπλισμών, δημιούργησαν και στήριξαν τρομοκρατικά κινήματα, προκάλεσαν τον θάνατο και τον ξερριζωμό εκατομμυρίων ανθρώπων και μεταναστών και βύθισαν ολόκληρες περιοχές στο χάος.
Αποκορύφωμα της δυτικής υποκρισίας ήταν όταν τα καθεστωτικά μίντια υιοθέτησαν την άποψη ότι η Ρωσσία μεροληπτούσε υπέρ του Τραμπ κατά τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές.

Αμέσως μετά την εκλογή του Τραμπ, ο ίδιος ο Πούτιν δήλωσε ότι "η Ρωσσία είναι έτοιμη και θέλει να αποκαταστήσει πλήρεις σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες". Ο Πατριάρχης Κύριλλος συμπλήρωσε ότι "η δυνατότητα να συνεχιστεί ο διάλογος και να ξαναχτιστούν οι γέφυρες με την Αμερική δεν φαίνεται να έχει τόσο αρνητικές προοπτικές σήμερα"

Τι ρόλο θα παίξει τελικά ο επόμενος Αμερικανός πρόεδρος για την Ρωσσία και τις διμερείς τους σχέσεις; Ποιες προϋποθέσεις χρειάζεται να εκπληρώσει η αμερικανική εξωτερική πολιτική για την ομαλοποίηση των σχέσεων με την Ρωσσία; Αυτά τα ερωτήματα απασχόλησαν την πρώτη σύνοδο της Συνάντησης. Όλοι συμφώνησαν ότι η νίκη του Ντόναλντ Τραμπ έπληξε τα ίδια τα θεμέλια των, αμερικανικής έμπνευσης, συσχετισμών στην εξωτερική πολιτική από το 1940, και έθεσε υπό αμφισβήτηση την συντριπτική δύναμη του αμερικανικού πολιτικού συστήματος. Αλλά ο κόσμος κατά την προεδρία του Τραμπ θα είναι πιο αρμονικός και ασφαλής από πριν; Πιθανώς όχι. “Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι το πιο οξύ σύμπτωμα μιας χρόνιας ασθένειας και όχι η θεραπεία”, πιστεύει ο Dmitri Suslov, Διευθυντής Προγράμματος του Ιδρύματος για Ανάπτυξη και Υποστήριξη της Λέσχης Valdai.
Ο Suslov συμφωνεί με την ανησυχία που εκφράστηκε στην Συνάντηση του Σότσι, ότι ο κόσμος βρίσκεται σε προπολεμική κατάσταση, αφού δεν υπάρχουν πλέον σημαντικοί παίκτες ικανοποιημένοι με το ισχύον διεθνές status quo. Σύμφωνα με τον συγγραφέα της σχετικής εισήγησης, ο κόσμος είναι στο κατώφλι ενός νέου παγκόσμιου Πολέμου, την στιγμή που βασικοί παίκτες δεν συμφωνούν στους πιο θεμελιώδεις κανόνες και αρχές της παγκόσμιας τάξης και αρνούνται την πολιτική νομιμοποίηση των άλλων. Υπάρχει ένας κατακερματισμός του κόσμου σε πολλές διαφορετικές περιφερειακές “τάξεις”.
Η λύση που πρότεινε συνέπεσε με αυτήν που προτάθηκε από τον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν στην ομιλία του: επαναβεβαίωση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και των σχετικών αρχών. Αυτό είναι το μίνιμουμ αναγκαίο προκειμένου να αποφευχθεί ένας νέος τριακονταετής πόλεμος με τη βοήθεια μιας «Παγκόσμιας Βεστφαλίας».

Πηγή "Πύλη των Φίλων"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



«Απαντά» ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Εξουσία σημαίνει ισχύ ή δύναμη, ικανότητα αυτού που την έχει και την ασκεί να απαιτεί και να πετυχαίνει υπακοή, πειθαρχία, συμμόρφωση στα προστάγματά του και στην εκπλήρωση στόχων που αυτός θέτει ακόμη και όταν η εκπλήρωσή τους απολήγει σε καθοριστική διαμόρφωση της ζωής, των ενδιαφερόντων, ακόμα και των συμφερόντων αυτών που πιστά τον ακολουθούν.

Ο Μαξ Βέμπερ ο μεγάλος Γερμανός κοινωνιολόγος θεώρησε την εξουσία, την δύναμη ή ισχύ, ως " ...την εκμετάλλευση της ευκαιρίας από ένα ή περισσότερα άτομα για την επιβολή της δικιάς τους βούλησης σε κοινά θέματα, άσχετα με την αντίσταση που προβάλλουν άλλα πρόσωπα που δραστηριοποιούνται στον ίδιο χώρο..."

Και ο Ρόμπερτ Μακ Αϊβερ, ο Αμερικανός κοινωνιολόγος δηλώνει ότι "οι κάτοχοι εξουσίας αποκτούν το δικαίωμα να καθιερώσουν τη δικιά τους πολιτική σε κάθε φάση της ανθρώπινης δραστηριότητας, να κρίνουν πρόσωπα και καταστάσεις, να ασκήσουν διαιτητικό-ισορροπητικό ρόλο σε αντιδικίες και τελικά να επιβληθούν στους συνανθρώπους τους."

Η εξουσία αντλείται και ασκείται με τρείς θεμελιακούς τρόπους: με την εφαρμογή ωμής βίας ή με την επιβολή της ψυχολογίας του φόβου, με βάση το κληρονομικό δίκαιο των ηγεμονικών καθεστώτων, και από τη δημοκρατική και αβίαστη αναγνώριση από τον λαό ηγετικών χαρακτηριστικών αυτού που την κατέχει και την ασκεί.

Η απόκτηση εξουσίας με την εφαρμογή "ωμής βίας" συνεπάγεται και την πιθανή αντίδραση αυτών που αντιτίθενται στα κάθε λογής δικτατορικά και αυταρχικά καθεστώτα. Για τον λόγο αυτό οι διάφοροι σφετεριστές της εξουσίας ακολουθώντας μια πάγια τακτική αποπειρώνται να εδραιώσουν την ισχύ τους και να "νομιμοποιήσουν" τη θέση τους παρέχοντας αγαθά, διευκολύνσεις και προσεκτικά οριοθετημένα "δικαιώματα-προνόμια" σε κάποια κάπως πλατιά λαϊκή ομάδα ή καθησυχάζουν κατασιγάζοντας με ψυχολογικές και επικοινωνιακές μεθόδους την άσκηση κριτικής και την εκδήλωση "αντίστασης" τις λαϊκές μάζες οδηγώντας τες στην απάθεια που είναι απόληξη θεμελιωμένη στην πρόχειρη διαπίστωση από το λαό ότι "...είναι ανήμπορος να ελέγξει τη ροή των γεγονότων..."

Στα ψευδεπίγραφα "δημοκρατικά καθεστώτα" αυτοί που κατέχουν την εξουσία φροντίζουν να αποσιωπούν συστηματικά και διαχρονικά το γεγονός δημιουργώντας την απαραίτητη ψευδαίσθηση ότι η κατοχή της εξουσίας είναι "κοινό καθήκον" και δικαίωμα και η άσκησή της γίνεται για την υλοποίηση των επιθυμιών και αποφάσεων "της πλατιάς λαϊκής μάζας".

Επιπρόσθετα, παρά την αντικειμενικά κραυγαλέα εκμετάλλευση και άσκηση της εξουσίας με σαφώς προσωποπαγή ψυχισμό, έντεχνες ιδεολογικές διακηρύξεις και ψυχοτεχνικά πολιτικά μανιφέστα τείνουν να μειώσουν τη σημασία της πραγματικότητας καμουφλάροντας την αυταρχική φύση και δικτατορική υφή της πίσω από τα διάφανα προπετάσματα της " έλλειψης κάθε χρήσης ωμής βίας..."

Στα γνήσια δημοκρατικά καθεστώτα, άσχετα εάν πρόκειται για ένα Κόμμα ή μια ολάκερη χώρα η διαδικασία ανέλιξης σε θέση εξουσίας και το δικαίωμα άσκησής της συντελείται με αντικειμενικά κριτήρια, με αξιοκρατία και διαφάνεια και - απαλλαγμένη από κάθε μορφή της έννοιας του "κληρονομικού δικαίου" και κάθε απειλή για χρήση βίας - προκαθορίζει το εφήμερο της πράξης διατηρώντας ανέπαφο το δικαίωμα των εξουσιαζόμενων, της λαϊκής μάζας, για αλλαγές στις προτιμήσεις τους, για αφαίρεση της εξουσίας από τους αποδεικνυόμενους εμφανώς ανάξιους και την παροχή της σε αυτούς που κατορθώνουν να πείσουν ότι είναι άξιοι, ή τουλάχιστον, περισσότερο άξιοι από τους παρόντες κατόχους της.

Στην πλατωνική «πολιτεία» ο Θρασύμαχος διατείνεται κατηγορηματικά ότι "...το δίκαιο είναι ταυτόσημο με το συμφέρον του ισχυρού..."

Και όμως η εξουσία που θεμελιώνεται και διαιωνίζεται με τη χρήση ή την απειλή της χρήσης κάποιας μορφής βίας είναι, κατά κανόνα, καταδικασμένη και ο βίος της, η διαχρονική της διάρκεια είναι προκαθορισμένα εφήμερη"...Ο πανίσχυρος δεν είναι ποτέ αρκετά ισχυρός" έχει γράψει διαπιστώνοντας την ιστορική νομοτέλεια των γεγονότων ό Ζαν Ζακ Ρουσσώ.

Όποια και αν συμβεί να είναι η πηγή της εξουσίας, η εστία από την οποία αυτή αναβλύζει και όποιες και αν είναι οι διαδικασίες απόκτησής της αμείωτο πάντοτε παραμένει και το ενδιαφέρον για τους τρόπους χρήσης, τους τρόπους άσκησης Εξουσίας από τον κάτοχό της.

Έτσι ο αυταρχικός ηγέτης είναι εκείνος που θεωρεί τον εαυτό του ως το μόνο άξιο να κρίνει τη σημασία, την ορθότητα και την αξία των αναγκών, επιδιώξεων και φιλοδοξιών αυτών που κυβερνά ή εξουσιάζει και κατά συνέπεια ασκεί την εξουσία με αποκλειστικά κύριο γνώμονα τις δικές του θέσεις, τις προσωπικές του πεποιθήσεις.

Ο δημοκρατικός ηγέτης καθώς αντιλαμβάνεται το εφήμερο της θέσης του και το απαραβίαστο δικαίωμα αυτών που με τη δική τους συναίνεση και επιλογή "εξουσιάζει" να τον αντικαταστήσουν πασχίζει να εντοπίσει τον κοινό παρονομαστή των πολυποίκιλων και συχνά αντικρουόμενων επιθυμιών και επιδιώξεών τους και να ασκήσει εξουσία με γνώμονα "το κοινό όφελος" ελπίζοντας ότι στην επόμενη "ημέρα κρίσης" [στις επόμενες εκλογές] αυτό θα αναγνωρισθεί και έτσι θα διασφαλισθεί η επανεκλογή του.

Υπάρχουν ιστορικές στιγμές στη ζωή κάθε ομάδας που απαιτούν τη μετουσίωση ενός "δημοκρατικού" ηγέτη σε "αυταρχικό" αρχηγό για να επιτευχθούν κοινοί στόχοι ή για να αποσοβηθούν κρίσιμες για την επιβίωση της ομάδας ή του κοινωνικού συστήματος καταστάσεις.

Σίγουρα, επίσης, υπάρχουν δεδομένα παραδείγματα "αυταρχικών" ηγετών που - με προκάλυψη την επιφανειακή δημοκρατικότητά τους - πετυχαίνουν να συνεχίσουν πέρα από τα προκαθορισμένα χρονικά διαστήματα την κατοχή και άσκηση της εξουσίας.

Στο σημείο αυτό να θυμηθούμε τα λόγια του Αγάθωνα που συνιστά στον «Άρχοντα» (ηγέτη) να θυμάται 3 πράγματα «ότι διοικεί ανθρώπους, ότι πρέπει να διοικεί σύμφωνα με τους νόμους και ότι δεν θα διοικεί… για πάντα!»

Στην Υφήλιο του 21ου αιώνα, το ερώτημα που αρχίζει να εκφράζει η κοινή γνώμη μορφοποιείται πλέον σε μια αμείλικτα απλή διατύπωση: «καθώς έφυγαν οι μεγάλοι ηγέτες είναι άραγε σε θέση να χειρισθούν τις κρίσεις που μας ταλανίζουν σε εθνικά και διεθνή επίπεδα εκείνοι ή εκείνες που ίσως δεν είναι τίποτε παραπάνω από επιβήτορες θώκων εξουσίας;».



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου