Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

5 Ιαν 2015

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Εάν υπήρχε ελάχιστη σοβαρότητα στην πολιτική σκηνή της χώρας, οι πρωταγωνιστές της καταστροφής, Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ, θα αποχωρούσαν σιωπηλά και οικειοθελώς από την πολιτική σκηνή. Θα μάζευαν τα κομμάτια τους και δεν θα συμμετείχαν σε δημόσιες πολιτικές διεργασίες για τα επόμενα δέκα χρόνια, μέσα στα οποία θα προχωρούσαν σε μία ολοκληρωτική κάθαρση και επαναχάραξη των πολιτικών τους. Αν υπήρχε και πολιτική εντιμότητα, τα ίδια τα κόμματα θα παρέδιδαν στην Δικαιοσύνη τα στελέχη τους που συμμετείχαν στην υπερχρέωση και στην υποδούλωση της πατρίδας.
Όμως, τίποτε από αυτά δεν υπάρχει και, ακάθεκτοι οι καταστροφείς συνεχίζουν το «έργο» τους, ισοπεδώνοντας την αξιοπιστία του συνόλου του πολιτικού κόσμου, δημιουργώντας με τον τρόπο αυτό όλες τις ικανές συνθήκες ενός πολιτικού χάους.

Στην δημιουργία αυτών των ακραίων και στον απόλυτο βαθμό επικίνδυνων συνθηκών, συντελούν και οι πολίτες, οι οποίοι στο μεγαλύτερο ποσοστό τους έχουν καταστεί ακατάλληλοι μετά από 4 δεκαετίες συστηματικής φθοράς τους από δύο πολιτικά κόμματα, τα οποία τους εξαγόραζαν και τους οπαδοποιούσαν προκειμένου μακριά από την οχλαγωγή των ανύπαρκτων πολιτικών αντιπαραθέσεων να γίνονται οι business και να κλείνονται deals είτε με τους εξοπλισμούς, είτε με τα ολυμπιακά έργα, είτε με δημόσια έργα, είτε… είτε…

Πολίτες που κινούμενοι στη σφαίρα των προσωπικών τους μικροσυμφερόντων συναινούσαν πάντοτε στην διαχείριση της χώρας από μία ομάδα πολιτικών παλιάτσων, δεν ήταν ποτέ (και δεν επεδίωξαν ποτέ) σε θέση να αντισταθούν στην επερχόμενη μαθηματικά προβλέψιμη λαίλαπα. Ακόμη και σήμερα, οι ίδιοι πολίτες είτε αδιαφορούν είτε επαινούν και χειροκροτούν εκείνους που τους κατέστρεψαν τη ζωή, ενώ ταυτόχρονα γίνονται εύκολοι πελάτες της προπαγάνδας που καταδικάζει τους έντιμους και στέλνει στο πυρ το εξώτερον (μέσω των ΜΜΕ) εκείνους τους ικανούς που εμφανίζονται πρόθυμοι να εργαστούν για την επανάκαμψη της χώρας.

Ενδεχομένως, ευρισκόμενοι στο βαθύτερο σημείο του πολιτικού βόθρου στο οποίο μας τοποθέτησαν με περισσή επιμέλεια οι αφοδεύοντες στην λογική μας, θα πρέπει πλέον να αποδεχθούμε το μοιραίο, την επικείμενη «χαριστική βολή» (προς παραδειγματισμό, σύμφωνα με τους ευρωπαίους επικυρίαρχους) για να κατανοήσουμε σαν λαός, αλλά και σαν άτομα πως χωρίς προσωπικές αξίες, χωρίς προσωπικές θυσίες και χωρίς προσωπικό αγώνα, δεν πρόκειται ποτέ να επαναποκτήσουμε τα αυτονόητα, ενώ, ενδεχομένως, να βρεθούμε και προ «εκπλήξεων» που έχουν σχέση ακόμη και με το μέγεθος της γεωγραφικής επικράτειας αυτής της χώρας που κάποτε λεγόταν Ελλάδα.

Στην επερχόμενη γιορτή της δημοκρατίας, που είναι οι εκλογές, πιθανότατα οι Έλληνες θα αποφασίσουν –για μία ακόμη φορά- να συνθλίψουν την λογική, να καταστρέψουν και τις τελευταίες ελπίδες ανάκαμψης και, όντας προβατοποιημένοι, να στηρίξουν σε ένα μεγάλο τους ποσοστό, εκείνους που επί χρόνια εργάστηκαν επιμελώς για την απόλυτη καταστροφή τους.
«Το κόμμα να κερδίζει και όλοι οι άλλοι να πάνε να γαμηθούν», είναι το σύνθημα το πρόθυμων και χρήσιμων ηλιθίων, που ανταλλάσσουν την αξιοπρέπειά τους με πεντάμηνη εργασία, με κάποιο σάντουιτς σε λεωφορείο ή με έναν καφέ στο καφενείο. Είναι οι ίδιοι που την επομένη των εκλογών θα μάθουν πως τελικά κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους, πως θα ζήσουν σε επίπεδα Βουλγαρίας, πως αν αρρωσταίνουν δεν θα έχουν δικαίωμα στη νοσηλεία παρά μόνο αν έχουν λεφτά!
«Το κόμμα να κερδίζει και όλοι οι άλλοι να πάνε να γαμηθούν»… Και η πατρίδα κύριε; Να πάει να γαμηθεί και η πατρίδα; Για ποια πατρίδα μιλάμε άραγε, όταν υπάρχει μόνο η παρτίδα των κερδοσκόπων; Και, τέλος, για ποιόν Θεό να μιλήσουμε και να τον φωνάξουμε να μας σώσει, όταν Θεό μας έχουμε κάνει το χρήμα;

Σε μία χώρα που οι έντιμοι συκοφαντούνται και οι άθλιοι χειροκροτούνται, δεν υπάρχει αύριο… Δεν υπάρχει απολύτως τίποτε και ένα μόνο είναι βέβαιο: Την επόμενη ημέρα «της γιορτής της δημοκρατίας», όλοι μας, θα έχουμε πάρει αυτό που μας αξίζει… Όντας μικρόνοοι και χωρίς όνειρα για το αύριο, με το νου καρφωμένο στα μικρά που χάσαμε και στα μεγάλα που ξεχάσαμε, θα βιώσουμε τον εφιάλτη που μας ετοίμασαν ψελλίζοντας «πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι»… Κι αυτό, επειδή βρεθήκαμε πολύ μικροί σαν συναντήσαμε τα μεγάλα, εκείνα που φτιάχνουν τους λαούς και που τα γράφει η ιστορία...

ΥΓ: Είμαστε ένας έξυπνος λαός, βαθιά πολιτικοποιημένος. Όμως, επιβεβαιώσαμε εκείνη την λαϊκή παροιμία - σοφία που λέει "το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται"...
Σε ετούτη την κρίσιμη για την χώρα (αλλά και για τον καθένα από όλους εμάς) καμπή, θεώρησα χρήσιμο να γράψω τούτα τα λόγια. Ίσως να μην ξαναγράψω μέχρι που το αμόνι θα σμιλέψει τις καρδιές για να τις κάνει σπαθιά...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Μενέλαος Γκίβαλος
Αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών

Ο Αντ. Σαμαράς επιχείρησε να τρομοκρατήσει και να εκβιάσει τους βουλευτές πριν από την τρίτη ψηφοφορία στη Βουλή, απειλώντας τους ότι η ψήφος τους έχει «ονοματεπώνυμο». Τώρα γνωρίζουμε ότι η αποτυχία, η ιστορική ήττα, έχει πράγματι «ονοματεπώνυμα». Αυτά των Αντώνη Σαμαρά και Ευάγγελου Βενιζέλου που μαζί με τον Γ. Παπανδρέου, τον Λ. Παπαδήμο και μια κουστωδία μνημονιακών πολιτικών οδήγησαν συνειδητά τη χώρα στην καταστροφή και έναν ολόκληρο λαό στη φτώχεια και στην απόγνωση.

Μέσα από την αποτυχία της συγκέντρωσης των 180 ψήφων, μέσα από το τυπικό-αριθμητικό αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, αποκαλύπτεται η ιστορικής σημασίας ήττα μιας οργανωμένης και πανίσχυρης πολιτικοοικονομικής δομής συμφερόντων, ΕΝΟΣ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ που διατήρησε τα κρίσιμα πέντε χρόνια της μνημονιακής περιόδου τον πλήρη έλεγχο των κατασταλτικών και ιδεολογικών-προπαγανδιστικών μηχανισμών, η ήττα ΜΙΑΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ, ΜΙΑΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΕΞΟΥΣΙΑΣ, που αγωνίζεται με νύχια και με δόντια να διατηρήσει την ισχύ και την επιρροή της.

Κάποιοι αποδίδουν στο επιτελείο της συγκυβέρνησης και στον Ευ. Βενιζέλο μια σειρά από λανθασμένες επιλογές που οδήγησαν στην πτώση της συγκυβέρνησης: Επίσπευση της Προεδρικής εκλογής, «διαβεβαίωση» για τη διασφάλιση του αριθμού των «180», υποψηφιότητα ενός «άχρωμου» κεντροδεξιού, πόλωση και ακραία εκβιαστικά διλήμματα προς ανεξάρτητους βουλευτές, ακόμα και υποσχέσεις για τοποθέτησή τους σε μια νέα κυβέρνηση και τέλος την περίφημη συνέντευξη στη ΝΕΡΙΤ που αποτέλεσε -και σε επικοινωνιακό επίπεδο και σε επίπεδο πολιτικού περιεχομένου- το ρέκβιεμ της πρωθυπουργικής θητείας του Αντ. Σαμαρά και το τέλος μιας κρίσιμης και καταστροφικής πορείας για τη χώρα και τον λαό της.

Κι όμως, τα λάθη τακτικής δεν αποτελούν προϊόντα αυθαίρετων επιλογών. Οι τακτικές επιλογές και κινήσεις της συγκυβέρνησης προέκυψαν από την ήττα και την απονομιμοποίηση τόσο των μνημονιακών πολιτικών όσο και των κυβερνητικών χειρισμών. Ακόμα κι αν δεν επελέγετο η επίσπευση της Προεδρικής εκλογής, ακόμα κι αν δεν ήταν υποψήφιος ο Στ. Δήμας, αλλά κάποιος «κεντροαριστερός», ακόμα κι αν δεν επιστρατεύονταν οι εκβιασμοί και οι απειλές, τίποτα δεν επρόκειτο να διαφοροποιηθεί επί της ουσίας.

Η ιστορική κατάρρευση της συγκυβέρνησης είχε ήδη επέλθει σε επίπεδο κοινωνικοπολιτικών συσχετισμών εδώ και μήνες, από τις ευρωεκλογές του Μαΐου. Η αλλαγή αυτή των συσχετισμών ήταν και είναι μη αντιστρεπτή γιατί περιέχει και αποτυπώνει την πικρή, την τραγική εμπειρία πέντε χρόνων μιας κοινωνίας που οδηγήθηκε στη διάλυση και στη φτωχοποίηση. Γιατί εκφράζει ακόμα τη συνείδηση, την πίστη, την απόφαση μιας ισχυρής, μιας μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας να διεκδικήσει και να αγωνιστεί για την επιβίωσή της, για το μέλλον των παιδιών της, για την αξιοπρέπειά της, για την πατρίδα της.

ΝΔ – ΠΑΣΟΚ: κόμματα χωρίς πολιτική
Οι μεταβολές των κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών, οι οποίες συντελέστηκαν τα τελευταία πέντε χρόνια, θα εκφραστούν και θα αποτυπωθούν συμπυκνωμένες -και σε κομματικό και πολιτικοϊδεολογικό επίπεδο- στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου. Η πολιτικοϊδεολογική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ προηγήθηκε της κοινωνικής-εκλογικής του κατάρρευσης. Ανεπίσημα το ΠΑΣΟΚ είχε υιοθετήσει στρατηγικές πτυχές του νεοφιλελεύθερου «εγχειρήματος» από την περίοδο του σημιτικού εκσυγχρονισμού, ενώ επισήμως άσκησε τον ρόλο του νεοφιλελεύθερου πρωταγωνιστή από το 2010. Η ΝΔ, που μετά την «αποχώρηση» του Κ. Καραμανλή το 2009 αναζητούσε την ταυτότητά της σε αντιμνημονιακές σημαίες ευκαιρίας, παρέλαβε από το ΠΑΣΟΚ και από το δίδυμο Γ. Παπανδρέου - Ευ. Βενιζέλου το νεοφιλελεύθερο «σκήπτρο» και μεταλλάχθηκε με ραγδαίους ρυθμούς σ' ένα ακροδεξιό μόρφωμα, που ενσωμάτωσε τον ύστερο χουντισμό, ακόμα και νεοφασίζουσες εκδοχές. Ποιο είναι σήμερα το «χαρακτηριστικό» της; Αποτελεί ένα ακροδεξιό κόμμα χωρίς τη φιλελεύθερη-αστική κοινωνική του βάση. Εκπροσωπεί τον πυρήνα -κοινωνικό και οικονομικό- των στυγνών συμφερόντων και της διαπλοκής και κάποιους παραδοσιακούς ψηφοφόρους της ανώτερης ηλικιακής κλίμακας, που συσπειρώνονται όχι από πίστη σε αρχές και επιλογές, αλλά από τον φόβο και την απόγνωση.

Σήμερα το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο βρίσκεται στα όρια της εξαφάνισης σε κοινοβουλευτικό επίπεδο, αλλά κινδυνεύει να μετατραπεί σε κεντρικό -αρνητικό- πρωταγωνιστή της εκλογικής αναμέτρησης μέσα από την ευθεία σύγκρουση και αντιπαράθεση μεταξύ του Γ. Παπανδρέου και του Ευ. Βενιζέλου. Ίσως μάλιστα αυτή η σύγκρουση των δύο «υπολειμμάτων» του ΠΑΣΟΚ να υπερβεί σε οξύτητα και ένταση τη -στρατηγικού χαρακτήρα- αντιπαράθεση μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ.

Η στρατηγική του φόβου
Το 2015 δεν είναι 2012. Τότε η κινδυνολογία και η τρομοκράτηση του ελληνικού λαού από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ «συνδυάστηκε» με μια πολιτική πρόταση - έστω και ψευδεπίγραφη. Θυμίζουμε τα «18 σημεία» του Αντ. Σαμαρά, που μπορούσαν ως προγραμματική αρχή να λειτουργήσουν ως «αντίβαρο».

Σήμερα η πτώση της συγκυβέρνησης, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, συνδέεται και απορρέει από την πλήρη ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΠΑΞΙΩΣΗ, από την πολιτική τους κατάρρευση. Ποιο θα είναι το προεκλογικό τους πρόγραμμα όταν υπάρχει το e-mail των νέων μέτρων προς την «τρόικα»; Σε ποια κοινωνικά στρώματα θα απευθυνθούν; Σ' αυτούς που εξόντωσαν κοινωνικά και οικονομικά, στους ανέργους, στην πάλαι ποτέ μεσαία τάξη και στα ελεύθερα επαγγέλματα που διέλυσαν;

Γι’ αυτό σήμερα η κινδυνολογία, η ακραία πόλωση, οι εμφυλιοπολεμικές κραυγές, ο διχαστικός λόγος, η τρομοκράτηση των πολιτών αποτελούν ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟ της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Δεν υπάρχει πρόγραμμα, δεν υπάρχουν αρχές και ιδεολογίες. Στη θέση τους επιστρατεύεται ο ΦΟΒΟΣ που πρέπει να διαχυθεί στο κοινωνικό σώμα, να διαλύσει κάθε ορθολογικό επιχείρημα, να μετατρέψει τους πολίτες σε άβουλα, πανικόβλητα και χειραγωγούμενα όντα που υποτάσσονται χωρίς αντίσταση στον δυνάστη τους, σ' αυτόν που εκπέμπει την απειλή, τον κίνδυνο, τον φόβο.

Ιδιαίτερα για τον Αντ. Σαμαρά η στρατηγική της πόλωσης και της ακραίας σύγκρουσης αποτελεί μια «μέθοδο» συσπείρωσης στο πρόσωπό του και ταυτόχρονα άμβλυνσης των εσωκομματικών αντιθέσεων που έτσι κι αλλιώς θα προκύψουν αναπόφευκτα μετά τις 25 Ιανουαρίου.

Η κινδυνολογία και οι άμεσες ή συγκεκαλυμμένες απειλές θα κυριαρχήσουν καθ' όλη τη σύντομη άλλωστε προεκλογική περίοδο. Η κινδυνολογία στη θέση του πολιτικού επιχειρήματος αποτελεί ένα είδος πολιτικού crash test, μιας πολιτικής δοκιμασίας που θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε με ψυχραιμία τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Ο ΣΥΡΙΖΑ και γενικότερα τα κόμματα του αντιμνημονιακού τόξου θα πρέπει να συμβάλουν στην ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ με τις προγραμματικές θέσεις τους και την εξειδίκευση των πολιτικών τους επιλογών.

Όμως ο κάθε πολίτης πρέπει να δώσει τη δική του μάχη, να σταθεί όρθιος, να σκεφτεί ψύχραιμα και αντικειμενικά. Άλλωστε, σε τελική ανάλυση, Ο ΦΟΒΟΣ ΟΤΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ ΤΟ ΠΑΡΟΝ είναι μεγαλύτερος από οποιαδήποτε κινδυνολογία για το μέλλον, το οποίο μπορούμε να το διαμορφώσουμε με τις δικές μας αποφάσεις.

Πηγή εφημ. "Το Παρόν"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η Τουρκία έχει ανάγκη τις ΗΠΑ, αλλά οι Αμερικανοί απλά κοιμούνται…

Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου 

Το τελευταίο διάστημα επικρατεί μία «εκκωφαντική» σιωπή για τις σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Τουρκίας. Από την επίσκεψη του αντιπροέδρου Τζόζεφ Μπάιντεν στην Κωνσταντινούπολη, το Νοέμβριο, και την τετράωρη συνάντησή του με τον Ταγίπ Ερντογάν, οι σχέσεις έχουν επιδεινωθεί.

Ο «απόλυτος» ηγέτης Ερντογάν απέρριψε όλα τα θέματα που έθεσε ο κ. Μπάιντεν, είτε αυτά αφορούσαν τους τζιχαντιστές, είτε τις περίεργες σχέσεις της Άγκυρας με το Ιράν και τη Χαμάς, είτε το Κυπριακό, όπου του πρόσφερε έξοδο διαφυγής. Αυτή τη φορά, η επίσκεψη ήταν διαφορετική από τις άλλες, όταν οι Αμερικανοί έφευγαν από τις συναντήσεις και πίστευαν πως, με λίγο στρίψιμο του αγκώνα, οι Τούρκοι θα υποχωρούσαν. Ο Πρόεδρος της Τουρκίας δεν έκρυψε τα λόγια του -άλλωστε τα ίδια λέει δημόσια, τα ίδια και ιδιωτικά. Η θέση του είναι ότι η Αμερική είναι αυτή που έχει ανάγκη την Τουρκία, όχι η Άγκυρα την Ουάσιγκτον. Ουδέν αναληθέστερον βεβαίως. Εάν ποτέ οι ΗΠΑ τερματίσουν τον αυτο-εξευτελισμό τους και αποφασίσουν τη «μεγάλη απόσυρση» και την αλλαγή του στρατηγικού τους δόγματος, η Τουρκία θα βρεθεί στα όρια της κατάρρευσης.

Αλλά ας το θέσουμε διαφορετικά. Το λεγόμενο τουρκικό «οικονομικό θαύμα» δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η οικονομική στήριξη των ΗΠΑ, του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας. Η Τουρκία, ούτε μπορούσε τότε, όταν κατέφυγε στο ΔΝΤ, ούτε δύναται τώρα, να σταθεί γερά στα πόδια της. Είναι ένα κράτος «προαγωγός» και τα «παίρνει» από δεξιά και αριστερά για να προσφέρει τις «υπηρεσίες» της. Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει χωρίς τον κίνδυνο να διαψευστεί πως είναι μία χώρα-μπορντέλο. Όποιος πληρώσει…

Τα τελευταία χρόνια λαμβάνει απροσδιόριστο αριθμό δισεκατομμυρίων δολαρίων (μεταξύ 14-20 το χρόνο) από τη Σαουδική Αραβία, η οποία έχει και το γενικό πρόσταγμα στα θρησκευτικά θέματα. Η επιβολή της θρησκείας στις κρατικές υποθέσεις, στα πανεπιστήμια, στην καθημερινή ζωή, ακόμα και στις ένοπλες δυνάμεις, οφείλεται στο «συμβόλαιο» με το Ριάντ. Βεβαίως αποτελεί και επιθυμία του κ. Ερντογάν η εθνικιστική ισλαμοποίηση της Τουρκίας, καθώς με τον τρόπο αυτό ο ίδιος και οι ισλαμιστές θα είναι οι απόλυτοι άρχοντες στη χώρα. Το επόμενο του βήμα-επίτευγμα θα είναι η αποκαθήλωση του Κεμάλ Ατατούρκ, και είναι ένα σχέδιο που επίσης δεν το κρύβει… Η απουσία του πορτρέτου του Ατατούρκ από την επίσημη φωτογραφία του Προέδρου Ερντογάν είναι η αρχή…

Αυτό, όμως, που θα ήθελα να υπογραμμίσω για τον Ταγίπ Ερντογάν είναι η συνέπεια στην υλοποίηση των στόχων του. Επίσης, ότι δεν είναι χαμαιλέων και δεν αλλάζει απόψεις από τη μία στιγμή στην άλλη. Ενώ γνωρίζει πως θα έλυνε πολλά προβλήματα ο τερματισμός της διαμάχης του με το Ισραήλ, εν τούτοις, παραμένει πιστός στην ιδεολογία του. Δεν έχει καμία σχέση με τη μουσίτσα και τον ασπόνδυλο Νταβούτογλου, ο οποίος συμμετείχε στα πανηγύρια με την ηγεσία της Χαμάς, χωρίς να πιστεύει στο «σκοπό», όπως τον καθόρισε ο Ερντογάν. Ήταν εκτός τόπου και χρόνου, αλλά δεν του είχε απομείνει καμία επιλογή, παρά να παίξει το ρόλο του, όπως τον σχεδίασε ο πρόεδρος της Τουρκίας. Φαντάζομαι την αμηχανία του όταν του ζήτησε εξηγήσεις ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Τζον Κέρι.

Σύμφωνα με τις προβλέψεις των ειδικών, το 2015 θα είναι έτος νέων ρήξεων για τον Ταγίπ Ερντογάν. Η σύγκρουση με το Ισραήλ αναμένεται να λάβει άλλες χειρότερες διαστάσεις, καθώς ανέλαβε πολύ σοβαρά το ρόλο του «νονού» των Παλαιστινίων. Ο πρόεδρος της Τουρκίας είναι στη φάση που πιστεύει πως αποτελεί την ηγετική προσωπικότητα του ισλαμικού κόσμου και ότι είναι ταγμένος από τον Αλλάχ για να ηγηθεί ενός παν-ισλαμικού πολέμου εξόντωσης με το Ισραήλ.

Στην Κύπρο θα δημιουργήσει και άλλα προβλήματα και θα αυξήσει κατακόρυφα την ένταση. Οι απαντήσεις που έλαβε η Λευκωσία μέσω της Αθήνας δεν επιτρέπουν την παραμικρή αισιοδοξία, και θα είναι προσωπική (ίσως και καταλυτική) η ήττα του Προέδρου Αναστασιάδη, εάν συναινέσει στην επανέναρξη των διαπραγματεύσεων, χωρίς ξεκαθάρισμα της υπόθεσης. Διότι η μετακίνηση του «Μπαρμπαρός» και η επιστροφή του στην «προηγουμένη κατάσταση» είναι ζήτημα ωρών. Ήδη λέγεται πως εξέδωσε νέα παράνομη οδηγία NAVTEX.

Η στρατηγική του Τούρκου Προέδρου για την Αμερική είναι ένα μείγμα περαιτέρω ανεξαρτησίας και μείωσης των υποχρεώσεων της Τουρκίας έναντι των συμμάχων της και συνέχισης του «αρμέγματος» στο όνομα των (ανύπαρκτων) υπηρεσιών που προσφέρει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Με τον τρόπο αυτό, καλύπτει πολλές στρατιωτικές, οικονομικές και άλλες ανάγκες της και, την ίδια στιγμή, παρουσιάζεται στον όχλο ως ένας ανεξάρτητος, ισχυρός (και αντι-αμερικανός) ηγέτης.
Η αμερικανική γραφειοκρατία είναι στην πραγματικότητα δειλή και φοβισμένη να λαμβάνει σημαντικές αποφάσεις. Αντί να κόβει τον γόρδιο δεσμό, αφήνει ηγέτες όπως ο Ερντογάν να ανδρώνονται στην πλάτη της και να της βγάζουν επιδεικτικά τη γλώσσα…

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Η στάση του ΑΚΕΛ και γενικά οι ανακοινώσεις του για την υπόθεση της Δρομολαξιάς δείχνουν την παράνοια του κυπριακού πολιτικού κατεστημένου. Ένα ανώτερο στέλεχος, που ανέλαβε τη «βρόμικη δουλειά» για το κόμμα, καταδικάστηκε σε φυλάκιση και αντί οι ηγέτες του να αναλάβουν τις ευθύνες τους, ρίχνουν πέτρες στο γυάλινο σπίτι τους. Τόσο η υπόθεση αυτή, όσο και το σκάνδαλο στην Πάφο, αποτελούν «μνημεία» λαμογιάς του κομματικού συστήματος της Κύπρου, το οποίο στα θέματα αυτά ξεχνά τις ιδεολογικές διαφορές του. Είναι ένας βρόμικος κόσμος…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Το 2015 ξεκινά με αρνητικούς οιωνούς στα Ελληνοτουρκικά και στο Κυπριακό

Την ανάγκη διαμόρφωσης νέας προσέγγισης και διαφορετικής στρατηγικής για την αντιμετώπιση της Τουρκίας δημιουργεί το προφίλ και τα βασικά χαρακτηριστικά της «Νέας Τουρκίας» που οικοδομεί με γοργό πλέον ρυθμό ο Ταγίπ Ερντογάν.
Μέσα από ένα μείγμα ισλαμισμού, εθνικιστικού αυταρχισμού και νεοοθωμανικών οραμάτων, ο Τ. Ερντογάν δημιουργεί μια ανεξέλεγκτα ισχυρή οντότητα, η οποία θα αναδειχθεί σε σοβαρή πρόκληση τόσο για την Ευρώπη όσο και για τον Ελληνισμό.

Μετά τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης της Τουρκίας από το ΑΚΡ, που σημαδεύτηκαν από την προσπάθεια του Τ. Ερντογάν να εξουδετερώσει το βαθύ κράτος του στρατιωτικοπολιτικού κεμαλικού κατεστημένου, δημιουργήθηκαν σε Αθήνα και Λευκωσία προσδοκίες ότι θα εγκαταλειπόταν η παραδοσιακή διεκδικητική πολιτική της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου. Έτσι οι ελληνικές πολιτικές ηγεσίες επένδυσαν στον κ. Ερντογάν για να διαπιστώσουν δώδεκα χρόνια μετά ότι το καθεστώς που οικοδομείται πια στην Τουρκία είναι πολύ πιο ανεξέλεγκτο και το ίδιο επικίνδυνο για τα συμφέροντα του Ελληνισμού.

Οι διεκδικήσεις που πλέον ξεδιπλώνει με καθαρό τρόπο η Άγκυρα εις βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου συνδυάζονται με τον δυναμισμό με τον οποίο η Τουρκία διεκδικεί έναν περιφερειακό ρόλο και με τον τρόπο με τον οποίο επιχειρεί να επιβάλλει έναν νέου τύπου συνεταιρισμό με την ΕΕ, στον οποίο δεν θα έχουν θέση όροι και προϋποθέσεις που θα αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, το ευρωπαϊκό κεκτημένο ή την επίλυση του Κυπριακού.

Οι απειλητικές δηλώσεις του Ερντογάν εναντίον της ΕΕ με αφορμή την κριτική που ασκήθηκε από τις Βρυξέλλες για το κύμα συλλήψεων δημοσιογράφων και διωγμών των μη φιλικών του ΜΜΕ, προβληματίζουν την ΕΕ, αλλά κυρίως προκαλούν ανησυχία σε Αθήνα και Λευκωσία, μια και αποδεικνύεται ότι πολλές και σημαντικές ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ αυτών η Βρετανία, η Ιταλία, η Ισπανία, η Γαλλία κ.ά., είναι διατεθειμένες να «καταπιούν» τον αυταρχισμό και την αλαζονεία του καθεστώτος Ερντογάν με το επιχείρημα ότι πρέπει με κάθε τρόπο να κρατηθεί ζωντανή η σχέση, έστω και «ανάρμοστη», με την Τουρκία του Ερντογάν.

Οι απειλές του Ερντογάν ότι η «Τουρκία δεν θα γίνει ο αποδιοπομπαίος τράγος» της Ευρώπης και ότι η «ΕΕ δεν έχει δικαίωμα να σηκώνει το δάκτυλο στην Τουρκία, αλλά θα πρέπει να κοιτάξει τα δικά της προβλήματα με την ισλαμοφοβία και τον ρατσισμό», ερέθισαν την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, αλλά αντιμετωπίσθηκαν με πρωτοφανή ανοχή από την ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία.

Όπως πολλοί αναλυτές επισημαίνουν, έτσι και η τελευταία έκθεση του Carnegie Europe εκτιμά ότι «σήμερα η σχέση Τουρκίας - ΕΕ είναι περισσότερο προβληματική από οποιαδήποτε άλλη στιγμή των ενταξιακών διαπραγματεύσεων που ξεκίνησαν το 2005, καθώς εκτός των άλλων η Τουρκία δεν ανταποκρίνεται παρά σε ελάχιστες προϋποθέσεις από αυτές που απαιτούνται για ένα υποψήφιο μέλος».

Όμως η στρατηγική θέση της Τουρκίας είναι αυτή που εξασφαλίζει την ανοχή των εταίρων, καθώς, όπως με κυνισμό αναφέρουν οι αναλυτές του Ghatham House για τα θέματα της Τουρκίας, «κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει την Τουρκία οποιεσδήποτε κι αν είναι οι πολιτικές που ακολουθεί ο πρόεδρος Ερντογάν».

Το πλαίσιο αυτό που δημιουργείται στις σχέσεις της Τουρκίας με την ΕΕ και τη Δύση είναι δυσμενές για τα ελληνικά συμφέροντα, αφού πλέον οδηγείται σε ακύρωση το μεγάλο όπλο που είχε στα χέρια της για σχεδόν δύο δεκαετίες η Αθήνα, καθώς κρατούσε στα χέρια της το κλειδί των ευρωτουρκικών σχέσεων.

Όλο και περισσότερο αναποτελεσματική είναι η πίεση που ασκήθηκε στην Τουρκία είτε για την υποχρέωση σχέσεων καλής γειτονίας με την Ελλάδα και σεβασμού του διεθνούς δικαίου είτε στον σεβασμό των μειονοτικών δικαιωμάτων και θρησκευτικών ελευθεριών, στα οποία περιλαμβάνεται και το θέμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου αλλά και το Κυπριακό…

Μια ισχυρή Τουρκία που επιβάλλει ad hoc σχέση με την Ευρώπη, υποχρεώνει την Αθήνα και τη Λευκωσία να επανακαθορίσουν τη στρατηγική τους και μάλιστα υπό τους δυσμενείς όρους όχι μόνο της οικονομικής κρίσης και της αποδυνάμωσης της διπλωματικής ισχύος των δύο χωρών, αλλά και εν μέσω εκδήλωσης της πιο προκλητικής αμφισβήτησης της οντότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Την ίδια περίοδο μάλιστα που στο Αιγαίο όχι μόνο έχουν ξεδιπλωθεί και πάλι όλες οι διεκδικήσεις της Τουρκίας (που διατυπώθηκαν αρχικά από το κεμαλικό κατεστημένο αλλά με την ίδια ευκολία υιοθετηθήκαν και από το ισλαμοεθνικιστικό μόρφωμα του ΑΚΡ), αλλά επαναλαμβάνονται οι συνεχείς παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου, οι υπερπτήσεις ελληνικών νησιών και ο -σε τακτά χρονικά διαστήματα- διάπλους τουρκικών φρεγατών στα ελληνικά χωρικά ύδατα.

Οι δηλώσεις τούρκων αξιωματούχων, μετά την προκήρυξη εκλογών στην Ελλάδα, ότι λίγο-πολύ είχε δρομολογηθεί η αντιμετώπιση των ελληνοτουρκικών προβλημάτων στο Αιγαίο, δημιουργεί σοβαρό προβληματισμό για το τι ακριβώς είχε διαμειφθεί στις τελευταίες επαφές του κ. Βενιζέλου με την τουρκική ηγεσία. Και κυρίως σε ποια βάση διαπιστωνόταν αυτή η «προσέγγιση», καθώς τουλάχιστον από τουρκικής πλευράς δεν υπήρχε καμία απολύτως μετακίνηση από τις σκληρές θέσεις της.

Σε ό,τι αφορά την Κύπρο, όπου ο στρατηγικός σχεδιασμός της Τουρκίας είναι σαφής και προβλέπει είτε τη συνεκμετάλλευση των υδρογονανθράκων είτε την εξασφάλιση ελέγχου των κοιτασμάτων της Κυπριακής ΑΟΖ μέσω των Τουρκοκυπρίων σε μια χαλαρή Ομοσπονδία, οι προκλήσεις θα συνεχισθούν, θέτοντας τη Λευκωσία σε δεινή θέση, καθώς οι πιέσεις θα ασκηθούν τελικά στην ελληνοκυπριακή πλευρά για να προσδεθεί σε συνομιλίες και να αποδεχθεί την όποια λύση διαμορφωθεί. Με την τακτική αυτή η Άγκυρα θέλει να δώσει και τον χαρακτήρα της «τελευταίας ευκαιρίας» στη διαδικασία των συνομιλιών που θα ξεκινήσουν υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, πιθανότατα το αμέσως πρόσεχες διάστημα, δημιουργώντας έτσι νέα δεδομένα στο Κυπριακό σε περίπτωση αποτυχίας της διαδικασίας ή απόρριψης του σχεδίου λύσης από τους Ελληνοκύπριους.

Με την Ελλάδα σε προεκλογική περίοδο, με την πολιτική αβεβαιότητα να θεωρείται δεδομένη για ένα σημαντικό διάστημα, με το εθνικό διαπραγματευτικό «κεφάλαιο» να πρέπει να διατεθεί κυρίως για τη μάχη της οικονομίας και της αντιμετώπισης των δανειστών και την Κύπρο σε θέση αδυναμίας να αποκρούσει τις απειλές και τις προκλήσεις της Τουρκίας, το 2015 ξεκινά με αρνητικούς οιωνούς στα ελληνοτουρκικά και στο Κυπριακό. Εκτός των άλλων, Αθήνα και Λευκωσία δεν έχουν ακόμη διαμορφώσει τη στρατηγική απέναντι στη «Νέα Τουρκία» την οποία προσπαθούν να αντιμετωπίσουν με αναποτελεσματικά «παλιά εργαλεία»…

Κωνσταντίνος Τσάκαλος 
Πηγή εφημ. "Το Παρόν"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Ένα προσωπικό σημειωματάριο του Μωάμεθ του Πορθητή, που βρίσκονταν επί χρόνια στα αρχεία των σουλτανικών ανακτόρων του Τοπκαπί, ανάβει «φωτιές» για το περιεχόμενο του που δείχνει για άλλη μια φορά την προτίμηση του στα χριστιανικά πρότυπα καθώς και στην ελληνική γλώσσα, την οποία μελετούσε επί πολλά χρόνια και του άρεσε να την διαβάζει, κυρίως να την γράφει και να την ομιλεί.

Όπως αποκαλύπτει το τουρκικό περιοδικό, Aktüel, ένα προσωπικό σημειωματάριο του Μωάμεθ του Πορθητή από την παιδική του ηλικία, αποκαλύπτει μερικές άγνωστες και μυστικές μέχρι σήμερα πτυχές του σουλτάνου που του άρεσε να τον χαρακτηρίζουν σαν ηγεμόνα της νέας Ρώμης και σαν άξιο διάδοχο του μεγάλου Αλεξάνδρου και των βυζαντινών αυτοκρατόρων.
Το σημειωματάριο αυτό που αποτελείται από 180 μικρές σελίδες, είχε γίνει επί πολλά χρόνια αντικείμενο έντονων συζητήσεων και διαμάχης μεταξύ των Τούρκων μελετητών αν πράγματι ανήκε στον Πορθητή της Κωνσταντινούπολης, στον Fetih, όπως τον ονομάζουν οι Τούρκοι που τον έχουν αναγάγει σε μεγάλο σύμβολο της σύγχρονης Τουρκίας.
Τελικά ένα ειδικός καθηγητής, ο Sühey Ünver, κατάφερε να αποδείξει μετά από κοπιαστικές μελέτες ότι αυτό είναι πράγματι το προσωπικό σημειωματάριο του Μωάμεθ του Πορθητή. Αλλά το εντυπωσιακό δεν ήταν ότι ανακαλύφθηκε και πιστοποιήθηκε το προσωπικό αυτό «τεφτέρι» του Πορθητή, αλλά το περιεχόμενο του, που αποκαλύπτει για άλλη μια φορά την προτίμηση του προς τα ελληνικά και χριστιανικά σύμβολα και πρότυπα.
Όπως αποκαλύπτει και το περιοδικό Aktuel, ανάμεσα στις σημειώσεις του Μωάμεθ διακρίνονταν η προτίμηση του προς το ελληνικό αλφάβητο, άλλη μια απόδειξη πως του άρεσε να γράφει και να διαβάζει στα ελληνικά, την μητρική γλώσσα της μητέρας του, αλλά και το πιο εντυπωσιακό, αναπαρίστανται χριστιανικά πορτραίτα, άλλη μια ένδειξη της προτίμησης που είχε ο Μωάμεθ προς της ελληνική ορθοδοξία, ένα θέμα που συχνά προκαλεί έντονες συζητήσεις ακόμα και σήμερα στην Τουρκία.

Η αποκάλυψη αυτή του τουρκικού περιοδικού, είχε έρθει «καπάκι» σε ένα επίσης σχετικό δημοσίευμα της ισλαμικής τουρκικής εφημερίδας, Takvim, με τον εντυπωσιακό τίτλο, «Fatih Hırıstiyan mıydı!», δηλαδή «Ο Φετίχ ήταν χριστιανός!»
Το δημοσίευμα αυτό ανοίγει ένα καινούργιο κύκλο συζητήσεων για την πραγματική ταυτότητα του Μωάμεθ του Πορθητή και αν πράγματι ο πρώτος Οθωμανός σουλτάνος που κατέλαβε την βασιλίδα των πόλεων ήταν κρυπτοχριστιανός, ή κατά το τέλος της ζωής του τελικά ασπάστηκε την Ορθοδοξία, που ήταν και η θρησκεία της μητέρας του την οποία αγαπούσε υπερβολικά και από την οποία είχε μάθει να απαγγέλλει το «Πάτερ υμών».

Πηγή NikosXeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Πίσω μας πια Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά 2015.
ΔΕΝ εκλέχτηκε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, «παραιτήθηκε» η Κυανοπράσινη Συγκυβέρνηση των κκ Σαμαρά-Βενιζέλου και έχουμε εκλογές σε 20 μέρες, την 25η Ιανουαρίου…

Έρχονται στο νου θύμησες παλιές, αναμνήσεις από άλλα Χριστούγεννα και άλλες πρωτοχρονιές, τότε που μας έλειπαν τα χρήματα και τα «λούσα» που μας τα παίρνουν πίσω ΝΔ και ΠΑΣΟΚ εδώ και 5 συναπτά χρόνια τροϊκανοκρατίας!...

Θα σας κουράσω σήμερα, και ζητώ συγνώμη, ανακατεύοντας μνήμες και τρεχούμενα με προοπτική τα μελλούμενα…

Μια φορά κι έναν καιρό, στη Θεσσαλονίκη είχαμε στο Διοικητήριο μια «μαρμάρινη» αλάνα που τώρα δεν υπάρχει και, δυστυχώς, τα αρχαία που αποκαλύφθηκαν ΔΕΝ είναι επισκέψιμος χώρος.
Και απέναντι από την Αγγελάκη είχαμε μια «χωματένια» μεγάλη αλάνα όπου, όπως κάναμε και στη «μαρμάρινη» του Διοικητηρίου, κλοτσούσαμε την μπάλα, παίζαμε κρυφτούλι, αμάδες και μακριά γαϊδούρα…

Μια φορά κι έναν καιρό, είχαμε τους φίλους και τους κολλητούς να λέμε τα μυστικά μας, να μοιραζόμαστε χαρές που έτσι διπλασιάζονταν και λύπες που μειώνονταν επειδή τις βγάζαμε από το στέρνο με δάκρυα στα μάτια.

Μια φορά κι έναν καιρό, τα είχαμε αυτά για να παίζουμε εμείς σαν παιδιά γονιών που ΔΕΝ είχαν λεφτά ούτε αυτοκίνητα, αλλά είχαμε όνειρα πολλά!...

Γιατί τώρα πια, όχι μόνο στην πάλαι ποτέ τη δικιά μας «νυφούλα του Θερμαϊκού», την ανοιχτόκαρδη, γενναιόδωρη και τόσο φιλόξενη «φτωχομάνα» Θεσσαλονίκη, αλλά δυστυχώς σε ολάκερη την αγαπημένη και μοναδική μας ελλαδική επικράτεια που άκουγε στο παρατσούκλι της «Ψωροκώσταινας» σε εποχές που έδεναν τα σκυλιά με τα… λουκάνικα, τώρα πια δεν έχουμε ούτε αλάνες, ούτε παρέες παιδιών, ούτε κρυφτούλι και κυνηγητό, ούτε φίλους.

Μας τύλιξε μια απέραντη μοναξιά, πνιγόμαστε σε εθνική κατάθλιψη, αναιρούμε την ύπαρξή μας σε αριθμούς απίστευτους για Έλληνες και Ελλάδα, δεν λέμε καλημέρα ή καλησπέρα, δεν κοιτάμε ψηλά, αλλά ούτε καν σε επίπεδο ματιών τους ανθρώπους που έρχονται από απέναντί μας!
Θεέ μου, τι κρίμα!...

Εντάξει, μη με μαλώνεις, παλιέ μου συμμαθητή, γιατί εσένα δεν σε έχω απλά και μόνο καλό γείτονα και φίλο, σε καμάρωνα πάντα γιατί ήσουν μερακλής, άτομο με ευαισθησίες, τεχνίτης πρώτος με χέρια επιδέξια, και ας μου θυμώσεις που βγάζω «τα εν οίκω, εν δήμω»!

Δεν είναι πρόθεσή μου, σήμερα, να παραμυθιάσω εσένα και τους καλούς παλιούς συμμαθητές, φίλους και γείτονες που, αφού κάνατε το μεράκι σας επάγγελμα, σταδιοδρομήσατε όπως και εμείς, που πήγαμε σε πανεπιστήμια και ΚΑΤΕΕ εντός και εκτός των συνόρων της πατρίδας μας.

Αντίθετα, καθώς μοιραζόμαστε το καφεδάκι εδώ στην Αγγελάκη τώρα πια ΟΛΟΙ συνταξιούχοι, αλλά όχι απόμαχοι, μετράμε ευρώ-ευρώ κουτσουρεμένες συντάξεις, μετράμε τα χρόνια που μας παραμύθιαζαν πως θα γινόμασταν όλοι μας πλούσιοι, βλέπουμε ταλαιπωρημένους άγνωστους συνανθρώπους να ανοίγουν τους σκουπιδοτενεκέδες και να ανασύρουν ό,τι έχει κάποια αξία…

Μαζί με τις ευχαριστίες μου για τη συνέχιση της παρέας με καφεδάκι και την καλοσυνάτη φιλοξενία των απλών μου σκέψεων και συναισθημάτων θέλω να σταθώ στο μεστό νοημάτων θέμα της προσπάθειας να γεμίσουμε τη μοναξιά του σύγχρονου Έλληνα, να μετριάσουμε τη θλίψη, να δώσουμε όσο μπορούμε μια αχτίδα ελπίδας στα παιδιά και στα εγγόνια μας…

«Επικοινωνώ, άρα… υπάρχω» έλεγε η παλιά μου εκπομπή στην ΕΡΤ-3, εκείνη όπου προσπαθούσα για μερικά χρόνια να υπογραμμίσω (εάν μπορεί κανείς να υπογραμμίσει τον προφορικό λόγο) ότι ο δρόμος προς τη μοναξιά είναι στρωμένος με υποσχέσεις για ανεξαρτησία, αυτοδυναμία, προσωπική επάρκεια και αποκοπή από τον ομφάλιο λώρο της… παρέας.

Ο δρόμος που μας υποσχέθηκαν και μας έπεισαν να ακολουθήσουμε με τις γνωστές τακτικές «πλύσης εγκεφάλου» της συγχορδίας των ΜΜΕ με περισσή δεξιοτεχνία μεγιστοποιούσε τη «δήθεν απελευθερωτική» από την καταπίεση μικρόψυχη έννοια του ΕΓΩ ελαχιστοποιώντας τη μεγαλόψυχη έννοια του ΕΜΕΙΣ…

Και δεχθήκαμε με την κλασική μας καλοπροαίρετη ελληνοπρεπή αφέλεια την πλύση εγκεφάλου επιλέγοντας ως «παρέα» όχι ανθρώπους και μικρά κατοικίδια ως εκπροσώπους της φύσης αλλά, με τη σαγηνευτική μας τηλεόραση που τα κατάφερε να μας αποκοιμίσει «μοναχικούς», την εικονική πραγματικότητα της «ανύπαρκτης» παρέας…

Πριν από μια δεκαετία είχαν καταγραφεί σχεδόν 72.000 συνάνθρωποί μας να ζούνε μοναχοί μόνο στο πολεοδομικό συγκρότημα της… φτωχομάνας!
Για την Αθήνα και το λεκανοπέδιο γενικότερα δεν τολμώ να αναφέρω τους αριθμούς, γιατί είναι μαχαιριές στην ανθρώπινη καρδιά.
Αλλά και η επαρχία μας, δυστυχώς, δεν πάει πίσω!

Όμως, παλιέ μου συμμαθητή και φίλε μιας ζωής, θα το πω σε σένα και όλη την παρέα μας εδώ στην Αγγελάκη, όπως το είπα και στην ελληνική «μπλογκόσφαιρα» που με φιλοξενεί χρόνια τώρα…

Κάποτε λέγαμε, «δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι», αλλά τώρα πια προτείνω «κοίτα τον φίλο σου για να δεις ποιος είσαι…».

Δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω, και δεν θα το συμβούλευα ακόμη και εάν είχαμε τη δυνατότητα πρόσβασης σε μια «μηχανή χρόνου».

Πέρα από την ανέχεια, όχι τη σημερινή «κακιά φτώχεια» στην Ελλάδα της τρόικας, που ξεπερνά τη στέρηση χρημάτων και αφορά σε συναισθήματα, αξίες και πολιτισμό, στις δεκαετίες του ’50 και του ’60 η «παρέα», τα «κουτούκια» και τα «πάρτι ρεφενέ σε διαμερίσματα με μωσαϊκά» μας κρατούσαν δεμένους στην πραγματικότητα της ζωής με σάρκα και οστά.

Ζούμε πια σε ένα «χρεοκοπημένο» κράτος, σε μια ρημαγμένη οικονομία, σε έναν κόσμο που γέμισε πλαστικά και εικονική πραγματικότητα ψηφιακής μορφής χωρίς… σάρκα και οστά, χωρίς τη χαρά και τον πόνο της ζωής, των ανθρώπινων συναισθημάτων, του έρωτα, της αγάπης, του κουτσομπολιού.

Στρογγυλοκάθισαν δεκαετίες στη σειρά στους θώκους εξουσίας μερικές οικογένειες και μαζί οι «αυλικοί» τους και αποφασίζουν για εμάς χωρίς να μας ρωτάνε αφού εμείς τους εκλέγουμε,.

Μας χώρισαν σε μπλε - πράσινους, μαλλιοτραβηχτήκαμε και αφού μας «κατάντησαν» μας «σώζουνε» εδώ και 5 χρόνια…

ΚΟΝΤΡΑ στο σαθρό πολιτικό σύστημα να ξαναγίνουμε, φίλες και φίλοι, ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΙ και ΦΙΛΕΛΛΗΝΕΣ!...

Συγκάτοικοι, συμπολίτες, συνοδοιπόροι, συμμέτοχοι στις χαρές και τις λύπες του γείτονα…

Να ανασκουμπωθούμε, να «χαστουκίσουμε» όπως πρέπει και όπως το επιτάσσουν τα δεδομένα των δικών μας επιλογών σε ψήφους τους εαυτούς μας, να ΑΠΑΞΙΩΣΟΥΜΕ όλοι μαζί εκείνους και εκείνες που, με τη δική μας ανοχή και σιωπηρή συναίνεση, απεργάστηκαν αυτή την ανιστόρητη «κατάντια» μας.

Να τους εμποδίσουμε να συνεχίσουν να μας καταποντίζουν με ψέματα και μισές αλήθειες στον Καιάδα της διεθνούς ανυποληψίας.

Στις 25 Ιανουαρίου, ΕΜΕΙΣ οι αιώνιοι κοψοχέρηδες» θα αποφασίσουμε για το μέλλον που μας αξίζει…

ΟΧΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΛΛΟΙ!...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος 

Αυτό που είδαμε προχθές στην Τρίπολη και βλέπουμε και στην φωτογραφία, είναι το ''όλον ΠαΣοΚ''!

Αυτό είναι όλον κι όλον!
Δεν υπάρχει άλλο! Πάπαλα.

Ζήτημα είναι πλέον να μπει στην Βουλή. Ο αρχηγός του (αρχηγός του εαυτού του δηλαδή) και αντιπρόεδρος (!) κοτζάμ ελεεινής κυβέρνησης, εάν θέλει να είναι πλέον στην επόμενη Βουλή μάλλον θα πρέπει να επιδιώξει μία εκλόγιμη θέση στην λίστα Επικρατείας της ΝΔ! Δεν ειν' ντροπή!

Αν και τις εκλόγιμες θέσεις εκεί, τις έχουν καπαρώσει διάφοροι άλλοι τυχάρπαστοι, που κι αυτοί δεν πρόκειται να δούνε αλλοιώς στον ήλιο μοίρα και στο κοινοβούλιο έδρανο.

Από την άλλη μεριά της συγκυβέρνησης, τα κλειδιά τις σφραγίδες και το όνομα της πάλαι ποτέ μεγάλης παράταξης τα κρατάει μιά ακροδεξιά-εθνικιστική πλην μή πατριωτική φράξια, διάφορων Χρύσανθων, Μουνούχηδων, Μπαλτάδων κλπ, προεξάρχοντος βέβαια του ψηλού, του Ολυμπιακάκια, που βαρια-βαριά εκπροσωπούν 12-14% του εκλογικού σώματος, άντε 17-18% μαζί μ' αυτούς που θα πιάσουν κορόϊδο με την καταστροφολογία-παπαρολογία τους.

Τούτο λοιπόν το ''όλον'' 18% (συμπεριλαμβανομένης και της Αυτού Χυδαιότητας), τα 2/11  δηλαδή του εκλογικού σώματος, οι δύο στους έντεκα έλληνες έχουν απαίτηση να κυβερνήσουν τους υπόλοιπους εννιά!

Μετά από αυτά τα πολύ απλά μαθηματικά, αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος, την δύναμη, αλλά και την πολιτικά εγκληματική διάθεση διαστρέβλωσης της αλήθειας, που οι δύο αυτοί πόλοι της ανωμαλίας ΣΥΝΕΠΙΚΟΥΡΟΥΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΑΜΑΡΤΩΛΑ, ΥΠΕΡΧΡΕΩΜΕΝΑ, ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΧΩΡΙΣ ΑΔΕΙΕΣ, ΜΜΕ, εξαπολύουν εναντίον του ελληνικού λαού.

Τα ''όλα'' τελείωσαν!
Η όλη κοροϊδία τους όμως μένει!
Καθώς και η όλη καταστροφή που έχουν προκαλέσει.
Ας τους δώσουμε και όλη την τιμωρία που τους αξίζει!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Η υπόθεση των πολυτελών ανακτόρων του νέου «χαλίφη» της Τουρκίας, όπως έχει χαρακτηρίσει τον Ερντογάν μερίδα του τουρκικού τύπου, έχει αρχίσει και ξεπερνά κάθε όριο κωμικοτραγικότητας. Τελευταίο επεισόδιο, ένα κοτέτσι πολυτελείας εμπρός από το περίλαμπρο Σαράι του, που θα το ζήλευαν πολλοί Οθωμανοί σουλτάνοι και όχι μόνο.

Όπως είναι γνωστό το μεγαλόπρεπες αυτό ανάκτορο κόστισε πολλά εκατομμύρια δολάρια, ένα γεγονός που έχει σκανδαλίσει πολλούς στην γειτονική Τουρκία. Όπως φαίνεται όμως τα σκάνδαλα με αυτό το Σαράι, όπως το έχουν χαρακτηρίσει, δεν σταματούν.
Σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές πληροφορίες μόνο για την περίφραξη του δαπάνησαν 1,5 εκατομμύριο τουρκικές λίρες, ενώ για τον σκοπό αυτό αγοράστηκαν και μεταφέρθηκαν στα πέριξ του προεδρικού μεγάρου 490 τόνοι ειδικής πέτρας από τις πιο ακριβές τουρκικές οικοδομικές φίρμες.
Εκτός όμως από την πανάκριβη περίφραξη, όπως ανέφερε ο πρόεδρος του Αρχιτεκτονικού Επιμελητηρίου της Άγκυρας, Tezcan Candan, ο Ερντογάν, που προσέχει πάρα πολύ την διατροφή του, έδωσε εντολή να οικοδομηθεί στο προαύλιο χώρο του προεδρικού μεγάρου, ένα… κοτέτσι πολυτελείας. Εκεί θα φιλοξενούνται εδικά επιλεγμένες όρνιθες για την παραγωγή των αυγών που θα καταναλώνονται στο προεδρικό τραπέζι.
Παράλληλα έχουν οργανωθεί ειδικοί χώροι στην γύρω περιοχή του μεγάρου για να καλλιεργούνται ειδικά οικολογικά λαχανικά για τις σαλάτες του Ερντογάν, ενώ θα φυτευτούν οικολογικά οπωροφόρα δέντρα για τα φρούτα της προεδρικής οικογένειας.
Όλα αυτά φυσικά με αυστηρές προδιαγραφές ασφαλείας που κοστίζουν πάρα πολλά χρήματα. Ο Τούρκος πρόεδρος, όπως ανέφερε ο Tezcan Candan, επιθυμεί να γίνεται αυστηρός έλεγχος στα φαγητά που θα καταναλώνει και τα οποία θα πρέπει να πληρούν αυστηρές οικολογικές προδιαγραφές.

Όλα αυτά τα εκπληκτικά θεωρούνται σαν άλλη μια επίδειξη της μεγαλομανίας που έχει καταλάβει τα τελευταία χρόνια τον Ταΐπ Ερντογάν. Σε κάθε ευκαιρία θέλει να δείχνει πως είναι ο μεγάλος σουλτάνος της νεο-οθωμανικής Τουρκίας και πως δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από όλους τους Οθωμανούς σουλτάνους που είχαν γράψει ιστορία για την χλιδή και την πολυτέλεια μέσα στην οποία ζούσαν στα σαράγια της Κωνσταντινούπολης.
Βέβαια, όλα αυτά προκαλούν τα πικρόχολα σχόλια πολλών Τούρκων και όχι μόνο δημοσιογράφων, όπως της εφημερίδας Taraf. Αυτά όμως τα επικριτικά σχόλια προκάλεσαν την μήνη του Ερντογάν με την προτροπή του οποίου το Τουρκικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο επέβαλε τσουχτερά πρόστιμα στην τουρκική εφημερίδα για τα ειρωνικά σχόλια κατά του Τούρκου πρόεδρου.

Πάντως οι προβλέψεις για την φετινή χρονιά από πολλούς γνωστούς Τούρκους αρθρογράφους δεν είναι καθόλου αισιόδοξες, ενώ πολλοί, όπως ο Örsan Öymen της εφημερίδας Aydınlık, προβλέπουν ακόμα και ότι μέσα στο 2015 η Τουρκία πιθανόν να συρθεί σε ένα απρόβλεπτο εμφύλιο πόλεμο με ανυπολόγιστες συνέπειες. 
Οι περισσότεροι σχολιαστές επισημαίνουν ότι στο 2015 θα προκύψουν μεγάλα οικονομικά προβλήματα, καθώς το περίφημο οικονομικό θαύμα της Τουρκίας έφτασε στο τέλος του και ήδη ο πληθωρισμός και η ανεργία έχουν πάρει επικίνδυνο ανήφορο.
Αυτά μπορεί να έχουν καταλυτικές συνέπειες για την εσωτερική σταθερότητα, που μέχρι σήμερα είχε διασφαλιστεί από την μεγάλη οικονομική ανάπτυξη.
Παράλληλα υπάρχει και έντονος προβληματισμός για τον τουρισμό, καθώς ήδη ο Ρώσοι ακυρώνουν μαζικά τα προγράμματα διακοπών τους στην Τουρκία ενώ και η κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή αλλά και η γενικότερη εικόνα του Ερντογάν που προβάλλεται διεθνώς, δεν ευνοεί την έλευση τουριστών από την Ευρώπη.

Πηγή NikosXeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιώργος Τσακίρης 


Με την έναρξη (αισίως) αυτής της προεκλογικής περιόδου, θα πρέπει -κατά τη γνώμη μου- να τεθούν κάποια βασικά ερωτήματα, πάνω στα οποία όλοι οι πολιτικοί φορείς που θα ζητήσουν την ψήφο των πολιτών, υποχρεωτικά θα κληθούν να απαντήσουν.

Ερωτήματα που αφορούν τόσο το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, όσον αφορά τους τομείς της κοινωνικής δικαιοσύνης, της εκπαίδευσης, της υγείας κλπ, όσο και το μέλλον, τις προοπτικές ανάπτυξης της χώρας μας μέσα στην Ευρώπη αλλά και διεθνώς.

Κατ’ αρχήν θα πρέπει να γίνει απόλυτα κατανοητό απ’ όλους, ότι σε καμία περίπτωση δεν μπορεί κανένα θέμα να αντιμετωπισθεί μεμονωμένα, ανεξάρτητο απ’ όλα τα άλλα. Τα ζητήματα που αφορούν την αντιμετώπιση (πχ) της ανεργίας, επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό, εκείνα της υγείας και επηρεάζονται από εκείνα της εκπαίδευσης (και όχι μόνο).

Κατά συνέπεια, η αντιμετώπιση, ή καλύτερα η ύπαρξη προτάσεων που θα οδηγεί σε λύσεις που θα αντιμετωπίζουν τα προβλήματα που υπάρχουν σήμερα, και δημιουργήθηκαν σε μεγάλο βαθμό (αν όχι αποκλειστικά) από τις λανθασμένες πολιτικές δεκαετιών που βασίζονταν στο πελατειακό κράτος και την παρασιτική οικονομία των «δικών μας» ανθρώπων, και οξύνθηκαν ή -αν θέλετε- βγήκαν στην επιφάνεια με τις μνημονιακές πολιτικές των τελευταίων τεσσάρων ετών, μετατρέποντας ουσιαστικά τη χώρα μας σ’ ένα απέραντο εργαστήριο οικονομικών πειραμάτων που κόστισαν ζωές, οι προτάσεις αυτές θα πρέπει να έρχονται σε ρήξη με όλο αυτό το σαθρό σύστημα, εάν πραγματικά θέλουμε να αλλάξουμε.

Με ποιο τρόπο λοιπόν το κίνημα των Ανεξαρτήτων Ελλήνων μπορεί να δώσει απαντήσεις σε όσα ανωτέρω αναφέρονται;

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο «Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης» του κινήματος «η χώρα μας δεν έχει ανάγκη από ένα πρόγραμμα παρατεταμένης λιτότητας, αλλά ακριβώς από το αντίθετο, δηλαδή από ένα ριζοσπαστικό Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης, με στόχους και προτεραιότητες που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες της εθνικής οικονομίας και της κοινωνίας, σε τομείς όπου η χώρα μας έχει συγκριτικό πλεονέκτημα. Μόνο η εφαρμογή ενός τέτοιου εθνικού σχεδίου ανασυγκρότησης και ανάπτυξης μπορεί να δημιουργήσει τις ικανές, αλλά και αναγκαίες συνθήκες, για την έξοδο της χώρας μας από την κρίση. Σκοπός των Ανεξάρτητων Ελλήνων είναι η ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας και η δημιουργία μιας κοινωνίας δικαίου, αξιοπρέπειας και ίσων ευκαιριών».

Θέτοντας λοιπόν εξ αρχής ως βασικούς άξονες πολιτικής κατεύθυνσης την «ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας και τη δημιουργία μιας κοινωνίας δικαίου, αξιοπρέπειας και ίσων ευκαιριών», απορρίπτοντας ταυτόχρονα τις πολιτικές της παρατεταμένης λιτότητας, στην ουσία έρχεσαι σε ρήξη με το σύνολο των μνημονιακών πολιτικών που εφαρμόζονται στην Ελλάδα.

Πώς όμως μπορεί κάτι τέτοιο να καταστεί εφικτό;

Σίγουρα όχι ανακυκλώνοντας στην εξουσία πρόσωπα και πολιτικές που έχουν καταδικασθεί από την πραγματικότητα της σημερινής κατάστασης που βιώνουν καθημερινά εκατομμύρια συμπολίτες μας.

Σίγουρα όχι διατηρώντας στην πρώτη γραμμή της πολιτικής επικαιρότητας εκείνους που με προσωπικές τους πολιτικές αποφάσεις, υπέγραψαν επιστολές εθνικής υποτέλειας και εκχώρησης της εθνικής μας κυριαρχίας.

Και σίγουρα όχι με τα υποκατάστατα (κοινώς «δεκανίκια») των πολιτικών φορέων (νεότευκτων και μη) που οι ίδιοι δημιούργησαν είτε για να θολώσουν το πολιτικό σκηνικό, αποπροσανατολίζοντας τους Έλληνες με μπερδεμένες θεωρίες, που μπορεί σε κάποιους να ακούγονται όμορφες, στην ουσία όμως αποτελούν ευθεία προέκταση του ίδιου πολιτικού συστήματος που ευθύνεται για τα δεινά που πλήττουν σήμερα την Ελλάδα, είτε ευελπιστώντας να διασωθούν οι ίδιοι από τις (όποιες) πολιτικές αλλά και ποινικές ευθύνες που πιθανό να τους βαρύνουν.

Εάν λοιπόν θέλουμε ως κράτος (και όχι ως χώρα) να απεμπλακούμε από ότι για χρόνια τώρα ταλανίζει τους Έλληνες, θα πρέπει να αφοσιωθούμε :

• στην οικοδόμηση μιας κοινωνίας που θα διέπεται από σεβασμό στις αρχές και τις αξίες της δημοκρατίας
• στην εξυγίανση της πολιτικής και οικονομικής ζωής με συστηματική καταπολέμηση της διαφθοράς και του παλαιοκομματικού - πελατειακού κράτους
• στη συγκρότηση ενός κράτους αποτελεσματικού και αξιόπιστου, με ρόλο επιτελικό, που θα ελέγχει χωρίς να ρυθμίζει ασφυκτικά την ελεύθερη λειτουργία της αγοράς
• στην εργασία ως πηγή δημιουργίας εθνικού πλούτου, αλλά και ως βασικού στοιχείου κοινωνικής συνοχής
• στη χάραξη οικονομικής πολιτικής με γνώμονα την κοινωνική δικαιοσύνη και την ανακούφιση των μη προνομιούχων Ελλήνων
• στην αποτελεσματική, με συγκεκριμένες πολιτικές, αντιμετώπιση της ανεργίας και ιδιαίτερα των νέων
• στη δημιουργία σταθερού οικονομικού περιβάλλοντος
• στην προώθηση μιας οικονομίας που βασίζεται στην Εκπαίδευση, την Έρευνα και την Καινοτομία
• στην ανασυγκρότηση των παραγωγικών δραστηριοτήτων (κυρίως στους στρατηγικούς τομείς εθνικής προτεραιότητας)
όπως επιγραμματικά αυτά αναφέρονται στο «Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης» των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, αλλά και μια σειρά άλλων πολιτικών κατευθύνσεων που, ελπίζω, να γίνουν αντικείμενο μιας ευρείας πολιτικής συζήτησης και ανταλλαγής επιχειρημάτων.

Σε καμία πάντως περίπτωση στην επένδυση ενός κλίματος κατατρομοκράτησης της ελληνικής κοινωνίας, με σκοπό την παραπλάνηση των ψηφοφόρων και την άγρα ψήφων.

Ιδού λοιπόν το «πεδίον της μάχης», κι ο καθένας, απλός ψηφοφόρος ή απ’ όσους ζητάμε την ψήφο τους, ας αναλάβει τις προσωπικές του ευθύνες.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος

Οπως μας θύμισε χθες το Reuters, χρειάστηκε λιγότερο από ένας μήνας το καλοκαίρι του 2012 για να δηλώσει η Μέρκελ ότι η δέσμευση Ντράγκι «θα κάνω ό,τι χρειάζεται» ήταν στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του κεντρικού τραπεζίτη της Ευρωζώνης.

Σήμερα το κλίμα είναι διαφορετικό με την ευθύνη της Μπούντεσμπανκ και του επικεφαλής της Βάιντεμαν, ο οποίος αμφισβητεί δημόσια τη νομιμότητα, σκοπιμότητα και αποτελεσματικότητα της ποσοτικής επέκτασης (τύπωμα χρήματος) που ετοιμάζεται να εξαγγείλει ο Ντράγκι την Πέμπτη 22/1.

Ο ίδιος ο Ντράγκι στην πολυσυζητημένη ήδη συνέντευξή του, που δημοσιεύθηκε στη Handelsblatt της Παρασκευής 2/1 δεν δήλωσε μόνον ότι δεν θα διασπαστεί η Ευρωζώνη και ότι δεν υπάρχει σχέδιο Β'. Μίλησε με διατύπωση που δεν αφήνει περιθώρια για περιοριστική εκδοχή της ποσοτικής επέκτασης, μίλησε με την αυστηρότητα του κεντρικού τραπεζίτη που χειρίζεται θέματα της αρμοδιότητάς του.

Ούτε λίγο ούτε πολύ διαμήνυσε ότι δεν διαπραγματεύεται την εκπλήρωση των υποχρεώσεών του, τόνισε ότι η επιτέλεση των καθηκόντων δεν είναι εθνική ιδιαιτερότητα των Γερμανών και τέλος ζήτησε στήριξη των αποφάσεών του.

Ενα ερώτημα τίθεται ως προς τη στάση της καγκελαρίας και της Μπούντεσμπανκ: πώς θα κινηθούν απέναντι στην ΕΚΤ και τον Ντράγκι μέχρι την Τετάρτη 22 Ιανουαρίου, αν θα πιέσουν δηλαδή προληπτικά με στόχο τον περιορισμό τών κατά τη δική τους αντίληψη ζημιών ή αν θα επιλέξουν να σιωπήσουν περιμένοντας την επόμενη μέρα, την Παρασκευή 23/1.

Σε κάθε περίπτωση η στάση της Γερμανίας θα είναι αποφασιστική. Δεν μπορεί να εμποδίσει τον Ντράγκι, από ό,τι φαίνεται, νομικά και καταστατικά, αλλά με τη διαφωνία της ή ακόμη και με τη σιωπή της μπορεί σε μεγάλο βαθμό να αποσαθρώσει μεγάλο μέρος της εμπιστοσύνης που θα δημιουργήσει η ρευστότητα ενός τρισ. ευρώ.

Δίχως υπερβολή, αν τα πράγματα φτάσουν σε ανοικτή αντιπαράθεση Γερμανίας - ΕΚΤ, αυτό που διαβάσουν οι αγορές είναι ότι στην πράξη το Βερολίνο κινείται σαν να είχε Σχέδιο Β', σαν η επιλογή της εθνικής αναδίπλωσης (Germexit!) να υπήρχε στα συρτάρια της Μέρκελ, του Σόιμπλε και του Βάιντεμαν.

Τον Αύγουστο του 2012 η Μέρκελ κάλυψε τη δέσμευση του Ντράγκι προσευχόμενη να μην έλθει ποτέ η ώρα υλοποίησής της. Σήμερα καλείται να αρνηθεί επί της ουσίας την πολιτική που έχει επιβάλει στην Ευρωζώνη από την άνοιξη του 2010

Πηγή Έθνος"
Επικοινωνία με τον συντάκτη

kapopoulos@pegasus.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου