Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Μαρ 2013




Αρχιεπίσκοπος Κύπρου: "Θα ασκήσω μηνύσεις στους πάντες"

Ξεκινά επαφές με Ρώσους επιχειρηματίες ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου, Χρυσόστομος. Αυτό, εάν και εφόσον η Κύπρου βρεθεί στο χείλος του γκρεμού, με πιθανή χρεοκοπία της. Κι αυτό θα το πράξει, επειδή θεωρεί ότι ο λαός κατόπιν πρέπει να στηριχθεί στις δικές του δυνάμεις, ενώ παράλληλα απειλεί με αγωγές τους πάντες, σε περίπτωση πιθανής βλάβης της περιουσίας της εκκλησίας, βάσει των εξελίξεων στην Ελληνική Τράπεζα.

"Aν πρόκειται να χρεωκοπήσομεν θα πρέπει να στηριχθούμε στις δικές μας δυνάμεις και να προσπαθήσουμε να ανοίξουμε δουλειές", τόνισε ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος σε ιστοσελίδα .

"Για τον λόγο αυτό έχω προσκαλέσει την Πέμπτη σε γεύμα τους επικεφαλής ρωσικών εταιρειών να τους ενθαρρύνω και να μιλήσουμε για τις προοπτικές που έχουν οι δουλειές με βάση το νήσί μας", συμπληρώσε ακόμη.

Ο Αρχιεπίσκοπος, σύμφωνα με πληροφορίες, έχει στόχο να πείσει τους Ρώσους επιχειρηματίες να μην σηκώσουν τα κεφάλαιά τους, ενώ όπως ανέφερε θα τους επισημάνει ότι τόσο καιρό τα κεφάλαιά τους τοκίζονταν, ενώ αν βρίσκονταν σε άλλη χώρα θα έπαιρναν επιτόκιο 0% ή λίγο παραπάνω.

Ο ίδιος, ήδη από το Σάββατο, επέρριψε ευθύνες στην Κεντρική Τράπεζα, στους διοικητές τραπεζών και στην επερχόμενη κυβέρνηση για τη σημερινή κατάληξη της Κύπρου και τόνισε ότι οι "άτακτοι πρέπει να τιμωρούνται".

Οι τράπεζες ανήκουν στους μετόχους, υπογράμμισε και όχι στους διοικητές. "Θα κάμω αγωγές στους πάντες, όσον αφορά τα συμφέροντα της Εκκλησίας στην Ελληνική τράπεζα", είπε ακόμη.

Πρόσθεσε τέλος ότι η Κύπρος δεν πρέπει να υποκύψει στις εξωπραγματικές απαιτήσεις των εταίρων της, ότι ο κυπριακός λαός μπορεί να ζήσει και με τα λίγα.


Πηγή: Νewsbomb


Toυ Σάββα Κελεντερίδη

Την Κυριακή 17 Μαρτίου 2013 ο πρωθυπουργός της Ελλάδας έκανε μια κίνηση που μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στα τεκταινόμενα στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο, υπό την προϋπόθεση ότι αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο μιας ευρύτερης στρατηγικής και δεν αποτελεί απλά μια συμβολική κίνηση ή κίνηση ευκαιρίας!

Αναφερόμαστε στην παρουσία και την ομιλία που έκανε ο Αντώνης Σαμαράς στην εκδήλωση τιμής και μνήμης για τη συμπλήρωση 70 χρόνων από την ημέρα που έφυγε το πρώτο τρένο με Θεσσαλονικείς Εβραίους για τα κρεματόρια του Αουσβιτς – Μπίργκεναου.

Εκτιμάμε ότι η κίνηση αυτή μπορεί να επηρεάσει τους γενικότερους σχεδιασμούς στην Α. Μεσόγειο και στα Βαλκάνια, γιατί γίνεται σε μια περίοδο που οι σχέσεις Τουρκίας - Ισραήλ και εβραϊκού παράγοντα συνεχίζουν να προβληματίζουν τους αναλυτές για το κατά πόσον αυτές έχουν διαρραγεί σε βάθος ή διατηρούνται οι υπόγειοι ισχυροί δεσμοί που ανάγονται στην προνομιακή σχέση και την προστασία που προσέφερε η οθωμανική εξουσία στους Εβραίους, τους οποίους δέχτηκε να φιλοξενήσει, μάλιστα, μεταξύ άλλων πόλεων και στην κατεχόμενη Θεσσαλονίκη, από το 1492, όταν εκδιώχτηκαν από την Ισπανία.

Να σημειωθεί ότι οι δεσμοί αυτοί ισχυροποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της επικράτησης των Νεοτούρκων, της Γενοκτονίας των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής και της περιόδου που ακολούθησε της επικράτησης του Μουσταφά Κεμάλ, όταν οι Εβραίοι και οι λεγόμενοι «ντονμέδες» -που εν τω μεταξύ αναχώρησαν από τη Θεσσαλονίκη με την απελευθέρωση της πόλης από τον ελληνικό στρατό αλλά και με την ανταλλαγή των πληθυσμών- μαζί με άλλες οικογένειες της Τουρκίας πήραν τη θέση της επιχειρηματικής τάξης, που ως τότε ήταν σε μεγάλο βαθμό στα χέρια των χριστιανών, Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων.

Εχουν σημασία, λοιπόν, η παρουσία και ο λόγος του κ. Σαμαρά στην προαναφερθείσα τελετή, και για στρατηγικούς λόγους αλλά και για λόγους αρχής, αφού η Ελλάδα θα πρέπει να αποτελεί φωτεινό παράδειγμα και προπύργιο ανθρωπισμού και να πρωταγωνιστεί με τις πολιτικές αλλά και με τις εν γένει ενέργειές της στους αγώνες που γίνονται για την καταδίκη των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, κορυφαίο των οποίων είναι οι Γενοκτονίες.

Πιστεύουμε, όμως, ότι η υπόθεση της βάρβαρης δολοφονίας των 50.000 Εβραίων της Θεσσαλονίκης από τους ναζί, καθώς και το όλο ζήτημα του Ολοκαυτώματος, θα μπορούσαν να υποστηριχτούν καλύτερα και να έχουν ακόμα περισσότερους υποστηρικτές, αν ο Ελληνας πρωθυπουργός, έστω και σε μια αποστροφή της ομιλίας του, αναφερόταν και στο ζήτημα της Γενοκτονίας των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής και καλούσε τους Εβραίους, αν όχι να συστρατευτούν, έστω να υποστηρίξουν τους Αρμενίους, τους Ασσυρίους και τους Ελληνες στον αγώνα που κάνουν για την αναγνώριση της Γενοκτονίας!

Αλλωστε οι Εβραίοι, ως ανάδελφο έθνος, γνωρίζουν περισσότερο από τον καθένα πόσο σημαντικές είναι οι συμμαχίες για την αντιμετώπιση και την εξουδετέρωση κινδύνων και απειλών, όπως οι πολιτικές που προκαλούν εθνοκαθάρσεις και γενοκτονίες!

Η ως άνω εκδήλωση, μάλιστα, ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τον πρωθυπουργό, που εκπροσωπεί την Ελλάδα και το ελληνικό έθνος, να εξασφαλίσει την υποστήριξη του πανίσχυρου εβραϊκού παράγοντα, αφού ήταν παρών ο πρόεδρος του Παγκόσμιου Ισραηλιτικού Συμβουλίου Ρόναλντ Λόντερ, ο οποίος επίσης δεν έκανε καμία αναφορά αλληλεγγύης στους απογόνους των Ελλήνων της Θράκης, του Πόντου και της Ανατολής, που υπέστησαν το έγκλημα της γενοκτονίας από τους Τούρκους.

Πιστεύουμε ότι όταν πολεμάς τον ρατσισμό και τον ναζισμό θα πρέπει να αναδεικνύεις κάθε στιγμή την ισότητα των ανθρώπων, των φυλών και των εθνών σε όλα τα ζητήματα και κυρίως στο ζήτημα της Γενοκτονίας, ενώ θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι δύσκολα βρίσκει κανείς εξήγηση για την απουσία οποιασδήποτε αναφοράς στα θύματα του τουρκικού ρατσισμού, που, όπως είναι τοις πάσι γνωστό, ενέπνευσε τον Χίτλερ.

Ελπίζουμε ότι αυτό θα αποτελέσει μέλημα ειδικά εκείνων που έχουν αναλάβει τον κεντρικό σχεδιασμό της προσέγγισης Ελλάδας - Ισραήλ και εβραϊκού παράγοντα, για να γίνει πιο αποδοτική αυτή η σχέση αλλά και για να σβήσουν οι οδυνηρές μνήμες του απώτερου αλλά και του πρόσφατου παρελθόντος, όταν βλέπαμε το Ισραήλ αλλά και τον εβραϊκό παράγοντα, που ένιωσε κυριολεκτικά στο πετσί του τη Γενοκτονία, να συμπορεύονται και να στηρίζουν σε όλα τα επίπεδα τη γενοκτόνο Τουρκία, ακόμα και στο ζήτημα του εξαγνισμού της από τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που έκανε επί των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής.

Τέλος, πιστεύουμε ότι η επίδειξη επιλεκτικής ευαισθησίας για τις χαμένες ζωές των Εβραίων, αγνοώντας στην ουσία τις αδικοχαμένες ζωές των άλλων, συνιστά στην ουσία μια πράξη που μπορεί κι αυτή να χαρακτηριστεί ιδιοτύπως ρατσιστική, η οποία φυσικά δεν υπηρετεί τον ιερό σκοπό της συστράτευσης της παγκόσμιας κοινωνίας εναντίον κάθε φύσεως και μορφής ρατσισμού!



Όταν κάποιες νοικοκυρούλες από καπρίτσιο και με το έτσι θέλω αποφασίζουν, στο τέλος μιας κουραστικής νύχτας να απαλλοτριώσουν μερικά δις από πανίσχυρους Ρώσους ολιγάρχες, θα πρέπει να ξέρουν και να προφυλάγονται, γιατί υπάρχουν πολλές πιθανότητες το μέλλον τους να αποδειχτεί λίαν βραχύ, και όχι από γλίστρημα στη σκάλα.

Κάποιοι που τα έβαλαν μαζί τους δεν είχαν και το καλύτερο τέλος, όπως λένε οι ειδήσεις. Όποιοι και να ήταν αυτοί. Αυτουργοί ή συνεργοί. Ντόπιοι ή ξένοι

Την πρώτη φορά που κάποιοι δεν θα εμφανιστούν στην ώρα τους στις θέσεις τους στα κοινοβούλια, ας ρίξουν  μια ματιά οι φίλοι τους πρώτα στους σκουπιδοτενεκέδες.

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Ξανά και ξανά επανέρχεται το ερώτημα: θα επιβιώσει τελικά το ευρώ; Η αρχική βεβαιότητα ότι τίποτα δεν μπορεί να διαλύσει την Ευρωζώνη γίνεται όλο και πιο ομιχλώδης, κάθε φορά που μια καινούργια χώρα βυθίζεται στη δυστυχία εξαιτίας της υπαγωγής της σε καθεστώς μνημονιακής πολιτικής υπεράσπισης του ενιαίου νομίσματος. Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία, αλλά και Ισπανία, Ιταλία, Κύπρος. Δίπλα τους και οι χώρες που συνήθως ξεχνάμε να αναφέρουμε, γιατί υποφέρουν χωρίς να μιλούν δυνατά, καθώς συγκαταλέγονται στα συντρίμμια του αλήστου μνήμης «υπαρκτού σοσιαλισμού»: Σλοβενία, Εσθονία, Σλοβακία.
Οι λαοί τους δυστυχούν σιωπηλά. Ολο και μακραίνει η ουρά των κρατών που υποχρεώνονται να υποστούν τα βασανιστήρια του «ευρω-καθαρτηρίου» κατ' απαίτηση των Γερμανών. Οι 9 από τις 17 χώρες της Ευρωζώνης βρίσκονται ήδη στην κατάσταση αυτή.

Αβυσσαλέο χάσμα αποκαλύπτεται ότι υπάρχει ανάμεσα στο πώς βλέπουν τα μνημόνια οι Γερμανοί και πώς τα αντιμετωπίζουν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι που υπάγονται σε μνημονιακό καθεστώς. Τουλάχιστον σε φραστικό επίπεδο -και δεν είμαστε βέβαιοι ότι πρόκειται οπωσδήποτε για προπαγάνδα- ο γερμανικός Τύπος πείθει τους αναγνώστες του ότι πρόκειται για πράξη... αλληλεγγύης!

Φρύαξαν οι Γερμανοί από το γεγονός ότι η κυπριακή Βουλή όχι μόνο τόλμησε να πει «Οχι» στους όρους υποταγής και κατάσχεσης τμήματος των καταθέσεων στις κυπριακές τράπεζες που αποπειράθηκε να επιβάλει το Βερολίνο στη Λευκωσία, αλλά και στράφηκε για στήριξη προς τη Ρωσία. «Ενα μέλος της ΕΕ, το οποίο απομακρύνεται από τους εταίρους του και ζητιανεύει στη Μόσχα - τίποτα άλλο δεν έδειξε μέχρι στιγμής με τρόπο που δεν επιδέχεται καμία παρανόηση πόσο αδύναμοι είναι κάποτε οι δεσμοί που σφυρηλατεί το ευρώ» έγραψε σε κύριο άρθρο της η σοβαρή δεξιά γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε».

Να... διώξουν (!) την Κύπρο από το ευρώ επειδή απευθύνθηκε στη Ρωσία για βοήθεια προτείνει σε πρωτοσέλιδο άρθρο του ο εκ των συνδιευθυντών της ίδιας εφημερίδας Γκίντερ Νόνενμαχερ: «Στην Κύπρο έφτασε το όριο της αξιοπιστίας της η ούτως ή άλλως εύθραυστη πολιτική διάσωσης του ευρώ. Αν δεν καταστεί δυνατόν να τηρηθεί εκεί η αρχή ''Αλληλεγγύη έναντι συνοχής'', πρέπει οι Κύπριοι να βαδίσουν στον δικό τους δρόμο, μόνοι τους. Οικονομικά και πολιτικά πρέπει να είναι σφικτή η ''αποστείρωση'' μιας αποχώρησης της Κύπρου από την Ευρωζώνη» τονίζει.

Το Βερολίνο παραλογίζεται. Απαιτεί από την Κύπρο να ληστέψει τους καταθέτες, να διαλύσει το κυπριακό τραπεζικό σύστημα και να παραδώσει τα μελλοντικά έσοδά της από την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου στους Γερμανούς και στους υπόλοιπους μεγάλους της ΕΕ. Επειδή όμως η Λευκωσία αρνείται, η Γερμανία την κατηγορεί... ως «αχάριστη (!)» και θέλει να την πετάξει εκτός Ευρωζώνης. Προφανώς για να τρομοκρατηθούν οι υπόλοιπες χώρες του ευρώ και να μην τολμήσει ποτέ καμία να αρνηθεί να υπακούσει αμέσως στις εντολές του Βερολίνου. Η τακτική των εκτελέσεων προς παραδειγματισμό των υπολοίπων που ακολουθούσαν οι Γερμανοί κατακτητές στη διάρκεια της Κατοχής, σε νέα έκδοση.

Εξαλλοι και οι Ρώσοι με την εμφανή προσπάθεια των Γερμανών να αρπάξουν καταθέ-σεις ρωσικών συμφερόντων στην Κύπρο ύψους δισεκατομμυρίων ευρώ. Ελπίζουμε ότι θα βρεθεί κάποια ανεκτή λύση στη Κύπρο «και δεν θα καταστραφούν οι σχέσεις της Ρωσίας με την ΕΕ» δήλωσε έξω φρενών ο πρωθυπουργός Ντμίτρι Μεντβέντεφ. Οι Αμερικανοί, βέβαια, θα ήταν ευτυχείς αν όντως διαρρηγνύονταν οι σχέσεις του Κρεμλίνου με το Βερολίνο. Κάτι τέτοιο όμως δεν πρόκειται να συμβεί. Η ένταση πάντως στις γερμανορωσικές σχέσεις αυτήν τη στιγμή δεν είναι εντελώς αμελητέα.

Θα επιβιώσει το ευρώ μέσα σε αυτό το κλίμα που προκαλεί η γερμανική πολιτική; Οι Γερμανοί είναι απολύτως βέβαιοι ότι το ενιαίο νόμισμα θα αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τους κλυδωνισμούς, χωρίς μάλιστα να χρειαστεί αλλαγή της πολιτικής του Βερολίνου. Γνωρίζουν φυσικά ότι εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρωπαίοι δεν υποστηρίζουν πλέον το ευρώ. Αισθάνονται αποξενωμένοι ή διάκεινται εχθρικά προς αυτό. Τα αισθήματα των πολιτών όμως αφήνουν τους Γερμανούς παγερά αδιάφορους.

Καμιά κυβέρνηση κράτους που ανήκει στην Ευρωζώνη δεν τολμά να αντιταχθεί στο Βερολίνο. Ολες οι κυβερνήσεις που ακολουθούν ευρω-λιτότητα συντρίβονται όταν γίνονται εκλογές, αλλά αντικαθίστανται από άλλες εξίσου υποτακτικές στη Γερμανία. Διαμαρτυρίες υπάρχουν παντού, εξεγέρσεις όμως πουθενά, σε καμία χώρα. Αρα, τάξις και ευρώ - ασφάλεια επικρατεί καθ' άπασαν την επικράτειαν του Τέταρτου Ράιχ, εκτιμούν οι Γερμανοί.


Στηνμάχη της Κρήτης όταν οι Ναζι έπεφταν κατά χιλιάδες από τον ουρανό οι Κρητικοί τους περίμεναν και τους τελείωναν πριν πατήσουν το νησί. Τελικά; Ναι υπέκυψαν μπροστά στη επιδρομή των βαρβάρων αλλά πολέμησαν σαν πραγματικοί ήρωες υπερασπίζομενοι την πατρίδα τους .
Αλλά Ο κόπος τους δεν πήγε χαμένος, διότι οι βρωμίαρηδες κόλλησαν σε ένα γεναίο λαό, με απότελεσμα η εισβολή στην ΡΩΣΙΑ να καθυστέρησηκαι ήταν η αρχή της ήττας τους.

Σήμερα ένα άλλο νήσι είπε ΟΧΙ. Αμέσως οι νεοναζί επετέθηκαν με σφοδρότητα ενάντιον τους να τους σταγγαλίσουν! Δεν έριξαν, αλεξιπτωτιστές, ούτε τα τάνκς, αλλά τα νέα τάνκς, βλέπε ευρώ να τους ισοπεδώσουν. Αλλά δεν φτάνει αυτό μόνο, το χειρότερο εδώ στην Ελλάδα άμεσως, οι ντόπιοι φίλου τους μέσω κανάλιων αλλά κυβερνητικών σαιτς, τα ξέρετε πλέον, επετέθηκαν με μίσος εναντίον τους διότι τόλμησαν, άκουσον άκουσον, να σηκώσουν κεφάλι στην επιδρομή του ΑΤΙΛΛΑ Νο 3!

Αλλά πάμε στην αυριάνη ημέρα . Έχουμε εθνική εορτή αλλά παράλληλα έχουμε οικονομιική κατοχή. Ενώ είναι ευκαιρία, να τιμήσουμε όχι μόνο τους ηρώες του 21, αλλά να δέιξουμε την πληρή αντίθεση μας σε αυτά που τράβαμε, ακόμη και παραμόνη μιας Εθνικής εορτής παραμένουμε παγερά αδίαφοροι. Και θα μου πείς πως; Μα να αναρτήσουμε την σημαία μας, να τίμησουμε τους πρόγονους,μας, αλλά και να στείλουμε μήνυμα στους ντόπιους δυνάστες μας, ότι εμείς είμαστε Έλληνες και θα παραμείνουμε.

Αυτή η εγκληματική αδιάφορια μας δίνει τροφή σε όλους αυτούς, μόλις καθαρίσουν με το ξεπούλημα του ηρωικού νιησού μας , να μας αποτελείωσουν διότι ακόμη και τώρα είμαστε τραγικά αδιάφοροι.

Τελικά το δόγμα του ΣΟΚ έπιασε τόπο. Η ΚΥΠΡΟΣ μας παραδίδεται στις ορέξεις των εχθρών του Ελληνισμού και εμείς λέμε ξανά , έλα μωρέ η ΚΥΠΡΟΣ έιναι μακρυά με τον τρόπο μας.

Ακόμη και τώρα αν αντίστασου.. Βάλε την ελλληνική σημαία στο μπαλκόνι σου, πήγαινε στις αυριανές παρέλασεις και με ειρηνικό τρόπο αλλά δείξε την αντίθεση σου όχι μόνο στην υποδούλωση της ΚΥΠΡΟΥ μας αλλά και στην σημερινή κατόχη.

Κάνε κάτι διαφορετικά, ΚAΛΗΝΥΧΤΑ ΕΛΛΑΔΑ, ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΚΥΠΡΟΣ, ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΕΛΛΗΝΑ

Υ.Γ. Αν ακόμη έχεις φιλότιμο βάλε την σημαίας στο μπαλκόνι σου, πηγάινε με μια σημαία στο χέρι σου και δείξε ότι δεν τελείωσες αλλά είσαι ζωντανός και θα πολεμήσεις.



«Αυτό που εξιστορώ είναι η ιστορία των επόμενων δύο αιώνων. Περιγράφω το ερχόμενο, το αναπότρεπτα ερχόμενο: την ανάδυση του μηδενισμού. Aυτή την ιστορία μπορούμε από τώρα κιόλας να την αφηγηθούμε, γιατί είναι από τώρα ενεργούμενη αναγκαιότητα. Eίναι το μέλλον που το σημαίνουν χίλια σημάδια, είναι το προδιαγεγραμμένο που αυτοδηλώνεται παντού, η μουσική που θα ηχήσει και που γι’ αυτήν όλες οι ακοές είναι κιόλας στο έπακρο οξυμμένες... O μηδενισμός έφτασε στο κατώφλι: από πού μας έρχεται αυτός ο πιο ανοίκειος από κάθε επισκέπτη;.. Tι σημαίνει μηδενισμός; Σημαίνει ότι οι υπέρτατες αξίες έχουν χάσει κάθε αξία. Mας λείπει ο στόχος, λείπει η απάντηση στο “Γιατί”».

Aυτά ο Nίτσε, το 1887. Mε συμπληρωμένον σήμερα τον ένα από τους δύο αιώνες της πρόβλεψής του. Kαι επαληθευμένη μέχρι κεραίας την πρόβλεψη. H οργάνωση και οι πρακτικές του ανθρώπινου βίου, σε πλανητική κλίμακα – ο «τρόπος» της οικονομίας, ο «τρόπος» της πολιτικής, τα κίνητρα της όποιας παραγωγής, η μαρτυρία της Tέχνης, οι στόχοι της επιστήμης, οι επιδιώξεις της παιδείας, η ωφελιμοθηρία της θρησκείας – όλα, μα όλα, μηδενισμός. Δηλαδή: ερχόμαστε από το πουθενά και πάμε στο τίποτα. Oχι μόνο απάντηση δεν υπάρχει, αλλά ούτε και ερώτημα «γιατί υπάρχουμε» δεν μαρτυρείται πειστικά ούτε και «στόχος» της ύπαρξής μας – έχει μηδενιστεί κάθε «νόημα».

Πραγματικά, δεν υπήρξε άλλος, τουλάχιστον φιλόσοφος, που να τόλμησε τόσο απερίφραστη προφητεία και η προφητεία του να επαληθεύτηκε τόσο εξόφθαλμα. «Σας λέω αυτό που είναι κιόλας το παρόν των δύο αιώνων που έρχονται». Eβλεπε το χαμένο «νόημα», τη μεταφυσική αναζήτηση, που από «τρόπος» της ύπαρξης, πείνα και δίψα εμπειρικής ψηλάφησης, είχε αλλοτριωθεί σε ιδεολόγημα και ρασιοναλιστική αποδεικτική. Eβλεπε τις εκκλησίες να έχουν διαστραφεί σε θρησκεία ψυχολογικής θωράκισης του εγώ – «τι άλλο είναι πια αυτές οι εκκλησίες, παρά οι τάφοι και τα μνήματα του Θεού;».

H ευγενική γραφίδα του Aλμπέρ Kαμύ επιμένει ότι προηγήθηκε ο Nτοστογιέφσκυ: στην προφητική ενάργεια και τόλμη, στην οξυδέρκεια και στον εντοπισμό της ακαταμάχητης δυναμικής του μηδενισμού, στην ανατομία του επερχόμενου α-νόητου βίου. «Για μένα, γράφει ο Kαμύ, ο Nτοστογιέφσκυ είναι ο συγγραφέας που, πολύ πριν από τον Nίτσε, διέκρινε και πρόβλεψε τις τερατώδεις και παρανοϊκές συνέπειες του μηδενισμού, ο συγγραφέας που πάσχισε να ορίσει το μήνυμα της σωτηρίας από τον μηδενισμό... O άνθρωπος που τόλμησε να γράψει ότι “τα ερωτήματα για τον Θεό και την αθανασία είναι τα ίδια με τα ερωτήματα του σοσιαλισμού, μόνο από ένα άλλο πρίσμα ιδωμένα”, ήξερε ότι με αυτό το άλλο πρίσμα ο πολιτισμός μας θα απαιτούσε τη σωτηρία για όλους ή για κανέναν, ενώ ταυτόχρονα ήξερε ότι αποκλειόταν η σωτηρία για όλους, αν παρέβλεπαν τον βασανισμό έστω και ενός μόνο ανθρώπου. Mε άλλα λόγια: Hταν αδύνατο για τον Nτοστογιέφσκυ να δεχτεί μια μεταφυσική που να μην είναι σοσιαλιστική, με διευρυμένη τη σημασία της λέξης. Aλλά του ήταν αδύνατο να δεχτεί και έναν σοσιαλισμό που να μην είναι μεταφυσικός, με διευρυμένη τη σημασία της λέξης. Eτσι έσωσε ο Nτοστογιέφσκυ το μέλλον της ρεαλιστικής μεταφυσικής και του ρεαλιστικού σοσιαλισμού, αν και ο κόσμος σήμερα μοιάζει να του δίνει άδικο και στις δυο περιπτώσεις. Aλλά, αν ο κόσμος πεθαίνει ή ανασταίνεται, ο Nτοστογιέφσκυ είναι εξίσου δικαιωμένος. Γι’ αυτό και κυριαρχεί το μέγεθός του στις λογοτεχνίες μας και στην ιστορία μας».

O Nίτσε, ο Nτοστογιέφσκυ, ο Kαμύ προφήτεψαν τον μηδενισμό, έζησαν το ρίγος του τρόμου για την επερχόμενη λεηλασία κάθε «νοήματος» της ύπαρξης και του βίου. Προαισθάνθηκαν, δεν έζησαν την ολοκληρωτική, στην πράξη, επιβολή του: την παγκόσμια, καθολική πειθάρχηση της καθημερινότητας των ανθρώπων στην κατανάλωση – τη μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας ως μοναδικό και αποκλειστικό περιεχόμενο ζωής. Nα δουλεύει ο άνθρωπος μόνο για να μπορεί να καταναλώνει, να σπουδάζει, να επιχειρεί, να πολιτεύεται, να εμπορεύεται, να σχετίζεται, με στόχο αποκλειστικό την κατανάλωση. Oχι να χαίρεται την Tέχνη, αλλά να καταναλώνει την Tέχνη, την «ψυχαγωγία», την πληροφόρηση, τον έρωτα, το ταξίδι. H κατανάλωση έγινε ο έμπρακτος μηδενισμός κάθε άλλου στόχου, κάθε ζωτικής ανάγκης για γεύση ποιότητας, για σκοπεύσεις υπαρκτικής γνησιότητας. Mοναδική χαρά ζωής, αντίδοτο στον ανέραστο βίο, στην ερημική μοναξιά, στην κατάθλιψη της ακοινωνησίας η αγορά, τα ψώνια, το καινούργιο στη μόδα – μέτρο επιτυχίας στη ζωή το εισόδημα, όχι η δημιουργία, όχι το πόσο προφταίνει ο άνθρωπος να αγαπήσει.

«O πιο ανοίκειος από τους επισκέπτες» δρασκέλισε το κατώφλι της Iστορίας και θρονιάστηκε στο επίκεντρο της ζωής των ανθρώπων μόλις τα τελευταία (τριάντα; σαράντα;) χρόνια. Tόσο μόνο. Δεν είναι προϊόν «αυτόματης γένεσης» ούτε της ανορθολογικής «τυχαιότητας». O μηδενισμός είναι το οργανικό γέννημα συγκεκριμένου πολιτισμικού «παραδείγματος»: του ατομοκεντρικού μοντέλου της Δύσης, παγκοσμιοποιημένου σήμερα. Kαι πέρασε από πολλές ιστορικές φάσεις ο ατομοκεντρισμός για να φτάσει, νομοτελειακά, στον εφιάλτη της αλογίας του μηδενισμού. Mε αφετηριακή φάση, όπως κατά κανόνα οι πολιτισμοί, τη θρησκευτική ή, σωστότερα, την αλλοτρίωση της μεταφυσικής αναζήτησης σε θρησκεία. Oι ρίζες του σημερινού μηδενισμού βρίσκονται ολοφάνερα στον Aυγουστίνο, στον Aνσελμο, στον Aκινάτη: στη θρησκειοποίηση του εκκλησιαστικού γεγονότος, στη μετάθεση του «σκοπού» της ύπαρξης από την πληρωματική ελευθερία της αυθυπέρβασης στην εγωτική κατασφάλιση της «ατομικής σωτηρίας».

Oσο υπήρχε Eλληνισμός, υπήρχε αντίλογος στον ατομοκεντρισμό της Δύσης, αντίλογος ένσαρκος σε «τρόπο» του βίου: σε «πόλιν», σε εκκλησία. Eλληνισμός υποταγμένος στον δυτικό ατομοκεντρισμό και μηδενισμό μπορεί να συγκροτεί ένα Eλλαδέξ, ένα Eλλαδιστάν, μιαν ελληνώνυμη γεωγραφική περιοχή (όπως η ιταλική Kαλαβρία ή η τουρκική πια Iωνία), αλλά όχι ενεργό ελληνικότητα σαρκωμένη σε κοινωνικό σώμα, όχι πρόταση σημερινού «τρόπου» που να ενδιαφέρει πανανθρώπινα. O λόγος του Nίτσε, ο καταγγελτικός του δυτικού μηδενισμού, εκφράζει σήμερα ασύγκριτα εναργέστερη ελληνικότητα από τον παγιδευμένο στην καταναλωτική μονοτροπία λόγο τών απλώς ελληνώνυμων πολιτικών μας αρχόντων – ή από τα εθνικιστικά ιδεολογήματα των κατά καιρούς καραγκιόζηδων «ελληναράδων».

Aκόμα και από την «κρίση» μπορεί ταχυδακτυλουργικά να ανα­κάμψου­με.Aλλά ακόμα και χρυσάφι να εισρεύσει στη χώρα, το Eλλαδέξ δεν ξαναγίνεται Eλλάδα δίχως ριζική, από τα θεμέλια, πολιτική αλλαγή. Πολιτική που να αναστήσει θεσμικά τον ελληνικό «τρόπο», τον αντίλογο στην ατομοκεντρική μονοτροπία, στην αναλογία του μηδενισμού.


Γράφει ο Γιώργος Σταφυλάς

Από τον β ΄ παγκόσμιο πόλεμο και μετά και ειδικότερα τις τελευταίες δεκαετίες οι Ευρωπαϊκοί λαοί βιώνουν ένα καθεστώς πολιτιστικής τρομοκρατίας. Μια ιδιόμορφη αντιστροφή αξιών κυριάρχησε παντού. Ότι εθεωρείτο καλό, παραδοσιακές αξίες που ίσχυαν για αιώνες τώρα αναθεωρούνται η ακυρώνονται. Ήθη, έθιμα και θεσμοί που χρειάστηκαν αιώνες για να πάρουν μορφή, τώρα γελοιοποιούνται και ανατρέπονται κάτω από αυτή την ιδιότυπη πολιτιστική τρομοκρατία που έχει επιβληθεί στην Λευκή χριστιανική Ευρώπη. Ο Δυτικός πολιτισμός και η χριστιανική ηθική θεωρούνται το απόλυτο κακό .Ο Λευκός χριστιανός άνδρας της δύσης μισείται ως η εικόνα που ενσαρκώνει το απόλυτο κακό .

Κάθε κριτική σε αυτή την νέου τύπου ιερά εξέταση αντιμετωπίζεται με ψυχιατρικούς όρους. Όποιος αμφισβητεί τις καινοφανείς και αντιφυσικές αξίες της πολιτικής ορθότητας θεωρείται ομοφοβικός, ξενοφοβικός ρατσιστής, φασίστας…, ανάλογα την περίπτωση.
Κάθε τι το παραδοσιακό, κάθε τι που καθρεφτίζει τις αξίες του Δυτικού πολιτισμού πρέπει ΝΑ ΑΠΟΡΡΙΦΘΕΙ. Αυτή είναι η πολιτική ορθότητα. Είναι ένας πολιτιστικός μαρξιστικός αυταρχισμός που έχει εκ των άνωθεν επιβληθεί στην Ευρώπη και που για να τον νικήσουμε πρέπει να βρούμε την άκρη του νήματος ...

Πολιτιστικός Μαρξισμός
Η ιστορία του πολιτιστικού μαρξισμού πάει πίσω στα 1919. Η κλασική Μαρξιστική θεωρία ήθελε τους εργάτες έτοιμους να ξεσηκωθούν και να διώξουν τους αστούς με το που θα ξεσπάσει πόλεμος στην Ευρώπη. Οι εργάτες όμως, αντιθέτως με τις προβλέψεις του Μαρξ, συντάχθηκαν πίσω από τις σημαίες των χωρών τους και πολέμησαν στον Α’ παγκόσμιο πόλεμο. Στα 1919 ο πόλεμος ήδη είχε τελειώσει και κομμουνιστική επανάσταση υπήρχε μόνο στην Ρωσία,μια χώρα καθυστερημένη και εκτός Μαρξιστικών προβλέψεων...

Αυτό ήταν κάτι που προβλημάτισε έντονα τους Μαρξιστές διανοούμενους. Δύο κυρίως από αυτούς ο Ιταλός Αντόνιο Γκράμσι και ο Ουγγροεβραίος Λούκατς σχημάτισαν την πεποίθηση ότι το κυριότερο εμπόδιο για να κατακτηθεί η εξουσία από την εργατική τάξη ήταν ο Δυτικός πολιτισμός και η χριστιανική θρησκεία. Για τον Γκράμσι η πορεία προς την εξουσία έπρεπε να είναι μια μακριά πορεία κατάκτησης της κοινωνίας εκ των έσω και άλωσης όλων των θεσμών της, μέσα από την εκπαίδευση κυρίως.

Ο Γκράμσι ήταν στην πραγματικότητα ο εισηγητής της θεωρίας του πολιτιστικού μαρξισμού. Ο Λούκατς όμως έβαλε πρώτος σε εφαρμογή τα σχέδια αυτά. Έγινε υπουργός πολιτισμού στην κομμουνιστική κυβέρνηση του Μπέλα Κούν στην Ουγγαρία και εφάρμοσε ένα σχέδιο απελευθέρωσης των σεξουαλικών ηθών μέσα από τα σχολεία. Οι Ούγγροι εργάτες όμως δεν βοήθησαν καθόλου τα σχέδια των μαρξιστών και ο Λούκατς κατέφυγε στην Γερμανία. Εκεί, στην Γερμανία, ο Λούκατς μαζί με κάποιον εκατομμυριούχο Γερμανοεβραίο ονόματι Weil δημιουργούν στην Φραγκφούρτη ένα Τhik tank, ένα ινστιτούτο κοινωνικών ερευνών, το οποίο έμελλε να γίνει γνωστό ως ''Η σχολή της Φρανκφούρτης ''

Η σχολή της Φρανκφούρτης
Το μεγάλο Μπαμ της σχολής γίνεται λίγα χρόνια αργότερα. Συγκεκριμένα από το 1930 και μέχρι το 1934, όπου ο Χίτλερ τους έδιωξε από την Γερμανία. Στα 1930 έρχεται στην σχολή κάποιος σκηνοθέτης ονόματι Χορκχάιμερ, αυτός φέρνει μαζί του τον φέρελπι Αντόρνο και τους Εριχ Φρόμ Βίλχεμ Ράιχ και Χέρμπερτ Μάρκούζε.
Το κοινό στοιχείο όλων ήταν η Ιουδαϊκή καταγωγή και η μαρξιστική κουλτούρα. Αυτοί είχαν την αντίληψη ότι έπρεπε ο Μαρξισμός να συνδυαστεί με τον φροϋδισμό για να επιτευχθεί η πλήρης κοινωνική απελευθέρωση.
Η σχολή της Φραγκφούρτης κάτω από την διέυθυνση του Χορκχάιμερ ήρθε σε σύγκρουση με παραδοσιακές αντιλήψεις της Μαρξιστικής σκέψης. Ο Χορκχάιμερ είπε ότι το πολιτιστικό εποικοδόμημα είναι ανεξάρτητο και πολύ πιο σημαντικό από ότι πίστευε ο Μάρξ και ότι στο μέλλον οι εργάτες δεν θα είναι αυτοί που θα κάνουν την επανάσταση.

Με τους Χορκχάιμερ, Αντόρνο Φρόμ και Μαρκούζε θεμελιώνεται η αρχική ιδέα του πολιτιστικού Μαρξισμού και μετασχηματίζεται σε θεωρία. Η θεωρία αυτή λέει ότι όπως οι εργάτες καταπιέζονται στον καπιταλισμό, έτσι όλοι οι άνθρωποι καταπιέζονται κάτω από τον χριστιανικό, πατριαρχικό πολιτισμό της Δύσης. Συνεπώς πρέπει να αποδομηθεί ο δυτικός πολιτισμός για να υπάρξει απελευθέρωση. Απελευθέρωση θρησκευτική, ηθική, σεξουαλική, κάθε είδους...
Χρόνια μετά γύρω στα μέσα του 60 τα κείμενα του Μαρκούζε διαβάζονταν από πανεπιστημιακούς καθηγητές μέχρι χίπηδες και όλα μιλούσαν για την περίφημη απελευθέρωση. Η αρχή είχε γίνει στην Φρανκφούρτη την δεκαετία του 30....

Η σχολή μεταφέρθηκε στις ΗΠΑ μετά την εκδίωξη της από την Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία. Με τον Αντόρνο στις ΗΠΑ έγινε προσπάθεια για πρώτη φορά στην ιστορία να καθοριστεί το πόσο φασίστας είναι καποιος. Η κλίμακα f του Αντόρνο (f από το facism) ψυχιατρικοποιούσε ορισμένα παραδοσιακά χαρακτηρηστικά.
Σήμερα όποιος διαφωνεί με την πολιτική ορθότητα είναι φασίστας...
Στις ΗΠΑ με τον Μαρκούζε πλέον επικεφαλής η σχολή απάντησε στο ερώτημα του ποιό θα είναι το επαναστατικό υποκείμενο του μέλλοντος. Ο Μαρκούζε ισχυρίστηκε ότι θα είναι ένας συνασπισμός όλων των ομάδων που καταπιέζονται από τον χριστιανικό πατριαρχικό πολιτισμό της Δύσης. Ένας συνασπισμός ομοφυλόφιλων, λεσβιών, Μαύρων, γυναικών και φοιτητών θα ξεθεμελίωνε εκ των έσω τον Δυτικό πολιτισμό. Αυτός ο συνασπισμός Μαύρων, ομοφυλόφιλων, γυναικών και φοιτητών υπήρξε και ο πυρήνας της εξέγερσης των φοιτητών της δεκαετίας του 60 και ο πυρήνας του κινήματος των χίπυς. Το Γούντστοκ έγινε κάτω από την επιρροή των «απελευθερωτικών» ιδεών του Μαρκούζε. Χιλιάδες κορμιά αναζήτησαν την απελευθέρωση από τα δεσμά της πατριαρχίας σε μια μαζική συνουσία. Το βιβλίο του Μαρκούζε «Ερως και πολιτισμός» πραγματευόταν την απελευθέρωση του μή παραγωγικού έρωτα και μιλούσε για «πολύμορφη διαστροφή». Σήμερα οι προστατευόμενοι της θολοκουλτούρας και των επαγγελματιών επαναστατών της πορτοκαλί Αριστεράς είναι ακριβώς αυτές οι ομάδες «θύματα», οι καταπιεσμένοι από τον ΔΥΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ, γκέι γυναίκες, Μαύροι κ.λ.π... το επαναστατικό υποκείμενο κατά Χέρμπερτ Μαρκούζε...

Από το Γούντστοκ και τις φοιτητικές εξεγέρσεις της δεκαετίας του 60 ξεπηδάει η Νέα Αριστερά. Είναι η πορτοκαλί Αριστερά που πλέον βάζει πρώτη προτεραιότητά της τα διάφορα ποικιλόχρωμά κοινωνικά κινήματα με αίτημα την απελευθέρωση (π.χ. γκέι) και θέτει σε δεύτερη μοίρα τα παραδοσιακά εργατικά αιτήματα.
Αυτή η Νέα Αριστερά δραστηριοποιείται και στην χώρα μας φυσικά. Αρχικώς εκπροσωπήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά στον ΣΥΡΙΖΑ εντάχθηκαν και παλαιο-κομμουνιστικά στοιχεία και αρκετό λαΪκοπατριωτικό κέντρο, έτσι συνεπέστερος εκπρόσωπος του πολιτικού Μαρξισμού και της πολιτικής ορθότητας είναι στην χώρα μας η ΔΗΜΑΡ. Η ΔΗΜΑΡ είναι ο το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα νεοταξικής Αριστεράς στην χώρα μας γιατί εμπεριέχει όλα τα στοιχεία της μαγικής νεοταξικής εξίσωσης...

Η νεοταξική εξίσωση
Ελεύθερη οικονομία + πολιτιστικός μαρξισμός + πολιτική ορθότητα= Παγκοσμιοποίηση. Αυτή είναι η μαγική εξίσωση της Νέας τάξης. Με απλά λόγια η ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης, η ιδεολογία του one world, είναι η ελεύθερη οικονομία (ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων, εμπορευμάτων και χρήματος), ο πολιτιστικός Μαρξισμός όπως τον εισηγήθηκε η σχολή της Φρανκφούρτης και η πολιτική ορθότητα που εκφράζεται με την Νέα Αριστερά.
Από αυτήν την εξίσωση διαπιστώνει κανείς και το πως προέκυψε η ανίερη συμμαχία κάποιων «δεξιών» ή νεοσυντηρητικών με την Αριστερά. Ο κόσμος που δεν γνωρίζει την ιστορία του πολιτιστικού Μαρξισμού δεν μπορεί να κατανοήσει πως γίνεται φιλελεύθεροι Δεξιοί και Αριστεριστές να έχουν ακριβώς τις ίδιες θέσεις στα κοινωνικά ζητήματα, να μιλάνε και οι δύο για «ανοχή» και «πολυμορφία».
Η Δεξιά με την υλιστική -οικονομικιστική της αντίληψη, όπως έλεγε ο Αλλαίν ντε Μπενουά, οδήγησε από μόνη της τις δυτικές κοινωνίες στην αγκαλιά του Μαρξισμού, αφού πρώτα απομυθοποίησε κάθε παραδοσιακή αξία... Καμία αντίσταση δεν μπορεί να προβάλει η φιλελεύθερη Δεξιά στην επέλαση του πολιτιστικού μαρξισμού που έχει αλώσει τις Δυτικές κοινωνίες, γιατί δεν έχει το απαιτούμενο ιδεολογικό βάθος, αντιθέτως έχει αποκηρύξει τις παραδοσιακές αξίες έχει αποδεχτεί τους όρους ψυχιατρικοποίησης της πολιτικής, όπως τους εισήγαγε η σχολή της Φρανκφούρτης..

Αντίσταση και ανακατάληψη των δυτικών κοινωνιών...
Η φάμπρικα έχει στηθεί πολύ καλά από τους αιώνιους εχθρούς της Λευκής χριστιανικής Δύσης. Μέσω της θεωρίας του πολιτιστικού Μαρξισμού που εισηγήθηκε η σχολή της Φρανκφούρτη έβγαλαν τον Μαρξισμό από τα Εργοστάσια και τον έβαλαν στα πανεπιστήμια και στα σχολεία και αργότερα μέσω της βιομηχανίας του θεάματος κατέστησαν τις αντιφυσικές τους ιδεοληψίες κυρίαρχο δόγμα...
Η ανακατάληψη των πανεπιστημίων και των σχολείων με σκοπό την επανεκπαίδευση των κοινωνιών μας φαντάζει αδύνατη. Επίσης το ίδιο τιτάνιο έργο φαντάζει και ο δημοκρατικός μετασχηματισμός μέσω εκλογών. Ίσως το μόνο που μπορεί να αποδώσει μακροπρόθεσμα είναι η δημιουργία παράλληλων θεσμών όπως το κίνημα του Home schooling στις ΗΠΑ. Αυτό σημαίνει αποχωρισμό από τα επίσημα θεσμικά όργανα που είναι στα χέρια των πολιτιστικών Μαρξιστών.
Υπό αυτό το πρίσμα οι όποιες προσπάθειες για δημιουργία κρυφού σχολειού διάπλασης των παίδων η δημιουργίας ανοικτού εθνικιστικού πανεπιστημίου από συγκεκριμένο πολιτικό φορέα κρίνονται θετικές και είναι φυσικά αναμενόμενες οι αντιδράσεις Δεξιών και Αριστερών δημοκρατών...


Η Αθήνα αναμένει τις μελλοντικές εξελίξεις, καθώς ΗΠΑ και Ισραήλ φαίνεται ότι συμφώνησαν να επιτεθούν κατά του Ιράν, εξασφαλίζοντας προηγουμένως την «ενεργητική ουδετερότητα» ή και συνεργασία(;) της Τουρκίας. Στην ίδια χρονική συγκυρία το στρατηγικό ζεύγος Γερμανίας και Ρωσίας (σ.σ. ο γράφων από ετών προειδοποιεί για την εν ισχύ αναθεωρητική συμμαχία των μεγάλων χαμένων του Α’ και του Β’ Παγκοσμίου, καθώς επίσης και του Ψυχρού Πολέμου) εξαπέλυσε με αιχμή την οικονομική στρατηγική - blitzkrieg του Βερολίνου, το δεύτερο πλήγμα κατά του άξονα Ελλάδας - Κύπρος - Ισραήλ (σ.σ. το πρώτο ήταν κατά της χώρας μας), με στόχο την αποσταθεροποίηση της νήσου και με απώτερο σκοπό τον έλεγχο ή την αναβολή/ακύρωση του σχεδίου εκμετάλλευσης των ενεργειακών κοιτασμάτων.

Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος/Δημοσιογράφος – Αμυντικός Αναλυτής (Σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας – ISDA)

Στο γεωπολιτικό κάδρο εισήλθαν εκόντες άκοντες και οι κουρδικοί πληθυσμοί, οι οποίοι θα κληθούν να παίξουν κεντρικό ρόλο στον σχεδιασμό αποσταθεροποίησης του καθεστώτος της Τεχεράνης. Συμπερασματικά μέχρις ότου τα γεωτρύπανα στην Ανατολική Μεσόγειο αρχίσουν να αντλούν φυσικό αέριο, το οποίο θα πωλούν στις αγορές της Δύσης, μειώνοντας σταδιακά και σταθερά την εξάρτηση από την Ρωσία, υπάρχει αρκετός χρόνος για να πληγεί και να εξουδετερωθεί η βαλλιστική απειλή του Ιράν. Όμως για να ολοκληρωθεί με επιτυχία το όποιο σχέδιο, οι Κούρδοι θα πρέπει να βοηθήσουν το δίδυμο ΗΠΑ-Ισραήλ, αφήνοντας προσωρινά στην άκρη τους Τούρκους, ενώ και οι Έλληνες (Ελλάδα και Κύπρος) θα συνεχίσουν κανονικά τα χρονοδιαγράμματά τους στην αξιοποίηση των ενεργειακών πόρων, χωρίς να έλθουν σε άμεση αντιπαράθεση με την Άγκυρα.

Μέχρι το πέρας της «Επιχείρησης Ιράν» η Τουρκία θα έχει εξασφαλίσει χρόνο και «υποσχέσεις» ώστε να μην δημιουργήσει εμπόδια – όπως συνέβη στον Β’ Πόλεμο του Κόλπου – με ανταλλάγματα την κατάπαυση του πολέμου ανατολικά. Εκτίμηση του γράφοντος είναι ότι μόλις ολοκληρωθεί η απενεργοποίηση του Ιράν, τότε θα ξανατεθεί σε εφαρμογή με άξονα τους Κούρδους η «γεωπολιτική του Προκρούστη», με τη διαφορά ότι στο κρεβάτι θα έχει ξαπλώσει μετά το Ιράν, η Τουρκία. 

Η δυναμική των εξελίξεων σε συνδυασμό με τις γεωπολιτικές προτεραιότητες των Αγγλοσαξόνων δημιουργούν νέα τετελεσμένα, τα οποία οδηγούν την Αθήνα να τηρήσει στάση «στρατηγικής αναμονής». Οι ΗΠΑ προωθούν με διαφορετική ταχύτητα τρεις άξονες: α) Προετοιμασία στρατιωτικής αντιμετώπισης των επιχειρησιακών δυνατοτήτων του Ιράν (βαλλιστικοί πύραυλοι οι οποίοι πιθανώς να φέρουν κεφαλές μαζικής καταστροφής συν το πυρηνικό πρόγραμμα), β) Προσωρινή άμβλυνση της περιφερειακής αστάθειας στο ευπαθές τρίγωνο των «ετερόκλητων ανατολικών συμμάχων» (Τουρκία, Ισραήλ, Αίγυπτος) εν όψει της πολεμικής προετοιμασίας κατά της Τεχεράνης και γ) Αξιοποίηση χρόνου και συγκυριών προκειμένου να χρησιμοποιηθούν οι κουρδικοί πληθυσμοί σε Ιράν, Τουρκία και Συρία, προς όφελος των γεωστρατηγικών σχεδιασμών, αναβάλλοντας – προς το παρόν – την άσκηση αποσχιστικών πιέσεων προς την Τουρκία προς όφελος μιας «εναρμονισμένης» στρατηγικής έναντι της Τεχεράνης.

Το δόγμα των ΗΠΑ στην ενέργεια όχι μόνο δεν ευνοεί αλλά αντίθετα αποτρέπει την εμπλοκή στην αξιοποίηση των ενεργειακών κοιτασμάτων στην Ανατολική Μεσόγειο, τα οποία βρίσκονται μεταξύ Ελλάδας-Κύπρου και Ισραήλ, από κάθε παράγοντα ρωσικό, αραβικό ή μουσουλμανικό (βλ. τουρκικό). Μοναδική εξαίρεση αποτέλεσε η συμφωνία μεταξύ Gazprom και ισραηλινής κυβέρνησης, η οποία έτυχε της έγκρισης της Ουάσιγκτον καθώς αποτέλεσε τμήμα μιας ευρύτερης συμφωνίας, που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων και την ρωσική διαμεσολάβηση προς τους «γείτονες» του εβραϊκού κράτους. Σε κάθε περίπτωση οι Αγγλοσάξονες αναμένουν την μεταφορά φυσικού αερίου προς την Ευρώπη και την έναρξη υλοποίησης του γεωπολιτικού άξονα Πολωνίας-Ελλάδας, προκαλώντας εκνευρισμό και αντιδράσεις σε Μόσχα και Βερολίνο.

Η κυπριακή κρίση οδηγεί στην αποκάλυψη και επιβεβαίωση μιας από ετών διαπιστωμένης άτυπης γεωπολιτικής συμμαχίας συμφερόντων μεταξύ Γερμανίας, Ρωσίας αλλά και Τουρκίας, η οποία στοχεύει ευθέως στη μη αξιοποίηση (ή καθυστέρηση) του ενεργειακού διαδρόμου της Ανατολικής Μεσογείου, απόρροια της συνεργασίας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ. Ωστόσο, θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και τη στρατηγική διάσταση στην «κυπριακή εξίσωση», καθώς οι επιθετικές κινήσεις της γερμανικής πλευράς σκοπεύουν στην αποσταθεροποίηση της μεγαλονήσου, κάτι που επίσης προσπάθησαν ανεπιτυχώς (μέχρι σήμερα) να πράξουν και ενάντια στη χώρα μας.
Με απλά λόγια για κάθε κυβικό μέτρο φυσικού αερίου ή βαρελιού πετρελαίου που θα εξορυχτεί από τη λεκάνη μεταξύ Ελλάδος και Ισραήλ με προορισμό την ενεργειακή τροφοδοσία της ευρωπαϊκής βιομηχανίας/οικονομίας, θα αφαιρεθεί από τα ρωσικά έσοδα (βλ. σχετικό άρθρο του γράφοντος «Σύγκρουση Ελλάδας-Ρωσίας λόγω ΑΟΖ;»). Σταδιακά και όσο θα αυξάνεται η απεξάρτηση από τις ρωσικές πηγές ενώ αντίστοιχα θα εξαρτάται περισσότερο από τις ελλαδο-κυπριακο-ισραηλινές, το Κρεμλίνο θα βρεθεί ενώπιον μιας νέας – μη επιθυμητής – γεωστρατηγικής πραγματικότητας. Δεν είναι μόνον η απώλεια εσόδων αλλά και η μεσομακροπρόθεσμη μείωση της επιρροής στα πρώην δορυφορικά κράτη της ΕΣΣΔ αλλά και στις ανεξάρτητες πλέον πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της Βαλτικής και ειδικά την Ουκρανία.

Το Βερολίνο αποτελεί στρατηγικό εταίρο της Μόσχας στον τομέα της ενέργειας και μαζί εκπονούν σχεδιασμούς στη βάση των κοινών γεωπολιτικών συμφερόντων. Η γεωγραφική ενότητα που περικλείει τις χώρες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης, συν τις βαλτικές δημοκρατίες και προσδιορίζεται μεταξύ της Βαλτικής Θάλασσας και του Αιγαίου Πελάγους, συνιστά το μήλον της έριδος μεταξύ των Αγγλοσαξόνων (παραδοσιακών ναυτικών δυνάμεων) και του ηπειρωτικού διπόλου Γερμανίας-Ρωσίας. Μόνο που αυτήν τη φορά δεν υφίσταται ένα εμφανές Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ (σ.σ. Σύμφωνο μη επίθεσης και διαμοίρασης σφαιρών επιρροής μεταξύ Εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας και ΕΣΣΔ).

Υπό αυτό το πρίσμα κάθε πράξη που πυροδοτεί την αστάθεια στο ασθενές τμήμα της αλυσίδας Αθηνών-Τελ Αβίβ δεν μπορεί παρά να είναι ευπρόσδεκτο – αν όχι επιθυμητό – από τους δύο δρώντες, καθώς θέτει σε κίνδυνο ή πρακτικά λειτουργεί ανασταλτικά, κατά του υλοποιούμενου νέου άξονα ενεργειακής τροφοδοσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αυτό που συνέβη στην Κύπρο συνιστά προσχεδιασμένη γερμανο-ρωσική άσκηση με πολύ συγκεκριμένη (όπως προαναφέραμε) στόχευση. Σε περίπτωση που οι οικονομικές πιέσεις δεν ευοδωθούν, τότε θα κληθεί ο τρίτος θιγόμενος εταίρος – η νέο-οθωμανική Τουρκία – να αντιδράσει δυναμικότερα χρησιμοποιώντας τις Ένοπλες Δυνάμεις της ως εργαλείο άσκησης εξωτερικής πολιτικής.
Η γνωστοποίηση του γεγονότος της τηλεφωνικής επαφής μεταξύ Τούρκου και ισραηλινού πρωθυπουργού με αμερικανική παρέμβαση, δεν μεταβάλλει την στρατηγική του Ισραήλ, όπως ούτε και της Τουρκίας. Ο νέο-οθωμανισμός αποτελεί εκπεφρασμένη και πολλαπλώς αναλυθείσα απειλή έναντι του εβραϊκού κράτους και ουδείς σώφρων στο Τελ Αβίβ (σ.σ. όπου η πλειοψηφία των εκάστοτε κυβερνώντων προέρχονται από το στράτευμα) επιθυμεί την ενίσχυση της Άγκυρας μέσω της παράδοσης κοιτασμάτων ή συμμετοχής στην εκμετάλλευσή τους. 

Όμως όταν το ζητούμενο είναι η αντιμετώπιση του Ιράν, οι Ισραηλινοί – που ενισχύουν επί σειρά ετών φανερά και με σχέδιο τους Κούρδους Πεσμεργκά στο Ιράκ – είναι διατεθειμένοι να συζητήσουν για το φυσικό αέριο περισσότερο μέσω ενός αγωγού που θα μεταφέρει δια του τουρκικού εδάφους τα προϊόντα εξόρυξης του κοιτάσματος στο οποίο μετέχει η Gazprom, παρά να ικανοποιήσουν άλλες τουρκικές ορέξεις. Μια τέτοια εξέλιξη θα έβρισκε απόλυτα σύμφωνες τις άλλες δύο ενδιαφερόμενες δυνάμεις (Ρωσία και Γερμανία).
Οι Κούρδοι που ανέμεναν μεγαλύτερη ενεργητικότητα στον τομέα της πίεσης της Τουρκίας μετά από την ανάληψη της εξουσίας από τον Ομπάμα και τον διορισμό του νέου υπουργού των Εξωτερικών Τ. Κέρι, θα πρέπει να περιμένουν. 
Έχοντας επιτύχει σοβαρές νίκες τόσο εντός της Τουρκίας όσο και στην Συρία, έχουν αποκτήσει αυτοπεποίθηση για την πορεία των δικαιωμάτων τους και ελπίζουν στην αλλαγή των συνόρων της περιοχής, εμπιστευόμενοι τους Αγγλοσαξονικούς και εβραϊκούς σχεδιασμούς.

Το αναδυόμενο Κουρδιστάν θα αποτελέσει την ασπίδα του Ισραήλ και τον στρατηγικό αντίπαλο της νέο-οθωμανικής Τουρκίας, γεγονός που οι Τούρκοι αναγνωρίζουν ως δυνητική εξέλιξη και επιχειρούν να αναχαιτίσουν με την πρόταση «ειρήνης και διπλωματικής επίλυσης» που προωθούν. Ωστόσο, για ευνόητους λόγους και με την προοπτική δραματικών εξελίξεων στο Ιράν, μπορούν να περιμένουν αξιοποιώντας την τουρκική πρόταση, την οποία μάλλον θα χρησιμοποιήσουν προς όφελός τους μεσοπρόθεσμα, με ότι αυτό συνεπάγεται.

Συμπερασματικά η Αθήνα κρατώντας στάση στρατηγικής αναμονής περιμένει:
Α) Τους Αγγλοσάξονες να συνεχίζουν να ευνοούν την ανάπτυξη του ενεργειακού διαδρόμου μέσω Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, καλύπτοντας τον χρόνο που απαιτείται για την ολοκλήρωσή του «εκκαθαρίζοντας» γεωστρατηγικά αγκάθια (βλ. Συρία και Ιράν). Ας μην λησμονούμε πως η νότια πλευρά του συγκεκριμένου διαδρόμου (Λιβύη-Αίγυπτος) τελεί ήδη υπό εκκαθάριση…
Β) Τους Αγγλοσάξονες να υποστηρίζουν τις ελληνικές θέσεις με βάση το Δίκαιο της Θάλασσας, καθώς η Αθήνα έχει ήδη προχωρήσει σε ρηματική διακήρυξη στον ΟΗΕ και υπό τις παρούσες συνθήκες και ανάγκες (Ιράν) φαίνεται αντιληπτό γιατί η Ουάσιγκτον συνιστούσε «υπομονή» στο ζήτημα της ανακήρυξης ΑΟΖ, με παράλληλη επιτάχυνση των διαδικασιών νοτίως της Κρήτης και στην πλευρά του Ιονίου.
Γ) Την Τουρκία να επανέρχεται στη διαπραγμάτευση με ΗΠΑ και Ισραήλ – αξιοποιώντας την υποστήριξη Γερμανίας και Ρωσίας – απαιτώντας περισσότερα και επιδιώκοντας να «ελέγξει» ακόμη και μέρος του μηχανισμού σχεδίασης και υλοποίησης της επίθεσης κατά του Ιράν.
Δ) Την ακόμη μεγαλύτερη εμπλοκή του γεωπολιτικού ζεύγους Ρωσίας-Γερμανίας στην περιοχή με στόχο τη διατήρηση της οικονομικής και ιδιαίτερα την επιτάχυνση της πολιτικής αποσταθεροποίησης Ελλάδας και Κύπρου. Σημειώνεται ότι η σχεδίαση και εκτέλεση «οικονομικών κτυπημάτων» κατά των δύο χωρών, δημιουργεί εκ των πραγμάτων σοβαρά προβλήματα σε όποιο σχέδιο επίθεσης κατά του Ιράν, καθώς το Ισραήλ που θα υποστεί άμεσα αντίποινα, πρέπει και χρειάζεται να έχει ανοικτό τον ζωτικής σημασίας αεροναυτικό διάδρομο Κύπρου-Κρήτης.
Ε) Το Ισραήλ να ομαλοποιεί σταδιακά τις σχέσεις με την Τουρκία χωρίς αυτές ωστόσο να επανέρχονται στα παλαιά δεδομένα και κυρίως να μην συνεχίζει την στρατιωτική συνεργασία, παρά σε πολύ χαμηλό και άκρως απαραίτητο επίπεδο.
ΣΤ) Τέλος δεν θα αποκλείαμε μια «θεαματική» ενέργεια από πλευράς Ρωσίας-Γερμανίας-Τουρκίας στην περιοχή μας, λαμβάνοντας υπόψη ότι το διακύβευμα απώλειας του Ιράν είναι συγκρίσιμο με εκείνο που συνιστά η εκμετάλλευση του φυσικού αερίου από Αθήνα-Λευκωσία και Τελ Αβίβ.
Ζ) Επαναλαμβάνοντας τα όσα είπε πριν πεθάνει ο Μ. Α. Μπιράντ, η περιοχή έχει ήδη εισέλθει σε μια πολύ κρίσιμη δεκαετία κατά την οποία αναμένεται τουλάχιστον μια τοπική αναμέτρηση που θα μετατραπεί εκ των πραγμάτων σε περιφερειακή…


Σύμφωνα με δημοσιεύματα του ξένου τύπου, το Υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας αντιδρά στο σχέδιο, να τεθούν οι πόροι των υδρογονανθράκων ως εγγύηση για το πακέτο διάσωσης…

Η Τουρκία αντιδρά σε ένα ενδεχόμενο κυπριακό σχέδιο να βάλει το πετρέλαιο και τα δικαιώματα φυσικού αερίου γύρω από την ανατολική Μεσόγειο, ως εγγύηση σε ένα διεθνές πακέτο διάσωσης που χρειάζεται απεγνωσμένα για να προστατεύσει την οικονομία της από την πτώχευση.

Σε δήλωσή του το Σάββατο το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών προειδοποίησε ότι το Κυπριακό σχέδιο θα διακινδυνεύσει μια νέα κρίση στην περιοχή, λέγοντας ότι μια τέτοια κίνηση θα αγνοήσει τα ίσα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων, στους πόρους υδρογονανθράκων του νησιού.

“Πιθανά σχέδια να θέσουν τους από κοινού πόρους του νησιού ως ενέχυρο για« ένα ταμείο αλληλεγγύης » ή οποιαδήποτε άλλη σύμβαση δανείου, είναι ακριβώς μια άλλη αντανάκλαση της Κυπριακής ψευδαίσθησης, ότι είναι ο μοναδικός ιδιοκτήτης ολόκληρου του νησιού και υπάρχει κίνδυνος νέας κρίσης στην περιοχή , αναφέρει η δήλωση.
Η δήλωση αναφέρει επίσης ότι η Τουρκία θα συνεχίσει να προστατεύσει τη χώρα και τα τουρκικά συμφέροντα της Κύπρου και τα δικαιώματα στη Μεσόγειο.

Υπό φυσιολογικές συνθήκες, δηλαδή υπό μη μνημονιακές συνθήκες, αλλά και με διαφορετικές πολιτικές ηγεσίες, η Ελλάδα και η Κύπρος θα έπρεπε να καταγγείλουν άμεσα στην διεθνή κοινότητα την τουρκική προκλητική στάση, ενώ θα έπρεπε να "κλείσουν" όλες τις διόδους επικοινωνίας (πολιτικά, διπλωματικά, οικονομικά) και να θέσουν άμεσα σε πλήρη συναγερμό της στρατιωτικές τους δυνάμεις.

Αυτά, βέβαια, εάν τόσο η Ελλάδα όσο και η Κύπρος ήταν ανεξάρτητα και αυτοκυρίαρχα κράτη και όχι κράτη υπό καθεστώς κατοχής και εκπροσωπούμενα από τοποθετημένες πολιτικές μαριονέτες οι οποίες εκθέτουν -σε πρωτοφανή βαθμό- σε σοβαρότατους κινδύνους απώλειας εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων (τα οποία προστατεύονται από το Διεθνές Δίκαιο) έως και απώλειας γεωγραφικού (θαλάσσιου και χερσαίου) χώρου μείζονος εθνικής σπουδαιότητας.

Αγγίζει τα όρια της γελοιότητας (τουλάχιστον) ο Ελληνισμός και ιδιαίτερα οι γηγενείς κάτοικοι της Κύπρου και της Ελλάδας να πιστεύουν πως οι μνημονιακές κυβερνήσεις έχουν την ελάχιστη θέληση να σταθούν απέναντι στην θρασύτατη τουρκική προκλητικότητα, την στιγμή που οι πολιτικές ηγεσίες εδώ και χρόνια προσπαθούν να αποδυναμώσουν την στρατιωτική ισχύ με σειρά μέτρων και αποφάσεων που μόνο ως εθνική προδοσία θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν.

Η Άγκυρα, γνωρίζοντας πολύ καλά την ποιότητα του πολιτικού προσωπικού τόσο στην Αθήνα όσο και στην Λευκωσία, τεντώνει το σχοινί, ευελπιστώντας πως θα κατορθώσει να δημιουργήσει τετελεσμένα τα οποία πολύ δύσκολα θα μπορούν να αντικρουστούν μετά από μερικούς μήνες. Αυτός ακριβώς ο θρασύτατος παρεμβατισμός της Άγκυρας είναι και η σοβαρότατη ένδειξη πως υπήρξε πρότερος σχεδιασμός και πως έχουν αρχίσει οι προετοιμασίες -μέσω των συγκεκριμένων "παρεμβάσεων"- για έναν θαλάσσιο (ίσως και όχι μόνο) Αττίλα. Αν αναλογισθούμε πως ιστορικά ποτέ η Τουρκία δεν κινήθηκε προς την Ελλάδα ή την Κύπρο χωρίς την προηγούμενη έγκριση του πέραν του Ατλαντικού βασικού συμμάχου της, τότε βρισκόμαστε μπροστά σε μία τραγική επανάληψη της ιστορίας, η οποία μπορεί να αποφευχθεί μόνο εάν οι πολιτικοί σε Αθήνα και Λευκωσία πιεστούν και εξαναγκασθούν να επιστρέψουν σε αδιαπραγμάτευτες εθνικές πολιτικές οι οποίες θα ξεκινούν και θα τελειώνουν με την φράση casus belli ή (την αμιγώς ελληνική) "μολών λαβέ".

Εάν έστω και αυτή τη στιγμή δεν ενεργοποιηθεί το σύνολο του διπλωματικού σώματος Ελλάδας και Κύπρου, για να αντιμετωπισθεί άμεσα η τουρκική προκλητικότητα, υπάρχουν σοβαρότατοι φόβοι πως ο Ελληνισμός οδηγείται σε μία νέα εθνική καταστροφή πρωτοφανούς μεγέθους. Αναμένοντας τις εξελίξεις, ευχόμαστε να διαψευσθούμε, αλλά η δημιουργία αυτής της έντασης ενδεχομένως θα βρει κάποιο "νευρικό" στρατιωτικό, στον οποίο θα φορτωθεί η ευθύνη για "την πρώτη σφαίρα" που θα σταθεί αφορμή για την εκκίνηση μίας σύγκρουσης που θα ξεπερνά τα επίπεδα του "θερμού επεισοδίου"... στο οποίο η Τουρκία θα κινηθεί με σχετική άνεση, αφού έχει ήδη απαλλαγεί από το μεγάλο πρόβλημα του ΡΚΚ μετά την επίσημη ανακοίνωση κατάπαυσης του πυρός εκ μέρους των Κούρδων..., εξέλιξη η οποία έχει ήδη προβληματίσει αρκετά το Ελληνικό Πεντάγωνο και τους ειδικούς αναλυτές. Και με δεδομένο πως Ελλάδα και Κύπρος έχουν βρεθεί τεχνηέντως σε θέση αδυναμίας, είναι απολύτως αναμενόμενο πως δεν θα είναι λίγοι εκείνοι που θα επιχειρήσουν να εκμεταλλευθούν στον μέγιστο βαθμό την (τονίζουμε, επιτηδευμένα) δυσχερή θέση των δύο χωρών που βρίσκονται στο κέντρο του ενεργειακού χάρτη του μέλλοντος...

Αν δεν μπορείς να κάνεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσον μπορείς. Μην την εξευτελίζεις.
Κ. Καβάφης


Έχουμε μια πραγματικότητα που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε. Έχουμε μια τεράστια τραπεζική φούσκα παγκοσμίως η οποία δημιουργήθηκε «νόμιμα» από την υπερπαραγωγή χρήματος μέσω δανεισμού. Δηλαδή χρήμα του αέρα με λογιστικές εγγραφές. Αυτή η πρακτική δημιούργησε μεν υπερκαταναλωτισμό και φυσικά ζήτηση και παραγωγή, αλλά το χρήμα που χρησιμοποιήθηκε για όλα αυτά ήταν αέρας χωρίς πραγματικό αντίκρισμα. Από το άλλο μέρος έχουμε καταθέσεις ανθρώπων που σημαίνουν πραγματικές απαιτήσεις προς τις τράπεζες από προϊόντα και υπηρεσίες που πραγματικά παρήγαγαν και το αντίτιμο αυτών το κατέθεσαν στις τράπεζες.

Δηλαδή από το ένα μέρος οι τράπεζες δεν μπορούν να εισπράξουν υπεραπαιτήσεις τους που δημιούργησαν με λογιστικές εγγραφές, από το άλλο πρέπει να αποδώσουν τις καταθέσεις των ανθρώπων τις οποίες όμως δεν τις έχουν. Πως θα ξεφουσκώσει όλο αυτό το πράγμα; 
1) Είτε θα καταρρεύσουν (πεθάνουν) και θα εκκαθαριστούν οι τράπεζες, 
2) είτε θα τις χρηματοδοτήσουν οι φορολογούμενοι, 
3) είτε θα κουρευτούν οι καταθέσεις, 
4) είτε θα πεθάνουν οι καταθέτες. Βλέπουμε δηλαδή πως στην πραγματικότητα το χρήμα δεν έχει πλέον ως αντίκρισμα κάποιον «χρυσό κανόνα» που εγγυάται την ύπαρξή του, αλλά τις ίδιες τις ζωές μας. Εμείς οι ίδιοι είμαστε πλέον οι εγγυητές της κυκλοφορίας του χρήματος. 
Μας έχουν μπλέξει όλους σε ένα πελώριο παγκόσμιο δίχτυ αλληλοερξάρτησης.

Τι θα συμβεί λοιπόν αν αντί να κουρευτεί ένα ποσοστό καταθέσεων, πεθάνει έναν αντίστοιχο ποσοστό από τους ανθρώπους που έχουν απαιτήσεις εναντίον των τραπεζών; Τότε το σύστημα θα ξεφουσκώσει και μάλιστα όσο πιο πολλοί καταθέτες πεθάνουν τόσο πιο πολύ στα ίσα θα έρθουν οι τράπεζες.

Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι βρισκόμαστε σε μια ευθύγραμμη συσχέτιση ξεφουσκώματος του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος με έναν πόλεμο-ανθρωποσφαγείο, αλλά είναι ένα ενδεχόμενο που δεν μπορεί να αποκλειστεί. Προς το παρόν έχουμε οικονομικό πόλεμο. Τίποτα όμως δεν αποκλείει αυτό να εξελιχτεί σε πραγματικό πόλεμο.

Εξάλλου εκείνοι που λαμβάνουν τις πολιτικές αποφάσεις δεν είναι οι λαοί με κάποιες δημοκρατικές διαδικασίες, για να προλάβουν το κακό, αλλά τα ολιγαρχικά συμφέροντα και κύρια τα συμφέροντα των τραπεζών. Οπότε…


Τις προάλλες, κοντά στην Αθήνα, γνώρισα ένα χαρωπό Ελληνοαμερικανό οικονομολόγο ο οποίος ήταν πάνω απο εβδομήντα. Διατηρούσε μια άσπρη γενειάδα Vandyke. Τριγύρναγε γύρω γύρω στην βεράντα του, με άτακτη διάθεση. Σχεδιάζε ένα πάρτι για εκείνο το βράδυ, το οποίο θα κρατούσε από τις δέκα το βράδυ μέχρι περίπου τις πέντε το πρωί. Όλοι οι επισκέπτες του θα φορούσαν πειρατικά κοστούμια. Είχε προσκαλέσει και έναν  Ισλανδό, που μόλις είχε συναντήσει, όπως μου είπε, επειδή οι Ισλανδοί ήταν εξοικειωμένοι να λεηλατούν και να λεηλατούνται και επίσης, σημείωσε περιπαικτικά,  "Δεν πίνουν πολύ".
Τον ρώτησα από πού είχε προέλθει η ιδέα για το θέμα του πάρτυ. "Από τους πειρατές της Ευρωπαϊκής Ένωσης", μου εξήγησε.
Οι Έλληνες ζουν καλά σε όλες τις εποχές, αλλά αυτός ήταν ένα σκοτεινός χειμώνας ύφεσης, κοινωνικής αναταραχής και ασταθούς πολιτικής κατάστασης.
Κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου, οι διαπραγματευτές της ΕΕ, ανακοίνωσαν την απαίτηση τους ότι οι Ελληνοκύπριοι με καταθέσεις, θα δώσουν ένα μέρος τους, με την μέθοδο ενός εφάπαξ φόρου, προκειμένου να υποστηριχθεί μια διακρατική διάσωση των τραπεζών. (Οι Κυπριακές τράπεζες βρίσκονται στα πρόθυρα της κατάρρευσης για μήνες, επειδή, μεταξύ άλλων, κρατούσαν πάρα πολλά Ελληνικά κρατικά ομόλογα.)
Ως μια πράξη πειρατείας, η  πρόταση της ΕΕ, που φέρεται να συνελλήφθη από  Γερμανούς και Φινλανδούς διαπραγματευτές, ήταν ξεδιάντροπη.
Ως μια δημόσια πολιτική κίνηση, ήταν μια παράλογη απόρριψη των νομικών εγγυήσεων των μικροαποταμιευτών της Κύπρου, οι καταθέσεις των οποίων υποτίθεται ότι είναι ασφαλισμένοι στο πλαίσιο των κανονισμών της ΕΕ μέχρι του ποσού των € 100.000, σε ένα καθεστώς παρόμοιο με εκείνο που προβλέπεται από την Ομοσπονδιακή Εταιρεία Ασφάλισης Καταθέσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Μέχρι την μισά της εβδομάδας, μια εξέγερση στην Κυπριακή Βουλή, τα εχθρικά editorials σε όλη την Ευρώπη και η αναταραχή των αγορών είχε ως αποτέλεσμα οι συντάκτες της πρότασης να επανεξετάσουν τους όρους της. Ωστόσο, η ΕΕ. συνεχίζει να εμφανίζεται σκληρή στις διαπραγματεύσεις και το τελικό αποτέλεσμα παραμένει αβέβαιο.
Μέσα στην ανοησία της, η πρόταση, όταν εκτεθεί στο φως, δείχνει ένα είδος άσχημων διακρίσεων,- θα ήταν άραγε υπερβολικό να το ονομάζαμε ρατσισμό;- που συνεχίζει να υφίσταται, μέσω της στασης της Γερμανίας, της Φινλανδίας και άλλων βόρειοευρωπαίων απέναντι στους νότιους οφειλέτες της Ένωσης.
Εκείνοι που επηρεάζονται από τη νέα πρόταση δεν είναι μόνο οι μικροί αποταμιευτές της Κύπρου, αλλά και κάπου 35000  Βρετανοί στρατιώτες που σταθμεύουν στο νησί. Η κυβέρνηση των Τόρις, με επικεφαλής τον Ντέιβιντ Κάμερον ανακοίνωσε ένα μέτρο έκτακτης ανάγκης κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου, υποσχόμενος στους στρατιώτες, τους ναύτες και τις οικογένειές τους ότι η Βρετανία θα αποκαταστήσει τις τυχόν ζημιές που θα προκύψουν. Την Τρίτη, Βρετανοί αξιωματούχοι έστειλαν, με δραματικό τρόπο, τραπεζογραμμάτια αξίας περίπου ενός εκατομμυρίου ευρώ  στο νησί, για να εξασφαλίσουν –αλλα και για τις τηλεοπτικές κάμερες, μεταξύ άλλων-,  ότι οι στρατιώτες θα μπορούσαν να αγοράσουν είδη παντοπωλείου, μπύρα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης.
Το σενάριο της Κυπριακής τραπεζικής κρίσης έχει πολλούς συγγραφείς, όπως έχει περιγράψει ο συνάδελφός μου John Cassidy . Ο τραπεζικός τομέας του νησιού είναι παραφουσκωμένος, ένας τόπος κάτω από τις ρυθμίσεις του απορρήτου περί υπεράκτιων, ταξίδια κεφαλαίων και ξέπλυμα χρήματος.
Επισκέφθηκα για πρώτη φορά το νησί το 1992, για να κάνω ένα ρεπορτάζ  για την εφημερίδα Washington Post σχετικά με το πώς οι σύμμαχοι από το Βελιγράδι του τότε ισχυρού άνδρα της Σερβίας, Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, μετέφεραν κεφάλαια από την πρώην Γιουγκοσλαβία σε Κυπριακές τράπεζες.
Πιο πρόσφατα, το μαύρο και το γκριζο χρήμα ηρθε στην Κύπρο από την Ρωσία. Οι Financial Times εκτιμούν ότι από τα € 68 δισεκατομμύρια των συνολικών καταθέσεων στις κυπριακές τράπεζες, όπως αναφέρει δημοσίως η  Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου, περισσότερα από το ένα τρίτο ανήκουν σε ρωσικές εταιρείες, ορισμένες από τις οποίες είναι απλές σφραγίδες, που έχουν σχεδιαστεί για τον αμφιβόλου προελεύσεως  πλούτο των Ρώσων.
Ωστόσο, οτιδήποτε απάτες, εγκλήματα και απερίσκεπτα δάνεια επέτρεψαν οι Κυπριακές αρχές, κατά τη διάρκεια της πορείας προς την κρίση του ευρώ, ήταν ανεκτά και κάτω από μια πλήρη ρυθμιστική επίβλεψη, η οποία ήταν η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Επιπλέον, η Κυπριακή οικονομία και ο τραπεζικός της τομέας είναι πολύ μικροί. Σε αντίθεση με τις μεγάλες οικονομίες της Ισπανίας και της Ιταλίας, ή ακόμα και των μικρότερων όπως της Ελλάδας και της Πορτογαλίας, η κατάρρευση των Κυπριακών τραπεζών ή της οικονομίας του νησιού δεν θα μπορούσε, από μόνη της, να παρουσιάσει έναν συστημικό κίνδυνο για την Ευρώπη, εκτός εάν προκαλούσε  μια απροσδόκητη εξάπλωση.
Επειδή η Κύπρος είναι τόσο μικρή, η ίδια η αδυναμία της φαίνεται να προσκαλεί ολη αυτήν την επιθετικότητα από τους βορειοευρωπαίους -τραπεζίτες, ομολογιούχους, διαπραγματευτές κυβερνήσεων- έναν βαθμό επιθετικότητας που δεν θα υπήρχε, αν το νησί ήταν πολύ μεγάλο για να πέσει, όπως η Ελλάδα, η Ισπανία, Ιταλία, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία όπως κρίθηκε τελικά για καθεμία από αυτές.
Έρχονται εκλογές στην Γερμανία, είναι απολύτως κατανοητό ότι η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ θα ήθελε να αποφύγει να ζητήσει απο τους Γερμανούς φορολογούμενους να εξασφαλίσουν τις υπεράκτιες καταθέσεις των Ρώσων ολιγαρχών. Επειδή χτυπάει τις περίεργες ρώσικες καταθέσεις , ένας φόρος επί των Κύπριων  καταθετών, ώστε να συγχρηματοδοτηθει το σχέδιο διάσωσης, θα πρέπει αρχικά να φαινόταν ως μια συναισθηματικά ικανοποιητική ιδέα.
Ωστόσο, ακόμη και αν οι ρωσικές καταθέσεις στην Κύπρο αντανακλούν εγκληματικότητα, έφτασαν εκει και πάλι, στο πλαίσιο των κανονισμών της ΕΕ .
 Και οι περισσότεροι των αποταμιευτών που θα χτυπηθούν  δεν θα είναι οι Ρώσοι αλλά, μάλλον, οι απλοί Κύπριοι που ασκούσαν ακριβώς τις συνήθειες που πάρα πολλοί Γερμανοί φαίνεται οτι περιφρονητικά θεωρούν ως μη-Ελληνικές: εργάζονταν, έβαζαν χρήματα στην άκρη και αποταμίευαν χρηματοδοτόντας τις αγορές ακινήτων ή για τα γηρατειά τους.
Δεν υπάρχει κανένα πολιτικό θέμα ή ηθικό θέμα στην φορολόγηση των Κύπριων αποταμιευτών,  οι οποίοι κατέχουν λογαριασμούς κάτω του ανώτερου όριου εγγύησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Καθώς η Αμερικάνικη οικονομία αγκομαχά προς την ανάκαμψη, οι συγκλίνοντες κρίσεις διαυβέρνησης της Ευρώπης, η λιτότητα, και η ύφεση στον νότο της ηπείρου, φρενάρουν την παγκόσμια οικονομία.
Φιλελεύθεροι Αμερικανοί οικονομολόγοι όπως ο Paul Krugman έχουν αποκτήσει επιρροή στην Ευρώπη, λόγω των ακριβών προβλέψεων τους ότι η δημοσιονομική σύσφιξη στη μέση μιας ύφεσης, είναι αποτυχία, όπως έγινε στην Βρετανία.
Αυτό που απαιτείται τώρα είναι ένα διαφορετικό είδος Αμερικανικής πίεσης προς τους Ευρωπαίους ηγέτες, για να τους ταρακουνήσει από τις τραπεζίτικες διαπραγματευτικες τους θέσεις και να τους βοηθήσει να δημιουργήσουν  ένα όραμα κοινωνικής και οικονομικής ένταξης.
Ο τραπεζικός φόρος της  Κύπρου, διατυπώθηκε τόσο άσχημα, που θα πρέπει να εκληφθεί ως μια προειδοποίηση για την αυτοκαταστροφική αδιαφορία της βορειοευρωπαικής  ελίτ, για την ταλαιπωρία και την οργή που τροφοδοτούν στον νότο. Οι Πειρατές μπορεί να έχουν πλάκα για ένα Σαββατόβραδο, αλλά είναι χάλια γείτονες.
Μετάφραση: LEFTeria-news, μοντάζ Γρέκι