Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

15 Μαΐ 2016

Βγαίνει η ALPHA BANK και λέει: «Τα στατιστικά στοιχεία που ανακοίνωσε η ΕΛΣΤΑΤ για την πορεία των λιανικών πωλήσεων σε συνδυασμό με την ανάλυση των προσδοκιών των νοικοκυριών, που δημοσίευσε το ΙΟΒΕ κατά την προηγούμενη εβδομάδα, επιβεβαιώνουν τη διαφαινόμενη αδυναμία της ιδιωτικής καταναλώσεως να στηρίξει την οικονομική δραστηριότητα».

Βγαίνει στα καπάκια ο ΣΕΒ και απαιτεί «να μειωθεί ο μέσος μεικτός μισθός των δημοσίων υπαλλήλων κατά 3% ή 565 ευρώ ετησίως και να απολυθούν 180 χιλ. δημ. υπαλλήλοι». Εν ολίγοις ζητά αυτή τη στιγμή να αποσυρθούν από την αγορά 180.000 καταναλωτές με τις οικογένειές τους, ενώ οι υπόλοιποι να μειώσουν τη δυνατότητα κατανάλωσής τους κατά 565 ευρώ ετησίως.
Με την πρώτη ματιά φαίνεται ότι η προτεινόμενη λύση της τράπεζας για αύξηση της ιδιωτικής κατανάλωσης έρχεται σε σύγκρουση με την πρόταση των βιομηχάνων για μείωση της ιδιωτικής κατανάλωσης.

Όμως, παπάρια! Η μεν τράπεζα κρύβει κάτω από την (πραγματική) μείωση της κατανάλωσης στο λιανεμπόριο, τις ευθύνες των τραπεζών που παρά το σκασμό των δισ.  που τους προσφέρθηκαν, εκείνες αρνούνται να ανοίξουν τις στρόφιγγες του χρήματος στην αγορά. Οι δε βιομήχανοι φτάνουν στο σημείο να υποκριθούν πως θέλουν να θυσιάσουν το αγαπημένο τους διεφθαρμένο Δημόσιο για τον ίδιο λόγο με τις τράπεζες: Για να εξαφανιστεί το ρευστό από την αγορά.

Η μείωση κατανάλωσης στο λιανεμπόριο χτυπά αποκλειστικά τους μικρομεσαίους, τα μικρομάγαζα, τα συνοικιακά καταστήματα. Αυτή την πίτα της κατανάλωσης επιθυμούν τράπεζες και βιομήχανοι να τη στρέψουν στα πολυκαταστήματα των πολυεθνικών. Ο μόνος τους καημός είναι να γεμίσει η αγορά με λουκέτα ώστε ελλείψει εναλλακτικών να συγκεντρωθεί η κατανάλωση και ο πλούτος στους λίγους, τεράστιους και εκλεκτούς.

Δεν είναι όμως αυτή η μόνη «αντίφαση της πρώτης ματιάς». Η Λαγκάρντ στην επιστολή που απέστειλε προς τους 19 υπουργούς του Eurogroup κατήγγειλε ως αναποτελεσματική και αναξιόπιστη «την πρόταση των ελληνικών αρχών να κάνουν βραχυπρόθεσμες οριζόντιες περικοπές στις προαιρετικές δαπάνες – οι οποίες έχουν ήδη συμπιεστεί σε βαθμό που η παροχή δημοσίων υπηρεσιών βρίσκεται σε σοβαρό κίνδυνο».

Από την άλλη, εμφανίζεται ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Βάλντις Ντομπρόβσκις  σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή της Κυριακής» να καταγγείλλει κι αυτός τις ελληνικές αρχές επειδή όμως: «κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με την Ελλάδα τονίζαμε ότι οι μειώσεις δαπανών θα επηρέαζαν λιγότερο την ανάπτυξη, παρά η αύξηση των φόρων όμως η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε την επιβολή φόρων».

Με την πρώτη ματιά φαίνεται και εδώ να διαφωνεί το ΔΝΤ με την Κομισιόν στο θέμα των οριζόντιων περικοπών στις δημόσιες δαπάνες. Όμως παπάρια κι αυτή η διαφωνία.  Και οι δύο αυτό που προτείνουν ουσιαστικά είναι «μεταρρυθμίσεις μακροχρόνιου ορίζοντα στο δημόσιο τομέα, κυρίως στο συνταξιοδοτικό και φορολογικό σύστημα» καθώς και την ανάγκη «ο προϋπολογισμός της Ελλάδας να ελέγχεται από τους Ευρωπαίους για τα επόμενα χρόνια».

Στην πραγματικότητα είναι προφανές ότι τράπεζες και βιομήχανοι, ΔΝΤ και Κομισιόν συμμετέχουν στο ίδιο πρόγραμμα φτωχοποίησης των εργαζομένων, συγκέντρωσης του πλούτου σε λίγους, κυβέρνησης υπό απόλυτη εποπτεία και χώρας υπό πλήρη κατοχή από τους δανειστές και το ελληνικό κεφάλαιο.

Κι όλα αυτά, όλες αυτές οι ψευτοδιαφωνίες, αυτές οι παραπλανητικές συγκρούσεις γίνονται για να ξεχρεώσουμε τις ενισχύσεις από τα μνημόνια. Όμως όπως είχε αποκαλύψει η Ευρωπαϊκή Σχολή Μάνατζμεντ και Τεχνολογίας (ESMT) του Βερολίνου και με απίστευτο θράσος δεν αντέδρασε κανείς από τους πρωταγωνιστές των μνημονίων, «μόλις το 5% από τα 220 δισ. ευρώ που πήρε η Ελλάδα πήγε στον ελληνικό προϋπολογισμό, ενώ το υπόλοιπο 95%  των μνημονιακών δανείων διατέθηκε για να σωθούν ελληνικές και ευρωπαϊκές τράπεζες».

Οπότε, τι ακριβώς συζητάμε ρε μαλάκες; Για το αν ο ΣΕΒ έχει δίκιο χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα για τους απολυμένους που οι ίδιοι οι βιομήχανοι απέλυσαν για να αυξήσουν τα κέρδη τους ή για το δήθεν αίτημά του περί μείωσης του διεφθαρμένου Δημοσίου; Μα ποιος στήριζε επί 40 χρόνια με χρηματοδοτήσεις, γάμους, συμπεθεριάσματα, αλισβερίσια προμηθειών και μιζών τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ που κατασκεύασαν αυτό το πελατειακό κράτος; Οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες και οι εφοπλιστές δεν το έκαναν;

Ποιον βόλεψε επί 40 χρόνια αυτό το διεφθαρμένο πελατειακό κράτος; Το γεγονός ότι στη συντριπτική τους πλειοψηφία τα πορίσματα για εργατικά ατυχήματα έριχναν την ευθύνη σε ανθρώπινο λάθος, ποιον βόλευε; Τον βιομήχανο ή μήπως τους νεκρούς εργάτες; Το γεγονός ότι τα πρόστιμα για κάθε είδους παρανομίες των βιομηχανιών ξεχνιόταν σε συρτάρια, ποιον βόλευε; Τους βιομήχανους ή μήπως το περιβάλλον; Το γεγονός ότι οι φορολογικοί έλεγχοι έφταναν μέχρι ταβέρνες και καφενεία την ώρα που έβγαιναν ανενόχλητα στο εξωτερικό τα δισεκατομμύρια των βιομήχανων, των εφοπλιστών, των μεγαλοκαρχαριών, ποιον βόλευε; Τους δισεκατομμυριούχους που όλως παραδόξως εμφανίζουν κέρδη ακόμη και μέσα στην κρίση ή μήπως τους εργαζόμενούς τους που ζουν τον καθημερινό εκβιασμό απόλυσης ή μείωσης μισθού, απόλυσης ή υπογραφή ατομικής σύμβασης;
Και άραγε ποιο μοντέλο υγιούς επιχειρηματικότητας και «χρέους προς την πατρίδα» ασκούν επί τόσες δεκαετίες ανενόχλητοι οι βιομήχανοι; Ιδού: «Μόνο από τις κερδοφόρες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο επιχειρήσεις οι οποίες διένειμαν κέρδη 3 δισ. ευρώ μεταξύ 2011-2015, η μείωση του φόρου των μερισμάτων στο 10% σήμανε ότι μπήκαν περίπου 460 εκατ. ευρώ περισσότερα στους προσωπικούς λογαριασμούς των μετόχων, καθώς το δημόσιο εισέπραξε 300 εκατ. ευρώ αντί για 760 εκατ. ευρώ που θα έπαιρνε αν ο φόρος είχε μείνει στο 25% και χρειάστηκε να πάρει άλλα μέτρα για να αντισταθμίσει αυτή την απώλεια. (…)Παρ’ όλα αυτά η λογική της κυβέρνησης συνεχίζει να πατά πάνω στον καμβά των προηγούμενων. Να «ευημερούν» δηλαδή οι επιχειρηματίες και οι μέτοχοι, αλλά όχι οι επιχειρήσεις και η επιχειρηματικότητα».

Την παραπάνω διαπίστωση περί της άρνησης των επιχειρηματιών να επανεπενδύσουν κάποια από τα κέρδη τους δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας δεν την κάνω εγώ, ούτε τη διάβασα στον «Ριζοσπάστη». Η διαπίστωση της συστηματικής πρακτικής αποεπένδυσης με αντάλλαγμα το σαβάνωμα των κερδών από τους μετόχους την κάνει το liberal.gr !!!

Πριν ο ΣΕΒ, λοιπόν, χρησιμοποιήσει πλαστά στοιχεία όπως αποδεικνύεται εδώ και εδώ και πριν ο Κούλης του Μητσοτάκη σπεύσει με τη γνωστή ελαφρότητα που τον διακρίνει στην πολιτική σκέψη και τη λατρεία στο θεό του ακρότατου ναοφιλελευθερισμού να υιοθετήσει ως προεκλογική εξαγγελία του αυτές τις ασυναρτησίες των φίλων του, ας μας πουν ποιος ωφελήθηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια από το πελατειακό Δημόσιο, από το ανύπαρκτο Κράτος, από την απουσία ελέγχων, από τις επιδοτήσεις άνευ λόγου και έργου, από τις υπερκοστολογήσεις δημοσίων έργων, από την παραλαβή δρόμων, γεφυρών και τούνελ που ποτέ δεν κατασκευάστηκαν αλλά πληρώθηκαν από τους απλούς φορολογούμενους, από το μπουρδέλο της κερδοσκοπίας, από την ανενόχλητη δημιουργία καρτέλ, από την τεράστια φοροδιαφυγή και τις νόμιμες φοροαπαλλαγές, από… , από…., από…., ένα έχω να πω: Averta paga τέλος, από εμάς.

Πηγή "Καρτέσιος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Εχει η ελληνική κοινωνία δυνατότητες να αντιπαλαίψει τη συντελεσμένη, τα τελευταία εφτά χρόνια, καταστροφή της κρατικής και ιστορικής της υπόστασης;

H λέξη «καταστροφή» κυριολεκτεί: Aφορά στον παραγωγικό ιστό της χώρας, στις επιχειρηματικές επενδύσεις, στη διοικητική - λειτουργική δομή του κράτους και των θεσμών, σε ό,τι ονομάζουμε «κοινωνικό κράτος» και προϋποθέσεις κοινωνικής συνοχής – τελικά στο «νόημα» που μπορεί να έχει η συντήρηση του ελληνικού ονόματος, της οργανωμένης ελληνώνυμης συλλογικότητας.

Διαφαίνονται δυνατότητες να αντιπαλαίψει η ελληνική κοινωνία την παρακμή; – όχι μόνο τον εφτάχρονο εφιάλτη της παντοδαπής χρεοκοπίας, αλλά και τις ενδογενείς αιτίες που οδήγησαν τον Eλληνισμό νομοτελειακά στη σημερινή διάλυση και αποσύνθεση; Πονάει να το παραδεχτούμε, αλλά έξω από το παρακμιακό «εθνικό κέντρο» συχνά οι ελλαδικής καταγωγής «πετυχαίνουν» ή μεγαλουργούν επαγγελματικά και επιστημονικά, το κάνουν όμως επειδή αφομοιώνονται από το αλλοδαπό «παράδειγμα» (χωρίς διαφορά από Kινέζους, Πολωνούς ή Πορτογάλους) – συντηρώντας, ίσως, την ελληνικότητα ως φολκλόρ. Δεν ακούσαμε ποτέ να παράγεται ελληνικό τραγούδι στη διασπορά, Tέχνη ή θεσμοί με ιδιαιτερότητα ελληνικού χαρακτήρα: ελληνικής «νοηματοδότησης» και αξιολογικής ιεράρχησης των ανθρώπινων αναγκών και στοχεύσεων.

Eίναι τουλάχιστον αφελές ή παράλογο να ευελπιστούμε ότι, με κάποιες «επιδιορθώσεις» και «βελτιώσεις εκσυγχρονιστικές» του κρατικού μηχανισμού και των όρων του ιδιωτικώς επιχειρείν, θα μπορέσουν να ξαναλειτουργήσουν η παραγωγική «βάση» και το θεσμικό «εποικοδόμημα» στο ασόβαρο ελλαδικό κρατίδιο. Oμως αυτή ακριβώς η αφελής ή παράλογη προσδοκία είναι το μόνο λογικό (!) έρεισμα όσων ευτελισμένων πολιτικών αυτοματισμών συντηρούνται τεχνητά στη χώρα μας: Kυβερνητικών εξαγγελιών, αντιπολιτευτικών επικρίσεων, Δελτίων Eιδήσεων, πολιτικής αρθρογραφίας - σχολιασμού - αναλύσεων, κομματικών ακκισμών από του βήματος της Bουλής, συνθημάτων και κραυγών στις συνδικαλιστικές τάχα και διαδηλώσεις. Kοινή λογική όλης της πολιτικής εν Eλλάδι παντομίμας είναι η τυφλή αλλά πανσθενής μωρία, πως η «επανεκκίνηση της μηχανής» είναι απλώς θέμα «βελτιώσεων» και «επιδιορθώσεων» του σαπισμένου και αποσυντεθειμένου κράτους και «συστήματος».

Mε αυτή την επιμελέστατα εδραιωμένη ψευδαίσθηση ή βολική φαντασίωση βαυκαλίζονταν ότι τάχα κυβερνούν την Eλλάδα, στα εφτά χρόνια της επιτροπείας της από τους δανειστές, ο ολίγιστος των Παπανδρέου, των αμοραλιστών ο ακρότατος Bενιζέλος, ο κ. 4-2-1 Kουβέλης, το δίδυμο Σαμαρά - Mπαλτάκου, η κορυφαία αλλαξοπιστία και αλλαξομορφία η επονομαζόμενη Tσίπρας. H ψευδαίσθηση ότι αρκούν τα μερεμέτια και περιττεύει η τόλμη των μεταρρυθμιστικών τομών, βόλευε πρωτίστως τους φυσικούς αυτουργούς των εγκλημάτων που θανάτωσαν τη χώρα: επώνυμους αυτουργούς του εξωφρενικού υπερδανεισμού, του ασύδοτου πελατειακού κράτους, της απροκάλυπτης πολιτικής «προστασίας» κοινών λωποδυτών του κοινωνικού χρήματος (εργοληπτών και προμηθευτών του Δημοσίου), της καθολικευμένης αναξιοκρατίας, των καταλογογραφημένων φοροφυγάδων.

Mοιάζει να είναι κανόνας μέσα στην ανθρώπινη Iστορία: Δεν υπάρχει περίπτωση κοινωνίας που ανέκαμψε από παρακμιακό λήθαργο και διαλυτικό εκπεσμό, χωρίς να λειτουργήσει νέμεση. Mόνο στην Eλλάδα, σαράντα δύο χρόνια τώρα, με κωμικά νομικά κατασκευάσματα (βουλευτική ασυλία, νομοθετημένες απαλλαγές υπουργών και πρωθυπουργών από την ευθύνη για εξόφθαλμα κοινωνικά εγκλήματα) κρύβουμε κάτω από το χαλί ακόμα και την ανενδοίαστη διαπλοκή της πολιτικής με τον υπόκοσμο. Aνθρωποι που εγκλημάτησαν, εν ψυχρώ και κατ’ εξακολούθησιν, διατηρούν κεντρικές θέσεις στο πολιτικό σύστημα, προκαλούν με τις δημόσιες θρασύτατες εμφανίσεις τους, την ιταμότητα να κουνάνε το δάχτυλο επιπλήττοντας τον ελληνικό λαό που διέκοψε το ηδονικό τους φαγοπότι.

Σαράντα δύο χρόνια μετά τη μεταπολίτευση οι πολίτες ανεχόμαστε στο προσκήνιο κόμματα, πρακτικές και νοο-τροπίες που οδήγησαν στον εφτάχρονο Γολγοθά εξευτελισμού και απόγνωσης του λαού μας.

Aνεχόμαστε να μας αποκοιμίζουν ο κ. Aλέξης, ο κ. Kυριάκος, η κ. Φώφη –με ρητορείες για διαχειριστικά μερεμέτια και «βελτιώσεις»–, δεν διανοούνται να καταθέσουν προτάσεις για μεταρρυθμιστικές τομές, τόλμη και επιτελικό σχεδιασμό για ριζική, αξιοκρατική αναδιάρθρωση του δημόσιου βίου.

H εμμονή τους στη διαχειριστική λογική, εμμονή αφελής ή εξυπναδίστικη, πάντοτε όμως λαϊκότροπα λουστραρισμένη, κραυγάζει την απόλυτης προτεραιότητας επιδίωξη του πολιτικού μας συστήματος: Nα μην καθίσουν ποτέ στα εδώλια των ποινικών δικαστηρίων οι φυσικοί αυτουργοί της κόλασης που ζούμε. Nα μη χάσουν τα χρυσοφόρα πόστα τους «τα δικά τους παιδιά». Nα μην τολμηθούν ποτέ δημεύσεις περιουσιών πολιτικών και «νταβατζήδων» που καταλήστεψαν το κοινωνικό χρήμα στα τελευταία σαράντα χρόνια, ακόρεστα.

Eτσι όμως, άθελά τους, μας υποδείχνουν (δηλαδή μας προσφέρουν το κριτήριο) τι να ψηφίσουμε: Mόνο όποιον επιδείξει στρατηγικό σχεδιασμό ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων. Tώρα πια η κρίσιμη εκλογική μάζα που ζει την απόγνωση, ξέρει τι σημαίνει ριζοσπαστική τόλμη: Ξαναστήσιμο εξ υπαρχής των δημόσιων υπηρεσιών – άλλη άρθρωση, άλλη δομή, άλλες στοχεύσεις. Θεσμοί κριτικής αποτίμησης και συνεχούς ελέγχου των δημόσιων λειτουργών. Aξιοκρατία παντού, ασυμβίβαστη με οποιαδήποτε εξουσιαστική αυθαιρεσία. Eπιστροφή του συνδικαλισμού στις συνταγματικές του προδιαγραφές. Eπιστροφή στη μικρή μονάδα τοπικής αυτοδιοίκησης – στην αυτοδιαχειριζόμενη μικρή κοινότητα. Aποκλεισμός των κομματικών νεολαιών από τα πανεπιστήμια και τα σχολειά. Aρχαία Eλληνικά από το Δημοτικό, μετοχική Παιδεία, όχι χρηστική. Tραπεζικό σύστημα επιστρατευμένο στην ενίσχυση της μικρής επιχειρηματικής δραστηριότητας.

Tα παραδείγματα (συντομογραφικοί τίτλοι) είναι ενδείξεις, όχι συνταγές. Προτάσεις θα γεννηθούν μόνο από επίπονο, σοβαρό επιτελικό σχεδιασμό, μελέτη και σεβασμό των αναγκών, όχι πειθαρχώντας σε «ευρήματα» διαφημιστών (ούτε βέβαια σε επιφυλλιδογραφικές υποδείξεις).

H ατολμία και οπισθοδρομικότητα Tσίπρα, Kυριάκου, Φώφης δρομολογούν την ψήφο μας.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο χάρτης των 7 περιοχών 
που θέλουν να δεσμεύσουν από αύριο

Οι Τούρκοι στήνουν… διόδια στο Αιγαίο λες και είναι ιδιοκτησία τους!
Οι περιοχές που απαιτούν να δεσμέυουν για την άσκηση με την επωνυμία ΛΕΥΚΗ ΘΥΕΛΛΑ (BEYAZ FIRTINA-16) προκαλούν.

Κι επειδή με τα γραπτά ίσως να μην γίνεται κατανοητό το μέγεθος των προκλήσεών τους, παρουσιάζουμε το χάρτη ο οποίος απεικονίζει ακριβώς την εικόνα που επιχειρούν να επιβάλλουν στο Αιγαίο.
Όπως φαίνεται αν ενεργοποιήσουν και τις επτά περιοχές η Χίος… μας αποχαιρετά.
Τις τέσσερις τις έχουμε εγκρίνει υπό προϋποθέσεις που οι Τούρκοι δεν έχουν σκοπό να τηρήσουν.
Προφανώς δεν είναi τυχαίες οι ενέργειες των Τούρκων. 
Στην Αθήνα κάποιοι επίσης θα πρέπει να σταματήσουν να… πανηγυρίζουν ότι όλα τα πράττουν σωστά, επειδή έκαναν το αυτονόητο εκδίδοντας ΝΟΤΑΜ.
Όση ψυχραιμία χρειάζεται για να αντιμετωπιστεί η τουρκική προκλητικότητα, άλλη τόση σοβαρότητα απαιτείται.
Γι΄αυτό ας προσπαθήσουν να σκεφτούν πως θα εμποδίσουν την Τουρκία να ολοκληρώσει την πρόκληση κι ας αφήσουν την αναζήτηση ευσήμων.

Δεν θα είναι εύκολη η εβδομάδα που ξεκινά αύριο αν οι Τούρκοι έχουν αποφασίσει να προκαλέσουν σ΄ αυτές τις επτά περιοχές.

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Στέλιου Παπαθεμελή

Σχολιάζοντας τα εξάχρονα της μνημονιακής τραγωδίας μας η Die Welt μας ονομάζει “Χώρα των χαμένων, Das land der Verlorenen” (7.5.16). Αποσιωπά βεβαίως ότι αυτό είναι έργο made in Germany.

Επείγει όμως να δούμε τι συμβαίνει με την κατακόρυφη έξαρση της εμπράγματης τουρκικής επιθετικότητας.

Είναι μείζονος υπαρκτικής σημασίας η αποκάλυψη του προωθημένου τουρκικού σχεδίου κατάληψης της Παναγιάς του συμπλέγματος των Οινουσών, κίνηση στοχευμένη να δημιουργήσει τετελεσμένο. Η Άγκυρα περνάει από την ρητορική αμφισβήτηση της εδαφικής μας ακεραιότητας σε άμεσες προκλητικές ενέργειες πολεμικού χαρακτήρα.

Είναι δευτερεύουσας σημασίας αν πρόκειται για κινήσεις εξαγωγής του εσωτερικού αδιεξόδου του σουλτάνου, ή για συνειδητό άνοιγμα νέου μετώπου στο οποίο οδηγείται από την ακατάσχετη βουλιμία του.

Στις προκλήσεις αυτού του είδους δεν μπαίνει ζήτημα μεγέθους και έντασής τους. Το ξεκαθάρισε από αμνημονεύτων χρόνων ο Περικλής (Θουκυδίδης Α’, 140, 5) με έξοχη σαφήνεια. Δεν υπάρχει «βραχύ»(=μικρό) και «μέγα». Το λεγόμενο μικρό ζήτημα χρησιμοποιείται για να βεβαιωθεί και να δοκιμασθεί η αντίδραση του προκαλουμένου («το γαρ βραχύ τι τούτο πάσαν υμών έχει την βεβαίωσιν και πείραν της γνώμης»). Ο μέγας πολιτικός δίνει ευθέως τον χρυσούν κανόνα των διακρατικών σχέσεων.

Οι Έλληνες δυστυχώς δεν διαβάζουμε και προπαντός δεν εφαρμόζουμε την θουκυδίδεια επιστημολογία.

Το κάνουν ανθ’ημών και εναντίον μας οι Τούρκοι, οι Αμερικανοί, οι Γερμανοί, οι δανειστές μας. Γενικά οι αντίπαλοί μας.

Περικλής:
«Οις ει ξυγχωρήσετε, και άλλο τι μείζον ευθύς επιταχθήσεθε ως φόβω και τούτο υπακούσαντες, απισχυρισάμενοι δε σαφές αν καταστήσαιτε αυτοις από του ίσου υμίν μάλλον προσφέρεσθαι» (Α’ 140,5)

Δηλαδή:
Αν υποχωρήσετε θα βρεθείτε αμέσως μπροστά σε άλλη μεγαλύτερη αξίωσή τους, διότι θα νομίσουν ότι από φόβο υποκύψατε. Ενώ εάν απορρίψετε αποφασιστικά τις αξιώσεις τους, θα τους δώσετε να καταλάβουν ότι οφείλουν να σας συμπεριφέρονται ως ίσος προς ίσο.

Αυτό το μήνυμα προς τoν βάρβαρον γείτονα, η επίσημη Ελλάς πλην σπανίων φωτεινών διαλειμμάτων, έχει αποφύγει να το δώσει εξαντλούμενη στην “άψογον στάσιν” (ως το 1912) και στην “ψυχραιμία και νηφαλιότητα” (από την Λωζάννη μέχρι σήμερα).

Ο Μάρτης του 1987 ήταν μια λαμπερή εξαίρεση όταν ο Ανδρέας προειδοποίησε ότι θα βυθίσει το Σισμίκ. Οι «σύμμαχοι» επειδή τον θεωρούσαν απρόβλεπτο και άρα ικανό να το πράξει αντί να πιέσουν ως συνήθως την Ελλάδα πίεσαν τον Οζάλ ο οποίος τα μάζεψε.

Σε λίγο όμως πήραν την ρεβάνς οδηγώντας τον Ανδρέα στο Νταβός που όταν το κατάλαβε ανεφώνησε το γνωστό mea culpa! Οι διάδοχοί του συσσωρεύουν έκτοτε mea culpa στην νιοστήν (Ίμια, Μαδρίτη, Ελσίνκι, S/300 κ.λ.π.).

Ο Ερντογάν, προσωπικότητα με έντονα σχιζοφρενικά συμπτώματα πείθει την καταπτοημένη Δύση. Το παίζει διεθνής παίκτης. Του εμπιστεύονται την ασφάλεια των συνόρων της. Τα ανταλλάγματα επώδυνα όπως το άνοιγμα των ευρωπαϊκών συνόρων στους τούρκους. Οι ευρωπαϊκές χώρες τρέμουν στην ιδέα πως οι Τούρκοι θα μετακινούνται ανενόχλητοι στην Ε.Ε. Κυκλοφορούν εφιαλτικά σενάρια. Ενώ μετρούν και τα ψυχοπαθολογικά ξεσπάσματα του νεοοθωμανού.

Συρία, Ιράκ, ενδοϊσλαμικός εμφύλιος με Φετουλάχ Γκιουλέν, ένοπλη κουρδική εξέγερση, ρήξη με Μόσχα και Τελ Αβίβ όλα αυτά ασφαλώς πολλαπλασιάζουν τη νευρικότητά του ενώ αυξάνουν το ενδεχόμενο έκ-ρήξης του.

Ο εθνικός μας ιστορικός Κωνσταντίνος Παπαρηγόπουλος έλεγε σοφά : «Το πειστικότερον των εθνικών μας δικαίων επιχείρημα είναι η δύναμις».

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις σημαίνουν συγκρουσιακή συνύπαρξη. Οι τάχα σχέσεις φιλίας και συνεργασίες είναι κακόγουστο παραμύθι.

Οι στρατηγικοί στόχοι της Τουρκίας είναι δεδομένοι, ορατοί και κραυγαλέοι. Θέλει συγκυριαρχία στο Αιγαίο εδαφικό ακρωτηριασμό της Ελλάδος και τουρκοποίηση της Κύπρου.

Να απαλλαγούμε από τις ψευδαισθήσεις της αριστεράς και της δεξιάς αφέλειας. Να αποτινάξουμε την ιδεοληπτική ηττοπάθειά μας. Να δώσουμε βαρύνουσα προτεραιότητα στην ποιοτική εξισορρόπηση του ένοπλου ανισοζυγίου. Με το ποιοτικό θα υπερνικήσουμε το ποσοτικό πλεονέκτημα του εχθρού. Με μια αληθινά πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική θα αξιοποιήσουμε τις σοβαρές ρήξεις της Άγκυρας με Ισραήλ, Αίγυπτο, κυρίως με Ρωσία, αλλά και ΗΠΑ.

Ο Ελληνισμός για άλλη μια φορά ελλείψει μεγάλης πολιτικής θα χαραμίσει στις ΗΠΑ την καθοριστική εκλογική του δύναμη και το καθόλου ευκαταφρόνητο πολιτικό του χρήμα. Ουδείς σχεδιάζει και ουδείς καθοδηγεί ενώ μπορούμε να δεσμεύσουμε υπέρ ημών τους επίδοξους προέδρους. Υπάρχει χρόνος αυτή την στιγμή.

Για την Κύπρο είναι η χειρότερη ώρα να κλείσει συμφωνία. Ας πρυτανεύσει η σύνεση και το αντιστασιακό πνεύμα του Τάσσου. Κύπρος-Αιγαίο-Θράκη αντιμετωπίζονται ενιαία από τους Τούρκους και ενιαία πρέπει να τους αντιμετωπίσουμε και εμείς.

Αυτοί πάντως που υπονομεύουν τον πατριωτισμό και υπηρετούν τον αποφρονηματισμό είναι αδιανόητο να ποδηγετούν την παιδεία…

«Όσοι το χάλκεον χέρι/ βαρύ του φόβου αισθάνονται,/ ζυγόν δουλείας, ας έχωσι·/ θέλει αρετήν και τόλμην/ η ελευθερία» (Κάλβος).

* Ο Στέλιος Παπαθεμελής είναι Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης
Ηλεκτ. ταχ.: stelios@papathemelis.gr, danagennisi.press@gmail.com


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αγωνία στην Αθήνα για την έκβαση του σκληρού μπρα-ντε-φέρ μεταξύ του Ταγίπ Ερντογάν και της Ε.Ε., καθώς η Άγκυρα όχι μόνο αρνείται να εκπληρώσει τις προϋποθέσεις που έχουν τεθεί για την απελευθέρωση των θεωρήσεων αλλά καλεί την Ευρώπη… να αναλάβει τις ευθύνες της.

Χθες σε μια ακόμη προσπάθεια να αρθεί το αδιέξοδο ο τούρκος υπουργός ευρωπαϊκών υποθέσεων Β. Μποζκίρ, συναντήθηκε με τον Επίτροπο αρμόδιο για την διεύρυνση Γ. Χάαν, όμως μετά την συνάντηση συνέχισε την σκληρή γραμμή δηλώνοντας ότι «η διαδικασία είναι σε αδιέξοδο και συνεπώς η Ε.Ε. πρέπει να βρει άλλη φόρμουλα για την απελευθέρωση των θεωρήσεων για τους τούρκους πολίτες».

Στην Αθήνα παρακολουθούν τις τελευταίες ημέρες την έστω και μικρή αύξηση του αριθμού των μεταναστών που φθάνουν από τις τουρκικές ακτές προσπαθώντας να ειρηνεύσουν εάν αυτό αποτελεί ένα μήνυμα του Ερντογάν για το τι θα συμβεί εάν καταρρεύσει η συμφωνία, η εάν είναι ένα ...τυχαίο φαινόμενο.

Θέλοντας να κρατήσουν ζωντανή την διαδικασία, πηγές της Κομισιόν στις Βρυξέλλες έκαναν χθες διαρροές για υποτιθέμενη πρόθεση του Ερντογάν για να αλλάξει τον αντιτρομοκρατικό νόμο αλλά με τρόπο που δεν θα εκτεθεί στην εσωτερική κοινή γνώμη. Αυτά βεβαίως για όσους γνωρίζουν το πώς πολιτεύεται ο τούρκος ηγέτης ακούγονται απλώς ως φθηνές δικαιολογίες της Κομισιόν η οποία έσπευσε να συναινέσει στην παράδοση της Ε.Ε. στις διαθέσεις του Ερντογάν, όπως απαίτησε η κ. Μέρκελ, με την ελπίδα ότι η Τουρκία θα δεχθεί να αποτελέσει το ανάχωμα των μεταναστευτικών ροών που απειλούν να κατακλύσουν την Ευρώπη.

Η Ευρώπη είναι πλέον εγκλωβισμένη σε ένα δραματικό δίλημμα, καθώς εάν υποκύψει στον εκβιασμό του Τ. Ερντογάν, ουσιαστικά αποδέχεται την a la carte σχέση με την Τουρκία και την επιβολή της «τουρκοποίησης» των ευρωτουρκικών σχέσεων, κάτι που είναι πολιτικά τοξικό για την Ευρώπη και υπονομεύει το βασικό πλαίσιο των Ευρωπαϊκών αρχών, της Ευρώπης των δικαιωμάτων και των ελευθεριών.

Από την άλλη μεριά όμως, η Ευρώπη με πρώτη την Ελλάδα βρίσκονται αντιμέτωπες με έναν ανεξέλεγκτο παίκτη στην ευρύτερη περιοχή που δεν διστάζει να χρησιμοποιεί ως όπλο εκατοντάδες χιλιάδες απελπισμένους μετανάστες και πρόσφυγες προκειμένου να αποσπάσει εκβιαστικά, πολιτικά ανταλλάγματα από την Ε.Ε.

Ο κ. Ερντογάν παρά τις συνεχείς επιθέσεις εναντίον της Ε.Ε. (την οποία λίγο πολύ κατηγόρησε ότι υποθάλπει την …τρομοκρατία επειδή απορρίπτει τα αιτήματα του για την δίωξη κούρδων και τούρκων αγωνιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που ζουν στην Ευρώπη) δεν θέλει να σπάσει αυτή την σχέση, καθώς γνωρίζει ότι όπως είναι απομονωμένος στην περιοχή, από τους λίγους συμμάχους που του έχουν απομείνει είναι το Βερολίνο και η Αθήνα.

Όμως ο κ. Ερντογάν έχοντας να αντιμετωπίσει στο εσωτερικό την χειρότερη κλιμάκωση της σύγκρουσης με τους κούρδους και το ΡΚΚ και θέλοντας συγχρόνως να εξουδετερώσει κάθε πολιτικό αντίπαλο του φορτώνοντας την ρετσινιά του «τρομοκράτη», δεν προτίθεται να αναθεωρήσει τον αντιτρομοκρατικό νόμο, ώστε να ευθυγραμμιστεί με το Ευρωπαϊκό κεκτημένο.

Αυτή όμως αποτελεί την μεγάλη απαράβατη κόκκινη γραμμή για το Ευρωκοινοβούλιο και πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, που από την αρχή δεν εμπιστεύθηκαν τον Ερντογάν και δεν πίστεψαν ότι η παράδοση της Ε.Ε. στον τούρκο ηγέτη θα αποτελούσε μια σταθερή και μόνιμη λύση για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού.

Οι επιθέσεις που καθημερινά εξαπολύει ο ίδιος ο Ερντογαν αλλά και οι συνεργάτες του εναντίον της Ε.Ε., κάθε άλλο παρά βοηθούν την κατάσταση ,καθώς ουσιαστικά ακυρώνουν κάθε προσπάθεια επίτευξης συμβιβασμού με τρόπο που στοιχειωδώς να διασώζει τα προσχήματα.

Η Ευρώπη πλέον, το Ευρωκοινοβούλιο και όλες οι κυβερνήσεις που σέβονται τον εαυτό τους, δεν μπορούν να συναινέσουν στην απελευθέρωση των θεωρήσεων για τους τούρκους πολίτες, χωρίς να προηγηθεί η εκπλήρωση όλων των προϋποθέσεων που έχουν τεθεί,

μεταξύ αυτών η αναθεώρηση του αντιτρομοκρατικού νόμου αλλά και η υιοθέτηση των συστάσεων του Συμβούλιου της Ευρώπης για την αντιμετώπιση της διαφθοράς(GRECO). Ένα νομοθετικό πλαίσιο που στην Τουρκιά θα είχε εφαρμογή στο …στενό περιβάλλον του τούρκου Πρόεδρου.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Kαταδικασμένοι στη λήθη

Τα παράσιτα του ΣΥΡΙΖΑ το έκαναν και πάλι το θαύμα τους! Κολλημένα σαν βδέλλες στην εξουσία, απομυζούν την τελευταία ικμάδα του ελληνικού λαού, υπογράφοντας το πιο καταστροφικό μνημόνιο που μεταβάλλει τη χώρα, οριστικά, τελεσίδικα, σε προτεκτοράτο. Δεσμεύουν τις μελλοντικές κυβερνήσεις και τον ελληνικό λαό μέχρι τρίτης γενεάς τουλάχιστον. Παράλληλα, μέσα από την προσφυγική κρίση, επιταχύνουν την υποταγή της χώρας στην Τουρκία και το ΝΑΤΟ, ενώ ανοίγουν τον δρόμο για την ισλαμοποίηση που ακολουθεί.

Τους ζούμε εδώ και σαράντα χρόνια σε όλη τη μεταπολίτευση. Πάντα παράσιτα. Ξεκίνησαν, εξαργυρώνοντας πανάκριβα την όποια συμμετοχή τους στο αντιδικτατορικό κίνημα –όπου και εκεί με τον ίδιο τρόπο συμπεριφέρονταν, βλέπε την καταγγελία του Πολυτεχνείου από τον Δρακόπουλο του ΚΚΕεσ. και την Πανσπουδαστική– και έγιναν ισόβιοι βουλευτές, αιώνιοι συνδικαλιστές, καθηγητές πανεπιστημίων, μεγαλοδημοσιογράφοι, επιχειρηματίες. Με τη συμβολή και της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, κατέστρεψαν τα πανεπιστήμια και την εκπαίδευση, στρέφοντας τους φοιτητές και τους νέους στη λογική του εύκολου πτυχίου (του «πολιτικού πέντε») και των αντιγραφών, ενώ υπονόμευσαν καθοριστικά την άμυνα της χώρας ως προς τη συμμετοχή του λαού στον στρατό.

Διείσδυσαν μέσα από διαφόρους διαύλους στη νέα εξουσία του ΠΑΣΟΚ – ποιος από τους παλιούς δεν θυμάται τον Λαλιώτη, τον Ευθυμίου και τη «Γραμματεία Νέας Γενιάς» όπου συνωστίζονταν οι «αριστεροί αγωνιστές»; Και έκτοτε λειτουργούσαν ως το think tank του ΠΑΣΟΚ σε όλη τη μεταπολίτευση.

Η Σοβιετία, η… Ρουμανία και η Ανατολική Γερμανία έπαψαν να υπάρχουν, έμειναν όμως τα ορφανά τους… καθώς και ο Μπόμπολας ή ο Κόκκαλης – εξάλλου, ο τελευταίος, μαζί με τη Ζήμενς, φρόντισε να ανταμείψει και τους συντρόφους του ενιαίου Συνασπισμού στην περιβόητη διακομματική μοιρασιά της κυβέρνησης Τζανετάκη.

Από το 1990 και μετά ξεσάλωσαν, παίζοντας σε όλα τα ταμπλό. Παρασιτώντας σε όλα τα κινήματα έγιναν και «αντιπαγκοσμιοποιητικοί», έχοντας προηγουμένως ψηφίσει το Μάαστριχτ και τάχθηκαν «ενάντια» στους Ολυμπιακούς, αφού πρώτα, το 1996, είχαν συμμετάσχει στη διεκδίκησή τους. Πάντα δίπλα στον Σημίτη, –Λιάκος, Τσουκαλάς, Αναγνωστοπούλου– έχοντας αλώσει όλα τα «ιδρύματα» των Τραπεζών και των εφοπλιστών, τασσόμενοι υπέρ του Σχεδίου Ανάν και της Ρεπούση, έφθασαν μέχρις εδώ.

Όταν ο παρασιτικός εκσυγχρονισμός μπήκε στην επιθανάτια κρίση του, ανέλαβαν τα κατεξοχήν παράσιτα της μεταπολίτευσης, που επιβίωσαν δολιχοδρομώντας μέσα από όλες τις κρίσεις και τις καταρρεύσεις, να προσφέρουν την τεχνογνωσία τους, το παρασιτιλίκι στην αποθέωσή του, ολοκληρώνοντας την καταστροφή της χώρας. Ως πρωταθλητές της παρασιτικής ενσωμάτωσης θα αναλάμβαναν και την τελευταία πινελιά στον πίνακα του δράματος.

Όμως νιώθουν κατά βάθος πως δεν έχει πλέον άλλες πιρουέτες διαφυγής, η Damnatio memoriae τους περιμένει.
«Σκατόψυχοι»… σε απλά ελληνικά.

Του Γ.Κ. από τη Ρήξη φ. 123 που θα κυκλοφορήσει το Σάββατο 14 Μαΐου
Πηγή Ρήξη


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Μετά την ψήφιση του ασφαλιστικού-φορολογικού με κινητοποιήσεις, πόλωση, πολλές αβεβαιότητες, η αξιολόγηση ολοκληρώνεται και πολλοί αναρωτιούνται τι πρόκειται να συμβεί τους επόμενους μήνες και χρόνια:

- Εξουθενωτική λιτότητα, πόνος, νέες εντάσεις με παραινέσεις από δανειστές; αφού πιέσεις και απειλές στην παρούσα αξιολόγηση, εξαιτίας και των ευρύτερων γεωπολιτικών καταστάσεων -και ίσως όχι μόνο- δεν είχαμε στο τελευταίο στάδιο, στο βαθμό που γνωρίζαμε,

- ή σταθερότητα και πιο ήρεμη κατάσταση;

Μακροημέρευση της κυβέρνησης ή άλλη από την υπάρχουσα Βουλή ή εκλογές και πότε; Η πολύπλευρη επανέκδοση "νέων" σεναρίων καθώς και "αλλαγή" στρατηγικής των κομμάτων είναι δεδομένη.

Η εντεινόμενη δυσαρέσκεια παρά την "σύγχυση" για το τι τελικά υπεγράφη είναι ένα υπαρκτό και δύσκολο μέγεθος για την κυβέρνηση που το τέλος της αξιολόγησης, απλά, "αναστέλλει" την άμεση μετατροπή και "εκδήλωση" με έντονο τρόπο δηλ. ως κύμα οργής.

Οι εξελίξεις όμως, απέναντι στο αίσθημα δικαίου, είναι αποκλίνουσες από την λογική που μπορεί να αποδεχτούν οι πολίτες.

Οι πραγματικές συνθήκες που βιώνουμε οδηγούν αυτόματα να εκλαμβάνουμε ως βέβαιες, τις διαδικασίες του μηχανισμού διόρθωσης (αφού είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθεί ανάπτυξη πάνω από 2% το τέλος του ‘17 με τον φράχτη των φόρων όλο και να μεγαλώνει) και την εφαρμογή μέρους των προβλεπόμενων.

Άλλωστε όταν οι ίδιοι οι "θεσμοί" εκδηλώνουν διαρκώς απόψεις για το λάθος του προγράμματος, γιατί ο πολίτης, κάθε λογικός άνθρωπος, να πειστεί τώρα ότι η επίτευξη των στόχων είναι εγγυημένη;

Εκτός κι αν το δεύτερο 6μηνο του '17 με την μέθοδο "εξαγοράς" από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό μέρους των υποχρεώσεων της χώρας για την αποπληρωμή δανείων (με σχεδόν μηδενικό επιτόκιο) έχουμε μια νέου τύπου αναδιάρθρωση του χρέους. Κάτι που μπορεί να το απομειώσει και έως 25% και είναι το χαρτί που προσδοκά η κυβέρνηση για την άνοιξη του επόμενου χρόνου.

Η συνέχεια των περικοπών αφενός και των φόρων αφετέρου πως γίνεται να ανοίξει τους κλειστούς δρόμους για την ανάπτυξη; Μπορεί η πινακίδα να δείχνει ότι είναι μηδέν η απόσταση ύφεσης-ανάπτυξης αλλά η πραγματική απόσταση ούτε μικρή, ούτε εύκολη είναι!

Και όσο τα πράγματα είναι σε αυτή την τροχιά και οι πρωθυπουργοί και κυβερνήσεις θα είναι υπό αίρεση αλλά και οι "στόχοι" εξόδου από την κρίση θα παραμένουν ανεκπλήρωτοι. Ήδη ζούμε και το "μνημονιακό παράδοξο " δηλ. η "γενναιοδωρία" των δανειστών να καταλήγει "δώρο, άδωρο" όσο το σοκ της πτώσης δεν εξουδετερώνεται από ένα ισχυρό και ικανό θετικό σοκ επανεκκίνησης της οικονομίας με δυναμική ανόδου.

Εδώ μια σοβαρή αναδιάρθρωση - και όχι απλά επιμήκυνση - και μια πολιτική επαναπατρισμού εθνικών κεφαλαίων (που έφυγαν την εξαετία της κρίσης) μπορούν να αλλάξουν το κλίμα.

Η ανακοίνωση του Eurogroup κάθε άλλο παρά επιτρέπει να λέγεται -και δυστυχώς ακούστηκε- "βγήκαμε από τα μνημόνια" γιατί έτσι η κυβέρνηση προκαλεί την νοημοσύνη των πάντων!

Οι γρίφοι των δηλώσεων αξιωματούχων της ΕΕ , όπου μετατοπίζεται το βάρος με πιο ελαφρύ το ρόλο του ΔΝΤ, δείχνουν σίγουρα αλλαγή τακτικής των "θεσμών". Αν, και κατά πόσο, αυτή παραπέμπει και σε στροφή πολιτικής πρόκειται να το δούμε προς την λήξη του προγράμματος δηλ. του τωρινού μνημονίου.

Έως τότε καλό είναι να μην ξεχνά κανείς και ειδικά κυβερνώντες, αντιπολιτευόμενοι και διεκδικητές, εκείνο που λέει ο θυμόσοφος λαός μας: "στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό"!

Πηγή εφημ. "Το Παρόν"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μη διαμαρτύρεστε καθόλου για την εξωπραγματική φορολογία, δε σας φταίει κανένας, εσείς τους επιλέξατε, διά της κυβέρνησης που ψηφίσατε να σας σώσει, λέει σε… ελεύθερη μετάφραση ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Βάλντις Ντομπρόβσκις σε συνέντευξή του στην Καθημερινή της Κυριακής.

Είχατε την επιλογή να κόψετε δαπάνες, κι εμείς σας το λέγαμε ότι θα επηρεαζόταν λιγότερο η ανάπτυξη με τον περιορισμό των δαπανών, εσείς όμως, η κυβέρνησή σας δηλαδή, επέλεξε τους φόρους! Ακριβώς αυτό που φωνάζουμε καιρό. Τους γραφειοκράτες δεν τους νοιάζει το πώς θα πιάσεις τους στόχους, δικό σου πρόβλημα, αρκεί να τους πιάσεις…

Υπάρχει βέβαια ένα θέμα, αφού μορφωμένοι άνθρωποι είναι, θα έπρεπε να καταλάβουν αυτόματα ότι η αντιστροφή της κατάστασης μέσω φορολογίας, τη στιγμή που έχεις ήδη 85 δισεκατομμύρια ευρώ ανείσπρακτα, αποτελεί μια ακόμα «αυταπάτη Τσίπρα», αν και στην περίπτωσή της η ιδιοτέλεια της προστασίας της εκλογικής πελατείας που προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από το Δημόσιο, είναι πασιφανής…

Όσον αφορά το χρέος, ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δηλώνει, ότι τα μέτρα που συζητούνται αφορούν στην επιμήκυνση της αποπληρωμής των δανείων, της περιόδου χάριτος αλλά και στη μείωση των επιτοκίων.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ανθέλληνας με βούλα ο μουφτής - τσίρκο που παραληρεί…

Σε παραλήρημα εναντίον της Ελλάδας και υπέρ του «τουρκισμού» επιδόθηκε ο ψευδομουφτής Ξάνθης Αχμέτ Μετέ σε συνέδριο στο Πανεπιστήμιο «19 Μαΐου» της Σαμψούντας που διοργάνωσε η Κοινότητα Βαλκανικών Ερευνών, που κινεί τον Νεο-οθωμανικό αλυτρωτισμό στα Βαλκάνια, με τίτλο «Η τουρκική ταυτότητα των μουσουλμάνων στη Δυτική Θράκη».

Ο Αχμέτ Μετέ ο οποίος προεδρεύει και της λεγόμενης «Συμβουλευτικής Επιτροπής Τούρκων Δυτικής Θράκης» εμφανίστηκε με το σύνθημα για μια μεγάλη «δυνατή Τουρκία».

«Αν η Τουρκία είναι δυνατή, είμαστε και εμείς δυνατοί . Όταν η Τουρκία εξασθενεί, ασφυκτιούμε. Πρέπει να εργαστούμε για μια δυνατή Τουρκία γιατί δεν περιμένει βοήθεια μόνο η Δυτική Θράκη, αλλά όλος ο ισλαμικός κόσμος, που αισθάνεται ότι είναι Τούρκος», τόνισε.

Ο Αχμέτ Μετέ που κρίνοντας από το πρόγραμμα δραστηριοτήτων του περνά το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του στην Τουρκία δίνει πραγματική μάχη ώστε να εξασφαλίσει το «χρίσμα» του νέου θρησκευόμενου βαθέως κράτους που δημιουργείται στην Τουρκία από τον Ταγίπ Ερντογάν και να εξασφαλίσει έτσι την υποστήριξη του αν και για χρόνια υπήρξε ο εκλεκτός του στρατιωτικοπολιτικού κεμαλικού κατεστημένου και των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών.

Ανοίγοντας τις εργασίες του Συνεδρίου ο πρόεδρος της «Κοινότητας Βαλκανικών Ερευνών» Ιλκάϊ Ερκέν έσπευσε να θέσει το πλαίσιο της συζήτησης για την Θράκη: «Τα Βαλκάνια, όχι μόνο η Δυτική Θράκη, είναι ένας τόπος πολύ πιο κοντινός μας από όσο νομίζουμε. Παραιτηθήκαμε για κάποιο λόγο επί χρόνια από πολλές περιοχές, έτσι απομακρυνθήκαμε κι από τα Βαλκάνια. Πού είναι η Δυτική Θράκη; Σε τι γλώσσα μιλούν εκεί οι άνθρωποι; Πώς είναι η ζωή τους; Είναι πολλά τα ερωτήματα που υπάρχουν».

Ο ψευδομουφτής Ξανθής πήρε τον λόγο για να εξαπολύσει οξύτατη επίθεση εναντίον της Ελλάδας, κάνοντας λόγο για πολιτικές ενσωμάτωσης που εφαρμόζει η Ελλάδα και έσπευσε να παρουσιάσει την δική του εκδοχή για την Συνθήκη της Λωζάνης και την ανταλλαγή των πληθυσμών, κάνοντας λόγο για τους «Τούρκους που θυσιάστηκαν».

«Οι Τούρκοι μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης είναι Τούρκοι, οι οποίοι ξέμειναν στην Ελλάδα από σεβασμό στο Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης και σε πέντε παπάδες. Αυτό θέλω να υπογραμμίσω ιδιαιτέρως. Οι ανταλλαγέντες πρόσφυγες τράβηξαν πολλά, ιδίως οι δύο πρώτες γενιές υπέφεραν πολύ. Όσο για την τρίτη γενιά, συνεχίζει τη ζωή της, όπως εσείς, ως πολίτες της Τουρκικής Δημοκρατίας, κάτω από την τουρκική σημαία. Αλλά η μουσουλμανική μειονότητα στη Δυτική Θράκη υποφέρει εδώ και περισσότερα από 100 χρόνια, υπέφεραν οι πατεράδες μας, υποφέρουμε εμείς, υποφέρουν και τα παιδιά μας. Με δύο λόγια, εγώ μεγάλωσα μέσα σε ένα κλίμα νόστου, τα παιδιά μου τα μεγαλώνω νοσταλγώντας. Νοσταλγώ την ταυτότητα, τα τζαμιά, το χώρο, νοσταλγώ το καθετί».

Το ανθελληνικό ξέσπασμα του Μετέ δεν είναι πρωτόγνωρο πάντως καθώς έχει μείνει ανεξέλεγκτος να διευθύνει ένα δίκτυο «ιμάμηδων» στην Ξανθή αλλά και στην Ροδόπη και με άφθονο χρήμα και την φανερή υποστήριξη του Τουρκικού Γενικού Προξενείου να δημιουργεί δομές ακόμη και εκπαιδευτικές προκειμένου να παραμείνει η Μειονότητα ελεγχόμενη από συγκεκριμένα κέντρα.

Ο ίδιος ο Μετέ μαζί με το κόμμα ΚΙΕΦ αλλά και τους «συλλόγους» που έχουν ξεφυτρώσει σαν μανιτάρια στην Θράκη δημιουργούν δίκτυο πολιτικής, οικονομικής και θρησκευτικής χειραγώγησης της μειονότητας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αισθάνεται ευτυχής επειδή η μειονότητα ψήφισε μαζικά τους υποψήφιους βουλευτές του στις τελευταίες εκλογές, δεν αντιλαμβάνεται όμως ότι η κυβερνητική πλειοψηφία (με την συμμετοχή του κατά τα άλλα τουρκοφάγου Πάνου Καμμένου) στηρίζεται σε τρεις μειονοτικούς βουλευτές, και έτσι είναι ανά πάσα στιγμή εκβιάσιμη από το «κέντρο» που χειραγώγησε την μειονοτική ψήφο.

Το μήνυμα εξάλλου το έστειλε το τουρκικό Προξενείο στις ευρωεκλογές, όταν κατεύθυνε μαζικά την μειονοτική ψήφο στο κόμμα ΚΙΕΦ το όποιο αναδείχθηκε πρώτο στην Ξάνθη και στην Ροδόπη.

Εντύπωση (θετική) πάντως προκαλεί το γεγονός ότι στις δηλώσεις αυτές υπήρξε αντίδραση από το ΥΠΕΞ, με εντολή προφανώς του Νίκου Κοτζιά.

«Εμπρηστικές πρωτοβουλίες και δηλώσεις που αποσκοπούν στο να δημιουργήσουν κλίμα αναστάτωσης και αβεβαιότητας προφανώς δεν βοηθούν κανέναν, ούτε βεβαίως το ακροατήριο στο οποίο απευθύνονται» ήταν η αντίδραση του ΥΠΕΞ στα όσα συνέβησαν στην Σαμψούντα, με τον εκπρόσωπο του ΥΠΕΞ Στράτο Ευθυμίου να επισημαίνει ότι η Ελλάδα ακολουθεί πολική ισοπολιτείας και ισονομίας για όλους τους πολίτες και η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης απολαμβάνει πλήρως όλα τα δικαιώματα της και αναπτύσσεται απρόσκοπτα.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου