Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

7 Σεπ 2014

Γράφει ο Χριστόδουλος Κ. Γιαλλουρίδης

Ο τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν φρόντισε για μία ακόμη φορά να προβάλει σε όλους τους τόνους την περιφρόνησή του απέναντι στα δύο κράτη του Ελληνισμού, τουτέστιν στην Ελλάδα και την Κύπρο, κοροϊδεύοντας τις εκκλήσεις μας για επίδειξη συμβιβαστικότητας και ειρωνευόμενος τα συγχαρητήρια του Κύπριου Προέδρου για την εκλογή του στην Προεδρία της Τουρκικής Δημοκρατίας.
Πρέπει να ομολογήσουμε ότι δεν μας εξέπληξε η αλαζονική συμπεριφορά του τούρκου προέδρου, η οποία επεδείχθη κατά την επίσκεψή του στην κατεχόμενη περιοχή της Κύπρου, την οποία επισκέφθηκε για λόγους συμβολικής προβολής της αντίληψης πως η περιοχή αυτή και ο ευρύτερος γεωπολιτικός χώρος τελούν υπό τουρκικό έλεγχο.

Εκείνο που ενδιαφέρει την κοινή γνώμη, τη δημοσιότητα και όλους εμάς τους αναλυτές, προκειμένου να αντιληφθούμε τι επιδιώκει η πολιτική ηγεσία, συνίσταται στο ερώτημα κατά πόσον πιστεύουν πραγματικά πως με παρακλήσεις και συμπεριφορές που παραπέμπουν στο «σύνδρομο της Στοκχόλμης», δηλαδή στην αποδοχή του θύτη ως οικείου και αγαπητού προσώπου, από τον οποίο προσδοκούμε τα ψίχουλα του ελέους…

Αυτό που συμβαίνει στη διεθνή πολιτική και είναι μία κατάσταση που διαχρονικά επιβεβαιώνεται συνεχώς από τότε που υπάρχουν κράτη, είναι πως οι άλλοι σε σέβονται εφόσον σέβεσαι τον εαυτό σου. Εάν δεν έχεις στοιχειώδη αυτοσεβασμό και ταυτόχρονα δεν δείχνεις την αποφασιστικότητα να διεκδικήσεις τις ελευθερίες σου, τότε και οι άλλοι σε εγκαταλείπουν, δεν σε στηρίζουν γιατί δεν αξίζεις τη δική τους συνεργασία, τη φιλία και τη συμμαχία τους.
Οι σχέσεις των κρατών αντικατοπτρίζουν τις σχέσεις των ανθρώπινων κοινωνιών, που σημαίνει πως εκείνοι που δεν έχουν αυτοσεβασμό δεν τυγχάνουν της εμπιστοσύνης και του σεβασμού των άλλων. Εκείνοι που διεκδικούν ακόμα και με παράνομα μέσα τους στόχους τους γίνονται αποδεκτοί από τους άλλους ως ισχυροί, στους οποίους μπορούν να βασίζονται τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας.

Εμείς, δυστυχώς, στη διαχείριση ενός πολύ μεγάλου διεθνούς προβλήματος, όπως είναι το Κυπριακό, ακολουθήσαμε διαχρονικά, με ελάχιστες μικρές φωτεινές εξαιρέσεις, την πολιτική του κατευνασμού και της προσδοκίας πως η Τουρκία θα επιδείξει καλή πρόθεση και διάθεση συνδιαλλαγής με στόχο την επίλυση του Κυπριακού χωρίς τον κίνδυνο ένοπλης σύρραξης, δηλαδή είχαμε αποδεχθεί την ισχυρή θέση της Τουρκίας στη διαπραγμάτευση.
Αυτό το σκεπτικό και μόνον, καθόσον η Τουρκία δεν είναι ευρωπαϊκή χώρα, δηλαδή δεν κινείται στη λογική της ευρωπαϊκής συνεννόησης, εκλαμβάνονταν πάντοτε από την Τουρκία ως αδυναμία, καθιστώντας την επιθετικότερη σε όλα τα επίπεδα πέραν της Κύπρου, δηλαδή στο Αιγαίο και τη Θράκη.

Η Τουρκία δεν κινείται στη λογική της ευρωπαϊκής πολιτικής κουλτούρας των δικαιωμάτων και της δημοκρατικής συνεννόησης, αλλά υπήρξε πάντοτε, ιδιαίτερα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αναθεωρητική δύναμη, διεκδικώντας το συνεταιρισμό στο Αιγαίο, τη μεταβολή στο μειονοτικό καθεστώς της Θράκης, καθώς και την αμφισβήτηση της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων για τα Δωδεκάνησα, ενώ για την Κύπρο είναι διακηρυκτικός ο στόχος της σταθερά περί ένταξής της στο γεωπολιτικό χώρο της Τουρκίας.

Η Ελλάδα στερείται στρατηγικής που να έχει συλλάβει την ουσία της τουρκικής πολιτικής.

Αυτό σημαίνει πως η Τουρκία επιδιώκει, χωρίς πόλεμο, να επιβάλει αλλαγές στην περιοχή με δική μας συναίνεση και υπογραφή. Αυτό που οφείλουμε να αντιληφθούμε είναι πως, αν θέλουμε να επιβιώσουμε ως έθνος και η Κύπρος ως ανεξάρτητη δημοκρατική Πολιτεία που υπάρχει σεβόμενη τα δικαιώματα και τις ελευθερίες όλων των πολιτών της, είναι πως μπορούμε να διεκδικήσουμε την αξιοπρεπή μας παρουσία σε αυτή τη δύσκολη περιοχή του κόσμου, εάν μεταφέρουμε στην Τουρκία το μήνυμα εμπράκτως πως η παρουσία της στην Κύπρο και η απόπειρά της να ελέγξει ολόκληρο το νησί της προκαλούν μεγαλύτερο κόστος από ότι όφελος.
Αυτό προϋποθέτει πως η Ελλάδα και η Κύπρος πρέπει να προχωρήσουν σε τέτοιες πολιτικές συμμαχιών και συνεργασιών, που να δημιουργούν στην Τουρκία την αίσθηση πως τα σχέδιά της δεν μπορούν να υλοποιηθούν χωρίς μεγάλο ρίσκο και κόστος.

Πηγή εφημ. «Ελεύθερος Τύπος της Κυριακής»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Kαταντάει, πλέον, ανυπόφορα πληκτικό και κουραστικό, να ασχολούμαστε συνέχεια με τα ψεύδη του Σαμαρά.

Είναι τέτοια η αυθάδεια και η κακοήθεια του σαμαρικού ψεύδους που ακόμα και τα αποθέματα της πλουσιότατης ελληνικής γλώσσας έχουν εξαντληθεί…

Το μόνο που θα υπογραμμίσουμε ξανά είναι τούτο:
«Αν υπήρχε διαγωνισμός ΨΕΥΔΟΥΣ η δωσίλογη κυβέρνηση και ιδιαίτερα ο πρωθυπουργός-ανδρείκελο, θα σάρωναν όλα τα …βραβεία…».

Αν είναι, λοιπόν, ποτέ δυνατόν αυτός ο ρέκορντμαν του ψεύδους να ξεστομίσει και ίχνος αλήθειας στον «άμβωνα» του καθεστωτικού, τελετουργικού ψεύδους: Στη ΔΕΘ…
Δεν νομίζουμε να υπάρχει ‘Έλληνας που να άκουσε την ομιλία του σαμαρικού ψεύδους στη ΔΕΘ ή αν την άκουσε (λόγω μαζοχισμού) να πίστεψε και στο ελάχιστο αυτά που είπε…
ΟΛΟΙ πλέον γνωρίζουν το θράσος του ψεύδους του Σαμαρά: Του θλιβερού και άθλιου αυτού ανδρείκελου του 4ου Ράιχ…
Δεν θα ασχοληθούμε, συνεπώς, και σ’ αυτό το κείμενο με τη φρενοβλάβεια του ψεύδους του Σαμαρά στην τελετουργική φιέστα της ΔΕΘ…
Θα περιοριστούμε στο αβυσσαλέο και σχιζοφρενικό θράσος του: Αυτό της κοροϊδίας, του χλευασμού μας και του εμπαιγμού μας.
Εδώ ο Σαμαράς έβαλε σε εφαρμογή το γνωστό τέχνασμα της καλύβας του Χότζα: Μετατροπή της ανθρώπινης καλύβας σε ασφυκτικά δύσοσμο αχούρι ζώων και το κόλπο της απόσυρσης ενός τετράποδου για να διασκεδάσει την ανθρώπινη ΑΣΦΥΞΙΑ…
Πάνω σ’ αυτή τη «μέθοδο» ήταν δομημένη η ομιλία του Σαμαρά. Έχει μετατρέψει τη ελληνική κοινωνία σε Νταχάου, έχει ρίξει τον ελληνικό λαό στην άβυσσο της καταστροφής και της ανελέητης χρεοκοπίας και στη ΔΕΘ πέταξε υποσχέσεις ελεημοσύνης!!!
Η κυβερνητική συμμορία έχει καταληστεύσει τον ελληνικό λαό με τις συνεχείς, χρόνιες και μοχθηρές φόρο-επιδρομές και ο Σαμαράς …υποσχέθηκε κάποιες ασπιρίνες ελαφρύνσεων: Τέτοιος πολιτικός απατεώνας είναι…
Ακόμα δεν έχει σβήσει το μελάνι από τη μετάφραση και επιβολή του τελευταίου «συμβολαίου θανάτου» (που έγραψαν και διέταξαν τα όργανα του 4ου Ράιχ), του ΕΝΦΙΑ (η αρπαγή της λαϊκής κατοικίας και των ακινήτων), και το δωσίλογο απανθρωπάριο …υποσχέθηκε «διορθώσεις» και άλλα καταπραϋντικά και παραισθησιογόνα: Τέτοιος ταχυδακτυλουργός της ΑΠΑΤΗΣ…
Επιβάλλει αυτή η κυβερνητική συμμορία εξοντωτικά και δολοφονικά μέτρα και έρχεται ο Σαμαράς στη ΔΕΘ να εξαγγείλει κάποιες …ελαφρύνσεις: Υποσχέσεις που θα μείνουν και αυτές ακάλυπτες επιταγές, όπως κάθε υπόσχεση στο παρελθόν…
Ο Σαμαράς και η κυβέρνησή του μας δολοφονούν χωρίς έλεος και με τη μοχθηρία του πωρωμένου δολοφόνου, θα συνεχίσουν αυτό το αποτρόπαιο έργο τους όσο παραμείνουν στην κυβέρνηση, και σήμερα στη ΔΕΘ μας …κερνάει το ανδρείκελο τα κόλλυβα της κηδείας μας…
Τέτοιος χλευαστικός, βάρβαρος και προσβλητικός εμπαιγμός του ελληνικού λαού και της νοημοσύνης του δεν έχει ιστορικό προηγούμενο…
Θα υπομείνουμε ακόμα αυτή την άγρια και δολοφονική κυβερνητική συμμορία, το αμόκ του ψεύδους της και τον ασύστολο εμπαιγμό της νοημοσύνης μας;
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ…
Από resaltomag
Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Τώρα θα μπλέξουμε με λεπτομέρειες, αλλά δε γ@μ€ίς. Λοιπόν, πέρα από τα χονδροειδή ψέματα και τις χονδροειδέστατες απάτες που κάνουν αυτοί οι τύποι που αποκαλούνται κυβέρνηση, ακόμη περισσότερο με θυμώνει ότι μας στερούν το δικαίωμα να σκεφτούμε σοβαρά για να αντιμετωπίσουμε τα όποια επιχειρήματα της πολιτικής που εκτελούν.

Μέσα στην ευτέλεια της σκέψης τους και τη μπόχα της αλαζονείας τους, τσαλαβουτάνε στην πλέον παρακμιακή απλοϊκότητα του Λόγου. Το ακόμη χειρότερο είναι ότι αυτήν την τακτική της αυτογελοιοποίησης την ακολουθούν άνθρωποι που το Σύστημα προσπάθησε να μας τους πλασάρει ως «σημαντικούς οικονομολόγους» και «έμπειρα στελέχη».
Ερωτώμενος, λοιπόν, ο υπουργός Οικονομικών Γκίκας Χαρδούβελης για τον ΕΝΦΙΑ απάντησε το εξής: «Δεν είναι δικός μου νόμος ο ΕΝΦΙΑ, δεν θα απολογηθώ για αυτόν». Αξεπέραστη βλακεία από μόνη της η απάντηση, καθώς φανερώνει ότι, ή ο Χαρδούβελης ομολογεί πως είναι ένα κουστούμι αδειανό που δεν έχει γνώμη για τους νόμους που εφαρμόζει ή ότι είναι τόσο χαζός που προσπάθησε να αποκτήσει γνώμη αλλά δεν τα κατάφερε.
Σε κάθε περίπτωση, αυτή η σπουδαία προσωπικότητα απλώς επανέλαβε τη δήλωση του γνωστού Γιακουμάτου, ο οποίος μόλις ανέλαβε καθήκοντα υφυπ. Ανάπτυξης δήλωσε: «Τον νόμο για τις λαϊκές τον βρήκα ψηφισμένο και είμαι υποχρεωμένος να τον τηρήσω». Ούτε αυτός θέλησε να απολογηθεί. Τι άλλο, λοιπόν, είναι ο μέγιστος Χαρδούβελης παρά ένας Γιακουμάτος; Προσωπικά θα θεωρούσα προσβολή μία τέτοια ταύτιση. Ο Χαρδούβελης μπορεί να το θεωρεί και τιμή. Ο καθένας με τα ινδάλματά του.
Έχουμε, όμως κι άλλο παράδειγμα νομοταγούς υπουργού. Ο Κούλης του Μητσοτάκη υπεραμύνθηκε του νόμου για την αξιολόγηση στο Δημόσιο με το εκπληκτικής ειλικρίνειας και ενδεικτικό της νοημοσύνης του επιχείρημα: «Το σχετικό νομοσχέδιο είχε τεθεί σε διαβούλευση από τον Ιανουάριο. Η συζήτηση συνεχίστηκε στη Βουλή και το νομοσχέδιο ψηφίστηκε. Από τη στιγμή που ένας νόμος ψηφίζεται, πρέπει να εφαρμόζεται».
Είναι συγκλονιστικός ο Κούλης του Μητσοτάκη. Δεν ασχολείται με την ουσία του νόμου, αλλά με τη διαδικασία. Και αφού η διαδικασία ήταν σωστή Ο ΝΟΜΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ!!! Σωστά! Αρκεί όμως μόνο ένας Άδωνις Γεωργιάδης για να ακυρώσει τους τρεις προαναφερθέντες υπουργούς.
Ερωτηθείς, λοιπόν, ο τότε υπουργός Υγείας σχετικά με το εισιτήριο των 25 ευρώ για νοσηλεία στα δημόσια νοσοκομεία είχε απαντήσει: «Ο νόμος έχει ψηφιστεί! Μάλιστα δεν προέβλεπε καμία απολύτως εξαίρεση, αλλά θα λειτουργούσε από την 1/1/14 οριζόντια και καθολικά και θα έπρεπε να βαρύνει τους πάντες. Με δική μας απόφαση, μετά από διαπραγμάτευση με την τρόικα, προχωρήσαμε σε εξαιρέσεις από το καθολικό μέτρο και έτσι εξαιρέθηκαν οι χρονίως πάσχοντες, οι άποροι, άνθρωποι με ειδικές ανάγκες και με ποσοστό αναπηρίας άνω του 80% κλπ.».
Ως γνωστόν, ο νόμος για τα 25 ευρώ δεν ίσχυσε ποτέ. Ξεκινάμε με τα συμπεράσματα: 1. Ο Άδωνις Γεωργιάδης γύριζε όλη μέρα σε τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς διαβεβαιώνοντας ότι ο νόμος για τα 25 ευρώ θα εφαρμοζόταν και ότι ο ίδιος πίστευε πως ήταν ένας υπέροχος νόμος! Άρα, ο Χαρδούβελης δεν έχει καμία σημασία αν βρήκε τον νόμο για τον ΕΝΦΙΑ ψηφισμένο. Είναι υποχρεωμένος να τον κρίνει. Να διαφωνήσει ή να τον υπερασπιστεί. Κι αν νιώθει την ανάγκη να μην τον υποστηρίξει μπορεί να μην τον εφαρμόσει. Ο ψηφισμένος νόμος για τα 25 ευρώ στα νοσοκομεία καταργήθηκε με μία ΕΓΚΥΚΛΙΟ!
Το ίδιο ισχύει, βέβαια, και για το επιχείρημα του Γιακουμάτου – η αλήθεια είναι ότι δεν γνωρίζω καν αν εφαρμόζεται ο νόμος για τις λαϊκές αγορές – αλλά και για τον Κούλη του Μητσοτάκη. Για τον δε Κούλη, υπάρχει κι ένα δεύτερο συμπέρασμα. Ότι τα όσα λέει περί «μνημονιακής υποχρέωσης» είναι μούφα, μουφάρα. Ο Άδωνις Γεωργιάδης όχι μόνο είχε πει ότι ο νόμος για 25 ευρώ ήταν μνημονιακή υποχρέωση, αλλά και ότι συζητήθηκαν με την Τρόικα λεπτομέρειες περί της εφαρμογής του νόμου. Κι όμως καταργήθηκε.
Μόνοι τους γελοιοποιούνται. Ίσως φταίει η αδιαφορία για το πώς θα κριθούν. Ίσως η άνεση με την οποία αυτογελοιοποιούνται οφείλεται στο ανύπαρκτο πολιτικό μέγεθός τους. Πάντως δείχνουν καθημερινά ότι δεν έχουν πρόβλημα να μας δουλεύουν ή να τους κοροϊδεύουμε. Το ίδιο απέδειξε και ο Σαμαράς χτες στη ΔΕΘ. Δεν υποσχέθηκε τίποτα, απλώς επειδή η Τρόικα δεν έδωσε ακόμη τις εντολές για τα νέα μέτρα που θα μας φεσώσουν. Δεν υποσχέθηκε τίποτα, απλώς επειδή η Τρόικα δεν έδωσε το ΟΚ σχετικά με τον τρόπο που θα μας κοροϊδέψουν.
Η ομιλία Σαμαρά στη ΔΕΘ ήταν η ανάγνωση μίας Επιστολής προς Ηλιθίους και Φασίστες. Ένα λαϊκίστικο ακροδεξιό παραλήρημα γεμάτο ασυναρτησίες. Παρ’ όλα αυτά έχω την αίσθηση ότι ακόμη κι αν σήμερα πηγαίναμε στις κάλπες για να μετρηθούμε, οι ηλίθιοι, οι βολεμένοι και οι φασίστες θα έβγαιναν περισσότεροι. Αυτό δεν είναι κάποιος φόβος μου. Πάει αυτό το στάδιο, ξεπεράστηκε. Είναι αυτή η μακαριότητα γύρω μου που φροντίζει να με προειδοποιήσει πως και πάλι τα κόλλυβα της νεκρής ελπίδας και της αδικοχαμένης ευκαιρίας θα φάμε.
Έγραψε ο ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Πρόσφατα, με αφορμή τις τραγικές διαστάσεις που λαμβάνει η κρίση στη Μέση Ανατολή με φρικαλεότητες και την επεκτατικότητα του Ισλαμικού Κράτους, αλλά και την αδυναμία του Ομπάμα και της Μέρκελ να συγκρατήσουν τον Πούτιν στην διεκδίκηση τμημάτων της Ουκρανίας, διεθνείς αναλυτές διατύπωσαν την ανησυχία ή και τον φόβο μήπως «η Δύση χάνει τον έλεγχο του κόσμου»;

Το ερώτημα όσο κι αν φαντάζει ρητορικό τίθεται και τίθεται επί πραγματικής βάσης. Τα τελευταία γεγονότα όπως εξελίσσονται περισσότερο στη Μέση Ανατολή και λιγότερο στην Ουκρανία, ομολογουμένως διαμορφώνουν συνθήκες γενικευμένης διεθνούς αστάθειας, με απρόβλεπτη συνέχεια.

Αμερικανοί και ευρωπαίοι αξιωματούχοι στις ιδιαίτερες συνομιλίες του ομολογούν τους πολλούς κινδύνους που αναδεικνύονται διεθνώς.

Ως απείρως κρισιμότερη και πιο επικίνδυνη αντιμετωπίζεται η κατάσταση στη Μέση Ανατολή, όπου παρά τα δημοσίως λεγόμενα, το ISIS δεν είναι εύκολα τιθασεύσιμο, ούτε υπάρχουν δυνατότητες για ταχεία και άμεση επέμβαση πέραν των αεροπορικών προσβολών, οι οποίες προφανώς δεν επαρκούν για να εξολοθρεύσουν μια πολιτικοθρησκευτική και πολεμική δύναμη ταχέως αναπτυσσόμενη και επεκτεινόμενη διαρκώς.

Λόγοι οικονομικοί και πολιτικοί που συνδέονται με τις προηγούμενες στρατιωτικές εμπειρίες των Αμερικανών και των συμμάχων του στο Ιράκ και το Αφγανιστάν δεν επιτρέπουν σκέψεις για χερσαίες επιχειρήσεις.

Αυτή τη στιγμή μια χερσαία επέμβαση για να είναι αποτελεσματική απαιτεί 150.000 στρατιώτες, 200 δισ. δολάρια και την απόφαση για τουλάχιστον εικοσαετή παραμονή στο αφιλόξενο έδαφος της Μεσοποταμίας.

Οι ΗΠΑ αυτή τη στιγμή βασανίζονται οικονομικά, πολιτικά έχουν δεσμευθεί υπέρ της απεμπλοκής από πολεμικά μέτωπα και κοινωνικά έχουν άλλες προτεραιότητες, προσπαθούν να ανασυγκροτηθούν δεν είναι διαθέσιμοι για ένα τόσο μεγάλο και επισφαλή πόλεμο.

Πράγμα που γνωρίζουν οι ιθύνοντες του Ισλαμικού Κράτους και προσπαθούν διά της προπαγάνδας των αποκεφαλισμών να δείξουν πόσο βαρύ θα είναι το τίμημα των ΗΠΑ στην περίπτωση που επιμείνουν στην πολιτική της επέμβασης.

Από εκεί και πέρα πάντως δεν είναι λίγοι εκείνοι που εκτιμούν ότι η απειλή αποσταθεροποίησης για όλο τον κόσμο είναι πολύ μεγαλύτερη απ' όσο φαίνεται.

Αμερικανοί αξιωματούχοι δεν κρύβουν ότι φοβούνται γρήγορη επέκταση της αναταραχής και σε άλλες χώρες. Ιδιαιτέρως ανήσυχοι εμφανίζονται για τις πιθανές εξελίξεις στη Σαουδική Αραβία και στα συγγενή προς αυτήν Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι ηγεσίες τους στη ζώνη αυτή παίζουν ανάμεσα στη Δύση και το εξτρεμιστικό Ισλάμ, είναι πάγια χρηματοδότες τέτοιων κινημάτων, διατηρούν δεσμούς, τα χρησιμοποιούν για να περιορίσουν την επιρροή του Ιράν στην ευρύτερη περιοχή και δεν αντιλαμβάνονται ότι μπορεί και οι ίδιες να είναι θύματα ενδεχόμενης επικράτησής τους.

Ειδικά η Σαουδική Αραβία που σύντομα, λόγω της ασθένειας του υπέργηρου βασιλιά της, θα εισέλθει σε διαδικασία σύγκρουσης μεταξύ των πολλών μνηστήρων της εξουσίας κινδυνεύει περισσότερο. Οι πρόσφατες αναφορές για μεταφορά του τάφου του Μωάμεθ έχουν να κάνουν ακριβώς μια την επερχόμενη μάχη της διαδοχής.

Κατά τους Αμερικανούς η διαδοχή στον οίκο των Σαούντ μπορεί να προκαλέσει μεγάλες εντάσεις και συγκρούσεις μεταξύ των εκπροσώπων των πολλών φυλών. Ορισμένοι μιλάνε, έστω καθ' υπερβολή, ότι η Σαουδική Αραβία μπορεί να βρεθεί στην κατάσταση της Λιβύης.

Μια ενδεχόμενη διαπάλη διαδοχής στη Σαουδική Αραβία μπορεί να επιτρέψει στο Ισλαμικό Κράτος να παρέμβει στο όνομα της ιδέας συνένωσης όλων των Αράβων και να εμπλέξει ένα μεγάλο και πλούσιο κράτος στη διεκδίκησή του.

Αν συμβεί κάτι τότε πρέπει να θεωρείται βεβαία και η εμπλοκή των Εμιράτων, όπως και της Ιορδανίας, του Λιβάνου και των υπόλοιπων κρατών της περιοχής με ότι αυτό συνεπάγεται για τον κόσμο ολόκληρο.

Στην περίπτωση αυτή το ισλαμικό ντόμινο θα πλήξει μια πολυπληθή ζώνη από τη Μαυριτανία έως την Ινδονησία και θα αναδείξει πρωτοφανή ζητήματα ασφάλειας για όλο τον πλανήτη. Δεν είναι τυχαίο ότι ήδη η Δύση προσπαθεί να αναπτύξει αντίρροπες δυνάμεις στην περιοχή και σπεύδει να συμμαχήσει με το Ιράν και να στηρίξει τους Κούρδους, οι οποίοι βρίσκονται σε φάση εθνικής ολοκλήρωσης.

Ο ρόλος του Ιράν ήδη αναβαθμίζεται και οι Κούρδοι εξοπλίζονται πυρετωδώς από Αμερικανούς και Ευρωπαίους προκειμένου να αντισταθούν στην επεκτατικότητα του ακραίου σουνιτικού ισλαμικού κράτους. Ωστόσο τίποτε στη γεωπολιτική δεν είναι αδιάφορο.

Ενδεχόμενη δημιουργία Κουρδικού κράτους θα προκαλέσει την εδαφική ακεραιότητα της Τουρκίας και θα ανοίξει άλλα μέτωπα. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που ανησυχούν ότι ο απομονωμένος πια από τη Δύση Ερντογάν, κυρίως λόγω των μεγάλων λαθών στη διαχείριση της συριακής κρίσης, θα θελήσει να δημιουργήσει αντισταθμιστικά, εστίες διαταραχής στα δυτικά του.

Η ένταση των τελευταίων ημερών με την Ελλάδα, η εσπευσμένη συνάντηση με τον Αντώνη Σαμαρά στην Ουαλία και γενικώς η επιθετική στάση που κράτησε ο Ερντογάν στην Κύπρο είναι ενδεικτική της πίεσης που νιώθει στο ανατολικό μέτωπο.

Τελευταία μάλιστα έχουν καταγραφεί υπερπτήσεις τουρκικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών πάνω από τον Έβρο, που βάζουν τον καθένα σε σκέψεις καθώς τελειώνει το καλοκαίρι και το φθινόπωρο προσφέρεται γι' ασκήσεις ετοιμότητας στην περιοχή του Αιγαίου.

Όπως και να έχει τα γεγονότα της Μέσης Ανατολής δεν είναι τα απλούστερα, όσο κι αν εδώ προσπερνώνται ή αντιμετωπίζονται ως τηλεοπτικό θρίλερ.

Η υπόθεση του Ισλαμικού Κράτους εγείρει έτσι κι αλλιώς ζητήματα ασφάλειας στην Ευρώπη. Οι χιλιάδες δυτικοί που μάχονται στο πλευρό των αράβων τζιχαντιστών δημιουργούν ευρύτερο ζήτημα για τις ευρωπαϊκές χώρες με ισχυρή παρουσία ισλαμικού στοιχείου. Όπως και ενισχύει το μεταναστευτικό κύμα προς την Ευρώπη με πρώτη την Ελλάδα βεβαίως.

Το δυστύχημα είναι ότι η ελληνική πολιτική δεν παρακολουθεί με τη δέουσα προσοχή τα τεκταινόμενα στη Μέση Ανατολή, ούτε εκμεταλλεύεται τα ερείσματα που διαθέτει σε όλη αυτή την τόσο ταραγμένη και κρίσιμη για την ασφάλεια ολόκληρου του πλανήτη περιοχή του κόσμου.

Από εκεί και πέρα η Ευρώπη και η Αμερική δεν είναι σε θέση να ελέγξουν τις επιδιώξεις του Πούτιν στην Ουκρανία.
Κατά τα φαινόμενα θα επιχειρήσει και πιθανότατα θα επιτύχει αυτό που θέλει. Θα ελέγξει τις ρωσόφωνες περιοχές, θα δημιουργήσει στεριανές προσβάσεις στην Κριμαία και θα αναγκάσει την ουκρανική ηγεσία να αποδεχθεί τη μοίρα της διπλής εξάρτησης από τη Ρωσία και την Ευρώπη.
Με τη διαφορά ότι η Ευρώπη θα δυσκολευθεί να χρηματοδοτήσει με πόρους την Ουκρανία σε στιγμή που η ίδια αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα.

Κοινή είναι η πεποίθηση ότι η Ουκρανία αργά η γρήγορα θα «παραδοθεί» στη Ρωσία.

Δεν είναι τυχαίο ότι το ενδιαφέρον Αμερικανών και Ευρωπαίων έχει στραφεί πλέον στην προστασία των Δημοκρατιών της Βαλτικής, τις οποίες θεωρούν ευάλωτες στην περίπτωση που ο Πούτιν θελήσει να αναβιώσει ένα σχήμα της παλαιάς Σοβιετικής Ενωσης.

Το αποδεικνύει το πρόσφατο πέρασμα του Ομπάμα από το Ταλίν της Εσθονίας, όπως και οι αναφορές της Μέρκελ για το ενδεχόμενο επέκτασης του πολέμου και σε άλλες χώρες.

Ο φόβος πάντως είναι εμφανής, το ίδιο και η αμηχανία αντιμετώπισης, όπως προδίδουν οι υστερίες του επικεφαλής του ΝΑΤΟ κ. Ράσμουνσεν και τα σχέδια για τη συγκρότηση δύναμης ταχείας επέμβασης 4.000 ανδρών από τη συμμαχία.

Βάσει των παραπάνω το αρχικό ερώτημα λοιπόν μόνο ρητορικό δεν είναι.

Ο κόσμος έχει εισέλθει σε νέα φάση.
Νέες δυνάμεις αναδεικνύονται και χειραφετούνται από τους παλαιούς ηγέτες του κόσμου, οι οποίοι ζουν στις δικές τους αντιφάσεις.
Με τα μέτωπα της Μέσης Ανατολής και της Ρωσίας ανοιχτά και την Κίνα να διεκδικεί την οικονομική επικράτηση τίποτε δεν μοιάζει ίδιο στον πλανήτη Γη.

Και πλέον είναι πιθανό η Δύση να χάσει κάποια στιγμή τον έλεγχο του κόσμου.
Χωρίς αυτό βεβαίως να σημαίνει ότι ο κόσμος θα γίνει καλύτερος...

Πηγή "Το Βήμα"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

  

Νόμο για «ειδικό καθεστώς» σε Ντονιέτσκ και Λουγκάνσκ και πρόωρες δημοτικές εκλογές προβλέπει η συμφωνία εκεχειρίας

Την ψήφιση νόμου που να αναγνωρίζει το «ειδικό καθεστώς» στο Ντονιέτσκ και το Λουγκάνσκ και την κήρυξη πρόωρων εκλογών στις περιοχές της ανατολικής Ουκρανίας προβλέπει η συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, η οποία υπεγράφη στο Μινσκ της Λευκορωσίας την Παρασκευή μετά τις διαβουλεύσεις της Τριμερούς Ομάδας Επαφής και δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του ΟΑΣΕ. Η κατάπαυση του πυρός βασίστηκε στην πρόταση επτά σημείων του προέδρου της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν και τη συνεννόηση που είχε με τον ουκρανό ομόλογό του Πέτρο Ποροσένκο.

Στην αποκέντρωση της εξουσίας, με ψήφιση νόμου για «ειδικό καθεστώς» από το ουκρανικό κοινοβούλιο και την προκήρυξη πρόωρων εκλογών για την τοπική αυτοδιοίκηση στις περιοχές Ντονιέτσκ και Λουγκάνσκ. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης της Ομάδας Επαφής στο Μινσκ, οι εκπρόσωποι από την Ουκρανία, τη Ρωσία και τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) συμφώνησαν σε κατάπαυση του πυρός μεταξύ Κιέβου και αυτονομιστών. Η εκεχειρία εφαρμόστηκε την ίδια ημέρα, με τη συμφωνία της διεθνούς παρακολούθησης για την εφαρμογή της, την ανταλλαγή αιχμαλώτων και την διάνοιξη διόδων για την παροχή ανθρωπιστικής βοήθεια; και αποκατάστασης των ζημιών στις βασικές κοινωνικές υποδομές της περιοχής.

Μετά την έναρξη της κατάπαυσης του πυρός στις εμπόλεμες περιοχές επικράτησε ηρεμία, πολλοί κάτοικοι όμως, τόσο στο Ντονιέτσκ όσο και στη Μαριούπολη παραμένουν επιφυλακτικοί για την τήρηση της εκεχειρίας. Λίγο πριν την υπογραφή της συμφωνίας οι δυνάμεις του Κιέβου επιχειρούσαν να απωθήσουν μεγάλη επίθεση των ανταρτών με στόχο τη Μαριούπολη, βασικό λιμάνι για τις εξαγωγές χάλυβα της Ουκρανίας.
Παραβίαση της κατάπαυσης του πυρός κατήγγειλαν χθες οι αυτονομιστές και πόλη του Ντονιέτσκ, όπου υπήρξαν σποραδικά πυρά κοντά στο αεροδρόμιο, το οποίο παραμένει στα χέρια της ουκρανικής κυβέρνησης. Σύμφωνα με εκπρόσωπο της πολιτοφυλακής «η κατάπαυση του πυρός ισχύει αλλά ξέρουμε ότι (η ουκρανική πλευρά) τη χρησιμοποιεί για να φέρει εδώ περισσότερες δυνάμεις και πυρομαχικά και στη συνέχεια, να μας χτυπήσει με ισχυρές δυνάμεις».

Να αναγνωρίσει τις «παράνομες ένοπλες δυνάμεις» το Κίεβο και να αποχωρήσουν οι μισθοφόροι και ο στρατός ζητούν οι αυτονομιστές του Λουγκάνσκ

Την άμεση διευκρίνηση και αναγνώριση της δραστηριότητας «παρανόμων ενόπλων δυνάμεων» από το Κίεβο και την παράλληλη απομάκρυνση του στρατού της Ουκρανίας και της Εθνικής Φρουράς από τα εδάφη της περιοχής ζητούν οι αυτονομιστές του Λουγκάνσκ. Στα πλαίσια της συμφωνίας εκεχειρίας και κατάπαυσης του πυρός που υπεγράφη την Παρασκευή, ο επικεφαλής της αυτοαποκαλούμενης Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ (LPR) Ιγκόρ Πλοτνίσκι δήλωσε σήμερα σε τηλεφωνική επικοινωνία με το ειδησεογραφικό πρακτορείο Ria Novosti:
«Οσον αφορά στο θέμα της απόσυρσης των παράνομων ένοπλων δυνάμεων, μαχητών και μισθοφόρων, καθώς και των στρατευμάτων και των τεθωρακισμένων του ουκρανικού στρατού, θα πρέπει να προσδιορίσουμε ποιούς ακριβώς προσδιορίζουμε μισθοφόρους και παράνομες ομάδες. Εμείς πιστεύουμε ότι η ίδια η Εθνική Φρουρά είναι παράνομη ένοπλη ομάδα. Οι μισθοφόροι μαχητές πρέπει να απομακρυνθούν άμεσα από το Λουγκάνσκ, τον Ντονιέτσκ, την Ουκρανία και ολόκληρη της Ευρώπη. Εάν το Κίεβο συμφωνεί και αντιμετωπίζει με τον ίδιο τρόπο το ζήτημα, τότε δεν θα υπάρξει κανένα πρόβλημα. Εάν όχι, τότε θα πρέπει να συζητήσουμε περαιτέρω».

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

  

Οι κυρώσεις της Δύσης, είναι ένας σημαντικός παράγοντας για να προχωρήσει η Ρωσία με ταχύτητα σε μεγάλες οικονομικές μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να έχει κάνει εδώ και καιρό, αλλά και να πάρει κρίσιμες αποφάσεις για το μέλλον της.

Μια διαφορετική, αλλά και προχωρημένη, άποψη για τη σημερινή γεωπολιτική πραγματικότητα και τις συνέπειες των Δυτικών κυρώσεων στην οικονομία της Ρωσίας. Η χώρα πρέπει να δει τις κυρώσεις, όχι απλά ως πλήγμα, αλλά ως ευκαιρία για να οικοδομήσει μια νέα, ισχυρή οικονομικά και πολιτικά Ρωσία.

Οι κυρώσεις, τα γεγονότα στην Ουκρανία, είναι ένα μέρος αυτού που ονομάζεται γεωπολιτική. Η παγκόσμια τάξη είναι πάντα ένας αγώνας κάποιου με κάποιον. Μια σκακιέρα. Ορισμένες αυτοκρατορίες εξαφανίζονται, κάποιες άλλες ενισχύονται, κάποιες τρίτες στριμώχνουν στη γωνία τις τέταρτες. Σήμερα, βγαίνει στο προσκήνιο ένας πολυπολικός κόσμος, και οι χώρες ανταγωνίζονται σκληρά για τις σφαίρες επιρροής τους. Η τελική κατανομή των δυνάμεων είναι άγνωστη. Θα μείνουν οι ΗΠΑ με τη G-7 το κέντρο των πάντων, ή θα εμφανιστεί μια πιο σύνθετη αρχιτεκτονική του κόσμου; Γι’ αυτό θα μάθουμε μετά από αρκετά χρόνια.

Σε κάθε περίπτωση, θα κερδίσει αυτός που θα έχει περισσότερες ιδέες και ενέργεια, περισσότερη δημιουργικότητα και ελευθερία, υψηλότερη ποιότητα ζωής. Ως εκ τούτου, η Ρωσία θα πρέπει να απαντήσει στην πρόκληση. Να γίνει πιο δημιουργική, πιο καινοτόμα, πιο ευέλικτη για να ανυψωθεί οικονομικά. Με μυαλό και όχι με σιδηρά πυγμή. Να βρει τη δική της συνταγή για ένα «οικονομικό θαύμα». Να γίνει πόλος έλξης και όχι μια περιοχή απ’ την οποία φεύγουν για την Ευρώπη, την Ασία, ή για οπουδήποτε αλλού. Εάν και όταν η Ρωσία θα παράγει το 6% με 8%, αντί του 2,8% του παγκόσμιου ΑΕΠ, τότε θα μπορούμε να συζητήσουμε σε διαφορετική βάση.

Μικρές οι άμεσες συνέπειες των κυρώσεων

Πρέπει, ωστόσο, να κάνουμε διάκριση μεταξύ βραχυπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων επιπτώσεων των κυρώσεων. Η «αυριανή» -άμεση- επίδραση τους δεν είναι πολύ μεγάλη. Οι κυρώσεις έχουν σχεδιαστεί έτσι ώστε σε καμία περίπτωση να μην επηρεάζουν τη τρέχουσα ροή και τις τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου προς την Ευρώπη. Αυτό σημαίνει, ότι διατηρείται πλήρως το σύνολο της ροής των εσόδων σε ξένο συνάλλαγμα το οποίο στηρίζει τη ζωντάνια της ρωσικής οικονομίας.

Την περίοδο Ιανουαρίου-Μαΐου 2014, σύμφωνα με τη ρωσική στατιστική υπηρεσία «Rosstat», το πλεόνασμα του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας ανήλθε σε σχεδόν 100 δισεκατομμύρια δολάρια, έχοντας αυξηθεί κατά 10%. Αυτό σημαίνει, ότι οι επιχειρήσεις έχουν τους πόρους για να πληρώσουν τις δανειακές τους υποχρεώσεις σε συνάλλαγμα.

Το μεγάλο επιχειρείν έχει βασιστεί πολύ στην απόκτηση πόρων από το εξωτερικό. Η εγχώρια οικονομική μηχανή συγκρατιόταν τεχνητά σε «χαμηλές στροφές», παρέμενε μικρή, περιφερειακού επιπέδου. Τώρα, υπάρχει λόγος για να ασχοληθούμε μαζί της. Είναι καλύτερα να κορεστεί η οικονομία με ρευστό, με δάνεια, να μειωθούν τα επιτόκια χρηματοδότησης, να αναζωογονηθεί -με προσοχή- το ρούβλι (σήμερα είναι υπερτιμημένο), να ενισχυθούν οι χρηματοπιστωτικές αγορές. Να εισαχθεί ένα πακέτο φορολογικών ελαφρύνσεων γι’ αυτούς που είναι έτοιμοι να αυξήσουν την παραγωγή. Μπροστά μας βρίσκεται ο αναπτυξιακός στόχος, το κίνητρο για τη ρωσική οικονομία: Η μείωση των εισαγωγών και, αν φερθούμε έξυπνα, η οικονομική ανάπτυξη, με συγκεκριμένα και αποτελεσματικά βήματα για την αντικατάσταση των εισαγωγών.

Για όλους αυτούς τους λόγους, μπορούμε να πούμε στους Δυτικούς «φίλους» μας: Σας ευχαριστούμε για τις κυρώσεις! Ήταν ένα ταρακούνημα που το χρειαζόμασταν από καιρό. Αλλά όλα τα παραπάνω θα συμβούν, μόνο εάν εκείνοι που αποφασίζουν στην «κορυφή» της ρωσικής κυβέρνησης, θα αντιμετωπίσουν τις κυρώσεις έξυπνα. Δίνοντας όσο το δυνατόν περισσότερα κίνητρα για την αύξηση της εγχώριας ζήτησης και προσφοράς.

Εκτός ευρωπαϊκής ενεργειακής αγοράς;

Οι επιπτώσεις των κυρώσεων θα είναι σκληρότερες σε μακροπρόθεσμη βάση. Η επίσημη πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών είναι να εκδιώξουν τη Ρωσία από την αγορά καυσίμων στην Ευρώπη. Επιπρόσθετα, η εφαρμογή ενός «τεχνολογικού» μποϊκοτάζ και η διακοπή των καναλιών εξωτερικής χρηματοδότησης για τις ρωσικές επιχειρήσεις. Και εννοείται, όχι η στιγμιαία - προσωρινή διακοπή. Αλλά η απομόνωση της χώρας από τις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές για μεγάλο χρονικό διάστημα. Είναι μια σκληρή πρόκληση που θα είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί. Διότι, μια σειρά από σημαντικούς τομείς της ρωσικής οικονομίας, βασίζονται κατά 50%-80% από τις εισαγωγές.

Με αυτή την κατάσταση βρεθήκαμε σ’ ένα σταυροδρόμι. Ποιόν δρόμο θα ακολουθήσουμε; Η σωστή απάντηση είναι: Να προχωρήσουμε σε εκσυγχρονισμό της οικονομίας, να απελευθερώσουμε την ενέργεια της μεσαίας τάξης και των επιχειρήσεων, να ενισχύσουμε με αναπτυξιακά κίνητρα την παραγωγική οικονομική δραστηριότητα, να αυξήσουμε το μερίδιο της συσσώρευσης κεφαλαίου, να προχωρήσουμε σε μια γρήγορη οικονομική ανάπτυξη, όπως έγινε στην Κίνα, την Κορέα, τη Σιγκαπούρη. Να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε το δικό μας οικονομικό θαύμα σε συνθήκες διεύρυνσης των επιχειρηματικών ελευθεριών, μείωσης των κινδύνων στη χώρα. Να κάνουμε τα πάντα για να έρθουν ξένες άμεσες επενδύσεις, που φέρνουν μαζί τους νέες τεχνολογίες. Και να είστε σίγουροι. Από οποιαδήποτε χώρα του κόσμου και να χρειαστεί, θα βρεθεί ο δρόμος που οδηγεί στη Ρωσία.

Υπάρχουν όμως και οι λάθος απαντήσεις: Να κλειστούμε στον εαυτό μας, να απομονωθούμε και να προχωρήσουμε σε ένα είδος «οικονομικής επιστράτευσης». Αυτός είναι ένας δρόμος που δεν οδηγεί πουθενά, αντίθετα, θα επιφέρει τεράστιες απώλειες σε όλα τα στρώματα του πληθυσμού. Μια άλλη κακή επιλογή είναι να μείνουμε εκεί που είμαστε τώρα. Να συγκεντρώσουμε τα πάντα στα χέρια του κράτους, να αφεθούμε δηλαδή σε μια φορολογική και διοικητική πίεση. Αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος αν θέλουμε τελικά να μείνουμε πίσω τεχνολογικά, να γίνουμε οικονομικά πιο αδύναμοι.

Ερχονται δύσκολες ώρες

Σε κάθε περίπτωση, μπροστά μας έχουμε δύσκολους καιρούς. Για τρεις μήνες, για ένα ή δύο χρόνια ακόμα, η βλάβη δεν θα έχει επιδιορθωθεί. Μπορεί να υπάρξουν περίοδοι προσωρινής συμφιλίωσης με τη Δύση. Μπορεί να γίνουν δύο ή τρία βήματα πίσω από τη τρέχουσα συγκρουσιακή κατάσταση, αλλά οι πληγές από τις πρόσφατες εξελίξεις και τις κυρώσεις είναι βαθιές για να επουλωθούν σύντομα. Η αποκατάσταση του προηγούμενου επιπέδου ολοκλήρωσης της Ρωσίας στη διεθνή κοινότητα μπορεί να πάρει από 10 μέχρι 15 χρόνια. Φυσικά, με τον όρο ότι θα γίνουμε ισχυρότεροι σαν οικονομία, θα καταπιαστούμε με μεταρρυθμίσεις και θα πετύχουμε τον εκσυγχρονισμό της χώρας, θα παραμείνουμε μια ανοικτή αγορά, και θα μπορέσουμε να βελτιώσουμε την ποιότητα της ζωής μας. Με την προϋπόθεση, ότι θα γίνουμε τιμιότεροι και θα εξαλείψουμε τη διαφθορά. Αυτή η πραγματικότητα μπορεί να μην αρέσει. Μπορεί να αξιολογηθεί με διαφορετικούς τρόπους για το ποιός έχει δίκιο και ποιός άδικο. Αλλά είναι η πραγματικότητα.

Η διαδικασία επιβολής κυρώσεων, πάντως, επηρεάζει μικρά κομμάτια της παγκόσμιας οικονομίας και δεν βλάπτει το πιο σημαντικό πράγμα που δίνει σταθερότητα στην ΕΕ: Τις απρόσκοπτες ροές πρώτων υλών από τη Ρωσία. Για εκείνες τις Δυτικές εταιρείες που δεν τις ακουμπάνε οι κυρώσεις, υπήρχε ο χρόνος και η δυνατότητα να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες. Μείωσαν τις συναλλαγές τους με τη Ρωσία, άλλαξαν τους εμπορικούς εταίρους και προορισμούς τους. Ο κόσμος κινείται και ετοιμάζεται να αναπτυχθεί μετά την κρίση, επιμένοντας να αγνοεί τις επιμέρους διαταραχές.

Ο Ιάκωβ Μίρκιν, είναι ο επικεφαλής του τμήματος διεθνών αγορών κεφαλαίου του Ινστιτούτου Παγκόσμιας Οικονομίας και Διεθνών Σχέσεων της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών.

Πηγή RBTH

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Του Χρήστου Ιακώβου

Οι μαγνητοσκοπημένες εικόνες μασκοφόρων ισλαμιστών τρομοκρατών, οι οποίοι ίστανται όπισθεν δυτικών ομήρων δημοσιογράφων ή στρατιωτών αιχμάλωτων, όντας έτοιμοι να τους καρατομήσουν τελετουργικώς και εξανιστάμενοι με ένα αντιδυτικό πολιτικοθρησκευτικό κήρυγμα, έγιναν συχνό αντικείμενο προς διεθνή διαδικτυακή και τηλεοπτική κατανάλωση.

Βεβαίως, δεν είναι η πρώτη φορά που στην ιστορία παρατηρείται το φαινόμενο αυτό. Είναι μία πρακτική, η οποία συναντάται συχνά από τα αρχαία χρόνια. Στην αρχαία Ρώμη, για παράδειγμα, συνήθιζαν να αποκεφαλίζουν τους Ρωμαίους πολίτες, αφού η πρακτική θεωρείτο πιο ανώδυνη, λόγω της ταχύτητας με την οποία επέρχεται ο θάνατος, σε αντίθεση με τους μη-Ρωμαίους πολίτες, τους οποίους θανάτωναν διά της σταυρώσεως. Γνωστή στην ευρωπαϊκή ιστορία παραμένει η περίπτωση κατά τα πρώτα χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης, όταν η «πολιτική της λαιμητόμου» άσκησε σε τέτοιο βαθμό την ψυχολογική βία προς τους αντιπάλους που γέννησε ένα από τους πιο πολυσυζητημένους όρους της νεώτερης ιστορίας, αυτόν της τρομοκρατίας. Ωσαύτως στον εικοστό αιώνα, χρησιμοποιήθηκε η πρακτική αυτή από τους Ιάπωνες κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι οποίοι αποκεφάλιζαν αιχμαλώτους πολέμου κατά τις επιχειρήσεις στον Ειρηνικό.

Στη Μέση Ανατολή το φαινόμενο αυτό, ως μέθοδος τρομοκρατικής δράσης, άρχισε να υιοθετείται συστηματικώς από το 2002 και εντεύθεν, όταν καρατομήθηκε ο δημοσιογράφος της Wall Street Journal, Ντανιέλ Περλ στο Πακιστάν. Μέχρι τότε, οι τρομοκρατικές οργανώσεις επεδίδοντο στις βομβιστικές επιθέσεις, στις αεροπειρατείες, στις στοχευμένες δολοφονίες κά. Οι λόγοι για τους οποίους άρχισαν να αναζητούνται νέοι τρόποι επιχειρησιακής δράσης, όπως οι δημόσιοι αποκεφαλισμοί και οι επιθέσεις αυτοκτονίας από τρομοκρατικές οργανώσεις ήταν: α) οι σημερινές τρομοκρατικές οργανώσεις στη Μ. Ανατολή έχουν αποκλειστικώς ισλαμική ιδεολογική συγκρότηση, σε αντίθεση με το παρελθόν που οι οργανώσεις είχαν κοσμικό χαρακτήρα συγκρότησης (μαρξιστικό ή εθνικιστικό), β) η ευαισθησία και αντίδραση της Δύσης από τις μεθόδους που χρησιμοποιούσαν οι οργανώσεις, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990, άρχισε να εξαντλείται, οπότε αναζήτησαν νέες μεθόδους διαχείρισης αιχμαλώτων και ομήρων, προκειμένου να αυξήσουν τη ψυχολογική βία και γ) η μη καταγραφή των τρομοκρατικών ενεργειών καθώς επίσης και η έλλειψη ταχύτητας στη διάδοση τους, λόγω αδυναμίας χρήσης της τεχνολογίας πριν από 2001, άλλαξε άρδην, αφού το πλεονέκτημα που απέφερε στην Αλ Κάϊντα η ζωντανή καταγραφή των επιθέσεων στους διδύμους πύργους, καθώς επίσης και ταχύτατη διάδοση των δυνατοτήτων μαζικής επικοινωνίας μέσω του διαδικτύου, προσφέρουν τα τελευταία χρόνια ένα αποδοτικό πλεονέκτημα στις τρομοκρατικές οργανώσεις για να στείλουν τα πολιτικά μηνύματα που επιδιώκουν, και μάλιστα με εντυπωσιακό τρόπο.

Οι καρατομήσεις είναι αποτρόπαιες, άρα εντυπωσιακές, και προσφέρονται βορά προς οπτική έλξη. Κατά συνέπεια, ως πρακτική από αυτές τις οργανώσεις εντάσσεται στο πλαίσιο των ψυχολογικών επιχειρήσεων. Μέσω αυτών επιτυγχάνουν: α) προσέλκυση της μέγιστης προσοχής για τη διάδοση της προπαγάνδας στο μουσουλμανικό κόσμο, γνωστοποιώντας την ύπαρξή τους με ηρωικό τρόπο, εξασφαλίζοντας υποστήριξη αλλά και στρατολόγηση νέων στελεχών, και β) διασπείροντας τον τρόμο προς τους δυτικούς, αποδυναμώνουν την επιθυμία των αντιπάλων στρατιωτών να πολεμήσουν εναντίον τους. Αν λάβουμε υπόψη ότι η απώλεια ανθρώπινης ζωής έχει μεγαλύτερη αξία στη Δύση, η χρήση του τρόμου με αυτόν τον τρόπο καθίσταται άκρως πλεονεκτική για τους τρομοκράτες.

Το Ισλάμ είναι η μοναδική θρησκεία στην οποία μπορούμε να εντοπίσουμε, πέραν της ιστορικής, και θεολογική ερμηνεία για τους αποκεφαλισμούς. Για τους τζιχαντιστές μαχητές, τόσο η ιστορική παράδοση των πρώτων χρόνων διάδοσης του Ισλάμ (7ος – 8ος αι. μ.χ.) όσο και οι εντολές (σούρα) από το Κοράνι αποτελούν την πιο γνήσια εκδοχή της θρησκείας και θα πρέπει να εκλαμβάνονται με απόλυτο και απαρέγκλιτο τρόπο. Αυτή η πραγματικότητα νομιμοποιεί στη σκέψη των ισλαμιστών τον αποκεφαλισμό των απίστων.

Πιο συγκεκριμένα, η ιστορική τεκμηρίωση που επικαλούνται παραπέμπει στην καρατόμηση, μετά από εντολή του Προφήτη Μωάμεθ, 700 μελών της εβραϊκής φυλής Μπανού Κουρέϊς στη Μεδίνα, τους οποίους ο ίδιος θεώρησε ως συνωμότες. Συνεπώς όταν το έκανε ο Προφήτης τότε μπορούν να το επαναλάβουν και οι πιστοί του σήμερα, αφού η ζωή του αποτελεί ουσιαστικό μέρος της θρησκευτικής παράδοσης.

Θεολογικώς, στο Κοράνι υπάρχουν δύο συγκεκριμένες αναφορές. Η μία περιλαμβάνεται στο κεφάλαιο 47, (στίχος 3): «Στη σύγκρουση με τους απίστους στο πεδίο της μάχης ξεριζώστε τους τα κεφάλια μέχρι να τα τσακίσετε πλήρως.». Η άλλη αναφορά βρίσκεται στο κεφάλαιο 8 (στίχος 12): «Θα εκτοξεύσω τον τρόμο στις καρδιές των απίστων. Αφαιρέστε τους τα κεφάλια και έπειτα, αφαιρέστε τους τα δάκτυλα».

Σήμερα στη Μέση Ανατολή η ισλαμική θρησκεία χρησιμοποιείται ως βάση νομιμοποίησης της μεθόδου της καρατόμησης τόσο από κρατικούς όσο και από μη κρατικούς δρώντες. Στη Σαουδική Αραβία κατά τα τελευταία είκοσι χρόνια έχουν αποκεφαλισθεί περί τα 2000 άτομα δημοσίως, με τα πλήθη που παρακολουθούν να επιδοκιμάζουν δι’ επευφημίας και χαρμοσύνου χειροκρουσίας.

Συμπερασματικώς, αυτές οι πράξεις δεν είναι προϊόντα μίας κατασκευασμένης παράδοσης. Στο πλαίσιο σκέψης και δράσης των ισλαμιστών έχουν ιστορική, μα πάνω απ΄ όλα, θεολογική ερμηνεία και κάλυψη. Κατά συνέπεια, οι τρομοκράτες δεν προβαίνουν απλώς σε μία πράξη θανάτωσης-εκδίκησης διά αποκεφαλισμού κατά των απίστων, αλλά πρωτίστως θεωρούν ότι εκτελούν μία θρησκευτική εντολή. Έτσι και η πράξη τους λαμβάνει, κατά συνεκδοχή, τελετουργικό χαρακτήρα.

Πηγή
* Ο Χρήστος Ιακώβου είναι Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Ο καθένας έχει τις απόψεις του για τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Κώστα Μητσοτάκη και άλλους ογκόλιθους της ελληνικής πολιτικής σκηνής.
Και δεν τοποθετώ την λέξη ογκόλιθοι σε εισαγωγικά, διότι πιστεύω πως, είτε διαφωνεί κανείς μαζί τους είτε όχι, είχαν τα κότσια και τολμούσαν να πάρουν αποφάσεις. Και οι τρεις άφησαν το στίγμα τους στην πατρίδα μου, αλλά η ιστορία θα αποφασίσει αν έπραξαν καλώς…

Πιστεύω ότι ο Καραμανλής μπορούσε και έπρεπε να στείλει τον ελληνικό στρατό στην Κύπρο τον Αύγουστο του 1974, και υποστηρίζω πως ο κ. Μητσοτάκης δεν έπαιξε «καθαρό ρόλο» σε ό,τι αφορά το Κυπριακό.
Τους Έλληνες που γεννηθήκαμε στο νησί νιώθαμε πως μας είχε ξεγραμμένους.
Αντιθέτως, ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν πάντα ένας ισχυρός υποστηρικτής της Κύπρου και συνέδεσε το όνομά του με τους αγώνες της σε σημείο ταύτισης με τους Ελληνοκυπρίους.

Ο υιός του, ο Γιώργος Παπανδρέου, υποστήριξε παθιασμένα το φιλοτουρκικό σχέδιο Ανάν, και σε αμερικανικό τηλεγράφημα αναφέρεται ότι συνομίλησε με τον αμερικανό πρέσβη για το «πως θα επιβληθεί» το ρατσιστικό κείμενο στους Έλληνες της Κύπρου.
Επιεικώς, ήταν μία απαράδεκτη πράξη.

Προς τι η εισαγωγή, θα αναρωτηθείτε. Απλώς μου έκανε εντύπωση ότι ο πρώην πρωθυπουργός οργάνωση εορτή για τον πατέρα του, με αφορμή την 3η του Σεπτέμβρη, ενώ δεν αποδέχθηκε ποτέ τις ιδέες του, που συνεπήραν εκατομμύρια Έλληνες.
Δεν υπάρχει ταύτιση απόψεων σε κανένα θέμα του πατέρα με τον υιό και θα αποδεχθώ δημόσια διάψευση με στοιχεία. Αισθάνομαι επίσης πως όταν επιχειρήθηκε η φυλάκιση και η διαπόμπευσή του, ο Ανδρέας στηρίχθηκε μόνο από τους φίλους. Όχι από την οικογένειά του και θα δεχθώ ότι η όποια κόντρα τότε και η πίκρα του Γιώργου Παπανδρέου οφειλόταν στην απόφαση του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ να αποκαταστήσει τη Δήμητρα Λιάνη.

Ο πρώην πρωθυπουργός επιχείρησε να χρησιμοποιήσει τον πατέρα του για να προετοιμάσει το δικό του «come back». Ήταν τραγικό το λάθος του, διότι φάνταζε πολύ μικρός μπροστά στον μεγάλο Ανδρέα Παπανδρέου, που ίδρυσε από το μηδέν το ΠΑΣΟΚ και το έφερε σε επτά χρόνια στην εξουσία.
Θα προσφέρει υπηρεσία στο Κίνημα, αλλά περισσότερο στην Ελλάδα, εάν αποφασίσει να ασχοληθεί με κάτι άλλο, όπως οι ομιλίες με τραπεζίτες, που του αποφέρουν και πολλά χρήματα.

Πηγή εφημ. «Έθνος»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Μετά τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν το κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας Βεστφαλίας απαγόρευσε τη χρήση γιλέκων που αναγράφουν “αστυνομία της σαρίας”

Όπως δήλωσε ο υπουργός Εσωτερικών του κρατιδίου Ραλφ Γέγκερ, ο ίδιος εξέδωσε σχετική αστυνομική διάταξη. Σε ανακοίνωση του υπουργείου του αναφέρεται ότι οι αστυνομικές αρχές έχουν λάβει εντολή να προχωρούν σε κατάσχεση των γιλέκων από τους αυτοαποκαλούμενους «αστυνομικούς της σαρία».

Ας σημειωθεί ότι το Κεντρικό Συμβούλιο των Μουσουλμάνων στη Γερμανία καταδίκασε την εν λόγω δράση των ακραίων ισλαμιστών, τονίζοντας ότι με τον τρόπο αυτό βλάπτουν τους μουσουλμάνους της Γερμανίας.

«Η Σαρία δεν γίνεται ανεκτή επί γερμανικού εδάφους και κανείς δεν επιτρέπεται να κάνει κατάχρηση της καλής φήμης της γερμανικής αστυνομίας», τόνισε χθες ο γερμανός υπουργός Εσωτερικών Τόμας ντε Μεζιέρ, μιλώντας στην εφημερίδα Bild. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο σοσιαλδημοκράτης υπουργός Δικαιοσύνης, Χάικο Μάας, ο οποίος υπενθύμισε ότι η Γερμανία είναι κράτος δικαίου. «Για την επιβολή του δικαίου και του νόμου υπεύθυνο είναι μόνο το κράτος και καμία αυτοαποκαλούμενη αστυνομία της σαρίας“. Είναι επίσης σαφές ότι δεν πρόκειται να ανεχθούμε μια παράνομη παράλληλη δικαιοσύνη», επισήμανε ο γερμανός υπουργός.

Περιπολία με πορτοκαλί γιλέκα
Υπενθυμίζεται ότι το προηγούμενο διάστημα περιπολούσαν τις νυχτερινές ώρες στους δρόμους της πόλης ακραίοι ισλαμιστές που φορούσαν πορτοκαλί γιλέκα, στα οποία αναγραφόταν «αστυνομία της σαρίας». Όπως ανέφερε σε πρόσφατο ρεπορτάζ του το περιοδικό Der Spiegel, πρόκειται για ομάδες σαλαφιστών, οι οποίοι ερμηνεύουν άκρως συντηρητικά το ισλαμικό δίκαιο.
Οι αυτοαποκαλούμενοι «αστυνομικοί της σαρίας» έπιαναν συζήτηση με νεαρούς μουσουλμάνους στους δρόμους του Βούπερταλ και προσπαθούσαν να τους επηρεάσουν ή να τους στρατολογήσουν στην οργάνωσή τους.

«Να τεθούν εκτός νόμου οι δήθεν θεματοφύλακες της αρετής».
Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο της αστυνομίας, ασκήθηκε ποινική δίωξη σε βάρος 11 ατόμων, ηλικίας 19 έως 33 ετών, που σχετίζονται με την υπόθεση και οι οποίοι κατηγορούνται για παράβαση του νόμου περί συναθροίσεων. Ο πρόεδρος της ΚΟ των Χριστιανοδημοκρατών (CDU), Φόλκερ Κάουντερ απαιτεί να τεθούν εκτός νόμου οι οργανώσεις των «δήθεν θεματοφυλάκων της αρετής». Εάν το νομικό πλαίσιο για μια τέτοια ενέργεια δεν υφίσταται, πρέπει να δημιουργηθεί, επισήμανε σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Welt am Sonntag ο χριστιανοδημοκράτης πολιτικός.

Πηγή: Deutsche Welle

Σχόλιο ιστολογίου: Και για να μην μεμφόμαστε μόνο την κατάντια της Γερμανίας, εμείς θυμίζουμε πως "Πακιστανική Αστυνομία" (ασχολείται με την εφαρμογή της σαρίας) υπάρχει και στην Αθήνα...

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Παραμένει στη θέση του ο προβεβλημένος υπάλληλος που του έχει απαγορευθεί η έξοδος από τη χώρα…!

Του Δρος Ζόργκε

Τι δουλειά έχει ο Φώτης Κουβέλης με την ΕΥΠ και μάλιστα με πρόσωπα στα οποία η Δικαιοσύνη έχει απαγορεύσει την έξοδό τους από τη χώρα;
Σε ποια παγίδα πάει να πέσει ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ που προαλείφεται και για Πρόεδρος της Δημοκρατίας;

Την παγίδα του έστησε ο γνωστός υπάλληλος της ΕΥΠ και συνδικαλιστής, εν όψει των επερχόμενων εκλογών στη συγκεκριμένη Υπηρεσία. Ο προσποιούμενος των «καταρτισμένο» υπάλληλος της ΕΥΠ ΘΣ, άνθρωπος δακτυλοδεικτούμενος στην Υπηρεσία για την… επαγγελματικο-καθιστική του ζωή, φαίνεται ότι έχει χάσει πλέον την ψυχραιμία του, μη ξέροντας τι άλλο έχει μείνει ακόμα θορυβώδες για να αποκαλύψει!
Έτσι, την περασμένη Τρίτη, πήρε το συνδικαλιστικό Προεδρείο του και επισκέφθηκε τον Πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ, Φ. Κουβέλη, και του έθεσε το ζήτημα της αναγκαιότητας του εκσυγχρονισμού της υπηρεσίας, καταγγέλλοντας παράλληλα και τη Διοίκηση Δραβίλλα γι αυτό που τον πονάει, ότι δήθεν ανακατεύεται στα συνδικαλιστικά.

Με δικό του δίκτυο
Είναι ευρύτερα γνωστό στην ΕΥΠ, κάτι που ο ανακριτής Φούκας ίσως θα έπρεπε να γνωρίζει, ότι ο συγκεκριμένος συνδικαλιστής είχε, από τη δεκαετία του ’90, στήσει εσωτερικό δικό του δίκτυο, φανατικών κομματικών υπαλλήλων, κατά προτίμηση τοποθετημένων στις γραμματείες των Διευθύνσεων της Υπηρεσίας. Εκεί δηλαδή απ’ όπου περνούν όλα τα έγγραφα, και τους χρησιμοποιούσε με μικροεξυπηρετήσεις, για να συλλέγει πληροφορίες, τις οποίες κατόπιν «πουλούσε» σε πολιτικούς, προκειμένου να γίνει γρήγορα γνωστός και απαραίτητος.

Λέγεται ότι την περίοδο της δόξας του, το δίκτυο αριθμούσε περί τους 100 υπαλλήλους! Τα γνωρίζει άραγε αυτά ο κ. Κουβέλης; Γνωρίζει για την έρευνα του ανακριτή Φούκα;

Βέβαια, για λόγους αβροφροσύνης και πολιτικής σκοπιμότητας δεν θα μπορούσε να μην δεχτεί ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ τον εν λόγω συνδικαλιστή. Επειδή όμως, όπως λέει κι ο λαός, όποιος σκάβει τον λάκκο του άλλου πέφτει ο ίδιος μέσα, γκρίνια και αλληλοκαρφώματα άρχισαν να εμφανίζονται και ανάμεσα στον στενό πυρήνα του ΘΣ.
Το ξέρει και ο ίδιος πια ότι ακόμα και την ώρα που συγκαλεί ΔΣ, ο προκάτοχος και άσπονδος εχθρός του, μαθαίνει τα πάντα και οι ίδιοι οι σύντροφοί του ξεχύνονται μετά στους διαδρόμους και τον κουτσομπολεύουν ασύστολα.

Απίθανες διαρροές
Πριν από ένα μήνα, την ώρα που βρισκόταν σε εξέλιξη ένα ΔΣ, ομογενειακό blog μετέδιδε όλη την συζήτηση. Βέβαια, και εδώ οι κακές γλώσσες λένε ότι είναι τόσο υποχθόνιος, που είναι πολύ πιθανό τις πληροφορίες να τις δίνει ο ίδιος στα ΜΜΕ, προκειμένου να κρατιέται στην επικαιρότητα.
Ο επόμενος που προγραμματίζει ο συγκεκριμένος ΕΥΠατζής να επισκεφτεί με την παρέα του, είναι ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ, Π. Καμμένος, αφού, όπως διαδίδει στην Υπηρεσία μέλος του ΔΣ, φίλα προσκείμενο στους ΑΝΕΛ, «ο πρόεδρος έχει δώσει γραμμή να ψηφιστεί στις εκλογές ο ΘΣ!»
Μόνο που, παλαιότερα, ο κ. Καμμένος έδινε γραμμή για τον προηγούμενο Πρόεδρο της Ομοσπονδίας, ο οποίος τον είχε εξυπηρετήσει τα μάλλα, προσλαμβάνοντας, επί διοικήσεως Ι. Κοραντή, στενό συγγενικό του πρόσωπο!

Και για ψευδορκία
Και το δικαστικό θρίλερ περί τον ΘΣ συνεχίζεται. Πρόσφατα, ειδοποιήθηκε να παρουσιαστεί στις 26/11/2014 στο Γ’ Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, κατηγορούμενος για ψευδορκία. Η μήνυση αφορά ψευδή κατάθεση σε βάρος του προκατόχου του, αλλά και της προηγούμενης Διοίκησης στη σοβαρότατη υπόθεση ενός Κολλεγίου, όπου για άλλη μία φορά βρέθηκε να εκθέτει δημόσια πληροφορίες και στοιχεία που δεν θα έπρεπε και να κατηγορεί τους αντιδίκους για την παράνομη ίδρυση λειτουργίας ενός Κολεγίου, στο οποίο είχε όμως σπεύσει να γραφτεί ο ίδιος, η γυναίκα και ο κουμπάρος του!
Η άλλη πλευρά, φυσικά δικαιώθηκε, και τώρα ζητά και τα ρέστα!

Νέες διαρροές
Και ρωτούμε ξανά, κ. υπουργέ Διοικητικής Μεταρρύθμισης, κ. υπουργέ Δημόσιας Τάξης, κ. Δραβίλλα, πόσο ακόμα θα ανέχεστε τον κύριο αυτόν και θα τον αφήνετε ατιμώρητο, αλλά και στη θέση του;
Δεν καταλαβαίνετε ότι είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για όλες τις διαρροές από την υπηρεσία προς τα ΜΜΕ;
Γιατί υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά και δημόσιοι υπάλληλοι δύο ταχυτήτων;

Μήπως θα έπρεπε και ο ίδιος να δείξει λίγη ευθιξία και να παραιτηθεί από τα συνδικαλιστικά όργανα μέχρι να ξεκαθαρίσουν οι υποθέσεις του, για να μην φέρει σε δυσκολότατη θέση τους συναδέλφους του;
Αληθεύει ότι δικός του ακροδεξιός υποψήφιος και συνδαιτημόνας στο περίφημο δείπνο με τον Μπαλτάκο, στο Χαλάνδρι, εμπλέκεται σε ένα νέο σκάνδαλο διαρροών;
Έπεται και συνέχεια…

Πηγή εφημ. «Κυριακάτικη KontraNews»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Ο Πούτιν επεχείρησε να βοηθήσει εμπράκτως με χορήγηση δανείου διάσωσης 25 δισ., όμως ο Παπανδρέου έλεγε άλλα…
Η καχυποψία της Μόσχας εντάθηκε στο έπακρο κατά τη διάρκεια της ουκρανικής κρίσης με τις αστοχίες του Βενιζέλου

Γράφει ο Γιώργος Χαρβαλιάς

Στον Καραμανλή τον νεότερο πολλά θα μπορούσε να προσάψει κανείς: διστακτικότητα στις μεγάλες αποφάσεις, χαμένες ευκαιρίες της πρώτης τετραετίας, αμφιλεγόμενες επιλογές συνεργατών, ακόμη και πρόωρο αναχωρητισμό… Σε ένα πράγμα όμως όλοι συμφωνούν: ότι, παρά τις αστοχίες στο εσωτερικό, με τη συνδρομή και του «Νέστορα» της ελληνικής διπλωματίας Πέτρου Μολυβιάτη, ακολούθησε μία εξαιρετική και ισορροπημένη πολιτική στο εξωτερικό.

Παιδί του «ανήκομεν εις την Δύσιν», ο Κώστας Καραμανλής γνώριζε όμως και πώς να λέει «όχι» σε εταίρους και συμμάχους. Στην ίδια λογική, δεν δίστασε να χτίσει γέφυρες με την αναδυόμενη ρωσική υπερδύναμη, αντιλαμβανόμενος εγκαίρως ότι ο Πούτιν δεν είναι… Γιέλτσιν.

Δυσκολεύομαι να συμμεριστώ τις συνωμοσιολογικές θεωρίες, σύμφωνα με τις οποίες η ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική στοίχισε τελικά την εξουσία στον Καραμανλή. Επί των ημερών τους όμως, και πέραν πάσης αμφισβήτησης, οι παραδοσιακά καλές ελληνορωσικές σχέσεις γνώρισαν δημιουργική αναβίωση και η πατρίδα μας έγινε πόλος έλξης για εκατοντάδες χιλιάδες ομόδοξους επισκέπτες από τις ομόσπονδες δημοκρατίες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.

Δυστυχώς αυτό που πήγε να εξελιχθεί σε έντονο γεωπολιτικό φλερτ «κάηκε» με την έλευση στην πρωθυπουργία του Γιώργου Παπανδρέου. Η άνοδος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 2009 σηματοδότησε μία απότομη στροφή στις διμερείς σχέσεις Αθήνας – Μόσχας, με πλήρη εγκατάλειψη του project ενεργειακής διασύνδεσης Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης και άγαρμπη πρόσδεση της χώρας στις αμερικανικές στρατηγικές επιδιώξεις.

Το… κερασάκι στην τούρτα ήταν η περιβόητη συνάντηση του Γιώργου Παπανδρέου με τον ρώσο πρόεδρο, τον Φεβρουάριο του 2010 στη Μόσχα, στον απόγειο της ελληνικής κρίσης χρέους που μας οδήγησε στο… Καστελλόριζο λίγους μήνες μετά.

Άνθρωποι που είναι σε θέση να γνωρίζουν και μεσολάβησαν για να γίνει αυτή μη κρίσιμη συνάντηση, βεβαιώνουν ότι ο Πούτιν επιχείρησε να βοηθήσει εμπράκτως την παραπαίουσα ελληνική οικονομία, για να αποφύγει, έστω και στο παρά πέντε, τη μέγκενη του ΔΝΤ και της Διεθνούς εποπτείας. Σύμφωνα με διηγήσεις κάποιων από τους μεσολαβητές (σ.σ.: τις οποίες γνωρίζοντας την ιδιοσυγκρασία του κ. Παπανδρέου, δεν έχω σοβαρό λόγο να αμφισβητήσω), ο ρώσος ηγέτης πρότεινε στον Έλληνα συνομιλητή του τη χορήγηση ενός δανείου διάσωσης 25 δις. ευρώ με εξαιρετικά ευνοϊκούς όρους. Προς μεγάλη του έκπληξη, ωστόσο, ο κ. Παπανδρέου αντί ουσιαστικής απάντησης, άρχισε να αναλύει τις προοπτικές «απόδρασης» της ελληνικής οικονομίας από τον ασφυκτικό κλοιό του δανεισμού μέσω μίας επαναστατικής εφαρμογής των εναλλακτικών μορφών ενέργειας, με τον… κωδικό «πράσινη ανάπτυξη».

Ο Πούτιν στην κυριολεξία σταυροκοπήθηκε, μη γνωρίζοντας αν έχει μπροστά του κάποιον πραγματικά αργόστροφο, ο οποίος δεν αντιλαμβάνεται τις επείγουσες προτεραιότητες της χώρας του, ή κάποιον πονηρό που κλωτσούσε την μπάλα στην εξέδρα, θέλοντας να αποφύγει πάση θυσία τη συνδρομή της Μόσχας.

Γεγονός είναι ότι η μοιραία αυτή συνάντηση αποτέλεσε και ενταφιασμό της πολύτιμης προσέγγισης Αθήνας – Μόσχας, που είχε πετύχει ο Καραμανλής.

Ο σημερινός πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, φρόντισε τον Ιανουάριο του 2012 (κι ενώ είχε προηγηθεί η συμμετοχή της ΝΔ στην κυβέρνηση Παπαδήμου) να περιλάβει στους σταθμούς των ελάχιστων επισκέψεών του στο εξωτερικό τη Μόσχα, παρότι κάποιοι από το επιτελείο του επέμεναν ότι πρέπει να προηγηθεί το… βάπτισμα πυρός στην Ουάσιγκτον.

Η επίσκεψη αυτή δεν απέδωσε καρπούς και εξελίχθηκε σε κλίμα ψυχρότητας, ίσως γιατί ο κ. Σαμαράς γνωρίζοντας τι τον περίμενε όταν θα αναλάμβανε το τιμόνι της χώρας, απέφυγε να δεσμευτεί με γενναίες χειρονομίες προς τη Ρωσία στα πεδία της ενέργειας και της εμβάθυνσης της αμυντικής συνεργασίας. Κακές εντυπώσεις άφησε στη Μόσχα και ένας από τους στενούς συνεργάτες του κ. Σαμαρά, ο οποίος άρχισε να αναπτύσσει… προχωρημένες θεωρίες «ιστορικής αναγκαιότητας», ενώ γνωστό είναι επίσης το επεισόδιο με την εξαφάνιση επί 48ωρο της φωτογραφίας των δύο ηγετών, που αποδόθηκε επισήμως από ελληνικής πλευράς στην ανάγκη… photoshop, ώστε ο Πούτιν και ο Σαμαράς να φαίνονται στις καρέκλες τους ισοϋψείς.

Η συνέχεια είναι λίγο έως πολύ γνωστή και με τον Σαμαρά πρωθυπουργό πλέον. Η Αθήνα, αντί για καθαρούς λογαριασμούς, ενέπλεξε με παρελκυστική τακτική δύο γιγαντιαίες ρωσικές εταιρείες στην υπόθεση της ιδιωτικοποίησης των ΔΕΠΑ – ΔΕΣΦΑ χωρίς εξαρχής να υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα διεκδίκησής τους, καθώς η κάθοδος των ρώσων προσέκρουσε σε βέτο όχι μόνο των αμερικανών, αλλά κυρίως των Γερμανών και της Κομισιόν των δανειστών δηλαδή…

Οι ελληνικές κουτοπονηρίες και παλινωδίες εκνεύρισαν περαιτέρω τη Μόσχα, γι αυτό και η επόμενη συνάντηση Πούτιν – Σαμαρά έγινε, σχεδόν αναγκαστικά, δύο χρόνια αργότερα, στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής Ε.Ε. – Ρωσίας, μέσα σε ένα θλιβερό ντεκόρ. Στριμωγμένοι σε έναν διάδρομο κάπου στο κτίριο της Κομισιόν, οι δύο ηγέτες σε… πλαστικές καρέκλες, αγωνίζονταν να κρύψουν την αμηχανία τους. Το ραντεβού κράτησε λίγη ώρα και, φυσικά, δεν είχε κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Η καχυποψία της Μόσχας εντάθηκε στο έπακρο κατά τη διάρκεια της ουκρανικής κρίσης, όταν ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Ευάγγελος Βενιζέλος, ως προεδρεύων, υποδέχθημε μετά βαΐων και κλάδων τη νέα και εξαιρετικά αμφιλεγόμενη ηγεσία του Κιέβου, χωρίς την παραμικρή προσπάθεια να τηρήσει αποστάσεις λόγω και των παραδοσιακών σχέσεων με τη Μόσχα.

Σε αντίθεση με την Κύπρο, η Ελλάδα απέφυγε να αρθρώσει έστω και την παραμικρή ένταση για τις κυρώσεις εις βάρος της Μόσχας, γεγονός που οδήγησε στη μη εξαίρεση της χώρας μας από το ρωσικό εμπάργκο εις βάρος των κοινοτικών προϊόντων.

Οσονούπω αποφασίζεται νέος γύρος κυρώσεων κατά της Ρωσίας και η Κύπρος, παρότι σε μνημονιακό… κορσέ, ίσως και χειρότερο από τον δικό μας, έχει ήδη δηλώσει ανοιχτά τη διαφωνία της. Και η Ελλάδα, αντί άλλης αντίδρασης, έφτασε να προτείνει στην Ευρώπη τρόπους παράκαμψης ενδεχόμενης διακοπής της ροής φυσικού αερίου από τη Μόσχα!

Προσοχή τώρα, γιατί, εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Αντί να καταθέσει στα αβγά της και να επικαλεστεί την ιδιαίτερη γεωπολιτική θέση της, η Ελλάδα της συγκυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου, που είναι κατά τα 2/3 εξαρτώμενη σε εισαγωγές από το φυσικό αέριο της Gazprom, έσπευσε να… ζυμώσει τους Ευρωπαίους ότι, αν κόψει την κάνουλα ο Πούτιν, «δεν τρέχει και τίποτα, εμείς είμαστε εδώ»!

Ειλικρινά, δεν ξέρω ποιος και πως το σκέφτηκε (ενδεχομένως ο ίδιος που οραματίστηκε ότι η ελληνική ΑΟΖ θα μπορούσε να φτάσει ως το… Γιβραλτάρ, χωρίς ακόμη να έχει κηρυχθεί ούτε στην Αίγινα…), αλλά εδώ πρόκειται για μία αμιγώς εχθρική και κουτοπόνηρη πρωτοβουλία εναντίον της Ρωσίας. Για να καλοπιάσουμε τους δανειστές, τους λέμε: «Σκασίλα μας αν κόψει το αέριο στην Ευρώπη ο Πούτιν. Θα το αναπληρώσουμε με LNG από τη Ρεβυθούσα»!

Ειδικοί γνώστες του θέματος επιμένουν ότι η ελληνική –εναλλακτική λύση-, όπως εκφράστηκε δια στόματος Μανιάτη, είναι εξωπραγματική και ανυπόστατη. Γιατί, μεταξύ άλλων, σε διαθέσιμες ποσότητες υγροποιημένου φυσικού αερίου που θα μπορούσε να απορροφήσει η Ρεβυθούσα είναι περιορισμένες, με χώρες – παραγωγούς μόνο την Αλγερία και το γνωστό μας… Κατάρ. Όμως και αυτό να μην ισχύει, τι δουλειά έχει η Ελλάδα της καρπαζιάς να προτείνει στους εταίρους «εναλλακτικές» που θα ακυρώσουν τα σχέδια άμυνας του Πούτιν.

Σε μία περίοδο που η χώρα χρειάζεται όσο τίποτα μία εναλλακτική διέξοδο προς Ανατολάς, κάποιοι έχουν βαλθεί να παίξουν με τα νεύρα της αρκούδας. Ανόητοι ή υπηρέτες ξένων σκοπιμοτήτων; Θα το κρίνει η Ιστορία…

Πηγή «Κυριακάτικη Δημοκρατία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Μετάφραση – Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών
Πηγή: “Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!”


Η Ιρανική αστυνομία συνέλαβε σήμερα έναν ουκρανό πολίτη, με την υποψία σαμποτάζ (πιάστηκε πριν πραγματοποιήσει οτιδήποτε), στο εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας στο Μπουσέρ.

Όπως αναφέρθηκε από το διεθνές πρακτορείο Associated Press, ο ουκρανός σαμποτέρ κατάφερε να εισέλθει στην μονάδα παραγωγής ενέργειας, με τη βοήθεια έτερου ατόμου, το οποίο εργάζονταν στην ιρανική εταιρεία.

Το Ιράν κατηγόρησε τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και του Ισραήλ, ότι εργάζονται πυρετωδώς για να σαμποτάρουν το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, λόγω της έντονης καχυποψίας περί του στρατιωτικού προσανατολισμού του, ανέφερε το ρωσικό πρακτορείο RIA Novosti .

Με τη σειρά του, το Ιράν έχει επανειλημμένα δηλώσει σχετικά με τον αποκλειστικά ειρηνικό σκοπό, του πυρηνικού του προγράμματος.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Μια φορά και έναν καιρό, ο Νικόλαος Γερμανός, ένας σπουδαίος επιστήμονας και πολιτικός (εξελέγη βουλευτής το 1915) με υψηλή μόρφωση και πατριωτικά ιδανικά, οραματίσθηκε την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Έτσι, σε μια Θεσσαλονίκη που προσπαθούσε να συνέλθει από την καταστροφική πυρκαγιά του 1917 και να απορροφήσει τα αμέτρητα πλήθη των προσφύγων που αναζητούσαν μια καλύτερη μοίρα στη «φτωχομάνα», εγκαινιάσθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1926 η 1η ΔΕΘ.
Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης είναι ο εκθεσιακός πυλώνας της χώρας που στηρίζει και προβάλλει την Ελληνική παραγωγή και την επιχειρηματικότητα. Η ΔΕΘ ανδρώθηκε μαζί με την άνδρωση της πόλεως της Θεσσαλονίκης. Αποτελούσε και αποτελεί το καύχημα της πόλεως και ήταν πάντα μια γιορτή όχι μόνο για τους Θεσσαλονικείς και τους Έλληνες, αλλά και για πολλούς Ευρωπαίους εκθέτες προϊόντων και επισκέπτες. Η πόλη κατά την διάρκεια της εκθέσεως γιόρταζε και τα καταστήματά της παρέμεναν ανοικτά ακόμη και τη νύχτα. Το 1960, όταν η ΔΕΘ γιόρταζε τα 25 χρόνια λειτουργίας της, καθιέρωσε την Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου και με περηφάνια οι «εκθεσιακοί», διοίκηση και εργαζόμενοι, τόνιζαν ότι η πρώτη στη χώρα τηλεόραση (κλειστό κύκλωμα) λειτούργησε εκεί, στο περίπτερο της ΔΕΗ. Το 1962 εγκαινιάστηκε το Φεστιβάλ Τραγουδιού. Όλος ο Ελληνικός λαός ήταν προσηλωμένος στα ραδιόφωνά του και ακολούθως μετά το 1968 στις τηλεοράσεις, για να απολαύσει τις εξαίρετες δημιουργίες και εκτελέσεις τραγουδιών από κορυφαίους συνθέτες και τραγουδιστές. Η ΔΕΘ πλέον είχε γίνει ένα τεράστιο Ελληνικό πολιτιστικό γεγονός.

Ωστόσο, μετά την μεταπολίτευση, τα εκάστοτε κόμματα εξουσίας πολιτικοποίησαν χωρίς όρια την ΔΕΘ, και τη χρησιμοποίησαν ως ορμητήριο για τις βαρύγδουπες εξαγγελίες και υποσχέσεις τους προς τον ελληνικό λαό. Μέσω των ΔΕΘ έταζαν στους Έλληνες πολίτες, λαγούς με πετραχήλια και τους μοίραζαν καθρεφτάκια ωσάν να ήταν ιθαγενείς. Ειδικότερα όμως από το 2011, την πρώτη μετά την εφαρμογή του πρώτου Μνημονίου, 76η ΔΕΘ, ο ολετήρας Πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου, προσπάθησε να εκμεταλλευτεί την συνέντευξη Τύπου, η οποία είχε καθιερωθεί στα μεταπολιτευτικά χρόνια και την οποία παρακολουθούσε όλη η Ελλάδα και δημιούργησε ένα κλίμα τρομοκρατίας, ενώ προσπάθησε να προσδώσει σ΄ αυτή, στοιχεία εμπόλεμης κατάστασης προκειμένου να γίνονταν αποδεκτά με όσο πιο ήπιο τρόπο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα που θα εφάρμοζε η κυβέρνησή του κατά του Ελληνικού λαού, στο πλαίσιο πιστής εφαρμογής του Μνημονίου. Η περικοπή μισθών, συντάξεων καθώς και η αφαίμαξη των δώρων Χριστουγέννων, Πάσχα και επιδομάτων αδείας, η εξαγγελία εισπρακτικού φόρου στα ακίνητα που επιβλήθηκε σε όλους τους ιδιοκτήτες χωρίς καμία εξαίρεση, έστω της πρώτης κατοικίας, το διετές τέλος της ακίνητης περιουσίας, που εισπράχθηκε εκβιαστικά μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ, ήταν μερικά από τα οικονομικά μέτρα που ο Γιώργος Παπανδρέου είχε επιβάλλει στον Ελληνικό λαό. Σ΄ αυτή τη συνέντευξη Τύπου, οι ερωτήσεις των περισσότερων “δημοσιογράφων” των διαπλεκόμενων συστημικών ΜΜΕ ήταν “στημένες” και εξυπηρετούσαν μόνο την εγχώρια πολιτική εξουσία, αλλά και τα εξωπολιτικά κέντρα αποφάσεων που ορίζονταν από την τρόικα.

Στην ίδια 76η ΔΕΘ, ο αρχηγός της ΝΔ επικεφαλής της Αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αντώνης Σαμαράς, σήκωνε “λάβαρο επανάστασης” κατά της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, της Μνημονιακής κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου και του Ευάγγελου Βενιζέλου – αντιπροέδρου της σημερινής δικομματικής κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ – και υποσχόταν πως δεν θα σιωπήσει στην εφαρμογή μιας λάθους πολιτικής. Δήλωνε, πως δεν θα συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις! Πως δεν θα συνυπόγραφε το λάθος που εξαθλιώνει το λαό μας! Έλεγε συγκεκριμένα: «Όταν εφαρμόζεται πολιτική που βλάπτει τη χώρα μου, ασφαλώς και θα το πω. Γιατί εγώ υπερασπίζομαι τη χώρα μου. Δεν βγήκα στο Εξωτερικό να τη διασύρω. Δεν βγήκα ποτέ να πω ότι η Ελλάδα είναι διεφθαρμένη χώρα. Παρ΄ όλα αυτά, προχθές ο Πρωθυπουργός (ΓΑΠ) βγήκε και μας ζήτησε “να αποστομώσουμε όσους στο εξωτερικό συκοφαντούν τη χώρα”! Ποιους εννοούσε; Ο ίδιος επίσημα δεν κατεδάφισε την αξιοπιστία και την αξιοπρέπειά μας. Εφαρμόστηκε μια λάθος πολιτική! Έπρεπε να σιωπήσω; Έπρεπε να συμμορφωθώ προς τας υποδείξεις; Έπρεπε να προσυπογράψω το λάθος;». Κατέληγε δε, τον περισπούδαστο πολιτικό του λόγο, ο αντιμνημονιακός την εποχή εκείνη Αντώνης Σαμαράς: «Με ρωτάτε για το όνειρό μου. Απαντώ. Θα επιτρέψουμε εμείς, οι πολίτες της ίδιας αυτής Πατρίδας, αυτόν τον τόπο που άφησαν κληρονομιά οι γονείς μας και οι δικοί τους γονείς, θα επιτρέψουμε να γιορτάσει το 2021 τα 200 χρόνια της Λευτεριάς της η Ελλάδα, οικονομικά δέσμια, κοινωνικά διαλυμένη και ψυχολογικά εξουθενωμένη; Σας κοιτώ στα μάτια και σας απαντώ: Ποτέ! Αυτό είναι το δικό μου όνειρο: Αντίσταση όλων των Ελλήνων, στη μοιρολατρία, στην ηττοπάθεια, στην ταπείνωση και τον εξευτελισμό. Ένα καινούργιο ξεκίνημα για την Αξιοπρέπεια της Πατρίδας μας: Για επανεκκίνηση της οικονομίας μας σήμερα, και της ψυχολογίας της κοινωνίας, ώστε να λυτρωθούμε από το χθες, ώστε τα νέα Ελληνόπουλα να κατακτήσουν το αύριο της Ελπίδας που τα περιμένει. Η επανεκκίνηση δεν αφορά μόνο την οικονομία, αφορά και την Ελλάδα και τους Έλληνες. Και το ηθικό τους και το φρόνημά τους και τις αξίες τους. Να ανακαλύψουμε τη δύναμή μας, να ανακαλύψουμε τις αρετές μας, να ξαναβρούμε τον εαυτό μας και την ψυχή μας. Να ξαναβρούμε την Ελλάδα που έχουμε μέσα μας! Ο Οδυσσέας Ελύτης, για τις σκληρές ώρες που όλοι περνάμε σήμερα, μας έχει δώσει τη σωστή συμβουλή: “Από μας θα εξαρτηθεί το τελικό αποτέλεσμα. Από μας θα εξαρτηθεί ο Παράδεισος ή η Κόλαση που θα χτίσουμε. Η μοίρα μας βρίσκεται στα χέρια μας!”. Κυρίες και κύριοι, οι Έλληνες μπορούμε! Και το δικαιούμαστε. Και το αξίζουμε. Ήλθε η ώρα να πάρουμε τη μοίρα μας στα χέρια μας! Γι΄αυτό καλώ σε συστράτευση όλους τους Έλληνες. Όλους! Και τον καθένα ξεχωριστά!».

Οσονούπω, αυτός ο “υπερπατριώτης” επαναστάτης πολιτικός του 2011, μέσα σε λίγους μήνες μεταλλάχτηκε και ως Πρωθυπουργός – από τον Ιούνιο του 2012 – εφαρμόζει πολιτικές πολύ χειρότερες από αυτές που κατηγορούσε τον Γιώργο Παπανδρέου. Στην δε, επομένη 77η ΔΕΘ, κατάργησε την «έστω καπελωμένη» συνέντευξη Τύπου προς τα ΜΜΕ. Απέφυγε δηλαδή, να αντιμετωπίσει ακόμη και αυτούς τους υποταγμένους δημοσιογράφους των τουρκολάγνων αφεντικών του. Απέφυγε να εξηγήσει στον Ελληνικό λαό τα επιπλέον δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα που θα ανακοίνωνε στην 77η ΔΕΘ, πάντα για το καλό μας και στην “προσπάθειά του” να σώσει την Πατρίδα μας. Απέφυγε να αντιμετωπίσει κατάματα τους Έλληνες πολίτες. Κατάργησε την ελευθερία του λόγου, κατάργησε την Δημοκρατία.

Σήμερα εν έτει 2014 συνεχίζεται η επιβολή οικονομικών μέτρων στις πλάτες του λαού μας και ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός συνεχίζεται. Είμαστε η δεύτερη χώρα της Ευρωζώνης σε ανεργία, μετά την Ισπανία, αλλά πρώτη στη νεολαία, η οποία μεταναστεύει σε άλλες χώρες. Τα λουκέτα στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις είναι συνεχή, με αποτέλεσμα να αυξάνουν τους ανέργους και να στερούν από έσοδα τα ήδη διαλυμένα ασφαλιστικά ταμεία. Κάθε μέρα που περνά όλο και περισσότερες οικογένειες «περνούν» το κατώφλι της φτώχειας. Η μεσαία αστική τάξη διαλύεται, παραλύει το κοινωνικό κράτος και η Ελλάδα γίνεται ένα κράτος νεόπτωχων.

Συμπερασματικά, εάν σήμερα ζούσε ο Ελύτης, σίγουρα θα έλεγε στον Αντώνη Σαμαρά, πως η θέση του βρίσκεται στην Κόλαση, γιατί δεν υπερασπίζεται τη χώρα του και το λαό του, γιατί είναι ανδρείκελο και έρμαιο των τζιχαντιστών της Μέρκελ. Γιατί προδίδει κάθε μέρα την Ελλάδα μας! Και ο λαός μας τι κάνει; Θα υπομείνει τον αφανισμό του; Γιατί δεν υλοποιεί τα όσα είπε ο Σαμαράς στην 76η ΔΕΘ: “Ήλθε η ώρα να πάρουμε τη μοίρα μας στα χέρια μας! Γι΄αυτό καλώ σε συστράτευση όλους τους Έλληνες”. Και όπως είχε πει ο Ηράκλειτος: «Παν ερπετόν πληγή νέμεται», όπερ σημαίνει: «οτιδήποτε σέρνεται, εξουσιάζεται με κτυπήματα».

Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας

Οι ατυχείς δηλώσεις του γ.γ. του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, πρέσβεως Α. Μητσιάλη, για την ανάγκη υποχωρήσεων και των δύο πλευρών, είχαν ενοχλήσει και δικαίως τον Κυπριακό Ελληνισμό. Ευτυχώς, η πρόσφατη δήλωση του υφυπουργού Εξωτερικών Ακη Γεροντόπουλου έβαλε τα πράγματα στη θέση τους. Επισκεπτόμενος τη Λευκωσία για το Συνέδριο των Αποδήμων Κυπρίων της υφηλίου ο κ. Γεροντόπουλος τόνισε ότι η δική μας πλευρά δεν μπορεί και δεν πρέπει να κάνει άλλες υποχωρήσεις.

Οι δηλώσεις του νεοεκλεγέντος Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν από τα Κατεχόμενα της Κύπρου προκαλούν, διότι αναφέρονται σε λύση δύο ξεχωριστών κρατών στην Κύπρο. Ομως, τον αέρα για να λέει τέτοια πράγματα τού τον έδωσαν ορισμένα λάθη και οι υπερβολικές υποχωρήσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς.

Από το 2008 που ανέλαβαν την εξουσία στην Κύπρο ο Πρόεδρος Δημήτρης Χριστόφιας και η καταστροφική αριστερή διακυβέρνηση του ΑΚΕΛ, η Λευκωσία δέχθηκε τη συνομοσπονδία δύο ισότιμων πολιτειών, τις οποίες οι Τούρκοι ονομάζουν «ξεχωριστά κράτη». Δηλαδή επιδεικνύεται ανοχή στην τουρκική ιδέα να καταλυθεί η σημερινή Κυπριακή Δημοκρατία και να ιδρυθεί ένα νέο κράτος με ισότιμα συνιδρυτικά μέρη τους Τουρκοκυπρίους και τους Ελληνοκυπρίους. Η πρόταση αυτή είναι και αντιδημοκρατική, διότι εξισώνει την πλειοψηφία με τη μειοψηφία, και μη λειτουργική και ηθικώς προβληματική, διότι ουσιαστικά νομιμοποιεί τα τετελεσμένα της εισβολής του 1974.

Ο οξυδερκής Κύπριος δημοσιογράφος Λάζαρος Μαύρος στη «ΣΗΜΕΡΙΝΗ» της Λευκωσίας (4/9/2014) δημοσίευσε το επίσημο ανακοινωθέν της συναντήσεως του Χριστόφια με τον Τουρκοκύπριο ψευδοπρόεδρο Ταλάτ στις 23/5/2008, αλλά και το αντίστοιχο κείμενο από τη συνάντηση του νυν Προέδρου Νίκου Αναστασιάδη με τον Ερογλου, διάδοχο του Ταλάτ, στις 11/2/2014. Με δυσάρεστη έκπληξη παρατηρούμε ότι, ενώ στα ελληνικά κείμενα γίνεται αναφορά για δύο συνιστώσες πολιτείες, στα τουρκικά κείμενα χρησιμοποιείται ο όρος kurucu devlet, που σημαίνει ιδρυτικά κράτη, η δε Κυπριακή Δημοκρατία υποβιβάζεται σε «Κράτος των Ρωμηών της Κύπρου»!

Προτείνω να αλλάξει ριζικά η γραμμή της Αθήνας και της Λευκωσίας. Οι υποχωρήσεις μας αποθράσυναν την τουρκική πλευρά. Να απαλλαγούμε πλήρως από τη λογική των δύο κρατών και από τη διχοτομική λογική του καταψηφισθέντος Σχεδίου Ανάν. Να προβάλουμε τη λύση μιας ενιαίας Κύπρου, αφού πρώτα αποχωρήσουν τα τουρκικά στρατεύματα.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Ο Ερντογάν ξέρει τι θέλει… Η Αθήνα όμως…

Φοβικό σύνδρομο απέναντι στην Τουρκία διακατέχει, δυστυχώς, την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, με αποτέλεσμα να μην τολμήσει να αναφέρει ρητά ότι οι αρνητές της Γενοκτονίας των Ποντίων, των Μικρασιατών και των Αρμενίων, θα έχουν την ίδια ποινική αντιμετώπιση με τους αρνητές του Ολοκαυτώματος και να κρυφτεί πίσω από έναν νόμο που είχε ψηφιστεί το 1995, επί κυβερνήσεως Ανδρέα Παπανδρέου. Για άλλη μία φορά, συμμορφωθήκαμε…

Όταν «πείθεσαι τοις ρήμασι» του Νταβούτογλου και έχουν μετρήσει τις αντοχές σου, πώς να καταγγείλεις δια στόματος του ίδιου του πρωθυπουργού και όχι του εκπροσώπου του υπουργείου Εξωτερικών, τις απειλές που εκτόξευσε ο σουλτάνος Ερντογάν, κατηγορώντας την Ελλάδα ότι δεν τηρεί τις υποχρεώσεις της;
Και μιλάει ποιος; Ο «Αττίλας», που κατέχει σαράντα χρόνια τώρα το έδαφος ανεξάρτητης χώρας, της Κύπρου μας, και μάλιστα μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην οποία θέλει να ενταχθεί.

Έχει μάλιστα το θράσος –και καλά κάνει, από τη στιγμή που δεν μιλάει κανείς- να θέτει όρους ακόμη και για το άνοιγμα της Σχολής της Χάλκης, που έχει γίνει παγκόσμιο αίτημα.
Θα πρέπει να φτιάξουμε τα τζαμιά που απαιτεί για να δώσει την άδεια για την επαναλειτουργία της, όταν τις εκκλησίες στα κατεχόμενα αλλά και στην Μικρά Ασία και στον Πόντο τις έχουν κάνει στάβλους…

Ο νέος σουλτάνος στην ενθρόνιση του οποίου τρέξαμε να παραστούμε σε υψηλότατο επίπεδο, με τον αντιπρόεδρο και υπουργό Εξωτερικών, όταν τις περισσότερες χώρες της Δύσης τις εκπροσώπησε ο πρέσβης τους- ξέρει τι θέλει. Εμείς;

Και ψεύτης…
Όταν κάτι δεν τον συμφέρει τον Ερντογάν, ακόμη και αν φαντάζει δευτερεύον, παραποιεί την αλήθεια. Απαντώντας στην ερώτηση που του τέθηκε κατά την… επιθεώρηση στα Κατεχόμενα για το αν πήρε την επιστολή που του έστειλε ο Πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Αναστασιάδης μέσω του υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας, είπε ότι δεν έχει λάβει τέτοια επιστολή.
Η αλήθεια είναι, όμως, ότι του έχει επιδοθεί. Την παρέδωσε ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Εξωτερικών Αναστάσιος Μητσιάλης την προπερασμένη Πέμπτη στον τούρκο υφυπουργού Εξωτερικών Φεριντούν Σινιρίογλου. Εσκεμμένα ο νέος Πρόεδρος της Τουρκίας είπε ψέματα, γιατί αν έλεγε ότι την έλαβε θα αποδεχόταν έμμεσα την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Σύμφωνα με πληροφορίες, επρόκειτο για συγχαρητήρια επιστολή επί τη αναλήψει των νέων καθηκόντων του, με την ευχή να υπάρξει καλή θέληση από την πλευρά του για λύση του Κυπριακού.

Πηγή εφημ. «Το Παρόν»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Μ. Μελετόπουλος

Προκαλεί εντύπωση πόσο λίγο σχολιάσθηκε (ουσιαστικά αποσιωπήθηκε) από τον φιλοκυβερνητικό τύπο η εξωφρενική, αντισυνταγματική, παράλογη πρόταση του Σόϊμπλε να θεσπιστεί Επίτροπος Προϋπολογισμών, με αρμοδιότητα να εγκρίνει ή να απορρίπτει τους προϋπολογισμούς των κρατών-μελών της Ευρωζώνης!

Δηλαδή οι προϋπολογισμοί, που καταρτίζονται από εκλεγμένες από τον λαό κυβερνήσεις και εγκρίνονται από εκλεγμένα από τον λαό κοινοβούλια, θα μπορούν να απορρίπτονται από έναν διορισμένο υπάλληλο, εντολοδόχο του Βερολίνου!

Η πρόταση Σόϊμπλε δείχνει την βαθειά περιφρόνησή του προς τους θεσμούς και τους λαούς των χωρών που είχαν την κακοτυχία να εγκλωβισθούν στην Ευρωζώνη. Εκλογικές διαδικασίες, αιρετά σώματα, συντάγματα, θεσμοί, νόμοι των υποτίθεται κυρίαρχων κρατών τίθενται υπό την εξουσία ενός γραφειοκράτη-γκάουλάϊτερ.

Στην Κατοχή, οι Γερμανοί άφηναν, σε κάθε χώρα που κατελάμβαναν, να λειτουργεί τυπικά η κυβέρνηση, η δημόσια διοίκηση κλπ., αλλά από πάνω υπήρχε ένας Γερμανός αξιωματούχος που διοικούσε την κατεχόμενη χώρα. Είναι εκπληκτικό πόσο μοιάζει το μοντέλο διοίκησης των Γερμανών επί Κατοχής με την σημερινή «ευρεσιτεχνία» του Σόϊμπλε.

Ήδη πολύ πριν την πρόταση Σόϊμπλε, η διακυβέρνηση της χώρας έχει ουσιαστικά περιέλθει στον προληπτικό έλεγχο της τρόϊκας. Το Ελληνικό Κοινοβούλιο υιοθετεί εξαναγκαστικά, και υπό την απειλή της μη καταβολής της επόμενης δόσης, οποιοδήποτε εξωφρενικό μέτρο προστάζει η ομάδα διορισμένων υπαλλήλων που στην πραγματικότητα κυβερνά την χώρα. Η κατάλυση και του τελευταίου ίχνους εθνικής κυριαρχίας στην χώρα μας εμφανίζεται τώρα με την πρόταση του Σόϊμπλε, που αποκάλυψε τι έχουν στο μυαλό τους οι Γερμανοί.

Η Ελλάδα από δικά της σφάλματα οδηγήθηκε στην χρεωκοπία, αλλά δεν της αξίζει και μία τέτοια μοίρα. Πολέμησε σκληρά σε δύο Παγκοσμίους Πολέμους, στο πλευρό της Δύσης, με αιματηρές θυσίες γιά να αποκρούσει τον γερμανικό απολυταρχισμό. Οι Γερμανοί κατέστρεψαν την χώρα μας ολοσχερώς, εξόντωσαν το ένα πέμπτο του πληθυσμού της, κατέστρεψαν την ύπαιθρο και όλη την βιομηχανική υποδομή, «δανείστηκαν» δηλαδή υπεξαίρεσαν τον εθνικό πλούτο. Μας χρωστάνε, δεν τους χρωστάμε. Αυτά δεν παραγράφονται, κ. Σόϊμπλε. Ούτε «ανήκουν στο παρελθόν».

Οι Έλληνες στην μακρά ιστορία τους «ξήλωσαν» πολλές αυτοκρατορίες, κ. Σόϊμπλε. Στον Μαραθώνα και στην Σαλαμίνα «των χρυσοφόρων Μήδων εστόρεσαν δύναμιν». Στα Δερβενάκια συνέτριψαν μία αυτοκρατορία που εκτεινόταν από τον Δούναβι μέχρι τον Νείλο. Το 1941 με την Μάχη της Κρήτης χάσατε τον πόλεμο, όπως παραδέχεται στις Αναμνήσεις που υπαγόρευσε στην γραμματέα του ο πρώην καγκελλάριός σας Χίτλερ.

Χρέος της επόμενης ελληνικής κυβέρνησης είναι να ορθώσει το ανάστημά της και να θέσει βέτο, όπως νομικά δικαιούται, στην πολιτική που διέλυσε τα έθνη της Ευρώπης. Έστω και μόνη της. Άλλωστε τις μεγάλες μάχες, στην ιστορία μας, τις δώσαμε μόνοι μας, όταν όλοι οι άλλοι είχαν παραδοθεί.

Πηγή KontraNews

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς 

Η εικόνα που έχει για τον πλανήτη μας ο «μέσος» ή «κοινός» άνθρωπος (αναγνώστης εφημερίδων, δέκτης τηλεοπτικών «ειδήσεων», περιπατητής του Διαδικτύου) είναι εικόνα ηφαιστείου στα πρόθυρα ενεργοποίησης. Στοιχεία της εικόνας:

– Το χάος της αναρχίας και της αλληλοσφαγής στη Λιβύη. Αιτία, η ασύγγνωστη επιπολαιότητα της Δύσης. Εκτόνωσε τον πολιτικό πουριτανισμό της εξοντώνοντας τον Καντάφι, χωρίς να διαθέτει λύση εναλλακτική. Καθόλου ευκαταφρόνητος ο ρόλος μεγάλων πετρελαϊκών εταιρειών.

– Η κόλαση της ανθρωποσφαγής και στο Ιράκ, διάλυση και παράνοια. Αιτία και εκεί η εισβολή της Δύσης, ο απαγχονισμός του Σαντάμ Χουσεΐν, η ολοκληρωτική καταστροφή της χώρας. Για χάρη του διαβόητου διδύμου Ντικ Τσένι - Ντόναλντ Ράμσφελντ, των εταιρειών πετρελαίου που εκπροσωπούσαν.

– Το μακέλεμα αναρίθμητων ακόμη ανθρώπων στη Συρία, εφιάλτης φρίκης και πανικού. Μεθοδική η ανήλεη σφαγή, μόνο επειδή πείσμωσε η Δύση, και πάλι, να στερήσει τη Ρωσία από τη μοναδική στη Μεσόγειο ναυτική της βάση.

– Το προγραμματικό, απίστευτου σαδισμού πογκρόμ των Παλαιστινίων στη Γάζα. Απροσχημάτιστη εν ψυχρώ θηριωδία, μόνο για να επιδείξει η Δύση το σχεδόν μεταφυσικού χαρακτήρα παράδοξο: να δέχεται, πειθαρχημένα και αναντίρρητα, να της υπαγορεύει πολιτική ο εκάστοτε Νετανιάχου.

– Τέλος (αν θεωρήσουμε ότι υπάρχει τέλος στη δυναμική της ηφαιστειακής έκρηξης), το παρανοϊκό πείσμα της Δύσης να πετύχει σε ό,τι απέτυχε ο Χρουστσώφ στην Κούβα το 1962: να εγκαταστήσει «βάσεις» στο μαλακό υπογάστριο του «αντιπάλου». Θέλει η Δύση την προσάρτηση της Ουκρανίας στην επικράτεια του ΝΑΤΟ. Και για να πετύχει τον στόχο της, χρησιμοποιεί Oυκρανούς πολιτικούς εξευτελιστικά διεφθαρμένους ή ακροδεξιούς. Αλλά είναι ο λαός και πάλι που πληρώνει με πανικό, βασανισμό και αίμα, πολύ αίμα, την παρανοϊκή αξίωση.

Στον Πρώτο, στον Δεύτερο και στον Ψυχρό Παγκόσμιο Πόλεμο νικητές αναδείχθηκαν εκείνες οι κοινωνίες της Δύσης που εμφανίστηκαν να υπερασπίζουν, ως πρωταρχικό ζητούμενο για τον άνθρωπο, τις ατομικές ελευθερίες και την πολιτική δημοκρατία. Ηταν οι κοινωνίες που ήθελαν (και πέτυχαν) να συγκροτούν το «στρατόπεδο της ελευθερίας», τον «ελεύθερο κόσμο», απέναντι στο «στρατόπεδο» ή στον «κόσμο» του απολυταρχισμού, του φασισμού και ναζισμού, των ιστορικών εφαρμογών του μαρξισμού. Η ίδια πίστη ότι εκπροσωπούν και υπερασπίζουν τις ελευθερίες και τη δημοκρατία, οδήγησε και τις πολλές δεκάδες χιλιάδων Αμερικανών να σκοτωθούν πολεμώντας στην Κορέα ή στο Βιετνάμ. Συγκλονιστική πάντοτε εικόνα τα απέραντα στρατιωτικά νεκροταφεία στις ΗΠΑ, οι αναρίθμητοι ομοιόμορφοι τάφοι, όπου αποτέθηκε ο ανθός μιας κοινωνίας μεταναστών αφομοιωμένων, όχι βέβαια από ένα σύστημα εξουσιαστικής, παγκόσμιας επιβολής, αλλά από ένα αξιόπιστο όραμα ελευθερίας και δημοκρατίας για όλους.

Βέβαια, η αντίφαση ήταν δεδομένη: το «παράδειγμα» της Δύσης είχε γεννήσει τόσο την πίστη στις ατομικές ελευθερίες και στην έμμεση (με σύμβαση ανάθεσης έργου) δημοκρατία όσο και την πίστη στην κοσμοσωτήρια αποστολή της άριας φυλής ή της «δικτατορίας του προλεταριάτου». Και τα δύο σκέλη της αντίφασης ήταν βλαστήματα από την ίδια μήτρα: τις βαρβαρικές καταβολές του εκθαμβωτικού νεωτερικού «παραδείγματος». Γεννήματα συνεπέστατα του θρησκευτικού (αρχικά) και ειδωλοκλαστικού - αθεϊστικού (αργότερα) ατομοκεντρισμού, της αλυσιδωτής διαπλοκής ωφελιμισμού, νοησιαρχίας, αποτελεσματικότητας. Της αλήθειας που γίνεται «δόγμα», αναγκαστή «πεποίθηση», ελεγχόμενη από κάποια «αλάθητη» καθέδρα και μεταγγιζόμενη με την καλά οργανωμένη «προπαγάνδα».

Ο ατομοκεντρισμός (πάντοτε απήχημα πρωτογονισμού) καταφάσκει τις συμφωνημένες χρηστικές «αξίες», αγνοεί την απροϋπόθετη χαρά του αθλήματος να κοινωνείται η ζωή. Ξέρει μόνο τη χρήση, όχι τη σχέση, μόνο το δικαίωμα, όχι τη μετοχή, μόνο τη σύμβαση, όχι την πίστη - εμπιστοσύνη. Μοναδικός χαλινός στα κτηνώδη εγωτικά ορμέμφυτα εμφανίζεται μόνο κάποιος κώδικας με κανονιστικές αρχές χρησιμοθηρικής Ηθικής. Ο κώδικας επιβάλλεται ή με την τρομοκρατία φριχτών απειλών για αιώνια (σε χρόνο ατέρμονα) κόλαση ή με σύστημα «σωφρονιστικό» περιθωριοποίησης του παραβάτη ή, απλώς, με τον ακαταμάχητο νόμο της συνήθειας, των μακρόχρονων εθισμών στο αυτονόητο.

Οσο διαρκούσε, έως πριν από είκοσι πέντε χρόνια, η ισορροπία του τρόμου, του ανταγωνισμού των εξοπλισμών, και τα δύο στρατόπεδα συντηρούσαν προσχηματικές ιδεολογίες και ρητορείες αυτοεξύμνησης. Οι μεν διαφήμιζαν «δημοκρατία», «ατομικά δικαιώματα», «ελεύθερη αγορά» (συνώνυμη της καταναλωτικής πλησμονής). Οι δε «κοινωνικό κράτος», με στερήσεις βέβαια, αλλά εξασφαλισμένη για όλους την κατοικία, την περίθαλψη, την παιδεία, το νερό, τον ηλεκτρισμό, τη θέρμανση. Και από τις δυό μεριές η ιδεολογική ρεκλάμα κόμιζε κάποιες αλήθειες και αδίστακτη ψευδολογία.

Ιστορικο-υλιστικά και τα δύο στρατόπεδα, δύο όψεις του ίδιου νομίσματος – μοναδικό «νόημα» ζωής (αιτία και σκοπός) οι εγωτικές εξασφαλίσεις, κωμικό αντιφάρμακο για τον θάνατο. Με την κατά κράτος νίκη και καθολική επικράτηση του ηδονικού καταναλωτικού «οράματος» τα προσχήματα εγκαταλείφθηκαν, όχι όμως και ο ανταγωνισμός ισχύος των άλλοτε φορέων της «ιδεολογικής» διαφοράς. Παρ’ όλη την αδιαμφισβήτητη μονοκρατορία της «ελευθερίας των αγορών», η εκζήτηση ολοκληρωτικής επιβολής αποκάλυψε ίδια απολύτως την ταυτότητα των κάποτε «αντιπάλων» – ίδιες τις μεθόδους, απαράλλαχτη την απανθρωπία της αρχής «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Μονοκρατορία των «αγορών» σημαίνει: η οικονομία αυτονομείται από την κοινωνία, λειτουργεί ως αυτοσκοπός, παιχνίδι τζόγου στα διεθνή χρηματιστήρια άσχετο με ανταλλακτικές σχέσεις και μεγέθη παραγωγής. Οι κρατικές οικονομίες βασίζονται κυρίως στην επίτευξη δανεισμού, στη διαχείριση δανείων. Ετσι η «ελευθερία αγορών» καταλήγει σε μια παγκοσμιοποιημένη ασύδοτη τοκογλυφία και η πολιτική σε μια εκφαυλισμένη διαπλοκή εξουσιολαγνείας και απληστίας συμφερόντων. Οι διεθνείς τοκογλύφοι (τράπεζες, πιστωτικοί οργανισμοί, εταιρισμοί κρατών) συντηρούν ιδιωτικούς οίκους αξιολόγησης της δανειοληπτικής ικανότητας χωρών – ιδιώτες αποφαίνονται ποια κοινωνία θα δανειοδοτηθεί για να συνεχίσει να υπάρχει και ποια θα καθηλωθεί στη στέρηση ή στον λιμό.

Το «παράδειγμα» σαφέστατα καταρρέει, ανίκανο να ανταποκριθεί στις ανάγκες των λαών. Και οι φορείς του αντιλόγου στον ατομοκεντρισμό, οι κάποτε Ελληνες, άγλωσσοι σήμερα, μεταπράτες, σκλάβοι της ξιπασιάς μας, έχουμε αυτοαποκλειστεί από την Ιστορία.

Πηγή "Καθημερινή"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Συναγερμός στις μυστικές υπηρεσίες
Αμερικανοί και Άγγλοι παρέδωσαν λίστα στην ΕΥΠ
Ελέγχονται για σχέσεις με συγγενείς – τρομοκράτες σε χώρες της ΕΕ
Αλβανία, Κόσοβο και Βοσνία με «γέφυρα» την Ελλάδα, τροφοδοτούν με μαχητές το ISIS

Σε ιδιότυπο κέντρο αφίξεων και αναχωρήσεων φανατικών τζιχαντιστών από και προς την Συρία τείνει να μετατραπεί η Ελλάδα. Οι Κήποι του Έβρου, η Ορεστιάδα, η Λέσβος, αποτελούν τις πύλες εισόδου και εξόδου τόσο αραβικής καταγωγής υπηκόων δυτικοευρωπαϊκών χωρών, όσο και Σύρων και Ιρακινών λαθρομεταναστών.

Των Δημήτρη Πώποτα και Άριας Καλύβα

Οι ελληνικές αρχές έχουν στοιχεία ότι στην Ελλάδα υπάρχουν άτομα αραβικής καταγωγής που ανήκουν σε ακραίους μουσουλμανικούς κύκλους και θεωρούνται ύποπτα για σχέση με τζιχαντιστές. Ο αριθμός των ατόμων αυτών κυμαίνεται μεταξύ 80 και 100, πολλοί από τους οποίους βρίσκονται σε διακριτική παρακολούθηση καθώς προέκυψαν στοιχεία που τους συνδέουν με φανατικούς τζιχαντιστές της Ευρώπης.

Πρόκειται για άτομα που, σύμφωνα με πληροφορίες των αρμοδίων αρχών, έχουν συγγενικές ή φιλικές σχέσεις με φανατικούς ισλαμιστές οι οποίοι δραστηριοποιούνται σε ευρωπαϊκές χώρες.
Μάλιστα, δεν έχει αποκλειστεί το ενδεχόμενο ανάμεσα σε αυτούς να συμπεριλαμβάνονται και άτομα αραβικής καταγωγής με ευρωπαϊκά διαβατήρια που χρησιμοποιούν την Ελλάδα ως προθάλαμο για να μπαίνουν και να βγαίνουν από την Ευρώπη στη Μέση Ανατολή.

Οι ελληνικές αρχές –Αστυνομία και ΕΥΠ- βρίσκονται σε συνεχή επαφή με τις αμερικανικές υπηρεσίες, αλλά και τις αντίστοιχες γαλλικές και βρετανικές, καθώς υπολογίζεται ότι στην επικράτεια το τελευταίο διάστημα εντοπίζονται 80-100 τζιχαντιστές (ενεργοί ή εν υπνώσει), που είτε ζουν είτε επισκέπτονται προσωρινά την χώρα, προκειμένου να μεταβούν ή να επιστρέψουν από τα μέτωπα της Συρίας. Μάλιστα, σε πολλές περιπτώσεις γίνεται διακριτική παρακολούθηση από τις Αρχές, ενώ καθημερινά φτάνουν σήματα από ευρωπαϊκές χώρες για Σύρους και Ιρακινούς που ζουν στη χώρα μας και φέρεται να έχουν συγγενική ή φιλική σχέση με τζιχαντιστές που ζουν κυρίως στην Βρετανία και την Γαλλία.

Μέχρι σήμερα επισήμως έχουν συλληφθεί τρεις φανατικοί τζιχαντιστές υπήκοοι Γαλλίας. Οι δύο (I.Μ. και Α.Τ.) μπήκαν στην Ελλάδα επιστρέφοντας από το μέτωπο του εμφύλιου πολέμου στη Συρία, είναι μέλη της οργάνωσης «Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και το Λεβάντε (ISIS) και συνελήφθησαν σε Γαλλία και Ιταλία μετά από πληροφορίες των Ελληνικών αρχών, ενώ ο τρίτος πιάστηκε στον Έβρο μέσα σε ένα φορτηγό γεμάτο με πολεμικό υλικό που προοριζόταν για τους τζιχαντιστές. Παράλληλα, από την 1η Ιανουαρίου τρέχοντος μέχρι και σήμερα έχουν συλληφθεί στα σύνορα από την ΕΛ.ΑΣ. 1.190 Σύριοι και 259 Ιρακινοί που δεν έγιναν γνωστοί, ενώ απελάθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες 154 Σύριοι και 168 Ιρακινοί. Την ίδια ώρα εκτιμάται ότι 500 φανατικοί ισλαμιστές που διαθέτουν διαβατήρια από Αλβανία, Κόσοβο και Σκόπια, έχουν μεταβεί μέσω Ελλάδας στη Συρία για να πολεμήσουν στο πλευρό των εξτρεμιστών τζιχαντιστών και μάλιστα στις 11 Αυγούστου συνελήφθησαν 40 Αλβανοί τζιχαντιστές στο Κόσοβο κατηγορούμενοι ότι είχαν μεταβεί και πολεμήσει στα σύνορα του Ιράκ και της Συρίας.
Ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών της γειτονικής χώρας παραδέχτηκε ότι υπάρχουν στρατόπεδα εκπαίδευσης τζιχαντιστών στην Αλβανία.

Αξίζει να επισημανθεί ότι στις 19 Αυγούστου ο ανεξάρτητος βουλευτής Νικήτας Κακλαμάνης κατέθεσε ερώτηση στη Βουλή σχετική με το θέμα των τζιχαντιστών που βρίσκονται στη χώρα, ζητώντας απαντήσεις από την κυβέρνηση για το τι προτίθεται να κάνει για το θέμα.
Αφορμή για την ερώτηση του κ. Κακλαμάνη στάθηκε η ανάρτηση στο Διαδίκτυο φωτογραφιών από τη Θήβα και την Αθήνα, σύμφωνα με τις οποίες παρουσιάζονταν άτομα με τη μαύρη σημαία του «Ισλαμικού Κράτους».

Ήταν λίγο μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 όταν στην ΕΥΠ εγκαινιάστηκε το Τμήμα Λαθρομετανάστευσης που υπάγεται στη Γ’ Διεύθυνση και σε συνεργασία με το Τμήμα Γ8 της υπηρεσίας ασχολείται με το κομμάτι της διεθνούς τρομοκρατίας και τους λαθρομετανάστες που μπαίνουν στη χώρα.
Δύο χρόνια αργότερα σε τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας επισημαίνεται ότι υπάρχει σοβαρός κίνδυνος και πρόβλημα το οποίο πρέπει να αντιμετωπιστεί με την είσοδο τζιχαντιστών στην Ελλάδα κυρίως μέσω των νησιών. Μάλιστα, στην ΕΥΠ, είχε διεξαχθεί σχετική έρευνα προκειμένου να διαπιστωθεί αν έχουν εισέλθει στην Ελλάδα φανατικοί ισλαμιστές προκειμένου να προσηλυτίσουν και να εκπαιδεύσουν μουσουλμάνους στη τζιχάντ.

Οι έρευνες, οι συλλήψεις και οι ύποπτοι
Το πρόβλημα πήρε τεράστιες διαστάσεις τον τελευταίο χρόνο μετά τον πόλεμο που ξέσπασε στη Συρία μεταξύ φανατικών ισλαμιστών και του καθεστώτος Άσαντ. Τότε οι Ελληνικές αρχές ενημερώθηκαν από τις ευρωπαϊκές ότι κυρίως οι Κήποι και η Ορεστιάδα στον Έβρο αποτελούν πύλες εισόδου και εξόδου τζιχαντιστών από και προς το μέτωπο του πολέμου από τη Δυτική Ευρώπη.
«Αυτό που μπορούμε να κάνουμε εμείς είναι καταρχάς να ελέγχουμε εξοντωτικά όσα άτομα αραβικής καταγωγής περνάνε από τους συνοριακούς σταθμούς και φέρουν ευρωπαϊκά διαβατήρια προκειμένου να δούμε αν ανήκουν στις κόκκινες λίστες με τους υπόπτους για συμμετοχή σε τρομοκρατικές οργανώσεις. Όμως, οι περισσότεροι έχουν λευκό ποινικό μητρώο, δεν κατηγορούνται για καμία παράνομη πράξη στη χώρα μας και δεν υπάρχουν σε βάρος τους διεθνή εντάλματα αναζητήσεων», 
τονίζει στέλεχος του υπουργείου Δημόσιας Τάξης και προσθέτει:
«Όσο γι αυτούς που μπαίνουν παράνομα στην Ελλάδα, το πρόβλημα είναι τεράστιο. Μιλάμε για 60 Σύριους και 3 Ιρανικούς, κατά μέσο όρο την ημέρα, που όλοι τους συλλαμβάνονται και κάποιοι από αυτούς απελαύνονται με συνοπτικές διαδικασίες».
Κάπως έτσι έγινε και στην περίπτωση του 23χρονου Γλαλλου τζιχαντιστή Ι.Μ. που συνελήφθη στις 17 Φεβρουαρίου στην Κυανή Ακτή. Οι Γάλλοι αστυνομικοί βρήκαν στο διαμέρισμα που διέμενε κοντά στις Κάννες περίπου ένα κιλό αυτοσχέδιας εκρηκτικής ύλης.
Σύμφωνα με την ΕΛ.ΑΣ., ο φανατικός ισλαμιστές είχε μεταβεί το καλοκαίρι του 2012 στη Συρία για να πολεμήσει στο πλευρό των τζιχαντιστών και στις 3 Ιανουαρίου του 2014 εντοπίστηκε στην Ορεστιάδα να μπαίνει στη χώρα μας, όπου και εξετάστηκε από κλιμάκιο της Αντιτρομοκρατικής. Πάνω του βρέθηκε ένα στικάκι με οδηγίες κατασκευής εκρηκτικών και γι αυτόν τον λόγο ενημερώθηκαν οι γαλλικές αρχές. Ωστόσο, αφέθηκε ελεύθερος, καθώς δεν εκκρεμούσε σε βάρος του διεθνές ένταλμα σύλληψης, ούτε κατηγορία για εμπλοκή σε τρομοκρατικές επιθέσεις στην Ελλάδα κι έτσι μέσω Ηγουμενίτσας μετέβη στην Ιταλία και στη συνέχεια στην Κυανή Ακτή.

Και άλλοι δύο Γάλλοι μέσω Ελλάδας
Εκείνη την εποχή συλλαμβάνεται στην Ιταλία ένας άλλος Γάλλος συριακής καταγωγής που φέρεται να έχει σχέση με τον 23χρονο τζιχαντιστή, ο οποίος πολέμησε στα σύνορα Ιράκ – Συρίας και επέστρεψε στην Ευρώπη μέσω Ελλάδας. Λίγες ημέρες αργότερα, στα τέλη του περασμένου Ιανουαρίου, συλλαμβάνεται στον Έβρο ένας 43χρονος Γάλλος υπήκοος με καταγωγή από την πρώην Σοβιετική Ένωση, ο οποίος προσπάθησε να περάσει από την Ελλάδα στη Συρία οπλισμό κρυμμένο μέσα σε νταλίκα.
Επίσης, εντοπίσθηκε και συνελήφθη μαζί με έναν ρώσο συνεργό του και, όπως προέκυψε από τις Έρευνες της Ελληνικής Αστυνομίας, ο 43χρονος είχε πάρει μέρος σε μάχες στο πλευρό των φανατικών ισλαμιστών στη Ρωσία και πλέον ήταν μέλος της οργάνωσης «Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και το Λεβάντε».

Πηγή "Πρώτο Θέμα"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου