Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Ιουν 2015

Τα πράγματα είναι απλά. Η τρόϊκα (θεσμοί) λέει στην Ελλάδα: Θα υπάρχει ένα πρόγραμμα. Εγώ θα σου δίνω νέα δάνεια για να μου εξοφλείς τα παλιά, εσύ όμως θα φροντίσεις να τα βγάλεις πέρα μόνη σου χωρίς να χρεοκοπήσεις, ώστε να μην χάσω τα χρήματά μου και διακινδυνεύσει το ευρώ. Και για να τα βγάλεις πέρα μόνη σου, θα πρέπει, βάσει συγκεκριμένου ψηφισμένου προγράμματος, είτε να μειώσεις τις κρατικές δαπάνες είτε να αυξήσεις τους φόρους.

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα (Αριστερά και Δεξιά), δέχεται ευχαρίστως το πρώτο σκέλος της πρότασης, δηλαδή τα νέα δάνεια, αλλά δεν δέχεται με τίποτα από το δεύτερο σκέλος και ειδικότερα να περιορίσει τις κρατικές δαπάνες, δηλαδή να δυσαρεστήσει την κομματική του πελατεία.

Η μεν Αριστερά λόγω κρατικιστικής ιδεολογίας και προστασίας του κομματικού συνδικαλισμού, η δε Δεξιά λόγω προστασίας της κρατικοδίαιτης ολιγαρχίας και εξασφάλισης της εκλογικής της πελατείας. Δηλαδή και οι δύο θέλουν στην ουσία να προστατέψουν μια κρατικοδίαιτη νομενκλατούρα, η οποία οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία, ενώ η ίδια έχει τα πλούτη της μάλλον στο εξωτερικό. Εξάλλου, όπως αποκάλυψε ο δημοσιογράφος κ. Μιχάλης Ιγνατίου, τόσο οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, όσο και της ΝΔ, εφάρμοσαν κάτω του 50% των μέτρων που είχαν υπογράψει και ψηφίσει. Γι΄ αυτό προφανώς και όταν ο κόμπος έφτασε στο χτένι, παράτησαν την κυβέρνηση, με το πρόσχημα της μη εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Μοιραία λοιπόν ο κλήρος πέφτει στην αύξηση των φόρων. Όμως επειδή οι φόροι σκοτώνουν την πραγματική ελεύθερη οικονομία, από την οποία προσδοκά να εισπράξει το κράτος, εδώ εστιάζεται όλο το πρόβλημα. Τι θα κάνει η κυβέρνηση της Αριστεράς στο τέλος; Θα αυξήσει φυσικά τους φόρους. Πάντως το κράτος δεν πρόκειται να το μειώσει, απεναντίας θα το αυξήσει με νέες προσλήψεις.

Έτσι, προβλέπουμε ότι σύντομα θα αρχίσουμε να χάνουμε τις ατομικές μας περιουσίες. Η κοινωνία θα γίνει βορά στο αδηφάγο κράτος. Δηλαδή θα χαθούν οι ατομικές περιουσίες των απλών πολιτών και όχι φυσικά της κρατικοδίαιτης νομενκλατούρας, που προφανώς τα έχει διασφαλισμένα στο εξωτερικό, περιμένοντας να αγοράσει για ένα κομμάτι ψωμί τις περιουσίες του λαού.

Η λύση είναι μια και μοναδική. Η εσωτερική ανατροπή αυτού του σάπιου πολιτικού συστήματος, διαφορετικά η χώρα και το έθνος δεν έχουν κανένα μέλλον, μέσα στο σύγχρονο ανταγωνιστικό κόσμο της Παγκοσμιοποίησης. Ποιος όμως θα το κάνει αυτό, όταν αφενός η μεγάλη πλειοψηφία του λαού είναι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, εξαρτημένη από το κράτος, αφετέρου η ολιγαρχία που ασκεί την πραγματική εξουσία είναι κρατικοδίαιτη; Το μάρμαρο θα το πληρώσουν και πάλι οι «απατεώνες» (σύμφωνα με την κρατούσα προπαγάνδα) ελεύθεροι επαγγελματίες και μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, εις υγείαν της κατά φαντασίαν ανάπτυξης.

ΥΓ. Επειδή πολλοί θα σπεύσουν να πουν ότι το κράτος είναι μικρό αναλογικά με άλλα κράτη κ.λ.π., το ορθό είναι ότι δεν πρέπει να βλέπουμε το κράτος σε απόλυτες τιμές. Αν το δούμε έτσι ίσως να μοιάζει μικρό. Θα πρέπει να το δούμε σε σχέση με τον συγκεκριμένο ιδιωτικό τομέα από τον οποίο συντηρείται το κράτος. Αν το συσχετίσουμε έτσι, τότε το συγκεκριμένο ελληνικό κράτος σε σχέση με τον ελληνικό ιδιωτικό τομέα και με απουσία πλέον των δανείων του παρελθόντος, μοιάζει θεόρατο και πρέπει να μειωθεί ανάλογα. Διαφορετικά θα πάρει μαζί του στον τάφο και τον ιδιωτικό τομέα και ολόκληρο το έθνος.

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας

Παρακολουθούμε εδώ και πέντε μήνες ένα δραματικό παιχνίδι πόκερ που παίζεται και από τις δύο πλευρές, με τραγικές συνέπειες για την χώρα.

Την φτωχοποίηση ουσιαστικά της αγοράς, την αύξηση της ανεργίας, την αδυναμία των επιχειρήσεων να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους έναντι των προμηθευτών τους αλλά και έναντι του κράτους, την αύξηση των κόκκινων δανείων και την αδυναμία του κράτους να μαζέψει έσοδα.

Αυτό έχει σαν συνέπεια την καταστροφική αύξηση του ελλείμματος, και την ανάγκη άμεσης λήψης μέτρων.

Και έτσι από το μέιλ Χαρδούβελη που προέβλεπε μέτρα 1 δις περίπου, φτάσαμε στην απαίτηση των δανειστών για μέτρα που φτάνουν από τα 5.5 εως τα 8.5 δις.

Και το ερώτημα που τίθεται είναι ένα: Αυτό έγινε από την αδυναμία των δύο πλευρών να καταλήξουν σε μια συμφωνία, η από ΠΡΟΘΕΣΗ της Ελληνικής πλευράς;

Η προηγούμενη άθλια συγκυβέρνηση του Σα(χλα)μαρά, είχε συμφωνήσει σε πρωτογενή πλεονάσματα 3% του ΑΕΠ για το 2015, 4.5% το 2016 και αυξανόμενο το ποσοστό αυτό προοδευτικά για τα επόμενα χρόνια.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι αν το ΑΕΠ της χώρας είναι κοντά στα 180 δις τότε το 2015 το πλεόνασμα θα ήταν λίγο πάνω από τα 5.5 δις.

Αν τώρα ο μέσος όρος του ποσοστού πλεονάσματος της επόμενης 15ετίας ήταν 7%, τότε θα είχαμε αθροιστικά πλεονάσματα κοντά στα 189 δις.

Με δεδομένο ότι, αν όχι όλο το πλεόνασμα, το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του πηγαίνει στην αποπληρωμή του χρέους, τότε σε 15 χρόνια το χρέος θα είχε κατέβει κάτω του 120% του ΑΕΠ που ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΒΙΩΣΙΜΟ.

Πάγια θέση του ΣΥΡΙΖΑ και σαν αντιπολίτευση, αλλά και σαν κυβέρνηση, είναι ότι το χρέος ΔΕΝ είναι ΒΙΩΣΙΜΟ και επομένως χρειάζεται κούρεμα η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του, άσχετα αν αυτό το αίτημα τους τελευταίους μήνες το είχαμε κρύψει κάτω από το χαλί.

Και ένα χρέος δεν είναι βιώσιμο όταν η χώρα δεν μπορεί να το ΑΠΟΠΛΗΡΩΣΕΙ.

Πως λοιπόν, μπορείς να υπερασπιστείς αυτό σου το αίτημα όταν η χώρα, έχει την δυνατότητα της ΕΞΥΠHΡΕΤΗΣΗΣ του;

Όταν έχει την δυνατότητα να έχει αυτά τα πρωτογενή πλεονάσματα;

Για να υπερασπιστείς ότι το χρέος ΔΕΝ είναι ΒΙΩΣΙΜΟ πρέπει να ΜΗΝ έχει αυτά τα πλεονάσματα.

Αυτό φυσικά ενέχει ένα σκληρό τίμημα. Τα τεράστια ελλείμματα που έχουμε αυτή την στιγμή.

Και επειδή όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος, αν πετύχει όλο αυτό, θα το πιστωθεί ο Αλέξης, θα εισπράξει το χειροκρότημα και θα είναι κυρίαρχος του πολιτικού σκηνικού για πολλές τετραετίες.

Γιατί μια διαγραφή ενός μέρος του χρέους είναι πολλαπλάσιο κέρδος, από την ζημία που προκαλεί το σημερινό έλλειμμα.

Αν δεν πετύχει όμως και δεν «κάτσει», τότε θα μας γυρίσει πολλά χρόνια πίσω και θα κατηγορηθεί ο Αλέξης ότι: "μπορείς να κάνεις τις μπλόφες σου παίζοντας το προσωπικό σου πόκερ, αλλά δεν μπορείς να παίζεις σε μια ζαριά τις τύχες της χώρας σου".

Τα συμπεράσματα δικά σας…




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο ρόλος της Ζωής Κωνσταντοπούλου

Του Γιώργου Καραμπελιά 
Η ελληνική κοινωνία, στο έπακρο απελπισμένη, βρίσκεται προς αναζήτηση του ισχυρού άνδρα ή της γυναίκας που θα της επιτρέψει να ταυτιστεί φαντασιακά με κάποια ισχυρή εξουσία, η οποία θα της δώσει επιτέλους την αίσθηση μιας ισορροπίας και μίας τάξης. Από την αρχή της κρίσης, στις πλατείες και στις συζητήσεις των «καθημερινών ανθρώπων», μπορούσε κανείς να διαγνώσει το ισχυρό αίτημα, διατυπωμένο με χιλιάδες τρόπους, για έναν «ηγέτη», για μια επί τέλους ισχυρή εξουσία που θα βάλει τέρμα στην «κομματοκρατία» και τη ρεμούλα, θα αντιμετωπίσει τους «τοκογλύφους» και «θα απελευθερώσει» την Ελλάδα από τους ξένους ληστές. Γι’ αυτό και τα δεκάδες ή χιλιάδες σχέδια επί χάρτου για αλλαγή του Συντάγματος ‒προς την κατεύθυνση της περιστολής της νομοθετικής εξουσίας και την ανάδειξη ισχυρού εκτελεστικού βραχίονα‒ που κυκλοφορούσαν αφειδώς στο εσωτερικό των αγανακτισμένων, παράλληλα βεβαία με άλλες θετικές προτάσεις για ενίσχυση της άμεσης δημοκρατίας.
Οι Έλληνες αναζητούσαν έναν «ηγέτη», σε μια εποχή «λειψανδρίας». Ας θυμηθούμε ότι προτάθηκαν ή αυτοπροτάθηκαν πολλοί, όπως ο Βγενόπουλος και άλλοι, μόνο που βέβαια ήταν πολύ αχαμνοί για έναν τέτοιο ρόλο. Αρκετοί μάλιστα ετοιμάστηκαν να φορέσουν το δίκοχο, με τη ναπολεόντεια και αυταρχική συμπεριφορά τους, και όχι μόνο ο Κασιδιάρης ή ο Μιχαλολιάκος. Αυταρχικές προσωπικότητες αναδείχθηκαν πολλές και στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο αλλά απέτυχαν είτε λόγω της ηλικίας τους είτε λόγω του περιθωριακού τους χαρακτήρα και της έλλειψης πρόσβασης σε κέντρα εξουσίας. Κοινό χαρακτηριστικό τους η επιδίωξη της δραχμής, όχι διότι αγαπούσαν τόσο πολύ το εθνικό νόμισμα, ή ότι δεν καταλάβαιναν τις καταστροφικές οικονομικές συνέπειες που θα επιφέρει σήμερα μια τέτοια ενέργεια, αλλά διότι η εγκατάλειψη του ευρώ, και κατά συνέπεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα σήμαινε πως η χώρα θα έπλεε πλέον σε «αχαρτογράφητα νερά», χωρίς κανέναν έλεγχο, τουλάχιστον για κάποιο διάστημα, και υπ’ αυτές τις συνθήκες θα μπορούσαν οι πλέον αυταρχικές λύσεις να γίνουν εφικτές, σε συνθήκες διάλυσης του πολιτικού συστήματος, της οικονομικής ζωής και του κοινωνικού ιστού. Σε τέτοιες συνθήκες ανθεί το φασιστικό φαινόμενο.
Και αυτός είναι ένας από τους λόγους, εκτός από τους γεωπολιτικούς ­–σήμερα μπορώ να μιλήσω ανοικτά για τις μύχιες σκέψεις μου– που, από την αρχή, ήμουν τόσο συστηματικός αντίπαλος της εγκατάλειψης του ευρώ, σε αυτές τις συνθήκες, παρότι ήμουν από τους ελάχιστους που είχαν αντιταχθεί στην είσοδό μας στην Ευρωζώνη. Διότι γνώριζα και φοβόμουν πως έξοδος, κάτω από αυτές τις συνθήκες, συνθήκες οικονομικής και κοινωνικής διάλυσης, όχι  μόνο θα επιφέρει περισσότερο πόνο και αποσύνθεση στην κοινωνία, όχι μόνο θα οδηγήσει σε γεωπολιτικές περιπέτειες και ακρωτηριασμούς, αλλά και θα δώσει την ευκαιρία στο φίδι του αυταρχισμού και του φασισμού, που εκκολαπτόταν μέσα στην κρίση, να αναδειχθεί σε όλη του την αποτρόπαιη μεγαλοπρέπεια. Γι’ αυτό και όλοι οι υποψήφιοι σωτήρες και δικτατορίσκοι, όταν μιλούν για «ανεξαρτησία» της χώρας, δεν εννοούν την αποτίναξη μιας εξάρτησης αιώνων, που απαιτεί σχέδιο και προσπάθεια –κατ’ εξοχήν παραγωγική– αλλά την είσοδο σε μια περίοδο ασυδοσίας όπου θα μπορούν να πραγματοποιηθούν τα πιο τρελά σενάρια των πλέον παρανοϊκών, αλλά κάποτε και των πλέον επικινδύνων (παρανοϊκός ήταν και ο Παπαδόπουλος και ο Μουσολίνι και ο Χίτλερ και ο Ζαν Μπεντέλ Μποκάσα και ο Κιμ Γιονγκ Ιλ).
Και κάτι που επίσης δεν έχουμε συζητήσει μέχρι σήμερα: το ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επέμεινε τόσο πολύ για την ένταξή μας στην ΕΟΚ (Ευρωπαϊκή Ένωση) δεν ήταν μόνο ως αντίβαρο στην τουρκική απειλή αλλά και από τον φόβο πως η απριλιανή εκτροπή θα μπορούσε να επιστρέψει στην πολιτική ζωή της χώρας.
Η φάση της Χρυσής Αυγής
Την πρώτη φάση τη ζήσαμε ήδη με την πρώτη απόπειρα της Χρυσής Αυγής να βάλει τις βάσεις για μια έφοδο προς την εξουσία, ή τουλάχιστον να λειτουργήσουν ως πραιτοριανοί μιας σκληρής ακροδεξιάς παρέκβασης. Γι’ αυτό και επιχειρούσαν να δράσουν ως το δυναμικό κομμάτι της δεξιάς. Εξ ου και τα κολλητιλίκια με τον Μπαλτάκο και οι εξυπνάδες του Χρύσανθου περί των «δύο άκρων». (Και αυτό όχι γιατί διάφοροι ανεγκέφαλοι των Εξαρχείων είναι καλύτεροι από τους Χρυσαυγίτες, αλλά διότι, εκείνη τη στιγμή, ένα τέτοιο σενάριο ήταν βούτυρο στο ψωμί των ναζιστών).  Και καθόλου τυχαία είχαν ήδη κερδίσει τη μισή αστυνομία και τα ΜΑΤ, ενώ άρχιζαν να αποκτούν βάσεις και στον στρατό, ιδιαίτερα στους κατώτερους αξιωματικούς. Απέτυχαν για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί, όπως όλοι οι διψασμένοι για εξουσία φασίστες, βιάστηκαν πολύ (όπως ο Χίτλερ στην πρώτη απόπειρα της μπυραρίας του Μονάχου) και κυρίως διότι το σχέδιο του Σαμαρά για πιθανή μελλοντική συμμαχία μαζί τους προσέκρουσε στις έντονες αντιδράσεις Αμερικανών, Ευρωπαίων και εβραίων. Επί πλέον, υπάρχει και ένας βαθύτερος λόγος. Η ακροδεξιά στην Ελλάδα είναι τόσο «κραγμένη» ως δοσιλογική και παρακρατική ώστε δεν μπορούσε, για την ώρα τουλάχιστον, να δημιουργήσει το πολιτιστικό και πνευματικό ρεύμα που θα της επέτρεπε να διεκδικήσει ακόμα την εξουσία, γι’ αυτό και παρέμεινε στο επίπεδο των τραμπούκων που οδηγήθηκαν στη Φυλακή. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως τελείωσε ο ρόλος της, απλώς πήρε ένα πρώτο μάθημα, αλλά φροντίζει η φίλη μου η Τασία Χριστοδουλοπούλου να της προσφέρει νέα φυσίγγια στα όπλα της, που προς στιγμήν έπαθαν αφλογιστία.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου στην προεδρία της Βουλής
Όμως, όσο εξακολουθεί να υπάρχει το αίτημα για ισχυρό ηγέτη και στιβαρή κυβέρνηση, το οποίο θα τείνει να ενισχύεται μέσα από το μπάχαλο που ολοκληρώνει ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτό θα επιχειρήσει να αναζητήσει νέες μορφές για να εκφραστεί. Σε μια πρώτη φάση, ως Σωτήρας φάνηκε πως θα μπορούσε να λειτουργήσει ο Τσίπρας, που συγκέντρωσε μια ισχυρή συναίνεση χωρίς να έχει δείξει τίποτε έως τώρα. Έτσι, στα τυφλά. Όμως ο Τσίπρας δεν διαθέτει τα προσόντα του στιβαρού ηγέτη, αλλά είναι ο «Αλέξης», το «καλό παιδί», αναποφάσιστος που το μόνο που γνωρίζει είναι να κάνει επικοινωνιακά παιγνίδια και καντρίλιες γύρω από τον εαυτό του. Ακόμα και όταν εκφωνεί «σκληρούς λόγους», λίγοι τον παίρνουν στα σοβαρά. Εδώ λοιπόν χρειαζόταν ένας άνδρας «με πυγμή». Και μια και δεν διαθέτουμε τέτοιον, θα μπορούσαμε να βολευτούμε και με μία Φράου, που βγαίνει από έργα της Βερτμύλλερ και του Παζολίνι. Και έτσι μας προέκυψε η Ζωή Κωνσταντοπούλου!
 Η ανωριμότητα και η ανικανότητα του Τσίπρα  –ή μήπως πρόκειται για μακιαβελισμό, όπως υποθέτουν κάποιοι–  φάνηκε για μια ακόμα φορά σε όλο του το μεγαλείο, με την ανάδειξή της στην Προεδρία της Βουλής και, παρεμπιπτόντως, η βλακεία της αντιπολίτευσης που την ψήφισε μετά βαΐων και κλάδων, λες και δεν γνώριζε την πολιτεία της στην προηγούμενη Βουλή.
Αμέσως η νέα πρόεδρος άδραξε την ευκαιρία για να μεταβάλει την έδρα της νομοθετικής εξουσίας σε προσωπικό της φέουδο. Από την πρώτη στιγμή που ανέβηκε στην έδρα, έδωσε το σήμα της τακτικής και των στόχων της  – αν και τρώγοντας έρχεται η όρεξη. Άρχισε να συμπεριφέρεται ως δικτατορίσκος της συμφοράς –με τη δικηγορίστικη φρασεολογία της, ικανή να ψαρώνει τα «χάπατα» που βρίσκονται στη Βουλή–, υβρίζοντας την αντιπολίτευση, χαϊδεύοντας τη Χρυσή Αυγή και παραβιάζοντας κατάφωρα το Σύνταγμα και τον κανονισμό της Βουλής. Λοιδορεί τους αντίπαλους πολιτικούς αρχηγούς και βουλευτές συστηματικά, έχει μεταβάλει το κανάλι της Βουλής σε προσωπικό της καραγκιόζ-μπερντέ. Γιατί όμως; Απλώς διότι είναι διαταραγμένη, όπως ισχυρίζονται πολλοί; Δυστυχώς, όχι. Αλλά έχει προφανείς και διάφανους στόχους. Δυναμιτίζει συστηματικά οποιαδήποτε συζήτηση και οποιαδήποτε δυνατότητα συναίνεσης –έτσι οδήγησε, με τα υβρεολόγιά της, την αντιπολίτευση να αποχωρήσει από νομοσχέδια όπως αυτά της ανθρωπιστικής κρίσης, και υποδαυλίζει το εμφυλιοπολεμικό κλίμα.
Σε αυτά τα πλαίσια, χρησιμοποίησε και την παράνομη «επιτροπή Αλήθειας» (μάλλον οι Έλληνες αριστεροί έγιναν λωτοφάγοι και ξέχασαν τα υπουργεία Αλήθειας του Όργουελ), που αποτελεί καραμπινάτη συνταγματική εκτροπή. Διότι δεν συγκροτήθηκε ως κανονική επιτροπή της Βουλής, με συμμετοχή όλων των κομμάτων, αλλά με διάφορους τύπους που αυτή επέλεξε, (από τον… Κραουνάκη, με τις μακριές ρόμπες, έως τον περιφερόμενο ξυπόλητο μέσα στη Βουλή, Τουσαίν) και ο στόχος ήταν προφανής… «να καταργήσει το χρέος με μία δική της απόφαση», όπως το όνειρο όλων των ψεκασμένων – την ώρα που ο Τσίπρας διαπραγματεύεται ή, τουλάχιστον, κάνει πως διαπραγματεύεται! Διότι βέβαια, εάν ήταν κανονική εξεταστική επιτροπή, δεν θα έβγαζε πόρισμα μέσα σε δύο εβδομάδες, και μάλιστα στην πιο κρίσιμη στιγμή της διαπραγμάτευσης, και το πόρισμά της θα είχε νομική και επιστημονική βάση. Αντ’ αυτού, ανέγνωσε ένα κ…χαρτο που, πέραν των άλλων, εξευτελίζει τη χώρα μας παντού. Η Ζωή ξέρει πολύ καλά πως, εάν η Ελλάδα δεν φύγει από την Ευρωζώνη, δεν θα μακροημερεύσει ούτε στην Προεδρία της Βουλής, ούτε θα έχουν καμία δυνατότητα να εφαρμοστούν τα πιο τρελά όνειρά της. Και όμως, στην έναρξη αυτής της παράνομης και αντισυνταγματικής επιτροπής, παραβρέθηκε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (!) και ο Πρωθυπουργός!
Ο εθισμός στον αυταρχισμό και τα «βρωμικα παιγνίδια»
Ομολογώ ότι από καιρό παρατηρώ αυτό το αντιαισθητικό και αντισυνταγματικό παιγνίδι που παίζει, έκπληκτος κυρίως από την ανοχή που δείχνουν οι υπόλοιποι θεσμοί της χώρας απέναντι στο όργιο των παρανομιών της και, βεβαίως, από την απίστευτη στήριξη που απολάμβανε (πλέον έχει αρχίσει να αποκαθηλώνεται) από ένα μεγάλο μέρος του κόσμου, κατ’ εξοχήν των αντιμνημονιακών, ακόμα και στο περιβάλλον του Άρδην. Και το θεωρούσα πολύ ανησυχητικό φαινόμενο, διότι καταδεικνύει πως αναπτύσσεται μια ροπή προς τον αυταρχισμό, που δεν ανέδειξε μόνο τη Χρυσή Αυγή, αλλά επωάζεται και αναπτύσσεται σε όλα τα περιβάλλοντα και τις ιδεολογίες. Όπως έλεγε και ο μεγάλος δάσκαλος του… ψυχιατρικού αυταρχισμού Ζακ Λακάν, «γνωρίζω πως όλοι θέλετε ένα αφεντικό και εγώ σας το προσφέρω» [φαίνεται πως αναλογες σαδομαζοχιστικές συμπαραδηλώσεις προκαλεί και η Ζωή] ! Όμως η φράση που ήχησε στα αυτιά μου σαν καμπανάκι για το επείγον του ζητήματος ήταν  εκείνη του Γιάννη Πανούση, Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, που βρίσκεται σε μόνιμη σύγκρουση με την κυρία Πρόεδρο, από πρόσφατο άρθρο του: «Η Κυβερνώσα Αριστερά ζει και κινείται στο φως. Ό,τι και όποιος ζει στο σκοτάδι μόνο κακό θα της κάνει. Πρέπει να απαλλαγούμε ως χώρα από τους «α(σ)κόπως αριστερούς» που κάνουν οτιδήποτε για ν’ αποτύχει η Κυβερνώσα Αριστερά ώστε να μπορούν και πάλι να παίζουν τα διπλά – τριπλά σκοτεινά (και συχνά «βρώμικα») παιχνίδια τους…  Ώρα για να ξεδοντιαστούν όλα τα φίδια που απειλούν  την κοινοβουλευτική αστική δημοκρατία». (Βλ. Γ. Πανούσης, «Οι πραγματικοί εχθροί της Αριστεράς»)
Επειδή οι υπηρεσίες Ασφάλειας της χώρας ανήκουν στην αρμοδιότητά του και επειδή, πριν από μερικές ημέρες, ανέλαβε και την εποπτεία της ΕΥΠ, σκέφτηκα ότι κάτι παραπάνω θα ξέρει από μένα και από σας, για να μιλάει για απειλές ενάντια στην κοινοβουλευτική δημοκρατία και «φίδια που παίζουν διπλά και τριπλά παιγνίδια». Με εντυπωσίασε επί πλέον το γεγονός πως δεν υπήρξε καμία απάντηση στο άρθρο του Πανούση και τους τόσο βαρείς υπαινιγμούς του. Γνώριζα πως υπάρχει λόμπι της δραχμής από μπατιρημένους επιχειρηματίες και καναλάρχες ή ιδιοκτήτες φυλλάδων της συμφοράς που προβάλλουν όσους ιδεοληπτικούς ή απατεώνες παίζουν το συγκεκριμένο χαρτί. Όμως δεν γνώριζα τις σχέσεις τους με τα «φίδια» που προφανώς έχουν εκκολαφθεί. Αν ξέρει κάτι πάρα πάνω, ας μας το κοινολογήσει.
Εγώ πάντως, μπορεί να μην ξέρω, εμπιστεύομαι όμως τα μάτια μου, τα αυτιά μου, τη μακρά εμπειρία μου και τις ιστορικές μου γνώσεις. Γνωρίζω, επί παραδείγματι, πως ο Μουσολίνι ήταν ηγέτης της αριστερής πτέρυγας του μαρξιστικού Σοσιαλιστικού Κόμματος της Ιταλίας, το 1915 (από το οποίο προήλθε και το Κομμουνιστικό), με τις πιο ακραίες αντιπολεμικές θέσεις και κατήγγελλε για συμβιβασμένους τους υπόλοιπους σοσιαλιστές ηγέτες. Σύντομα, όμως, πήρε ένα «μεγάλο πακέτο» από τις γαλλικές μυστικές υπηρεσίες, άλλαξε στάση και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του που, μερικά χρόνια μετά, τον οδήγησε στη δημιουργία των fascio και την Πορεία προς τη Ρώμη. Γνωρίζω ότι, την ίδια εποχή, ο φουτουριστής Μαρινέτι και ο Ντ’ Ανούντσιο υπήρξαν ιδεολογικοί πρόδρομοι του φασισμού μέσα από την «ποιητική ασυναρτησία». Κατά συνέπεια, δεν μπορεί τίποτε να με εκπλήξει, παρότι βέβαια δεν υπάρχουν ευθείες ιστορικές αντιστοιχίες, ούτε βέβαια θεωρώ τη Ζωή… Μουσολίνι. Αλλά, όπως κάποτε λέγαμε τον Μπένυ «χαϊδευτικά» Μπενίτο, για τις αυταρχικές και αλαζονικές του συμπεριφορές, έτσι τώρα τείνει να βρεθεί το θηλυκό του υποκατάστατο αλλά σε πιο επικίνδυνη στιγμή και ρόλο για τη χώρα.
Παίζοντας με τη φωτιά
Το ερώτημα είναι τι κάνουν οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις και ο πρωθυπουργός. Θεωρεί μήπως πως τον βολεύει να χρησιμοποιεί τη Ζωή ως φόβητρο ή, σε κάποιο ακόμα πιο μακιαβελικό σενάριο, την «βάζει μπροστά» ως πολιορκητικό κριό για να μας οδηγήσει ο ίδιος στη δραχμή, ώστε να διατηρηθεί στην εξουσία, όπως υποθέτουν πλέον αρκετοί αρθρογράφοι της δεξιάς; Αν σκέφτεται κάτι τέτοιο, καλό θα είναι να ανακρούσει πρύμναν, γιατί αυτός και το κόμμα του «δεν το έχουν» για δικτάτορες ή για χαρισματικοί ηγέτες. Εξάλλου, η Ελλάδα δεν διαθέτει ούτε το πετρέλαιο που είχε ο Τσάβες, ούτε κυρίως τις λαϊκές δυνάμεις που τον στήριξαν, και οι εξυπνάδες του Λαφαζάνη και του… Στρατούλη το μόνο που μπορούν να επιτύχουν είναι να προκαλέσουν μια σαρωτική επανεμφάνιση της πιο αυταρχικής δεξιάς. Γιατί αυτή είναι η γεωπολιτική και κοινωνική πραγματικότητα της χώρας και όχι μια «προεπαναστατική κατάσταση», που υπάρχει μόνο στις ονειρώξεις τους, και όχι βέβαια στο λαϊκό σώμα. Αρκεί να τους θυμίσω ότι, την Τετάρτη 17 Ιουνίου, ήταν τρεις και ο κούκος στο Σύνταγμα και κατόρθωσε, την επόμενη μέρα, να τους ξεπεράσει κατά πολύ το προδιαγραφόμενο μέτωπο των κουστουμαρισμένων.
Αν, αντίθετα, ο Τσίπρας πιστεύει πως μπορεί απλώς να την χρησιμοποιήσει ως φόβητρο κατά των δανειστών και των πολιτικών του αντιπάλων, και πάλι λαθεύει γιατί είναι βέβαιο πως η Ζωή υπονομεύει, πρώτα από όλους, αυτόν και την πολιτική του, και πως πλέον δεν έχει μείνει χρόνος για μια τακτική εξευμενισμού της.
Γι’ αυτό εξάλλου και η εν λόγω κάνει ανοίγματα στους Χρυσαυγίτες και τους αναρχικούς, μήπως και βρει τη βάση που της έλειπε. Δυστυχώς γι’ αυτήν, με το λαχανί παλτό της, όμως, δεν μπορεί να βρει παρά μόνο το gay parade, διότι αυτή είναι η ταξική της υπόσταση, οι παραστάσεις της και όλα τα συμπαρομαρτούντα. Ωστόσο, μπορεί να κάνει τεράστια ζημιά εθίζοντας τον κόσμο στον αυταρχισμό, την παραβίαση κάθε κανόνα, ακόμα και στο Κοινοβούλιο, και συμβάλλοντας σε μια έξοδο από το ευρώ. Μέχρι εκεί όμως θα εξαντληθεί ο ρόλος και αυτής και της Ραχήλ. Γιατί πως, άραγε, θα αντιμετωπίσει το μεταναστευτικό ή τα εθνικά ζητήματα; Με τον Κραουνάκη; Γι’ αυτό μετά θα έλθουν και πάλι εκείνοι που «ξέρουν τη δουλειά» και δεν είναι εκκολαπτόμενα φίδια, αλλά έχιδνες που περιμένουν την ώρα τους και μαθαίνουν από τις πρώτες τους ήττες. Ο Κασιδιάρης είναι ακόμα πολύ νέος.
Έτσι, λοιπόν, ο πρωθυπουργός, αλλά και τα υπόλοιπα κόμματα που υπνώττουν, οι δημοσιογράφοι που την ανέχονται να τους υβρίζει, θα πρέπει σύντομα να λύσουν το πρόβλημα «Ζωή», που αποτελεί ντροπή για τη χώρα και υπονομεύει, όσο μπορεί, την ίδια τη δημοκρατία. Τάχιστα, θα πρέπει να φύγει από τη θέση του Προέδρου της Βουλής, διότι δεν περιμένω να συμβεί κάποιο θαύμα και να εξημερωθεί στον ρόλο της. Αντίθετα, θα κάνει ό,τι μπορεί για να αυξηθεί η εντροπία του συστήματος.  Μόνο στη θολούρα μπορεί να επιπλέει και θα πασχίζει διαρκώς να την επιτείνει.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πηγή The Gatestone Institute
Μετάφραση Απόδοση Defence-Point


Όταν επισκέπτεσαι την Ελλάδα βλέπεις την eλληνική σημαία να κυματίζει. Τα ταξί περιμένουν, τα πρατήρια καυσίμων λειτουργούν, οι δημόσιες συγκοινωνίες λειτουργούν σε μέτριο επίπεδο.
Όλα αυτά όμως δεν είναι παρά ψευδαίσθηση. Στην πραγματικότητα η Ελλάδα είναι μια υπό κατάρρευση χώρα. Η Ελλάδα βιώνει την απόλυτη οικονομική, πολιτική και κοινωνική καταιγίδα, ταυτόχρονα, με τις κρατικές υποδομές να πρέπει να αντιμετωπίσουν τη διαφθορά και σοβαρά προβλήματα ασφάλειας εντός και εκτός. Οι ελληνικές τράπεζες λειτουργούν όχι με δικές τους δυνάμεις, αλλά γιατί πρέπει. Το ελληνικό δημόσιο έχει σταματήσει να πληρώνει τις υποχρεώσεις του προς τους ιδιώτες και τις επιχειρήσεις.

Τα κρατικά έσοδα αρκούν μόνο για την καταβολή μισθών των δημοσίων υπαλλήλων και συνταξιούχων.
Το ελληνικό πολιτικό σύστημα παράγει περισσότερο γέλιο, περισσότερους εχθρούς, και περισσότερη ντροπή από ότι μπορεί το ίδιο να αντέξει. Το κενό μεταξύ κυβερνώντων και κυβερνωμένων δεν μπορεί να γεφυρωθεί από κανέναν συνασπισμό κομμάτων.

Οι Έλληνες βουλευτές εμφανίζονται ως μια ομάδα που επιβιώνουν στις θέσεις τους, διορίζοντας κομματικούς υποστηρικτές τους στο δημόσιο. Η επιθυμία του πολιτικού συστήματος να παραμένει στην εξουσία είναι ο μόνος λόγος για τον οποίο το ελληνικό δημόσιο εξακολουθεί να πληρώνει 700.000 δημοσίους υπαλλήλους σε μια χώρα με πληθυσμό 10 εκατ. κατοίκων.

Μέλη των κομματικών στρατών, για να κρατήσουν τις θέσεις τους ψηφίζουν το κόμμα που τους δίνει δουλειά. Το κριτήριο για την εύρεση εργασίας δεν είναι η αξία του καθενός, αλλά τα πολιτικά του πιστεύω.
Η πολιτική που η κυβέρνηση ακολουθεί, λόγω της ύφεσης και της έλλειψης ρευστότητας, έχει δημιουργήσει έναν ακήρυχτο «εμφύλιο πόλεμο» μεταξύ των καλά αμειβομένων δημοσίων υπαλλήλων και των απλήρωτων υπαλλήλων του ιδιωτικού τομέα, οι οποίοι εργάζονται σε επιχειρήσεις στις οποίες το κράτος χρωστά δισεκατομμύρια ευρώ.

Οι αναρχικοί επιτίθενται στην αστυνομία σε εβδομαδιαία, σχεδόν, βάση και η βία μεταξύ ακροαριστερών και ακροδεξιών επίσης καταγράφεται με την ίδια συχνότητα. Όλες οι τρομοκρατικές ομάδες, παλιές και νέες απλώς περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να κηρύξουν πόλεμο κατά οποιουδήποτε διαφωνεί μαζί τους.
Αν προσθέσει κανείς στο εκρηκτικό αυτό μίγμα τους 1,5 εκατ. ανέργους και τα 2 εκατ. των παράνομων μεταναστών και των προσφύγων από Αφρική και Μέση Ανατολή, μάλλον η κατάσταση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως φυσιολογική.

Σύμφωνα με πηγές των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών υπάρχουν στη χώρα, 500.000 – 1.000.000 Kalashnikov και χιλιάδες RPG. Αν μόνο το 1% των παράνομων μεταναστών από το Αφγανιστάν, το Ιράκ, το Πακιστάν, την Συρία, ή την Αφρική που βρίσκονται στην Ελλάδα είναι οπαδοί της τζιχάντ, καταλήγουμε σε έναν αριθμό 20.000 εν δυνάμει τζιχαντιστών. Και οι δυνάμεις ασφαλείας δεν έχουν ούτε τη δύναμη, ούτε τον εξοπλισμό, ούτε την εκπαίδευση να αντιμετωπίσουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Η ελληνική ακτοφυλακή, πρόσφατα, συνέλαβε έναν «πρόσφυγα» από την Συρία που είχε επάνω του 200.000 ευρώ σε μετρητά. Ο Σύρος αυτός «επενδυτής» δεν θεωρεί ως ασφαλείς χώρες την Τουρκία, τον Λίβανο, την Ιορδανία και προτιμά να διασχίσει το επικίνδυνο Αιγαίο για να τοποθετήσει τα χρήματά του στις ελληνικές ημιθανείς τράπεζες;
Και είναι αυτά τα πρώτα χρήματα που μετέφερε;
Ένα νέο τσουνάμι παρανόμων μεταναστών πλημυρίζει τα ελληνικά νησιά μέσω της Τουρκίας. Οι παράνομοι μετανάστες βρέθηκε να έχουν επάνω τους smartphones με χάρτες του εσωτερικού της χώρας και σημάδια για το που πρέπει να πάνε, καθώς και οδηγίες για το τι θα πρέπει να πουν στις ελληνικές αρχές, αν συλληφθούν, σε ξηρά ή θάλασσα.
Αν όλα αυτά δεν προβληματίζουν για το ποιοι έρχονται στην Ελλάδα και με ποιο σκοπό, κατά κύματα, τότε οι υπεύθυνοι φαίνεται πως δεν έχουν ιδέα επί του θέματος.
Η ελληνική αστυνομία συνέλαβε ακόμα και Έλληνες αξιωματικούς της που συνεργάζονταν με τους Τούρκους δουλεμπόρους στην εισροή παράνομων μεταναστών στη χώρα.

Η Ελλάδα είναι μια σημαντική χώρα. Είναι μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ με σημαντική γεωπολιτική θέση. Τυχόν κατάρρευση της Ελλάδας θα επηρεάσει όλα τα Βαλκάνια και τη νοτιοανατολική Μεσόγειο, χωρίς ουδείς να γνωρίζει που το ντόμινο θα σταματήσει.

Πολιτικοί και οικονομικοί αναλυτές που παρακολουθούν από κοντά την κατάσταση στην Ελλάδα πιστεύουν πως είτε η χώρα υπογράψει είτε όχι μια συμφωνία με τους δανειστές της είναι ήδη αργά. Η Ελλάδα είναι ήδη μια χώρα φάντασμα.

Μπορεί η κ. Μέρκελ ή η κ. Λαγκάρντ να δουν στην κρυστάλλινη σφαίρα τους τι θα συμβεί, αν η Ελλάδα μετατραπεί σε πολιτικό και γεωπολιτικό «δωρητή οργάνων», όπως έγινε η Γιουγκοσλαβία; Και η Ρωσία, η Γερμανία, η Σαουδική Αραβία και οι ΗΠΑ βοηθήσουν σε έναν διαμελισμό, κρατώντας ένα κομμάτι ο καθένας υπό την γεωπολιτική του επιρροή;
Ήρθε η ώρα ΝΑΤΟϊκοί στρατιώτες να αναλάβουν αστυνομικά καθήκοντα στις ελληνικές πόλεις; 
Μόνο το ΝΑΤΟ έχει την αρμοδιότητα και την πολιτική νομιμοποίηση να επέμβει σε μια χώρα που χάνει την πολιτική της κυριαρχία.

Ήρθε η ώρα οι ελληνικές πόλεις να βρεθούν υπό την εξουσία διαφόρων πολεμάρχων που θα μάχονται μεταξύ τους για τρόφιμα; 
Αν έχει έρθει η ώρα αυτή, ποια χώρα θα καταρρεύσει μετά και τι θα σημαίνει η κατάρρευση της Ελλάδας για τη Δύση;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Περικλή Νεάρχου
Πρέσβυ ε.τ.


Η κατάσταση πολιορκίας που έχει δημιουργηθεί στα νησιά του Αιγαίου, με ατελείωτα κύματα λαθρομεταναστών και προσφύγων, και οι θλιβερές εικόνες στην Ομόνοια, στην Αθήνα, των καραβανιών που καταφτάνουν συνεχώς από το Αιγαίο θέτουν το δραματικό ερώτημα: Πού θα πάει αυτή η κατάσταση; Έχει νόημα η ακολουθούμενη πολιτική των ανοικτών συνόρων και της υποδοχής αντί της αποτροπής και της περιφρούρησης των ελληνικών συνόρων;

Κατά παράδοξο επίσης, τρόπο, την ίδια στιγμή που κορυφώνεται το πραγματικό τσουνάμι της λαθρομετανάστευσης στα σύνορα, το αρμόδιο υπουργείο, στο πρόσωπο της αναπληρώτριας υπουργού Τασίας Χριστοδουλοπούλου, θεωρεί ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να σταλούν μηνύματα για ένταξη των λαθρομεταναστών στην ελληνική κοινωνία και για συνοπτική απονομή σ’ αυτούς της ελληνικής ιθαγένειας, με πρόταξη των παιδιών που γεννιούνται στην Ελλάδα ή που εγγράφονται σε ελληνικό δημοτικό σχολείο.

Η στάση αυτή δεν έρχεται σε αντίφαση μόνο με την ανάγκη πατριωτικής ενότητας που έχει η χώρα, τη στιγμή μάλιστα, που κορυφώνονται δραματικά οι διαπραγματεύσεις για το οικονομικό πρόβλημα και οι εκβιασμοί για να παραμείνει η Ελλάδα εγκλωβισμένη σε αδιέξοδες πολιτικές μνημονίων και λιτότητας. Υποτιμά και παραγνωρίζει επίσης τραγικά τις γεωπολιτικές διαστάσεις που έχει εκ των πραγμάτων η μαζική λαθρομετανάστευση. Η τελευταία καταλήγει σε εποικισμό της χώρας από αλλογενείς και αλλόθρησκους πληθυσμούς, σε διάσπαση της εθνικής και κοινωνικής συνοχής και σε εθνική αποδόμηση.

Ειδικότερα, τρεις είναι οι κύριοι παράγοντες που προσδίδουν γεωπολιτικές διαστάσεις στη μαζική παράνομη μετανάστευση, με την οποία βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη η Ελλάδα.
Ο πρώτος έχει σχέση με την παγκοσμιοποίηση και την ταύτιση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως με αυτή. Η παγκοσμιοποίηση επιδιώκει τη δημιουργία ενιαίας παγκόσμιας αγοράς. Στο πλαίσιο αυτό, είναι φυσικό να επιδιώκει ανοικτά ή χαλαρά σύνορα, στο μέτρο που απαιτούν οι ενιαία αγορά και η πολιτική του διεθνούς εμπορίου. Η έννοια της παγκοσμιοποιημένης νεοφιλελεύθερης αγοράς αντιτίθεται στην έννοια των εθνικών αγορών και των εθνικών συνόρων και αποβλέπει στη σταδιακή υπέρβαση και αποδόμησή τους.

Η ταύτιση της Ευρώπης με την παγκοσμιοποίηση και η σύγχυση της ευρωπαϊκής ανταγωνιστικότητας με την παγκόσμια, ωθούν προς αναζήτηση φθηνού εργατικού δυναμικού από τον Τρίτο Κόσμο και προς την αξιοποίησή του ως μοχλού πιέσεως για την ανατροπή των «ακριβών» κοινωνικών και εργασιακών προτύπων στην Ευρώπη και για τον περιορισμό του κοινωνικού κράτους.

Το γεγονός επίσης ότι η πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης έμεινε μετέωρη και η υπάρχουσα ευρωπαϊκή ενότητα περιορίζεται στις αγορές και στο ενιαίο νόμισμα, δίνει το πλεονέκτημα στις πιο ισχυρές και ανταγωνιστικές οικονομίες, με επικεφαλής τη Γερμανία. Οι χώρες με ασθενέστερη οικονομία και ανταγωνιστικότητα αντιμετωπίζονται ως χώρες – μέλη δεύτερης ταχύτητας στην Ευρώπης και ως ζώνες φθηνής παραγωγής που θα ενισχύουν τη διεθνή ανταγωνιστικότητα του κεντρικού ευρωπαϊκού πυρήνα. Μία πρώτη τέτοια ζώνη είναι οι χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού της Ανατολικής και Νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Στο ίδιο πνεύμα επιδιώκεται η μετατροπή των Βαλκανίων σε μία παρόμοια ζώνη. Με τη λογική αυτή, την οποία εξέφρασε απροκάλυπτα ο εκπρόσωπος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Πόουλ Τόμσεν, η Ελλάδα πρέπει να προσαρμοσθεί στο επίπεδο της ανταγωνιστικότητας της περιοχής της. Με άλλα λόγια, να «βουλγαροποιηθεί» σε ό,τι αφορά στο επίπεδο ζωής και τις αμοιβές εργασίας και τις συντάξεις. Οι επιδιώξεις αυτές είναι ολοφάνερες στις προτάσεις και απαιτήσεων των τριών θεσμών από την Ελλάδα στις διεξαγόμενες διαπραγματεύσεις.

Διαπιστώνουμε επομένως ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτικής της ιδιωτικοποιήσεως των εθνικών πόρων και υποδομών, ακόμη κι εκείνων που εξυπηρετούν πάγιες και βασικές κοινωνικές ανάγκες, συμπληρώνεται με την εισροή φθηνού αλλοδαπού εργατικού δυναμικού, που θα καταστήσει εξαιρετικά επικερδείς τις επενδύσεις ξένων πολυεθνικών και μεγάλων επιχειρήσεων και θα θέσει εκτός ανταγωνισμού τις τοπικές μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις.
Στο πνεύμα αυτό, λοιπόν, έγιναν στο παρελθόν προτάσεις για τη δημιουργία ειδικών ζωνών με αφορολόγητο καθεστώς στις οποίες θα επιτρέπεται η απασχόληση αλλοδαπών λαθρομεταναστών. Η εσπευσμένη σήμερα νομιμοποίησή τους δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την προώθηση των σχεδίων αυτών όχι αναγκαστικά με τη μορφή ειδικών ζωνών, αλλά με τη διασπορά σε όλη την χώρα «Κέντρων Υποδοχής» λαθρομεταναστών, σε συνεργασία με τις Περιφέρειες και με ειδική ευρωπαϊκή χρηματοδότηση σε πολυετή βάση, 2014 – 2020.

Αντιλαμβάνεται κανείς ότι η προώθηση τέτοια σχεδιασμών προάγει παραλλήλως την εθνική αποδόμηση και μετάλλαξη. Ο στόχος αυτός συνδέεται τόσο με την παραδοσιακή συμβατική γεωπολιτική όσο και με το μεταλλαγμένο όραμα μίας Ευρώπης που δεν έχει αναφορά στην κυριαρχία των λαών της, αλλά στις χρηματιστικές αγορές και στο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Δεν θα παραπέμπει επίσης σε μία συμπολιτεία εθνών και εθνικών κρατών, αλλά σε ένα πλήρως «νεωτερικό», όπως λέγεται, μετα-εθνικό και «πολυπολιτισμικό» ευρωπαϊκό και παγκοσμιοποιημένο αμάλγαμα.

Η επιδιωκόμενη από τις ΗΠΑ μετάλλαξη των Βαλκανίων

Ο δεύτερος παράγων που αναφέραμε συνδέεται ειδικότερα με τις επιδιώξεις της αμερικανικής πολιτικής στα Βαλκάνια, μετά την ανατροπή των συσχετισμών ισχύος που έφεραν η κατάρρευση του αντιπάλου συνασπισμού και η επέμβαση στη Γιουγκοσλαβία. Η αμερικανική πολιτική θέλει να καταστήσει δομική αυτή την αλλαγή, τροποποιώντας τους παράγοντες που συνθέτουν τον γεωπολιτικό χάρτη των Βαλκανίων και εντάσσοντας σταθερά τα Βαλκάνια, περιλαμβανομένης της Τουρκίας, στο ενιαίο ατλαντικό γεωπολιτικό δυναμικό της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και του ΝΑΤΟ.

Στο πνεύμα αυτό, η Ορθοδοξία αντιμετωπίζεται ως δομικά φιλορωσικός παράγων, όπως και γενικότερα οι ιστορικές και πολιτιστικές σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Ρωσίας. Τι σημαίνει αυτό στην πρακτική αμερικανική πολιτική σε ό,τι αφορά στην Ελλάδα; Ευνοούν οι ΗΠΑ, κατά ανομολόγητο τρόπο, την εθνική και θρησκευτική μετάλλαξη του ελληνικού χώρου; Μήπως σε αυτό το πνεύμα, όπως επίσης στο πνεύμα της παγκοσμιοποίησης, ενθάρρυναν τις κυβερνήσεις Σημίτη και Γιώργου Παπανδρέου να πρωτοστατούν σε πολιτικές παγκοσμιοποίησης, «πολυπολιτισμού» και λαθρομεταναστεύσεως, τις οποίες παρουσίαζαν ως δήθεν «πρωτοποριακές» και «προοδευτικές»;

Μήπως στο ίδιο πνεύμα της ξένης πολιτικής και ιδεολογικής επιρροής, συνέχισε την ίδια πολιτική το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας όταν ανήλθε στην εξουσία, συνασπιζόμενο με το μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ σε πολιτικές «ευρωπαϊκής πρωτοπορίας» στη μετανάστευση;
Η Αριστερά, με πρωταγωνιστή τον ΣΥΡΙΖΑ και ειδικότερα ορισμένες τάσεις του, συνέπλευσε πλήρως και υπερακόντισε προς την ίδια κατεύθυνση, συγχέοντας τον παραδοσιακό διεθνισμό και την αλληλεγγύη της Αριστεράς με τα ιδεολογήματα της παγκοσμιοποίησης και παραγνωρίζοντας πλήρως τις γεωπολιτικές επιπτώσεις ενός φαινομένου που μπορεί να οδηγήσει την Ελλάδα σε εθνικό αφανισμό.

Η επιλογή της σημερινής αναπληρώτριας υπουργού Τασίας Χριστοδουλοπούλου ως αρμόδιας να χειρισθεί, με βάση τις γνωστές δικές της ιδεοληψίες κι εκείνες των πιο ακραίων συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ, ένα τεράστιο εθνικό θέμα με καταλυτικές γεωπολιτικές διαστάσεις, δείχνει πως δεν υπήρξε, δυστυχώς, καμία ουσιαστική διαφοροποίηση της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτό το μεγάλο και καθοριστικής σημασίας θέμα.

Ο ρόλος της Άγκυρας

Το πόσο εκρηκτικό και επικίνδυνο είναι το θέμα αυτό, φαίνεται και από την αξιοποίηση από την πλευρά της Άγκυρας της λαθρομεταναστεύσεως για να δημιουργήσει νέα προβλήματα στην Ελλάδα και ειδικότερα για να διασπάσει την εθνική και κοινωνική της συνοχή με την εγκατάσταση μαζικών μουσουλμανικών πληθυσμών.

Αναφερθήκαμε και σε άλλες περιπτώσεις στο τι θα σήμαινε για την Ελλάδα μία τέτοια εξέλιξη, γνωρίζοντας τα προβλήματα που έχει η χώρα με την Τουρκία, αλλά και όχι μόνον… Γνωρίζοντας επίσης ότι η Ελλάδα αποτελεί ιστορικά χώρα – σύνορο μεταξύ Χριστιανισμού και Ισλάμ… Γνωρίζοντας, τέλος, ποια είναι η κατάσταση στην περιοχή, με την άνοδο του ακραίου Ισλαμισμού, του θρησκευτικού φανατισμού και της τρομοκρατίας, αλλά και με τη γεωπολιτική ρευστότητα στα Βαλκάνια. Η εγκατάσταση μαζικών μουσουλμανικών πληθυσμών στην Ελλάδα θα συνιστούσε γεωπολιτική ανατροπή σε βάρος της Αθήνας και τεράστια στρατηγική επιτυχία της Άγκυρας.

Ανεδαφική Oδηγία για το πολιτικό άσυλο

Με αφορμή την ευρωπαϊκή Οδηγία για το άσυλο, η Ελλάδα, που είναι ως εκ της θέσεώς της πύλη εισόδου για τη λαθρομετανάστευση από την Αφρική και την Ασία, έχει γίνει ουσιαστικά ανοχύρωτη χώρα. Το Λιμενικό Σώμα, αντί να περιφρουρεί τα θαλάσσια σύνορα, έχει μετατραπεί σε υπηρεσία υποδοχής και μεταφοράς των παράνομων μεταναστών μέσα στη χώρα. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι δηλώνουν συστηματικά πρόσφυγες.

Ενώ όμως η Ευρώπη επιβάλλει στην Ελλάδα, με την οδηγία αυτή, πολιτική ανοικτών συνόρων, ταυτοχρόνως διατηρεί σε ισχύ τον Κανονισμό Δουβλίνο ΙΙ και ΙΙΙ. Με τον Κανονισμό αυτό, οι λαθρομετανάστες θεωρούνται υπόθεση της Ελλάδας και δεν επιτρέπεται να μετακινηθούν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Οι προτάσεις για ίση κατανομή βαρών και υποδοχή αριθμού προσφύγων αντιστοίχου προς το μέγεθος και τον πληθυσμό της κάθε χώρας έχουν περιορισμένη ανταπόκριση. Γιατί όμως είναι πρόβλημα της Ελλάδας οι λαθρομετανάστες που γίνονται δεκτοί με επιταγή της ευρωπαϊκής Οδηγίας;

Ο επίτροπος Μετανάστευσης, Εσωτερικών Υποθέσεων και Ιθαγένειας, Δημήτρης Αβραμόπουλος, είχε συναντήσεις με τους περιφερειάρχες. Προφανώς, θέλει να προωθήσει τη δημιουργία «Κέντρων Υποδοχής» σε όλες τις Περιφέρειες για την αποκέντρωση των μεταναστών από την Αθήνα και τη διασπορά τους σε όλη τη χώρα με τη βοήθεια ευρωπαϊκών κονδυλίων. Εποικισμός, δηλαδή, της Ελλάδας από λαθρομετανάστες, με ευρωπαϊκή επιδότηση! Η πολιτική αυτή είναι ολέθρια για τη χώρα, όπως είναι ολέθρια και οποιαδήποτε πολιτική που στέλνει μηνύματα υποδοχής, εντάξεως και παροχής ιθαγένειας, ενώ η μαζική λαθρομετανάστευση συνεχίζεται και αναμένεται να ενταθεί κατά τους θερινούς μήνες.

Η Ελλάδα δεν έχει, δυστυχώς, άλλη επιλογή από την άμεση αναστολή της παράλογης ευρωπαϊκής Οδηγίας για το άσυλο και την αποκατάσταση του εθνικού ελέγχου στα σύνορά της. Θα πρέπει να προχωρήσει στην αναστολή της, επικαλούμενη λόγους εκτάκτων συνθηκών, που απορρέουν από τον τεράστιο αριθμό των προσερχομένων, και λόγους εθνικής ασφάλειας, που, προφανώς ουδόλως προσχηματικοί είναι. Η αναστολή θα ισχύσει μέχρι την επανεξέταση της Οδηγίας κατά τρόπο ικανοποιητικό για την Ελλάδα και με την παροχή εγγυήσεως ότι το βάρος του προβλήματος και της πολιτικής αυτής θα κατανεμηθεί ισομερώς σε όλες τις χώρες – μέλη.

Σε διαφορετική περίπτωση, η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να εξετάσει εναλλακτικούς τρόπους βοήθειας προς τους πραγματικούς πρόσφυγες στις γειτονικές χώρες των πολεμικών εστιών. Η Ελλάδα δεν μπορεί να διαλυθεί, σηκώνοντας το βάρος των παράπλευρων συνεπειών από πολέμους που προκαλούν και στηρίζουν άλλοι.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 294


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιάννη Λαζάρου

Αυτή δεν ήταν συγκέντρωση διαδηλωτών, αυτή ήταν Η Σύναξη των Κουκουλοφόρων! Τουλάχιστον το '40 πήγαιναν τοίχο-τοίχο, μη τους βρει καμιά "ατυχία" στον δρόμο. Φορούσαν και μία κουκούλα από τον φόβο μη και το μεροκάματο τους βγει αιματηρά ξινό. Σήμερα όμως δεν χρειάζεται τοίχος προστασίας, ούτε κουκούλες. Όλες οι λεωφόροι είναι ανοικτές και οδηγούν στις Βρυξέλλες.

Πόσο άραγε να πήγε το μεροκάματο; Να ξεπέρασε το 10ευρώ; Μπα, δε νομίζω. Και μόνο που ήταν αγκαλιά οι υποστηρικτές του Δ' Ράιχ, με τον Γεωργιάδη, Βορίδη, Δένδια, Μπίστη, Βαρβιτσιώτη, Βούρτση και με τα υπόλοιπα καθίκια που ψήφισαν μέσω Μνημονίων τη Μέρκελ ως Ηγήτορα της Ευρώπης και με πολιτικούς και κομματόσκυλα του νέου Γιουνκερικού κόμματος, Ποτάμι, κάτω από το πλακάτ "No Stalinism in Greece", ήταν μεγάλο μεροκάματο. Φούσκωσε το νεοναζιστικό τους κύτταρο.
Στιγμές ιστορικές! Στιγμές που θα μείνουν χαραγμένες στην μνήμη του λαού ως η αναβίωση της ΕΣΠΟ μετά από 75 χρόνια.

"Κάτω οι εθνικοί τραμπούκοι" έγραφε ένα πλακάτ που κρατούσε μία κυράτσα ξέχειλη από κολιέ και πατσά, ενώ μία άλλη δήλωνε σε κάμερα "Διαδηλώνω γιατί είμαι Ευρωπαία" επιδεικνύοντας καμαρωτά τον χιτλερικό σταυρό που ήταν ανάγλυφος στο χρυσό πανάκριβο δακτυλίδι της διακοσμημένος με διαμάντια. Κανένα σχόλιο για το χιτλερικό σύμβολο της κυράτσας. Για το δακτυλίδι όμως της Μιχαλολιάκαινας, έγινε κάποτε ο χαμός με δημοσιογραφικά σχόλια.

Είναι Ευρωπαία η Χιτλερικιά. Το σφυρίζει για να το εμπεδώσουμε. Την ευχαριστούμε θερμά που απέδειξε ότι στο Σύνταγμα χθες ήταν μαζεμένος ο πανέτοιμος παρακρατικός στρατός των Χιτλερίσκων της Ε.Ε που θα απλώνεται συνεχώς και θα αυξάνεται. Την ευχαριστούμε που τυγχάνει αυτή, που είναι "δημοκρατικιά", και η Μιχαλολάκαινα που είναι ναζίστρια, να έχουν τα ίδια διακοσμητικά γούστα όταν πηγαίνουν για το μισθό τους στην Βουλή των Ελλήνων.

Ξέρεις, Έλληνα, τι έγινε χθες από τα 6.000 τσογλάνια που έχουν κάνει κίνημα εδώ και 3 χρόνια και δρουν υπογείως; Μπήκαν οι Χίτλερ στην Βουλή και ανέμιζαν πάνω από τον Άγνωστο Στρατιώτη την σβάστικα της Ε.Ε επιδεικτικά αναφωνώντας "Ευρώπη-Ευρώπη", ενώ η Ελλάδα έμεινε ως δεύτερο συνθετικό στο σύνθημα "Ευρώπη-Ελλάδα-Δημοκρατία".

Δυστυχώς η αστυνομία της Ελλάδας και η πρόεδρος της Βουλής δεν προστάτεψε την ελληνική σημαία, τον Στρατιώτη, το Σύνταγμα, την Ελλάδα κατά το ντου που έγινε χθες στην Βουλή.

"Ναι στο πρόγραμμα Γιούνκερ" έγραφε το πανό και ξαφνικά είδαμε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το όνομα του υπερπρωθυπουργού της Ε.Ε να εισβάλλει στο Ναό της Δημοκρατίας.

"Όχι σε μονομερείς ενέργειες της Ελλάδας" έγραφε ένα άλλο, προσβάλλοντας την εθνική αξιοπρέπεια και την εθνική κυριαρχία τσόγλανοι που χαρακτηρίζουν ως "Εθνικούς Τραμπούκους" όσους παλεύουν για την πλήρη απεξάρτηση της χώρας από οποιονδήποτε κεχαγιά.

"Μένουμε Ευρώπη" ένα κίνημα με στοιχεία κόμματος, με στοιχεία Ναζιστικού Μετώπου όπου θα χωρέσουν όλοι οι κομματικοί που δίνουν και το παιδί τους για ματωμένα ευρώ εισαγόμενα και τοκογλυφικά από την έδρα του Δ' Ράιχ. Τις Βρυξέλλες.

Προσέχτε τα επικοινωνιακά τερτίπια που παίζουν. Ανάμεσα στα πλακάτ ήταν τα εξής, "Το 80% του χρέους είναι παροχές και συντάξεις δημοσίων υπαλλήλων". Αυτό στο είχε πει το ΔΝΤ μια εβδομάδα πριν. "Κάτω οι συνδικαλιστές του Δημοσίου" ήταν ένα άλλο. Σας έχουν βάλει στόχο μισθωτούς και συνταξιούχους του δημοσίου ακριβώς όπως οι Τροϊκανοί που σου φόρεσε στο σβέρκο ο Σύριζα ως Θεσμούς. Για σας, που φοβάστε ότι θα χάσατε τα σίγουρα, χτυπά η καμπάνα. Έρχεται το τσουνάμι σας, σάς το είπαν στα μούτρα 6,000 ναζίστες. Κι αυτοί αδούλευτα λεφτά τρώνε αλλά γι' αυτούς κάθε εποχή, πάντα έχει ο ...Χίτλερ. Με τι λεφτά νομίζεις η 75χρονη κυράτσα έπινε το γαλατάκι της εν μέσω Ναζιστικής Κατοχής;

Σφύριζαν τα τσογλάνια, σφύριζαν βουλευτές της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του ΠΟΤΑΜΙΟΥ, πρώην της ΔΗΜΑΡ, της ΕΛΙΑΣ και όλων των χιτλερικών εκτρωμάτων που δημιουργήθηκαν την ώρα που εσύ έκανες οικονομία στο λάδι για να βγάλεις την εβδομάδα επί 5 ολόκληρα χρόνια.

Έβγαλαν και τα ονοματάκια τους καμαρωτά οι εμπνευστές του κόμματος "Μένουμε Ελλάδα". Από τον Ιούνιο του 2012 κάνουν τις δουλίτσες τους καλώντας διαδικτυακώς να γίνουν όλοι απολιτίκ για τον κοινό σκοπό: Να φύγουμε από την Ελλάδα, να μείνουμε στην Ευρώπη.

Τα τανκς θα ήταν πιο άξια αντιμετώπιση σε έναν λαό που αντιστέκεται από τις ορδές αυτών των πορδών που ξεδιάντροπα προσβάλουν ιερά, όσια, πατρίδα, αριστερά, κομμουνισμό, ελευθερία, αξιοπρέπεια, δικαίωμα στην ανάσα.

Να τους χαίρεστε εκλεγμένοι βουλευτές και σκιώδη καθίκια που κινείτε επικοινωνιακά νήματα με χρήμα της Ε.Ε. Ειδικά εκείνη την ξανθιά που κρατούσε το σύνθημα: "Μη γαμάτε την Ελλάδα". Κανένας δεν γάμησε την Ελλάδα εκτός από εσάς χρόνια τώρα με αποκορύφωμα τα Μνημονιακά χρόνια που μάς χαρίσατε, ναζιστικά απλόχερα. Τυχαίνει δε, "οι εθνικοί τραμπούκοι" να είναι από αυτούς που γαμάτε και απειλείτε ότι θα τους κατατροπώσετε. Ο γαμησιακός νηστικός, κυρά μου, "ζωντανά" καρβέλια ονειρεύεται αλλά δεν τα "χαίρεται".

Θέλατε να μάθατε την λίστα των δημοσιογράφων που ο Ρουμελιώτης "κάρφωσε" στην επιτροπή της Βουλής προχθές; Δεν χρειάζεται να την ψάξετε. Η λίστα είναι αναρτημένη σήμερα σε κάθε συστημική εφημερίδα που κάνετε εκατομμύρια κλικ καθημερινώς και σε κάθε τηλεοπτικό κανάλι που έδωσε τόσο χρόνο εθνικού αέρα, όσο δεν έδωσε 5 χρόνια σε Έλληνες να μιλήσουν για την επίθεση που δέχονται από παντού, καθημερινώς. Οι τίτλοι των εφημερίδων για αυτή την εισβολή Χιτλερικών στο Σύνταγμα καλύπτουν όλα τα ονόματα της λίστας. Κάντε λοιπόν, μια βόλτα σε όλες τις σημερινές "μεγάλες" εφημερίδες και διαβάστε πως χαρακτηρίζουν σε τίτλους της χθεσινή εισβολή των ναζιστών στην Αθήνα.

Τώρα πια δεν υπάρχει και το ελαφρυντικό μικρών δημοσιογράφων που γράφουν για ένα μεροκάματο ή αναλυτών που πουλάνε το όνομα τους για να ανεβάσουν το επίπεδο ναζιστικών φυλλάδων και εκπομπών σε χιτλεροκάναλα. Όποιος συνεχίζει να εργάζεται για αυτούς είναι με αυτούς. Υποστηρίζει αυτούς και ξεπουλιέται για μια σφυρίχτρα πλαστική.

Το χωρίσατε το μέτωπο τελικά: ΣΦΥΡΙΧΤΡΑ ή ΣΥΡΙΖΑ. Ωραία το στήσατε το διήμερο αυτό. Την μια ημέρα οι Συριζαίοι με τον "Ναι στην διαπραγμάτευση" και μετά οι Σφυριζαίοι με το "Μένουμε Ευρώπη". Και οι δύο όμως για την πορεία μέσα στην Ευρώπη. Είδατε που κατά βάθος ίδιοι είστε; Ακροδεξιοί και δήθεν αριστεροί. Το κοινό σημείο σας είναι η Ε.Ε όπως και οι δύο διαλαλείτε, αυτό είναι το μόνο αδιαπραγμάτευτο για σας. Έτσι λοιπόν και οι δύο ευτυχισμένοι θα είστε που το πρόγραμμα Γιουνκέρ θα γίνει πραγματικότητα και πολιτική λύση θα δώσει η Ηγήτωρ Μέρκελ και Δημοκρατία της Ευρώπης θα έχουμε για πολλές δεκαετίες ακόμα. Από την χαρά σας μετά τις "διαπραγματεύσεις" συντονιστείτε να κάνετε μια κοινή διαδήλωση χαράς και ευτυχίας που "Μείνατε Ευρώπη κάνοντας διαπραγμάτευση με τα δικά σας χέρια". Μην ξεχάσετε να φοράτε μουστάκι τιμώντας τον Πατερούλη σας. Όχι καλέ τον Στάλιν. Τον Πατέρα της Ε.Ε, τον αναγεννημένο στην Ελλάδα, Χίτλερ.
Οι υπόλοιποι μπήκαμε στην μαύρη λίστα των Ναζί ως εθνικοί τραμπούκοι, ως Έλληνες, ως "ευρωσκεπτικιστές".

Έτσι λοιπόν, χωρίστηκαν τα χωράφια μας επιτέλους: Από εδώ ο Αδιαπραγμάτευτος και από εκεί ο Ευρωμαλάκας.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Στις 15 Ιουνίου 2015 συνεδρίασε στη Βουλή η Επιτροπή Αλήθειας για το Χρέος, στην οποία προεδρεύει η Πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου. Αποσβολωμένος παρακολούθησα την πολύωρη αγόρευση του πρώην εκπροσώπου της Ελλάδος στο ΔΝΤ Παναγιώτη Ρουμελιώτη, ο οποίος εξαπέλυσε κεραυνούς κατά της κυβέρνησης Παπανδρέου.

Ωστόσο, κρατώ την σπουδαιότερη αναφορά εξ όσων είπε και η οποία ήταν άγνωστη στο Πανελλήνιο. Αποκάλυψε λοιπόν, πως ο Γιώργος Παπανδρέου είχε κρυφά ραντεβού σε ξενοδοχεία με τον τότε Γενικό Διευθυντή του ΔΝΤ Στρως Καν – εποχή υπαγωγής της χώρας μας στα Μνημόνια – προκειμένου να παρακάμψει το καταστατικό του ΔΝΤ, το οποίο για να εμπλακεί στην χρηματοδότηση της Ελλάδος απαιτούσε την άμεση αναδιάρθρωση του χρέους μας. Όμως, το αγκάθι στην όλη ιστορία ήταν τα 100 δις ευρώ του ελληνικού χρέους που βρίσκονταν στην κατοχή Γαλλικών και Γερμανικών τραπεζών. Έτσι, έπρεπε πρώτα να ξεφορτωθούν αυτά τα τοξικά ομόλογα και ακολούθως να γίνει το καταστροφικό PSI. Και προφανώς σε αυτή την καταστρατήγηση του καταστατικού του ΔΝΤ δεν συμφωνούσε ο Στρως Καν γι΄ αυτό και έπρεπε να πάει σπίτι του για να αναλάβει η λαμογιότατη Κριστίν Λαγκάρντ, προκειμένου να ενεργοποιήσει όλες εκείνες τις εγκληματικές πρακτικές κατά της Ελλάδος.

Άλλωστε, μόλις την επομένη ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας στην Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ κατήγγειλε τις εγκληματικές ευθύνες του ΔΝΤ των “συμμάχων μας” και “φίλων” μας Αμερικάνων. Οι οποίοι γνωρίζοντας από Χολιγουντιανές υπερπαραγωγές, “έστησαν” μεγαλοπρεπώς την αποκαθήλωση του άμοιρου Στρως Καν, διαπομπεύοντας τον επί ημέρες με τις χειροπέδες, για να σηματοδοτήσουν προς όλες τις κατευθύνσεις, τι παθαίνουν τα “άτακτα” παιδιά.

Βέβαια το ερώτημα που εύλογα τίθεται από τον κάθε Έλληνα, είναι: Δεν γνωρίζουν οι “ισότιμοι εταίροι μας” της ΕΕ και οι Δυτικοί φίλοι μας των ΗΠΑ πως, τα νέα μέτρα που απαιτούν από την ελληνική κυβέρνηση προκειμένου να επιτευχθεί συμφωνία είναι υφεσιακού χαρακτήρα, χωρίς καμιά προοπτική ανάπτυξης και θα έχουν ως αποτέλεσμα τον περαιτέρω στραγγαλισμό της ελληνικής Κοινωνίας; Δεν τίθενται σε κίνδυνο τα χρήματα που μας έχουν δανείσει και αν δεν δημιουργηθεί ανάπτυξη στην Πατρίδα μας, ενδεχομένως να μην τα πάρουν ποτέ;

Δυστυχώς τα γνωρίζουν όλα αυτά, αλλά ο στόχος τους είναι άλλος. Ήταν ο ίδιος επί δεκαετίες. Τότε, που μας δάνειζαν με δανεικά και αγύριστα χωρίς ποτέ να ελέγξουν τις χειραγωγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις για την πλασματική ευμάρεια με την οποία τροφοδοτούσαν μέσω αυτών των δανεικών το λαό μας. Έτσι, πετύχαιναν το στόχο τους, διογκώνοντας ένα μη εξυπηρετούμενο χρέος, προκειμένου να οδηγηθούμε στα Μνημόνια της υποταγής. Που ως αποτέλεσμα είχαν την εκχώρηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και του ορυκτού μας πλούτου. Που από πρόσφατες εκτιμήσεις του καθηγητή Νίκου Λυγερού εκτιμώνται τα δυο κοιτάσματα στις περιοχές του Ιονίου πελάγους και νοτίως της Κρήτης σε 1,7 τρις ευρώ. Το δεύτερο δε, κοίτασμα αρκεί για να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες της Ελλάδος για 450 χρόνια.

Αυτό το σχέδιό τους που βρισκόταν στο τελευταίο στάδιο της υλοποίησής του, θα επέφερε την ολοκλήρωση του νεοφιλελευθερισμού με την εγκαθίδρυση της Παγκόσμιας Κυβέρνησης των αγορών. Μιας κυβέρνησης που δεν μπορούσε να αποτρέψει ούτε η Ρωσία, ούτε η Κίνα. Παρ΄ ότι μπροστά στον κίνδυνο της διεθνούς απομόνωσης δημιούργησαν το νέο χρηματοπιστωτικό οργανισμό των BRICS. O οποίος κυριαρχεί στο διεθνές εμπόριο και διαθέτει τεράστιες ποσότητες του δημοσίου και ιδιωτικού χρέους της Δύσης (κράτη, τράπεζες, επιχειρήσεις). Που διαθέτει τεράστια αποθέματα σε νομίσματα, χρυσό, ομόλογα, μετοχές κλπ.

Εν τούτοις, η σιωνιστική αλυσίδα της Δύσεως (ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ) ήταν συμπαγής. Απαιτείτο η αντίδραση ενός κρίκου της για να κινδυνεύει να σπάσει. Και αυτός ο κρίκος λέγεται Ελλάδα και η νέα κυβέρνηση που προέκυψε από τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015. Η απείθαρχη νέα κυβέρνηση αντιδρά στα υφεσιακά μέτρα που επιμένουν οι τροϊκανοί να επιβάλουν εκ νέου. Επιμένουν σε μια πολιτική που οι ίδιοι αναγνώρισαν πως ήταν λαθεμένη. Διαπραγματεύεται η κυβέρνηση και δεν συμφωνεί. Αμφισβητεί ευθέως την αναγκαιότητα συμμετοχής του ΔΝΤ στις διαπραγματεύσεις και ξεβρακώνει την ΕΕ και την ΕΚΤ που δηλώνουν πως συμφωνία χωρίς τη συμμετοχή του ΔΝΤ δεν μπορεί να υπάρξει. Φοβούνται και προσπαθούν να τρομοκρατήσουν το λαό μας με τα grexit, την πτώχευση της χώρας και άλλα συναφή!! Θέλουν να μας πείσουν πως το παγκόσμιο πρόβλημα είναι το ελληνικό χρέος που δεν ξεπερνά το 3% του συνολικού χρέους της ΕΕ. Φοβούνται πως, οι Επιτροπές Θεσμών και Διαφάνειας, Αλήθειας του Χρέους καθώς και η Επιτροπή για το πως υπαχθήκαμε στα Μνημόνια, θα φέρουν στο φως τα βρωμερά σχέδιά τους που απεργάζονταν την υποταγή της Ελλάδος. Θα ξεσκεπάσουν τις εγκληματικές πολιτικές φυσιογνωμίες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που διαφέντευαν τον τόπο μας από τα υψηλότερα δημόσια αξιώματα, ενεργώντας ως γερμανο-τσολιάδες της Κατοχής.

Η Δύση ποτέ δεν υπήρξε φίλος και σύμμαχος της Ελλάδος. Ποτέ δεν πρόσφερε το ελάχιστο στην Ελλάδα. Απεναντίας, ήταν άσπονδοι εχθροί μας. Από την εποχή των Σταυροφοριών (Δ΄ 1201-1204) όταν και κατέλυσαν τη Βυζαντινή αυτοκρατορία κατακλέβοντας το Βυζάντιο και χτίζοντας τη δική τους ηγεμονία στον κλεμμένο χρυσό της Πόλεως, για να δημιουργήσουν με την ανοχή τους την οριστική Άλωση το 1453.
 Όταν φυλάκισαν τον Γέρο της Επανάστασης του 1821.
Όταν δολοφόνησαν τον Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, με σκοπό να βάλουν τέλος στα σχέδια του Νέου ελληνικού κράτους.
Όταν δημιούργησαν τις καταστροφές του ΄22 στην Μικρά Ασία, όταν απείχαν από τη βραδιά “των κρυστάλλων” το ΄55 στην Πόλη. Όταν ενθάρρυναν την εισβολή των Τούρκων το ΄74 στην Κύπρο.
Όταν δημιούργησαν τις γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο το ΄96. Όταν δεν αναγνωρίζουν τα ελληνικά σύνορα ως σύνορα της Ευρώπης!

Όταν λοιπόν, έχεις τέτοιους φίλους, τι τους θέλεις τους εχθρούς;

Επιστρέφοντας στο σήμερα, οι Δυτικοί “φίλοι”, “σύμμαχοι” και “εταίροι” μας, τρέμουν στην ιδέα πως η σθεναρή στάση της Ελλάδος, σύντομα θα συμπαρασύρει και άλλες χώρες που θα θελήσουν να αποτινάξουν τα εγκληματικά σχέδια του νεοφιλελευθερισμού που αφανίζουν τους λαούς.

Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να επιμείνει στην απόλυτη αποδοχή των προτάσεών της. Να μην κάνει βήμα πίσω!! Και να κάνει το επιπλέον βήμα, που θα φέρει στα τέσσερα τους Δυτικούς “συμμάχους” μας. Να συμφωνήσει τη χρηματοδότηση της χώρας από τους BRICS. Να πετάξει από το πετσί της Ελλάδος το ΔΝΤ. Από πουθενά δεν προβλέπεται πως χωρίς το ΔΝΤ, δημιουργείται το δικαίωμα αποβολής της Ελλάδος από την Ευρωζώνη!! Είναι το ισχυρό χαρτί του Αλέξη Τσίπρα!! Ας το τραβήξει για τον γράψει η Ευρωπαϊκή ιστορία. Διαφορετικά θα γίνει ένα με τον Παπανδρέου, τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο και τους τόσους άλλους λήσταρχους της ζωής μας!!!

Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Φώτης Μιχαήλ

Ο μήνας Μάιος, για εμάς τους Έλληνες, είναι ο μήνας της μνήμης.
Στις 19 Μαΐου μνημονεύουμε τα θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και στις 29, τους υπερασπιστές της Πόλης.

Η αλήθεια είναι, ότι, στους δύσκολους καιρούς που περνάμε, η λέξη μνήμη τείνει να ταυτισθεί με την λέξη μνημόνιο. Αυτό το μνημόνιο, που οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, έραψαν στα τα μέτρα τα δικά τους κι εμείς, χωρίς πολλή σκέψη, σπεύσαμε να το εφαρμόσουμε.

Τα γεγονότα, όμως, έτσι όπως εξελίχθηκαν, όσο πιο οδυνηρά και αποτρόπαια γίνονται μέρα με την ημέρα, άλλο τόσο ξυπνούν μέσα μας μνήμες παλιές και μας οδηγούν μοιραία σε μια αυτοκριτική εμπεριέχουσα, αναμφίβολα, ακμαιότατο το σπέρμα της λύτρωσης.

Μπορεί, ίσως, να επιπλέουν προς το παρόν, στην ελληνική επικαιρότητα οι φελλοί του ανθρωποκτόνου εκφυλισμού και της περιποίησης των παθών.

Εντούτοις, η λαϊκή βάση, που διατηρεί ακόμα άσβεστη την φλόγα του φιλότιμου και της ελληνοπρέπειας, άρχισε να κινείται –από ανάγκη μεν, αλλά κινείται- προς άλλη κατεύθυνση, την Ρωμαίικη.

Να είναι καλά η μεσαιωνική απανθρωπία των δήθεν εταίρων μας, που ανέλαβε να μας ξυπνήσει από τον λήθαργο της συλλογικής μας αφασίας. Να είναι επίσης καλά και οι καθημερινές δηλώσεις αμερικανών και άλλων αξιωματούχων, που αποκαλύπτουν στις ναρκωμένες συνειδήσεις μας την σύγχρονη δυτική βαρβαρότητα και αφήνουν πρακτικά υπονοούμενα της υπεροχής του ξεχασμένου δικού μας Τρόπου.

Στο τέλος, οι ίδιοι οι εχθροί μας, -θαρρείς σταλμένοι από τον Θεό-, με τα έργα τους και τις αποφάσεις τους, θα μας σπρώξουν με το ζόρι στην συναίσθηση, στον αυτοέλεγχο και την όντως αλλαγή.

Έτσι, λοιπόν, έχουν οι Φράγκοι το μνημόνιο το δικό τους, έχουμε όμως κι εμείς το δικό μας. Με την διαφορά, ότι, ενώ το φράγκικο κάποτε θα λήξει, το δικό μας μνημόνιο ημερομηνία λήξεως δεν έχει. Θα πάψει να ισχύει, μονάχα όταν έλθει η συντέλεια του κόσμου.

Το δικό μας μνημόνιο, το Μνημόνιο το Ρωμαίικο, ούτε από το αγγλικό δίκαιο διέπεται ούτε και καθορίζεται από τα σπρέντ και τους δείκτες των διεθνών χρηματιστηρίων.

Το δικό μας μνημόνιο ορίζεται από την αρετή του Σωκράτη και πορεύεται πάνω στην πνευματική γραμμή των ησυχαστών Πατέρων της Εκκλησίας μας.

Το δικό μας μνημόνιο δεν μπαίνει σε διαπραγμάτευση ούτε και πληρώνεται με ευρώ και δολάρια.

Έχει πληρωθεί, με το παραπάνω, με το ίδιο μας το αίμα. Με το αίμα των προγόνων μας.

Το μνημόνιο το δικό μας δεν το συνέταξαν ασημαντότητες της Kομισιόν.

Το έγραψαν και το υπέγραψαν με την θυσία τους, ο τελευταίος μας βασιλιάς, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, οι στρατιές των Νεομαρτύρων, οι αντάρτες του Πόντου, οι ’’συνωστισμένοι’’ στο λιμάνι της Σμύρνης, οι 353 χιλιάδες σφραγιασθέντες και αποκεφαλισθέντες Έλληνες του Πόντου, το ενάμισι εκατομμύριο βασανισθέντων, φονευθέντων και εκτοπισθέντων Μικρασιατών, τα 100 χιλιάδες ορφανά και οι 50 χιλιάδες αγνοούμενοι της κεμαλικής θηριωδίας.

Το δικό μας μνημόνιο δεν γράφτηκε μέσα στα σαλόνια του Βερολίνου, με πένες πολυτελείας, πάνω σε ατσαλάκωτη κόλλα.

Γράφτηκε στα Καλάβρυτα, στο Δίστομο, στον Χορτιάτη, στα Κερδύλλια, στην Τρίπολη, στην Καισαριανή, με τα πολυβόλα και τις ξιφολόγχες των Γερμανών, πάνω στα διάτρητα και κομματιασμένα κορμιά των παππούδων μας.

Ξεχνιούνται αυτές οι υπογραφές;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στην Ιταλία η παραθαλάσσια περιοχή Βεντιμίλια βρίσκεται στα σύνορα με τη Γαλλία. Για να πάει κάποιος από εκεί έως την κοσμοπολίτικη Νίκαια της Γαλλίας, οδικώς, θα χρειαστεί λιγότερη από μισή ώρα, μια και η απόσταση είναι μόλις 39,8 χιλιόμετρα. 

Οι εικόνες από τη μια περιοχή στην άλλη διαφέρουν δραματικά. Ενώ στη Νίκαια κυκλοφορεί αμέριμνη και χαλαρή η αφρόκρεμα της μεγαλοαστικής τάξης, που κάνει τις διακοπές της, το Βεντιμίλια είναι γεμάτο Αφρικανούς λαθρομετανάστες, που προσπαθούν να... διεκπεραιωθούν στο εσωτερικό της Ιταλίας (ενώ προτιμούν τη Γαλλία ως τόπο προορισμού). 

Η Ιταλία έχει δεχτεί μεγάλο κύμα μεταναστών και θέλει, όπως η Ελλάδα, να διαμοιραστεί το βάρος σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η Γαλλία επικαλείται την ευρωπαϊκή νομοθεσία κατά το δοκούν:

Απορρίπτει τα ιταλικά αιτήματα λόγω της συμφωνίας Δουβλίνο ΙΙ, που προβλέπει ότι οι λαθρομετανάστες παραμένουν στη χώρα όπου εντοπίζονται πρώτη φορά. 

Την ίδια στιγμή, η ίδια χώρα παραβιάζει την ευρωπαϊκή νομοθεσία όπου δεν την βολεύει. Δηλαδή, περιφρονώντας όλες τις διατάξεις της Συνθήκης Σένγκεν, κάνει ελέγχους στα σύνορα με την Ιταλία, μη τυχόν και οι Ρωμαίοι αφήσουν τους Αφρικανούς να περάσουν! 

Η ιταλική κυβέρνηση ασχολείται με το θέμα με δυναμικό τρόπο: Απειλεί ότι θα δώσει στους λαθρομετανάστες προσωρινά ταξιδιωτικά έγγραφα για να κατευθυνθούν όπου (εκτός Ιταλίας) επιθυμούν, ενώ η Ελλάδα δέχεται καθημερινά πολλαπλάσιους (σε σχέση με την Ιταλία) λαθρομετανάστες, αδιαμαρτύρητα! 

Η Ευρωπαϊκή Ενωση σφυρίζει αδιάφορα, μια και την εξυπηρετεί η οριστική και αμετάκλητη αλλοίωση της πληθυσμιακής σύνθεσης της πατρίδας μας. Οχι μόνο δεν χρειάζεται ομοιογενής πληθυσμός για να εργάζεται ως κακοπληρωμένος κούλης των Δυτικών παραθεριστών, αλλά αποτελεί εμπόδιο για την ευόδωση των γεωπολιτικών σχεδίων των «εταίρων» μας. 

Αυτά είναι γνωστά και αναμενόμενα. Το εξοργιστικό για τους πολίτες είναι ότι οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις της χώρας αδιαφορούν για τη μετατροπή της σε τουριστικό χαλιφάτο. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η κυριαρχία - έστω επί των συντριμμιών.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μετά από διαπραγματεύσεις 5 ετών για το δημόσιο χρέος της χώρας μας και την επιβολή των 2 ειδεχθών Μνημονίων, αλλά και μετά τις σκληρότατες, ανέλπιστες και άκαρπες διαπραγματεύσεις    των τελευταίων 5 μηνών, πού και αυτές δεν έβγαλαν την Πατρίδα μας από το αδιέξοδο, αλλά απεναντίας επέτειναν έτι περισσότερο το πρόβλημα με την ολοκληρωτική τώρα διεθνή απομόνωση μας, οφείλουμε επιτέλους να μιλήσουμε και πάλιν με την απλή και λιτή γλώσσα της αλήθειας.

Ως ήδη σε όλους πλέον γνωστόν, η χώρα μας έχει χρεοκοπήσει, και ο Λαός μας έγινε αποδέκτης της έσχατης περιφρόνησης των Ευρωπαίων. Αίφνης και κατόπιν «παρότρυνσης» ανακαλύψαμε τώρα τις Πλατείες. Οι μεν υπερασπιζόμενοι τώρα την ρήξη με την Ευρωζώνη και την Ε.Ε.,  οι δε την παραμονή μας εις το Ευρώ. Και όλοι μαζί για την δήθεν εθνική μας αξιοπρέπεια, αλλά ταυτόχρονα και για την αποκατάσταση της ασύμμετρης και αδικαιολόγητης ευδαιμονίας που χάσαμε τώρα με τα Μνημόνια.

Μέσα εις το χάλι μας, την απόγνωσή μας, την απελπισία, καταντήσαμε και γελοίοι. Αντί επιτέλους να σωφρονιστούμε και να διερωτηθούμε γιατί μετά την Μεταπολίτευση  οδηγηθήκαμε ως Λαός εις την έσχατη σκάλα της ηθικής, πολιτικής και οικονομικής καταπτώσεως. Να αναζητήσουμε τους ενόχους, κάτι το οποίο οφείλαμε να κάνουμε τα τελευταία 40 χρόνια της μοιραίας μας πορείας, και δυστυχώς δεν το κάναμε. Αλλά και δεν το κάνουμε ούτε και τώρα. Διότι φαίνεται ότι για εμάς φταίνε οι άλλοι! 

Όπως αναφέρθηκε πολλές φορές, η γνώση της Ιστορίας είναι η πυξίδα κάθε Λαού. Αυτή και μόνον ενώνει, αλλά και  προστατεύει ένα Λαό από την διάπραξη λαθών που τον καταστρέφει. Μετά τα δεινά του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, όλοι οι Λαοί της Ευρώπης ασχολήθηκαν με πίστη, με μόχθο και επίπονη εργασία για την κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη και ανόρθωση της Πατρίδας τους. Βέβαια εις το μέγιστο των προσπαθειών και των δικών των δυνατοτήτων. Ανεδείχθησαν, με δικές τους κυρίως δυνάμεις,  σε κοινωνίες προόδου, ανάπτυξης, ευταξίας, ευνομίας, ισοτιμίας, ισονομίας, εντός των οποίων το άτομο απολαμβάνει την ύψιστη τιμή, ακεραιότητας, σεβασμού και αξιοπρέπειας. Και όλα αυτά εντός των ορίων της Δημοκρατίας, εντός της οποίας συμπεριελήφθησαν αργότερα και με καθυστέρηση πολλών ετών και εκείνοι οι Λαοί οι οποίοι για μερικές δεκαετίες ευρίσκοντο υπό τον έλεγχο άλλου πολιτικού και ιδεολογικού καθεστώτος. Μίας Δημοκρατίας εντός των ορίων της οποίας  τα κόμματα εργάζονται και ενεργούν προς όφελος της κοινωνίας των πολιτών. Για να είμαστε πιο σαφείς. Εις την Ευρώπη υπάρχουν Κόμματα, αλλά σε καμία περίπτωση Κομματοκρατία!

Όμως για την εξασφάλιση και  προστασία  όλων αυτών των προσπαθειών και επιτευγμάτων από το ενδεχόμενο νέων πολεμικών συγκρούσεων  ωρίμασε η ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αργότερα της Ευρωζώνης. Ένα οικοδόμημα το οποίο βέβαια έχει μεν τις ατέλειες του, ως αποδείχτηκε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν γίνονται προσπάθειες για άμβλυνση των αδυναμιών του.

Όμως αυτά τα οποία συμβαίνουν εις την χώρα μας, η καταστροφή ενός Κράτους και ενός Λαού, δεν είναι όμως  τυχαία. Μετά την μεταπολίτευση γνωρίζαμε και βιώναμε όλα τα συμπτώματα, τα οποία κατά την διάρκεια της μοιραίας μας πορείας, ως μετάσταση καρκίνου, επέφεραν συστηματικά την ολοκληρωτική καταστροφή της Ελλάδος. Καλή και ιδανική ήταν η ιδέα της ένταξης της χώρας μας το 1961 εις την ΕΟΚ, ως  μίας  «υπό ένταξη χώρας», με μία μεταβατική περίοδο προσαρμογής 15 ετών, με τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και διαρθρωτικές αλλαγές. Τι οποίες δυστυχώς δεν κάναμε. Ούτε μετά το 1974, τις οποίες οφείλαμε βάσει της Συνθήκης του 1961, αλλά και που τώρα εκβιάσαμε το 1981 την ένταξη μας ως 10ο πλήρες μέλος της Ε.Ε. με το πρόσχημα της τουρκικής απειλής μετά την εισβολή της Τουρκίας και κατοχή της Κύπρου. Και πάλιν, βάσει της Συμφωνίας του 1981, με μία μεταβατική τώρα περίοδο 8 ετών, έως το 1988, για διαρθρωτικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις με την ανάλογο πρόοδο της Οικονομίας. Και που πάλιν δεν τηρήσαμε όλα αυτά, ούτε εις το ελάχιστον. Αλλά ούτε και όταν κατέρρευσε και χρεοκόπησε η χώρα μας το 2008/09, όπου ενώ ψυχορραγούσε η Πατρίδα μας, οι μνημονιακές και αντιμνημονιακές  κυβερνήσεις αλλά και κόμματα αντιστέκονται με πείσμα σε όλα αυτά που έπρεπε να κάνει η χώρα μας εδώ και 40 χρόνια. Τώρα βέβαια με τεράστιο κόστος για τον Λαό μας, αλλά και τεράστιους κινδύνους για την εθνική μας υπόσταση και εδαφική ακεραιότητα της Πατρίδας μας.  

Είτε μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει, ως Λαός οφείλουμε να παραδεχθούμε, ότι η Δημοκρατία εις την χώρα μας έγινε υποτελής και υποχείρια της άκρατης και ασύδοτης  Κομματοκρατίας. Η οποία έγινε εξουσιαστής  αυτού του Κράτους με την άλωση της Δημόσιας Διοίκησης και διόγκωση αυτής σε τεράστιο Υδροκεφαλισμό εντός του οποίου ενέταξε εκατομμύρια πειθήνιους υποστηρικτές του με όλες τις παράπλευρες και ολέθριες παρενέργειες και συνέπειες για το υπόλοιπο κομμάτι του Ελληνικού Λαού, το οποίο μετά από τόσες θυσίες δεκαετιών δεν άντεξε και κατέρρευσε.

Οφείλουμε να γνωρίζουμε, ότι οι Λαοί της Ευρώπης έχουν δικαιώματα όταν ψηφίζουν, και ως εκ τούτου απαιτούνε από όλους την αναγνώριση και σεβασμό αυτών  των δικαιωμάτων. Οφείλουμε και εμείς οι Έλληνες επίσης να γνωρίζουμε, ότι με την δική μας και μόνον ψήφο και ευθύνη επιλέγαμε επί δεκαετίες την Κομματοκρατία, η οποία επί δεκαετίες όχι μόνον μας απομάκρυνε από την Ευρώπη, αλλά παράλληλα και μας κατέστρεφε.

Το μέλλον της χώρας μας είναι τώρα αβέβαιο, και ουδείς γνωρίζει  τι μας επιφυλάσσει το αύριο. Ανεξαρτήτως της εφεξής σκοτεινής πορείας της χώρας μας, οφείλουμε τώρα ως Λαός, για την σωτηρία μας και μόνον, να απαλλαγούμε από την Κομματοκρατία και το προπύργιο αυτής, της Δημόσιας Διοίκησης και Οργάνων της. Να προτάξουμε για την διαχείριση της Οικονομίας και του μόχθου όλων των Ελλήνων την σύσταση ενός «Ανωτάτου Οργάνου Διαχείρισης της Εθνικής Οικονομίας» εις το οποίο θα συμμετέχουν υποχρεωτικά όλοι οι εργαζόμενοι και επιχειρηματίες της χώρας μας. Και το οποίο Όργανο, βάσει Προγράμματος και εμπειρότατων τεχνοκρατών θα φροντίζει με δική του και μόνον ευθύνη για την Εθνική Οικονομία και Ανάπτυξη, Κοινωνική Ασφάλιση, Παιδεία, Υγεία, Εθνική Άμυνα, Εθνικές Υποδομές κλπ. Έτσι όχι μόνον θα αποφεύγεται η τεράστια διασπάθιση εθνικών πόρων. Αλλά ταυτόχρονα θα περιορισθεί ο ρόλος των κομμάτων, κυβερνήσεων και πολιτικών  εντός μόνον της Βουλής και εις την εκπροσώπηση της χώρας μας.     

Δεν υπάρχει άλλη λύση για την εμπέδωση της πραγματικής Δημοκρατίας εις την χώρα μας  και για την σωτηρία της Πατρίδας μας.  

Γεώργιος Εμ. Δημητράκης

Υποσημείωση: Ο αρθρογράφος διαμένει εις την Ξάνθη.  Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία στη Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά στην Αθήνα. Διετέλεσε επί 5 χρόνια υπάλληλος της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Με ένα χαρακτηριστικό σκίτσο που δείχνει τον ελληνικό λαό στην μια μεριά και στην άλλη πλευρά την Ευρωπαϊκή Ένωση που κουνά απειλητικά το χέρι της προς τους αφελείς Έλληνες, οι οποίοι δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι από το βάρος τους κρέμεται η ίδια η Ενωμένη Ευρώπη και ότι αν φύγουν θα πέσει στον γκρεμό, το γνωστό γερμανικό ειδησεογραφικό σάϊτς «ki11erbee», απεικονίζει την σημερινή πραγματικότητα μες τις φαντασιώσεις των Γερμανών που νομίζουν ότι μπορούν να συνεχίζουν να εκβιάζουν την Ελλάδα για να επιτύχουν την ολοκληρωτική της υποδούλωση.

Στο δημοσίευμα αυτό με τον χαρακτηριστικό γερμανικό τίτλο, «Griechenland-Krise für Dummies» δηλαδή, «Η Ελληνική κρίση για Ηλιθίους», αναφέρεται ότι όλα έγιναν για να διασωθούν οι τράπεζες και ότι στην Ελλάδα οι τράπεζες έχουν δημιουργήσει ένα χάος όπου το πληρώνει ο ελληνικός λαός και μια απύθμενη τρύπα όπου πάνε όλα τα λεφτά των δανείων που δεν τα πληρώνει κανένας αφού είναι σκέτα χαρτιά.

Στο ίδιο δημοσίευμα επισημαίνεται ο κίνδυνος ενός ευρωπαϊκού ολέθρου με το χαρακτηριστικό γερμανικό τίτλο, «Grexit, Brexit, Ukrexit, oder…Merkexit», δηλαδή, «Έξοδος της Ελλάδας, Έξοδος της Βρετανίας, Έξοδος της Ουκρανίας και στο τέλος… έξοδος και της Μέρκελ», η οποία με την πολιτική της θα έχει ήδη διαλύσει την Ενωμένη Ευρώπη που θα έχει γίνει τραπεζιτικό συντρίμμια προς δόξα των Σόιμπλε και των άλλων πολιτικών που τους κατατρέχουν διάφορες καταστροφικές εμμονές όπως την εποχή του Χίτλερ, που κατέστρεψαν όλη την Ευρώπη.

Και όλες αυτές οι διαπιστώσεις από κάποιους Γερμανούς που ευτυχώς ακόμα σκέπτονται για όλη την Ευρώπη και όχι μόνο τους τοκογλύφους.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης

Έχω επισημάνει (αρκετές φορές) πως μία εμφύλια σύρραξη είναι πολύ πιθανό να αποτελέσει το σωσίβιο και “τελευταίο χαρτί” του καθεστώτος πολιτικού συστήματος (της πολιτικής και Οικονομικής Ολιγαρχίας) προκειμένου να σωθεί από τον αφανισμό, αλλά και από τη Νέμεση που θα το καθίσει στο σκαμνί για το μέγα έγκλημα της βασανιστικής φτωχοποίησης τής Ελληνικής κοινωνίας.

Μετά τη μεγάλη ήττα (στις τελευταίες εκλογές) των κομμάτων που πρωταγωνίστησαν στο έγκλημα αυτό (ΝΔ και Πα.Σο.Κ), και την, για πρώτη φορά, απομάκρυνσή τους από την κυβερνητική εξουσία, βλέπουμε το πρώτο βήμα για τη δημιουργία ενός δίπολου (με την προσέλευση και του υβρίδιου της μιντιοκρατίας / “Ποτάμι”), που είδαμε να γίνεται χθές και προχθές με τα δύο συλλαλητήρια των αντιθέτων στρατοπέδων που ήδη άρχισαν να διαμορφώνονται επί ενός ψευδούς διλήμματος, όπως είναι το δίλημμα “ΜΕΣΑ Ή ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ”, “ΜΕΣΑ Η ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ”.

Για το ότι υπάρχει διαθέσιμο αυτό το πεδίο αντιπαράθεσης, ευθύνεται αποκλειστικά και μόνον η ατολμία τής (συν)κυβέρνησης, η οποία φθείρεται στο πώς και πόσο θα υποχωρήσει από τις οικονομικές εξαγγελίες που την έβγαλαν κυβέρνηση, αντί να έχει μεταφέρει την ατζέντα της δημόσιας συζήτησης, αποκλειστικά και μόνο στα μεγάλα ζητούμενα, όπως στο:
  1. Αν η κοινωνία θέλει να είναι Προτεκτοράτο των “δανειστών” της ή θέλει να είναι κοινωνία με Αυτοδιάθεση, και στο
  2. Πόσοι, ποιοί, πώς και πόσο πρέπει να τιμωρηθούν για την παράδοση της Εθνικής κυριαρχίας (που έγινε με την αποδοχής των σχετικών όρων των “Μνημονίων” και των “Δανειστικών Συμβάσεων”) και για την φαλκίδευση της Λαϊκής κυριαρχίας που επετεύχθη με τον σφετερισμό των Δημοκρατικών διαδικασιών και με τη νομοθέτηση (στην Βουλή των Ελλήνων) πλειάδας νόμων καθ' υπαγόρευση των “δανειστών”.
  • Όλα αυτά, προέκυψαν (και ανακοινώθηκαν χθες) από τις εργασίες τής “Επιτροπής Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος” της Βουλής (που πρέπει να παραδεχτούμε πως αποτελεί μεγάλο επίτευγμα της Προέδρου της Βουλής και των στενών συνεργατών της).

Είναι βέβαιο ότι αυτή η καταγγελία, λόγω της σπουδαιότητάς της, αλλά και της Αλήθειας της, θα επικάλυπτε κάθε άλλη συζήτηση.

Επιπλέον, ας μη μας διαφεύγει πως η καταγγελία αυτή, υποστηρίζεται από τη συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού που χρειάζεται μία επαλήθευση της ύπαρξης Δικαιοσύνης και που θα γίνει ακόμη μεγαλύτερη όταν την κατηγορία αυτή την απαγγείλλει η κυβέρνηση της Χώρας.

Παρ' όλ' αυτά, η συγκυβέρνηση καθίσταται όμηρος της ατολμίας της (να μη προχωρά στην καταγγελία αυτή) και αγωνίζεται να πείσει για την υπεροχή της, με το να κάθεται και να αντιπαρατίθεται (τόσο στη Βουλή, όσο και στα τηλεοπτικά πορνοπαράθυρα) επάνω σε οικονομικά θέματα, αγνοώντας (;) ότι στην Οικονομία, η σχετικότητα των στοιχείων είναι εξαιρετικά ευμετάβλητη και αμφισβητήσιμη, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει καθαρή εικόνα οποιασδήποτε θέσης.

Δίνει έτσι, “το φιλί της ζωής” στα σαπρόφυτα των “Μνημονίων”, στους ενόχους της φτωχοποίησης, που αποκτούν φωνή και με το θράσσος που τους διακρίνει, ξεσπαθώνουν στα πορτοπαράθυρα της Τι-Βι θέλοντας να ξεφορτώσουν από την πλάτη τους και να φορτώσουν στη σημερινή συγκυβέρνηση την καταστροφή τής Χώρας.

Η συγκυβέρνηση, λοιπόν, έχει τεράστια ευθύνη, καθώς “δίνει χώρο και έδαφος” που επιτρέπει τη δημιουργία εμφύλιου δίπολου, με μαύρες προοπτικές, επειδή αφήνει να περνά το ψευδεπίγραφο δίλημμα “ΕΥΡΩ Ή ΔΡΑΧΜΗ”, μη προβάλλοντας το πραγματικό δίλημμα, που είναι “ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ Ή ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΤΗ ΧΩΡΑ”.

Αφήνει, έτσι, τον Λαό, να είναι έρμαιο της άγνοιάς του, που είναι η τροφός του Φόβου, που προσφέρεται, έτσι, στην προπαγάνδα των συστημικών ΜΜΕ, η οποία τον κατεβάζει στους δρόμους και τον μετατρέπει σε ασπίδα των ενόχων της καταστροφής.

Η χθεσινή ανακοίνωση του πορίσματος της “Επιτροπής Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος” της Βουλής (που αποτελεί μεγάλο λαϊκό επίτευγμα), προσφέρει (με ατράνταχτα στοιχεία που τεκμηριώνουν την ενοχή των “Μνημονιακών” πολιτικών δυνάμεων) το “εργαλείο” με το οποίο η συγκυβέρνηση μπορεί να επιβάλλει αυτή την αλλαγή της ατζέντας στον δημόσιο διάλογο, ώστε να αποτρέψει τη στρατολόγηση τυφλωμένων οπαδών των ενόχων.

Ας το κάνει.

Αποτελεί και απαίτηση όλου του φάσματος του αυθόρμητου Κινήματος των ελεθερόφρονων πολιτών που, μας αρέσει - δεν μας αρέσει, παίρνουμε το μέρος τής συγκυβέρνησης, μέχρι να (και αν) αποδειχθεί κι αυτή, της ίδιας συνομοταξίας με τους αντιπάλους της, για να εμποδίσουμε χειρότερα δεινά.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Νούτσου

Η προσπάθεια να εκφράσει και να διερμηνεύσει κάποιος την άποψη του κόσμου για την πολιτική και τους πολιτικούς, δεν είναι μια προσπάθεια εύκολη! Κινδυνεύει να εμπλακεί σε μια ατέρμονη ιδεολογικοπολιτική και κομματική διαπάλη, μ αποτέλεσμα, στην καλύτερη περίπτωση να μην εισακουστεί καν, να απαξιωθεί και να λοιδορηθεί, ενώ στην χειρότερη, να κατηγορηθεί κιόλας για την όποια ιδιοτέλεια, το κολλημένο μυαλό κάποιων, θα μπορούσε να επινοήσει και να του προσδώσει!

Παρ΄ όλα αυτά, επειδή θεωρώ, πως για όλα τα πράγματα, υπάρχει πάντα τρόπος και χώρος να αναπτυχθεί μια αντίρροπη τάση, που να αντιπαλεύει στα ίσια ό,τι θεωρείται δεδομένο και δύσκολο, θα αποτολμήσω την αποτύπωση της εικόνας που οι περισσότεροι πολίτες έχουν, για τα πολιτικά κόμματα και τη συνεισφορά τους στο σήμερα της χώρας μας, προσφέροντας με απλότητα την ταπεινή προσωπική μου άποψη!

Από παντού ακούγεται, πως έχουμε ένα γερασμένο πολιτικό σύστημα. Κολλημένο σε προσλαμβάνουσες του χτες, χωρίς καμία φαντασία και φορτωμένο με όλες τις διαχρονικές αμαρτίες, με τις οποίες όχι μόνο συνυπήρξε, αλλά πιστά και μεθοδικά τις υπηρέτησε κιόλας! Καθόλου αυτή η άποψη δεν απέχει από την πραγματικότητα. Κι οι όποιες εναλλαγές κυβερνήσεων προηγήθηκαν, ήρθαν με τρόπο βροντώδη να επιβεβαιώσουν αυτό μου τον ισχυρισμό.

Υπήρξε τυχαία η εκλογή του Σύριζα στην κυβέρνηση θεωρείτε; Φυσικά και όχι. Απόρροια όσων πιο πάνω επιδερμικά μόνο περιγράφω, υπήρξε, με αποτέλεσμα, ένα κόμμα διαμαρτυρίας, αριστερό, μέχρι πρότινος επαναστατικό, να κληθεί να διαχειριστεί τις τύχες της χώρας! Αυτό και μόνο το γεγονός, αποδεικνύει την πλήρη αποτυχία των αστικών κομμάτων που κυβέρνησαν διαχρονικά τη χώρα, την παντελή απογοήτευση του κόσμου, την άρση της εμπιστοσύνης του, την πλήρη διαρραγή των όποιων παραδοσιακών δεσμών τους κρατούσαν δεμένους στο άρμα τους, την αποτόλμηση του νέου, ακόμη κι αν ακραίο φάνταζε στα μάτια του, ως την ύστατη ίσως ελπίδα για σωτηρία!

Κι ερχόμαστε στο τώρα! Για να δούμε, πώς και πόσο καθοριστικά, αυτή η επιλογή, επηρέασε τη λειτουργία των κομμάτων, τον τρόπο σκέψης τους και πόσο βοήθησε στο να επανακαθορίσουν τους στόχους και τις μεθόδους πολιτικής τους, αποδεικνύοντας πως ξέρουν, όταν το μήνυμα βροντερά στέλνεται, να το λαμβάνουν και να το αποκωδικοποιούν!

Ο Σύριζα έλαχε να είναι ο «τυχερός» της πολιτικής διεργασίας! Έλαβε την εντολή, αλλά και την ευθύνη, να μετουσιώσει την προεκλογικές του θέσεις σε εφαρμοσμένη πολιτική! Δεν θα σταθώ στις επιμέρους πολιτικές που ασκεί όλο αυτό το διάστημα, καθότι δεν είναι αυτός ο στόχος αυτού του ιδεογράμματος! Θα επιμείνω όμως στην αλλαγή κλίματος και αέρα που έφερε, με στοιχεία ταυτόχρονα, προοδευτισμού και συντηρητισμού, ανάλογα με την κριτική οπτική, εκείνου που επιλέγει να ακτινογραφήσει την μέχρι τώρα πορεία του. Εκείνο, που μπορώ με βεβαιότητα να ισχυριστώ, είναι πως ο Σύριζα, ο Τσίπρας κι όλη η ετερόκλητη παρέα του, κατάφεραν παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες να μη «κουράσουν» το εκλογικό σώμα! Η επικοινωνιακή τους δεινότητα πέραν του δέοντος ικανοποιητική, κι ας κατηγορούνται για απειρία και ερασιτεχνισμό! Προσωπικά, ανεπιφύλακτα τους αναγνωρίζω και ουσιαστική και έντεχνη άσκηση πολιτικής, τόσο στο επίπεδο της διαπραγμάτευσης, όσο και στο επίπεδο των εθνικών θεμάτων και των θεμάτων γεωστρατηγικής, που ακριβώς επειδή ξεφεύγει από στερεότυπα χρόνων, θετικά εκλαμβάνονται από την συντριπτική πλειοψηφία των σκεπτόμενων πολιτών…! Ο Σύριζα με λίγα λόγια, παίζει με το χρόνο, αλλά με ασφάλεια το πράττει, γιατί ξέρει καλά, πως δεν υπάρχει κάποια καυτή ανάσα να τον απειλεί…!

Από την άλλη μεριά, έχουμε μια «δεινοσαυρική» γι αυτό και προ πολλού ξεπερασμένη, πολιτική παρουσία των μονομάχων του παρελθόντος! Το ΠΑΣΟΚ, όπως όλα καταδεικνύουν εξεμέτρησε τον πολιτικό του βίο, ταυτίζοντας εν πολλοίς το όνομά του με τα πιο ακραία φαινόμενα ηθικού εκμαυλισμού, διαφθοράς και αλλοίωσης των υγιών προταγμάτων της ελληνικής κοινωνίας. Ήταν οι αιτίες αυτές και η αλαζονική περί πάντων εκφορά του πολιτικού του λόγου, που αποδεικνυόμενη φαύλη, ανεπαρκής, δόλια και κατ επέκταση αναποτελεσματική, ώθησε το εκλογικό σώμα οριστικά, να το καταδικάσει, για την ώρα σε μονοψήφια ποσοστά, επιφυλάσσοντας του όμως για το άμεσο μέλλον – φρονώ – το τελειωτικό χτύπημα! Ακόμα κι αυτό, όμως το διεφθαρμένο και ξεπερασμένο ΠΑΣΟΚ, είχε την πρόνοια, έστω λεκτικά, να αποδεχτεί τη λαϊκή βούληση, να ασκήσει αυτοκριτική και να ανοίξει τη διαδικασία της αναγέννησής του! Αίσθησή μου είναι, πως βαρύ το τίμημα θα πέσει στους ώμους της ατυχούς Φώφης, που θα αποδειχτεί πως δεν είναι αυτή που θα μπορούσε να αναστήσει το μουμιοποιημένο πολιτικό κουφάρι του άλλοτε κραταιού σοσιαλιστικού κινήματος. Εικάζω, πως η μοίρα του ΠΑΣΟΚ, είναι προδιαγεγραμμένη, ταυτιζόμενη πλήρως με την αντίστοιχη της Σαμαρικής ΝΔ, που καθόλου τυχαία δεν αναμασά τα περί «Εθνικής συνεννόησης» τελευταία, οσμιζόμενη το οριστικό πολιτικό της τέλος.

Τι να πρωτοπεί κανείς λοιπόν για τη ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά; Τι να πρωτοπεί για τον ίδιο τον Αντώνη Σαμαρά, που σ αυτές τις δύσκολες για τη χώρα και την παράταξη στιγμές, απέδειξε πόσο λίγος, ανεπαρκής, δυσκίνητος, αναποτελεσματικός, εθνικά ελάχιστος και κοινωνικά ανάλγητος είναι!!! Ακόμα κι αν αποδεχόμουν, πως απλά ατύχησε να μην πείσει τον κόσμο για την ειλικρίνεια, την ευθύτητα και τις πολιτικές εξαθλίωσης που υλοποίησε, δεν μπορώ με τίποτα να αποδεχτώ την παράλογη εγωπάθεια του, το κόλλημα με την καρέκλα του, την αμετροέπεια των μετέπειτα λόγων του, την μη έκφραση έστω, μιας λέξης συγγνώμης και την ανάληψη της ευθύνης που του αναλογεί, για το εκλογικό Βατερλό της παράταξης! Είναι πραγματικά τρομερό να σε φτύνουν κι εσύ να νομίζεις πως απλά ψιχαλίζει! Κι επειδή ο πραγματικός ηγέτης στα δύσκολα ξεχωρίζει, δυστυχώς γι αυτόν, τα γεγονότα και οι συμπεριφορές του σε «νάνο» τον κατέταξαν…!

Η σύγκριση μεταξύ των στελεχών του Σύριζα κι αυτών των Σαμαροβενιζελικών, σε επίπεδο εικόνας, συμπάθειας και πειθούς, θεωρώ πως βαίνει καταλυτικά υπέρ των πρώτων! Όχι επειδή έχουν περισσότερες γνώσεις και εμπειρία! Είναι πιο άμεσοι όμως! Πιο αληθινοί! Λιγότερο δεσποτικοί! Δεν τους βαραίνει το δυσβάσταχτο παρελθόν των άλλων! Ο λόγος τους δεν είναι ξύλινος! Δεν κραυγάζουν! Δεν ασχημονούν χωρίς να επιχειρηματολογούν! Δεν έχουν κουράσει ακόμα! Πουλάνε φιλολαϊκισμό και τον πουλάνε καλά! Κι από την άλλη μεριά…. Γκρίνια, γκριμάτσες, κραυγές ασχημονούσες, βεβαρημένο παρελθόν, καταστρεπτική παρουσία.

Αυτοί, τέλειωσαν. Δεν πείθουν πια! Και το χειρότερο είναι, πως δεν είναι μόνο οι ηλικιακά μεγαλύτεροι που δεν πείθουν! Αλλά ούτε κι οι πιο νέοι ακόμα… Βλέπεις τον Καραγκούνη να προσπαθεί, μα ο λόγος του άχρωμος, ακραίος, εριστικός… Το ίδιο και η «πριγκιπέσσα» εξ Ιωαννίνων….! Σκληρός λόγος, βροντώδης, απόλυτα αντιδιασταλτικός με την όμορφη και προσεγμένη ομολογουμένως εμφάνιση… Γι αυτό, επίσης, μη πειστικός…!

Με τους Ποταμίσιους έχω μια ιδεολογική εχθρότητα, που πηγάζει από την βαθιά μου πεποίθηση, πως δεν είναι πρέπον να ασχολούμαστε με τον «αέρα»… Πόσο μάλλον με τον αέρα τον κοπανιστό! Για τα εναπομείναντα άκρα ; Στο χέρι μας είναι, άκρα να απομείνουν…! Γι αυτό και περισσότερο δεν θα επεκταθώ!

Στο δια ταύτα λοιπόν, μόνο μια σκέψη μου έρχεται στο μυαλό. Μια σκέψη και μια συνταγή…! Εδραία η πεποίθηση μου πως το χτες, δεν μπορεί να αντιπαλέψει το σήμερα…! Η μάχη είναι εκ των πραγμάτων χαμένη. Η ελπίδα δεν χτίζεται με ενοχές! Το νέο δεν οικοδομείται με υλικά φθαρμένα! Το πολιτικό σκηνικό είτε το θέλουν κάποιοι είτε όχι, θα αναταχθεί! Μπορεί το καινούργιο να ματώσει, να βραδύνει, να πονέσει… Θα βρει όμως τον τρόπο να εκφραστεί και να πείσει…! Τι θα βαρύνει πιότερο σ αυτή την προοπτική;

Οι αλήθειες που θα εκφράσει! Ο πολιτικός πολιτισμός που θα αναδείξει! Η μετριοπάθεια που θα περιβάλλει τις εργώδεις προσπάθειές του! Η διαφορετικότητα που θα εκπέμψει! Η σύνεση και η πειθώς που θα μετουσιώνουν τον λόγο του σε πράξη! Τα νέα εύπεπτα πρόσωπα που θα εκπέμψουν το λόγο αυτό! Η καθαρή ματιά και το αστραφτερό μέτωπο!

Όλα τα άλλα, γεωμετρικά θα προκύψουν… Και ξέρετε γιατί; Γιατί ο κόσμος διψάει για το αληθινό, το καθαρό, το έντιμο «καινούργιο»…! Εικάζω και στηρίζω την έλευση του…

Οσονούπω…!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Διαχείριση του επικοινωνιακού τρόπου εισαγωγής και αποδοχής του τρίτου μνημονίου κάνει η κυβέρνηση Τσίπρα
Κοροϊδεύουν τον ελληνικό λαό και υπογράφουν νέα δεσμά, επειδή δεν θέλουν να παραδεχτούν την ανικανότητά τους κι επειδή δεν θέλουν να χάσουν τις καρέκλες της εξουσίας

Όπως είχαμε πει και σε παλιότερα άρθρα μας από την αρχή φαινόταν ότι η κυβέρνηση του Τσίπρα δεν είναι τίποτα άλλο παρά μόνο μία κυβέρνηση που καλείται να συνεχίσει το έργο των προηγούμενων.

Θυμόμαστε όλοι τον θεατρίνο Βαρουφάκη αλλά και τον Τσίπρα να φωνάζουν και να λένε ότι η συμφωνία δεν μπορεί να είναι υπό το Αγγλικό δίκαιο και κάτι τέτοιο θα το άλλαζαν εφόσον ήμαστε κυρίαρχο κράτος. Φυσικά όλους αυτούς τους θεατρινισμούς τους έλεγαν και όλα τα σκυλάκια που παρακάλαγαν για μία καρέκλα εξουσίας όπως Παπαδημούλης, Στρατούλης, Βαρουφάκης και πολλοί άλλοι όπως ο υπουργός Άμυνας Πάνος Καμμένος που φώναζε και έκανε τον επαναστάτη.

Τι έχουν να πούνε τώρα που δεσπόζει η υπογραφή του Γιάννη Βαρουφάκη στην συμφωνία της 27ης Φεβρουαρίου του 2015;

Για να σας βοηθήσουμε λίγο με το κείμενο αν και οι περισσότεροι εύκολα θα καταλάβετε τι γράφει ο υπουργός και προδότης πλέον Γιάννης Βαρουφάκης υπογραφή την “τρίτη τροπολογία της συμφωνίας ” και στη συνέχεια με πεντακάθαρα γράμματα υπογράφει περήφανα το ξεπούλημα της χώρας και πάλι "The choice of english law as governing law for the third amendment agreement" μετάφραση “Η επιλογή του αγγλικού δικαίου ως εφαρμοστέου δικαίου για την τρίτη συμφωνία τροποποίησης” στη συνέχεια "The beneficiary member state and the bank of greece have legally, effectively and irrevocably submitted to the exclusive jurisdiction of the courts of the grand duchy of luxemburg" μετάφραση “Το Δικαιούχο Κράτος Μέλος και η Τράπεζα της Ελλάδα έχουν νόμιμα, αποτελεσματικά και αμετάκλητα υποβάλλονται στην αποκλειστική δικαιοδοσία των δικαστηρίων του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου“.

Τα συμπεράσματα δικά σας…



Πηγή Scoops


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου