Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Μαΐ 2015

Γράφει ο Δημήτρης Ριζούλης

Στο σταυροδρόμι Ανατολής και Δύσης στο οποίο ζούμε ακόμα δεν έχουμε αντιληφθεί ότι αποτελούμε απλώς ένα μικρό κομμάτι στο μεγάλο παγκόσμιο παζλ αλλαγών και ανατροπών που προκαλεί η οικονομία. Στις πλάτες της Ελλάδας παίζεται ένα τεράστιο παιχνίδι πανίσχυρων συσχετισμών, που μπορεί να αλλάξει τον παγκόσμιο χάρτη.

Ο πανούργος Τζορτζ Σόρος έθεσε προ ημερών το θέμα ανοιχτά, σε δημόσια ομιλία του στο συνέδριο του Bretton Woods. Τι είπε; Οτι η οικονομική (υπόγεια) σύρραξη που βρίσκεται σε εξέλιξη μπορεί άμεσα να οδηγήσει στον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, με εμπλεκομένους την Κίνα, τη Ρωσία και τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο (με τις ΗΠΑ στην εμπροσθοφυλακή).

«Εάν υπάρξει κάποια σύγκρουση της Κίνας με έναν στρατιωτικό σύμμαχο των ΗΠΑ, όπως την Ιαπωνία, τότε δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι θα φτάναμε στο κατώφλι ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου» ανέφερε ο Σόρος, ζητώντας στη συνέχεια από τις Ηνωμένες Πολιτείες να κάνουν «μια μεγάλη παραχώρηση και να επιτρέψουν στο νόμισμα της Κίνας να ενταχθεί στο καλάθι νομισμάτων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου» προκειμένου να αποφευχθεί η πιθανότητα αυτής της μοιραίας για την ανθρωπότητα σύγκρουσης.
Ο Σόρος, βέβαια, συχνά αναφέρεται σε αληθινούς ή φανταστικούς κινδύνους για να προωθήσει τα συμφέροντα των ισχυρών λόμπι (και φυσικά τις επενδύσεις του). Ομως, το ότι εμπλέκει το ΔΝΤ στο σενάριο του παγκόσμιου πολέμου με οικονομικά χαρακτηριστικά είναι αποκαλυπτικό του ρόλου που έχει το περιβόητο Ταμείο στη νέα τάξη πραγμάτων των αγορών!

Η Ελλάδα, που μπήκε πρόθυμα στο ΔΝΤ επί Γιώργου Παπανδρέου (στενός φίλος του Σόρος), αυτή τη στιγμή δεν είναι απλά «όμηρος» μιας ομάδας τεχνοκρατών που αδυνατούν να αντιληφθούν το σωστό από το λάθος, αλλά στην πραγματικότητα βρίσκεται υπό την απόλυτη κυριαρχία ενός πανίσχυρου οργανισμού που καθορίζει τους όρους του παγκόσμιου πολέμου του χρήματος. Για το ΔΝΤ, που (σύμφωνα με τον Σόρος) ρυθμίζει τις πιθανές πολεμικές συγκρούσεις των υπερδυνάμεων του πλανήτη, η μικρή Ελλάδα είναι μεν μια αμελητέα ποσότητα, αλλά βρίσκεται σε ένα κομβικό γεωστρατηγικό σταυροδρόμι. Αρα πρέπει πάση θυσία να είναι «ελεγχόμενη»!

Οταν ο κ. Τσίπρας προεκλογικά έλεγε (αφελώς) ότι όταν ο ίδιος κυβερνήσει θα χτυπά το νταούλι και οι αγορές θα χορεύουν στον δικό του ρυθμό, προφανώς αγνοούσε (ηθελημένα ή μη) όλα τα παραπάνω. Τελικά, όχι μόνο ακολούθησε τον ρυθμό των δανειστών, αλλά αναγκάστηκε να χορέψει «ταγκό» μαζί τους.
Οσο η Ελλάδα θα είναι αγκιστρωμένη στις δαγκάνες του ΔΝΤ, δεν θα αναπνεύσει ποτέ και θα αποτελεί απλώς το αναλώσιμο πιόνι για το παιχνίδι των «μεγάλων». Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι τα «ανοίγματα» της κυβέρνησης σε Ρωσία και Κίνα έτυχαν τόσο μεγάλης αποδοκιμασίας (και αντιποίνων) από τη Δύση.

Δυστυχώς, η Ε.Ε. αυτή τη στιγμή δεν φαίνεται ότι έχει τη δύναμη να πετύχει την «αποβολή» του ΔΝΤ από τη γηραιά ήπειρο. Η Γερμανία, αν και έχει κατά καιρούς συγκρουστεί με το Ταμείο, για δικούς της λόγους δεν προωθεί την απομάκρυνσή του. Οπότε η Ελλάδα αδυνατεί μόνη της να αντιμετωπίσει το παγκόσμιο οικονομικό «τέρας».
Επομένως, μόνο δύο λύσεις υπάρχουν: η ολοκληρωτική ρήξη (με όλα τα δεινά και την οικονομική απομόνωση που θα φέρει) ή η αλλαγή στάσης της Ευρώπης (αυτή τη στιγμή μοιάζει αδύνατη). Να γιατί βρισκόμαστε στο απόλυτο αδιέξοδο σήμερα...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Στο προ διμήνου περίπου άρθρο μου με τίτλο: “Βερμπαλισμός ή κυβίστηση Βαρουφάκη”, επεσήμανα πως μου προξένησε ιδιαίτερα αλγεινή εντύπωση η διαρροή στα ΜΜΕ, την 2α Απριλίου, της λίστας των μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης προς τους θεσμούς, στο πλαίσιο της συμφωνίας του Eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου 2015. Και όταν μάλιστα σ΄ αυτήν συμπεριλαμβάνονταν τα 90 εκ. ευρώ που αναφέρονται στον εξωδικαστικό συμβιβασμό Siemens – Ελληνικού Δημοσίου (σημείο 2) ως υποχρέωση της γερμανικής εταιρείας προς το Ελληνικό Δημόσιο. Τόνιζα δε, ιδιαίτερα πως δεν είναι δυνατόν να απομονώνεται ένα από τα σημεία του επιβλαβή για το Δημόσιο εξωδικαστικού συμβιβασμού και να παρουσιάζεται ως μέτρο εξοικονόμησης κόστους!! Γιατί, όταν αμφισβητείται ο εξωδικαστικός συμβιβασμός, αμφισβητείται στο σύνολό του και ποτέ δεν υλοποιείται μέρος αυτού!!

Δυστυχώς όμως, αποδείχθηκα μάντης κακών. Γιατί, πριν κατακάτσει ο κουρνιαχτός, ο κ. Βαρουφάκης απαντώντας την περασμένη εβδομάδα σε ερώτηση του Βουλευτή των “Ανεξαρτήτων Ελλήνων” Δημήτρη Καμμένου, του κόμματος δηλαδή με το οποίο αποτελούν τη σημερινή κυβέρνηση, είπε: «Το θέμα των “μαύρων ταμείων” του γερμανικού κολοσσού αλλά και του συμβιβασμού μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και της Siemens αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα της νέας κυβέρνησης. Γι΄ αυτό και επιτροπή που έχει εγκατασταθεί στο Μέγαρο Μαξίμου εξετάζει την υπόθεση και το ύψος της πραγματικής αποζημίωσης του Δημοσίου. Ωστόσο, η καταγγελία του συμβιβασμού δεν είναι εύκολη υπόθεση καθώς η εκταμίευση της αποζημίωσης που είχε συμφωνηθεί έχει ήδη ξεκινήσει. Πάντως ο πολιτικός και νομικός χειρισμός δεν ήταν αυτός που έπρεπε να είναι».

Ειλικρινά, με εκπλήσσει η τοποθέτηση του κυρίου Υπουργού Οικονομικών της χώρας χρέους που λέγεται Ελλάδα. Και θα μου επιτρέψει να κάνω δυο επισημάνσεις στην τοποθέτησή του!!

• Για την πραγματική αξία της αποζημίωσης της Siemens προς το Ελληνικό Δημόσιο, έχει ήδη αποφανθεί η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής που επί μήνες συνεδρίαζε το 2012 και κοστολόγησε τη ζημία στα 2 δις ευρώ. Άσχετα αν στην πορεία πολιτικοί ταχυδακτυλουργοί (Σαμαράς – Βενιζέλος) μετέτρεψαν αυτή τη μοναδική ομόφωνη απόφαση Εξεταστικής Επιτροπής, σε μια συμφωνία που δεν ξεπερνούσε τα 300 εκ. ευρώ και βεβαίως όχι σε ζεστό χρήμα, που τόσο έχει ανάγκη η κυβέρνηση και ο λαός της Ελλάδος!! Βεβαίως, μια νέα σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής, πιθανότατα θα ανέβαζε την ζημία του Ελληνικού Δημοσίου από τα 2 δις ευρώ. Και είναι επιβεβλημένο να συσταθεί νέα Εξεταστική Επιτροπή, από τη στιγμή που έχει αποδειχθεί πως η προηγούμενη Εξεταστική Επιτροπή υπό την Προεδρεία του Σήφη Βαλυράκη, δεν εξέτασε βασικούς μάρτυρες που θα έριχναν περισσότερο φως στην υπόθεση των “μαύρων ταμείων”, μέσω των οποίων εξαγοράστηκαν πολιτικά και δημόσια πρόσωπα. Επιπρόσθετα, από την παρέλευση 3 χρόνων εκείνου του πορίσματος της Εξεταστικής Επιτροπής του 2012, έχουν προκύψει νέα στοιχεία!!

• Όσον αφορά, ότι η εκταμίευση της αποζημίωσης έχει ξεκινήσει, είναι μια δικαιολογία για μικρά παιδιά. Γιατί σε σημείο του, αναφέρει ο εξωδικαστικός συμβιβασμός: «Τα Μέρη συμφωνούν ότι η παρούσα Συμφωνία θα παρουσιαστεί στο Ελληνικό Κοινοβούλιο προς εξέταση και κύρωση. Σε περίπτωση που η παρούσα συμφωνία απορριφθεί, δεν κυρωθεί εντός σαράντα πέντε (45) ημερών από την ημερομηνία υπογραφής της από τη Siemens, ανακληθεί ή ακυρωθεί από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, η παρούσα Συμφωνία είναι άκυρη και ανίσχυρη και θα θεωρείται για όλες τις περαιτέρω συζητήσεις και/ή τις σχετικές διαδικασίες ως “χωρίς αναγνώριση”. Στην περίπτωση αυτή, τυχόν εκπληρωθείσες παροχές θα επιστραφούν». Άρα, προβλέπεται να επιστραφούν τα όποια χρηματικά ποσά έχουν απορροφηθεί από το Δημόσιο και να απαιτηθούν τα 2 δις της απόφασης της Εξεταστικής Επιτροπής του 2012. Από τη στιγμή βεβαίως που η συμφωνία δεν κυρώθηκε από τη Βουλή των Ελλήνων και τα δυο συναλλασσόμενα μέρη (Siemens – Ελληνικό Δημόσιο) δεν υπέγραψαν τη σύμβαση εντός των 45 ημερών, όπως προβλεπόταν. Για την ιστορία, η Siemens υπέγραψε τον εξωδικαστικό συμβιβασμό στις 7 Μαρτίου 2012 και το Ελληνικό Δημόσιο με τον εκπρόσωπό του, Υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα στις 22 Αυγούστου 2012. Δηλαδή, μετά από πεντέμισι μήνες!!

Ωστόσο, δεν έχουν παρέλθει παρά λίγες ημέρες που η Πρόεδρος της Βουλής και Πρόεδρος της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας, Ζωή Κωνσταντοπούλου με ομόφωνη απόφαση των μελών της Επιτροπής, αποφάσισε την εκ νέου επανεξέταση της υποθέσεως Siemens, δηλώνοντας πως: “το μεγαλύτερο μέρος του υλικού δεν αξιοποιήθηκε δικαστικά”.

Ως εκ τούτων, επιβάλλεται ο Αλέξης Τσίπρας να αναλάβει προσωπική πρωτοβουλία για το μεγαλύτερο πολιτικο – οικονομικό σκάνδαλο της μεταπολεμικής Ελλάδος. Επιβάλλεται να συσταθεί νέα Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής, που θα κλητεύσει και πρώην Πρωθυπουργούς, οι οποίοι επιμελώς εξαιρέθηκαν από τον Σήφη Βαλυράκη. Που θα διερευνήσει τις ευθύνες της Ανακρίτριας Μαρίας Νικολακέα για τον άρον-άρον κλείσιμο του φακέλου της Siemens, αποφεύγοντας να εξετάσει βασικούς μάρτυρες που γνώριζαν πολλά. Που τέλος, θα διερευνήσει τις ευθύνες της Επιτροπής Εποπτείας του υπουργείου Οικονομικών (επικεφαλής η κ. Πηνελόπη Παγώνη, προϊσταμένη της Γενικής Διεύθυνσης Οικονομικών υπηρεσιών του υπουργείου Οικονομικών) που ορίσθηκε από τον υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα στις 27 Σεπτεμβρίου 2012, με σκοπό να ελέγχει την τήρηση όλων των υποχρεώσεων που απορρέουν από τον εξωδικαστικό συμβιβασμό του Ελληνικού Δημοσίου με τη Siemens, και αυτή η επίορκη Επιτροπή δεν έκανε απολύτως τίποτε.

Άλλωστε, κάτι διαφορετικό θα είναι σκέτη καταστροφή για την αξιοπιστία της συγκυβέρνησης. Θα “τσαλακώσει” ανεπανόρθωτα το προφίλ της. Θα διαρρήξει επικίνδυνα τη στήριξη που δείχνει η Κοινωνία μας σ΄ αυτήν την κυβέρνηση. Δεν μπορεί να στηρίζεται από την παρούσα κυβέρνηση η πολιτική “εξυπηρέτησης” της κυβέρνησης Σαμαρά απέναντι στη Siemens και εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος. Δεν είναι δυνατόν να επιβραβευθεί η ανομία και η παραβατικότητα της Siemens. Δεν μπορεί να γίνονται εκπτώσεις!! Σε αυτήν την περίπτωση ο Πρωθυπουργός θα είναι συνένοχος της φαυλότητας και της ανομίας.

Επικεφαλής “Ελλήνων Πολιτεία”
Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Συνέδριο FUEN: Πρόθυμοι ανθέλληνες και καλοπληρωμένοι πράκτορες απαιτούν από την Ελλάδα...

Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης 

Η Ομοσπονδιακή Ένωση Εθνικοτήτων Ευρώπης (FUEN – Federal Union of European Nationalities) ιδρύθηκε το 1949 και πήρε την σημερινή μορφή της από την δεκαετία του 1990. Αποτελείται από Ενώσεις Γερμανικών, Τουρκικών και Σλαβικών μειονοτήτων που ζουν σε χώρες της Ευρώπης και χρηματοδοτείται από τις αντίστοιχες κυβερνήσεις με στόχο την προώθηση των πολλαπλών και μακροπρόθεσμων συμφερόντων τους.

Το συνέδριο του 2015 πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα (Κομοτηνή, 13-17 Μαΐου 2015) και έδωσε την ευκαιρία στην αφρόκρεμα των φανερών ή μυστικών πρακτόρων της Τουρκικής ΜΙΤ να κάνουν ανενόχλητοι την προπαγάνδα τους, χύνοντας ποταμούς από κροκοδείλια δάκρυα για την «βάρβαρη» και «απάνθρωπη καταπίεση» που τους επιφυλάσσει η Ελλάδα.

Από το βήμα του συνεδρίου παρέλασαν σεσημασμένες «προσωπικότητες» στις οποίες περιλαμβάνονται πολλοί ψευτότουρκοι και ψευτομακεδόνες οι οποίοι απευθύνθηκαν σε 240 συνέδρους με τα καθιερωμένα και επαναλαμβανόμενα προπαγανδιστικά κείμενα τα οποία εφοδιάζονται από το Τουρκικό προξενείο και τα Σκόπια σε κάθε παρόμοια εκδήλωση.

Οργανωτές του συνεδρίου στην Ελλάδα, με άφθονο Τουρκικό χρήμα, ήταν  η «Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Τούρκων Δυτικής Θράκης», το Κόμμα «Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας» που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα στοχεύοντας να μαντρώσει όλους τους εν Ελλάδι μουσουλμάνους (το αντίστοιχο κόμμα των Νεότουρκων, το οποίο όταν απέκτησε εξουσία το 1908 έσφαξε εν ψυχρώ εκατομμύρια Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων, είχε το εξ ίσου παραπλανητικό σύνθημα Hurriyet, Musavat, Adelat, δηλαδή Ελευθερία, Ισότητα, Δικαιοσύνη) και ο «Σύλλογος Επιστημόνων Μειονότητας Δυτικής Θράκης».

Είναι πάντα χρήσιμο να θυμόμαστε πως οι χριστιανοί της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου, οι οποίοι το 1923 με την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης αποφασίστηκε να παραμείνουν στις εστίες τους, έφθαναν στους 120.000 ανθρώπους ενώ οι μουσουλμάνοι της Ελλάδος οι οποίοι το 1923 με την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης αποφασίστηκε να παραμείνουν στην Θράκη, πλησίαζαν τους 80.000 ανθρώπους.

92 περίπου χρόνια αργότερα, εν έτι 2015, ο χριστιανισμός στην Κωνσταντινούπολη, στην Ίμβρο και στην Τένεδο δεν ξεπερνάει πλέον τις μερικές χιλιάδες μετρημένες μάλιστα στα δάκτυλα του μισού χεριού, αφού σκόρπισε σαν τρομαγμένο κοπάδι στα πέρατα της γης κάτω από την ωμή, κυνική και διαχρονική παραβίαση όλων των υποχρεώσεων που ανέλαβε η Τουρκική Δημοκρατία απέναντι σε 7 χώρες (μεταξύ των οποίων και την Ελλάδα) υπογράφοντας την Συνθήκη της Λωζάνης.

Αντίθετα, οι Έλληνες πολίτες, μουσουλμάνοι το θρήσκευμα οι οποίοι παρέμειναν στην ακριτική μας Θράκη, όχι μόνο δεν συρρικνώθηκαν κατά 95% όπως συρρικνώθηκε ο χριστιανισμός της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου, αλλά αυξήθηκαν περισσότερο από 40% κάτω από καθεστώς πλήρους ελευθερίας και σεβασμού των Ευρωπαϊκών και παγκόσμιων κανόνων δικαίου.

Και όμως, η Τουρκική ΜΙΤ και τα εγχώρια όργανα τους διαρρηγνύουν μόνιμα τα ιμάτια τους, χύνοντας θορυβωδώς άφθονα κροκοδείλια δάκρυα, για δήθεν «καταπίεση» που τους επιφυλάσσει η Ελλάδα!!!

Ενώ το 1923 μετά από μεγάλη επιμονή της Τουρκικής αντιπροσωπείας και με τον φόβο της πολυπληθούς κουρδικής παρουσίας μέσα στην Τουρκία συμφωνήθηκε, με την Συνθήκη της Λωζάνης, να αναγνωρίζονται μόνο θρησκευτικές και όχι εθνικές μειονότητες, σήμερα «ωρύονται» σε άψογες θεατρικές παραστάσεις, γιατί η Ελλάδα, σεβόμενη την Συνθήκη της Λωζάνης, δεν αναγνωρίζει όσους αυτοαποκαλούνται «Τούρκοι» παίρνοντας κατάλληλες «οδηγίες» από το Τουρκικό προξενείο Κομοτηνής.

Το Συνέδριο πάντως που οργάνωσαν μέσα στην Ελλάδα ασχολήθηκε με τα «προβλήματα της Τουρκικς Μειονότητας της Δυτικής Θράκης» – θέμα με το οποίο οι οργανωτές είχαν το θράσος να καλέσουν επίσημους φορείς των Ελληνικών αρχών, αγνοώντας τάχα πως στην Θράκη δεν υπάρχει «Τουρκική» αλλά «μουσουλμανική» μειονότητα και μάλιστα μετά από αφόρητες πιέσεις των ίδιων των Τούρκων.

Ο ψευτομουφτής Αχμέτ Μετέ, που τούρκεψε περισσότερο από τους Τούρκους, έκανε μια απολαυστική ομιλία που απευθυνόταν όμως μόνο σε ανιστόρητο ακροατήριο. Αξίζει τον κόπο να σταθούμε σε δύο σημεία της:
«Εμείς θέλουμε τα δικαιώματα που έχει η ελληνική μειονότητα στην Τουρκία. Δεν θέλουμε τίποτε άλλο. Αυτό που ζητάμε είναι να έχουμε τα ίδια δικαιώματα με αυτά που έχει η ελληνική μειονότητα στην Κωνσταντινούπολη
Αγαπητέ Κύριε ψευτομουφτή, μάλλον υποκρίνεστε πως δεν ξέρετε τι έκαναν οι Τούρκοι στα δικαιώματα της χριστιανικής μειονότητας της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου και υπολογίζετε πως ο κόσμος ξεχνάει εύκολα ή απλά δεν γνωρίζει.  Ας θυμηθούμε λοιπόν μόνο μερικά από αυτά που έκαναν οι Τούρκοι στα δικαιώματα της Ελληνοχριστιανικής μειονότητας στην Τουρκία μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης, την οποία έχετε και το απόλυτο θράσος να επικαλείστε:

Το 1925 η Τουρκική Κυβέρνηση αποφάσισε το κλείσιμο του Ελληνικού Φιλολογικού Συνδέσμου και η ανεκτίμητης αξίας βιβλιοθήκη του σκορπίστηκε στις κρατικές βιβλιοθήκες της Άγκυρας. Όλοι οι Έλληνες δάσκαλοι εξετάστηκαν στην Τουρκική γλώσσα πριν διοριστούν στα μειονοτικά σχολεία και όσοι δεν μιλούσαν άπταιστα Τουρκικά εστάλησαν πίσω στην Ελλάδα. Τα περισσότερα μαθήματα των σχολείων μετατράπηκαν υποχρεωτικά στην Τουρκική γλώσσα.

Το 1927 με τον Νόμο 1151 απαγορεύτηκε η διδασκαλία της Ελληνικής γλώσσας στα νησιά Ίμβρος και Τένεδος και ο πληθυσμός τους (κατά 92% Έλληνες χριστιανοί) τέθηκε υπό διωγμό μέχρι την ολοκληρωτική του εξολόθρευση.

Το 1934 με τον Νόμο 2596 απαγορεύτηκε σε όλους τους χριστιανούς κληρικούς να φοράνε ράσα εκτός εκκλησίας και με τον νόμο 2525 του ίδιου χρόνου, όλα τα επώνυμα της χριστιανικής μειονότητας υποχρεωτικά τουρκοποιήθηκαν.

Το 1935 με τον νόμο 2762 όλες οι μειονοτικές κοινότητες πέρασαν υπό τον έλεγχο της Γενικής Διεύθυνσης Βακουφίων στην οποία οι Τουρκικές αρχές διόριζαν επίτροπο.

Την διετία 1936 και 1937 όλα τα μαθήματα των μειονοτικών σχολείων μετατράπηκαν υποχρεωτικά στην Τουρκική γλώσσα εκτός από ένα: Το μάθημα των Ελληνικών. Προστέθηκε και μάθημα στρατιωτικών που δίδασκε αξιωματικός του τουρκικού στρατού.

Το 1941 ενώ η Ελλάδα μάτωνε στο πλευρό των συμμάχων η «ουδέτερη» Τουρκία, τον Μάιο του 1941, επιστράτευσε επιλεκτικά την αφρόκρεμα της μειονοτικής νεολαίας την οποία έστειλε στα βάθη της Ανατολής να σκάβει δρόμους.

Το 1942 με τον Νόμο 4305 επέβαλε, πάλι επιλεκτικά στην χριστιανική μειονότητα, εξοντωτικό φόρο περιουσίας (Βαρλίκι) ο οποίος έπρεπε να πληρωθεί σε 15 μέρες. Όσοι αδυνατούσαν, στέλνονταν στο Άσκαλε να σκάβουν δρόμους για να εξοφλήσουν το χρέος τους.

Το 1943 δημεύτηκαν οι περιουσίες των Ιερών Μονών Μεγίστης Λαύρας και Κουτλουμουσίου της Ίμβρου. Στο νησί λειτούργησε ανοιχτή φυλακή βαρυποινιτών οι οποίοι σκότωναν και βίαζαν ελεύθερα μέχρι να τραπούν σε φυγή όλοι οι χριστιανοί.

Το 1955 μέσα σε μια νύχτα (6η προς 7η Σεπτεμβρίου) η Τουρκική κυβέρνηση εξαπέλυσε ένα οργανωμένο πογκρόμ εναντίον των χριστιανών της Κωνσταντινούπολης καταστρέφοντας χιλιάδες μειονοτικές περιουσίες – εκκλησίες, σπίτια και καταστήματα με 20 νεκρούς, εκατοντάδες τραυματίες και απροσδιόριστο αριθμό βιασμών.

Το 1961 με τον Νόμο 22 τα μειονοτικά σχολεία υπάχθηκαν υποχρεωτικά στο Τουρκικό Υπουργείο Παιδείας όπου διορίστηκαν Τούρκοι διευθυντές ή υποδιευθυντές.

Το 1964 με την εγκύκλιο 410/16/26.3.1964 απαγορεύτηκε η είσοδος χριστιανών κληρικών σε μειονοτικά σχολεία και με την εγκύκλιο 8459/18.12.1964 απαγορεύτηκε στους χριστιανούς μαθητές η καθημερινή πρωινή προσευχή στα μειονοτικά σχολεία. Απαγορεύτηκε η χρήση της Ελληνικής γλώσσας μεταξύ των μαθητών τόσο κατά την διάρκεια των μαθημάτων στην Τουρκική γλώσσα όσο και κατά την διάρκεια των διαλλειμάτων μέσα στα μειονοτικά σχολεία.
Από τον Μάρτιο του 1964 η Τουρκική κυβέρνηση ξεκίνησε τις μαζικές απελάσεις 10.000 χριστιανών που διατηρούσαν και την Ελληνική υπηκοότητα για ασφάλεια, παρασύροντας έξω από την Τουρκία περισσότερους από 40.000 μειονοτικούς χριστιανούς μέσα σε ασφυκτικά χρονικά περιθώρια.
Με το μυστικό διάταγμα 6/3801 του Νοεμβρίου του 1964 που εφαρμόστηκε από τα τουρκικά δικαστήρια για ολόκληρες δεκαετίες, λεηλατήθηκαν οι αμύθητες περιουσίες των χριστιανών της Κωνσταντινούπολης από το Τουρκικό κράτος. Απαγορεύτηκε η μεταβίβαση εμπραγμάτων δικαιωμάτων σε πρόσωπα ελληνικής ιθαγένειας και δεσμεύτηκε κάθε τίμημα, πρόσοδος, εισόδημα ή τραπεζικός λογαριασμός.

Το 1965 ο Ανδρέας Λαμπίκης, εκδότης της μειονοτικής εφημερίδας «Ελεύθερη Φωνή»  συνελήφθη για «εξύβριση Τουρκισμού». Η περιουσία του κατασχέθηκε, η εφημερίδα έκλεισε και ο ίδιος εκδιώχτηκε από την Τουρκία.

Το 1967 με τον νόμο 903 οι Τουρκικές αρχές απαγόρευσαν στα χριστιανικά μειονοτικά ιδρύματα την απόκτηση ακίνητης περιουσίας πέραν αυτής που είχε δηλωθεί το έτος 1936. Από το 1936 έως το 1967 όσα ακίνητα αφέθηκαν από χριστιανούς σε μειονοτικά ιδρύματα «κατοχυρώθηκαν» στην ιδιοκτησία του Τουρκικού κράτους.

Το 1971, μετά από 127 χρόνια λειτουργίας, φιμώθηκε η Θεολογική Σχολή της Χάλκης παραμένοντας κλειστή ακόμα και σήμερα.
Βυζαντινά μοναστήρια και Βυζαντινές εκκλησίες μετατρέπονται μεθοδικά και συνεχώς σε τζαμιά είτε απροκάλυπτα, είτε με διάφορες ψεύτικες δικαιολογίες. 

Αυτά είναι κύριε ψευτομουφτή τα «δικαιώματα» της χριστιανικής μειονότητας στην Τουρκία τα οποία ζητάτε να εφαρμοστούν στους μουσουλμάνους μέσα στην Ελλάδα; Γιατί άραγε ζητάτε με τέτοια αιτήματα, την αυτοκαταστροφή Ελλήνων πολιτών, μουσουλμάνων το θρήσκευμα; 

Πάντως, ο ψευτομουφτής Αχμέτ Μετέ κλείνοντας την ομιλία του, είπε και το εξής αμίμητο:
«Δεν θέλω να μακρυγορήσω αλλά θα ήθελα να υπογραμμίσω το εξής. Εμείς ποτέ δεν υπήρξαμε προδότες. Δεν κάναμε κάτι κακό. Δεν είμαστε ξένοι εδώ. Εμείς υπήρχαμε εδώ και μετέπειτα ήρθαν άλλοι!»

Αγαπητέ Κύριε ψευτομουφτή, για ενημέρωση σας οι Οθωμανοί έφθασαν στα βάθη της Ανατολής το έτος 1.100 μ.Χ. Εκεί που βρίσκεστε εσείς, δεν υπήρχε ούτε ίχνος Τούρκου και συνεπώς είναι αδύνατο «να ήρθαν μετέπειτα άλλοι». Τώρα αν εσείς επιλέξατε όψιμα να «τουρκέψετε», προσωπικά σας βλέπω με την ίδια κατανόηση που θα έβλεπα ένα καλά αμειβόμενο εργαζόμενο που λέει συνεχώς ανοησίες για τις ανάγκες της δουλειάς του.

Εύχομαι ολόψυχα, το ίδιο να κάνουν και όλοι οι Έλληνες πολίτες, μουσουλμάνοι το θρήσκευμα, που ζούνε στην ακριτική μας Θράκη…

Πηγή Analyst



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πρώην επικεφαλής Τμήματος Πληροφοριών του Γενικού Επιτελείου: Η ΜΙΤ στέλνει όπλα στις ομάδες των τζιχαντιστών

Με καταιγιστικό ρυθμό γίνονται πλέον αποκαλύψεις για τις σχέσεις της Τουρκίας με το ISIS. Σχεδόν σε καθημερινή βάση έρχεται στο φως της δημοσιότητας μία ακόμη είδηση που ξεσκεπάζει την σχέση της Τουρκίας με την τρομοκρατία, ενώ με τα ήδη υπάρχοντα στοιχεία έχει αποκαλυφθεί σχεδόν πλήρως ο μηχανισμός που κατασκεύασε η Τουρκία για να εφοδιάζει είτε με όπλα είτε με φανατικούς ισλαμιστές το ISIS και τις μονάδες των τζιχαντιστών που δρουν είτε στο Ιράκ είτε στη Συρία.

Μία νέα αποκάλυψη της τουρκικής εφημερίδας "Taraf" (20 Μαΐου 2015) και συγκεκριμένα από δηλώσεις πρώην αξιωματικού πληροφοριών του τουρκικού στρατού, αποκαλύπτει τη σχέση της ΜΙΤ με τον εφοδιασμό όπλων στους τζιχαντιστές, και όχι μόνο.

Ο πρώην επικεφαλής Τμήματος Πληροφοριών του Γενικού Επιτελείου Στρατού και αντιπρόεδρος του κόμματος Βατάν απόστρατος Ισμαήλ Χακκι Πεκίν, σε συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα Ζαμάν, έκανε σημαντικές δηλώσεις σχετικά με τις Τ.Ε.Δ. και την ΜΙΤ. Ο Πεκίν είπε πως οι ΤΕΔ από τον Ψυχρό Πόλεμο ως τώρα πέραν των αγορών υλικού δεν είχε κάνει άλλη δουλειά και ότι τώρα οι αξιωματούχοι των Τ.Ε.Δ. αντί να ασχολούνται με τον εκσυγχρονισμό του στρατού, ασχολούνται με τα θέματα της χώρας και με την πολιτική.

Ο Πεκίν είπε πως ¨Μέσω της ΜΙΤ εξάγουμε τρομοκρατία σε γειτονική χώρα¨ και ότι η ΜΙΤ κάνοντας το αυτό χρησιμοποιεί μισθοφόρους. Στο σχετικό σημείο του ρεπορτάζ αναφέρονται τα εξής:

Οι Τ.Ε.Δ. για πολλά χρόνια με τον αντιτρομοκρατικό αγώνα ήταν ο βασικός παίκτης στο κουρδικό θέμα. Αλλά στην ειρηνευτική διαδικασία και στην συριακή κρίση αφέθηκε εκτός; Για ποιο λόγο αυτοί οι ζωτικοί φάκελοι είναι στην ΜΙΤ;

Ναι δυστυχώς. Αυτό δεν είναι κανονικό. ΟΙ δουλειές που κάνει η ΜΙΤ είναι σαφείς. Η ΜΙΤ δεν μπορεί να διοικήσει μια επιχείρηση στην Συρία. Μέσω της ΜΙΤ εξάγουμε τρομοκρατία σε γειτονική χώρα. Και μάλιστα η ΜΙΤ το κάνει αυτό χρησιμοποιώντας μισθοφόρους. Τώρα το που θα βρεθούν αύριο-μεθαύριο αυτά τα όπλα είναι ασαφές.

Η ΜΙΤ στέλνει όπλα στην συριακή αντιπολίτευση;

Τμήμα του οπλισμού της αντιπολίτευσης πάει εκεί μέσω της ΜΙΤ. Η ΜΙΤ στέλνει όπλα στις ομάδες των τζιχαντιστών. Υπάρχουν εικονικές εταιρίες που ιδρύθηκαν μέσω του Κατάρ. Μέσω αυτών μεταφέρονται μισθοφόροι στο ISIS και στην Ελ Νούσρα. Είναι ανάγκη αυτές οι εταιρίες να εντοπιστούν στην Τουρκία… Για παράδειγμα υπάρχει ένας απόστρατος ταξίαρχος που έχει ιδρύσει μια εταιρία που στέλνει μισθοφόρους στην Συρία. Και δουλεύει εξ ονόματος της ΜΙΤ, αλλιώς δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει… Η κυβέρνηση θα έπρεπε να το αποτρέπει αυτό αλλά… Και η ΜΙΤ αυτά πρέπει να τα παρακολουθεί. Αλλά είδατε τι συνέβη σε βάρος των εισαγγελέων που αποκάλυψαν την μεταφορά με τα φορτηγά TIR…

Αυτή η τόσο μεγάλη προσέγγιση της ΜΙΤ προς την εξουσία δεν αποτελεί ρίσκο για την ασφάλεια της χώρας;

Φυσικά και αποτελεί ρίσκο. Διότι ο διοικητής της ΜΙΤ έχει καταστεί ένα είδος ειδικού απεσταλμένου που χρησιμοποιείται από την εξουσία. Αυτό είναι λάθος. Διότι η ΜΙΤ δεν ανήκει στην κυβέρνηση, αλλά είναι η μονάδα πληροφοριών της χώρας. Παρόλα αυτά η συνεργασία ανάμεσα στην ΜΙΤ και στις Τ.Ε.Δ. συνεχίζεται. Ο διοικητής της ΜΙΤ και ο επικεφαλής Πληροφοριών του Επιτελείου εργάζονται πολύ στενά.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Καραμπελιά  

Έκπληκτη η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί επί τέσσερις μήνες τον πλέον απίθανο θίασο να ισχυρίζεται ότι κυβερνά τη χώρα. Ενώ βεβαίως, το μόνο που δεν μπορεί να κάνει είναι ακριβώς αυτό, να κυβερνήσει. Διότι η διακυβέρνηση θα υπέθετε είτε την ύπαρξη ενός οράματος επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας μας, τέτοιο που διαθέτουμε εμείς και όχι αυτοί, είτε την αποδοχή διαχειριστικής λογικής στα πλαίσια της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων. Και η κυβέρνηση αυτή ούτε όραμα διαθέτει, πέρα από τα «λεφτά υπάρχουν» και την αντιπαλότητα στο μέιλ Χαρδούβελη, ούτε βεβαίως μπορεί να διαχειριστεί μία οικονομία και μια κοινωνία στο ακρότατο σημείο της κρίσης. Γι’ αυτό μέσα σε τέσσερις μήνες, η χώρα επανήλθε στην ύφεση, τα κόκκινα δάνεια εκτινάσσονται, οι πληρωμές του κράτους στα νοσοκομεία έχουν πέσει στο 1/10 από τις περσινές, η λιανική αγορά πλησιάζει να χάσει 20% τον ήδη συρρικνωμένων πωλήσεων, οι τράπεζες έχουν χάσει 35 δισ. ευρώ καταθέσεις και πάνω από 10-15% σε χρηματιστηριακή αξία, και τα μόνα γεγονότα τα οποία συμβαίνουν, είναι τα επαναλαμβανόμενα σόου διαφόρων διαταραγμένων που μονοπωλούν το ενδιαφέρον των καναλιών και του πόπολου. Όση ανοχή εξακολουθεί να υπάρχει από ένα διαρκώς μειούμενο ποσοστό του ελληνικού λαού απέναντί τους, στηρίζεται σε δύο βασικές αιτίες:

Α) Στο γεγονός πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποτελεί την τελευταία εκδοχή του πολιτικού συστήματος χωρίς να υπάρχει άλλη άμεση λύση. Είναι χαρακτηριστική η τελευταία δημοσκόπηση του πανεπιστημίου Μακεδονίας στην οποία η πλειοψηφία αποτιμά πλέον αρνητικά τις διαπραγματευτικές πρακτικές της κυβέρνησης, αλλά ταυτόχρονα δίνει στα κόμματα της αντιπολίτευσης και ιδιαίτερα τα δύο άλλοτε μαστόδοντα της πολιτικής ζωής, την Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ με 15% και 3% αντίστοιχα στην πρόθεση ψήφου! Οι Έλληνες έφτασαν σ’ ένα ψυχολογικό σημείο όπου πλέον δεν έχουν εμπιστοσύνη στην παρούσα κυβέρνηση αλλά ακόμα μικρότερη στους αντιπάλους της. Και αυτοί οι τελευταίοι κάνουν ότι μπορούν για να συντηρούν αυτή την κατάσταση. Ο Σαμαράς δεν εννοεί να ξεκολλήσει από την καρέκλα του, και η μεγάλη εναλλακτική λύση του αστισμού, ο Κώστας Καραμανλής(!), αναπαύεται περιμένοντας ίσως να έχει ολοκληρωθεί η καταστροφή της χώρας, καταδεικνύοντας έτσι, πως πόσο μικρός για να μην πω μικρόψυχος είναι κι αυτός. Τα μόνο δύο σχήματα που εμφανίστηκαν στην πολιτική ζωή του τόπου, το Ποτάμι και η Χ.Α., είναι για διαφορετικούς λόγους εντελώς ανυπόληπτα και ανίκανα και βέβαια δεν μπορεί να γίνει λόγος για το όραμα της σταλινικής «ολικής επαναφοράς» του ΚΚΕ και των εξωκοινοβουλευτικών παραφυάδων του. Υπ’ αυτές τις συνθήκες, η κυβέρνηση παίζει με αντίπαλο τον εαυτό της γι’ αυτό εξάλλου όλο και πιο έντονα η αντιπολίτευση μεταφέρεται στο εσωτερικό της. Τσίπρας εναντίον Ζωής και Βαρουφάκη, Λαφαζάνης και Νταβανέλος εναντίον Παπαδημούλη, κ.ό.κ.

Β) Το σοβαρότερο όμως πρόβλημα δεν είναι η ανυπαρξία του πολιτικού προσωπικού, είναι η ραχιτική και χωρίς ραχοκοκαλιά κοινωνία μας. Άραγε δεν γνώριζαν οι Έλληνες τι επρόκειτο να συμβεί με την πολιτική επιτάχυνση που επιτεύχθηκε με τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου; Άραγε δεν γνωρίζουν σήμερα την απολύτως καταστρεπτική πορεία που ακολουθεί μια ανύπαρκτη κυβέρνηση; Άραγε δεν γνωρίζουν ότι στο τέλος αυτού του δρόμου, δηλαδή πολύ σύντομα η ήδη υποβαθμισμένη χώρα μας θα κατέβει ακόμα μερικές κατηγορίες; Άραγε δεν βλέπουν τι συμβαίνει με την Αλβανία, τα Σκόπια, την Τουρκία και το μεταναστευτικό; Άραγε αγνοούν ότι η εξωτερική πολιτική των μαθητευόμενων μάγων των καφενέδων του Κολωνακίου οδηγεί στο να δυσαρεστήσουν και τους Αμερικανούς και τους Ρώσους και τους Ευρωπαίους; Άραγε δεν βλέπουν ότι οι Ποδέμος στην Ισπανία πληρώνουν ήδη τα σπασμένα του Σύριζα καταρρέοντας δημοσκοπικά και γι’ αυτό αποποιούνται πλέον οποιαδήποτε σχέση με την Ελλάδα; Άραγε δεν βλέπουν ότι στα νοσοκομεία οι ασθενείς κουβαλούν πλέον μαζί τους τις γάζες, τις σύριγγες και το βαμβάκι; Δεν γνωρίζουν ότι σ’ ένα μήνα δεν θα πληρώνονται ούτε οι περιβόητες συντάξεις και οι μισθοί; Δυστυχώς οι συμπατριώτες μας είναι μεν αφελείς αλλά είναι πολλοί είναι και κουτοπόνηροι. Αρκετοί έχουν κάποιο λόγο για να κρύβουν το κεφάλι τους σαν την στρουθοκάμηλο στην άμμο: Άλλοι θεώρησαν πως είναι ευκαιρία για να πάψουν να πληρώνουν τη ΔΕΗ, τις ασφαλιστικές εισφορές, τις τράπεζες, ακόμα και αν έχουν να το κάνουν, και επιτέλους να περάσουν κάποιους μήνες «αμεριμνησίας» μετά από την πίεση τόσων χρόνων.

Γιατί δυστυχώς η νέα κυβέρνηση δεν ήρθε στην εξουσία με το σύνθημα που προς στιγμήν προέβαλε και ο Βαρουφάκης, «σας υπόσχομαι αίμα και δάκρυα», δηλαδή καλώντας τους Έλληνες σε μια πανστρατιά για ν’ αλλάξουν την χώρα και τον εαυτό τους. Για παράδειγμα όλοι γνωρίζουμε πως το ΦΠΑ το οποίο δεν δηλώνεται πλησιάζει στην Ελλάδα τα 12 δισ. ευρώ τον χρόνο. Με τα μισά από αυτά θα μπορούσαμε να λύσουμε το δημοσιονομικό μας πρόβλημα. Και όμως, επί της κυβερνήσεως της «ριζοσπαστικής αριστεράς» η φοροαποφυγή διογκώνεται. Και αυτό γιατί ο Σύριζα δεν δημιούργησε ποτέ ένα κίνημα που σκοπεύει να αλλάξει την κοινωνία και μαζί με αυτό να αλλάξουμε και όλοι εμείς, ώστε να λύσει με το μαχαίρι αυτό το διαχρονικό σκάνδαλο όπως τόσα και τόσα άλλα. Αντ’ αυτού, υποσχέθηκε ακόμα μεγαλύτερη χαλάρωση και παροχές. Και όσο κρατήσει κράτησε, διότι βέβαια πλησιάζει η ώρα του λογαριασμού και η χώρα μοιάζει σαν την Πομπηία στις τελευταίες μέρες της. «Δειλοί, μοιραίοι και άμοιροι αντάμα» όπως λέει και ο ποιητής περιμένουν όλοι κάποιο θάμα, ποιος ξέρει ίσως η Ζωή με την Ραχήλ έχουν εγκαταστήσει στα υπόγεια της Βουλής κάποιο μυστικό τυπογραφείο εκτύπωσης ευρώ, έχοντας εξασφαλίσει και τη συνδρομή του Σώρρα.

Και έτσι γελοιοποιούνται άνθρωποι, συνειδήσεις και κοντεύει να γελοιοποιηθεί ένας ολόκληρος λαός. Ακούω πυκνά συχνά, «γιατί δεν δίνεις λίγο περισσότερο χρόνο στην κυβέρνηση;» Ή ακόμα χειρότερα ακούω από φίλους «τι κάθεσαι και τα παρακολουθείς όλα αυτά, εγώ έχω πάψει πλέον να βλέπω ειδήσεις». Εγώ όμως, επειδή έχω συναίσθηση πως αυτός ο τόπος που έχει τόσο συρρικνωθεί σε έδαφος και ανθρώπους, που έχει μεταβληθεί στο παίγνιο των ισχυρών και στον περίγελο τον Σόιμπλε και Ντάισεμπλουμ κινδυνεύει με ολοκληρωτική καθίζηση, είμαι υποχρεωμένος να παρακολουθώ ειδήσεις στα ΜΜΕ, στο διαδίκτυο, στις εφημερίδες, ελληνικές και ξένες για να μπορώ να καταλαβαίνω τι μου γίνεται σε αντίθεση με όλους εκείνους που με απόλυτη ελαφρότητα μας οδήγησαν στο αδιέξοδο, ακόμα και με την ψήφο τους, και τώρα παριστάνουν τους χαζοχαρούμενους.
Ξέρω πολύ καλά τις προσδοκίες διαφόρων, για παράδειγμα, που είναι αναφανδόν υπέρ της δραχμής. Πέραν των αφελών που φαντάζονται ότι με αυτή θα ξανακερδίσουμε την αυτοδυναμία μας, χωρίς να βλέπουν ότι θα βυθιστούμε σε ακόμα μεγαλύτερη εξαθλίωση και θα κινδυνέψουμε την ακεραιότητα της χώρας μας. Διότι εκτός από τους αφελείς και απαίδευτους ιδεολόγους, υπάρχει μια μεγάλη κατηγορία από λαμόγια που έχουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό ή καλά φυλαγμένα που μια υποτιμημένη στο 50 ή 70% δραχμή, όπως αναπόφευκτα θα συμβεί θα τους κάνει πάμπλουτους ή θα τους δώσει ένα μεγάλο πλεονέκτημα έναντι ημών των υπολοίπων. Ξέρω πάρα πολλούς μπατιρημένους επιχειρηματίες, μεγάλους αλλά και μεσαίους, της λαμογιάς και της απάτης, που επιθυμούν την καταστροφή της χώρας ώστε να μην πληρώσουν ποτέ τα θαλασσοδάνειά τους. Και αυτοί κυριαρχούν σε κανάλια της συμφοράς, σπρώχνουν αργυρώνητους δημοσιογράφους που μέχρι χθες γλύφανε τις μπότες των Γερμανών και των Αμερικάνων, να υποστηρίζουν αιφνιδίως την «ρήξη» και τις «κόκκινες γραμμές» των ασχέτων. Γνωρίζω πάρα πολλούς οι οποίοι για μια θεσούλα ή για τον περιβόητο δέκατο τρίτο μισθό, που έχει ήδη κάνει φτερά, προτίμησαν να κωφεύσουν απέναντι σε όλους εκείνους που όπως εμείς κρούαμε τον κώδωνα κινδύνου καθημερινά, ασταμάτητα, μονότονα από τον Οκτώβριο του 2014. Γνωρίζω πάρα πολλούς, στον Σύριζα, οι οποίοι και πριν διαφωνούσαν με τους τυχοδιωκτισμούς του Τσίπρα, αλλά δεν τόλμαγαν να βγάλουν τσιμουδιά και ακόμα χειρότερα, σήμερα, ενώ βλέπουν πολύ καλά τι έρχεται, συνεχίζουν ακόμα να έχουν στο απυρόβλητο την ηγεσία τους και να μας συνιστούν ψυχραιμία γιατί βέβαια πάντα φταίει εκείνος που λέει ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός.

Το δυστύχημα όμως είναι πως ενώ είναι αναρίθμητοι αυτοί που επαναλαμβάνουν αυτά τα πράγματα και ακόμα πιο βίαια καθημερινά, κατ’ ιδίαν, είναι ελάχιστοι εκείνοι που βγαίνουν να τα διακηρύξουν δημόσια. Τα σαράντα χρόνια της μεταπολίτευσης διέφθειραν μέχρι το μεδούλι ή στην καλύτερη περίπτωση έφθειραν μέσω της καθημερινής τριβής το ήθος και την ευθυκρισία όλων των συστημικών ελίτ της χώρας. Και δυστυχώς, οι συστημικές ελίτ δεν περιλαμβάνουν μόνον τους κυβερνώντες αλλά τους δημοσιογράφους, τους πανεπιστημιακούς, τους διανοουμένους, τους λογοτέχνες, τους μουσικούς και ότι άλλο μπορεί να βάλει ο νους σας. Τόσο φθάρηκαν και διεφθάρησαν ώστε δεν τους έμενε ούτε κουκούτσι ευθυκρισίας για να βλέπουν αυτό που ερχόταν αναπόδραστα με βήματα γίγαντα. Και αν εμείς διεκδικούμε αυτή την ευθυκρισία που τόσο ενοχλεί αρκετούς κομπλεξικούς, αυτό συμβαίνει μόνο και μόνο γιατί επί σαράντα χρόνια αρνηθήκαμε πεισματικά την ένταξή μας σε οποιοδήποτε μικρότερο ή μεγάλο θεσμό της μεταπολίτευσης, μείναμε μαζί με ελάχιστους «τρελούς του χωριού», «όπως μας γέννησε η μάνα μας Ισπανία» να καταδείχνουμε τη γύμνια των κυβερνώντων.

Και βέβαια δεν χρειαζόταν καμιά φιλοσοφία για να δεις ότι τα πράγματα θα κατέληγαν εδώ πού κατέληξαν. Χρειαζόταν απλώς η στοιχειώδης λογική που διαθέτει ή διέθετε ο Έλληνας αγρότης, που ξέρει πως πρώτα πρέπει να σκάψεις, μετά να σπείρεις και πολύ αργότερα να εισπράξεις τους καρπούς των κόπων σου. Αλλά αυτά συνέβαιναν όταν οι Έλληνες αγρότες καλλιεργούσαν και δεν σκάβανε οι Αλβανοί γι’ αυτούς και όταν οι Έλληνες διανοούμενοι τρώγανε ένα κυριακάτικο γιουβέτσι ως αμοιβή των κόπων τους μαζί με τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, και όχι αντίθετα την εποχή που αμείβονται από πανεπιστήμια, ευρωπαϊκά προγράμματα, ιδρύματα τραπεζών και εφοπλιστών, εφημερίδες και εκδοτικούς οίκους. Και βέβαια ήρθαν και οι απαραίτητοι Σημίτηδες, Λιάκοι (ξέρετε αυτός στον οποίο αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός την 25η Μαρτίου) για να τους πείσουν πως δεν υπάρχει ούτε ιστορία, ούτε ηθικές αξίες, ούτε πατριωτισμός. Μία και μόνη αρχή «Αμύνεστε υπέρ πάρτης». Γι’ αυτό λοιπόν, επειδή έγιναν πάρα πολλοί όσοι αδιαφορούν για την χώρα τους, όσοι αδιαφορούν για το μέλλον της πατρίδας τους, όσοι βάζουν σε πρώτη προτεραιότητα το κοντόφθαλμο μικροσυμφέρον τους, γι’ αυτό και βρεθήκαμε εδώ που βρισκόμαστε σήμερα ανερμάτιστοι, απροσανατόλιστοι, σε απόλυτη αφωνία. Γιατί παρ’ όλο που η πλειοψηφία των Ελλήνων παραμένουν ακόμα άνθρωποι σκληρά εργαζόμενοι, που προσπαθούν να θρέψουν την οικογένειά τους και τα παιδιά τους, κατακλύζονται από τα λαμόγια, τους συμφεροντολόγους, τους αφελείς, τους πολιτιστικά μηδενιστές, τους μπαρόβιους φωνακλάδες, τους κυρίαρχους των ΜΜΕ και του δημόσιου λόγου και έτσι μένουν σιωπηλοί ελπίζοντας σε κάτι καλύτερο. Γι’ αυτό απέχουν απ’ τις εκλογές –βλακωδώς– στρέφονται στον ιδιωτικό χώρο και αφήνουν τα μηδενικά να κυριαρχούν στον δημόσιο και να διαφεντεύουν τη ζωή τους. Αφήνουν το 15-20% του πληθυσμού με την ψήφο του να καθορίζει την μοίρα του 75-80% που είτε ψηφίζει διαφορετικά, είτε όλο και περισσότερο απέχει απ’ αυτό που θεωρεί στημένο παιχνίδι που δεν τον αφορά.

Δυστυχώς λοιπόν έχει πτωχεύσει πριν απ’ όλα το μυαλό, το πνεύμα και η ευθυκρισία των Ελλήνων. Διότι διαφορετικά θα έβλεπαν πως η παρούσα κυβέρνηση δεν μπορεί να κυβερνήσει. Δυστυχώς γι’ αυτούς, αλλά δυστυχώς και για μας. Έτσι είναι προφανές πως ο Τσίπρας και η στενή παρέα του, μπροστά στα αδιέξοδα, έχουν κάνει «γαργάρα» τις κόκκινες γραμμές και τα προγράμματα της Θεσσαλονίκης. Ωστόσο είναι παντελώς ανίκανοι να επιβάλλουν αυτή τη γραμμή στο κόμμα τους, το οποίο σε ένα μεγάλο ποσοστό προτιμά να τραβήξει στα άκρα τις ιδεοληψίες του μιας ψευδορήξης, την οποία είναι ανίκανοι να υλοποιήσουν παρά να δεχθεί το aggiornamento (κωλοτούμπα !) του Τσίπρα.

Ο τελευταίος, ο Τσίπρας, επειδή έχει εκλεγεί ως ο παράκλητος του αντιμνημονιακού κινήματος, και επειδή δεν διαθέτει άλλες ικανότητες εκτός από τα επικοινωνιακά τερτίπια είναι ανίκανος να περάσει αυτή τη συμφωνία στο κόμμα του. Είναι ταυτόχρονα ανίκανος –γιατί πρόκειται για ένα κόμμα το οποίο δεν δημιούργησε αυτός αλλά ο Γλέζος, ο Αλαβάνος, ο Βούτσης και ο Λαφαζάνης, οι οποίοι απλώς τον επέλεξαν ως επικοινωνιακή τους προμετωπίδα– να επιβάλλει μια οποιαδήποτε συνεκτική γραμμή στο κόμμα . Γι’ αυτό, η Ζωή έχει μεταβάλλει την Βουλή σε όχημα για την μεταβολή της σε ηγέτιδα κόμματος, (τρομάρα της) ο Βαρουφάκης ετοιμάζεται να «την κάνει» με ένα ταρατατζούμ, και οι λοιποί επιδίδονται σε μια απίστευτη κακοφωνία –φανταστείτε που καταντήσαμε να ακούμε καθημερινά τον Λεουτσάκο–, με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατό να παρθεί μια οποιαδήποτε απόφαση, πριν συμβούν κάποια καταστροφικά γεγονότα που είτε θα υποχρεώσουν τον Σύριζα να επιλέξει γραμμή, είτε το πιθανότερο θα οδηγήσουν σε νέο κυβερνητικό σχήμα με ή χωρίς τον Τσίπρα, με ή χωρίς εκλογές ή δημοψήφισμα. Πάντως στο μεταξύ και όσο δεν έχει συμβεί έναν τέτοιο σοκ αυτή η κυβέρνηση θα συνεχίσει να μην κυβερνάει. Διότι δεν έχει φτιαχτεί γι’ αυτό. Ο Σύριζα εκ κατασκευής έχει δημιουργηθεί για να είναι ο αριστερός ψάλτης, ο παρακοιμώμενος και ο ιδεολογικός εκπρόσωπος της εθνομηδενιστικής κεντροαριστεράς. Και δυστυχώς ο ιδεολογικός εκπρόσωπος δεν μπορεί να αντικαταστήσει τον διαχειριστικό εκφραστή του κεντροαριστερού μπλοκ παρότι ελλείψει κεντροαριστεράς, ο αριστερός ψάλτης θέλησε να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Και τώρα αντιλαμβάνεται ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Γι’ αυτό, ήδη σε θέσεις διαχείρισης έχει γεμίσει την κυβέρνηση με πασόκους, κατεξοχήν Γιωργακηκούς, που «ξέρουν την δουλειά». Ταγματάρχης, Χουλιαράκης, Θεοχαράκης, και λοιποί εις –άκης και μη. Ο σκληρός πυρήνας όμως των υποστηρικτών του κόμματος, δεν μπορεί να αποδεχθεί κάτι τέτοιο γιατί γνωρίζει πως από τον διαχειριστή περιμένεις διαχείριση και αθέτηση των υποσχέσεών του, τον ιδεολογικό εκφραστή όμως τον θες για τις εξαγγελίες του, αυτός είναι ο ρόλος του. Κατά συνέπεια καθίσταται αδύνατο να διαχειριστεί έναν συμβιβασμό άκρως επώδυνο, τουλάχιστον υπό κανονικές συνθήκες. Έτσι λοιπόν είτε ρήξη στο εσωτερικό του κόμματος και δημιουργία στην ουσία ενός νέου κυβερνητικού σχήματος υπό τον Τσίπρα με μειωμένη την παρουσία του Σύριζα, είτε ακόμα πιο ακραίες λύσεις αλλαγής του συνολικού κυβερνητικού σχήματος.

Αλλά για όλα αυτά οι δήθεν αθώοι συμπατριώτες μας οι οποίοι με διαβάζουν μαζί με τους όντας αθώους που δεν με διαβάζουν, θα πρέπει να υποστούν πρώτα όλα αυτά που μας ετοιμάζουν τα «παιδιά», κρίσεις, σε όλα τα πεδία, πολιτικές και τραπεζικές, άγρυπνες νύχτες, πιθανώς νέες πολιτικές ανατροπές και πριν απ’ όλα παραπέρα σφίξιμο του ήδη σφιγμένου ζωναριού. Και επειδή διάφοροι αφελείς και κουτοπόνηροι, όλα τα προηγούμενα χρόνια μου έλεγαν ότι δεν υπάρχει άλλος χρόνος, «εδώ και τώρα αλλαγή», ενώ εγώ πάντα έλεγα υπάρχουν και χειρότερα. Και επειδή τα χειρότερα έχουν έρθει πλέον ή προετοιμάζονται, τώρα είμαι εγώ που λέω πως δεν υπάρχει άλλος χρόνος: Όποιοι θέλουν να μην τους κυνηγάει η συνείδησή τους για πάρα πολλά χρόνια, πρέπει να ανορθώσουν το ανάστημά τους και όλοι οι Συριζαίοι και μη συριζαίοι φίλοι μας να στείλουν ένα σαφές μήνυμα στον κυβερνητικό θίασο πως δεν τους ανεχόμαστε άλλο. Έχει πράγματι έρθει η ώρα για να αρχίσει επιτέλους η οικοδόμηση ενός πατριωτικού εναλλακτικού πόλου που θα αρχίσει το μακρύ και επίπονο έργο της ανοικοδόμησης της σκέψης και της πατρίδας. Όντως δεν υπάρχει πια άλλος χρόνος. Γιατί διαφορετικά θα ξαναδούμε να βγάζουν τον Καραμανλή με ωσαννά από τη Ραφήνα για να μας σώσει μετά την καταστροφή, όπως τον θείο του, για να επαναληφθεί η ιστορία ως ιλαροττραγωδία ή ακόμα χειρότερα θα δούμε τους ζηλωτές του Μιχαλολιάκου να ξαναβγαίνουν στο μεϊντάνι.

Υ.Γ Και επειδή διάφοροι εξυπνάκηδες του διαδικτύου, κάποτε-κάποτε ακόμα και φίλοι, επαναλαμβάνουν πως τρέχουν πίσω από τα κόμματα, διότι δεν παίρνουμε εμείς την πρωτοβουλία και δεν συγκροτούμε έναν πολιτικό πόλο, με πρόγραμμα θέσεις κ.λπ. Τους πληροφορούμε λοιπόν πως και πρωτοβουλίες παίρνουμε τα τελευταία χρόνια και συγκροτημένο πρόγραμμα διαθέτουμε –αρκεί να διαβάσουν τις «25 Θέσεις του Άρδην» και τις χιλιάδες αναλύσεις μας. Αλλά δεν είμαστε δελαπατρίδηδες και θέλουμε τα πολιτικά εγχειρήματα να πατάνε σε ένα μίνιμουμ δυνάμεων και λαϊκής συναίνεσης. Δυστυχώς όμως εσείς τρέχατε πότε πίσω από τον Καζάκη, πότε από τον Καμμένο, πότε πίσω από τον Σύριζα, κάποιοι ακόμα και πίσω από τον Κασιδιάρη και τον Σώρρα, στα κρυφά, γιατί «βιαζόστασαν». Και έπρεπε δυστυχώς να «περιμένουμε» για να κάνουν και αυτοί τον κύκλο τους. Ε λοιπόν ιστορικά οι Συρζοανέλ τον κάνανε και αυτοί τον κύκλο τους και είναι θέμα μηνών, λιγότερων ή περισσότερων, να τον ολοκληρώσουν και στην πράξη. Τώρα λοιπόν βιαζόμαστε εμείς, και ο καθένας θα δείξει τι ψάρια πιάνει. Ιδού λοιπόν η Ρόδος ιδού και το πήδημα. Και το πρώτο βήμα είναι να εγκαταλείψετε την αφωνία σας.

Πηγή "Άρδην"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το δημοφιλές τουρκικό θέρετρο της Αττάλειας φιλοξένησε στις 13-14 Μαΐου, μια συνάντηση του ΝΑΤΟ, όπου 28 υπουργοί εξωτερικών και ανώτατοι αξιωματούχοι από 50 χώρες συγκεντρώθηκαν σε ένα σημαντικό βήμα προς την αναζωογόνηση του ρόλου της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ.

Του Metin Gurcan
Πηγή Al Monitor
Μετάφραση - Απόδοση Σωτήρης Δημόπουλος


Η συνάντηση ανέδειξε προτάσεις για τις σχέσεις του ΝΑΤΟ με τη Ρωσσία και τις περιφερειακές δυναμικές στη Μέση Ανατολή. Φυσικά, οι αποφάσεις για τα θέματα της ημερήσιας διάταξης της Αττάλειας θα οριστικοποιηθούν κυρίως κατά την συνάντηση κορυφής του ΝΑΤΟ στη Βαρσοβία, το 2016.

Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Στόλτενμπεργκ είπε, έπειτα από τη συνάντηση, ότι η ομάδα αξιολόγησε τα προβλήματα της Ανατολικής Ευρώπης, του Αφγανιστάν και της Μέσης Ανατολής και συζητήθηκε στο πώς οι εταίροι και οι οργανώσεις, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν αυτά τα ζητήματα.

«Είμαστε σε μια φάση που θα διαμορφώσει την ευρω-ατλαντική ασφάλεια οδεύοντας προς την Σύνοδο Κορυφής της Βαρσοβίας» είπε. «Το περιβάλλον ασφάλειας έχει αλλάξει ριζικά. Κοιτάζουμε προς ανατολάς και βλέπουμε τη Ρωσσία, της οποία η επιθετική προσέγγιση προς την Ουκρανία έχει γίνει πιο ορατή, και προς το νότο, όπου βλέπουμε περισσότερες αναταράξεις και εξτρεμισμό».

Το πρώτο στην ημερήσια διάταξη της Αττάλειας ήταν το ζήτημα των σχέσεων με τη Ρωσσία. Ήταν σαφές ότι το ΝΑΤΟ αντιλαμβάνεται τη Ρωσσία ως μια απειλή εξαιτίας των θέσεών της για την Ουκρανία, την Κριμαία και την Ανατολική Ευρώπη. Κρίνοντας από τις δηλώσεις των νατοϊκών αξιωματούχων στη συνάντηση, το ΝΑΤΟ βλέπει πλέον τη Ρωσσία ως εχθρό. Η ομάδα συζήτησε κάποια μέτρα που λαμβάνονται για την ελαχιστοποίηση της ρωσσικής απειλής ενάντια στα μέλη του ΝΑΤΟ στη Βαλτική και στην Ανατολική Ευρώπη.

Το πλέον απτό μέτρο που συζητήθηκε ήταν οι στρατιωτικές μονάδες της Κοινής Δύναμης Καθηκόντων Υψηλής Ετοιμότητας (VHRJTF). Αυτές οι μονάδες από ισχυρές ταξιαρχίες των 3-5 χιλιάδων ανδρών, που αποτελούνται από πέντε τάγματα μάχης, για να ενισχύσουν περαιτέρω τη Δύναμη Αντίδρασης του ΝΑΤΟ θα υποστηρίζονται από δυνάμεις του ναυτικού, της αεροπορίας και ειδικές δυνάμεις που θα είναι ικανές να αναπτυχθούν στις περιοχή της κρίσης σε δύο ή τρεις ημέρες. Η VHRJTF διαμορφώνεται υπό την ηγεσία της Γερμανίας, της Ολλανδίας και της Νορβηγίας.

Η αρχική δέσμευση της Τουρκίας προς την VHRJTF και η προθυμία της να γίνει καταστεί ηγετικό στοιχείο αυτής της δύναμης έχει προκαλέσει αίσθηση. Το σχέδιο για μια πλήρως έτοιμη μονάδα της VHRJTF υπό την τουρκική ηγεσία προβλέπεται να είναι έτοιμη μέχρι και το 2016. Η ομάδα συζήτησε επίσης την ιδέα της δημιουργίας μόνιμων βάσεων, μεγέθους ταξιαρχίας, στη Λιθουανία, Λετονία και Εσθονία.

Υπήρξε επίσης συζήτηση πως να επεκταθεί η υφιστάμενη συνεργασία με τη Φινλανδία και τη Σουηδία. Ο Στολτενμπεργκ εξέφρασε την ιδιαίτερη προσοχή που αποδίδει το ΝΑΤΟ για την Φινλανδία και τη Σουηδία, λέγοντας «θα έχουμε μεγαλύτερη ανταλλαγή πληροφοριών με αυτούς τους εταίρους μας σχετικά με το τι συμβαίνει στη Βαλτική και πέρα από αυτήν. Έτσι θα είμαστε ικανοί να δούμε καλύτερα τη μεγάλη εικόνα».

Στη συνάντηση της Αττάλειας συζητήθηκε και η περιφερειακή σταθερότητα της Μέσης Ανατολής και η καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ) συνδέοντας την ομάδα και με το ζήτημα της διεθνούς τρομοκρατίας. Το ΝΑΤΟ τείνει να κάνει διάκριση μεταξύ του πολέμου εναντίον του ΙΚ και του συριακού καθεστώτος, κάτι που δυσαρεστεί τη Τουρκία.

Όλοι οι συμμετέχοντες στη συνάντηση συμφώνησαν για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, αλλά όλα τα μέλη του ΝΑΤΟ έχουν διαφορετική γνώμη το πως θα γίνει αυτό. Η Τουρκία υπερασπίστηκε την άποψή της ότι η καταπολέμηση του ΙΚ και του συριακού καθεστώτος δεν μπορεί να διαχωριστεί, και η αναζήτηση για λύσεις πρέπει να είναι ταυτόχρονη. Τα κράτη-μέλη διαφώνησαν επίσης για το μέλλον της πολιτικής δομής της Συρίας και πρότειναν πολλά μοντέλα.

Ο Χουσεΐν Μπαγκτσί, καθηγητής των Διεθνών Σχέσεων στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο στην Άγκυρα, λέει ότι και η Τουρκία και το ΝΑΤΟ κάνουν λάθος στη Συρία. «Η Τουρκία, που δεν μιλά με τον Άσαντ, πρέπει να καταλάβει ότι ο Άσαντ δεν πρόκειται να πάει πουθενά. Πώς είναι δυνατόν να αναμένεται μια στρατηγική του ΝΑΤΟ ενάντια στον Άσαντ, δεδομένης αυτής της πραγματικότητας; Η Τουρκία πρέπει να βρει τον τρόπο να επικοινωνήσει με τον Άσαντ. Η ένταση στα σύνορα επηρεάζει τη Τουρκία περισσότερο από οτιδήποτε άλλο».

Ο Μπαγκτσί είπε ότι η Τουρκία θα πρέπει να εγκαταλείψει την ιδέα ότι «ε, καλά, το ΝΑΤΟ θα επέμβει μια μέρα». Ο Μπαγκτσί κάνει κριτική στο ΝΑΤΟ ότι δεν δίνει επαρκείς εγγυήσεις στις περιφερειακές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας, σε ζητήματα ασφάλειας.

«Το ΝΑΤΟ πρέπει κάπως να προσδιορίσει τι πρόκειται να κάνει σχετικά με τη Συρία. Ο καθένας πρέπει να είναι ενημερωμένος τι είδους στρατηγική θα ακολουθηθεί εναντίον οργανώσεων όπως το ΙΚ και η αλ-Νούσρα. Η Συρία έχει καταστεί ένα αδιέξοδο για το ΝΑΤΟ. Δεν έχει σημασία τι θα είναι αυτό, αλλά οι περιφερειακές χώρες πρέπει να γνωρίζουν καλά τι είναι πιθανό να κάνει το ΝΑΤΟ».

Η σύγχυση που βασιλεύει στο ΝΑΤΟ για τη Συρία δείχνει τρεις βασικές δομικές αδυναμίας της συμμαχίας. Η πρώτη είναι εάν το ΝΑΤΟ μπορεί να στηρίξει την παγκοσμιοποίηση και τη συμμετοχή του σε διαφορετικά, ενίοτε πολύ απομακρυσμένα, προβλήματα. Το δεύτερο είναι οι δυσκολίες του ΝΑΤΟ στη δημιουργία κοινών αξιών και μιας ταυτότητας για τη συμμαχία. Και τελικά, υπάρχει η έλλειψη συναίνεσης σχετικά με το πώς θα αντιμετωπιστούν οι απειλές συμβατικού και ασύμβατου χαρακτήρα.

Αυτό το πρόβλημα της δυσαρμονίας ήταν διακριτό και κατά τη διάρκεια της κοινής εμφάνισης επί σκηνής των υπουργών εξωτερικών, που προσπάθησαν να τραγουδήσουν το «We are the World», κατά το δείπνο της 13 Μαΐου. Όπως η αδέξια απόπειρα να τραγουδήσουν μαζί, και στην πολιτική τους, επίσης, κάθε ένας από αυτούς ακολουθεί διαφορετική μελωδία, χωρίς συντονισμό με τους υπόλοιπους.

Η σύνοδος της Αττάλειας αποκάλυψε ότι βρίσκονται σε εξέλιξη προσπάθειες για να μεταμορφωθεί η συμμαχία σε ένα εξαιρετικά ευέλικτο σώμα που να μπορεί να επέμβει γρήγορα στρατιωτικά και λειτουργικά σε κρίσεις με τη στήριξη των περιφερειακών συμμαχιών. Αλλά επίσης παρουσιάστηκαν τα σοβαρά εμπόδια στην αναδιάρθρωση του ΝΑΤΟ για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις μεταβαλλόμενες ισορροπίες, και ότι αυτά τα εμπόδια προκαλούν επίσης προβλήματα στη διαμόρφωση περιφερειακών συμμαχιών.

Αυτή η κατακερματισμένη και διαιρεμένη εμφάνιση του ΝΑΤΟ σε ζητήματα όπως η κατανομή των αρμοδιοτήτων και των βαρών, ο εκσυγχρονισμός της στρατιωτικής δομής και στρατηγικής, όλα προκύπτουν από τις ελλείψεις στο συντονισμό, και οδηγούν επίσης στην έλλειψη εμπιστοσύνης εκ μέρους των χωρών της Μέσης Ανατολής.

Αλλά το ΝΑΤΟ έχει επίγνωση των αδυναμιών του και προσπαθεί σκληρά να αναπτύξει στρατηγικές για να αντιμετωπίσει μελλοντικές στρατηγικές εξελίξεις και υβριδικές απειλές στο ολοένα και πιο περίπλοκο παγκόσμιο σύστημα ασφάλειας. Δεν είναι, ωστόσο, ακόμη ξεκάθαρο πως αυτές οι προσπάθειες του ΝΑΤΟ θα επηρεάσουν τη Μέση Ανατολή.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σπύρος Ν. Λίτσας

Σήμερα στο κεντρικό κτίριο του Τεχνικού Επιμελητηρίου μαζί με συναδέλφους από την Ελλάδα, το Ισραήλ και τις ΗΠΑ συζητούμε για την ανατολική Μεσόγειο στην ημερίδα του τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς και του Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών Begin Sadat του Ισραήλ.

Για άλλη μία φορά η εξαιρετικά δραστήρια επιστημονική κοινότητα των Διεθνών Σχέσεων στην Ελλάδα αποδεικνύει την εξωστρέφειά της και συνδιαλέγεται με επιστημονικό ορθολογισμό με συναδέλφους από το εξωτερικό. Η παρουσίασή μου υπό τον τίτλο «An Anatolian Bull in an Eastern Mediterranean China Shop: Paradoxes, Facts and Theory in Turkey's Regional Foreign Policy» επικεντρώνεται στην τουρκική εξωτερική πολιτική στην ανατολική Μεσόγειο σήμερα.

Αν κάποιος δει αποσπασματικά την τουρκική εξωτερική πολιτική, δεν θα κατανοήσει το βάθος των στοχεύσεων, αλλά και των μέσων που χρησιμοποιούνται από την εποχή εμφάνισης του κράτους, όπως αυτό ξεπρόβαλε μέσα από την κατάρρευση του Ελληνικού Στρατού στο μικρασιατικό μέτωπο. Κι όμως, η Τουρκία χαρακτηρίζεται από έναν κεκαλυμμένο αναθεωρητισμό από την εποχή του κραταιού κεμαλισμού, ενώ σήμερα υπό το πλαίσιο και το φάσμα εξέλιξης του συστημικού πολυπολισμού ο κεκαλυμμένος αναθεωρητισμός εγκαταλείπει την ανάγκη απόκρυψης, εφευρίσκει νέα μέσα θεωρητικού προσδιορισμού (π.χ. νταβουτόγλια νεοοθωμανική προσέγγιση) και επιτυγχάνει να είναι διαρκώς στην πρώτη γραμμή των εξελίξεων, κυρίως εξαιτίας του ότι η Τουρκία ανήκει πλέον στην κατηγορία των κρατών αυτών που τόσο πληθυσμιακά όσο και σε επίπεδο υποδομών αλλά και τεχνολογίας επηρεάζουν καίρια την κατανομή ισχύος στο υποσύστημα της ανατολικής Μεσογείου.

Το θεωρητικό όχημα που η Τουρκία χρησιμοποιεί από το 1923 είναι μια επιθετική στρατηγική υπό την ονομασία της Σύμπλευσης με στόχο τo Κέρδος (Bandwagoning for Profit), μόνο που στη φάση που διανύουμε σήμερα δείχνει ολοένα και περισσότερο ότι συμπλέει με το υπερεγώ της και λιγότερο με το ΝΑΤΟ ή τις Βρυξέλλες. Εχοντας εγκαταλείψει την προοπτική της ευρωπαϊκής ένταξης και αυξάνοντας τον στρατηγικό ανταγωνισμό στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου -επομένως και το δίλημμα ασφαλείας που αποτυπώνει κυρίως επάνω στην Ελλάδα- η Τουρκία δείχνει ότι έχει παρασυρθεί από μια εσωτερική αγωνία να αποδείξει πρωτίστως στους πολίτες της και στη συνέχεια στο υπόλοιπο του διεθνούς συστήματος ότι είναι ένας σημαντικός στρατηγικός δρων στην περιοχή, καταφεύγοντας στη γεωστρατηγική περιαυτολογία.

Παίζοντας όμως το χαρτί του αναθεωρητισμού, η Άγκυρα αστοχεί στο να κατανοήσει ότι παράγοντας υψηλά φορτία ρευστότητας που διαπερνούν το περιβάλλον της ανατολικής Μεσογείου, δημιουργεί μια σειρά αλυσιδωτών δράσεων και αντιδράσεων, που στο τέλος της ημέρας λειτουργούν συνολικά αποσταθεροποιητικά για τα δυτικά συμφέροντα στην περιοχή, αλλά και ειδικότερα για την οντολογία των τριών κομβικών παραγόντων στην περιοχή, το Ισραήλ, την Κύπρο και την Ελλάδα. Το χαρτί της πυρηνικής κατασκευής στο Ακουγιού δίνει την ευκαιρία στο Ιράν να εντάξει τους δικούς του σχεδιασμούς σε μια ευρύτερη συνθήκη εξισορρόπησης. Η άρνηση της Τουρκίας να ελέγξει τις μεταναστευτικές ροές από τη Συρία ήδη λειτουργεί αποσταθεροποιητικά για την ευρωπαϊκή ασφάλεια, αφού σύμφωνα με τον Αμπντούλ Μπασίτ Χαρούν, σύμβουλο της κοσμικής λιβυκής κυβέρνησης του Τομπρούκ, στα κύματα παράτυπης μετανάστευσης των τελευταίων μηνών άγνωστος αριθμός τρομοκρατών του ISIS κατάφεραν και «πέρασαν» σε ευρωπαϊκό έδαφος, ενώ, τέλος, η κλιμάκωση των προκλήσεων εναντίον της Ελλάδας στο Αιγαίο αυξάνει τον κίνδυνο στρατηγικού σφάλματος ή ατυχήματος με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Γιατί η Τουρκία συμπεριφέρεται ως ταύρος εν υαλοπωλείο; Η απάντηση είναι ότι ο αναθεωρητικός χαρακτήρας της Υψηλής Στρατηγικής της Αγκυρας έρχεται σε δυναμική ώσμωση (dynamic osmosis) με τoυς προσανατολισμούς διατήρησης του υφιστάμενου status quo της Αθήνας και της Ιερουσαλήμ, σχηματίζοντας χαμηλά βαρομετρικά πολιτικής ασυμβατότητας (political incompatibility). Με όρους μετεωρολογίας, όταν οι θερμές και οι ψυχρές μάζες συναντιούνται, παράγουν κυκλώνες μεγάλης κλίμακας. Με όρους πολιτικής, ο αναθεωρητισμός της Τουρκίας σπέρνει ανέμους. Μόνο που έμμεσα ή άμεσα αναγκάζει όλη την περιοχή να θερίζει μαζί της θύελλες.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Του Γιάννη Λαζάρου

Ευτυχώς η αξιοπρέπεια των συνειδητοποιημένων Ελλήνων δεν ήταν ποτέ ταυτόσημη με αυτή των δήθεν αριστερών. Μετά την χθεσινή σουργελιάδα με τις χαριτομενιές του πρωθυπουργεύοντος πλάι-πλάι στο αφεντικό Μέρκελ, η αξιοπρέπεια των λίγων έμεινε ψηλά καθώς την ίδια στιγμή όσοι έδωσαν την αξιοπρέπειά τους μέσω ψήφου να την διαχειριστεί ο Αλέξης και η παρέα του, την είδαν να γίνεται κιλότα της Γερμανίδας καγκελαρίου. Τίγκα αξιοπρέπεια.
Άντε τώρα να ξαναφορέσεις την αξιοπρέπεια στο κούτελο, αφού την βγάλει καταϊδρωμένη η Άγκελα από το στενό της παντελόνι!

Ακούμε για Σύνοδο Κορυφής και το μόνο που βλέπουμε είναι "και στην κορφή κανέλα". Ακούμε για συνολική πολιτική αλλαγή της Ε.Ε με το όραμα του Σύριζα και αυτό που εισπράττουμε είναι μία κατ' ιδίαν συνάντηση της Μέρκελ με τον Τσίπρα. Ένα κακέκτυπο του δεξιοτάτου Σαμαρά ο οποίος και χριστιανοδημοκράτης είναι και ποτέ δεν έκρυψε ότι θέλει να προσκυνά με 500 υπογεγραμμένα μνημόνια, όπως έκανε άλλοτε ο κομματικός του πατέρας Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Πού είναι εκείνη η αλλαγή στις διπλωματικές σχέσεις για το "κοινό μας σπίτι, την κοινή μας πατρίδα Ευρώπη";
Πού είναι τα υπόλοιπα κράτη-μέλη σε αυτές τις συνευρέσεις;
Πουθενά δεν είναι, γιατί ποτέ δεν ήταν πουθενά.
Όπως είδαμε χθες τον Τσίπρα να κάθεται στο καναπεδάκι με την Μέρκελ και τον Ολαντ να κρατά φανάρι, έτσι ακριβώς γίνεται με όλα τα υπόλοιπα κακομοίρικα κράτη-μέλη που απαρτίζουν την Ε.Ε. Έτσι κάθεται και ο Λετονός, ο Ιταλός, ο Πορτογάλος, ο Ιρλανδός κοκ. "Βαράνε" προσοχή στην Γερμανία και πάντα με την Γαλλία να παίζει το ρόλο του "καλού μπάτσου". Από το 1948 και την πρώτη Ένωση Άνθρακα και Χάλυβα που συνέστησαν Γερμανία και Γαλλία τίποτε δεν άλλαξε.

Θέλει να μας πείσει τώρα το μειράκιον Αλέξης ότι την κοντά 70 χρόνια επιχείρηση Ε.Ε θα έρθει να την αλλάξει με ιδέες του ευρωπαϊκού διαφωτισμού, ο οποίος εντελώς τυχαία συμβαίνει να είναι ο Γαλλικός, δηλαδή του φερέφωνου της Γερμανίας.

Ο κύριος Τσίπρας θέλει να αλλάξει ξανά την Ε.Ε, η οποία άλλαξε δημοκρατικά και με την απίστευτη ενίσχυση του προέδρου του Σύριζα όταν έβαλε μέσω ψήφων ως Υπερπρωθυπουργό της Ε.Ε τον Γιούνκερ. Έναν από τους πιο ακραίους δεξιούς (του ίδιου κόμματος με τον Σαμαρά) και τον πιο ακραίο φεντεραλιστή της μαφιόζικης Ε.Ε.
Τι άλλη αλλαγή να κάνει ο κύριος Τσίπρας;
Τώρα αν αυτός θεωρεί δημοκρατικό να κάθεται στο ίδιο καναπεδάκι με τη Μέρκελ και τον Ολάντ γράφοντας στα μαλακόσολα παπουτσάκια του τους υπόλοιπους εταίρους, αποδεικνύει ότι γουστάρει τρελά τη Μέρκελ και την απόλυτη εξουσία της Γερμανίας στο παιχνίδι.

Πολύ απλά θα μπορούσε να της γυρίσει την πλάτη ζητώντας ανοιχτή συζήτηση από όλους τους αρχηγούς κρατών-μελών της Ε.Ε.
Τι είναι αυτά τα σούξου μούξου μανταλάκια με τον πρώην εχθρό σου;
Δηλαδή τι άλλαξε στην γραμμή της πολιτικής του Σύριζα και από εκεί που βλέπαμε μπροστάρη τον κ. Τσίπρα σε διαδηλώσεις εναντίον της επίσκεψης της Καγκελαρίου στην Αθήνα, τώρα πηγαίνει και την βλέπει στα κρυφά πίνοντας τσάι;

Η Μέρκελ δεν άλλαξε πολιτική, όπως δεν αλλάζει πολιτική κανένα ισχυρό κράτος όσοι αιώνες κι αν περάσουν. Η Μέρκελ ίδια πολιτική με τον προκάτοχό της Χίτλερ είχε και αυτός με τον Κάιζερ.
Το θέμα είναι πως αλλάζει αυτή η ριμάδα η πολιτική γραμμή στην Ελλάδα;
Πώς μπορεί να γλύφεις εκεί που πριν έφτυνες;
Πολύ απλά μπορείς διότι είσαι εκ θέσεως, φύσεως και καταστάσεων αναξιοπρεπής.

Πάρτε για παράδειγμα την Αγγλία για να καταλάβετε τι σημαίνει έχω ισχυρή πολιτική γραμμή αιώνων κι ας γκρεμιστεί το σύμπαν. Ο Κάμερον δεν θα καθίσει στον καναπέ παρέα με την Μέρκελ και τον Ολαντ για να τα πούμε περί μεταναστευτικού και αλλαγής Συνθηκών στην Ε.Ε. Ούτε καν με τον Γιούνκερ. Ο Κάμερον θα ανέβει στο βήμα και θα μιλήσει σε όλους τους εταίρους του ίσος προς ίσο. Και στους 27.
Κι αν γουστάρουν να μην κάνουν αυτά που η χώρα του επιθυμεί, τους λέει ένα πολύ ωραίο "Bye bye, baby" κι ας τρώνε κάρβουνο οι Άγγλοι για να επιβιώσουν. Το έχουν ξανακάνει και μια χαρά η αξιοπρέπειά τους στέκεται ψηλά. Έχει πέσει πείνα δεκαετιών στην Αγγλία που αν την περνούσαν οι Έλληνες θα είχαν μεταναστεύσει για τον πλανήτη Άρη. "Η πείνα έρχεται και φεύγει, η αξιοπρέπεια όταν φύγει δεν γυρνά ποτέ", έλεγε κάποιος που πείνασε πολύ.

Μέσα σε όλη αυτή την ξεφτιλισμένη υποτακτική κατάσταση που ζούμε ως λαός με εκπρόσωπο της πλήρους αναξιοπρέπειας τον Τσίπρα, μας καλεί ο Μανώλης Γλέζος να κατεβούμε στον δρόμο ενάντια στην Ε.Ε "που θέλει να πιει το αίμα μας".
Μας καλεί "να σταθούμε στο πλάι του Σύριζα" κατεβαίνοντας στον δρόμο...!

Αποφασίστε με ποιον τελικά είστε για να ξέρουμε κατά πού θα ρίξουμε το γιαούρτι.
Με την Ε.Ε του Γιούνκερ που φανατικά υποστήριξε ο Τσίπρας ως πρόεδρό της;
Με την Ε.Ε που εκπροσωπείται από την Γερμανία και που με αυτή συνομιλεί τηλεφωνικά μέρα παρά μέρα ο Τσίπρας για να πούνε τα δικά τους;
Με την Ε.Ε που υποστηρίζει τους ναζίστες Ουκρανούς;
Με την Ε.Ε που μάς ξεφτιλίζει ως λαό επί μια 6ετία αποκαλώντας μας "λαμόγια, τεμπέληδες, δανειοζήτουλες";
Με την Ε.Ε που επίσημα χαρακτηρίζει τα εθνικά μας σύνορα ως σύνορά της;

Όταν αποφασίσετε ότι έχετε σκοπό να κάνετε ρήξη με τους εχθρούς μας και όχι με τον λαό σας τότε καλέστε μας να κατέβουμε στον δρόμο. Έως τότε η σβάστικα από την Ακρόπολη δεν κατέβηκε ποτέ. Απλά έβαλε πολλά αστεράκια, πολλά χρωματάκια, πολλά ψεματάκια για να μπορεί να κρύβεται ο ναζισμός της ακόμη και κόντρα στον ελληνικό ήλιο.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σε κοινοβουλευτικό... πρωινάδικο τείνει να εξελιχθεί «με το καλημέρα» η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τα Μνημόνια και το περιβόητο PSI

Γράφει ο Γιώργος Χαρβαλιάς

Οι λίστες των μαρτύρων που προτείνουν τα κόμματα αγγίζουν το όριο της απόλυτης γελοιότητας, κυρίως για το ανέφικτο της κλήσης ξένων κυβερνητικών και άλλων υψηλόβαθμων αξιωματούχων προς... απολογία στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Και επιπλέον, προδίδουν φιλοσοφία μετάθεσης ευθυνών στους «απέξω», αντί να επικεντρωθεί η έρευνα στη διακρίβωση των κινήτρων όσων «δικών μας» ασμένως αποδέχτηκαν όσα τους πρότειναν ή τους επέβαλαν οι δανειστές.

Φοβούμαι, για παράδειγμα, ότι ο Πιερ Μοσκοβισί έχει σοβαρότερα πράγματα να κάνει από το να εξηγεί μες στο κατακαλόκαιρο θεμελιώδεις μακροοικονομικές έννοιες στον... ποδηλάτη Αμυρά ή να υποστεί την ανάκριση κάποιας κυρίας Κοζομπόλη του ΣΥΡΙΖΑ που δεν μπορεί καλά καλά να προφέρει το όνομά του.

Με άλλα λόγια, βουλευτές και κόμματα σηκώνουν πολύ ψηλά τον πήχη της διαδικασίας, κινδυνεύοντας να οδηγηθούν σε ένα ανεπανάληπτο φιάσκο. Οι διάφοροι μεγαλόσχημοι που καλούνται να παραστούν, αν δεν επιλέξουν να... σνομπάρουν τη διαδικασία (γιατί κανείς δεν τους υποχρεώνει να συμμετάσχουν), στην καλύτερη περίπτωση θα καταθέσουν ένα υπόμνημα επαναλαμβάνοντας τις γνωστές γενικόλογες διατυπώσεις που δεν θα διαφωτίσουν στο ελάχιστο το τοπίο.

Η υπόθεση είναι πολύ σοβαρή για να πάει στον βρόντο, δεδομένου ότι υπάρχουν σαφέστατες πολιτικές ευθύνες και για το πώς μπήκαμε στο Μνημόνιο και για το πώς φτάσαμε μέσω του ολέθριου PSI να στραγγαλίσουμε τις ελληνικές τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία.

Την ανθρωπιστική διάσταση του θέματος τη ξέρουμε. Δεν χρειάζεται να μας την εξιστορήσουν οι... γιατροί χωρίς σύνορα. Γι' αυτόν τον λόγο, αντί για γιατρούς, θα έπρεπε να καλέσουν ως πρώτους και βασικούς μάρτυρες όλους εκείνους τους συμβούλους που προσλήφθηκαν αντί αμοιβής για να καθοδηγήσουν τις ελληνικές κυβερνήσεις σχετικά με το τι πρέπει να πράξουν. Από τον Αμερικανό μεγαλοδικηγόρο Λι Μπουχάιτ έως τον αριστερό τραπεζίτη της Lazard Ματιέ Πιγκάς. Αυτοί πληρώθηκαν για να προτείνουν εναλλακτικές διεξόδους άμυνας. Εχουν υποχρέωση να προσέλθουν. Και πιθανότατα θα πουν την αλήθεια, γιατί δεν τους συμφέρει να διακινδυνεύσουν την επαγγελματική υπόστασή τους.

Επομένως, αν έδωσαν εναλλακτικές λύσεις, π.χ. μονομερές «κούρεμα» όταν το χρέος ήταν ιδιωτικό και εξ ολοκλήρου στο ελληνικό δίκαιο, οφείλουμε να το ξέρουμε. Μόνον έτσι θα στοιχειοθετηθούν οι ευθύνες όσων μας φόρτωσαν με τα Μνημόνια και η Εξεταστική δεν θα εκφυλιστεί σε ακόμη μία φαιδρή διαδικασία συγκάλυψης!

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σταύρος Τζίμας 


Η βόρεια γειτονιά μας αρχίζει να σείεται και πάλι. Προσεισμικές δονήσεις καταγράφονται με αυξανόμενη συχνότητα και κλιμακούμενη ένταση σε όλο το τόξο και οι φόβοι ενός νέου βαλκανικού σεισμού εντείνονται. Η αιματηρή συμπλοκή μεταξύ ενόπλων Αλβανών και ειδικών δυνάμεων της σλαβομακεδονικής αστυνομίας πριν από λίγες ημέρες στο Κουμάνοβο, με τους 22 νεκρούς και τους 37 τραυματίες, προσέθεσε λάδι στη φωτιά που σιγοκαίει στις διεθνοτικές σχέσεις στη FYROM.

Οσο και αν επιχειρείται από σχεδόν παντού να υποβαθμιστεί το αιματηρό επεισόδιο στο επίπεδο του οργανωμένου εγκλήματος ή ακόμα και σε προβοκάτσια του Γκρούεφσκι, από το μυαλό κανενός δεν βγαίνει ότι κάτι πιο σοβαρό μπορεί να κρύβεται πίσω από το αιματοκύλισμα. Το ενδεχόμενο να ενεπλάκησαν στη σύγκρουση ομάδες ακραίων ένοπλων Αλβανών με εθνικιστικά κίνητρα -βλέπε «Μεγάλη Αλβανία»- δεν έχει καθόλου αποκλειστεί. Απεναντίας, ντόπιοι και ξένοι στα Σκόπια σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις ομολογούν τέτοιους φόβους και μάλιστα δεν είναι λίγοι αυτοί που θεωρούν θέμα χρόνου το επόμενο χτύπημα.

Τα γεγονότα στο Κουμάνοβο αναμένεται να επιταχύνουν τις πολιτικές εξελίξεις στα Σκόπια, με τον μέχρι πρότινος παντοδύναμο πρωθυπουργό Γκρούεφσκι να θεωρείται περίπου «τελειωμένος» για τον διεθνή παράγοντα. Η ανοχή των Δυτικών στον αυταρχισμό, τη διεφθαρμένη εξουσία του και τον υπέρμετρο εθνικισμό του δείχνει να έχει εξαντληθεί. Μετά τις συνταρακτικές αποκαλύψεις για τις τηλεφωνικές υποκλοπές από τις μυστικές υπηρεσίες του και τον διχασμό της κοινωνίας, η απομάκρυνσή του από την εξουσία θεωρείται θέμα χρόνου.

Ο Γκρούεφσκι θεωρείται, πλέον, ένας επικίνδυνος ηγέτης σε μια εύφλεκτη περιοχή, ο οποίος πρέπει να φύγει προτού πυροδοτήσει εθνοτικές συγκρούσεις στο εσωτερικό της χώρας του, οι οποίες μπορεί να διαχυθούν στα ευρύτερα Βαλκάνια. Ήδη η Βουλγαρία, με το πρόσχημα της προστασίας σε περίπτωση ανεξέλεγκτων καταστάσεων στα Σκόπια των 90.000 υπηκόων της ΠΓΔΜ τους οποίους η Σόφια έχει εφοδιάσει με βουλγαρικά διαβατήρια, μετακίνησε ισχυρά στρατεύματα στα σύνορά της με τη FYROM και ο πρωθυπουργός Μπόικο Μπορίσοφ αξιώνει από τον Γκρούεφσκι να παραιτηθεί.

Καθώς λοιπόν όλα δείχνουν ότι τα Σκόπια αργά ή γρήγορα, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, οδεύουν στη μετά Γκρούεφσκι εποχή, αναρωτιέται κανείς εάν εμείς ως άμεσα ενδιαφερόμενοι είμαστε προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουμε μια νέα πολιτική πραγματικότητα. Μέχρι τώρα, μας έχει βολέψει μια χαρά η αδιαλλαξία του στο θέμα της ονομασίας. Τι θα γίνουμε όμως χωρίς τον «βάρβαρο» Γκρούεφσκι;

Με άλλα λόγια, τι θα κάνουμε εάν μια μετριοπαθής κυβέρνηση στα Σκόπια βάλει νερό στο κρασί της ώστε να της ανοίξουν οι Δυτικοί τον δρόμο προς το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε.; Εχουμε στρατηγική για μια τέτοια εξέλιξη ή θα βρεθούμε ενώπιον δυσάρεστων εκπλήξεων;

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γιατί αυτό που θα φέρουν δε θα συνιστά "έντιμο συμβιβασμό" αλλά κατοχική συνθήκη υπογεγραμμένη από νεοδωσίλογους;

Σε αυτή τη διαδικασία της υποτιθέμενης επαναδιαπραγμάτευσης, και τα δύο μέρη προσήλθαν έχοντας συγκεκριμένη στρατηγική. Η στρατηγική των εκβιαστών, ήταν να εδραιώσουν την κατοχή τους στη χώρα. Η στρατηγική της Ελληνικής κυβέρνησης, ήταν να μην αμφισβητήσει εμπράκτως τη στρατηγική των εκβιαστών, αλλά να υποταχτεί σ αυτή και να την προσκυνήσει ψυχή τε και σώματι. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή...

Γράφει ο Κ. Κυριακόπουλος

Τέσσερις μήνες τώρα η πολιτική ζωή ταλανίζεται σ ένα ιδιότυπο πολιτικό πινγκ - πονγκ που ξεκινά από τη λέξη «θεσμοί» και καταλήγει στη λέξη «επαναδιαπραγμάτευση».

Και όταν κατακαθήσει η σκόνη από αυτό τον ανελέητο επικοινωνιακό βομβαρδισμό, το μπαστάρδι που θα προκύψει θα το εμφανίσουν ως «συμφωνία» - δύσκολη αλλά αναγκαία – που θα έρθει να προστεθεί δίπλα σε όσες προηγήθηκαν, με στόχο τη «σωτηρία» της χώρας.

Αυτή τη διαδρομή που κάποιοι επιμένουν να τη χαρακτηρίζουν «επαναδιαπραγμάτευση», ήταν μια διαδικασία κατάρρευσης προσδοκιών, απόλυτου εκφυλισμού εννοιών, και απόλυτου θρίαμβου των κατοχικών κεκτημένων.

Σε αυτή τη διαδικασία, και τα δύο μέρη προσήλθαν έχοντας συγκεκριμένη στρατηγική.
Η στρατηγική των εκβιαστών, ήταν να εδραιώσουν την κατοχή τους στη χώρα, με ένα ατελεύτητο πλιάτσικο στον πραγματικό της πλούτο και με κυρίαρχα εργαλεία τη γενικευμένη κατάλυση κάθε έννοιας καθωσπρεπισμού στα διέποντα τις διακρατικές σχέσεις, το κουρέλιασμα του εθνικού θεσμικού πλαισίου και την αντικατάστασή του από ένα υπαγορευμένο κατοχικό θεσμικό πλαίσιο, που καταργεί κάθε έννοια εθνικής κυριαρχίας. μετατρέποντας τη χώρα σε ταπεινωμένο προτεκτοράτο με άβουλες ελληνόφωνες διοικήσεις υποταγμένες απόλυτα στις εντολές και κατευθύνσεις τους.

Η στρατηγική της Ελληνικής κυβέρνησης, ήταν να μην αμφισβητήσει εμπράκτως τη στρατηγική των εκβιαστών, αλλά να υποταχτεί σ αυτή και να την προσκυνήσει ψυχή τε και σώματι. Προσάρμοσε έτσι την τακτική και τους χειρισμούς της, στον απόλυτο σεβασμό των δικών τους επιλογών και προτεραιοτήτων, πολλαπλασίασε έτσι τα πολιτικά της αδιέξοδα, αυτοεγκλωβίστηκε σε αυτά, και ροκανίζει το χρόνο αναζητώντας τρόπους προκειμένου να εμφανίσει τον ταπεινωτικό της συμβιβασμό, ως μοναδική δυνατή και ως «περήφανη» εξέλιξη που οδηγεί στη σωτηρία του τόπου.

Όμως… Καμία διέξοδος στη λεωφόρο της σωτηρίας δε μπορεί να υπάρξει, για μια χώρα που οι ηγέτες της προσυπογράφουν και αποδέχονται τη διαιώνιση της ομηρίας της.

Καμία διέξοδος προς τη σωτηρία δε μπορεί να δρομολογηθεί και για καμία χώρα, αν δε διαρραγούν τα δεσμά που την κατέστησαν υποτελή, και αν η διάρρηξη αυτών των δεσμών, δε θεσμοθετήσει και δεν κατοχυρώσει μέσα σε μια νύκτα, το δικαίωμά της να χαράξει την επόμενη μέρα της, κυρίαρχα, αυτόνομα και χωρίς την έγκριση του κατοχικού επόπτη.

Για ποια έντιμη συμφωνία λοιπόν μπορεί να μιλά αυτή η κυβέρνηση, όταν οι συνομιλητές της είναι μια αδίστακτη συμμορία εκβιαστών που έχει βάλει τη χώρα στο χέρι, κι εμείς αυτό το δικαίωμά τους το αποδεχόμαστε και δε το ανατρέπουμε άμεσα;

Για ποια έντιμη συμφωνία μπορούμε να μιλάμε, όταν το πρώτο πράγμα το οποίο κατοχυρώνεται μέσα από αυτήν, δεν είναι η εθνική αξιοπρέπεια της χώρας, αλλά τα δεσμά της εξάρτησης και της καθολικής υποταγής, με πρώτο απ όλα τη θηλιά του κατοχικού χρέους περασμένη στο λαιμό της Ελληνικής κοινωνίας;

Έντιμη συμφωνία δε μπορεί να υπάρξει με προαπαιτούμενο τη διαιώνιση της κατοχής, τη διεύρυνση της εθνικής ομηρείας, και το απαραβίαστο των δεσμών της εξάρτησης, και σταματήστε πια να κοροϊδεύετε την κοινωνία.

Έντιμη συμφωνία και πάντως έντιμη έξοδος της κυβέρνησης της χώρας από αυτή τη φαρσοκωμωδία της επαναδιαπραγμάτευσης, μπορεί να σημαίνει περιοριστικά και μόνο τρία πράγματα, χωρίς την ελάχιστη έκπτωση από αυτά:

Πρώτον: Οριστική ρήξη με τα δεσμά της εξάρτησης που αλυσοδένουν τη χώρα, με πρώτο την καθολική αμφισβήτηση του εμφανιζόμενου ως «δημόσιου χρέους». Η υπάρξή του, ανατροφοδοτεί έναν δαίδαλο υποχρεώσεων… Η ύπαρξή τους νομιμοποιεί έναν λαβύρινθο δεσμεύσεων… Η συνύπαρξή τους διευρύνει τη γενικευμένη παράλυση και την άβυσσο των αδιεξόδων. Για ένα χρέος που δεν είναι νόμιμο, που υπήρξε προϊόν βρώμικης συναλλαγής των διαφθορέων με διεφθαρμένους πολιτικούς, που γιγαντώθηκε τερατωδώς επειδή ακριβώς χρησιμοποιήθηκε για το ξελάσπωμα του τραπεζικού τέρατος, και ως τέτοιο δε νομιμοποιείται με καταβολή καμίας δόσης από μια κυβέρνηση που θέλει να λέγεται κυβέρνηση της Αριστεράς.

Δεύτερον: Οριστική ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας. και στο επίπεδο της άσκησης πολυεπίπεδης εξωτερικής πολιτικής, αλλά και στο επίπεδο της ανάκτησης του αποκλειστικού δικαιώματος της χώρας να επανεκκινήσει πραγματικά την εθνική οικονομία της. Και πραγματική επανεκκίνηση της εθνικής οικονομίας σημαίνει: Άρση των περιοριστικών προβλέψεων που μετατρέπουν τη χώρα σε Φιλιππινέζα της Ευρώπης. Επανεκκίνηση συνολικά της αγροτικής παραγωγής και της κτηνοτροφίας. Επανεκκίνηση συνολικά της βιομηχανικής παραγωγής, με απαιτήσεις για δυναμική επανείσοδο των Ελληνικών προϊόντων στις διεθνείς αγορές.

Τρίτον: Διευθέτηση του τρόπου αποζημίωσης προκειμένου να ανακτηθεί άμεσα ο απόλυτος εθνικός έλεγχος σε επιχειρήσεις εθνικής σημασίας, πράγμα που αποτελεί ύψιστη εθνική προτεραιότητα, και εξ αιτίας της γεωπολιτικής θέσης της χώρας

Αν όλα τα παραπάνω – τα εν πολλοίς αυτονόητα – συνιστούν ρήξη, τότε ΝΑΙ… Θέλουμε ρήξη.

Το βέβαιο πάντως είναι πως μια συμφωνία - η όποια συμφωνία - που θα περιλαμβάνει οτιδήποτε λιγότερο από αυτά τα τρία πράγματα, δε θα αποτελεί έναν «έντιμο συμβιβασμό» αλλά μια ακόμη κατάπτυστη κατοχική συνθήκη, υπογεγραμμένη από νεοδωσίλογους και νεοτσολάκογλου, που έχουν το θράσος να αυτοπλασάρονται ως δήθεν «Αριστερά», για να ολοκληρώσουν το έργο της εθνικής προδοσίας.

Πηγή "Ελληνικό Φόρουμ"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τι είπε ο Σουν Τζου:
"Σε μια μάχη, η εξέλιξη μπορεί να επιβάλλει υποχωρήσεις, αναδιπλώσεις, τακτικές κινήσεις για να αποτραπεί η ήττα και να σωθεί η προοπτική μιας μελλοντικής νικηφόρας έκβασης του πολέμου. Και όλα αυτά έχουν αξία όταν υπηρετούν μια στρατηγική".
Τα παραπάνω, βεβαίως, ισχύουν υπό την μία και μοναδική προϋπόθεση, ότι υπάρχει… πόλεμος.

Χρησιμοποιούμε στο σημερινό μας σχόλιο πολεμικούς όρους γιατί η ίδια η κυβέρνηση έδωσε εξ αρχής πολεμικό χαρακτήρα στην αντιπαράθεση με τους δανειστές.
Μόνο που, ως στρατηγικό στόχο, όρισε την παραμονή στο ίδιο στρατόπεδο με τον… «εχθρό».

Και αφού το έφερε η κουβέντα στον «πόλεμο», ας θυμηθούμε έναν από τους αφορισμούς του μεγάλου θεωρητικού της στρατηγικής, Σουν Τζου:
«Στρατηγική με τακτικούς ελιγμούς είναι ο πιο σίγουρος δρόμος για τη νίκη.
Τακτικοί ελιγμοί χωρίς στρατηγική, είναι ο θόρυβος πριν την ήττα».
Ημεροδρόμος

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

Ούτε ψύλλος στον κόρφο του Σαμαρά. Παρέλαβε ένα μεγάλο κόμμα εξουσίας και το μετέβαλε σε μικρομεσαίο κόμμα διαμαρτυρίας. 

Το 2009-2011 υπήρξε λαύρος πολέμιος του Μνημονίου και το 2011 έκανε τη μεγαλύτερη «κολοτούμπα» της νεότερης ελληνικής ιστορίας, υποτασσόμενος πλήρως στις απαιτήσεις της Μέρκελ.

Στη συνέχεια, το 2012-2014, συγκυβέρνησε (σε συνεργασία με τα θλιβερά κατάλοιπα του ΠΑΣΟΚ και ένα ψευδοαριστερό κόμμα εθνομηδενιστών) ως εντολοδόχος μίας ομάδας ανωτέρων υπαλλήλων του ΔΝΤ, της ΕΕ και της ΕΚΤ.

Ταυτόχρονα, όμως, φρόντισε να μην γίνει καμία πραγματική μεταρρύθμιση στο κράτος και στην οικονομία, περιφρουρώντας τα προνόμια της φαυλοκρατίας, διαφυλάσσοντας το πελατειακό κράτος και τις ΔΕΚΟ, δηλαδή τα εκτροφεία των κομματικών στελεχών.

Απεναντίας, προκειμένου να αντισταθμίσει τη διατήρηση των νοσηρών πελατειακών δομών, έκανε επίθεση σε μισθούς και συντάξεις, στον ιδιωτικό τομέα και στην ακίνητη περιουσία, κάτι πιο εύκολο και πολιτικά απαραίτητο για την πολιτική επιβίωση του παλαιοκομματισμού. Αυτά όλα, όμως, δεν τον έσωσαν, αφού το εκλογικό σώμα, στις εκλογές του Ιανουαρίου, στράφηκε μαζικά σε αντιμνημονιακή κατεύθυνση και τον εγκατέλειψε.

Αλλά ο Σαμαράς δεν εγκατέλειψε, ως ώφειλε, την προεδρική του καρέκλα (αν και πρόκειται για προεδρική καρέκλα μικρομεσαίου πλέον κόμματος, σχεδόν όπως αυτή του Βαγγέλη Βενιζέλου και των διαδόχων του που δεν ενδιαφέρει πιά κανέναν). Παραμένει πεισματικά στο θώκο του, επωφελούμενος από την ασυνεννοησία των «δελφίνων» του. Προσπαθεί να ασκήσει αντιπολίτευση, αλλά οι αντιφάσεις του είναι τέτοιες που καθιστούν κάθε προσπάθεια μάταιη.

Αντίφαση πρώτη: τη μία μέρα κατηγορεί την κυβέρνηση ότι καθυστερεί να συνάψει συμφωνία με τους δανειστές και η χώρα θα χρεοκοπήσει, την επόμενη μέρα την εγκαλεί ότι πρόκειται να υπογράψει μνημόνιο που θα προβλέπει δυσβάσταχτους φόρους…

Αντίφαση δεύτερη: κατηγορεί την κυβέρνηση ότι αρνείται να εκπληρώσει τους όρους των δανειστών που θα επέτρεπαν την εκταμίευση κάποιας ρευστότητας, τη στιγμή που η ρευστότητα είχε ήδη διακοπεί από τα μέσα του 2014 λόγω αρνητικής αξιολόγησης της τρόικας στα έργα της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου…

Αντίφαση τρίτη: τη μία μέρα διακηρύσσει ότι θα στηρίξει μία συμφωνία της χώρας με τους δανειστές της, την άλλη δηλώνει ότι το κόμμα του «δεν είναι δεδομένο»…

Αντίφαση τέταρτη: η πολιτική στρατηγική του στηρίζεται στο σενάριο ρήξης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τους δανειστές (και στη φαντασίωση της δικαίωσής του και της επιστροφής του στην εξουσία ως σωτήρα…), ενώ είναι υποχρεωμένος δημοσίως να υποστηρίζει την επίτευξη συμφωνίας…

Αντίφαση πέμπτη: ενώ είναι αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δεν έχει να παρουσιάσει απολύτως καμία πρόταση. Αντιθέτως, δεν έχει προβεί σε απολύτως καμία ανασύνταξη και ανανέωση του κόμματός του, πορευόμενος με τα ίδια αποτυχημένα στελέχη και την ίδια αυλή συμβούλων και συνεργατών, που οδήγησαν το κόμμα του σε βαριά και πρωτοφανή στρατηγική ήττα και τη χώρα στα βράχια. Εμφανίζεται δε ως «εγγυητής της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας», περιστοιχιζόμενος από ό,τι πιο τριτοκοσμικό έχει να παρουσιάσει το πολιτικό σύστημα…

Αντίφαση έκτη: επικαλείται τη στήριξη του προκατόχου του Κώστα Καραμανλή, ενώ ο ίδιος έκανε παν δυνατόν προκειμένου να απομακρύνει την ΝΔ από τις βασικές αρχές του καραμανλισμού, δηλαδή το ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό, την απέχθεια προς την ακροδεξιά και την προστασία της μεσαίας τάξης…

Αντίφαση έβδομη: ενώ οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ακόμη μεγαλύτερη δημοσκοπική κατάρρευση και της ΝΔ και του ιδίου προσωπικά, παραμένει πρόεδρος του κόμματος, περιμένοντας τους «βαρβάρους», που για αυτόν, αλλά όχι για τον ελληνικό λαό, είναι «μια κάποια λύση»…

Πηγή KontraNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Γιώργος Μαρίνος Παπανικολάου

«Διακόσια εκατομμύρια ζόμπι. Ποιος μπορεί να συλλάβει αυτό τον αριθμό, πόσο μάλλον να τον πολεμήσει; Για πρώτη φορά στην ιστορία αντιμετωπίζαμε έναν εχθρό που έκανε πράγματι ολοκληρωτικό πόλεμο. Δε θα διαπραγματεύονταν, δε θα παραδίδονταν ποτέ. Θα πολεμούσαν ως το τέλος, διότι ο καθένας τους ήταν ολοκληρωτικά αφιερωμένος στην καταβρόχθιση και του τελευταίου ίχνους ζωής πάνω στη Γη.»
Στρατηγός Ντ Αμπρόσια, Επικεφαλής Συμμαχικών Δυνάμεων, Ευρώπη
Διαβάζοντας την είδηση, ότι οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους εισήλθαν στην Παλμύρα, ήρθαν στο μυαλό μου τα παραπάνω λόγια από το best seller βιβλίο Παγκόσμιος Πόλεμος Ζ. Πλέον έχει γίνει κλισέ να λέμε το πόσο επικίνδυνοι είναι οι τρελαμένοι τζιχαντιστές για όλο τον κόσμο.

Πρόκειται για μια απειλή, που μπορεί να συγκριθεί μόνο με ορδές από ζόμπι σε ταινία αποκάλυψης.
Οι τζιχαντιστές δεν διαπραγματεύονται, δεν αναγνωρίζουν τους αντιπάλους τους και δεν έχουν ούτε ένα κοινό σημείο επαφής ακόμα και με τους ίδιους τους μουσουλμάνους.
Είναι κυριολεκτικά αφιερωμένοι όχι μόνο στη φυσική εξόντωση των εχθρών τους, αλλά και στην εξαφάνιση του ίδιου του πανανθρώπινου πολιτισμού.
Στα κατεχόμενα από τους τζιχαντιστές εδάφη επιχειρείται η διαγραφή της ίδιας της Ιστορίας. Τα εδάφη της Μεσοποταμίας και της Μέσης Ανατολής αποτελούν κοιτίδα μεγάλου μέρους του ανθρώπινου πολιτισμού. Όταν λοιπόν οι βάρβαροι κατέστρεψαν τη Νιμρούντ και τη Χάτρα, ήταν μια ευθεία προσβολή όχι μόνο προς στους κατοίκους της Μεσοποταμίας, αλλά και προς στους Ευρωπαίους, στους Αμερικανούς, στους Κινέζους και σε όλους τους κατοίκους της Γης. Αν αύριο για παράδειγμα κάποιος στοχοποιήσει τον Παρθενώνα αυτό δεν θα αφορά μόνο εμάς τους Έλληνες αλλά όλους τους ανθρώπους πάνω στη Γη.

Όπως και στις ταινίες με τα ζόμπι η μόνη επιλογή για την αντιμετώπιση του εχθρού είναι ο ολοκληρωτικός πόλεμος. Ο εχθρός δεν φοβάται, δεν οπισθοχωρεί, δεν διαπραγματεύεται.
Τυφλωμένοι από το μίσος του φονταμενταλισμού, οι τρελαμένοι τζιχαντιστές μάχονται για την διεστραμμένη πίστη τους με μια μεταφυσική αυταπάρνηση.
Μας έχουν προειδοποιήσει, ότι σκοπός τους είναι η καταστροφή μας και είναι διατεθειμένοι να το πετύχουν με κάθε κόστος, χωρίς να υπολογίζουν ούτε την ίδια τους τη ζωή.
Ένας τζιχαντιστής, που έχει υποστεί τέτοια πλύση εγκεφάλου, δεν έχει καμία διαφορά με ένα ζόμπι.

Το γεγονός αυτό δεν μας αφήνει άλλη επιλογή από τη φυσική εξόντωση τους μέχρι ενός. Μέχρι τώρα οι ηγεσίες του κόσμου σφυρίζουν αδιάφορα για το τέρας, που άφησαν να γεννηθεί, ενώ οι βομβαρδισμοί της συμμαχίας περισσότερο ως παρηγοριά στον άρρωστο μπορούν να χαρακτηριστούν παρά ως αντιμετώπιση του Ισλαμικού Κράτους.
Σε λίγες μέρες έχουμε την 71η επέτειο από την Απόβαση στη Νορμανδία. Εκείνη τη μέρα ξεκίνησε η αντεπίθεση του ελεύθερου κόσμου εναντίον των Ναζί. Οι Σύμμαχοι δεν ήταν φειδωλοί απέναντι στους Ναζί. Οι συμμαχικές δυνάμεις τους σάρωσαν, όπου τους βρήκαν και έδωσαν την τελική μάχη στην καρδιά του κτήνους και την κέρδισαν, στέλνοντας μια για πάντα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τη μεγαλύτερη απειλή, που είχε συναντήσει μέχρι τότε η ανθρωπότητα. Αυτή πρέπει να είναι και σήμερα η απάντηση στα ζόμπι του Ισλαμικού Κράτους.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Όπως αναμενόταν, χθες στη Ρίγα δεν έγινε ουσιαστικά τίποτα. Ετσι, τώρα, το επόμενο επεισόδιο στο σίριαλ του ελληνικού δράματος αναμένεται να παιχθεί πλέον στη Δρέσδη, μία από τις ιστορικά σημαντικότερες γερμανικές μητροπόλεις αλλά και μία από τις πιο κομβικές πόλεις της πάλαι ποτέ Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας.
Εκεί, σε αυτό το ζωντανό μνημείο πολιτισμού, θα συζητηθεί σε λίγες ημέρες ξανά η ελληνική υπόθεση με την ελπίδα οι ατέρμονες αυτές διαβουλεύσεις να καταλήξουν επιτέλους κάπου.

Όμως η Δρέσδη είναι ένας τόπος διαφορετικός από τους άλλους που έχουν μέχρι στιγμής φιλοξενήσει τις ελληνικές εξελίξεις. Και δεν μπορεί παρά να ξυπνά σκέψεις.

Η πόλη με μία από τις σημαντικότερες όπερες του κόσμου βομβαρδίστηκε ανηλεώς, ειδικά προς το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Βομβαρδίστηκε από τους συμμάχους, αν και νεότερες ιστορικές έρευνες υποστηρίζουν ότι βομβαρδίστηκε και από τους ίδιους τους Γερμανούς, με σκοπό να δείξουν ότι οι σύμμαχοι επιτίθενται σε αμάχους και να εξαγριώσουν τον τοπικό πληθυσμό.

Με τρομερούς κόπους και θυσίες η πόλη ξαναχτίστηκε για να παραδοθεί στον κομμουνισμό και να παραμείνει υπό αυτόν επί τέσσερις και πλέον δεκαετίες μετά τη λήξη του Πολέμου.

Αλλά και η αναγέννησή της μετά το 1990 και την επανένωση της Γερμανίας, έγινε σε μεγάλο βαθμό με ευρωπαϊκούς πόρους κι όχι με γερμανικούς φόρους – δυστυχώς, έχει ήδη ξεχαστεί το πώς…

Ετσι, η Δρέσδη σήμερα είναι και πάλι ένα αληθινό κόσμημα της Γερμανίας και της Ευρώπης, ανοιχτό πια από καιρό σε όλους τους ανθρώπους, έτοιμο να προσφέρει ανεκτίμητους πνευματικούς θησαυρούς, ειδικά στη μουσική, στην οποία διατηρεί παγκόσμια ιστορικά και ποιοτικά πρωτεία.

Όμως, αν όλοι σκέπτονταν μετά τον πόλεμο όπως σκέπτονται σήμερα οι Γερμανοί, τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θα υπήρχε. Και η Δρέσδη θα ήταν ακόμα ερείπιο και φυσικά θα ήταν εντελώς ακατάλληλη να φιλοξενήσει τους ισχυρούς της γης, όπως πρόκειται σε λίγες ημέρες θα συμβεί.

Όλο αυτό είναι δυνατό, επειδή οι Αμερικανοί δεν σκέφτηκαν σαν τους Γερμανούς. Αν είχαν σκεφτεί σαν αυτούς, η σημερινή Γερμανία δεν θα είχε καμία σχέση με αυτό που τώρα είναι.

Καλό λοιπόν θα ήταν οι Γερμανοί να καταλάβουν επιτέλους ότι δεν μπορεί να είναι εκείνοι οι μόνοι ευεργετημένοι από την ιστορία. Δεν γίνεται τα δικά τους χρέη, και μάλιστα από αιτίες ασύλληπτα σοβαρότερες, να χαρίζονται για να ξεκινήσουν από την αρχή, ενώ το επαχθές χρέος που φορτώθηκε η Ελλάδα για να… «σωθεί» να την κυνηγάει μέχρι θανάτου, ο οποίος πλησιάζει με σταθερά βήματα.

Οι Γερμανοί οφείλουν να καταλάβουν ότι λειτουργούν υβριστικά προς την ιστορία η οποία τους ευεργέτησε -και μέσω της Ελλάδας- και πρέπει να σταματήσουν να το πράττουν.

Αλλιώς, ο βόμβες της Δρέσδης, δεν θα τους έχουν διδάξει τίποτα…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου