Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

23 Μαρ 2017


Tα ουρλιαχτά του Ερντογάν και η διατήρηση σχέσεων με την Ευρώπη

Του Στέφανου Κωνσταντινίδη

Οι οργισμένες δηλώσεις ενός μαινόμενου Ερντογάν, με κατηγορίες ότι η σημερινή Ευρώπη είναι ναζιστική, έβαλαν ταφόπλακα στην όποια ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας, αν υποθέσουμε ότι ποτέ υπήρχε. Αυτό εκτιμά η γαλλική εφημερίδα «Le Monde», σε άρθρο της στις αρχές της περσμένης εβδομάδας.

Η συμπεριφορά του Ερντογάν, συνεχίζει η εφημερίδα, δείχνει ότι η Τουρκία δεν είναι ευρωπαϊκή χώρα. Και η εφημερίδα παραθέτει δήλωση του πρώην γάλλου υπουργού των Εξωτερικών, Hubert Védrine, ( 14 Μαρτίου 2017) ότι, αφού ηρεμήσουν τα πράγματα μετά το δημοψήφισμα του Ερντογάν, «πρέπει να ειπωθεί στην Τουρκία ότι δεν μπορεί να γίνει μέλος της Ευρώπης» (il faudra dire à la Turquie qu’elle ne peut pas entrer dans l’Europe).

Υπεύθυνος για την κατάσταση αυτή δεν είναι άλλος, κατα την εφημερίδα, από τον Ερντογάν με την αυταρχική νεο-οθωμανική πολιτική του. Ουσιαστικά η γαλλική εφημερίδα εκφράζει αυτό που σκέπτονται και λένε, κάποιοι χαμηλόφωνα και κάποιοι ανοιχτά και μεγαλόφωνα σε όλες τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Η συμπεριφορά του Ερντογάν υποχρέωσε και τους τελευταίους φίλους του στην Ευρώπη να αναδιπλωθούν.

Κερδισμένος από την κρίση που προκλήθηκε, φαίνετα να είναι ο ολλανδός πρωθυπουργός Μαρκ Ρούτε και το κόμμα του στις εκλογές της περασμένης Τετάρτης. Κερδισμένος, κατά πάσαν πιθανότητα, θα είναι και ο Ερντογάν στο δημοψήφισμα του, οπότε η κρίση θα λήξει με αμοιβαία οφέλη, τουλάχιστον σε αυτό τον τομέα!

Θα διερωτηθεί κάποιος, αν δεν υπήρχε και πριν τα ξεσπάσματα του Ερντογάν ένα κλίμα ξενοφοβίας και ισλαμοφοβίας στην Ευρώπη. Βεβαίως υπήρχε, για διάφορους λόγους. Όμως η Τουρκία διέθετε ισχυρά στηρίγματα, όσο η χώρα προχωρούσε προς την δημοκρατικοποίηση. Η δε Ολλανδία, με σημαντικές επενδύσεις στην Τουρκία, ήταν από τις χώρες με την πιο φιλοτουρκική πολιτική στην Ευρώπη. Ήταν η εποχή που και ο ίδιος ο Ερντογάν και οι Ισλαμιστές είχαν ανάγκη την Ευρώπη για να αντιμετωπίσουν τον στρατό και το κεμαλικό κατεστημένο. Από τη στιγμή όμως που ο Ερντογάν εδραίωσε το καθεστώς του, εγκατέλειψε τον δρόμο των δημοκρατικών αλλλαγών και μετέτρεψε τη χώρα του σε ανοιχτή φυλακή. Έτσι έχασε σταδιακά τους ευρωπαίους συμμάχους του. Το τελικό πλήγμα ήρθε από την έξοδο της Βρετανίας από την Ευρώπη, της χώρας που στήριζε με νύχια και με δόντια την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, επειδή αυτό θα οδηγούσε, σύμφωνα με τα βρετανικά σχέδια, σε μια ασπόνδυλη Ευρώπη Ευρώπη που δεν θα ήταν τίποτε άλλο από μια ζώνη ελευθέρου εμπορίου.

Βεβαίως μιας μορφής τουρκική πρόσδεση στην Ευρώπη θα διατηρηθεί με την αναβαθμισμένη τελωνειακή ένωση που συζητείται αυτή τη στιγμή, μιας μορφής ειδική σχέση. Ανεξάρτητα από τα ουρλιαχτά του Ερντογάν, η Τουρκία είναι υποχρεωμένη να διατηρήσει τις σχέσεις της με την Ευρώπη. Η οικονομία της δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς την Ευρώπη και ούτε η Ρωσία, ούτε η Ασία, ούτε και ο αραβικός κόσμος , με τον οποίο άλλωστε έχει τεταμένες σχέσεις, δεν μπορούν να της προσφέρουν εναλλακτική λύση. Ακόμη και την ίδια την ασφάλεια της, μόνο η Ευρώπη μπορεί να την εγγυηθεί, ειδικά τώρα που ένα νέο κρατικό κουρδικό μόρφωμα αναδύεται στη Συρία με την στήριξη ή την ανοχή ΗΠΑ, Ρωσίας και Ισραήλ. Ασφαλώς και η Ευρώπη προσβλέπει στην διατήρηση καλών σχέσεων με την Τουρκία για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της, γεωπολιτικών και οικονομικών. Στο σημείο αυτό υπάρχει αμοιβαιότητα συμφερόντων. Είναι γι΄αυτό που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα υπάρξει μιας μορφής συνύπαρξη.

Εξάλλου, αν ο Ερντογάν κερδίσει το δημοψήφισμα, αυτό θα είναι η ταφόπλακα του κοσμικού κράτους και της Τουρκικής Δημοκρατίας που δημιούργησε ο Μουσταφά Κεμάλ. Μόνο μια δύναμη θα μπορούσε να ανακόψει αυτή την πορεία: Ο στρατός, παρά τις εκκαθαρίσεις και τον στενό έλεγχο που του ασκεί πια Ερντογάν και οι Ισλαμιστές. Αυτό θα μπορούσε να διευκολυνθεί και από το γεγονός ότι για πρώτη φορά μετά την ίδρυση της νέας Τουρκίας από το 1923, η Αγκυρα βρίσκεται σε ταυτόχρονη σύγκρουση με τους Κούρδους σε τρία μέτωπα : στο εσσωτερικό της, στο Ιράκ και στη Συρία. Γενικότερα οι εξελίξεις στη Συρία, πιθανόν να διαδραματίσουν ένα αποφασιστικό ρόλο και στις εσωτερικές τουρκικές εξελίξεις.

Η Τουρκία σε κάθε περίπτωση βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Αν ο Ερντογάν και οι Ισλαμιστές πετύχουν, θα είναι η ώρα της νεο-οθωμανικής ισλαμικής Τουρκίας

Αυτό που ίσως δεν αντιλαμβάνονται στην Αθήνα, αλλά κυρίως στη Λευκωσία, είναι ότι, με τον ένα ή τον άλλο τροπο, έχει χρεωκοπήσει η πολιτική εξημέρωσης του θηρίου μέσω της πορείας της Άγκυρας προς την Ευρώπη. Είναι η περιβόητη πολιτική του Ελσίνκι, της εποχής Σημίτη, για την οποία κάποιοι είχαμε από τότε εκφράσει τις επιφυλάξεις μας και την οποία ακολούθησαν οι αγάπες με τον Ερντογάν. Βεβαίως αυτό δεν σημαίνει ότι μιας μορφής πίεση δεν θα μπορεί να εξασκείται και στο μέλλον μέσω Ευρώπης, αλλά δεν είναι δυνατό να παραμείνει ο ακρογωνιαίος λίθος της πολιτικής της Λευκωσίας και της Αθήνας απέναντι στην Τουρκία. Χρεάζεται επειγόντως να γίνει επεξεργασία μιας νέας πολιτικής που θα λαμβάνει υπόψη τα νέα δεδομένα, στα οποία έγινε παραπάνω αναφορά. Με αυτά τα δεδομένα η Τουρκία του Ερντογάν γίνεται περισσότερο επικίνδυνη και για την Ελλάδα και για την Κύπρο. Διαφορετικά θα συνεχίζεται η πολιτική των ικεσιών σε Ακιντζί και Ερντογάν για να δείξουν την καλή θέληση και την μεγαλοψυχία τους!

* Ο Στέφανος Κωνσταντινίδης είναι καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Κεμπέκ του Καναδά και επιστημονικός συνεργάτης του Πανεπιστημίου Κρήτης. E-mail stephanos.constantinides@gmail.com
Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο πρόεδρος της Βουλγαρίας Rumen Radev διαμήνυσε σήμερα ότι η χώρα του δεν θα δεχτεί μαθήματα δημοκρατίας από την Τουρκία, εν μέσω της έντασης που επικρατεί στις σχέσεις της Σόφιας με την Άγκυρα, τρεις μόλις ημέρες πριν από τις βουλευτικές εκλογές στη Βουλγαρία.

Νωρίτερα σήμερα ο Τούρκος πρόεδρος T. Erdogan είχε επικρίνει τη Βουλγαρία, υποστηρίζοντας ότι "ασκεί πιέσεις" στην τουρκική μειονότητα ενόψει των εκλογών αυτών.

"Η Βουλγαρία δεν παραδίδει μαθήματα αλλά και δεν δέχεται μαθήματα δημοκρατίας, ιδίως από χώρες που δεν σέβονται το κράτος δικαίου", είπε ο Radev μιλώντας σε δημοσιογράφους. "Θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι οι εκλογές στη Βουλγαρία θα διεξαχθούν ομαλά. Η Βουλγαρία είναι μια ευρωπαϊκή χώρα που τηρεί τους νόμους της, όχι τα αισθήματα των άλλων", πρόσθεσε.

Η Σόφια κατηγόρησε την περασμένη εβδομάδα την Τουρκία ότι παρεμβαίνει στην εκλογική διαδικασία μετά τις πληροφορίες ότι ένας Τούρκος υπουργός συμμετείχε στην προεκλογική εκστρατεία του κόμματος DOST, του ενός από τους δύο πολιτικούς σχηματισμούς που εκπροσωπούν τους περίπου 500.000 Τούρκους της Βουλγαρίας.

Στη συνέχεια οι υπηρεσίες ασφαλείας της Βουλγαρίας απέλασαν δύο Τούρκους πολίτες και απαγόρευσαν την είσοδο στη χώρα σε άλλους τρεις.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Τουρκία θα διατηρήσει τις οικονομικές της σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά θα επανεξετάσει τις σχέσεις της σε πολιτικό και διοικητικό επίπεδο, περιλαμβανομένης της συμφωνίας με στόχο τον περιορισμό των προσφυγικών ροών, μετά το δημοψήφισμα του Απριλίου, δήλωσε σήμερα ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Σε μια συνέντευξη που παραχώρησε στο τηλεοπτικό δίκτυο CNN Türk, ο Τούρκος ηγέτης επισήμανε ότι τα πάντα, «από το Α στο Ω» στις σχέσεις της Τουρκίας με την Ευρώπη, θα επανεξεταστούν μετά το δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου για τη συνταγματική αναθεώρηση.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σημείωσε ότι οι ευρωπαϊκές χώρες δίνουν άδεια σε εκδηλώσεις υπέρ του «όχι» στο δημοψήφισμα, την ώρα που απαγορεύουν σε Τούρκους αξιωματούχους να συμμετέχουν σε συγκεντρώσεις των υποστηρικτών του «ναι».

Ο επικεφαλής του τουρκικού κράτους επανέλαβε τις κατηγορίες ότι η Γερμανία υποστηρίζει την τρομοκρατία και τόνισε ότι δεν σκόπευε να επισκεφθεί την χώρα αυτή πριν από το δημοψήφισμα σε αντίθεση με όσα μετέδωσαν πρόσφατα μέσα μαζικής ενημέρωσης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι στρατηγικές πυρηνικές δυνάμεις, συνιστούν προτεραιότητα στα νέα οπλικά συστήματα, δήλωσε ο ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin κατά την διάρκεια συνάντησης που είχε με αξιωματικούς του ρωσικού στρατού που προορίζονται να αναλάβουν ανώτατες θέσεις στην στρατιωτική διοίκηση της χώρας.

«Θα συνεχίσουμε να ενισχύομε την αμυντική θωράκιση της χώρας, εξοπλίζοντας τον στρατό μας με οπλικά συστήματα και τεχνολογίες νέας γενιάς. Αυτό αφορά πρωτίστως τις στρατηγικές πυρηνικές δυνάμεις», δήλωσε ο ρώσος πρόεδρος, προσθέτοντας ότι «έως το τέλος του 2020 τα σύγχρονα οπλικά συστήματα θα υπερβαίνουν το 60% και σε ορισμένα είδη το 90%».

Επεσήμανε μάλιστα ότι το 2021, οι δυνατότητες των σύγχρονων οπλικών συστημάτων, με τα οποία θα εφοδιασθεί ο ρωσικός στρατό, θα τετραπλασιασθούν ως προς την υψηλή ακρίβεια των πληγμάτων που θα είναι σε θέση να καταφέρουν.

Ο ρώσος πρόεδρος επεσήμανε παράλληλα ότι οι δυνατότητες των οπλικών αυτών συστημάτων αποδείχθηκαν στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας στην Συρία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το «Πρόγραμμα του Σεπτεμβρίου» του καγκελάριου του Ράιχ Τέομπαλτ φον Μπέτμαν Χόλβεκ  αφιερώνεται στους «26» που ετοιμάζονται να αποδεχθούν στη Ρώμη την επικυριαρχία της Γερμανίας στην Ευρώπη – Ειδική αφιέρωση στον ολλανδό Μαρκ Ρούτε

Από τον Μάκη Ανδρονόπουλο
«… Πρέπει να δημιουργήσουμε μια Κεντρική Ευρωπαϊκή Οικονομική Ένωση μέσω τελωνειακών συνθηκών που θα περιλαμβάνουν τη Γαλλία, το Βέλγιο, την Ολλανδία, τη Δανία, την Αυστροουγγαρία, την Πολωνία, και ίσως ακόμα την Ιταλία, τη Σουηδία και τη Νορβηγία. Αυτή η Ένωση δεν θα έχει καμιά κοινή συνταγματική ανώτατη αρχή και όλα τα μέλη της θα είναι επισήμως ίσα, αλλά στην πράξη θα υπάγονται στη γερμανική ηγεσία και θα πρέπει να σταθεροποιήσουν την οικονομική κυριαρχία της Γερμανίας πάνω στην Κεντρική Ευρώπη (Mitteleuropa).
Το ζήτημα των αποικιακών αποκτήσεων, όπου η πρώτη επιδίωξη είναι η δημιουργία μιας συνεχούς αποικιακής αυτοκρατορίας στην Κεντρική Αφρική, θα εξεταστεί αργότερα, όπως θα εξετασθεί και εκείνο των επιδιώξεων που αφορούν στη Ρωσία…
Ολλανδία: Θα πρέπει να εξετασθεί με ποια μέσα και ποιες μεθόδους η Ολλανδία θα μπορέσει να αποκτήσει στενότερη σχέση με την Γερμανική Αυτοκρατορία. Λαμβάνοντας υπόψη τον ολλανδικό χαρακτήρα, αυτή η στενότερη σχέση θα πρέπει να μην τους δημιουργήσει κανένα αίσθημα καταναγκασμού , δεν θα πρέπει να αλλάξει κάτι στον ολλανδικό τρόπο ζωής και πρέπει επίσης να μην τους υποβάλλει σε νέες στρατιωτικές υποχρεώσεις. Η Ολλανδία, επομένως, θα πρέπει να μείνει ανεξάρτητη ως προς τους εξωτερικούς τύπους, αλλά εσωτερικά θα εξαρτάται από εμάς. Πιθανώς θα πρέπει να εξετασθεί μια επιθετική ή αμυντική συμμαχία για να καλύψει και τις αποικίες. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, πρέπει να επιτευχθεί μια στενή τελωνειακή ένωση…»
Η  περικοπή αυτή προέρχεται από το περίφημο «Πρόγραμμα του Σεπτέμβρη» που παρουσιάστηκε από τον τότε καγκελάριο του Ράιχ Τέομπαλτ φον Μπέτμαν Χόλβεκ στον Κάιζε Γουλιέλμο Β΄ στις 9 Σεπτεμβρίου 1914, και περιλαμβάνεται στο εξαιρετικό έργο του Βρετανού ιστορικού Niall Ferguson «Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος» σε μετάφραση Καρολίνας Χάγερ (εκδ. Ιωλκός). Το «Πρόγραμμα του Σεπτέμβρη» του Μπέτμαν Χόλβεκ αποτελεί συγκερασμό μιας πλειάδας προτάσεων του γερμανικού κεφαλαίου και αναμφίβολα είναι ανατριχιαστικό σε σχέση με το σήμερα και τα τεκταινόμενα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η επικείμενη αποχώρηση της Βρετανίας από την ΕΕ, όχι μόνο διαταράσσει τις όποιες μεταπολεμικές ισορροπίες υπήρχαν, αλλά και ανοίγει το δρόμο για την θεσμοθέτηση της Γερμανικής Ευρώπης μέσα από το σχέδιο των πολλών ταχυτήτων. Είναι τραγικό για τους ευρωπαϊκούς λαούς που νίκησαν τον γερμανικό ιμπεριαλισμό σε δύο παγκόσμιους πολέμους που κόστισαν την ζωή σε 50 εκατομμύρια ανθρώπους, να τίθενται υπό τη διαχείριση της γερμανικής εξουσίας. Είναι ιδιαίτερη ντροπή για τη Γαλλία.

Το κείμενο αυτό αφιερώνεται στους 26 που ετοιμάζονται στις 25 Μαρτίου να επικυρώσουν την Γερμανική Ηγεμονία στην Σύνοδο Κορυφής της Ρώμης.

ΥΓ: Για όσους επιθυμούν εμβάθυνση στους σχεδιασμούς τους γερμανικού ιμπεριαλισμού μπορούν να διαβάσουν το άρθρο του Jörg Kronauer «Η πολιτική του γερμανικού κεφαλαίου (1914 – 2014)»  σε μετάφραση και επιμέλεια Παναγιώτη Γαβάνα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Όταν ο λαός συναισθάνεται κίνδυνο δεν θα αποδώσει ευθύνες εκείνη την ώρα, αλλά θα συσπειρωθεί γύρω από τον υπάρχοντα ηγέτη

Στα όσα παρανοϊκά συμβαίνουν στην τουρκική πολιτική ζωή, ίσως υπάρχει ενδεχόμενο να μας λησμονήσει ο νέο-σουλτάνος μέχρι το δημοψήφισμα, λόγω του ότι ανεφύη σημαντικότερος εχθρός για να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους. Η ίδια η Ευρώπη - πλην Ουγγαρίας.

Οι ευρωπαϊκές χώρες, κατά τον Ερντογάν, επιβουλεύονται την Τουρκία και το Ισλάμ, και ως εκ τούτου καλεί τους Τούρκους να υπερψηφίσουν την πρότασή του κατά το δημοψήφισμα, ώστε να του δώσουν την δυνατότητα να αντιμετωπίσει τόσο ισχυρούς εχθρούς. Θα υπενθυμίσω εδώ το κοινωνικο-πολιτικό στερεότυπο στο οποίο έχω αναφερθεί κι άλλες φορές: Την «συσπείρωση γύρω από τη σημαία».

Όταν ο λαός συναισθάνεται κίνδυνο -αδιάφορο αν είναι υπαρκτός ή όχι- δεν θα αποδώσει ευθύνες εκείνη την ώρα, αλλά θα συσπειρωθεί γύρω από τον υπάρχοντα ηγέτη, ώστε να διατηρηθεί σταθερή η κατάσταση και να μη υπάρχουν αναταραχές την ώρα αντιμετώπισης του εχθρού. Ο λαός πείθεται ότι είναι θύμα, όπως και ο ηγέτης του, επειδή είναι σύνηθες να φταίνε πάντα οι άλλοι. Και αν δεν υπάρχουν… εφευρίσκονται.

Ο Ερντογάν το ξέρει καλά αυτό, και χειρίζεται εύκολα τους Τούρκους. Πάντα σε δύσκολες καταστάσεις, κάποια περίεργα γεγονότα θα συμβούν στην Τουρκία, ορισμένα δε να δίνουν την υπόνοια ότι είναι προβοκάτσιες από τις ίδιες τις μυστικές υπηρεσίες του τουρκικού κράτους, και οι οποίες καταστάσεις δίνουν το δικαίωμα στον Ερντογάν να εμφανίζεται ως υπέρμαχος της ειρήνης και ευημερίας του λαού του.

Ασφαλώς, αυτό το παιχνίδι δεν μπορεί να συνεχίζεται επ’ άπειρον, ιδίως όταν υπερβαίνει τα όρια (το έχει αντιληφθεί ο Α. Τσίπρας;), όπως στην περίπτωση του Ερντογάν, ο οποίος εχθές έριξε λάδι στη φωτιά, στην κυριολεξία μάλιστα, επειδή προέβη σε διαπίστωση -όπως θα υποστηρίξει- αλλά μάλλον ως υλοποίηση απειλής μπορεί να εκληφθεί.

Είπε μεταξύ άλλων: «Αν η Ευρώπη συνεχίσει με αυτόν τον τρόπο, κανένας Ευρωπαίος, σε κανένα μέρος του κόσμου δεν θα μπορεί να περπατήσει με ασφάλεια στο δρόμο». Και πριν αποσώσει τον λόγο του, συνέβη η τρομοκρατική ενέργεια στην Βρετανία. Προφανώς και δεν θα αποδοθεί σε δική του προτροπή, αλλά η σύμπτωση δεν θα περάσει απαρατήρητη.

Εξίσου σημαντική είναι και η διαστροφή της πραγματικότητας, όταν ο ίδιος κυβερνά με αυταρχικότητα, μακριά από κάθε έννοια δημοκρατίας, αλλά δίνει μαθήματα γι’ αυτήν σε δημοκρατικούς λαούς: «Εμείς, σαν Τουρκία, καλούμε την Ευρώπη να σεβαστεί τα ανθρώπινα δικαιώματα και την Δημοκρατία», είπε ο Τούρκος Πρόεδρος. Και προέβη στη συνηθισμένη του απειλή, ότι «Η συμφωνία της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση για την ανακοπή της μεγαλύτερης ροής προσφύγων από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο βρίσκεται κοντά σε κατάρρευση».

Απάντηση σε όλα αυτά, πήρε αρχικώς από τον Έλληνα ΥΠΕΞ, Ν. Κοτζιά, ο οποίος αποφάσισε να αποφύγει τον «κατευνασμό του θηρίου», όπως επί χρόνια συμβαίνει με αποτέλεσμα να αποθρασυνθεί πλήρως η Τουρκία, και απαντώντας σε ερώτηση βουλευτή, είπε -για το καθεστώς της Ίμβρου και της Τενέδου-, ότι «η Τουρκία σαφώς και οφείλει, βάσει των διεθνών δεσμεύσεων της, να πράξει πολλά ακόμη, σε όλους τους τομείς», ενώ τα βήματα που έκανε «είναι ανεπαρκή και αποτελούν απλώς την αρχή για την εκπλήρωση από τη γειτονική χώρα των σχετικών διεθνών υποχρεώσεών της, συμπεριλαμβανομένου του πλήρους σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Την ίδια μέρα πληροφορηθήκαμε, και ενώ Τουρκία και Ισραήλ προχωρούν ταχέως στην ολοκλήρωση συμφωνίας για αγωγό που θα μεταφέρει φυσικό αέριο στην Τουρκία, ότι η υπηρεσία εσωτερικής ασφαλείας και αντικατασκοπείας του Ισραήλ, η Shin Bet, προχώρησε στη σύλληψη του μάνατζερ της Τουρκικής Υπηρεσίας Συνεργασίας και Ανάπτυξης (TIKA) στη Γάζα, του 40χρονου Μουχάμαντ Μουρτάγια και αναζητεί τον Μεχμέτ Καγιά, επικεφαλής της γνωστής ισλαμικής τουρκικής «ανθρωπιστικής» IHH, γνωστής από την υπόθεση του «Μαβί Μαρμαρά», με την οποία συνέπραξαν και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.

Γι’ αυτές τις δύο οργανώσεις, παραρτήματα της ΜΙΤ, έχω γράψει παλαιότερα. Κυριαρχούν στα Βαλκάνια με το δήθεν ανθρωπιστικό τους έργο εκτουρκίζοντας συνειδήσεις.
Για κατακλείδα, να εξηγήσω την διαφοροποίηση της Ουγγαρίας, με τον Ερντογάν να αποκτά έναν Ευρωπαίο σύμμαχο, τον πρωθυπουργό Βίκτορ Ορμπάν, ο οποίος δήλωσε: «Είναι απαραίτητο να τα πάμε καλά με την Τουρκία. Παραδώσαμε την ασφάλειά μας και τώρα τους επικρίνουμε, τους κάνουμε επίθεση και τους καταδικάζουμε σε άσχετα θέματα. Αυτό δεν είναι μια έξυπνη πολιτική», ανέφερε.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τελικά, όσο και αν επιχείρησε στο παρελθόν να βάλει ευρωπαϊκό λούστρο πάνω του, ο Ταγίπ Ερντογάν παρέμεινε μέσα του βάρβαρος και απολίτιστος, όπως ήταν και οι πρόγονοί του. Και δεν αναφέρομαι σε όσα πράττει τον τελευταίο καιρό απειλώντας ακόμη και αυτούς που τον δημιούργησαν, αλλά σε όσα σκέπτεται να κάνει στην Αγία Σοφία.

Αφού πρώτα δοκίμασε μέχρι πού να πάει τη βαρβαρότητά του, με το παγκόσμιο μνημείο πολιτισμού και σύμβολο της χριστιανοσύνης, χωρίς να βρει αντιδράσεις, ετοιμάζει το επόμενο βήμα του ονειρευόμενος τον εαυτό του σε ρόλο Μωάμεθ του Πορθητή. Ούτε λίγο ούτε πολύ, όπως αποκάλυψε τουρκική εφημερίδα, μέσα στο πλαίσιο της νεοοθωμανικής τρέλας από την οποία διακετέχεται ετοιμάζει την πρόκληση των προκλήσεων.

Την ημέρα που η χριστιανοσύνη βιώνει την κορύφωση του θείου δράματος, τη Μεγάλη Παρασκευή, σκοπεύει να εισβάλει στην Αγία Σοφία με τις ορδές των «Γκρίζων Λύκων» του και να προσευχηθεί (ο άνθρωπος που δεν έχει τον Θεό του) στον δικό του Θεό. Με αυτόν τον τρόπο νομιμοποιεί και επισήμως το σχέδιό του να μετατρέψει την Αγία Σοφία σε τζαμί, όπως είναι το αίτημα κάθε ακραίου εθνικιστή της Αγκυρας.

Και όλα αυτά, για να πείσει τους ψηφοφόρους του να του πουν «ναι» στο δημοψήφισμα που έχει ήδη ετοιμάσει. Δηλαδή, για να γίνει «σουλτάνος», τινάζει στον αέρα τις σχέσεις του με τους πάντες, αναβιώνοντας τις πιο μαύρες σελίδες της τουρκικής Ιστορίας. Γι' αυτό το «ναι» τα έστησε όλα όσα συμβαίνουν τους τελευταίους μήνες στη γειτονική χώρα. Αίμα, δάκρυα και πόνο.

Σπέρνει ανέμους, και αν η πολιτισμένη Ευρώπη ξυπνήσει από τον λήθαργό της, ίσως τον κάνει να θερίσει θύελλες για την εξαγωγή της βαρβαρότητάς του.

Ο Ερντογάν αποδεικνύεται ξένος ακόμη και με αυτά που εκπροσωπεί η θρησκεία του, ερμηνεύοντάς την όπως οι ακραίοι τζιχαντιστές, που και εκείνοι δεν σέβονται τα μνημεία πολιτισμού.

Το ερώτημα όμως δεν είναι ο ίδιος ο «σουλτάνος», αλλά πώς σκοπεύει να αντιδράσει ο πολιτισμένος κόσμος από την ενδεχόμενη, βεβήλωση της Αγίας Σοφίας. Αυτός κρίνεται και όχι ο βάρβαρος γείτονας της Άγκυρας.

Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Έχουν σκίσει όλα τους τα καλσόν εκεί στην αξιωματική αντιπολίτευση, πως δεν πρόκειται να ψηφίσουν στην Βουλή τα νέα μέτρα που θα προκύψουν απ' το κλείσιμο της "αξιολόγησης".
Όταν όμως τους ρωτούν αν θα τα εφαρμόσουν εφ' όσον μία (αποφράδα) μέρα γίνουν πάλι κυβέρνηση, αρχίζουν τα τσάμικα και τους καλαματιανούς: "μα ξέρετε το κράτος έχει συνέχεια""εμείς θα κάνουμε τις μεταρρυθμίσεις εκείνες που θα απαλύνουν τον πόνο των πολιτών", και πάει λέγοντας.

Άμα δε ρωτήσεις κάποιον απ' τους βουλευτές της, αν πρόκειται, αν έχουν την πρόθεση να αποσύρουν αυτά τα νέα μέτρα εφ' όσον δεν τα ψηφίζουν τώρα, σου απαντά: "να δούμε τί θα μπορούμε να κάνουμε μέσα σε αυτό το πλαίσιο..μπλα μπλα μπλα..."

Τί να δείτε χρυσέ μου; Αφού είσαστε εξ ίσου τσουλάκια του Σόϊμπλε και των τοκογλύφων με τους νυν κυβερνώντες. Τί να δείτε; Σας είδαμε εμείς πριν απ' αυτούς τους τωρινούς.
Απλώς, ενώ δεν έχετε καμία αντίρρηση για κανένα μέτρο, αφήνετε τους άλλους να πάρουν το πολιτικό κόστος για να καρπωθείτε εσείς το όφελος της  αντίδρασης απ' την οργή του λαού. Πόσο περισσότερο απατεώνες πιά μπορείτε να γίνετε;

Μόνο που έχετε πέσει στη λούμπα, γιατί αν δεν ψηφίσετε ή δεν υπογράψετε κι εσείς εκ των προτέρων, υπάρχει ενδεχόμενο η ξένη συμμορία να μη σας αφήσει ποτέ να ξαναγίνετε τα κυβερνητικά γιουσουφάκια τους.
Γι αυτό και τα τόσα ταξίδια του Κούλη προς Βερολίνο και λοιπή  "Ένωση".
Προσπαθεί να τους πείσει πως θα είναι καλό παιδί και πως όλα αυτά τα κάνει για τα μάτια των ψηφοφόρων.
Εδώ βέβαια υπάρχει και η πιθανότητα να έχει υπογράψει τίποτα χαρτιά στα κρυφά.
Από τέτοιο γόνο τέτοιας οικογένειας όλα να τα περιμένεις.

Η ουσία είναι όμως πως το όλο κουκλοθέατρο παίζεται εντελώς μπροστά στα μάτια των θεατών-πολιτών-ψηφοφόρων, χωρίς κουίντες και παρασκήνια, χωρίς μακιγιάζ, χωρίς καν θεατρικά κουστούμια, τίποτα.
Φανερά όλα. Φανερές κι οι κούκλες, φανερά και τα χέρια που τις κρατάνε και τις παίζουν όπως θέλουν.
ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΕΡΑ ΓΙ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΔΟΥΝ.
Το κακό όμως είναι πως αυτοί που παρακολουθούν το έργο με την μέγιστη προσοχή, είναι αυτοί που δεν θέλουν να δουν τίποτα, για να μην καταλάβουν τίποτα.
Επαγγελματίες τυφλοί. Εθελοντικά ηλίθιοι.

Πιθανότατα τα πρόσθετα νέα μέτρα θα ψηφιστούν μόνον απ' την κυβέρνηση.
Θα εφαρμοστούν όμως από όλους.
Γιατί;
Γιατί και τους μέν και τους δε, θα τους έχει ψηφίσει, ένας βλάκας λαός!... 

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Βυζαντινής Ιστορίας


Ειπώθηκε κάποτε προσφυώς ότι ο στόχος της Νέας Εποχής δεν είναι ν’ αδειάσει τις ορθόδοξες εκκλησίες, αλλά να τις γεμίσει με κόσμο που θα έχει αλλοιωμένο φρόνημα. Μετά από δεκαετίες μεθοδικής κι οργανωμένης δράσης των οργάνων που, ενορχηστρούμενα από τα κέντρα της Παγκοσμιοποίησης και του Σιωνισμού, εργάζονται για τον συστηματικό πνευματικό εκμαυλισμό του λαού μας και την αποδόμηση της γνήσιας ορθόδοξης πίστης, όσο βέβαια και της γλώσσας και της ιστορίας του, είναι φανερό πως ο εν λόγω στόχος έχει σε μεγάλο βαθμό ήδη επιτευχθεί. Σήμερα λοιπόν υπάρχουν πάρα πολλοί, ακόμη και μέσα στον λεγόμενο εκκλησιαστικό χώρο, που υποτιμούν συνειδητά όλη τη συζήτηση που έχει ανοίξει εδώ και αρκετά χρόνια σχετικά με τον Οικουμενισμό - και αναζωπυρώθηκε επ’ εσχάτων εξαιτίας της συνόδου της Κρήτης αλλά και των προσφάτων αποτειχίσεων κάποιων κληρικών μας έναντι των οικουμενιστών επισκόπων τους.

Υπάρχουν πολλοί που ακούγοντας περί Οικουμενισμού, Νέας Εποχής, θρησκευτικού συγκρητισμού, Πανθρησκείας κλπ. - εμφανώς επηρεασμένοι από τη χρόνια πλύση εγκεφάλου που εκπορεύεται από τους γνωστούς (κληρικούς τε και λαϊκούς) ψευδοθεολογούντες της «μεταπατερικότητας», της «θεωρίας των κλάδων» και των λοιπών νεοεποχίτικων τερατουργημάτων - χαρακτηρίζουν όλα τα προαναφερθέντα ως συνωμοσιολογικές υπερβολές ή και ως συζήτηση περί όνου σκιάς. Πολλοί θεωρούν ότι σε τελική ανάλυση τίποτε το ιδιαίτερο δεν μας χωρίζει από τους Παπικούς, οπότε καλό θα ήταν να τελειώνει επιτέλους αυτή η χιλιόχρονη διχαστική ιστορία. Αρκετοί μάλιστα μπορεί να ενστερνίζονται και όλα αυτά τα τεχνηέντως υποβολιμαία περί «αγάπης» και «προσέγγισης» όχι μόνο με αυτούς, αλλά και με τις άλλες θρησκείες. Επειδή όμως η πραγματική αγάπη απέχει από την «αγαπολογία» όσο ακριβώς και η άκρα ταπείνωση από τον απόλυτο φαρισαϊσμό, ας πούμε εφεξής μερικά πράγματα με το όνομά τους.

Κατ’ αρχάς οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι οι θεολογικές διαφορές με τη «χριστιανική» Δύση είναι στην πραγματικότητα χαώδεις και φυσικά δεν έχουν πάψει στο παραμικρό να υφίστανται. Όσο κι αν είναι βέβαιο ότι για εκείνη την τελική ρήξη του έτους 1054 έπαιξαν ρόλο και πολιτικά αίτια (τα οποία ασφαλώς υπερτονίζουν οι εγκάθετοι του συγκρητισμού), είναι ακόμη πιο σίγουρο ότι αυτό το γεγονός επιστέγασε απλώς τυπικά μία μακραίωνη διαφοροποιητική πορεία, που στα μέσα του 11ου αιώνα ήταν πλέον μη αναστρέψιμη. Επρόκειτο ουσιαστικά για δύο κόσμους σε πλήρη απόκλιση ήδη από την αρχαιότητα, τους οποίους η εξάπλωση του Χριστιανισμού όχι μόνο δεν μπόρεσε να ενοποιήσει, αλλά στην πραγματικότητα έκανε το μεταξύ τους χάσμα ακόμη πιο αγεφύρωτο, γιατί απλούστατα η (αρχικώς λατινικά απλοϊκή και ακολούθως και γερμανικά εκβαρβαρισμένη) Δύση - σε αντίθεση με τη βαθιά μυστική εμπειρία της Ανατολής - ποτέ δεν μπόρεσε να φτάσει μακρύτερα από μία κοντόφθαλμη, ορθολογιστική και μέσω απλοϊκών δικανικών προσεγγίσεων απόπειρα κατανόησης και ερμηνείας του Θεού. Η θεμελιώδης αυτή διαφοροποίηση, που τυγχάνει και η κύρια γενεσιουργός αιτία όλων των επιμέρους δυτικών δογματικών παρεκκλίσεων (οι οποίες φυσικά δεν αφορούν μόνο στο πρωτείο, αλλά είναι επίσης πάρα πολλές και ουσιαστικές, παρά τα όσα οι οικουμενιστές διαπρυσίως διακηρύττουν), κατά κανένα τρόπο δεν έχει έστω εξομαλυνθεί. Πολύ περισσότερο φυσικά ουδέν σημείον επαφής υφίσταται τόσο με όλο το θλιβερό εκείνο συνονθύλευμα που απαρτίζουν τα αναρίθμητα και θεολογικώς έωλα προτεστάντικα παραμάγαζα, όσο και με τις άλλες θρησκείες. Και βέβαια η υποβολιμαία βλακώδης «διαπίστωση» πως «όλοι στον ίδιο Χριστό πιστεύουμε» (βλακώδης, γιατί απλούστατα ΔΕΝ πιστεύουμε στον ίδιο Χριστό) ίσως να είχε κάποιο νόημα σε περιπτώσεις ιδεολογικοποίησης της πίστης, θρησκειοποίησης του εκκλησιαστικού γεγονότος ή θεώρησης της έννοιας της θέωσης ως ατομικής υπόθεσης του καθενός (οπότε θα μπορούσε πράγματι να υποτεθεί και η δυνητική της πραγμάτωση μέσα από πολλούς και διαφορετικούς δρόμους). Επειδή όμως εδώ ούτε περί ιδεολογίας πρόκειται, ούτε περί πράξεως περιχαρακωμένης ιδιωτείας, είναι προφανές ότι κάθε οργανωμένη απόπειρα σύγχυσης και συγκρητισμού, μόνο εκ του πονηρού αρύεται. Υπ’ αυτό το πρίσμα εννοείται ασφαλώς ότι την ακόμη ευρύτερη διαθρησκειακή «διαπίστωση» ότι «όλοι στον ίδιο Θεό πιστεύουμε» απαξιώ ακόμη και να τη σχολιάσω.


Και ως εκ τούτου φυσικά απαξιώ να σχολιάσω και την παλαιότερη τραγική ρήση του πατριάρχη Βαρθολομαίου ότι όλες οι θρησκείες μπορούν να οδηγήσουν στον Θεό. Μια ρήση που φροντίζουν να την επαναλαμβάνουν εδώ και πολύ καιρό και πάμπολλοι ακόμη πλανεμένοι οικουμενιστές επίσκοποι και λαϊκοί ψευδοθεολόγοι, με διάφορους τρόπους και σε διάφορες διατυπώσεις, αλλά πάντοτε με αυτή την ουσία. Την ουσία που γενικεύει διαθρησκειακά την ούτως ή άλλως εκτρωματική συγκρητιστική «θεωρία των κλάδων» και προετοιμάζει ξεκάθαρα το έδαφος για την παγκόσμια Πανθρησκεία, η τεχνητή κατασκευή της οποίας από τα χαμαιτυπεία της Νέας Εποχής τελεί εδώ και χρόνια εν πλήρει εξελίξει. Σε πλήρη συμπόρευση ασφαλώς με την πορεία της οικονομικής ενοποίησης του πλανήτη (δια της Παγκοσμιοποίησης), αλλά και της πολιτισμικής του ισοπέδωσης και ομογενοποίησης (μέσω της αποδόμησης των εθνικών γλωσσών και των εθνικών Ιστοριών, της συστηματικής διοχέτευσης κοινών νεοταξίτικων ηθών και αντιλήψεων και φυσικά της μαζικής και απολύτως ελεγχόμενης λαθρομετανάστευσης).

Ας επανέλθουμε όμως στις διαφορές έναντι της Δύσης και στη δήθεν προσπάθεια υπέρβασής τους με τους θεολογικούς διαλόγους μέσα στα πλαίσια του αυτοφερομένου ως «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών», αλλά και ευρύτερα. Οφείλουμε λοιπόν να ξεκαθαρίσουμε expressis verbis και εν πλήρει συνειδότι ότι τόσο ο τίτλος του προαναφερθέντος νεοταξίτικου οργάνου, όσο και κάθε άλλη αναφορά σε όρους όπως «Διάλογος μεταξύ Εκκλησιών» ή «Ενωση Εκκλησιών» είναι εκφράσεις παντελώς ανυπόστατες και εξολοκλήρου βλάσφημες. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν Εκκλησίες, άρα πώς να…διαλεχθούν ή να προσπαθήσουν να ενωθούν; Η Εκκλησία απλούστατα είναι μία, η Αποστολική και Καθολική, ήτοι η Ορθόδοξη. Όλα τα άλλα, από τους Παπικούς ως τα απειράριθμα προτεστάντικα καρτούν (πώς αλλιώς δηλαδή να αποκαλέσει κανείς την εικόνα π.χ. Αγγλικανής επισκόπου να…ευλογεί γάμο μεταξύ ανδρών!), αποτελούν απλώς πλήρεις εκτροπές και καρικατουρίστικες αλλοιώσεις. Και αφού πρόκειται για εκτροπές και όχι για Εκκλησίες, δεν επενεργείται εκεί μέσα δια του Αγίου Πνεύματος απολύτως τίποτε! Από το 1054 και εξής οι Φραγκολατίνοι ούτε αγίους βγάζουν, ούτε ιερωσύνη έχουν, ούτε άλλα Μυστήρια. Ακόμη και αυτά που εκτιμούν πως έχουν, στην πραγματικότητα δεν ισχύουν! Αυτό είναι απολύτως ξεκάθαρο και ανέκαθεν εθεωρείτο για την Ορθόδοξη Εκκλησία εντελώς αυτονόητο (άσχετα βεβαίως αν μέσα στο κλίμα της οικουμενιστικής ψευδοπροσέγγισης έχουν αρχίσει εδώ και καιρό αρχικά να ψελλίζονται και ακολούθως να κυοφορούνται καινά - και άκρως ερμαφρόδιτα - «δόγματα», ακόμη και επ’ αυτού)!



Από την άλλη, όλη αυτή η ιστορία με τους δήθεν διαλόγους με τους ετεροδόξους έχει αποδειχθεί ως μία παντελώς ατελέσφορη παρωδία (μέχρι και ο περιώνυμος οικουμενιστής επίσκοπος Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας παραδέχθηκε προ ολίγων ετών το αδιέξοδο στο οποίο έχουν καταλήξει αυτοί οι «διάλογοι»), αφού κανείς εξ αυτών δεν έχει την παραμικρή επιθυμία ειλικρινούς προσέγγισης και αναγνώρισης των σφαλμάτων του, αλλά αντίθετα άπαντες εμμένουν πεισματικά στις πλάνες τους, στις οποίες είναι ξεκάθαρο ότι επιδιώκουν να σύρουν τους Ορθοδόξους.

Ποιοι επομένως φερόμενοι ως ορθόδοξοι πατριάρχες (και έτεροι ιεράρχες) τολμούν να μας κατηγορούν και να απειλούν με παύσεις και διώξεις τους ορθόφρονες ιερείς μας ή και εμάς (σε επόμενη φάση που σίγουρα θα έλθει) με επιτίμια, επειδή αντιστεκόμαστε στη χυδαία απαίτησή τους να ενωθούμε με τους αιρετικούς; Η μόνη επανένωση που θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή (και βέβαια θα ήταν και ευκταία), είναι η επιστροφή των διαστρεβλωτών στην ενιαία Εκκλησία των πρώτων αιώνων, από την οποία οι ίδιοι παρεξέκλιναν. Επανένωση όμως με τους δικούς τους θεολογικούς όρους σημαίνει αυτομάτως και τη δική μας εκτροπή. Την ώρα δηλαδή που ο εκπεσών και εκμαυλισμένος (αυτοφερόμενος ως) «Χριστιανισμός» της Δύσης καταρρέει μέσα στις αμαρτίες και τα βαθιά του υπαρξιακά αδιέξοδα, την ώρα που πάμπολλοι Ευρωπαίοι διανοητές με ανησυχίες έχουν βαφτιστεί Ορθόδοξοι, εμείς θα πετάξουμε στα σκουπίδια τη Φιλοκαλία, τους Νηπτικούς, τους Ησυχαστές και θα πάμε εκουσίως να πέσουμε στην πλάνη; Είναι ολοφάνερο ότι μόνο ως ατυχέστατος αστεϊσμός θα μπορούσε να εκληφθεί μία τέτοια «πρόταση» (όσο βεβαίως και αν η οικουμενιστική σύναξη του Φαναρίου μάς την υποβάλλει ως μονόδρομο μέσα στη θλιβερή πνευματική της κατάντια).

Και ασφαλώς στο σημείο αυτό καλό θα ήταν να ξεκαθαριστεί και κάτι ακόμη. Εδώ το ζήτημα δεν είναι ποιος θα παρασύρει τον άλλον υπό τους όρους του. Δεν είναι ούτε πολιτικό παιχνίδι, ούτε μάχη εντυπώσεων, ούτε θέμα εγωισμών. Το πρόβλημα εδώ υψώνεται σε επίπεδο καθαρά σωτηριολογικό. Εκτός Εκκλησίας, δίχως τη σύναξη γύρω από το Άγιο Ποτήριο και δίχως μυστηριακή ζωή, δεν υπάρχει θέωση, άρα ούτε και σωτηρία. Να λοιπόν ποιο είναι στην πραγματικότητα το μέγα διακύβευμα. Είναι η ίδια η ψυχή μας. Είναι το ίδιο το σωτηριολογικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο μπορεί να πραγματωθεί ο πνευματικός αγώνας προς τη θέωση. Και αυτό το πλαίσιο πρέπει πάση θυσία να μείνει ανόθευτο.


Όλα αυτά επαναλαμβάνω και πάλι ότι μπορεί για πάρα πολλούς να είναι ψιλά γράμματα (όσο δεδομένη τυγχάνει άλλωστε και η κωμικοτραγική πλέον νεοελλαδική μιθριδατική άμβλυνση του «έλα μωρέ τώρα»), αλλά για κάθε συνειδητό ορθόδοξο είναι η κατεξοχήν ουσία. Πέραν όμως αυτού, θα ήταν χρήσιμο να επισημάνουμε και κάτι ακόμη: μία πιθανή υποχώρηση της ελλαδικής Εκκλησίας στα απροκάλυπτα πλέον «ενωτικά» σχέδια του Φαναρίου και των εδώ ακολούθων του θα είχε και άλλες συνέπειες, που πλέον δεν θα ήταν θεολογικές, αλλά κοινωνικές και εθνικές (και κάποιον που αδιαφορεί ίσως για τα θεολογικά, οπότε δεν τον πολυενδιαφέρουν όλα τα προαναφερθέντα, αυτό δεν μπορεί να τον αφήσει αδιάφορο). Γιατί εδώ είναι πια πολύ ορατή η προοπτική ενός σχίσματος εντός της χώρας μας, καθώς μεγάλο μέρος του κλήρου και του λαού είναι αποφασισμένο να μείνει πιστό στην πατρώα αυθεντική πίστη και να κηρύξει ακοινωνησία με τους πλανεμένους κληρικούς. Ποιοι είναι λοιπόν αυτοί οι μεγαλόσχημοι ρασοφόροι που θα τολμήσουν και θα επιχειρήσουν την πρόκληση ενός νέου και με ανυπολόγιστες συνέπειες εθνικού διχασμού, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν το αιρετικό τους μένος και φυσικά να εξευμενίσουν και τα νεοταξίτικα αφεντικά, που τους ανέβασαν στους εκκλησιαστικούς θρόνους τους;

Τα πράγματα λοιπόν είναι σαφή, για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Τα ψέματα τελείωσαν: εδώ πλέον ζητούνται όλο και περισσότεροι επίσκοποι, όλο και περισσότεροι κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί, που θα αφήσουν τα μισόλογα (και την αντίσταση απ’ το…υπόγειο) και θα προτάξουν αναφανδόν τα στήθη τους για να σταματήσουν την πορεία προς το σχίσμα και να αντισταθούν στην υλοποίηση ενός ακόμη βήματος στο νεοταξίτικο και νεοεποχίτικο σχέδιο της προόδου της ιδέας της Παγκόσμιας Θρησκείας (γιατί φυσικά υπενθυμίζουμε ότι το ευρύτερο παιχνίδι των αγαπολογικών εναγκαλισμών δεν αφορά μόνο σε καρδιναλίους ή σε πάστορες, αλλά και σε ιμάμηδες, γκουρού και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί ο νους του ανθρώπου), για την οποία η Ορθοδοξία είναι φυσικά το μεγάλο αγκάθι. Αυτή είναι ο μεγάλος στόχος του Σιωνισμού, που φυσικά δεν είναι πολιτικο-οικονομική «σέχτα», όπως νομίζουν ακόμη κάποιοι αφελείς, αλλά ξεκάθαρα αποτελεί θρησκεία, η οποία απλούστατα προετοιμάζει μεθοδικά το έδαφος για την έλευση του «Μεσσία» της, εξ ου και η οργανωμένη απόπειρα για την πνευματική, οικονομική και πολιτική ομογενοποίηση και ποδηγέτηση του πλανήτη.
Ο πόλεμος αυτός έχει ξεσπάσει και θα είναι ένας πόλεμος σκληρός και μακρύς.
Ας είμαστε έτοιμοι…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Δεν θεωρώ ότι η Ελλάδα διαθέτει τη δυνατότητα και τους οικονομικούς πόρους να δεχτεί πρόσφυγες, οι οποίοι θα σταλούν από χώρες της βόρειας Ευρώπης. Ορισμένες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης νομίζουν ότι η νότια Ιταλία και η Ελλάδα μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως εάν να ήταν κλειστά κιβώτια, όπου μπορεί να αποθηκεύσει κανείς πρόσφυγες» δηλώνει ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, σε συνέντευξή του στην Welt.

Αναφερόμενος στην πρόταση της Κομισιόν να εφαρμοστούν ξανά οι κανόνες του Δουβλίνου από την 14η Μαρτίου και στην αναγγελία του γερμανού υπουργού Εσωτερικών Τόμας Ντε Μεζιέρ ότι θα στέλνονται στην Ελλάδα πρόσφυγες, των οποίων το αίτημα ασύλου απορρίπτεται στη Γερμανία, αφού η κατάσταση εκεί βελτιωθεί, ο Ν.Κοτζιάς δηλώνει:

«Η Ελλάδα έδειξε μεγάλο ανθρωπισμό με το να δεχτεί πρόσφυγες. Ένα νέο κύμα προσφύγων, όμως, αυτό το καλοκαίρι θα την επιβάρυνε υπερβολικά. Η Ελλάδα έχει φτάσει στα έσχατα όριά των δυνατοτήτων της. Χρειαζόμαστε επειγόντως μεγαλύτερη υποστήριξη από τις χώρες μέλη της ΕΕ, για να αντιμετωπίσουμε την προσφυγική κρίση».

«Οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες δέχονται πολύ λίγους πρόσφυγες και η υποστήριξη στο θέμα της επεξεργασίας των αιτήσεων ασύλου είναι ένα μόνον κλάσμα των όσων μας υποσχέθηκαν.

»Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ότι δεν έχει στρατηγική αντιμετώπισης κρίσεων. Κοινές αποφάσεις, όπως αυτή της κατανομής προσφύγων σε όλες τις χώρες μέλη, θα πρέπει και να εφαρμόζονται από κοινού» τόνισε ο έλληνας υπουργός Εξωτερικών στη γερμανική εφημερίδα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πτώση τζίρου της τάξης του 3,6% κατά μέσο όρο προβλέπει για τα σούπερ μάρκετ η εταιρεία έρευνας αγοράς, IRI το 2017.
Ειδικότερα, με βάση τα στοιχεία της IRI, η ανώτερη επίδοση σε επίπεδο τζίρου υπολογίζεται στο -2,9% και η κατώτερη επίδοση στο -4,4%.

Η πρόβλεψη αυτή ακολουθεί ένα επίσης πτωτικό σερί, καθώς το 2016 έκλεισε με πτώση 6,5%, μετά από πτώση 2,1% το 2015, 1,4% το 2014 και 3,5% το 2013.

Όσον αφορά τις επιδόσεις της αγοράς κατά τους πρώτους μήνες του έτους, ο Ιανουάριος εμφάνισε πτώση 10%, ο Φεβρουάριος κατέγραψε αύξηση 2,9% (λόγω Καθαράς Δευτέρας), ενώ στην πρώτη εβδομάδα του Μαρτίου η αγορά γύρισε και πάλι αρνητικά, με την πτώση να φθάνει το 15%.

Εξαίρεση αποτελούν τα καταστήματα discount, τα οποία αναμένεται να συνεχίσουν να παρουσιάζουν θετικό πρόσημο ανάπτυξης, όπως και το 2016, όπου οι πωλήσεις τους σημείωσαν αύξηση 10,4% έναντι του 2015.

Σύμφωνα με τις προβλέψεις για όλο το 2017, οι πωλήσεις των σούπερ-μάρκετ αναμένεται να υποχωρήσουν κατά 3,6% σε σύγκριση με το 2016.

Την αρνητική εικόνα στο λιανεμπόριο επιβεβαιώνουν και τα στοιχεία του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών, σύμφωνα με τα οποία 1.202 επιχειρήσεις διέκοψαν τη λειτουργία τους το 2016, ενώ δημιουργήθηκαν 1.135.

Αρνητικά μηνύματα στέλνει και η αγορά καυσίμων, καθώς το δίμηνο Ιανουαρίου – Φεβρουαρίου η ζήτηση μειώθηκε κατά 4%.

Πάντως, κατά 24% αυξήθηκε το ίδιο διάστημα η ζήτηση για το πετρέλαιο θέρμανσης, λόγω των πολύ χαμηλών θερμοκρασιών που επικράτησαν στη χώρα.

Η κάμψη στην κατανάλωση – ως απόρροια της αβεβαιότητας που προκαλεί η καθυστέρηση στην ολοκλήρωση της αξιολόγησης – καθιστά αμφίβολη την επίτευξη της προσδοκώμενης ανάπτυξης 2,7% το 2017.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Γιώργου Παυλόπουλου

O τρόμος χτύπησε και πάλι την Ευρώπη, αυτή τη φορά επιλέγοντας ως στόχο την καρδιά του Λονδίνου. Το χθεσινό τρομοκρατικό (όπως χαρακτηρίστηκε εξαρχής) χτύπημα εκδηλώθηκε ακριβώς ένα χρόνο μετά από το αντίστοιχο στο αεροδρόμιο Ζαβεντέμ των Βρυξελλών, που είχε κοστίσει τη ζωή σε 32 ανθρώπους, αλλά και λίγα μόλις 24ωρα μετά τον ισλαμιστή που επιτέθηκε εναντίον στρατιωτών στο αεροδρόμιο Ορλί του Παρισιού -για να βρει τον θάνατο, χωρίς να προκαλέσει άλλα θύματα.

Το χθεσινό επεισόδιο ήταν αναμφίβολα πιο σοβαρό από το τελευταίο, όμως ο συνδυασμός τους έχει σημάνει συναγερμό στις ευρωπαϊκές αρχές ασφαλείας, μιας και φοβούνται ότι θα υπάρξει συνέχεια.

Οι φόβοι αυτοί ενισχύονται καθώς υπάρχουν επιπλέον ενδείξεις που συνδέουν τα δύο αυτά περιστατικά. Μία από αυτές, όπως σημειώνουν ήδη αναλυτές, έχει να κάνει με τον ελαφρύ οπλισμό που έφεραν οι δράστες (στη μία ένα αεροβόλο πιστόλι και στην άλλη μαχαίρι), ενώ μια δεύτερη αφορά στο γεγονός ότι όλα δείχνουν πως έδρασαν μόνοι τους. Κι αυτό, εφόσον επιβεβαιωθεί, σημαίνει ότι υπάρχει μεγάλη και επικίνδυνη κινητικότητα στις τάξεις των αποκαλούμενων «μοναχικών λύκων» -ατόμων, δηλαδή, που έχουν ασπαστεί ακραίες ιδέες και δρουν μόλις θεωρήσουν ότι τους έχει δοθεί κάποιο σύνθημα από τους ηγέτες ή τις οργανώσεις στις οποίες πρόσκεινται ή ανήκουν.

Στο εσωτερικό της Βρετανίας, πάντως, η προσοχή τόσο του πολιτικού κόσμου όσο και της κοινής γνώμης στράφηκε αυτομάτως από την υπόθεση του Brexit και των συνεπειών του προς την αναβίωση της τρομοκρατικής απειλής.

Είναι χαρακτηριστικό ότι μόλις έγινε γνωστό το περιστατικό, η Βουλή της Σκοτίας διέκοψε την επίμαχη συζήτηση που είχε ως θέμα το δεύτερο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία από το Ηνωμένο Βασίλειο και επρόκειτο να ολοκληρωθεί σήμερα το βράδυ με ψηφοφορία.

Αυτή ήταν η τρίτη σοβαρή τρομοκρατική επίθεση στο έδαφος της χώρας, που κόστισε τη ζωή στον δράστη και τρεις ακόμη ανθρώπους -έναν φρουρό του Κοινοβουλίου και δύο πεζούς που χτυπήθηκαν από το αυτοκίνητό του στη γέφυρα του Γουεστμίνστερ, όπου επίσης τραυματίστηκαν αρκετοί. Είχαν προηγηθεί δύο χτυπήματα: Τον Ιούλιο του 2005, όταν τέσσερις ισλαμιστές καμικάζι είχαν σκοτώσει 52 ανθρώπους με σχεδόν ταυτόχρονες επιθέσεις σε μέσα μεταφοράς. Και τον Μάιο του 2013, όταν δύο τζιχαντιστές είχαν κυριολεκτικά αποκεφαλίσει σε δρόμο του Λονδίνου έναν στρατιώτη.

[Συλλυπητήρια και βοήθεια]

Αγκ. Μέρκελ, Φρ. Ολάντ και όλοι σχεδόν οι ηγέτες της Ευρώπης και της Ε.Ε. εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους προς τη βρετανική κυβέρνηση, προσφέροντας παράλληλα κάθε δυνατή βοήθεια, τόσο σε πολιτικό επίπεδο όσο και με συνεργασία των αρμόδιων αρχών και ανταλλαγή πληροφοριών. Κάτι ανάλογο έκανε και ο Ντ. Τραμπ, ο οποίος επικοινώνησε τηλεφωνικά με την Τ. Μέι, ενώ μηνύματα έστειλαν πρόεδροι και πρωθυπουργοί από όλο τον κόσμο.

Πηγή "Ημερησία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Την ώρα που το Λονδίνο ζει μία ακόμα δολοφονική τρομοκρατική επίθεση που σκορπά τον φόβο για το αύριο όχι μόνον στην Αγγλία αλλά σε ολόκληρη τη Δύση, την ίδια ώρα, ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν προβαίνει σε μία πρωτοφανή στην ιστορία δήλωση στην οποία λέει ότι «Αν συνεχίσει έτσι η Ευρώπη σε λίγο κανείς ευρωπαίος δεν θα νιώθει ασφαλής να περπατά στους δρόμους πουθενά στον κόσμο».

Η δήλωση αυτή, που τον αποκόπτει πλέον με αληθινά βαθύ τρόπο από τη Δύση, πρέπει να θορυβήσει τους πάντες σε Ευρώπη και Αμερική. Γιατί, στην ουσία, πρόκειται για μία δήλωση που από πρόεδρο τον μετατρέπει όχι απλώς σε σουλτάνο, που θέλει να γίνει με το δημοψήφισμα, αλλά σε κάτι πολύ χειρότερο, που, προφανώς, κατά βάθος πραγματικά θέλει να γίνει: σε ένα είδος Αγιατολάχ με γραβάτα.

Το ζήτημα ασφαλείας που προκύπτει από τα κρυφά παιγνίδια της Τουρκίας με τον ISIS αλλά και από τις αληθινές πεποιθήσεις του Ερντογάν που τώρα, εν όψει του δημοψηφίσματος, με τέτοια ορμή ξεσκεπάζονται, σε συνδυασμό με τις απειλές του στο μεταναστευτικό, πρέπει να κάνουν, επιτέλους, τη Δύση να σταματήσει να υποκρίνεται ότι δεν βλέπει την εξαιρετικά επικίνδυνη πραγματικότητα του να γεννιέται ένα καθεστώς τύπου Ιράν της δεκαετίας του ’80 μπροστά στην πόρτα της.

Επίσης, πρέπει να κάνουν και την Ελλάδα να συνειδητοποιήσει τον τεράστιο κίνδυνο που η ίδια αντιμετωπίζει από την παραζάλη του Τούρκου ηγέτη και της χώρας του.

Αυτά τα δύο, πρέπει πλέον να συνδεθούν άμεσα και ευθέως και να αντιμετωπιστούν ως ενιαίο πρόβλημα όλων μας – γιατί είναι ακριβώς αυτό. Και να αντιληφθούμε άπαντες ότι αν δεν σταματήσει πια η καταστροφική πολιτική του κατευνασμού της Τουρκίας σε διεθνές επίπεδο από τον δυτικό κόσμο, οι συνέπειες θα είναι πολύ σοβαρές.

Καλώς ή κακώς, τα ανατολικά σύνορα της Ελλάδας είναι τα σύνορα της Δύσης. Και τώρα είναι πλέον η στιγμή να το εξηγήσουμε σε όλους τους εταίρους μας, να τους κάνουμε να το κατανοήσουν και να προετοιμαστούμε σοβαρά και σε άμεση συνεργασία μαζί τους γι αυτά που έρχονται. Γιατί έρχονται πια με βεβαιότητα και, πιθανότατα, με ταχύτητα…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Της Ισμήνης Χαραλαμποπούλου και του Παναγιώτη Σαββίδη

Υπουλη διείσδυση με τη δημιουργία Παιδαγωγικού Τμήματoς στο ΑΠΘ όπου οι Τούρκοι θα εκπαιδεύουν τους δασκάλους για τα μειονοτικά σχολεία της Θράκης – Την ίδια ώρα το υπ. Παιδείας βάζει στα δημόσια νηπιαγωγεία της περιοχής την τουρκική γλώσσα με πιλοτικό πρόγραμμα.

Σε Τούρκους πανεπιστημιακούς που ελέγχονται απευθείας από την Άγκυρα, και προφανώς από το καθεστώς Ερντογάν, εκχωρεί η ελληνική κυβέρνηση την εκπαίδευση της μειονότητας στη Θράκη, προχωρώντας σε μια ακατανόητη ικανοποίηση ενός πάγιου αιτήματος της γείτονος, το οποίο επί σειρά ετών απορριπτόταν από την Αθήνα.

Οπως αποκαλύπτεται, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ιδρύει, με τις ευλογίες του υπουργείου Παιδείας, έδρες καθηγητών Τουρκικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας, καθώς και Μουσουλμανικής Θρησκείας στο Παιδαγωγικό Τμήμα του, σε συνεργασία με τουρκικά πανεπιστήμια! Έδρες τις οποίες θα καταλάβουν καθηγητές ερχόμενοι απευθείας από συνεργαζόμενα με το ΑΠΘ τουρκικά πανεπιστήμια και δεν θα ελέγχονται καν από το ελληνικό κράτος!

Η εξέλιξη αυτή, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι το υπουργείο Παιδείας αποφάσισε αιφνιδιαστικά να εισαγάγει την τουρκική γλώσσα στη δημόσια εκπαίδευση της μειονότητας -ξεκινώντας με ένα πιλοτικό πρόγραμμα σε νηπιαγωγεία περιοχών της Θράκης!-, προκαλεί εύλογα ερωτήματα για την πολιτική της κυβέρνησης στο πεδίο των εύθραυστων σχέσεων με την Τουρκία αυτή την περίοδο. Εκφράζεται δε έντονα η ανησυχία μήπως η κυβέρνηση, πιεζόμενη σε άλλα μέτωπα των διμερών σχέσεων, όπως η έκδοση των Τούρκων πραξικοπηματιών, το Προσφυγικό ή οι προκλήσεις στο Αιγαίο, επιχειρεί να κατευνάσει το καθεστώς Ερντογάν κάνοντας παραχωρήσεις σε έναν τομέα όπως η Παιδεία, όπου έτσι κι αλλιώς οι αντιλήψεις του ΣΥΡΙΖΑ είναι «χαλαρές», υπό την έννοια ότι προτάσσει δήθεν ευαισθησίες περί δικαιωμάτων υποβαθμίζοντας τους εθνικούς κινδύνους από την επεκτατική πολιτική της Άγκυρας.

Ειδικά για το θέμα της τουρκικής γλώσσας στα νηπιαγωγεία -με σκοπό προφανώς να μπει στη συνέχεια στην Πρωτοβάθμια και τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση- ανοίγει τον ασκό του Αιόλου και έχει προκαλέσει σάλο στην εκπαιδευτική κοινότητα, η οποία ζητά την απόσυρση του προγράμματος, πολύ περισσότερο που δεν έχει ξεκαθαριστεί ο τρόπος εφαρμογής, ούτε προηγήθηκε ο αναγκαίoς σε τέτοιες περιπτώσεις διάλογος.

Οι έδρες στο ΑΠΘ

Η απόφαση για την ίδρυση Τομέα Μουσουλμανικών Σπουδών στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο υπογράφηκε από τον υπουργό Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου τον περασμένο Δεκέμβριο. Είχε προηγηθεί αίτημα από Συλλόγους Εκπαιδευτικών Μειονοτικών Σχολείων της Ξάνθης και του Εβρου που ζητούσαν «την άμεση ανάπτυξη και στελέχωση του Τομέα Μειονοτικής Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΑΠΘ και τη δημιουργία εδρών καθηγητών Τουρκικής Γλώσσας, Λογοτεχνίας καθώς και Θρησκευτικών Μουσουλμανικής Θρησκείας», ενώ καθοριστική ήταν και η παρέμβαση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Χουσεΐν Ζεϊμπέκ.

Η ίδρυση του τομέα αποτελεί ουσιαστικά επέκταση της συνεργασίας του ΑΠΘ και με άλλα τουρκικά πανεπιστήμια πέραν του Τσανάκαλε, με το οποίο έχει ήδη στενή σχέση.

Ουσιαστικά, διαμορφώνεται μια επικίνδυνη ατραπός: Τούρκοι καθηγητές, χωρίς κανέναν έλεγχο, θα διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό τις σπουδές και το συνολικό «εκπαιδευτικό, πολιτιστικό και ιδιαίτερο θρησκευτικό φορτίο» που θα αποκτούν οι φοιτητές του Παιδαγωγικού Τμήματος, δηλαδή οι αυριανοί εκπαιδευτικοί της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη. 
Διαμορφώνεται δηλαδή μια κατάσταση όπου τα παιδιά της μειονότητας θα μορφώνονται κατά μεγάλο βαθμό σύμφωνα με τις οδηγίες της Αγκυρας, με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό!

Μάλιστα τώρα αποκαλύπτεται ότι, σύμφωνα με τις ρυθμίσεις του υπουργείου Παιδείας, αυξάνεται ο αριθμός εισακτέων στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης της Παιδαγωγικής Σχολής του ΑΠΘ αποκλειστικά με μαθητές από τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης! Οπως λένε αρμόδιοι παράγοντες, θα… παράγουμε περισσότερους εκπαιδευτικούς μειονοτικών σχολείων από όσους έχουμε ανάγκη – σημειωτέον, ισχύει πάντα ότι μόνο οι προερχόμενοι από τη μειονότητα μπορούν να διδάξουν στα σχολεία της. Εκτός δηλαδή από εκείνους που όντως θα απασχοληθούν στα σχολεία, θα αυξηθούν και όσοι θα έχουν λάβει εκπαίδευση από Τούρκους πανεπιστημιακούς.

Η κίνηση αυτή αιφνιδίασε τους πάντες, αφού ανατρέπει τη σημερινή κατάσταση κατά την οποία τον κεντρικό ρόλο στην εκπαίδευση της μειονότητας είχε το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, με σχετική εμπειρία άνω των 15 ετών. Ο πρύτανης του ΔΠΘ Αθανάσιος Καραμπίνης, μιλώντας στο «ΘΕΜΑ», εκφράζει φόβους για υπόγειες διαδρομές υποστηρίζοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει το «χατίρι» κύκλων που θέλουν να απομακρύνουν την εκπαίδευση της μειονότητας από ανθρώπους που ξέρουν πώς να τη χειριστούν. Μάλιστα η Πρυτανεία έστειλε και επιστολή στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα θέτοντας ερωτήματα σχετικά με «την καταλληλότητα της προετοιμασίας των εν λόγω εκπαιδευτικών». Το σημαντικότερο από αυτά, σύμφωνα με τον κ. Καραμπίνη, είναι με ποιον τρόπο θα ασκείται ο έλεγχος στον τομέα Μειονοτικών Σπουδών του Παιδαγωγικού Τμήματος του ΑΠΘ.

Η Πρυτανεία του ΔΠΘ καταγγέλλει εμμέσως συστηματική προσπάθεια υποβάθμισης του ρόλου του πανεπιστημίου, εξ ου και εξέφρασε στον κ. Τσίπρα τον έντονο προβληματισμό της για τις επιδιώξεις ορισμένων κύκλων που έχουν ως πρωταρχικό διακύβευμα να βρεθεί η εκπαίδευση των μελλοντικών εκπαιδευτικών του μειονοτικού προγράμματος εκτός ΔΠΘ και εκτός Θράκης.

Ουσιαστικά η Πρυτανεία φωτογραφίζει έτσι τους Συλλόγους Εκπαιδευτικών Δασκάλων Μειονοτικών Σχολείων της Ξάνθης και του Εβρου, οι οποίοι πέραν του αιτήματος για τον Τομέα Μουσουλμανικών Σπουδών στο ΑΠΘ είχαν ζητήσει την άμεση κατάργηση του Διδασκαλείου Εκπαιδευτικών Μειονοτικού Προγράμματος (ΔΕΜΠ) στην Αλεξανδρούπολη.

Τουρκικά στο νηπιαγωγείο

Την ίδια ώρα η πιλοτική εφαρμογή του προγράμματος για την τουρκική γλώσσα σε νηπιαγωγεία της μειονότητας φουντώνει τις ανησυχίες και τις αντιδράσεις. Εκπαιδευτικοί εκφράζουν φόβους για δημιουργία ενός παράλληλου εκπαιδευτικού συστήματος που δημιουργείται, υποστηρίζοντας ότι μετά τα δίγλωσσα νηπιαγωγεία έρχονται και τα δίγλωσσα δημοτικά. Στελέχη του υπουργείου Παιδείας απαντούν εμμέσως ότι δεν πρόκειται για δίγλωσσα νηπιαγωγεία, αλλά για πρόγραμμα με στόχο την αρμονική κοινωνικοποίηση των νηπίων της μειονότητας στον εκπαιδευτικό θεσμό του νηπιαγωγείου. Ο πρόεδρος του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ) Γεράσιμος Κουζέλης δηλώνει πάντως στο «ΘΕΜΑ» ότι το πρόγραμμα θα επεκταθεί από την ερχόμενη χρονιά.

Σύμφωνα με το ΙΕΠ, «η πιλοτική παρέμβαση προβλέπει τη χρήση της μητρικής γλώσσας ως γλώσσας στήριξης με στόχο την αρμονική κοινωνικοποίηση των νηπίων της μειονότητας στον εκπαιδευτικό θεσμό του νηπιαγωγείου, την αποτελεσματικότερη εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας και την ισορροπημένη γλωσσική και κατά προέκταση γνωστική ανάπτυξη, καθώς και την καλύτερη προετοιμασία για επιτυχή επίδοση στις πρώτες τάξεις του δημοτικού».

Πάντως, εκπαιδευτικοί της Θράκης δηλώνουν αντίθετοι στα δίγλωσσα νηπιαγωγεία και ετοιμάζουν επιστολές προς το υπουργείο Παιδείας, ενώ ερωτήματα θέτουν ακόμα και εκπαιδευτικοί που δεν είναι κατ’ ανάγκην αντίθετοι. Ο Διδασκαλικός Σύλλογος Ξάνθης ζητεί την απόσυρση του προγράμματος, αναφέροντας ότι «η ελληνική πολιτεία στο πλαίσιο της υποχρεωτικότητας της προσχολικής αγωγής, αλλά και της ισονομίας και ισοπολιτείας, ίδρυσε σε όλους τους μειονοτικούς οικισμούς νέα νηπιαγωγεία στα οποία γράφτηκαν και φοιτούν τα νήπια των μουσουλμάνων συμπολιτών μας, όπου τα νήπια μιλάνε την ίδια γλώσσα και δεν υπάρχει πρόβλημα στη μεταξύ τους επικοινωνία».

Οι δάσκαλοι της Ροδόπης κατήγγειλαν ότι «η κυβέρνηση ικανοποίησε το αίτημα μουσουλμάνων βουλευτών οι οποίοι είναι σε ανοιχτή γραμμή με το Προξενείο για τη δημιουργία δίγλωσσων νηπιαγωγείων, πάγιο αίτημα της Αγκυρας».

Ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ροδόπης «Οι Τρεις Ιεράρχες» εκφράζει επίσης τη διαφωνία του, ενώ η Αυτόνομη Παρέμβαση Εκπαιδευτικών Π.Ε. Ξάνθης, η οποία τάσσεται υπέρ της διγλωσσίας στην προσχολική εκπαίδευση, σημειώνει ότι το ΙΕΠ όφειλε να συζητήσει με την εκπαιδευτική κοινότητα σε σχέση με τα ερωτήματα που εγείρονται για τη φιλοσοφία, τη διαδικασία, τις εργασιακές συνθήκες, καθώς και να διευκρινίσει τον τρόπο εφαρμογής του ώστε να μην αφήσει πεδίο ανοιχτό σε λογικές ανησυχίες, αλλά και σε παρερμηνείες ή σκόπιμες στρεβλώσεις.

Μόνο τους «πιστούς» καθηγητές άφησαν στα πανεπιστήμα

Ακόμη και τους πρυτάνεις των τουρκικών πανεπιστημίων διορίζει πλέον ο «σουλτάνος» Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προκαλώντας ποικίλες αντιδράσεις εντός και εκτός Τουρκίας. Την ίδια ώρα ξεπερνούν τους 50.000 όσοι πανεπιστημιακοί και εκπαιδευτικοί έχουν απομακρυνθεί από τις θέσεις τους με τη ρετσινιά του Γκιουλενιστή και όχι μόνο.

Η κυβέρνηση Γιλντιρίμ έχει θέσει σε εφαρμογή μια εκστρατεία διώξεων και εκφοβισμού πανεπιστημιακών και εκπαιδευτικών της χώρας, με στόχο -όπως ευθέως καταγγέλλεται- η κατάλυση της ελευθερίας του λόγου και του δικαιώματος της ελεύθερης έκφρασης στην Τουρκία. Ο ίδιος ο Ταγίπ Ερντογάν χαρακτήρισε μερίδα της ακαδημαϊκής κοινότητας «προδότες», δίνοντας το σύνθημα στην ελεγχόμενη δικαιοσύνη να ξεκινήσει ένα πογκρόμ εναντίον τους.

Οι διώξεις δεν αφορούν μονάχα τα δημόσια πανεπιστήμια και εκπαιδευτικά ιδρύματα, αλλά και τα ιδιωτικά. Καθημερινά πανεπιστημιακοί και εκπαιδευτικοί στοχοποιούνται με δημοσιοποίηση φωτογραφιών και στοιχείων τους στα social media και δέχονται απειλές από ισλαμιστές και Γκρίζους Λύκους.

Η υπερεξουσία για διορισμό των πρυτάνεων -αντί των εκλογών που ίσχυαν έως τώρα- δόθηκε στον Τούρκο πρόεδρο με την πρόσφατη απόφαση της απόλυτης πλειοψηφίας του Κοινοβουλίου. Ηδη η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι προχωρά στις αλλαγές, επικαλούμενη την ανάγκη να αποφευχθούν «διαμάχες μεταξύ διάφορων πολιτικών ομάδων εντός των ιδρυμάτων».

Οι εκλογές οργάνων στα 181 πανεπιστήμια της Τουρκίας ανεστάλησαν μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του περασμένου Ιουλίου. Ηδη ο Ερντογάν διόρισε τον Μεχμέντ Εζκάν, βουλευτή του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP), στην πρυτανεία του Πανεπιστημίου του Βοσπόρου, στη θέση της ιδιαίτερα δημοφιλούς Γκιουλάι Μπαρμπαρόσογλου, η οποία είχε εκλεγεί θριαμβευτικά με 86% πριν από το αποτυχημένο πραξικόπημα.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της «D.W.», από τον περασμένο Ιούλιο 4.811 μέλη Διδακτικού Ερευνητικού Προσωπικού απομακρύνθηκαν από τα τουρκικά πανεπιστήμια. Επιπλέον 2.800 συμβάσεις δεν ανανεώθηκαν ή καταγγέλθηκαν πρόωρα και απολύθηκαν 1.100 διοικητικοί υπάλληλοι. Η κατηγορία είναι ότι ήταν φίλα προσκείμενοι προς τους πραξικοπηματίες. Παράλληλα, έως τις αρχές του 2017 ξεπέρασαν τους 28.000 οι εκπαιδευτικοί που απομακρύνθηκαν από τις θέσεις τους, ενώ 10.000 επιπλέον τέθηκαν σε διαθεσιμότητα με την κατηγορία ότι διατηρούν διασυνδέσεις με την «τρομοκρατία».

Πηγή "Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Την ίδια ώρα που οι μισθοί έχουν γίνει αμοιβές ντροπής και τα κονδύλια του κράτους είναι απαραίτητα μέχρι δεκάρας, η Βουλή αποφάσισε να μοιράσει σε υπαλλήλους της επιδόματα μέχρι 150 ευρώ το μήνα, όσο μισός μισθός της γενιάς που παίρνει 300 ευρώ., και μάλιστα αναδρομικά από 1η Μαρτίου!

Το επίδομα θα παίρνουν οι μόνιμοι και όσοι έχουν σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου, αορίστου χρόνου και πλήρους απασχόλησης υπάλληλοι της Βουλής με τις εξής ειδικότητες:

Εκατόν πενήντα ευρώ (150) θα παίρνουν οι καθαριστές και καθαρίστριες και οι συντηρητές έργων τέχνης και αρχαιοτήτων, που ασχολούνται αποκλειστικά μ αυτές τις δουλειές.

Εβδομήντα ευρώ (70) θα παίρνουν όσοι ασχολούνται στο Βρεφονηπιακό Σταθμό, στο Νηπιαγωγείο της Βουλής και στο Τμήμα Εργασιακού Αθλητισμού, κοινώς Γυμναστήριο.

Τριάντα πέντε ευρώ (35) θα παίρνουν οι υπάλληλοι βιβλιοδεσίας, εκτύπωσης και τυπογραφείου της αρμόδιας διεύθυνσης.

Η… δρακόντεια απόφαση προβλέπει ότι οι προϊστάμενοι των τμημάτων, επίσης υπάλληλοι της Βουλής, θα διακόπτουν το επίδομα σε ό,ποιον δεν κάνει τη δουλειά του!

Οι λέξεις είναι φτωχές για να σχολιάσουν.

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Ο κεντροδεξιός Ρούτε έχει ήδη εισπράξει το πολιτικό όφελος από την πρωτοφανή κόντρα του με τους νεοοθωμανούς. Ο Ερντογάν πρέπει να περιμένει μέχρι τις 16 Απριλίου για να δει εάν η τακτική του θα αποδώσει. Όλα δείχνουν, πάντως, ότι η επιθετική ρητορική του, που συνδυάζει το εθνικό μεγαλείο με τον ισλαμισμό, συσπειρώνει τη “βαθιά Τουρκία”. Η κατάσταση θυμίζει τη σύγκρουση του Σουλτανάτου με τη χριστιανική Ευρώπη στους προηγούμενους αιώνες.

Ας σημειωθεί ότι παραδοσιακά οι σχέσεις Χάγης-Άγκυρας ήταν στενές και στον οικονομικό και στον πολιτικό τομέα. Η Ολλανδία είναι ένας από τους τρεις μεγαλύτερους επενδυτές στην Τουρκία και κατά κανόνα τηρούσε φιλοτουρκική στάση. Σύμφωνα με διπλωματική πηγή, μάλιστα, η Άγκυρα είχε ειδοποιηθεί να αποφύγει συγκεντρώσεις ειδικά στην Ολλανδία για να μην δώσει εκλογική τροφή στην Ακροδεξιά.

Η νεοοθωμανική ηγεσία αρχικά είχε δείξει κατανόηση. Στη συνέχεια, όμως, άλλαξε γραμμή πλεύσης, επιδιώκοντας τη ρητορική-διπλωματική σύγκρουση για ψηφοθηρικούς λόγους. Η αλλαγή επιβεβαιώνεται και από παλαιότερη δήλωση του πρωθυπουργού Γιλντιρίμ σε τηλεοπτική εκπομπή στο ATV: «Στις 15 Μαρτίου έχουν εκλογές στην Ολλανδία. Κατά συνέπεια δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιήσουμε κάποια εκδήλωση σε εκείνη τη χώρα πριν από αυτή την ημερομηνία».

Υπενθυμίζουμε ότι το πρώτο επεισόδιο προέκυψε από την απροθυμία του Βερολίνου να επιτρέψει την πραγματοποίηση συγκέντρωσης υπέρ του “ναι” στυ δημοψήφισμα. Ο Ερντογάν ήταν να κατηγορήσει ευθέως τις γερμανικές αρχές για ναζιστική πρακτική. Η Μέρκελ απέφυγε την κλιμάκωση, αφενός επειδή δεν ήθελε να εμπλακεί σε δημόσιο “σκυλοκαυγά”, αφετέρου επειδή δεν θέλει να τινάξει στον αέρα τις γέφυρες με την Άγκυρα.

Το γερμανικό πολιτικό σύστημα θεωρεί παραδοσιακά την Τουρκία σημαντική χώρα. Είναι χαρακτηριστικό δημοσίευμα της Σιντόιτσε Τσάιτουνγκ. Αφού αναφέρεται στην ανησυχία του ΝΑΤΟ για το ρήγμα στις ευρωτουρκικές σχέσεις, καταλήγει ότι «σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να εξοργίσουμε έναν τόσο στρατηγικά σημαντικό σύμμαχο». Εκτός αυτού, η Γερμανία είναι κορυφαίος επενδυτής στην Τουρκία.

Ένας δεύτερος λόγος είναι η ευρωτουρκική συμφωνία για τους πρόσφυγες-μετανάστες. Η Άγκυρα απειλεί ότι θα την ακυρώσει, επειδή η ΕΕ αρνείται να καταργήσει τη βίζα για τους Τούρκους πολίτες. Στην πραγματικότητα, ο Ερντογάν δεν μπορεί να πλημμυρίσει την Ευρώπη με πρόσφυγες-μετανάστες. Με κλειστό τον βαλκανικό διάδρομο και αντιμέτωποι με την προοπτική να εγκλωβισθούν στην Ελλάδα σε δύσκολες συνθήκες, οι πρόσφυγες-μετανάστες είναι κατά κανόνα απρόθυμοι να κάνουν το άλμα. Η Άγκυρα μπορεί να στείλει μερικές χιλιάδες ακόμα στα νησιά, προκαλώντας έμφραγμα στις ήδη υπερπλήρεις δομές φιλοξενίας στην Ελλάδα.

Η Μέρκελ δεν επιθυμεί να διαψευσθεί η εντύπωση που η ίδια καλλιεργεί εν όψει των δύσκολων εκλογών του Σεπτεμβρίου ότι με την ευρωτουρκική συμφωνία έχει διευθετήσει το προσφυγικό-μεταναστευτικό. Εάν επανακάμψει στην πρώτη γραμμή της δημοσιότητας θα αναζωπυρώσει την κριτική που της ασκείται και θα της προκαλέσει εκλογικό κόστος.

Η εφημερίδα Ντι Βελτ αποκάλυψε πως η καγκελάριος με τον τότε προεδρεύοντα της ΕΕ Ολλανδό Ρούτε είχαν τον Μάρτιο 2016 συνάψει μυστική συμφωνία με τον Νταβούτογλου η Γερμανία να δέχεται από την Τουρκία γύρω στις 200.000 πρόσφυγες ετησίως. Δεν επρόκειτο για ανθρωπιστικού χαρακτήρα κίνηση. Είναι γνωστό και εκπεφρασμένο δημόσια ότι η γερμανική βιομηχανία διψάει για φθηνά εργατικά χέρια. Αυτός ήταν και ο λόγος που το καλοκαίρι του 2015 η Μέρκελ είχε προβεί σε εκείνη τη δήλωση-πρόσκληση που μετέτρεψε το κύμα σε τσουνάμι.

Από την άλλη πλευρά, όμως, οι κοινωνικές παρενέργειες που έχει προκαλέσει η μαζική είσοδος προσφύγων-μεταναστών έχουν προκαλέσει την αντίδραση της γερμανικής κοινής γνώμης, με αποτέλεσμα εκλογικές απώλειες και ρήγματα στη συμπολίτευση. Υπό την πίεση αυτών των αντιδράσεων η καγκελάριος υποχρεώθηκε να ανακρούσει πρύμνα.

Ο Ερντογάν γνωρίζει το αδύνατο σημείο της Μέρκελ. Επαναφέροντας τις απειλές του για ακύρωση της ευρωτουρκικής συμφωνίας και υιοθετώντας ρητορική υψηλών τόνων αφενός πουλάει εθνικό μεγαλείο στο εσωτερικό, αφετέρου εγγράφει υποθήκες για να διαπραγματευθεί μετά τις 16 Απριλίου από πλεονεκτική θέση. Για να γίνει πειστικός, μάλιστα, μεθοδεύει την αύξηση των ροών προς τα ελληνικά νησιά. Δεν παρέλειψε να κατηγορήσει και ονομαστικά την καγκελάριο ότι «υποθάλπει τρομοκράτες του ΡΚΚ».

Μπορεί η καγκελάριος να είναι στριμωγμένη, αλλά ο Ρούτε, μέσω της κόντρας με τους νεοοθωμανούς, κατάφερε να διατηρήσει με διαφορά την πρώτη θέση, έστω και αν το ποσοστό του κόμματός του υποχώρησε σημαντικά. Το γεγονός ότι περιορίσθηκε η άνοδος της Ακροδεξιάς χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό από το σύνολο των ευρωπαϊκών συστημικών κομμάτων. Κι αυτό, παρότι ο Βίλντερς δεν επρόκειτο να σχηματίσει κυβέρνηση ακόμα και εάν κέρδιζε την πρωτιά. Η απλή αναλογική, σε συνδυασμό με την άρνηση των άλλων κομμάτων να συνεργασθούν μαζί του είχε πριν ανοίξουν οι κάλπες αποκλείσει αυτό το ενδεχόμενο.

Η εμφανής αγωνία των δυνάμεων του (νεο)φιλελεύθερου τόξου για τις ολλανδικές εκλογές οφειλόταν στο γεγονός ότι τις αντιμετώπιζαν σαν κρίσιμο τεστ εν όψει των γαλλικών προεδρικών εκλογών. Μετά το Brexit, την εκλογή του Τραμπ και την επικράτηση του “όχι” στο ιταλικό δημοψήφισμα, μία νίκη του Βίλντερς στην Ολλανδία θα επιβεβαίωνε και θα ενίσχυε τη δυναμική της ευρωάρνησης και αναπόφευκτα θα φούσκωνε τα εκλογικά πανιά της Λεπέν.

Σε περίπτωση εκλογής της υποψήφιας του Εθνικού Μετώπου, τουλάχιστον η Ευρωζώνη δύσκολα θα αποφύγει την κατάρρευση. Γι’ αυτό και κηρύχθηκε επικοινωνιακή πανστρατιά με σκοπό να ανακοπεί η δυναμική του Βίλντερς. Οι Ολλανδοί ψηφοφόροι δεν έμειναν αδιάφοροι. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν πρωτοφανής και αναμφίβολα έβλαψε την Ακροδεξιά.

Για να διατηρήσει την πρωτιά, όμως, ο πρωθυπουργός Ρούτε υποχρεώθηκε ουσιαστικά να υιοθετήσει την πολιτική ατζέντα του Βίλντερς. Χρειάσθηκε να δώσει εμπράκτως και τα σχετικά δείγματα γραφής. Απαγόρευσε στο αεροπλάνο του Τσαβούσογλου να προσγειωθεί στην Ολλανδία και όταν ο Ερντογάν έστειλε οδικώς την υπουργό Οικογενειακών Υποθέσεων στο Ρότερνταμ για να εκφωνήσει ομιλία, οι ολλανδικές αρχές την απέλασαν.

Μπροστά, όμως, στο μείζον πολιτικό διακύβευμα, όλα αυτά θεωρήθηκαν λεπτομέρειες. Όπως λεπτομέρεια θεωρήθηκε και η συντριβή του Εργατικού Κόμματος του Ντάισελμπλουμ, το οποίο πλήρωσε βαρύτατο τίμημα για την προσχώρησή του στο νεοφιλελευθερισμό. Στα “ψιλά” πέρασε και ο υπερτριπλασιασμός της δύναμης του κόμματος Πράσινοι-Αριστερά (από 4 έδρες που είχε απέσπασε 14), το οποίο μαζί με το αμιγώς αριστερό Σοσιαλιστικό Κόμμα συνιστούν μία ισχυρή αριστερή παρουσία στην ολλανδική Βουλή.

Δεδομένου ότι η ολλανδική οικονομία παραμένει ακμαία, η εδώ και χρόνια σχετικά ισχυρή πολιτική παρουσία της ξενοφοβικής Ακροδεξιάς αποδίδεται και στο γεγονός ότι η Ολλανδία ήταν πρωτοπόρα στην υιοθέτηση της πολυπολιτισμικότητας. Η παραδοσιακά φιλελεύθερη ολλανδική κοινωνία δεν έχει παρασυρθεί από την υποτιθέμενη πολιτική μαγεία του Βίλντερς και του δίνει σχετικά μεγάλο ποσοστό. Απλώς, η ρητορική του έχει ζήτηση και “πουλάει”. Γι’ αυτό έσπευσε να την υιοθετήσει και ο Ρούτε. Είχε, μάλιστα, και συγκριτικό πλεονέκτημα. Ως πρωθυπουργός, αυτός θα μπορούσε να κάνει πράξη τη ρητορική του, ενώ ο ακροδεξιός ηγέτης ήταν εκ των προτέρων αποκλεισμένος από την εξουσία.

Η ανταλλαγή ρητορικών πυρών μεταξύ Άγκυρας και Χάγης έστειλε στην αγκαλιά του Ρούτε όσους είναι επιφυλακτικοί με το Ισλάμ και επιθυμούν μία σκληρή μεταναστευτική πολιτική. Εξ αντιδιαστολής, όμως, συσπείρωσε εκλογικά και την πολυπληθή τουρκική κοινότητα. Για πρώτη φορά στην ολλανδική Βουλή εισέρχεται τουρκικό κόμμα με τρεις βουλευτές. Είναι το πρώτο κόμμα σε εθνοτική βάση.

Η ολλανδο-τουρκική κόντρα μπορεί να είχε έντονα στοιχεία συγκυριακών εκλογικών σκοπιμοτήτων, αλλά έχει και μία στρατηγικού χαρακτήρα διάσταση. Δεν είναι τυχαίο ότι χώρες που δεν βρίσκονταν σε προεκλογική περίοδο (Αυστρία, Ελβετία, Δανία και Σουηδία) απαγόρευσαν την πραγματοποίηση τουρκικών συγκεντρώσεων. Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις εκφράζουν την ανησυχία τους για τη συστηματική προσπάθεια των νεοοθωμανών να καλλιεργήσουν τον φανατισμό και να ισλαμοποιήσουν τις τουρκικές κοινότητες στη Γηραιά Ήπειρο με αποστολή ιμάμηδων που λειτουργούν και ως πληροφοριοδότες. Ας σημειωθεί ότι ο Ερντογάν έχει φροντίσει με πλουσιοπάροχη χρηματοδότηση να οργανώσει την τουρκική διασπορά στην ελεγχόμενη από το κόμμα του “Ένωση Τούρκων Δημοκρατών Ευρώπης”.

Στην πραγματικότητα, οι Ευρωπαίοι βλέπουν πλέον με πολύ διαφορετικό μάτι την Τουρκία από ότι την έβλεπαν μέχρι πρότινος. Θα ήταν διατεθειμένοι να συνεχίσουν να κάνουν τα στραβά μάτια για τη βάρβαρη καταστολή των Κούρδων και για αντιδημοκρατικές πρακτικές, καθώς και να ανέχονται την κατοχή της βόρειας Κύπρου και τις προκλήσεις στο Αιγαίο όσο η Τουρκία ήταν δεμένη σφιχτά στο δυτικό άρμα.

Από τη στιγμή που ο Ερντογάν άρχισε να παίζει τα δικά του παιχνίδια, η ανοχή της Δύσης άρχισε να εξατμίζεται. Η εποχή που θεωρούσε τους νεοοθωμανούς πρότυπο για τον μουσουλμανικό κόσμο και τους αποκαλούσε ισλαμοδημοκράτες έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Ο εναγκαλισμός, μάλιστα, της Άγκυρας με τη Μόσχα ξεχείλισε το ποτήρι.

Η δια της διολισθήσεως άτυπη απομάκρυνση της Τουρκίας από τη Δύση και λόγω της γεωπολιτικής αυτονόμησης και λόγω της κλιμακούμενης ισλαμοποίησης κάνει Αμερικανούς και Ευρωπαίους να θεωρούν τον Ερντογάν επικίνδυνο τυχοδιώκτη. Ο ίδιος τροφοδοτεί αυτή την εικόνα με τη ναρκισσιστική μεγαλομανία του, η οποία πηγάζει από το οθωμανικό παρελθόν και την εντύπωση ότι η Τουρκία είναι πιο σημαντική από όσο στην πραγματικότητα είναι.

Με αυτό το πρίσμα αντιμετωπίζουν και το επικείμενο δημοψήφισμα. Δεν πρόκειται, άλλωστε, για απλή μετάβαση από την προεδρευομένη σε προεδρική δημοκρατία. Αυτό θα ήταν μία εσωτερικής σημασίας συνταγματική αλλαγή. Στην πραγματικότητα, ο πρόεδρος Δημοκρατίας θα είναι σουλτάνος. Δεν θα υπάρχουν οι έλεγχοι και οι ισορροπίες του αμερικανικού πολιτεύματος, που δίπλα στον ισχυρό πρόεδρο υπάρχει ισχυρό Κογκρέσο και ανεξάρτητη Δικαιοσύνη. Στην Τουρκία θα εγκαθιδρυθεί ουσιαστικά η ενός ανδρός αρχή, η οποία τροφοδοτείται από την οθωμανική και τουρκική παράδοση.

Η “Επιτροπή της Βενετίας” του Συμβουλίου της Ευρώπης έστειλε ήδη το μήνυμά της. Εάν στο δημοψήφισμα κερδίσει το “ναι” η Τουρκία θα πάψει να εκπληρώνει τα κριτήρια της Κοπεγχάγης και να θεωρείται δημοκρατικό κράτος. Αυτός είναι ένας πρόσθετος λόγος που τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη δεν θέλουν συγκεντρώσεις των νεοοθωμανών στην επικράτειά τους.

Η σουλτανική συμπεριφορά και οι πρωτοφανείς επιθετικοί τόνοι του Ερντογάν, σε συνδυασμό με το έντονο άρωμα Ισλάμ που αποπνέουν έχουν ενεργοποιήσει αρνητικά αντανακλαστικά στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Όταν ο μέσος Ευρωπαίος ακούει τη δήλωση Τσαβούσογλου ότι «σύντομα θα αρχίσουν ιεροί πόλεμοι στην Ευρώπη», την εκλαμβάνει ως απειλή και πιθανότατα τη συνδέει με εθνοτικές συγκρούσεις, ίσως και με την ισλαμική τρομοκρατία.

Δεν πρόκειται για μία ατυχή δήλωση. Οι νεοοθωμανοί κυκλοφόρησαν αφίσα που εμφανίζει ένα μουσουλμάνο να πολεμάει με το μισοφέγγαρο έναν άπιστο χριστιανό που έχει ως όπλο τον σταυρό. Επίσης, ο Ερντογάν κατήγγειλε με οξύτητα την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου που επιτρέπει σε εταιρείες να απαγορεύουν τη μαντήλα στους χώρους εργασίας. Έφθασε στο σημείο, μάλιστα, να μιλήσει για σταυροφόρους, υιοθετώντας την ορολογία των τζιχαντιστών.

Συνοψίζοντας, οι εκλογικού χαρακτήρα συγκεντρώσεις των νεοοθωμανών δεν είναι πλέον εκδηλώσεις στο περιθώριο που περνούσαν σχετικά απαρατήρητες ή φάνταζαν κάπως γραφικές. Τώρα έχουν προσλάβει ένα άλλο απειλητικό νόημα. Δεν είναι τυχαίο ότι στη Γαλλία, που έδωσε την άδεια, εκδηλώθηκαν έντονες αντιδράσεις.

Άδεια για την πραγματοποίηση συγκεντρώσεων στη Θράκη έδωσε και η Ελλάδα και μάλιστα χωρίς να της ζητηθεί. Οι εκεί μουσουλμάνοι, άλλωστε, είναι Έλληνες πολίτες και κατά κανόνα δεν ψηφίζουν στο τουρκικό δημοψήφισμα. Είναι εμφανής η πρόθεση της κυβέρνησης να κατευνάσει το θηρίο που βρυχάται στο Αιγαίο. Δεν είναι αυτός, όμως ο μοναδικός λόγος. Στην κουλτούρα του ΣΥΡΙΖΑ η απαγόρευση πολιτικών συγκεντρώσεων είναι από χέρι ξενοφοβική και αντιδημοκρατική.

Προφανώς πρόκειται για απλοϊκή θέση. Είναι δικαίωμα κάθε κράτους να αποφασίζει σύμφωνα με το συμφέρον του. Και η Ελλάδα, που δέχεται χρόνια επεκτατική πίεση, οφείλει να είναι πολύ προσεκτική και να μην ανοίγει επικίνδυνα παράθυρα. Είναι ειρωνεία ο Ερντογάν να κατηγορεί με ευκολία σαν ναζιστές όσους απαγόρευσαν τις συγκεντρώσεις του. Για να μην ξεχνιόμαστε, το νεοοθωμανικό καθεστώς έχει καταλύσει βασικές ελευθερίες και δικαιώματα, έχει φυλακίσει πολλούς βουλευτές του κουρδικού κόμματος και έχει καταστήσει επικίνδυνη την υποστήριξη του “όχι” στο δημοψήφισμα.

Πηγή εφημ. “Πρώτο Θέμα”


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος

Στον δρόμο για τη Δαμασκό ο Εβραίος επιπλοποιός από την Τύρο της Συρίας Σαούλ, φανατικός διώκτης των Χριστιανών άκουσε την φωνή του Κυρίου «Σαούλ, Σαούλ τι με διώκεις;» και έγινε ο Απόστολος Παύλος.

Στον δρόμο για τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2017 οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες δεν άλλαξαν μόνον ηγεσία αλλά και μια πολιτική διαχείρισης της Κρίσης στην Ευρωζώνη, την οποία ακολουθούσαν σταθερά από τον Σεπτέμβριο του 2008 την επαύριο της χρεοκοπίας της Lehman Brοthers στις ΗΠΑ και κυρίως από την άνοιξη του 2010, όταν η Ελλάδα έχασε την πρόσβαση στις αγορές.

Στην περίοδο 2008-2009 στην αρχή της κρίσης όταν η κυβέρνηση Μεγάλου Συνασπισμού Χριστιανοδημοκρατών - Σοσιαλδημοκρατών υπό τη Μέρκελ υιοθέτησε τη γραμμή ο καθένας για τον εαυτό του, όχι αλληλεγγύη μέσω διασώσεων, όχι κοινός δανεισμός, όχι μεταφορά πόρων από τον Βορρά στον Νότο της Ευρωζώνης, υπουργός Οικονομικών δεν ήταν ο κακός Σόιμπλε, αλλά ο Σοσιαλδημοκράτης Στάινμπρουκ υποψήφιος καγκελάριος και αντίπαλος της Μέρκελ στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2013.

Με το χθεσινό του άρθρο στη Frankfurter Allgemeine ο αντικαγκελάριος και υπουργός Εξωτερικών, Γκάμπριελ, κάνει ένα βήμα πιο πέρα και από τον διάδοχό του στην ηγεσία των Σοσιαλδημοκρατών και υποψήφιο καγκελάριο Σουλτς: Δεν ψέγει τις υπερβολές της πολιτικής δημοσιονομικής λιτότητας και την άκαμπτη εφαρμογή τους, αλλά αμφισβητεί μετωπικά την ίδια την πολιτική που με την ανοχή του SPD ο Σόιμπλε ανήγαγε σε θρησκεία και προσπαθεί σήμερα στη Γερμανία και στην Ευρωζωνη να διασφαλίσει τη συνέχισή της ή στη χειρότερη περίπτωση να επιβραδύνει το ξήλωμα της με κύριο μοχλό τη μετατροπή του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας ESM σε ευρωπαϊκό ΔΝΤ.

Είναι προφανές ότι οι Σουλτς και Γκάμπριελ δεν άκουσαν όπως ο Σαούλ τη φωνή του Κυρίου, αλλά τη φωνή του ενστίκτου πολιτικής επιβίωσης: Το SPD σήκωνε από το 2002 όταν ψηφίσθηκε το πρόγραμμα Ατζέντα 2010 του Σρέντερ με κύρια σημεία αναφοράς την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και τη συρρίκνωση της κοινωνικής προστασίας, το μεγαλύτερο κόστος συνεχούς φθοράς και εκλογικής συρρίκνωσης, σε σημείο που να απειλείται και η θέση του ως δεύτερου κόμματος.

Ο Γκάμπριελ στο άρθρο του λέει τα αυτονόητα ότι συνεισφορά της Γερμανίας στον Κοινοτικό Προϋπολογισμό αποδεικνύεται επικερδής για τη χώρα όσο αυξάνεται, καθώς οι εταίροι του Βερολίνου αυξάνουν τις εισαγωγές γερμανικών προϊόντων! Επί της ουσίας ο Γκάμπριελ λέει χωρίς πολλές περιστροφές ότι αν το SPD κερδίσει τις εκλογές θα απομακρυνθεί από την επιλογή των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, την οποία κατοχύρωσε με κάθε δυνατό νομοθετικό δεσμευτικό τρόπο ο Σόιμπλε.

Τούτων λεχθέντων ακόμη και με το καλύτερο δυνατό σενάριο για την Ευρωζώνη νίκη του Μακρόν στη Γαλλία, Συνασπισμός Σοσιαλδημοκρατών, Πρασίνω, Αριστεράς στο Βερολίνο και ματαίωση των πρόωρων εκλογών στην Ιταλία συν κυβερνητική αλλαγή στη Γερμανία δεν αρκεί απλά και μόνον εγκατάλειψη της δημοσιονομικής λιτότητας από το Βερολίνο, αλλά θα απαιτηθούν προγράμματα έκτακτης ανάγκης για τον Νότο. Με άλλα λόγια, θα πρέπει να υπάρξουν μέτρα που να παραπέμπουν στις δράσεις του Ρούζβελτ μετά την είσοδό του στον Λευκό Οίκο τον Μάρτιο του 1933, όταν πλην του τερματισμού της καταστροφικής πολιτικής αποπληθωρισμού του προκατόχου του Χούβερ πήρε έκτακτα μέτρα αποκατάστασης των κοινωνικοοικονομικών ισορροπιών που είχαν διαταραχθεί.

Ο Μπραντ όταν ανέλαβε υπουργός Εξωτερικών το 1966 βρήκε μια Δυτική Γερμανία εγκλωβισμένη στο δόγμα Χαλστάιν, που οδηγούσε στην αυτόματη διακοπή διπλωματικών σχέσεων με όποια χώρα αναγνώριζε την Ανατολική Γερμανία, και μέσα σε τρία χρόνια η Οστπολιτίκ, η ακριβώς αντίστροφη δηλαδή προσέγγιση ήταν χειροπιαστή πραγματικότητα.

Η ίδια ανατροπή σε επίπεδο δημοσιονομικής διαχείρισης είναι εξ ορισμού πολλαπλάσιας δυσκολίας πρόκληση.

Σαφές μήνυμα

Ο Γκάμπριελ λέει χωρίς πολλές περιστροφές ότι αν το SPD κερδίσει τις εκλογές θα απομακρυνθεί από την επιλογή των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, την οποία κατοχύρωσε με κάθε δυνατό νομοθετικό δεσμευτικό τρόπο ο Σόιμπλε.

Πηγή "Ημερησία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Συμπλοκές μεταναστών και προσφύγων σημειώθηκαν το βράδυ της Τετάρτης στον καταυλισμό της Σούδας στη Χίο.

Σύμφωνα με τοπικά μέσα ενημέρωσης, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, ομάδα 20 Αφγανών εισέβαλε στον καταυλισμό της Σούδας και άρχισε να χτυπά Αλγερινούς.

Επί 20 λεπτά η Σούδα θύμιζε πεδίο μάχης.

Χρειάστηκε η επέμβαση των ΜΑΤ προκειμένου να ηρεμήσουν τα πνεύματα.

Κατά τη διάρκεια των επεισοδίων τραυματίστηκαν μία γυναίκα και ένα παιδί και μεταφέρθηκαν στο Νοσοκομείο για την παροχή πρώτων βοηθειών.

Η Αστυνομία προχώρησε σε τρεις προσαγωγές.

Εν τω μεταξύ, υπό τον φόβο γενίκευσης των επεισοδίων, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες ανακοίνωσε ότι από το πρωί της Πέμπτης μέχρι και το απόγευμα δεν θα πραγματοποιηθούν δρομολόγια μεταφοράς μεταναστών από ΒΙ.ΑΛ. προς Σούδα και Βροντάδο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Των Δημήτρη Τσαϊλά και Αλέξανδρου Δρίβα 

Οι σχέσεις Ε.Ε και Τουρκίας έχουν τεράστιες διακυμάνσεις τα τελευταία 2 έτη όπου και ανέκυψε το προσφυγικό ζήτημα. Η Ε.Ε αναφορικά με την Τουρκία, αποφάσιζε με βάση μια μεγάλη ψευδαίσθηση. Η ψευδαίσθηση αφορά το οτι παρείχε στην Τουρκία το δίπολο που συνιστά την υφή του ίδιου του συμφέροντος: Το κίνητρο και το αντικίνητρο της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε.

Από το 2005 όταν και εμφανίστηκαν τα πρώτα σύννεφα στις σχέσεις μεταξύ Ε.Ε και Τουρκίας (αναφορικά με την πλήρη ένταξη της δεύτερης) παρουσιάζουν ιδιαίτερες διακυμάνσεις. Σήμερα, φαίνεται πως οδηγούνται σε ένα άλλο πλαίσιο. Ποιό είναι αυτό; Ποιοί παράγοντες μας δείχνουν πως οι δύο πλευρές πάνε στο μέλλον για σύγκρουση και τι ζητάει το νέο κατεστημένο της τουρκικής πολιτικής ελίτ; Ποια είναι η θέση της Ελλάδας;

Ο καμβάς της μεγάλης εικόνας. 

Μια μελέτη διμερών σχέσεων (αν και Ε.Ε των 27) για να είναι όσο γίνεται πιο ακριβής, απαιτείται να γνωρίζουμε το πλαίσιο που λαμβάνουν χώρα αυτές οι σχέσεις. Το πλαίσιο με τη σειρά του, έχει κάποιους παράγοντες-συντελεστές (ισχυρούς) που το δημιουργούν. Ας δούμε σε πιο πλαίσιο λαμβάνουν χώρα αυτές οι σχέσεις και γιατί είναι συγκρουσιακό και τείνει στην περαιτέρω επιδείνωση:
  1. Η Τουρκία έχει υποστεί μια σταδιακή (από το 2003) πολιτειακή αλλαγή η οποία έχει επηρεαστεί από τις δύο –ευρείας αποδοχής- σχολές σκέψης της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, (παντουρανιστές/ευρασιανιστές και αραβόφιλοι-πανισλαμιστές*) κάνοντας τον κεμαλισμό ( οι λεγόμενοι δυτικόφιλοι-δυτικόστροφοι, που συνιστούν την τρίτη μεγάλη σχολή σκέψης της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής).
  2. Η Ε.Ε προτίμησε κατά την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα να προβεί σε μια φρενήρη διεύρυνση (ένταξη πολλών νέων κρατών) και να μη μεριμνήσει για την εμβάθυνση.
  3. Ο επαναπροσδιορισμός της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής έθεσε τον στόχο της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε σε δεύτερη μοίρα καθώς τα συμφέροντά της ορίστηκαν σε άλλες υπο-περιφέρειες (Μέση Ανατολή, Κεντρική Ασία, Βόρεια Αφρική και Βαλκάνια). Ο νεοοθωμανισμός σαν δόγμα εκπεφρασμένο από τον Αχμέτ Νταβούτογλου, έχει έντονα αντιδυτικά χαρακτηριστικά.
  4. Η κρίση της ΕΖ δημιούργησε ευρύτερους τριγμούς στην Ε.Ε και έφερε ερωτήματα που αφορούν το μέλλον της αναφορικά με το 5ο στάδιο ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης (πολιτική ένωση). Με άλλα λόγια, η Ε.Ε δεν είναι έτοιμη να εντάξει άλλα κράτη ακόμη και αν η Τουρκία επιθυμούσε να αναγνωρίσει τα τελωνεία στην Κύπρο (επομένως θα αναγνώριζε πλήρως το «μία Κύπρος, μία σημαία».
Αυτοί οι τέσσερις παράγοντες σχηματίζουν το πλαίσιο των ευρωτουρκικών σχέσεων και καθιστούν το δίπολο (καρότο και μαστίγιο) ως ανενεργό (στην καλύτερη περίπτωση) ή ως φαντασιακό (στη χειρότερη περίπτωση). Επομένως, το επόμενο επίπεδο στο οποίο θα μπορούσε να εμφανιστεί ένα παίγνιο θετικού αθροίσματος, θα ήταν η μερική ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε, ή αλλιώς, η ειδική σχέση με την Ε.Ε. Η τουρκική αδιαλλαξία όμως, επιθυμεί κυρίως μια a la carte σχέση με την Ε.Ε, πολύ διαφορετική από αυτήν που επιθυμεί η Ε.Ε.

Η υπερεκτίμηση των εκλογικών οφελών και η ακροδεξιά. 

Ένα κοινό χαρακτηριστικό των δύο πλευρών (Ε.Ε και Τουρκία) που συμπληρώνει τις παραπάνω ορίζουσες του πλαισίου που λαμβάνουν χώρα οι ευρωτουρκικές σχέσεις είναι πως και οι δύο πλευρές έχουν να αντιμετωπίσουν εσωστρέφεια. Διαπραγματεύσεις που αφορούν την εισδοχή μιας χώρας σε ένα μόρφωμα σαν την Ε.Ε, χρειάζεται να έχουν κάποιο πλαίσιο σταθερότητας, να το ευνοεί δηλαδή, η χρονική συγκυρία.

Η κρίση στις σχέσεις Τουρκίας-Ολλανδίας, ως επί το πλείστον, σχολιάστηκε με τη φράση «Κέρδισε ο Ρούτε και ο Ερντογάν». Δυστυχώς είναι μια επιφανειακή κρίση που αντανακλά τον ευρωπαϊκό υπολογισμό στα χρόνια της πολιτικής παρακμής της Ε.Ε. Η εμφάνιση της ακροδεξιάς στην Ευρώπη συνοδεύεται τόσο από ισλαμοφοβικά χαρακτηριστικά όσο και από ευρωσκεπτικιστικά. Η ακροδεξιά στην Ευρώπη σε πολλές χώρες, είναι ήδη μείζονα αντιπολίτευση, (Αυστρία) ενώ σε άλλες είναι ήδη κυβέρνηση (Ουγγαρία). Η εκλογική ατζέντα των κομμάτων που συνθέτου το λεγόμενο «κέντρο» (είτε κεντροδεξιά, είτε κεντροαριστερά) έχει εμπλουτιστεί με χαρακτηριστικά εθνικισμού έτσι ώστε να αποτρέψουν την περαιτέρω άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων. Με αυτόν τον τρόπο όμως, γίνεται εν μέρει η δουλειά των ακροδεξιών κομμάτων.

Ο Τούρκος πρόεδρος, κερδίζει πολλά περισσότερα από τον Ρούτε, τόσο στο εσωτερικό της Τουρκίας όσο και στο εξωτερικό. Ο Ρούτε, δε θα γίνει ποτέ ένας «ηγέτης» μιας περιφέρειας. Ο Ταγίπ Ερντογάν, κρατά ζωντανή αυτήν τη φιλοδοξία. Ο Ρούτε δε θα γίνει ποτέ ο προστάτης των «απανταχού Ολλανδών» δεν έχει κάποιο όραμα «ολλανδικού ολοκληρωτισμού». Ο Τούρκος ηγέτης όμως, μπορεί να γίνει ο προστάτης των τεσσάρων (περίπου) εκατομμυρίων Τούρκων/τουρκογενών πολιτών που κατοικούν στην Ε.Ε και πάμπολλων άλλων που ασπάζονται το Ισλάμ. Το ίδιο επιθυμεί και στις σχέσεις του με τη Γερμανία.

Η Μέρκελ ζει για τη μέρα και ο Ερντογάν ζει στο μέλλον. 

Ξύπνησε αργά η Ε.Ε αναφορικά με την τουρκική πολιτική της. Η Γερμανίδα Καγκελάριος έχει αποδείξει πως είναι ο τύπος της ηγέτιδας που διαχειρίζεται το παρόν και που δεν την αφορά η δυναμική εξέλιξη του εκάστοτε πολιτικού δρωμένου. Ο χαρτοπόλεμος μεταξύ των δύο χωρών, (Τουρκίας-Γερμανίας) οι εκατέρωθεν απειλές για κυρώσεις, βγάζουν πάλι κερδισμένο τον Τούρκο Πρόεδρο.

Ακόμη και αν αποτύχει στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου, ο Ερντογάν έχει ήδη καταφέρει να στοχοποιήσει χώρες στην Ε.Ε. Η ένταση στη Συρία επανέρχεται και το προσφυγικό ζήτημα αναμένεται να συναντήσει πάλι την έξαρσή του. Η συσπείρωση των απανταχού (στην Ευρώπη) Τούρκων, έχει αρχίσει να λαμβάνει χώρα. Αυτό, θα προκαλέσει έτι περαιτέρω τα ακροδεξιά αντανακλαστικά των ευρωπαϊκών χωρών και σε συνδυασμό με μια έξαρση του προσφυγικού ζητήματος, η Ε.Ε θα πέσει πάλι στην παγίδα της δυσλειτουργίας και οι κρίσεις της θα επιτείνονται.

Το πολιτειακό σύστημα της Τουρκίας, είναι έτσι δομημένο από τον Ταγίπ Ερντογάν που θα επιτρέψει στο ΑΚΡ να διαχειριστεί μια ήττα στο δημοψήφισμα. Μια πολιτειακή αλλαγή, μπορεί να επέλθει και με διαφορετικό τρόπο. Ας θυμηθούμε την περίπτωση του Ευρωσυντάγματος που απορρίφθηκε από τους Γάλλους και τους Ολλανδούς, όμως η Συνθήκη της Λισαβόνας ουσιαστικά, εμπεριέχει το μεγαλύτερο μέρος αυτού. Σε ημι-διδακτορικά καθεστώτα, σαν αυτό που φαίνεται να δημιουργεί ο Τούρκος πρόεδρος, όλα είναι πολύ ευκολότερα από όσο φανταζόμαστε. Mια αποτυχία στο δημοψήφισμα για τον Ερντογάν, θα είναι ευκαιρία για εκείνον να περιθωριοποιήσει και να εξοντώσει πολιτικά, όλους εκείνους που θα θεωρήσει συνυπεύθυνους με αυτόν. Όσο πιο πολύ επιτίθεται η Τουρκία και απομονώνεται από την Ε.Ε, τόσο πιο επικίνδυνη γίνεται.

Ο Ερντογάν έχει καταφέρει να φτιάξει μια κοινωνία η οποία θα έχει τα χαρακτηριστικά που της εμφύσησε για πολλά χρόνια, ανεξάρτητα από αν εκλεγεί ο Σουλτς, η Λεπέν, ο Μακρόν, ο Φιγίον κοκ. 

Μεγάλη ευκαιρία για την Ελλάδα

Η καταστροφή και η αποτυχία, γίνονται πολλές φορές οι επιταχυντές της προόδου. Αυτή η παραδοξότητα, διέπει την ιστορική εξέλιξη των λαών. Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια πολύ καλή χρονική συγκυρία καθώς η Ε.Ε βλέπει πως δεν μπορεί να στηριχθεί επ' ουδενί στην Τουρκία. Η ευρωτουρκική κρίση και κυρίως η τουρκογερμανική, αναδεικνύει μια πολιτική πραγματικότητα που δεν γίνεται να αγνοηθεί από την Ε.Ε. Την αναγκαιότητα αναβάθμισης της Ελλάδας στην Ε.Ε.

Αν παραλειφθούν δηλώσεις σαν εκείνες του Κυρίου Κατρούγκαλου, η Ελλάδα μπορεί μέσα από τις ευρωτουρκικές συγκρούσεις να αδράξει οφέλη τόσο στη διεκδίκηση ενός νέου ρόλου στα Βαλκάνια όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Η άσκηση Noble Dina, αποτελεί ένα πρώτο στάδιο της διαμόρφωσης μιας νέας περιφερειακής αρχιτεκτονικής ασφάλειας στην περιοχή. Άλλωστε, το πιο σημαντικό στις διεθνείς σχέσεις, όταν διαμορφώνονται πλαίσια ανταγωνισμού και σύγκρουσης συμφερόντων, είναι η εκμετάλλευση των λαθών.

Η Τουρκία έχει κάνει πολλά λάθη και αναμένεται να συνεχίσει να κάνει καθώς τα πιθανά σενάρια που διαμορφώνονται για τις συνολικές σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Δύσης, μόνο ευοίωνα δεν είναι για την Άγκυρα. Η διαχείριση λαθών της γειτονικής χώρας εκ μέρους μας και προς όφελός μας, πρέπει να γίνει  ο πυρήνας της νέας αποτρεπτικής μας πολιτικής απέναντι στην Τουρκία.

* Ο Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαραχος ε.α. και ο Αλέξανδρος Δρίβας είναι υποψήφιος Δρ. Διεθνών Σχέσεων, Συντονιστής της Ομάδας Ανατολικής Μεσογείου στο ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Μετά από επτά χρόνια μνημονίων και συνταγματικής εκτροπής...
Επτά χρόνια κατεδάφισης κοινωνικών και εργασιακών κεκτημένων...
Επτά χρόνια ανηλεούς συστημικής προπαγάνδας, αλλά και επτά χρόνια έντονης αντιμνημονιακής ενημέρωσης από μπλογκς, σάιτς, και αρκετά ραδιοφωνικά κανάλια...
Ο λαός, οι πολίτες, έχουν χάσει το τεκμήριο της αθωότητας.

Άλλο το προπαγανδιστικό-ενοχικό  "μαζί τα φάγαμε" του δίποδου κτήνους...
Άλλο η επωδός "ζούσαμε πάνω απ' τις δυνατότητές μας" των συστημικών-διαπλεκόμενων καναλιών...
Άλλο το: "φάγατε τα χρήματα σε ποτά και γυναίκες" της ολλανδέζας κατίνας επικεφαλής του Eurogroup...
Και άλλο η χοντρομ@λακία της αποχής  τάχα "λόγω απογοήτευσης"  ή  "λόγω σοκ" και της επιλογής του γελοίου υποκειμένου της Ένωσης Κεντρώων, καθώς και άλλων πολιτικών τυχοδιωκτών και απατεώνων, αντί άλλων καθαρά αντιμνημονιακών και ως τώρα συνεπών πολιτικών, ως εκπροσώπων του λαού στην Βουλή.

Όταν δίνουμε συχωροχάρτι στον λαό, μετά από επτά χρόνια κακουργίας, για  τις συνεχώς επαναλαμβανόμενες λάθος πολιτικές του επιλογές, καθώς και για την μοιρολατρική του ακινησία, εμπίπτουμε στα πλαίσια του κακώς εννοούμενου λαϊκισμού, που θέλει να κολακεύει τους πολίτες δια της απαλλαγής τους από οποιαδήποτε ευθύνη, ως τάχα αφελή, αθώα θύματα, ανίκανα να σκεφτούν και να πράξουν, αλλά και τάχα αδύναμα, χωρίς δυνατότητες αντίδρασης, προσχωρώντας έτσι έμμεσα αλλά σαφέστατα στην λογική των "μονοδρόμων" και των: "δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς".

Ο λαός έχει όση απολύτως (και παραπάνω) ενημέρωση χρειάζεται, καθώς και (πικρή) εμπειρία, και γνώση, για να αντιδράσει έμπρακτα και έντονα, όπως έχει συνταγματικό καθήκον, εναντίον της νέας Κατοχής, και των εξώφθαλμα προδοτών-κυβερνητών του.

Έχει και τα μέσα:
Γενικευμένη απεργία όλων των κλάδων επ' αόριστον και καθημερινά παλλαϊκά συλλαλητήρια υπεράσπισης του ΟΧΙ του δημοψηφίσματος του '15, το οποίο βρίσκεται ακόμη σε ισχύ και θα βρίσκεται όσο ακόμη παραμένει ανεφάρμοστη η απαρέγκλιτη και δεσμευτική για την εξουσία ΛΑΪΚΗ εκείνη ΕΝΤΟΛΗ.

Όσο αυτό δεν γίνεται, ο λαός δεν χρειάζεται "τόνωση", ούτε κανάκεμα.
Χρειάζεται κλωτσιές (μεταφορικά) και είναι άξιος της μοίρας του!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου