Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

2 Αυγ 2016

Για μαφία μίλησε ο ένας, για κράτος δικαίου ο άλλος…

O πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κάλεσε σήμερα στους Ιταλούς δικαστές να ασχολούνται με την καταπολέμηση της μαφίας μάλλον παρά με τον γιο του, υπογραμμίζοντας ότι μια δικαστική έρευνα που βρίσκεται σε εξέλιξη αυτή τη στιγμή για ξέπλυμα μαύρου χρήματος θα μπορούσε να υπονομεύσει τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών.

«Οι Ιταλοί δικαστές, ας ασχοληθούν με τη μαφία κι όχι με τον γιο μου» δήλωσε ο επικεφαλής του τουρκικού κράτους σε μια συνέντευξη που παραχώρησε σήμερα το πρωί στο κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο της Ιταλίας.

Ο πρωθυπουργός της Ιταλίας, Ματέο Ρέντσι, απάντησε με ένα λακωνικό μήνυμα που ανήρτησε στον ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης Twitter:

«Σε αυτήν την χώρα, οι δικαστές ενεργούν βάσει των νόμων και του Συντάγματος, όχι βάσει (των όσων λέει) ο πρόεδρος της Τουρκίας. Αυτό ονομάζεται “Κράτος Δικαίου”».

Ο Μπιλάλ Ερντογάν, ο μεγαλύτερος γιος του Τούρκου προέδρου, βρέθηκε στο στόχαστρο μιας έρευνας τον Φεβρουάριο από την εισαγγελία της Μπολόνιας (βορειοκεντρική Ιταλία) έπειτα από μια μήνυση που κατέθεσε Τούρκος επιχειρηματίας.

Αυτός ο επιχειρηματίας, πολέμιος του Ερντογάν που έχει αυτοεξοριστεί, υποστήριξε ότι ο Μπιλάλ διέφυγε στην Ιταλία έχοντας μαζί του «ένα πολύ μεγάλο χρηματικό ποσό» και μια ομάδα ένοπλων σωματοφυλάκων με διπλωματικά διαβατήρια.

Ο Μπιλάλ μετέβη στη Μπολόνια για να ολοκληρώσει τη διδακτορική του διατριβή. Ήταν ένας από τους βασικούς υπόπτους σε ένα σκάνδαλο διαφθοράς που αποκαλύφθηκε το 2013 και για το οποίο όλες οι έρευνες τέθηκαν έκτοτε στο αρχείο.

«Ο γιος μου έπρεπε να επιστρέψει στη Μπολόνια για να ολοκληρώσει το διδακτορικό του» αλλά κινδυνεύει να συλληφθεί, είπε ο Ερντογάν.

«Σε αυτήν την πόλη με αποκαλούν δικτάτορα και διαδηλώνουν υπέρ του PKK. Γιατί κανείς δεν παρεμβαίνει; Αυτό είναι το Κράτος Δικαίου; Η υπόθεσή του θα μπορούσε να υπονομεύσει τις σχέσεις μας με την Ιταλία» πρόσθεσε ο ίδιος.

ΑΠΕ-ΜΠΕ- AFP Ρώμη, Italy
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


H απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου στοίχισε στην τουρκική οικονομία σχεδόν 90 δισεκατομμύρια ευρώ και οδήγησε στην ακύρωση ενός εκατομμυρίου κρατήσεων στον τουριστικό κλάδο, δήλωσε ο υπουργός Εμπορίου της χώρας, Μπουλέντ Τουφενκτζί.

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

«Εάν λάβουμε υπόψη όλα τα καταδιωκτικά αεροσκάφη, τα ελικόπτερα, τα όπλα, τις βόμβες και τα κτίρια (που υπέστησαν ζημιές), το κόστος ανέρχεται το λιγότερο σε 300 δισεκατομμύρια τουρκικές λίρες (σ.σ. σχεδόν 90 δισεκατ. ευρώ), σύμφωνα με τους πρώτους μας υπολογισμούς» εξήγησε στην τουρκική εφημερίδα Hurriyet ο Τουφενκτζί, ο οποίος αναφέρθηκε επίσης, σύμφωνα με το ΑΜΠΕ, στην ακύρωση παραγγελιών από το εξωτερικό και τη ματαίωση κρατήσεων τουριστικής διαμονής.

«Πολλές παραγγελίες από το εξωτερικό ακυρώθηκαν και πολλοί ξένοι σταμάτησαν να επισκέπτονται την Τουρκία. Δυστυχώς, οι πραξικοπηματίες έδωσαν στην Τουρκία την εικόνα μιας τριτοκοσμικής χώρας με τα άρματα μάχης στους δρόμους» πρόσθεσε ο υπουργός.

Ον συνυπολογίσουμε την ταχύτατα βυθιζόμενη τουρκική οικονομία, τότε δεν θα πρέπει να θεωρείται υπερβολή πως το πραξικόπημα δεν μπόρεσε να ανατρέψει τον Ερντογάν, αλλά κατάφερε να τον πτωχεύσει. Και, η πτώχευση είναι ένα γεγονός που δεν μπορεί να αντέξει ο "πολλά βαρύς" τούρκος πρόεδρος. Το που θα στραφεί για να εξασφαλίσει οικονομικούς πόρους (π.χ. δανεισμό), είναι κάτι που πρέπει να προβληματίζει την ίδια την Τουρκία.

Αν όμως, ο ημιπαράφρονας ισλαμιστής Ερντογάν, επιχειρήσει (για πολλούς και σοβαρότατους για τον ίδιο λόγους) να επαναφέρει την πειρατική του πολιτική σε Κύπρο και Ελλάδα, κοιτώντας προς την ΑΟΖ και την υποθαλάσσια ενέργεια που υπάρχει σε αυτήν, τότε καλά θα κάνουν οι έλληνες "υπεύθυνοι" και "αρμόδιοι" να προετοιμάζονται να υπεραπιστούν την ΑΟΖ και την ειρήνη, με την κλασσική μέθοδο, αυτή της προετοιμασίας πολέμου. Αν φυσικά δεν θέλουν να ομολογήσουν στο μέλλον νέες αυταπάτες που θα έχουν τραγική κατάληξη για την χώρα, αλλά κυρίως για τους ίδιους...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στείλαμε Λετονικό σκάφος της Frontex για να ελέγξει...!!!

Σοβαρό περιστατικό στη Σύμη και ακόμη σοβαρότερη η ελληνική αντίδραση που προκαλεί μεγάλα ερωτήματα!

Αυτό που έγινε στη Σύμη είναι ότι, κάποιοι είχαν σηκώσει σε όρμο του νησιού στον ίδιο ιστό την ελληνική και την τουρκική σημαία!!! Το γεγονός ότι οι ελληνικές αρχές δεν ανακοίνωσαν τίποτα δεν είναι το σημαντικότερο.
Το χειρότερο ξέρετε ποιο είναι; Ότι αυτό το περιστατικό ελέγχθηκε από ΛΕΤΟΝΙΚΟ ΣΚΑΦΟΣ της Frontex!

Πως έχει η υπόθεση;

Τις βραδινές ώρες της Κυριακής 31 Ιουλίου κάτοικος της Σύμης, εντόπισε σε ιστό στην περιοχή Άγιος Αιμιλιανός της Σύμης,
αναρτημένες την ελληνική και την τουρκική σημαία. Ο ιδιώτης υπέστειλε (πολύ σωστά) την τουρκική σημαία και ενημέρωσε το Λιμεναρχείο, το οποίο άκουσον – άκουσον χθες το πρωί απέστειλε ΛΕΤΟΝΙΚΟ ΣΚΑΦΟΣ της FRONTEX να ελέγξει την περιοχή.

Τονίζεται ότι η περιοχή που συνέβη το συμβάν είναι πολύ κοντά στα τουρκικά παράλια και διαθέτει μικρό όρμο για να προσεγγίζουν σκάφη, οπότε μάλλον η τουρκική σημαία αναρτήθηκε από επιβάτες τουριστικού, αλιευτικού σκάφους ή άλλου σκάφους (….), οι οποίοι μάλλον θέλουν να τονίσουν την συγκυριαρχία στο Αιγαίο.

Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι αμείλικτα:

1ον: Για ποιο λόγο δεν επιλήφθηκε, αν και ενημερώθηκε για το συμβάν, το Λιμεναρχείο Σύμης το οποίο εκτός από πλωτό μέσο του ΛΣ/ΕΛ.ΑΚΤ, θα μπορούσε να μεταβεί στην περιοχή και με όχημα; Τυχόν δικαιολογίες για τη διαθεσιμότητα σκαφών και μέσων δεν γίνονται δεκτές, καθόσον για τέτοια συμβάντα θα πρέπει να γίνεται άμεση έρευνα με οποιοδήποτε τρόπο ακόμα και με το προσωπικό όχημα του Λιμενάρχη.

2oν: To συμβάν θεωρείται ασήμαντο για αυτό δεν υπάρχει καμία ανακοίνωση από το Αρχηγείο του Λιμενικού Σώματος ή του αρμόδιου Υπουργείου ή μήπως απλά είναι Αύγουστος; Mήπως να σκεφτούμε τι θα είχαν πράξει οι τουρκικές αρχές και τα ΜΜΕ της γείτονος, εάν κάτι ανάλογο είχε συμβεί στα τουρκικά παράλια;

3oν: Έχει αλλάξει κάτι όσον αφορά την εθνική κυριαρχία επί των νησιών μας και δεν το γνωρίζουμε; Eίναι δυνατόν για συμβάν το οποίο καταγράφεται επί ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΔΑΦΟΥΣ να επεμβαίνει σκάφος ΞΕΝΗΣ ΧΩΡΑΣ;

4ον: Η τουρκική σημαία που βρίσκεται; Mήπως θα την επιστρέψουμε στην Τουρκία για χάρη της καλής γειτονίας;

5ον: Έχουν σκεφτεί οι «αρμόδιοι» που σιωπούν τι θα γίνει εάν αυτοί που ύψωσαν την τουρκική σημαία ανεβάσουν φωτογραφίες του κατορθώματος στο διαδίκτυο;

Σε κάθε περίπτωση οι αρμόδιοι θα πρέπει να μας εξηγήσουν γιατί επελέγη ο τρόπος αντίδρασης που περιγράψαμε.

Πηγή Militaire

Σχόλιο ιστολογίου: Φαίνεται πως με την οικονομική κρίση έχουν ακριβύνει και τα καλσόν και η κυβέρνηση, κυρίως όλοι εκείνοι οι ελλαδέμποροι που διερρύγνυαν τα ιμάτια τους για τις "κόκκινες γραμμές" τους, φαίνεται πως δεν είναι διατεθειμένοι να προβούν σε ανακοινώσεις που θα τους στοιχίσουν την αγορά νέου καλσόν...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Συνέντευξη στο τηλεοπτικό δίκτυο RaiΝews 24 παραχώρησε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Σε αποσπάσματα της συνέντευξης, η οποία θα μεταδοθεί στη συνολική της μορφή απόψε, ο Τούρκος Πρόεδρος αναφέρει, μεταξύ των άλλων, ότι αν δεν ελευθερωθεί το καθεστώς χορήγησης βίζας για τους Τούρκους πολίτες που θέλουν να μεταβούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Άγκυρα δεν θα σεβαστεί τη συμφωνία για το προσφυγικό που υπέγραψε με την Ευρώπη. Παράλληλα, αναφέρει ότι αν του το ζητήσει ο λαός του, είναι διατεθειμένος να θέσει και πάλι σε ισχύ τη θανατική ποινή, «η οποία υπάρχει και σε τόσες άλλες χώρες».

Μέσω της RaiΝews ζήτησε, επίσης, από την ιταλική δικαιοσύνη και την εισαγγελία της Μπολόνια να ασχοληθεί με την καταπολέμηση της μαφίας και όχι με έρευνες σε βάρος του γιου του, σχετικά με την στοιχειοθέτηση αδικήματος που αφορά ξέπλυμα βρώμικου χρήματος.

Τέλος, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν καταφέρεται ενάντια στην Υπάτη εκπρόσωπο της ΕΕ για την εξωτερική πολιτική, Φεντερίκα Μογκερίνι, και διερωτάται αν θα έκανε τις ίδιες δηλώσεις σχετικά με τις πρόσφατες εξελίξεις στην Τουρκία, αν είχε δει να καταστρέφεται το Κοινοβούλιό της.

Κατηγορεί τη Δύση ότι υποστηρίζει την "τρομοκρατία" και τους πραξικοπηματίες

To σενάριο του αποτυχημένου πραξικοπήματος στην Τουρκία «γράφτηκε από το εξωτερικό», κατήγγειλε σήμερα ο πρόεδρος της χώρας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σε μια ομιλία που εκφώνησε στην Άγκυρα κατά τη διάρκεια της οποίας κατηγόρησε τις χώρες της Δύσης ότι υποστηρίζουν τους πραξικοπηματίες.

«Αυτό το πραξικόπημα δεν είναι μονάχα ένα γεγονός που σχεδιάστηκε εκ των έσω. Οι δράστες ενήργησαν στη χώρα βάσει ενός σεναρίου που είχε γραφτεί από το εξωτερικό» δήλωσε ο επικεφαλής του τουρκικού κράτους, που κατηγορεί τον ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν, ο οποίος ζει αυτοεξόριστος στις ΗΠΑ, ότι υπήρξε ο εγκέφαλος του πραξικοπήματος.

Επιπλέον ο Τούρκος πρόεδρος κατηγόρησε σήμερα τους Δυτικούς ότι «υποστηρίζουν την τρομοκρατία» και τους πραξικοπηματίες, στη σφοδρότερη λεκτική επίθεση που έχει εξαπολύσει μετά την απόπειρα ανατροπής της κυβέρνησης και του ιδίου τη 15η Ιουλίου.

«Δυστυχώς, η Δύση υποστηρίζει την τρομοκρατία και τάσσεται στο πλευρό των πραξικοπηματιών» τόνισε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην ομιλία του, απαντώντας με αυτόν τον τρόπο στις επικρίσεις των ΗΠΑ και των ευρωπαϊκών χωρών σχετικά με το εύρος των εκκαθαρίσεων που ακολούθησαν την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος.

«Αυτοί που φανταζόμασταν ότι ήταν οι φίλοι μας παίρνουν το μέρος των πραξικοπηματιών και των τρομοκρατών» επανέλαβε, κατά τη διάρκεια ενός οικονομικού φόρουμ που οργανώθηκε στο προεδρικό μέγαρο.

Εξάλλου, ο πρόεδρος της Τουρκίας υποστήριξε ότι οι υποστηρικτές του Γκιουλέν θα επιχειρήσουν να θέσουν εκ νέου υπό τον έλεγχό τους τις ένοπλες δυνάμεις εάν δεν υπάρξει ριζική αναδιάρθρωσή τους. Διατύπωσε άλλωστε αμφιβολίες σχετικά με το είδος της στρατηγικής συνεργασίας που θα έχει η Τουρκία με τις ΗΠΑ στην περίπτωση που η Ουάσιγκτον αρνηθεί να εκδώσει τον ιεροκήρυκα.

Η Τουρκία επιπλέον θα προχωρήσει και στην αναδιάρθρωση των υπηρεσιών πληροφοριών, πρόσθεσε ο ίδιος.

Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στην Άγκυρα, που αναμεταδόθηκε απευθείας, ο Τούρκος πρόεδρος κατηγόρησε επίσης την Ευρωπαϊκή Ένωση ότι αθέτησε τις υποσχέσεις που είχε δώσει βάσει της συμφωνίας για την προσφυγική κρίση που είχε συνάψει με την Τουρκία και παρά τις επιτυχίες της Άγκυρας στην αναχαίτιση των ροών παράτυπων μεταναστών.

Steinmeier: Παράλογο η Άγκυρα να εκβιάσει την ΕΕ μέσω της συμφωνίας για το προσφυγικό

«Παράλογο» χαρακτηρίζει το ενδεχόμενο η Τουρκία να εκβιάσει την Ευρωπαϊκή Ένωση χρησιμοποιώντας τη συμφωνία για τους πρόσφυγες και την απελευθέρωση του καθεστώτος της βίζας ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ, και τονίζει ότι οι όροι είναι γνωστοί και δεν έχουν αλλάξει. Επισημαίνει ακόμη ότι οι αφίξεις προσφύγων στα ελληνικά νησιά δεν έχουν αυξηθεί, ενώ επαναλαμβάνει πως σε περίπτωση επαναφοράς της θανατικής ποινής στην Τουρκία, θα ανασταλούν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις της χώρας με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

«Αυτό που ισχύει είναι ότι υπάρχουν όροι για την απελευθέρωση του καθεστώτος της βίζας και είναι γνωστοί σε όλες τις πλευρές. Η Τουρκία ανέλαβε την υποχρέωση να κάνει τα απαραίτητα βήματα προκειμένου να εκπληρώσει αυτούς τους όρους. Κάτι τέτοιο όμως αυτή τη στιγμή δεν συμβαίνει και η Τουρκία έχει ακόμη δουλειά μπροστά της», δηλώνει ο κ. Σταϊνμάιερ σε συνέντευξή του στην Rheinische Post και παραπέμπει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία, όπως λέει, θα ελέγξει ακριβώς το εάν και πότε η Τουρκία πληροί τις προϋποθέσεις.

«Είναι σαφές ότι είναι προς το συμφέρον και της ΕΕ αλλά και της Τουρκίας να καταλήξουμε σε μια κοινή λύση. Δεν έχει τώρα νόημα να θέτει ο ένας στον άλλον τελεσίγραφα και να απειλεί», αναφέρει και διευκρινίζει ότι ο ίδιος δεν θέλει να συμμετάσχει σε εικασίες περί Σχεδίων Β σε περίπτωση που η Τουρκία υπαναχωρήσει από την συμφωνία. «Πρέπει να παραμείνουμε σε ό,τι έχει συμφωνηθεί. Αυτό σημαίνει συγκεκριμένα: η ΕΕ διαθέτει πόρους για την στέγαση και την εκπαίδευση των προσφύγων στην Τουρκία και η Άγκυρα φροντίζει αυτούς τους ανθρώπους εκεί», εξηγεί και επαινεί την Τουρκία γα τις ως τώρα προσπάθειές της στο προσφυγικό. «Δέχτηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα έναν εξαιρετικά υψηλό αριθμό προσφύγων. Για αυτό τον άθλο οι Τούρκοι αξίζουν σεβασμό. Αυτό χάνεται κάπως εδώ στη συζήτηση», σημειώνει.

Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με πληροφορίες που θέλουν των αριθμό των προσφύγων που φθάνουν στα ελληνικά νησιά να έχει αυξηθεί, ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών δηλώνει ότι ο αριθμός των αφίξεων στα ελληνικά νησιά «δεν έχει αλλάξει, παραμένει σε χαμηλό επίπεδο» και προσθέτει ότι «δεν διαφαίνεται καμία τάση προς τα πάνω».

Σε ό,τι αφορά τις εκκαθαρίσεις που πραγματοποιεί η τουρκική κυβέρνηση στο δημόσιο, τις φυλακίσεις δημοσιογράφων, την απαγόρευση εξόδου από τη χώρα σε ακαδημαϊκούς και το αν αυτή η συμπεριφορά συνιστά επαρκή λόγο διακοπής των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την ΕΕ, ο κ. Σταϊνμάιερ υποστηρίζει ότι «το να κόβεις συνδέσμους αποτελεί το χειρότερο μέσο άσκησης πολιτικής» και διευκρινίζει: «Είμαστε σαφείς στη γλώσσα που χρησιμοποιούμε απέναντι στην Τουρκία,. Όπου υπάρχουν διαφορές απόψεων, τις επικοινωνούμε με κάθε σαφήνεια», αναφέρει, αλλά τονίζει ότι ενδεχόμενη εισαγωγή της θανατικής ποινής «θα είχε ως συνέπεια την αναστολή των ενταξιακών διαπραγματεύσεων», καθώς κάτι τέτοιο δεν θα ήταν συμβατό με τις ευρωπαϊκές αξίες.

Κληθείς να σχολιάσει τους ισχυρισμούς της Άγκυρας ότι πίσω από την απόπειρα πραξικοπήματος κρύβεται η οργάνωση του Φετουλάχ Γκιουλέν, ο Γερμανός σοσιαλδημοκράτης αναγνωρίζει ότι η τουρκική κυβέρνηση έχει κάθε δικαίωμα να διερευνήσει την απόπειρα πραξικοπήματος πολιτικά και νομικά.

«Εκείνη τη νύχτα η Τουρκία βρισκόταν λίγο πριν τον γκρεμό και είμαι ευτυχής που η πτώση μπόρεσε να αποφευχθεί», λέει χαρακτηριστικά, αλλά επισημαίνει ότι κάποιες από τις ως τώρα αντιδράσεις «ξεπερνούν κάθε μέτρο». «Δεν γίνεται δεκάδες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι, δάσκαλοι και δικαστές να απολύονται, χιλιάδες σχολεία και εκπαιδευτικά ιδρύματα να κλείνουν και δεκάδες δημοσιογράφοι να συλλαμβάνονται χωρίς να είναι ορατή άμεση σύνδεση με το πραξικόπημα», συνεχίζει, για να τονίσει ότι περιμένει από την τουρκική κυβέρνηση να διαλευκάνει κάθε περίπτωση ξεχωριστά, στο πλαίσιο των διαδικασιών του κράτους δικαίου.

Σκληρή στάση απέναντι στην Τουρκία ζητά ο Αυστριακός Καγκελάριος

Υπέρ μιας σκληρής στάσης απέναντι στην Τουρκία τάσσεται σε σημερινή συνέντευξή του στην αυστριακή εφημερίδα "Έστεραϊχ" ο ομοσπονδιακός Καγκελάριος της Αυστρίας και αρχηγός των Σοσιαλδημοκρατών, Κρίστιαν Κερν, ο οποίος, σχολιάζοντας το τελεσίγραφο της Άγκυρας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση σε σχέση με το προσφυγικό ζήτημα, επισημαίνει πως "δεν είμαστε ικέτες, η ΕΕ βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση", ενώ αναφερόμενος στις απειλές οπαδών του Ερντογάν τονίζει πως "σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπεται να αφήσουμε να μας εκφοβίζουν".

Ο ίδιος προτίθεται να συνεχίσει "με συνέπεια" την κριτική του απέναντι στον Ερντογάν, ενώ "βλέπει" με ψυχραιμία τις δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο οποίος απειλεί με καταγγελία της συμφωνίας για το προσφυγικό ανάμεσα σε ΕΕ και Τουρκία, εάν δεν υπάρξει μέχρι τέλους του χρόνου η απελευθέρωση της βίζας για τη χώρα του.

"Χρειαζόμαστε μεν την Τουρκία, αλλά αυτή, οικονομικά, μας χρειάζεται περισσότερο", τονίζει ο καγκελάριος στη συνέντευξή του, προσθέτοντας πως "χωρίς την ΕΕ η Τουρκία κατευθύνεται σε κρατική πτώχευση".

Ήδη, σε δηλώσεις του την Κυριακή ο Αυστριακός Καγκελάριος είχε απορρίψει κατηγορηματικά τους ισχυρισμούς που διατύπωσε ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν ότι δήθεν η Αυστρία δεν σέβεται την ελευθερία γνώμης των οπαδών του.

"Ακριβώς ο σεβασμός από την Αυστρία των ανθρωπίνων και των πολιτικών δικαιωμάτων είναι που συνιστά τη διαφορά με την κατάσταση στην Τουρκία", τόνισε ο Κρίστιαν Κερν, προσθέτοντας πως η δικαιολόγηση αυταρχικής πολιτικής με τη θρησκεία, είναι για την Αυστρία όχι μόνον ασυνήθιστη αλλά και "απολύτως απαράδεκτη".

Είναι αυτονόητο ότι στην Αυστρία το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης της γνώμης, το δικαίωμα των συναθροίσεων και διαδηλώσεων ισχύει και για τις μειονότητες και για τις διαφορετικές πολιτικές απόψεις, ανέφερε, επισημαίνοντας πως ο ίδιος θα υπερασπιστεί αυτά τα δικαιώματα και για εκείνους των οποίων την πολιτική άποψη δεν συμμερίζεται.

Το τουρκικό τελεσίγραφο στο προσφυγικό ζήτημα απορρίπτει και ο Αυστριακός υπουργός Εξωτερικών Σεμπάστιαν Κουρτς -του συγκυβερνώντος, με τους Σοσιαλδημοκράτες, συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος- σε σημερινές δηλώσεις του στην δημόσια Αυστριακή Ραδιοφωνία, τονίζοντας πως η Άγκυρα πρέπει να εκπληρώσει όλες τις προϋποθέσεις σε σχέση με την απελευθέρωση της βίζας.

Ταυτόχρονα, ο ίδιος, προειδοποιεί πως η Ευρώπη δεν επιτρέπεται να βρεθεί σε εξάρτηση από την Τουρκία, σημειώνοντας χαρακτηριστικά: "για εμένα είναι σαφές ότι δεν επιτρέπεται να υποχωρήσουμε ούτε ένα χιλιοστό του μέτρου".

Από την πλευρά τους, τα κόμματα της αυστριακής αντιπολίτευσης ζητούν τη διακοπή των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Τουρκία, με τον ευρωβουλευτή του ακροδεξιού εθνικιστικού Κόμματος των Ελευθέρων -του μεγαλύτερου κόμματος της αντιπολίτευσης- Χάραλντ Βιλίμσκι, να διαμηνύει σε συνέντευξή του στη δημόσια Αυστριακή Τηλεόραση πως "έφτασε η στιγμή που κανείς πρέπει να πει: έως εδώ", και τον βουλευτή των Πράσινων Βέρνερ Κόγκλερ να εκτιμά ως "σκανδαλώδες το ό,τι οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις δεν έχουν ήδη διακοπεί και η ΕΕ να συνεχίζει να εμβάζει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ ετησίως στην Τουρκία".

Το άμεσο πάγωμα των διαπραγματεύσεων με την Άγκυρα, ζητά ο αρχηγός του κόμματος ΝΕΟΣ Ματίας Στρολτς, ενώ από την πλευρά του, ο αρχηγός της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος "Ομάδα Στρόναχ", Ρόμπερτ Λούγκαρ, εκτιμά "πως με τον Ερντογάν δεν μπορεί κανείς να συνάπτει συμφωνίες".

Οι Ευρωπαίοι εταίροι δεν έχουν τηρήσει τις δεσμεύσεις τους έναντι της Ελλάδας

Δεν έχουν τηρήσει τις αρχικές τους υποσχέσεις για στήριξη της Ελλάδας με εξειδικευμένο προσωπικό στην αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως αποδεικνύεται από έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής την οποία επικαλείται η εφημερίδα «BILD».

Συγκεκριμένα, έχουν σταλεί στην Ελλάδα μόνο 66 από τους 1.580 υπαλλήλους της FRONTEX που είχαν προβλεφθεί, μόνο δύο από τους 60 ειδικούς για την επαναπροώθηση, 92 από τους 475 ειδικούς ασύλου και 61 από τους 400 διερμηνείς. Από τους 30 νομικούς, ούτε ένας δεν έχει φθάσει ακόμη στην Ελλάδα, αναφέρει η εφημερίδα και επισημαίνει ότι ως αποτέλεσμα, οι διαδικασίες ασύλου ολοκληρώνονται αργά, ενώ από τη χώρα έχει καταστεί δυνατό να επαναπροωθηθούν και να μετεγκατασταθούν ως τώρα πολύ λίγοι πρόσφυγες. Είναι ενδεικτικό ότι από τότε που τέθηκε σε ισχύ η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας (18 Μαρτίου), μόλις 849 πρόσφυγες μετεγκαταστάθηκαν από την Ελλάδα σε άλλες χώρες της ΕΕ και 468 εστάλησαν πίσω στην Τουρκία, στο πλαίσιο της διαδικασίας «ένας προς έναν».

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αμερική και Ευρώπη μπαίνουν στο στόχαστρο του προκλητικά αυταρχικού «σουλτάνου», σε μια κρίσιμη συγκυρία για την τρομοκρατία και το Προσφυγικό όπου η Δύση χρειάζεται περισσότερο την Τουρκία παρά η Τουρκία τη Δύση

Ερντογάν κατά πάντων. Αφού ο τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν φρόντισε να μην αφήσει την απόπειρα πραξικοπήματος να πάει χαμένη, προχωρώντας σε πολιτικές εκκαθαρίσεις στον στρατό, στο δικαστικό σύστημα, στην εκπαίδευση, στον δημόσιο τομέα και στην ενημέρωση, με δεκάδες χιλιάδες συλλήψεις «αντιφρονούντων», τώρα στρέφεται κατά της Δύσης. Πνέει τα μένεα κατά των Ηνωμένων Πολιτειών απαιτώντας την έκδοση του εξόριστου κληρικού Φετουλάχ Γκιουλέν, φοβερίζει την Ευρωπαϊκή Ενωση (ΕΕ) με υπαναχώρηση στην εφαρμογή της προσφυγικής συμφωνίας, αποκαλεί τους ευρωπαίους ηγέτες «ανειλικρινείς» και κλείνει το μάτι στη Ρωσία, απειλώντας να τινάξει στον αέρα τη στρατηγική της Δύσης στη Συρία.

Παρότι θα χρειαστούν μήνες για να γίνει ξεκάθαρο τι ακριβώς σημαίνουν οι διώξεις κατά πραγματικών και φανταστικών αντιπάλων του Ερντογάν για την κατάσταση των ελευθεριών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία, το βέβαιο είναι ότι οι ήδη τεταμένες σχέσεις της Αγκυρας με τη Δύση γνώρισαν περαιτέρω επιδείνωση. Οι συζητήσεις για επαναφορά της θανατικής ποινής στην Τουρκία προκάλεσαν την αντίδραση των ευρωπαίων ηγετών, οι οποίοι έκαναν λόγο για «ταφόπλακα» στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας. Ωστόσο, γνωρίζοντας ότι σε μια τόσο κρίσιμη συγκυρία για την τρομοκρατία και το Προσφυγικό η Δύση χρειάζεται περισσότερο την Τουρκία παρά η Τουρκία τη Δύση, ο Ερντογάν αγνοεί επιδεικτικά τις έξωθεν επικρίσεις και παρεμβάσεις για τους χειρισμούς του στον απόηχο της απόπειρας πραξικοπήματος. Απολαμβάνοντας μια ισχυρή λαϊκή εντολή, την οποία είδε να παίρνει μορφή το βράδυ του πραξικοπήματος, ο Ερντογάν δεν θα μπορούσε να ενδιαφέρεται λιγότερο για τις «χλιαρές» αντιδράσεις των δυτικών εταίρων του.

«Η ΕΕ δεν είναι ολόκληρος ο κόσμος»

Σε συνέντευξή του στο Al Jazeera λίγο προτού κηρύξει την Τουρκία σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης για τρεις μήνες δήλωσε: «Η ΕΕ δεν είναι ολόκληρος ο κόσμος». Και πρόσθεσε:

«Οι ΗΠΑ έχουν θανατική ποινή, η Ρωσία έχει, η Κίνα έχει».
Υπεραμύνθηκε της πολιτικής των εκκαθαρίσεων, λέγοντας στον γάλλο υπουργό Εξωτερικών Ζαν-Μαρκ Ερό «να κοιτάξει τη δουλειά του» και υπενθυμίζοντας ότι «επί 53 χρόνια χτυπάμε την πόρτα (σ.σ.: της ΕΕ) τη στιγμή που άλλοι γίνονται μέλη».

«Η Τουρκία τώρα προσπαθεί να βελτιώσει τις σχέσεις της με τη Ρωσία και ορισμένους πρώην μεσανατολικούς εταίρους, όπως το Ισραήλ και η Αίγυπτος. Αν η ΕΕ ασκήσει μεγαλύτερες πιέσεις στην Αγκυρα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, η Τουρκία μπορεί να επαναπροσανατολίσει ένα μέρος του εμπορίου της προς εκείνες τις χώρες που δεν ενδιαφέρονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα ή για τη δημοκρατία στο εσωτερικό της. Οι δυτικές διαμαρτυρίες κατά της αυταρχικής διακυβέρνησης στην Τουρκία μπορεί να της δώσουν κίνητρο να αναπτύξει στενότερους οικονομικούς και πολιτικούς δεσμούς με τη Ρωσία, τη Μέση Ανατολή και την Ασία. Και αυτό ακριβώς είναι που θέλουν να αποφύγουν οι ΗΠΑ και η ΕΕ»
εξηγεί μιλώντας στο «Βήμα» ο Ναντέρ Χαμπίμπι, καθηγητής Οικονομικών της Μέσης Ανατολής στο Πανεπιστήμιο Μπράνταϊς στις ΗΠΑ.

Σε συνέντευξή του στο γερμανικό τηλεοπτικό δίκτυο ARD, η οποία έσπασε ρεκόρ τηλεθέασης την περασμένη εβδομάδα, ο Ερντογάν χαρακτήρισε τους ευρωπαίους ηγέτες «ανειλικρινείς» στο θέμα του Προσφυγικού, υποστηρίζοντας ότι προς το παρόν η Τουρκία έχει λάβει μόνο 1-2 εκατομμύρια από τα 3 δισ. που της είχαν υποσχεθεί στο πλαίσιο της προσφυγικής συμφωνίας. «Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν είναι ειλικρινείς» δήλωσε. Κατηγόρησε επίσης το Βερολίνο για υποστήριξη προς το PKK  και είπε ότι πολλοί τρομοκράτες ζουν σε Γερμανία, Βέλγιο, Γαλλία και Ολλανδία παρά τις προειδοποιήσεις των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών για αυτούς. Από τα «πυρά» της τουρκικής κυβέρνησης δεν γλίτωσαν ούτε οι ΗΠΑ. Ο τούρκος πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ έφθασε στο σημείο να απειλήσει με «σοβαρό πόλεμο» οποιαδήποτε χώρα δεν συνεργάζεται στο θέμα της έκδοσης του Γκιουλέν, ο οποίος θεωρείται από την τουρκική ηγεσία ο «εγκέφαλος» πίσω από την απόπειρα πραξικοπήματος. Οι χωρίς προηγούμενο δηλώσεις προκάλεσαν την αντίδραση του αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Τζον Κέρι. «Οι δημόσιοι υπαινιγμοί ή ισχυρισμοί για οποιονδήποτε ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών στην απόπειρα πραξικοπήματος είναι εντελώς αβάσιμοι και επικίνδυνοι για τις διμερείς σχέσεις μας» είπε.

Νιχάτ Μπουλέντ Γκιουλτεκίν, καθηγητής ΣΤΙΣ ΗΠΑ, πρώην διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Τουρκίας
«Πολλοί ξένοι επενδυτές θα περιμένουν την εξομάλυνση της πολιτικής κατάστασης»
«Η Τουρκία απολαμβάνει τους καρπούς της ανοιχτής της οικονομίας και, παρά τις πολιτικές εξελίξεις, δύσκολα θα απομακρυνόταν από αυτήν»
είπε στο «Βήμα» ο Νιχάτ Μπουλέντ Γκιουλτεκίν, καθηγητής Χρηματοοικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια, πρώην διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Τουρκίας και πρώην σύμβουλος των τούρκων πρωθυπουργών Τουργκούτ Οζάλ και Μεσούτ Γιλμάζ.

Θα επηρεαστεί η οικονομία της Τουρκίας από την πολιτική αναταραχή και αβεβαιότητα;
«Η τουρκική οικονομία αντιμετώπισε ένα εντελώς αναπάντεχο και απίθανο πολιτικό σοκ πριν από περίπου δύο εβδομάδες. Οπως με τα περισσότερα αναπάντεχα σοκ, θα υπάρξουν κάποιες αρνητικές επιπτώσεις. Η τουρκική οικονομία και ειδικά ο τουριστικός τομέας ήδη πριν από το πραξικόπημα είχε πληγεί από μια σειρά βομβιστικών επιθέσεων του Ισλαμικού Κράτους. Τον Ιούνιο ο τουρισμός μειώθηκε κατά 40%, αρνητικό ιστορικό ρεκόρ. Αναμένω επιβράδυνση του ρυθμού ανάπτυξης της οικονομίας το 2016, αν και είναι δύσκολο να προβλέψουμε το μέγεθος αυτή τη στιγμή. Θα εξαρτηθεί από το πώς η τουρκική ηγεσία θα απαντήσει στα πρόσφατα γεγονότα. Το άστοχο πραξικόπημα επιδείνωσε την πολιτική αβεβαιότητα. Η Τουρκία ήδη βίωνε τις συνέπειες από τις περιπέτειες της κυβέρνησης του AKP στη Συρία. Τώρα υπάρχουν επιπρόσθετα σοβαρά εσωτερικά προβλήματα και προκλήσεις στην προσπάθεια επίτευξης της πολιτικής σταθερότητας. Στους ξένους επενδυτές δεν αρέσουν αυτές οι αβεβαιότητες.
Είμαι βέβαιος ότι πολλοί ξένοι επενδυτές θα περιμένουν την εξομάλυνση της πολιτικής κατάστασης στην Τουρκία, παρότι τα θεμέλια της τουρκικής οικονομίας είναι γερά. Η ειρωνεία της απόπειρας πραξικοπήματος είναι ότι ήταν πολύ ξαφνική. Δεν υπήρχε η έντονη πολιτική αναταραχή, όπως στα τέλη της δεκαετίας του 1970 εν μέσω Ψυχρού Πολέμου, όταν αριστερές και δεξιές οργανώσεις τρομοκρατούσαν τη χώρα. Η τουρκική οικονομία εξαρτάται από το ξένο κεφάλαιο. Ο ρυθμός αποταμίευσης σε σύγκριση με τις ασιατικές τίγρεις είναι χαμηλός και επομένως η ανάγκη διατήρησης των φιλόδοξων στόχων οικονομικής ανάπτυξης απαιτεί συνεχές ξένο κεφάλαιο. Αν υπάρξει επιβράδυνση στις ροές κεφαλαίων, θα επηρεαστεί η οικονομική ανάπτυξη.

Εχουν περάσει σχεδόν δύο εβδομάδες από την απόπειρα πραξικοπήματος. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι δεν υπήρξε τραπεζικός πανικός ή φυγή κεφαλαίων. Θα έλεγα ότι το αρχικό σοκ από την απόπειρα απορροφήθηκε και η ζωή μοιάζει να επιστρέφει στην κανονικότητα, παρά την κατάσταση έκτακτης ανάγκης που ανακοινώθηκε. Είδαμε το κυβερνών κόμμα και τα μεγαλύτερα κόμματα της αντιπολίτευσης να κάνουν διάλογο και αυτό μπορεί να οδηγήσει σε γρηγορότερη επίλυση των προβλημάτων, αν και δεν είναι βέβαιο. Μια άλλη πρόκληση που αντιμετωπίζει τώρα η Τουρκία είναι η ενέργεια και ο χρόνος που σπαταλά η κυβέρνηση στα πολιτικά γεγονότα και όχι στην οικονομία. Χρειάζεται χρόνος για την αποκατάσταση της οικονομικής εμπιστοσύνης. Χώρες όπως η Ελλάδα και η Τουρκία πρέπει να δώσουν μεγαλύτερη σημασία στην οικονομική ανάπτυξη και λιγότερη στους εσωτερικούς πολιτικούς υπολογισμούς».

Θα μπορέσει η Τουρκία να διατηρήσει το εξωστρεφές οικονομικό της μοντέλο όταν πολιτικά η κυβέρνηση δείχνει να γίνεται πιο αυταρχική;
«Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ο Ερντογάν μπορεί να χρησιμοποιήσει το πραξικόπημα ως δικαιολογία για μια πιο αυταρχική διακυβέρνηση. Προς το παρόν παρατηρούμε μια μεγαλύτερη αλληλεπίδραση μεταξύ του AKP και της αντιπολίτευσης. Υπάρχει πιθανότητα η κυβέρνηση του AKP να μάθει το μάθημά της από το παρελθόν σχετικά με τους κινδύνους ενός πολωμένου πολιτικού σκηνικού. Θα περιμένουμε και θα δούμε τι κατεύθυνση θα πάρει η κυβέρνηση. Ελπίζουμε ότι η κατάσταση έκτακτης ανάγκης θα αρθεί γρήγορα και ότι θα χρησιμοποιηθεί για να επανέλθει η σταθερότητα και όχι για να παραβιαστούν βασικά δημοκρατικά δικαιώματα των τούρκων πολιτών.

Η τουρκική οικονομία είναι μία από τις πιο ανοιχτές και φιλελεύθερες οικονομίες στον κόσμο. Δύσκολα η τουρκική ηγεσία θα άλλαζε πορεία από το προσανατολισμένο στις εξαγωγές οικονομικό μοντέλο που υιοθετήθηκε στις αρχές της δεκαετίας τους 1980. Επιπλέον, όπως είπα, η Τουρκία βασίζεται στο ξένο κεφάλαιο περισσότερο από πολλές αναδυόμενες οικονομίες και επομένως είναι δύσκολο να εγκαταλείψει το υπάρχον οικονομικό της μοντέλο. Δυστυχώς η δημοκρατία δεν αποτελεί προϋπόθεση από μόνη της για την οικονομική ανάπτυξη και ευημερία. Αν ήταν το μοναδικό κριτήριο, χώρες όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ιταλία δεν θα αντιμετώπιζαν αυτά τα προβλήματα. Η Τουρκία απολαμβάνει τους καρπούς μιας ανοιχτής οικονομίας και αυτό δεν θα το αφήσει».

Τζον Μ. Οουεν, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια στις ΗΠΑ
«Παρουσιάζει τα κλασικά σημάδια αυταρχικής παράνοιας»

«Η Δύση έχει ελάχιστη επιρροή επάνω στην Τουρκία και δεν θα επιβάλει κυρώσεις στον Ερντογάν καθώς εκείνος στρέφεται προς τον αυταρχισμό»
είπε στο «Βήμα» ο Τζον Μ. Οουεν, καθηγητής Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια στις ΗΠΑ και συγγραφέας του βιβλίου «Confronting Political Islam: Six Lessons from the West's Past» («Αντιμετωπίζοντας το πολιτικό Ισλάμ: έξι μαθήματα από το παρελθόν της Δύσης», Princeton University Press, 2014).

Μπορεί η Τουρκία να επιστρέψει στον δρόμο της δημοκρατίας; Ποιες θα είναι οι συνέπειες της συγκέντρωσης εξουσιών στα χέρια του Ερντογάν για τη χώρα;
«Είναι πιθανόν ο Ερντογάν να θελήσει να επιστρέψει στη δημοκρατία, καθώς παραμένει δημοφιλής στην Τουρκία και το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) μπορεί να νικήσει σε πραγματικά ελεύθερες εκλογές. Αλλά φοβάμαι ότι δείχνει τα κλασικά σημάδια αυταρχικής παράνοιας: βλέπει εχθρούς παντού και κάνει χρήση έκτακτων εξουσιών για να τους εξουδετερώσει. Και καθώς βρίσκεται σε αυτή την παράνοια, δημιουργεί περισσότερους εχθρούς. Η διαδικασία ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ είχε ήδη παγώσει αλλά τώρα έχει καταστραφεί. Η Τουρκία τώρα είναι μια χώρα όπου δημόσιοι λειτουργοί, αξιωματικοί του στρατού, ακαδημαϊκοί και δάσκαλοι, δημοσιογράφοι και πολλές άλλες κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες έχουν συλληφθεί ή βρίσκονται υπό τον συνεχή φόβο της σύλληψης. Η Τουρκία υπό τη διακυβέρνηση του AKP  προσέφερε κάποτε ένα μοντέλο ισλαμικής δημοκρατίας για τη Μέση Ανατολή. Τώρα αυτό το μοντέλο έχει αυτοκαταστραφεί».

Γιατί οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν απάντησαν πιο αποφασιστικά κατά της αποδόμησης του κράτους δικαίου στην Τουρκία μετά την απόπειρα πραξικοπήματος; Μπορεί να δούμε μια στροφή της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, με  επαναπροσέγγιση Τουρκίας - Ρωσίας;
«Ο Ερντογάν ασκεί μεγάλη επιρροή στις ΗΠΑ και στην ΕΕ. Παρότι η Τουρκία είχε απομονώσει τον εαυτό της από την παγκόσμια πολιτική τελευταία, πρόσφατα προέβη σε φιλικές κινήσεις προς τη Ρωσία και η Ρωσία ανταπέδωσε. Αν οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί δεν είναι καλοί προς τον Ερντογάν, εκείνος μπορεί να προσεγγίσει τη Ρωσία, και αυτό είναι σημαντικό για πολλούς λόγους. Για παράδειγμα, αν η Τουρκία συμφωνήσει με τη Ρωσία ότι ο Μπασάρ αλ Ασαντ πρέπει να παραμείνει στην εξουσία στη Συρία, αυτό θα περιέπλεκε ακόμη περισσότερο τις προσπάθειες της Δύσης ενάντια τόσο στον Ασαντ όσο και στους εξτρεμιστές εχθρούς του. Οσον αφορά την ΕΕ και κυρίως τη Γερμανία, ο Ερντογάν έχει ακόμη μεγαλύτερη επιρροή σε αυτούς εξαιτίας της συμφωνίας για το Προσφυγικό. Η θέση της γερμανίδας καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ στο εσωτερικό της χώρας είναι δύσκολη, καθώς παρατηρείται αύξηση της τζιχαντιστικής τρομοκρατίας αυτό το καλοκαίρι.

Αν ο Ερντογάν αθετήσει τη συμφωνία για το Προσφυγικό, η Μέρκελ και η κυβέρνησή της θα αντιμετωπίσουν πρόβλημα. Επειδή ακριβώς η Δύση προσπαθεί να αποφύγει την επιδείνωση των σχέσεων με την Τουρκία, δεν ασκεί πιέσεις στον Ερντογάν, καθώς εκείνος συνεχίζει τις διώξεις πραγματικών και πιθανών εχθρών του. Η Τουρκία μεταμορφώνεται σε έναν από εκείνους τους συμμάχους της Δύσης για τους οποίους η Δύση θα ευχόταν να είναι περισσότερο δημοκρατικός αλλά έχει ελάχιστη επιρροή επάνω του. Επομένως εκτιμώ ότι η Ουάσιγκτον, οι Βρυξέλλες και ορισμένες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες θα "μουρμουρίσουν" κάτι σχετικά με την ανάγκη ο Ερντογάν να υπηρετήσει το κράτος δικαίου, αλλά δεν θα επιβάλουν κυρώσεις στον νατοϊκό σύμμαχό τους. Οι σχέσεις Ουάσιγκτον και Αγκυρας μάλλον θα επιδεινωθούν προτού βελτιωθούν, καθώς ο Ερντογάν επιθυμεί την έκδοση του Φετουλάχ Γκιουλέν από τις ΗΠΑ στην Τουρκία και ο πρόεδρος Ομπάμα δεν θα έκανε κάτι τέτοιο».

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Όσο και αν είναι επώδυνο για μένα, δυστυχώς ανήκω σε αυτήν τη γενιά. Αναφέρομαι βεβαίως, βεβαίως στη γενιά ανθρώπων που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα την περίοδο από 1998 και πάνω. Μια γενιά που μεγάλωσε με σύντροφο την τεχνολογία. Μία γενιά που πήρε τελείως διαφορετικό δρόμο από την προηγούμενη, μια πορεία που ίσως δεν είναι αναστρέψιμη. Τι συμβαίνει λοιπόν με αυτή τη νέα γενιά;

Ποιος ή τι ευθύνεται τελικά για αυτήν την κατάληξη; Ευθύνεται η υπερβολική "δόση" τεχνολογίας που έχουν λάβει τα σημερινά παιδιά, χωρίς να γνωρίζουν πως να την χειρίζονται και να την αξιοποιούν ώστε να αποκομίσουν τα οφέλη της; Ή μήπως ευθύνεται η στάση και η διαπαιδαγώγηση των γονέων προς τα παιδιά; Γιατί σίγουρα δεν φταίει μόνο το διαδίκτυο και το Facebook για αυτήν τη κατάσταση που επικρατεί σήμερα. Γιατί πραγματικά είναι τρομακτική... Ας αρχίσουμε λοιπόν...

Τα παιδιά της νέας γενιάς κρίνουν και κρίνονται με βάση την εξωτερική εμφάνιση και ΜΟΝΟ. Έχουν δώσει τεράστια βαρύτητα στο πως φαίνονται και στο πως δείχνουν, όχι στο πως πραγματικά είναι! Δεν ενδιαφέρονται για την καλλιέργεια του ψυχικού τους κόσμου, της κριτικής τους σκέψης και της δημιουργικότητας τους και δεν δέχονται εύκολα το διαφορετικό. Δεν βάζουν στόχους, δεν έχουν όνειρα και οράματα για τη ζωή τους.

Αντιθέτως, επιζητούν μόνο την κοινωνική αποδοχή, συμμερίζοντας τις απόψεις και ακολουθώντας τα στερεότυπα της μάζας. Ασχέτως αν αυτές τους εκφράζουν ή όχι! Πάρτε για παράδειγμα ... Βλέπεις όλα τα σημερινά παιδιά σαν "μαζικοποιημένα zombie" να ακολουθούν την κάθε ανόητη και ανούσια μόδα (ξέρουν τι κάνουν αυτοί που τις πλασάρουν), προσπαθώντας να το παίξουν κάποιοι που στα αλήθεια δεν είναι! Δεν το φιλτράρουν από τον εγκέφαλο τους και δεν σκέφτονται, αν πράγματι αυτή η μόδα αποτελεί ένα μέσο έκφρασης για αυτούς. Την ακολουθούν επειδή το ίδιο πράττει και η μάζα, και έτσι γνωρίζουν ότι θα λάβουν κοινωνική αποδοχή από τους πολλούς. Κάτι τέτοιο φυσικά αποτελεί μεγάλη αδυναμία και σοβαρό πλήγμα για την προσωπικότητας τους, σε μια ηλικία όπου μπαίνουν οι βάσεις για την διαμόρφωση της.

(εύκολη επιρροή = μια κυβέρνηση αθλίων με πολίτες πρόβατα και έχω και χίλια αλλα παραδείγματα). Όχι πως τώρα δεν είμαστε πρόβατα, αλλά αυτό δεν αφορά το παρόν θέμα. Για όσους θέλουν να πάρουν μία γεύση από αυτήν την κατάσταση, απλά επισκεφτείτε τον δημοφιλή ιστόχωρο κοινωνικής δικτύωσης,Facebook. Γιατί ΔΕΝ νοείται σημερινό παιδί χωρίς να κατέχει λογαριασμό στο Facebook. Ποζεριά, Καγκουριά, check - in όπου στο γ@μημένο κόσμο βρίσκονται, με την μόνη τους αγωνία να είναι για τον αριθμό των likes που θα λάβουν. Δεν προβληματίζονται για τίποτα στη ζωή τους, και η διανοητική τους κατάσταση έχει φτάσει να είναι ισάξια ενός κούτσουρου.

"Η τεχνολογία ξεπέρασε την ανθρώπινη αλληλεπίδραση" όπως είπε και ο Αϊνστάιν. Τα σημερινά παιδιά δεν μπορούν να συναισθανθούν αληθινά,αφού η ανθρωπιά τους έχει χαθεί. Δυστυχώς η μέρα που ανέφερε ο Αϊνστάιν έχει φτάσει: "Ο κόσμος θα έχει μία γενιά από ηλίθιους"

Ίσως οι σκέψεις μου για την "ευλογημένη" αυτή γενιά σας φαίνονται σκληρές και απαισιόδοξες. Προσπαθώ απλά να είμαι ρεαλιστής. Μην ξεχνάτε πως εγώ τα ζω καθημερινά. Αλλά όποιο και αν είναι το πρόβλημα μπορούμε να το αλλάξουμε όλοι μαζί, γιατί ποτέ δεν είναι αργά. Καλώ και τα ίδια τα παιδιά που έχουν λίγο μυαλό, να σκεφτούν και προβληματιστούν για όλη αυτή τη κατάσταση. Μπορεί τώρα να εκφράζω τα παράπονα μου κατ' αυτόν το τρόπο, αλλά θα προσπαθήσω όπως μπορώ να βοηθήσω και να αφυπνίσω τους συνομήλικους μου (τους φίλους μου τουλάχιστον). Το ίδιο να πράξετε και εσείς!

Υ.Γ. Δεν αναφέρομαι σε όλα τα παιδιά της γενιάς, γιατί γνωρίζω ότι υπάρχουν και εξαιρέσεις. Αναφέρομαι στη μάζα, δηλαδή στους πιο πολλούς. Και ούτε εγώ το παίζω πιο έξυπνος από αυτούς.Ίσως να είμαι λίγο πιο αφυπνισμένος!

Υ.Γ.2 Δεν είμαι ΚΑΤΑ του Facebook. Και εγώ ο ίδιος κατέχω λογαριασμό, αλίμονο. Είμαι κατά όλης αυτής της κατάστασης που επικρατεί εκεί.


Πηγή Αetos-Apokalypsis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

"Ο δρόμος για την κόλαση περνάει μέσα από καλές προθέσεις ", λέει το τετριμμένο ρητό, που όλοι χρησιμοποιούμε, αλλά ως συνήθως δεν εμβαθύνουμε.
Ας φανταστούμε τώρα αν αντί για πραγματικά καλές προθέσεις έχουμε να κάνουμε με προθέσεις τύπου "Φάρμας των Ζώων" κατά Όργουελ, σε τί τύπου κόλαση οδηγούμαστε.

Όλος ο πρόλογος αφορά ένα ακόμη πετραδάκι (μικρή κοτρωνίτσα αυτή τη φορά) στον χτίσιμο του βωμού της Παγκοσμιοποίησης, που αφού ολοκληρωθεί, θα θυσιαστεί εκεί πάνω ολόκληρο το ελεύθερο πνεύμα, και εν τέλει ολόκληρη η ανθρωπότητα.
Πρόκειται για την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας με την ευρωπαϊκή όπου σύμφωνα με το πρωτόκολο του Στρασβούργου γίνεται παράνομο το ομοφοβικό καθώς και το ρατσιστικό σχόλιο.

Πέφτουμε δηλαδή απ' το ένα άκρο στο άλλο. Κηρύσσουμε παράνομο το σχόλιο, την ιδέα, την γνώμη.  Όχι την πράξη.  Την γνώμη.
Κι ας μην πούμε: "και γιατί να ενδιαφερθούμε για την ελευθερία της ομοφοβικής ή της ρατσιστικής γνώμης;"
Διότι ακριβώς πρόκειται για ελευθερία γνώμης και έκφρασης. Στραβής;  Στραβής. Αλλά ελεύθερης.
Είμαστε τόσο αφελείς ώστε να πιστεύουμε πως οι τοκογλύφοι-νεοναζιστές της Νέας Τάξης Πραγμάτων που χτίζουν και στην δική μας ήπειρο την Παγκοσμιοποίηση, ενδιαφέρονται για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, ή των δικαιωμάτων λαών και ανθρώπων, ώστε να ποινικοποιούν τα εναντίον τους σχόλια;
Χ@σμένα τάχουν τα δικαιώματα και τους λαούς και τους ανθρώπους. 
Χέρι στον έλεγχο της σκέψης και της γνώμης θέλουν να βάλουν και αρχίζουν από εκεί που θα υπάρξουν οι μικρότερες αντιδράσεις, από εκεί που θα γίνει πιό εύκολα ανεκτό, γιατί κατά κάποιο τρόπο θα φαίνεται πιό "λογικό". 

Έχει όμως λογική η οποιαδήποτε απαγόρευση και ποινικοποίηση γνώμης και έκφρασης;

Με την ίδια δική τους λογική κάποιος ρατσιστής θα μπορούσε βάσιμα να ισχυριστεί πως όλες αυτές οι απαγορεύσεις αποτελούν ρατσισμό κατά των ρατσιστών! 
Χα! Φαύλος κύκλος.

Βλέπουμε τώρα την λογική του παραλόγου;

 Η όλη Αναγέννηση, ο Διαφωτισμός και η απόδραση του ανθρώπου απ' τον Μεσαίωνα, που οδήγησε στο σημερινό θαυμαστό τεχνολογικό πολιτισμό, στηρίχτηκε στην αδιαπραγμάτευτη αξία του Ουμανισμού:
"Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες"
που αποδίδεται (ίσως λαναθασμένα) στον γίγαντα του πνεύματος Φρανσουά Μαρί Αρουέ, γνωστόν σαν Βολταίρο.

Το Ολοκαύτωμα, η άρνηση του οποίου ποινικοποιήθηκε κι αυτή με το πρωτόκολο του Στρασβούργο, ξεκίνησε σαν κάψιμο βιβλίων απ' το Γ' Ράϊχ. 

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται.
Μεγεθυμένη, γκροτέσκα, απαίσια.
Κι εμείς χαιρόμαστε με τις απαγορεύσεις!...

Υ.Γ.   Επειδή ηλίθιοι υπάρχουνε παντού, κανονίστε κάποιοι να κατηγορήσετε το blog σαν φιλο-ομοφοβικό ή φιλο-ρατσιστικό.
Πλάκα θά 'χει!

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι κλέφτες περιμένουν πώς και πώς το καλοκαίρι για να κλέψουν τα πολλά σπίτια των ενοίκων που λείπουν. Αντιστοίχως ο υπουργός Παιδείας περιμένει πώς και πώς την ίδια περίοδο, που λείπουν γονείς και εκπαιδευτικοί, για να φέρει στη Βουλή την υποβάθμιση της ήδη υποβαθμισμένης Παιδείας.

Κατ αρχήν, υπό τις παραπάνω συνθήκες, δηλαδή εντελώς ύπουλα, κατέθεσε για τρίτη φορά τροπολογία για τα ιδιωτικά σχολεία, που είχε αναγκαστεί να αποσύρει τον Μάρτιο του ‘15 και τον Μάιο φέτος μετά τις αντιδράσεις γονιών και βουλευτών.

Κατά δεύτερον μαγειρεύει τρόπους ώστε να καταργήσει τις εισαγωγικές στα πανεπιστήμια χωρίς να τις καταργήσει (!), χωρίζοντας τους μαθητές και τις σχολές σε πρωτοκλασάτους και παρακατιανούς, χωρίς να υπολογίζει τη θέση των ίδιων των πανεπιστημίων.

Τι θέλει να κάνει ο υπουργός στα ιδιωτικά σχολεία; Να αλλάξει τη διαδικασία απολύσεων έτσι ώστε στην πράξη να είναι μόνιμη η θέση, όπως είναι και στα δημόσια. Και να περιορίσει τις επιπλέον ώρες διδασκαλίας, που έχουν οι μαθητές εκεί επ’ αμοιβή.

Στην περίπτωση των εισαγωγικών καταρτίζεται ένα μοντέλο, με το οποίο οι πιο ζητούμενες σχολές θα έχουν ένα σύστημα εξετάσεων ή επιλογής, ενώ στις άλλες θα μπορεί να μπει κανείς και έτσι, περνώντας απ' έξω.

Αν υπάρχουν αρκετά μικροσκόπια για να μάθουν ιστολογία ισάριθμοι φοιτητές υποψήφιοι γιατροί, ώστε να μη σε στείλουν αδιάβαστο ως ασθενή, λίγο απασχολεί το υπουργείο. Ψήφους ψάχνει από ημιμαθείς ψηφοφόρους, δεν το ενδιαφέρει η ποιότητα φοίτησης και πτυχίων.

Αντιστοίχως, αν πάρεις πτυχίο κοινωνικού λειτουργού χωρίς να ξέρεις να αρθρώσεις και να γράψεις σωστά ελληνικά, άρα να συνεννοηθείς ακριβώς με το περιβάλλον σου, λίγο ενδιαφέρει τη νομενκλατούρα του υποτίθεται αριστερού μορφώματος που κυβερνάει.

Και λέω υποτίθεται αριστερού, γιατί η αριστερά γεννήθηκε μέσα και χάρη στα στρώματα του λαού, που έμαθαν κάτι παραπάνω από τους εξαθλιωμένους αγρότες και εργάτες γονείς τους, πηγαίνοντας στα πανεπιστήμια και στα σχολεία της Ευρώπης από τις αρχές του 19ου αιώνα.

Εκεί και απ αυτούς γεννήθηκε και το αναρχικό και το σοσιαλιστικό και το μετέπειτα κομμουνιστικό κίνημα. Δε γεννήθηκε από κανένα λαό και από καμιά αμορφωσιά. Γεννήθηκε από την ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ που αποκτήθηκε από την κριτική πληροφόρηση, δηλαδή τη ΜΟΡΦΩΣΗ, τη διεύρυνση της ΚΡΙΤΙΚΗΣ ικανότητας και τελικά τον ΕΞΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟ.

Η Ευαισθησία χάρη στη Μόρφωση γέννησε την Αριστερά κι αυτό κατακτήθηκε μέσα από ατελείωτες ώρες μελέτης και απόκτησης γνώσης. Δεν αποκτήθηκε με μειωμένα ωράρια και χαρίσματα σε μαθητές και καθηγητές, ούτε με χαμήλωμα της ποιότητας διδασκαλίας για καμιά αιτία και με καμιά δικιολογία.

Ο Μάρξ έφαγε σχεδόν όλη του τη ζωή διαβάζοντας νυχθημερόν σχεδόν ο,τι είχε γραφτεί στην εποχή του για να μπορέσει να βγάλει συμπέρασμα γι αυτά που τον απασχολούσαν. Ο Ένγκελς, αν και ζάπλουτος, είχε λιώσει τα καθίσματα της μελέτης, ο Προυντόν και ο Μπακούνιν, η Λούξεμπουργκ, ο Λένιν, ο Μπουχάριν, ο Κορδάτος, η Βαρίκα, όλη η αγωνιστική κομμουνιστική αριστερά και η αναρχία οπουδήποτε,στην Ελλάδα και στον πλανήτη, είχε ένα πλεονέκτημα: Διανοούμενους, που είτε συμφωνούσε είτε διαφωνούσε κανείς μαζί τους, δεν μπορούσε να αμφισβητήσει το εύρος της μόρφωσής τους.

Η διανόηση ξεσήκωσε τους λαούς και έδωσε σάρκα και οστά στη βασανισμένη τους ζωή. Αυτή τους άνοιξε τα μάτια και έκανε τα αφηρημένα και συναισθηματικά τους πάθη συγκεκριμένα και χειροπιαστά απαιτούμενα. Αυτή οργάνωσε, αυτή εξόπλισε, αυτή οδήγησε τους λαούς όπου εξεγέρθηκαν. Στην Κίνα ή στη Ρωσία, στο Παρίσι ή στο Σικάγο, στο Μεξικό ή στο Ανόι και στο Κιλελέρ. Στο Μπέρκλεϊ ή στη Μαδρίτη.

Η διανόηση αυτή γεννήθηκε μέσα στα πιο αυστηρά αστικά πανεπιστήμια, δε γεννήθηκε στο άραγμα και στα δικαιώματα χωρίς υποχρεώσεις. Γεννήθηκε με θυσίες χρόνων και με αγώνες αιματηρούς, δε γεννήθηκε με κοπάνες και χαρισματικές βαθμολογίες και πτυχία αρπακόλα, ούτε με κλαψιάρικες υποταγές στην πρώτη πίεση, χωρίς μια ντουφεκιά αντίσταση.

Τι σχέση έχει η Αριστερά, που χτίστηκε απ΄όλους τους πραγματικούς ιδεολόγους διανοούμενους, με τους σημερινούς αμόρφωτους και ημιμαθείς μικροαστούς, που καπηλεύονται το όνομα, αναπαράγοντας σε όλα τα επίπεδα της πολιτικής και κοινωνικής ζωής αυτή τους την αμορφωσιά.

Η αριστερά θα’ πρεπε να κόβει από παντού για να δώσει στην Παιδεία αντί να κόβει από την Παιδεία για να δίνει επιδόματα σε συνδικαλιστές που δεν έχουν εγγράψει ούτε μια πραγματική εργατοώρα.

Θα ‘πρεπε να διώχνει με τις κλωτσιές από τις τάξεις όσους δασκάλους δεν μαθαίνουν και με το παραπάνω τους μαθητές τους, αντί να προστατεύει το δικαίωμα του κάθε βαριεστημένου και του κάθε ημιμαθή να διαμορφώνει παιδιά.

Θα ‘πρεπε να έχει πρόγραμμα για περισσότερη Παιδεία αντί να κόβει ώρες μόνο και μόνο για να γλιτώσει διορισμούς εκπαιδευτικών επειδή δεν της βγαίνει ο προϋπολογισμός των δανειστών!

Θα ‘πρεπε να στήσει στον τοίχο όλες τις διοικήσεις της ΟΛΜΕ εδώ και τουλάχιστον 40 χρόνια, που με βασικό κριτήριο τα κοντόφθαλμα εργασιακά συμφέροντα των καθηγητών κατάργησαν από τα σχολεία τη διδασκαλία με κριτική (μέσα από τα οποία γεννήθηκαν οι Έλληνες αριστεροί διανοούμενοι) και έχουν παραγάγει δύο γενιές ελληνόφωνων, που στην πλειονότητά τους στερούνται σοβαρής κριτικής σκέψης (φαίνεται κι απ αυτούς που ψηφίζουν), ικανότητα συνεννόησης (αφού με 10.000 λέξεις όλες κι όλες που μιλιούνται ατροφούν τα συναισθήματα και τα διανοήματα) καικοινωνικής αγωγής (αφού οι μαθητές βλέπουν στην πράξη μπροστά τους το θρίαμβο του ωχαδερφισμού, με τις μειοψηφούσες όπως πάντα ηρωικές εξαιρέσεις).

Θα ‘πρεπε να στήσει στον τοίχο κάθε υπουργό Παιδείας, που δεν πολέμησε λυσσαλέα, αλλά ανέχτηκε, νομοθέτησε ή συμβιβάστηκε με όλη αυτή τη συντεχνιακή καταστροφή τουλάχιστον δύο γενιών ελληνόφωνων μέχρι τώρα. Γιατί έχει και συνέχεια.

Η «πλήρη αντίθεση» και ο «διεθνή έλεγχος» είναι από τα τελευταία φρούτα όλης αυτής της αγραμματοσύνης των σχολείων, που παρελαύνει αδιόρθωτη και περήφανη στα δελτία των ειδήσεων και αναπαράγεται αφού κανείς δεν ασχολείται, κανείς δε διορθώνει, κανείς δεν επεμβαίνει, όχι μόνο στη γλώσσα. Σε κανένα επίπεδο.

Τα αρχαία είναι μια νεκρή γλώσσα αποφαίνεται ο αμόρφωτος υπουργός, αλλά και αμόρφωτοι που έχουν καθηγητικές έδρες στα πανεπιστήμια, χωρίς να ξέρει ο πρώτος (αφού δεν έχει την παιδεία για να σκεφτεί) και τυφλωμένοι από μίσος για την αρχαιολατρεία των ιδεολογικών τους αντιπάλων οι δεύτεροι, την ώρα που αρχαία μιλάνε, όπως αρχαία μιλάμε όλοι!

Αλλά, η ημιάγρια κατ όνομα αριστερά, που εκπροσωπεί ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ορκίζεται στο δικαίωμα της γλώσσας να είναι ζωντανή και να μεταβάλλεται, όταν πρόκειται να δικιολογήσει καμιά ξένη, καμιά σλάβικη, καμιά ντοπιολαλιά, καμιά αγραμματοσύνη, το αρνείται αυτό το δικαίωμα στο σύνολο σχεδόν των λέξεων της ελληνικής, που είναι αρχαίες!! Που δεν θα μπορούσες να αρθρώσεις λέξη αν είχαν πεθάνει!

Αντί να εξανθρωπίσει τον απαράδεκτο, αποτρεπτικό και καταστροφικό τρόπο, με τον οποίο διδάσκονται τα αρχαία εδώ και 200 χρόνια και να καθιερώσει τη διδασκαλία μεγάλου μέρους της αρχαίας γραμματείας με τρόπο φιλικό, ώστε να διαχυθεί όλος αυτός ο θησαυρός γνώσεων στον πληθυσμό, απεργάζεται το θάνατό της!

Η αρχαία δεν μεταβλήθηκε, δεν είναι ζωντανή μέσα από τις αλλαγές που έχουν υποστεί οι ίδιες οι αρχαίες λέξεις. Όχι! Είναι νεκρή γλώσσα για την αμόρφωτη συριζαία αριστερά! Για να σκοτώσει ντε και καλά την αρχαιότητα, δηλαδή τη συνέχεια, και να δοξάσει την αστοιχείωτη εμμονή της γέννησης των πάντων από τη γαλλική Επανάσταση. Γιατί, βλέπεις, αυτή ήταν επανάσταση! Η γέννηση της δημοκρατίας δεν ήταν επανάσταση! Η γέννηση της ανοιχτής στο λαό επιστήμης δεν ήταν επανάσταση! Η γέννηση της φιλοσοφικής σκέψης δεν ήταν επανάσταση! Η γέννηση της εκεχειρίας δεν ήταν επανάσταση! Το θέατρο για το λαό, πληρωμένο από την Πόλη δεν ήταν επανάσταση! Η γέννηση των σχολών και των πανεπιστημίων για το λαό δεν ήταν επανάσταση!

Αν υπάρχει κάτι που κάνει την αρχαιότητα να ξεχωρίζει είναι αυτό: Ότι κατέστησε το λαό από υπόδουλο και αμαθή, κοινωνό σε κάθε γνώση. Ακόμα και τους σκλάβους. Και κυρίαρχο σώμα μέχρι εκεί που της επέτρεπε το σύστημά της. Αυτό για τότε και για τις παγκόσμιες συνθήκες ήταν όχι απλώς επανάσταση. Ήταν δομική αλλαγή της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Ο Μάρξ, λάτρης της επανάστασης, στη θεωρία και στην πράξη, έκανε τη διατριβή του πάνω στο έργο του Επίκουρου. Ούτε στου Ρουσσώ, ούτε στου Λούθηρου.

Αλλά, ο αμόρφωτος υπουργός Παιδείας και οι συν αυτώ, έχουν μαύρα μεσάνυχτα και από μόρφωση και από επανάσταση. Δεν έχουν ιδέα ότι αριστερά είναι αμφισβήτηση, ανατροπή, δημιουργία. Χωρίς ένα από τα τρία δεν είναι αριστερά. Ετούτοι έχουν μόνο το ένα, το εύκολο. Την αμφισβήτηση. Κι ένα παιδάκι, το ίδιο! Αστοιχείωτοι και από αριστερή κουλτούρα έχουν γυρίσει την αριστερή ιδεολογία τους (αν είχαν ποτέ πραγματική τέτοια) στο πρωτόγονο προμαρξιστικό σχήμα φτωχοί εναντίον πλουσίων! Τέτοιο βάθος πολιτικής σκέψης! Όπου πλούσιοι σήμερα στην Ελλάδα είναι κατ αυτούς οι φτωχοί μικροαστοί και φτωχοί οι φτωχοποιημένοιμικροαστοι! Αυτό κάνουν φορομπηχτικά και μας πουλάνε για αναδιανομή πλούτου!

Το μόνο που ξέρει να κάνει ο αμόρφωτος υπουργός Παιδείας και οι σύντροφοί του είναι κανένα ρουσφετάκι σε συνδικαλιστές, να περιορίζουν τις ώρες μόρφωσης (ως προϊόν αστικού πολιτισμού προφανώς, η αριστερά παράγει μόνο μπάχαλα και σκέψη καφρίλας και καταστροφής, όπως αποδεικνύεται στην πράξη) και πώς να υποκλίνονται γονατιστοί στον κάθε Σόιμπλε μόλις κουνήσει το δαχτυλάκι του. Κλαψουρίζοντας ότι…πιέστηκαν!

Για ανατροπή και δημιουργία να μη το συζητάμε. Το πρώτο θέλει θάρρος και το δεύτερο μυαλό και σοβαρότητα. Ό,τι ακριβώς τους λείπει.

Γ. Παπαδόπουλος-Τετράδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Χρήστου Μηνάγια 
Geostrategy
 
Ο σχεδιασμός του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016 προέβλεπε κατά χρονολογική σειρά την ανάληψη του ελέγχου των ενόπλων δυνάμεων, κατόπιν της κυβέρνησης, στη συνέχεια του κρατικού μηχανισμού και τέλος όλης της χώρας. Εν προκειμένω θα λέγαμε ότι, οι πραξικοπηματίες είχαν θέσει ως πολιτικό στόχο την απόκτηση του ελέγχου του κράτους, ενώ για την υλοποίηση αυτού είχαν θέσει ως στρατηγικό στόχο τον έλεγχο των ενόπλων δυνάμεων, ο οποίος θα υλοποιείτο μέσω ενός πολυδιάστατου σχεδιασμού σε επιχειρησιακό και τακτικό επίπεδο. Συνεπώς, ο δρόμος για τον έλεγχο του κράτους περνούσε πρώτα από την απόκτηση του ελέγχου των ενόπλων δυνάμεων. 

Ωστόσο, η αποφασιστικότητα του προέδρου της Δημοκρατίας, της κυβέρνησης, όλων των κομμάτων του κοινοβουλίου, των ΜΜΕ, της αστυνομίας, της τοπικής αυτοδιοίκησης, καθώς επίσης του τουρκικού λαού μετέτρεψαν σε πλεονεκτήματα υπέρ της νόμιμα εκλεγμένης πολιτειακής και πολιτικής εξουσίας τα τρωτά σημεία του μηχανισμού που σχεδίασε και πραγματοποίησε το πραξικόπημα. Ειδικότερα, η ενεργοποίηση των πολιτικών, θρησκευτικών, εθνικιστικών, κοινωνιολογικών και ψυχολογικών αντανακλαστικών του τουρκικού λαού από τον πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν συνετέλεσε στην ανατροπή των ισορροπιών ισχύος που είχαν διαμορφωθεί τις πρώτες ώρες του πραξικοπήματος, με αποτέλεσμα, στη συνέχεια, οι θύλακες των στασιαστών να αρχίζουν να εξουδετερώνονται σταδιακά ο ένας μετά τον άλλον. 

Προφανώς, αυτοί που σχεδίασαν το πραξικόπημα το γνώριζαν αυτό και ως εκ τούτου ο Ταγίπ Ερντογάν περιελήφθη στον κατάλογο των πρώτων στόχων προς εξουδετέρωση. Ωστόσο το γεγονός ότι, η πρώτη επιχείρηση δεν πραγματοποιήθηκε εναντίον του Ερντογάν είχε ως συνέπεια ο σχεδιασμός σε επιχειρησιακό και τακτικό επίπεδο να λάβει τη μορφή ενός ιστορικού λάθους, το οποίο προκάλεσε το σημαντικότερο ρήγμα στο σύστημα ελέγχου και διοίκησης του πραξικοπηματικού μηχανισμού. 

Η τουρκική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία κατηγορεί τον Φετουλάχ Γκιουλέν ως τον σημαντικότερο κρίκο του πραξικοπήματος. Ωστόσο, οι πιέσεις της Άγκυρας προς τις Ηνωμένες Πολιτείες για να εκδοθεί ο εν λόγω ιμάμης στην Τουρκία θα δημιουργήσει μια συνεχώς κλιμακούμενη πολιτική κρίση. Και τούτο διότι το κίνημα Γκιουλέν σχετίζεται άμεσα με την περιφερειακή στρατηγική των Αμερικανών στη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία.  

Είναι πλέον εμφανές ότι ο Ερντογάν δεν είναι τόσο ισχυρός όσο νόμιζε και βρίσκεται ενώπιον ενός πολύ σοβαρού κινδύνου. Συνεπώς, μια απευθείας σύγκρουση με τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχει πολλές πιθανότητες και δεν στηρίζεται σε καμία λογική βάση. Άλλωστε δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής ότι, η δημιουργία προβλήματος εμπιστοσύνης στις σχέσεις της Άγκυρας με την Ουάσιγκτον ενδέχεται να μετατραπεί σε μια πολιτική κρίση, η οποία θα επηρεάσει σημαντικά τις εσωτερικές πολιτικές ισορροπίες της Τουρκίας.

Εν τω μεταξύ, μέχρι τις προεδρικές εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν εκτιμάται ότι θα υπάρξει οποιαδήποτε σοβαρή εξέλιξη, καθώς επίσης δεν είναι γνωστό σε πόσες σοβαρές υποχωρήσεις και συμβιβασμούς προτίθεται να προβεί ο πρόεδρος Ερντογάν σε περίπτωση που οι Αμερικανοί αποφασίσουν να του παραδώσουν «εμμέσως» τον Γκιουλέν (σ.σ. Ας θυμηθούμε τις εξελίξεις που προηγήθηκαν πριν την παράδοση του Οτζαλάν στους Τούρκους). Άλλωστε, μια ενδεχόμενη «παράδοση» του Γκιουλέν δεν σημαίνει απαραίτητα και την κατάρρευση του μηχανισμού του, ο οποίος στηρίζεται σε πολύ σοβαρά θεμέλια και λειτουργεί σαν ένα μικρό κράτος με τα επτά επίπεδα διοίκησης που διαθέτει. (βλ. βιβλίο «Αποκαλύπτοντας τον Τουρκικό Λαβύρινθο-Ισλάμ και Πολιτική στην Τουρκία, σελ. 160-169 και 177-186, Χρ. Μηνάγιας, 2014, Εκδόσεις Κάδμος»).


Μια άλλη απογοήτευση για το κυβερνόν κόμμα ΑΚΡ, έχει να κάνει με τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τα οποία ενώ θεωρούνται πολύ στενοί φίλοι του Ερντογάν δεν τον ενημέρωσαν για τη διεξαγωγή του πραξικοπήματος, παρόλο που είχαν ασφαλείς πληροφορίες πριν την εκδήλωση του. 

Ενώ έχουν συλληφθεί δεκάδες χιλιάδες άτομα με την κατηγορία συμμετοχής ή στήριξης του πραξικοπήματος, ακόμη δεν υπάρχουν απτά στοιχεία προκειμένου να απαντηθούν τα εξής ερωτήματα: Ποιος είναι ο ηγετικός μηχανισμός των πραξικοπηματιών; Ποίοι εξασφάλισαν τον συντονισμό του Γκιουλέν με τους πραξικοπηματίες στην Τουρκία; Από ποιους συγκροτήθηκε η ιεραρχική δομή και ποιο είναι το οργανόγραμμα του πραξικοπήματος; Ποιοι είναι οι υπεύθυνοι ιμάμηδες του κινήματος Γκιουλέν για τη Δικαιοσύνη, την Αστυνομία, τα πανεπιστήμια και τον κλάδο της υγείας; Επειδή για όλα αυτά υπάρχουν μόνο εικασίες και δεν υπάρχει κανένα συγκεκριμένο στοιχείο, γίνεται κατανοητό ότι το κίνημα Γκιουλέν προστατεύει τον ηγετικό του πυρήνα και συνεπώς η απειλή εξακολουθεί να υφίσταται, εφόσον φυσικά αποδειχθεί ότι το πραξικόπημα το οργάνωσε ο Γκιουλέν. 

Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, το οποίο εκ του αποτελέσματος μπορεί να χαρακτηρισθεί ως μια «επίθεση αυτοκτονίας», σχεδιάσθηκε από τη Γενική Διοίκηση Στρατοχωροφυλακής, ενώ στον ηγετικό πυρήνα σχεδίασης και διεξαγωγής του πραξικοπήματος είχε δοθεί η ονομασία YSK (Yurtta Sulh Konseyi: Συμβούλιο για την Ειρήνη στην Πατρίδα). 

Για να γίνει κατανοητό το σχέδιο της εν λόγω επιχείρησης με κωδική ονομασία Yıldırım (Κεραυνός), θα πρέπει να αποκωδικοποιηθούν οι αντικειμενικοί σκοποί σε πολιτικό και στρατηγικό επίπεδο, καθώς επίσης οι επιχειρησιακές δραστηριότητες τόσο σε επιχειρησιακό όσο σε τακτικό επίπεδο. 

Το σχέδιο Yıldırım δεν αποσκοπούσε στην «κατάκτηση» όλης της τουρκικής επικράτειας, αλλά είχε εστιασθεί στην κατάληψη-εξουδετέρωση συγκεκριμένων στόχων και στην «παράλυση» συγκεκριμένων περιοχών. Άλλωστε, εάν δεν έχεις τη δυνατότητα να καταλάβεις όλη τη χώρα και να ελέγξεις κάθε δρόμο με στρατιωτικά τμήματα, τότε επικεντρώνεσαι στα πιο σημαντικά κέντρα αυτής. Και προφανώς για την Τουρκία, τα πιο σημαντικά κέντρα είναι η Άγκυρα και η Κωνσταντινούπολη. Η Άγκυρα διότι αποτελεί το διοικητικό κέντρο και το κέντρο λήψης των πολιτικών αποφάσεων της χώρας. Και η Κωνσταντινούπολη διότι αποτελεί τα κέντρο των οικονομικών και επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, καθώς επίσης από εκεί διέρχονται οι «αρτηρίες» που συνδέουν την Ασία με την Ευρώπη. 

Ειδικότερα, η Άγκυρα επιλέχθηκε ως το κέντρο βάρους και το κεντρικό σημείο του επιχειρησιακού σχεδιασμού που θα καθόριζε το τελικό αποτέλεσμα, ενώ η 4η Κύρια Αεροπορική Βάση του Aκιντζί που απείχε  περίπου 50 χλμ. από την τουρκική πρωτεύουσα είχε καθοριστεί ως το κέντρο επιχειρήσεων των πραξικοπηματιών. Μάλιστα, η επιδίωξη κατάληψης στρατιωτικών στόχων όπως, το Γενικό Επιτελείο Ενόπλων Δυνάμεων, η Γενική Διοίκηση Στρατοχωροφυλακής, η Διοίκηση Ειδικών Δυνάμεων Bordo Bereli, το στρατηγείο της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών ΜΙΤ και η βάση των Μονάδων Ειδικών Επιχειρήσεων της Αστυνομίας συνηγορεί υπέρ αυτής της άποψης.

Σε ό,τι έχει να κάνει με την Κωνσταντινούπολη, αυτή προσφερόταν για τη δημιουργία μιας έκρυθμης και χαώδους κατάστασης και για το λόγο αυτό ως κύριοι στόχοι είχαν καθορισθεί κατά προτεραιότητα οι γέφυρες του Βοσπόρου, το αεροδρόμιο Yeşilköy, η κρατική τηλεόραση TRT, ο ιδιωτικός τηλεοπτικός σταθμός CNN Türk, η τουρκική τηλεφωνία Telekom, το δημαρχείο της πόλεως, καθώς επίσης η αστυνομική διεύθυνση στη λεωφόρο Vatan που βρίσκεται στην ευρωπαϊκή πλευρά της πόλεως. 

Περαιτέρω θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι, οι βασικοί αντικειμενικοί σκοποί της πρώτης φάσης της επιχείρησης Yıldırım ήταν να συλληφθούν οι διοικητές των γενικών επιτελείων και ο διοικητής των Βordo Bereli, καθώς επίσης να συλληφθούν ή να δολοφονηθούν ο πρόεδρος της Δημοκρατίας και ο διοικητής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών ΜΙΤ. Επίσης, σύμφωνα με πληροφορία που χρήζει περαιτέρω διερεύνησης, είχε σχεδιασθεί η απαγωγή ή δολοφονία του Κούρδου ηγέτη Αμπντουλάχ Οτζαλάν στη φυλακή στη νήσο Ιμραλί.

Προφανώς οι εν λόγω ενέργειες είχαν ως στόχο, η τουρκική κοινωνία το πρωί της 16ης Ιουλίου να βρεθεί ενώπιον μιας πραγματικότητας όπου, από τη μια πλευρά, οι Κούρδοι θα ξεσηκωνόταν στο μεγαλύτερο μέρος της τουρκικής επικράτειας με δυναμικές κινητοποιήσεις και από την άλλη, δεν θα υπήρχε καμία πολιτειακή, πολιτική και στρατιωτική ηγεσία να διαχειρισθεί την κατάσταση που θα δημιουργείτο. Υπό τις συνθήκες αυτές, οι πραξικοπηματίες προσδοκούσαν στην προσωρινή ανοχή της τουρκικής κοινωνίας, η οποία θα βρισκόταν σε μια κατάσταση φόβου, τρόμου, ψυχολογικής βίας και αβεβαιότητας για τον τρόπο που αυτή θα αντιδρούσε εναντίον τους, προκειμένου στη συνέχεια αυτοί να επιβάλλουν την ηγεμονία τους στον κρατικό μηχανισμό της χώρας. Μάλιστα, η άποψη αυτή επιβεβαιώνεται έμμεσα αλλά με αρκετή σαφήνεια από δύο στοιχεία.

Αφενός από τον αρχηγό του κουρδικού κόμματος HDP, ο οποίος δήλωσε ότι οι πραξικοπηματίες ήθελαν να συντρίψουν τους Κούρδους και ταυτόχρονα με αφορμή τη συγκρουσιακή κατάσταση που θα δημιουργείτο να απαλλαχτεί η χώρα από τον Ερντογάν και το κυβερνόν κόμμα ΑΚΡ. Αφετέρου από το γεγονός ότι, οι διοικητές σχεδόν του συνόλου των σχηματισμών του στρατού ξηράς που ελέγχουν τις κουρδικές περιοχές της ανατολικής και νοτιοανατολικής Τουρκίας συμμετείχαν στο πραξικόπημα.      

Η τουρκική κυβέρνηση και το Γενικό Επιτελείο Ενόπλων Δυνάμεων μπορεί να ισχυρίζονται ότι στο πραξικόπημα ενεπλάκη μια πολύ μικρή μειοψηφία των φορέων ασφαλείας της χώρας, ωστόσο οι αριθμοί καταμαρτυρούν ακριβώς το αντίθετο, δεδομένου ότι οι συλληφθέντες αξιωματικοί διοικούσαν το 1/3 των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων και οι περιοχές ευθύνης των σχηματισμών και των μονάδων που αυτοί διοικούσαν κάλυπταν σχεδόν το ήμισυ της τουρκικής επικράτειας. Πέραν τούτου, ένα άλλο στοιχείο με ιδιαίτερα πολλαπλασιαστική ισχύ αποτελεί το γεγονός ότι, μεταξύ των συλληφθέντων περιλαμβάνονται οι υπασπιστές του προέδρου της Δημοκρατίας και των αρχηγών των γενικών επιτελείων, το 41% των ανωτάτων αξιωματικών, οι διευθυντές κρίσιμων διευθύνσεων όπως, πληροφοριών, προσωπικού, επιχειρήσεων, στρατηγικού σχεδιασμού, εκπαιδεύσεως και δόγματος, λογιστικής υποστήριξης, καθώς επίσης οι διοικητές στρατιωτικών σχολών. 

Με την ίδια διαδικασίας σκέψης, η ανώτατη στρατιωτική ηγεσία της χώρας επέδειξε αδυναμία διοίκησης δεδομένου ότι, δεν αντιλήφθηκε έγκαιρα την έκτακτη κατάσταση που είχε δημιουργηθεί με αποτέλεσμα να τεθεί υπό ομηρία ακόμη και από τους ίδιους τους υπασπιστές της. Συνεπώς, η αλυσίδα διοίκησης, η πειθαρχία και οι επιχειρησιακές δυνατότητες των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων υπέστησαν ένα σοβαρότατο πλήγμα, το οποίο δεν θα μπορέσει να αποκατασταθεί μόνο με αποσπασματικές παρεμβάσεις, αλλά με μια νέα δομή και φιλοσοφία που απαιτεί μεγάλο χρονικό διάστημα (τουλάχιστον 3 χρόνια). 

Επίσης, η Διεύθυνση Πληροφοριών της Αστυνομίας αποδείχθηκε κατώτερη των περιστάσεων αφού, ούτε αντιλήφθηκε τη δράση του βασικού πυρήνα σχεδιασμού του πραξικοπήματος που βρισκόταν στη στρατοχωροφυλακή, ούτε ενημέρωσε έγκαιρα τον υπουργό Εσωτερικών στον οποίο υπάγεται η στρατοχωροφυλακή. 

Συγχρόνως όμως θα ήταν λάθος να μην αναφερθούμε και στις μέχρι τώρα επιπτώσεις που το εν λόγω πραξικόπημα επέφερε στην τουρκική οικονομία, οι οποίες θα εμβαθύνουν ακόμη περισσότερο την οικονομική κρίση. Για το θέμα αυτό, κατά τη συνεδρίαση της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης στις 27-07-2016, ο Τζαχίτ Οζκάν βουλευτής του κυβερνόντος κόμματος ΑΚΡ ανέφερε ότι, η πρώτη εκτίμηση της οικονομικής ζημιάς ξεπερνά τα 100 δισ. τουρκικές λίρες (29.940.119.760 ευρώ). 
Το βαθύ κράτος της Τουρκίας στηρίζει τον Ερντογάν;
 
Στο άρθρο μας με τίτλο «Χρονολογική εξέλιξη του πραξικοπήματος στην Τουρκία» που θα δημοσιευθεί αύριο, αναγράφεται ότι, την ημέρα διεξαγωγής του πραξικοπήματος η πολιτειακή, πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της χώρας απουσίαζαν από τα καθήκοντα τους, είτε λόγω διακοπών, είτε λόγω κοινωνικών υποχρεώσεων. Αναφορικά δε, με τον αρχηγό της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας, αυτός βρισκόταν στη γαμήλια τελετή της κόρης του πτεράρχου διοικητή της Διοίκησης Πολεμικής Αεροπορικής Δύναμης και Αντιαεροπορικής Αντιπυραυλικής Άμυνας που πραγματοποιήθηκε στο Ναυτικό Όμιλο Moda στην Κωνσταντινούπολη, όπου και συνελήφθη από τους πραξικοπηματίες μαζί με άλλους ανώτατους αξιωματικούς της πολεμικής αεροπορίας. (βλ. σχετικό βίντεο

Την επομένη του πραξικοπήματος, στις 16 Ιουλίου, ο πρώην αρχηγός των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στρατηγός Ιλκέρ Μπασμπούγ δήλωσε τα εξής: «Αυτοί που πραγματοποίησαν το πραξικόπημα δεν είναι στρατιωτικοί. Είναι τρομοκράτες. Αυτοί αποτελούν μια μαύρη κηλίδα στην ιστορία της Τουρκίας και των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων. Συγχαίρω τη μεγάλη πλειοψηφία των ενόπλων δυνάμεων που στάθηκαν στο πλευρό της δημοκρατίας και του αρχηγού τους στρατηγού Χουλουσί Ακάρ. Σήμερα, όλοι θεωρούμε ότι, οι πραξικοπηματίες έχουν σχέση με την cemaat (σ.σ. εννοεί το κίνημα Γκιουλέν). Στο παρελθόν, η cemaat πραγματοποίησε μια παρόμοια ενέργεια (σ.σ. εννοεί τις καταγγελίες για την υπόθεση Εργκένεκον, εξαιτίας της οποίας εκατοντάδες στρατιωτικοί φυλακίσθηκαν). Σήμερα, πρόκειται για μια ενέργεια που πραγματοποιήθηκε εναντίον του τουρκικού έθνους.». 

Όμως ποια σχέση υπάρχει μεταξύ του Ναυτικού Ομίλου Moda, του στρατηγού Μπασμπούγ και του Ερντογάν; Ο όμιλος Μoda αποτελεί το «σημείο σύμβολο» του βαθέος κράτους της Τουρκίας. Ο Μπασμπούγ ανήκει στη Συμβουλευτική Επιτροπή του βαθέος κράτους. Και ο Ερντογάν προέβη σε μια άτυπη συμμαχία με την κορυφή της πυραμίδας των ενόπλων δυνάμεων της χώρας, με αποτέλεσμα, ενώ αυτός αυτοπροβαλλόταν ως ο αποκλειστικός διαχειριστής της εξουσίας της χώρας, πίσω του βρισκόταν το αναβαθμισμένο πλέον με πολιτική ισχύ Γενικό Επιτελείο Ενόπλων Δυνάμεων, ειδικότερα σε θέματα που αφορούσαν στο κουρδικό και στους κεντρικούς άξονες της εξωτερικής πολιτικής της χώρας. Υπό αυτήν την έννοια, η απελευθέρωση  των στρατιωτικών, το Μάρτιο του 2014, που καταδικάσθηκαν με βαρύτατες ποινές λόγω της εμπλοκής τους στην υπόθεση Εργκένεκον και Βαριοπούλα (σ.σ. μεταξύ των οποίων και ο Μπασμπούγ που του είχε επιβληθεί ισόβια κάθειρξη) σηματοδοτεί την έναρξη μιας περιόδου εθνικής συναίνεσης μεταξύ των ερντογανικών, κεμαλικών και εθνικιστικών κύκλων προκειμένου να εξαλειφθούν οι υπαρξιακές ανησυχίες τους. 

Για να γίνει αντιληπτή η έννοια του βαθέος κράτους στην Τουρκία και η σοβαρότητα του θέματος αυτού, παρατίθεται ακολούθως σχετικό απόσπασμα του βιβλίου «Αποκαλύπτοντας τον Τουρκικό Λαβύρινθο-Ισλάμ και Πολιτική στην Τουρκία, σελ. 193-236, Χρ. Μηνάγιας, 2014, Εκδόσεις Κάδμος». 

Το βαθύ κράτος είναι ένας πολιτικός όρος που αφορά σ’ έναν παρακρατικό μηχανισμό, ο οποίος αφενός δεν υπόκειται στον ηθικό κώδικα των νόμων, αφετέρου ενεργεί για τη διαφύλαξη των δικών του συμφερόντων και τη χειραγώγηση της πολιτικής ζωής της χώρας που δραστηριοποιείται.

Στην περίπτωση της Τουρκίας, η κατάσταση είναι πολυδιάστατη διότι πάντα υπήρχαν αφανείς και παράλληλοι μηχανισμοί και πάντα θα υπάρχουν, ενώ ο όρος βαθύ κράτος παραπέμπει στους οργανικούς δεσμούς των ενόπλων δυνάμεων, των υπηρεσιών πληροφοριών, των δυνάμεων ασφαλείας, της δικαιοσύνης, των πολιτικών κομμάτων, των θρησκευτικών αδελφοτήτων και άλλων κρατικών φορέων με το οργανωμένο έγκλημα, τις παρακρατικές οργανώσεις και τις υπηρεσίες πληροφοριών ξένων κρατών. Άλλωστε, η Τουρκική Δημοκρατία ιδρύθηκε από το βαθύ οθωμανικό κράτος, του οποίου ηγετική προσωπικότητα ήταν και ο Mustafa Kemal Atatürk, ενώ η παρακάτω δήλωση του πρώην προέδρου της Δημοκρατίας Süleyman Demirel αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα: «Υπάρχει βαθύ κράτος ή δεν υπάρχει; Υπάρχει βαθύ κράτος. Το βαθύ κράτος είναι οι στρατιωτικοί. Άλλωστε στην Τουρκία υπάρχει ένα κράτος. Το βάθος αυτού και το πλάτος του είναι ένα. Εάν ψάχνετε ένα βαθύ κράτος, τότε αυτό είναι οι στρατιωτικοί.». Εκτός τούτου, το βαθύ κράτος είναι απαραίτητο σε όλους στην Τουρκία και η ακόλουθη φράση αποτυπώνει πλήρως την τουρκική πραγματικότητα: «Όταν υπάρχει συμμετρία στις σχέσεις του κράτους με το βαθύ κράτος ο μηχανισμός δουλεύει αρμονικά. Όμως όταν υπάρχει ασυμμετρία μεταξύ τους τότε υπάρχει συγκρουσιακή κατάσταση.»… Περαιτέρω θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι, η φιλοσοφία του βαθέος κράτους μπορεί να θριάμβευσε για δεκαετίες στην Τουρκία, ωστόσο μετά το 2008 αυτή δεν μπόρεσε να αποτρέψει τα πνευματικά, ηθικά και πολιτικά πλήγματα που υπέστη… Συγχρόνως όμως, είναι λάθος να ειπωθεί ότι το βαθύ κράτος στην Τουρκία έχει εξαλειφτεί ολοσχερώς.

Η εκτίμηση αυτή επιβεβαιώνεται: πρώτον, έμμεσα από την έκθεση της Επιτροπής Διερεύνησης των Πραξικοπημάτων που συνεστήθη από τη Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση, όπου αναγράφεται ότι το βαθύ κράτος είναι μια οργάνωση που υπερβαίνει τους πάντες στην Τουρκία, ακόμη και το Γενικό Επιτελείο και τις κυβερνήσεις και τον κρατικό μηχανισμό. Και δεύτερον, άμεσα, από τον Bülent Arınç, εκπρόσωπο τύπου και αντιπρόεδρο της τότε κυβέρνησης του ΑΚΡ, ο οποίος απευθυνόμενος σε Τούρκο δημοσιογράφο είπε τα εξής: «Η δίκη για την Ergenekon διήρκεσε 5-6 χρόνια. Μέχρι τώρα μπόρεσες να μάθεις ποιος είναι ο αρχηγός της οργάνωσης; Δεν μπόρεσες.»…Κατά την ανακριτική διαδικασία της υπόθεσης Ergenekon, ένας προστατευμένος μάρτυρας, κατέθεσε ότι το 2005, σε συνάντηση που είχε με τον πρώην αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγό Hüseyin Kıvrıkoğlu στη λέσχη αξιωματικών Fenerbahçe, ο Kıvrıkoğlu του αποκάλυψε ότι από το 1996 υπάρχει μια μυστική οργάνωση στις ένοπλες δυνάμεις και ο πολιτικός της βραχίονας ονομάζεται  Encümen-i Daniş (Συμβουλευτική Επιτροπή)…

Επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η Encümen-i Daniş ήταν μια επιτροπή που λειτούργησε την χρονική περίοδο 1851-1862 και ιδρυτής της ήταν ο Mustafa Reşit Paşa…Οι συνεδριάσεις ήταν μυστικές κι αφορούσαν σε θέματα αναβάθμισης του πολιτιστικού επιπέδου της Αυτοκρατορίας. Η Encümen-i Daniş επαναλειτούργησε το 1940 και ένα από τα προβεβλημένα μέλη της ήταν ο Necmettin Karaduman, πρόεδρος της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης επί εποχής Turgut Özal. Η Encümen-i Daniş αποτελείται από 40 μέλη μεταξύ των οποίων απόστρατοι στρατηγοί, πρώην διπλωμάτες, πρώην πολιτικοί και ακαδημαϊκοί. Ενδεικτικά παρατίθενται τα ακόλουθα ονόματα: Necmettin Karaduman, πρώην πρόεδρος της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης,  στρατηγός İsmail Hakkı Karadayı, στρατηγός Necdet Üruğ, στρατηγός Hüseyin Kıvrıkoğlu και στρατηγός İlker Başbuğ, πρώην αρχηγοί του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων, στρατηγός Aytaç Yalman, πρώην αρχηγός της Διοίκησης Χερσαίων Δυνάμεων, στρατηγός Şener Eruygur, πρώην αρχηγός της Γενικής Διοίκησης Στρατοχωροφυλακής, στρατηγός Tuncer Kılınç, πρώην Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, στρατηγός ε.α. Nahit Özgür, πρώην πρέσβεις İlter Türkmen και Fahir Alaçam, πρώην αρχηγός της MİΤ Köksal Sönmez, πρώην υπουργοί Πολιτισμού Emre Gönensay και İlhan Evliyaoğlu, πρώην υπουργός Cahit Aral και καθηγητής πανεπιστημίου Sefa Reisoğlu. Η εν λόγω επιτροπή πραγματοποιεί τις συνεδριάσεις της κάθε δύο εβδομάδες ημέρα Πέμπτη στο Ναυτικό Όμιλο Moda στην Κωνσταντινούπολη. Οι συνεδριάσεις είναι μυστικές και τα θέματα που συζητούνται αφορούν στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα. Στο παρελθόν, τα θέματα των συνεδριάσεων αφορούσαν στην ανατροπή των κυβερνήσεων και στη συγκρότηση νέων…

Τέλος, κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί ότι η τουρκική δικαιοσύνη δεν ασχολήθηκε εμφανώς με την Encümen-i Daniş, ενώ οι απόψεις στην Τουρκία για το ρόλο της εν λόγω επιτροπής διίστανται, διότι τη θεωρούν ότι είναι: είτε μια επιτροπή, είτε ένα μυστικό κέντρο ισχύος, είτε μια οργάνωση που θέλει να καθοδηγεί την κυβέρνηση, είτε μια ομάδα πρώην κρατικών λειτουργούν που συζητούν τα θέματα της επικαιρότητας. Ωστόσο το γεγονός ότι, ενώ αρχικά σε τρία μέλη της και συγκεκριμένα στους στρατηγούς İlker Başbuğ, Şener Eruygur και Tuncer Kılınç, επιβλήθηκε η ποινή της ισόβιας κάθειρξης στους δύο πρώτους και της φυλάκισης 13 ετών και 2 μηνών στον τρίτο, λόγω της εμπλοκής τους στην υπόθεση Ergenekon, και στη συνέχεια αποφασίσθηκε η αποφυλάκιση τους, δημιουργεί πολλά ερωτηματικά. 

Συμπερασματικά καθίσταται σαφές ότι, εάν η τουρκική πολιτική ηγεσία δεν αναλύσει σωστά τα πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά αίτια που δημιούργησαν τις προϋποθέσεις διεξαγωγής του πραξικοπήματος δεν θα πρέπει να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο, η Τουρκία στο μέλλον να βρεθεί ενώπιον μιας παρόμοιας κρίσης με διαφορετικά χαρακτηριστικά, αλλά με πιο οδυνηρές συνέπειες. Φυσικά, η εκτίμηση αυτή απορρέει από τρεις παράγοντες. Πρώτον, από την τακτική του «μηδενικού αθροίσματος» που επιλέγει πάντα ο Τούρκος πρόεδρος, δηλαδή ο κερδισμένος τα παίρνει όλα και δεν αφήνει κανένα περιθώριο κέρδους για τους αντιπάλους του. Δεύτερον, από την επιδίωξη του Ταγίπ Ερντογάν να επιβάλλει de facto τον εαυτό του ως πρόεδρο μιας προεδρικής Δημοκρατίας χωρίς να έχει την προβλεπόμενη από το Σύνταγμα νομιμοποίηση. Και τρίτον, από τις μέχρι τώρα ενέργειες της τουρκικής πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας αναφορικά με την εσωτερική και εξωτερική πολιτική της χώρας, οι οποίες καταδεικνύουν ότι αυτές στηρίζονται στο θυμικό και είναι άγνωστο πότε θα λειτουργήσει η σωφροσύνη και η λογική.

 Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Αντώνης Μανιτάκης

Α​​ν με ρωτούσαν τι θα προτιμούσα, τη γελοιοποίηση του Συντάγματος ή την παραβίασή του; Θα απαντούσα χωρίς δισταγμό την παραβίασή του, διότι η παραβίαση είναι στιγμιαία, μπορεί να διορθωθεί και υπάρχουν και κυρώσεις. Η γελοιοποίηση έχει διάρκεια, είναι διάχυτη και αφήνει ίχνη. Δυστυχώς, δεν την απέφυγε η κυβέρνηση με την τελετή που διοργάνωσε για την αναθεώρηση του Συντάγματος μαζί με τις συνταγματικές εξαγγελίες που έκανε, με αφορμή την 42η επέτειο της αποκατάστασης της Δημοκρατίας.

Θα ασχοληθώ μόνον με τη διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης, όπως σχεδιάστηκε και σκηνοθετήθηκε, και όχι με το περιεχόμενό της. Διότι η διαδικασία είναι πρωτάκουστη και προκλητική, ενώ το περιεχόμενο των προτάσεων σηκώνει μεν αντιρρήσεις και σοβαρές αλλά τουλάχιστον δεν προκαλεί ούτε διεγείρει και μπορεί να ανατραπεί και ίσως να μην ψηφιστούν ποτέ. Και ορισμένες είναι άλλωστε ανάξιες λόγου. Ενώ η όλη διαδικασία προκαλεί από τη φύση της: με την πρόβλεψη μιας πρωτάκουστης, προκαταρκτικής διαδικασίας δωδεκάμηνης διάρκειας διαβούλευσης με τους «πολίτες», με τη διοργάνωση από μια 15μελή οργανωτική επιτροπή –αγνώστων λοιπών στοιχείων– τυχάρπαστων «συνελεύσεων» πολιτών σε πλατείες, με «σκοπό τη διεξαγωγή μιας πλατιάς, ανοιχτής διαδικασίας διαλόγου σε πανεθνική κλίμακα», με την ανάθεση, τέλος, της πρωτοβουλίας της διοργάνωσης των συναθροίσεων πολιτών «είτε στην ίδια την Οργανωτική Επιτροπή είτε σε Κινήσεις Πολιτών ή σε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και άλλους φορείς της κοινωνίας των πολιτών». Ολα αυτά, μαζί με τα ενδιάμεσα συνταγματικά δημοψηφίσματα, αν δεν είναι τραγελαφικά και ασυνάρτητα, και τα πάρει κανείς στα σοβαρά, τότε αποτελούν μια ανοιχτή πρόκληση, μια συνταγματική ασέβεια προς το κοινοβούλιο, στους εκλεγμένους αντιπροσώπους του λαού και του έθνους, όπως θα δούμε.

Πρώτα, προς τον λαό έτσι όπως τον εννοεί το Σύνταγμα, ως οργανωμένο σύνολο πολιτών, ως πολιτική ενότητα και υποκείμενο με βούληση, ως εκλογικό σώμα που εκλέγει τους αντιπροσώπους που τον κυβερνούν.

Στη θέση αυτού του λαού, του μόνου υπαρκτού και λειτουργικού, στο όνομα του οποίου ψηφίζονται οι νόμοι και κυβερνιέται η χώρα, μας αντιπαράθεσε ο πρωθυπουργός έναν άλλο «λαό», τον «λαό της πραγματικής δημοκρατίας», όπως λέει, εκείνον της «κοινωνίας των πολιτών», που δρα και υπάρχει στις ενώσεις πολιτών και στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (!) στις πλατείες και στις αίθουσες των συνελεύσεων.

Ενα τυχάρπαστο συναπάντημα πολιτών, που θα εμφανίζεται μόνον όταν θα συγκαλείται από μια οργανωτική επιτροπή, που θα διορίσει, ως άλλος Καίσαρας, ο πρωθυπουργός και θα διαβουλεύεται για μας όλους και θα προτείνει, στο όνομά μας, πώς πρέπει να είναι οργανωμένο το κράτος και η διακυβέρνηση της χώρας. Ετσι, τον λαό της αντιπροσωπευτικής μας δημοκρατίας, αποκλειστικό φορέα της λαϊκής κυριαρχίας και κάθε δημοκρατίας σε ολόκληρο τον κόσμο, ο πρωθυπουργός της ρημαγμένης χώρας μας μας προτείνει δημόσια να τον υποκαταστήσουμε, και μάλιστα στην ύψιστη εκδήλωση της λαϊκής κυριαρχίας, δηλαδή τη στιγμή της άσκησης δεσμευμένης συντακτικής εξουσίας, με την «κοινωνία των πολιτών», –άκουσον άκουσον–, με αυτήν που είναι κατακερματισμένη, που σπαράσσεται από τον ανταγωνισμό και τα ιδιωτικά συμφέροντα.

Κύριε πρωθυπουργέ, επιτρέψτε με να σας διορθώσω ως δάσκαλος του Συνταγματικού Δικαίου: δεν διαβάσατε σωστά τον Ρουσό, η κυριαρχία δεν εδρεύει στην κοινωνία των πολιτών (στην civil society) , αλλά στον λαό ως σύνολο πολιτών, ως αφηρημένη ενότητα και ενοποιημένη συμβατική βούληση όλων των πολιτών.

Διαπράξατε όμως, κύριε πρωθυπουργέ, και ένα άλλο συνταγματικό ατόπημα, που το επεσήμανε ήδη ο συνάδελφος καθηγητής Βενιζέλος. Σφετεριστήκατε ως πρόεδρος της κυβέρνησης αναθεωρητική εξουσία, την οποία το Σύνταγμα αναθέτει αποκλειστικά στη Βουλή, στους βουλευτές και όχι στην κυβέρνηση ή στην εκτελεστική εξουσία και πολύ λιγότερο στις παντοειδείς ενώσεις πολιτών. Τυπικές λεπτομέρειες, θα μου πείτε.

Και όμως, το Σύνταγμα είναι κυρίως τύπος και η αναθεωρητική διαδικασία, όπως και το Σύνταγμα, είναι στη χώρα μας από το 1844 τυπικό και αυστηρό και αυτό θεωρήθηκε από τους κλασικούς μας δασκάλους, Σβώλο και Μάνεση, εγγύηση τηρήσεως του Συντάγματος, δηλαδή εγγύηση της αντιπροσωπευτικής και κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Με αυτά που εξαγγείλατε, κύριε πρωθυπουργέ, επιδείξατε ακόμη ασέβεια στην καθιερωμένη από το άρθρο 110Σ διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος. Οχι τόσο διότι εξαγγείλατε την αναθεώρηση, ως πρωθυπουργός, αλλά κυρίως διότι εξαναγκάζετε τη Βουλή, ταπεινώνοντάς την, να περιμένει σιωπηλή, επί δέκα μήνες, τις τελικές προτάσεις της λαϊκής διαβούλευσης, όπως θα τις συνοψίσει η δεκαπενταμελής επιτροπή που θα διορίσετε. Οι αντιπρόσωποι του λαού και του έθνους απαρτίζουν τη Βουλή και σε αυτό το όργανο μαζί με την Αναθεωρητική Βουλή, που θα προκύψει έπειτα από εκλογές, έχει αναθέσει κατά αποκλειστικότητα το Σύνταγμα την αναθεωρητική διαδικασία. Δεν την μοιράζεται με κανένα άλλο όργανο.

Στη διαδικασία, που αναγγέλθηκε, προβλέπεται ακόμη ότι στο μεσοδιάστημα, όσο διαρκεί η περίφημη διαβούλευση, μπορεί να διοργανωθεί και κανένα συμβουλευτικό συνταγματικού περιεχομένου δημοψήφισμα, με την επίκληση «κρίσιμου εθνικού θέματος», όπως κάνατε τον Ιούλιο του 2015, καταστρατηγώντας το άρθρο 44 παρ.2Σ. Γνωρίζετε, πλέον, είναι αλήθεια, κύριε πρωθυπουργέ, πώς να χρησιμοποιείτε προς όφελος των πολιτικών σας επιδιώξεων τη δημοψηφισματική θέληση του λαού. Και εν ανάγκη να την μετατρέπετε σε μια νύχτα από αρνητική σε θετική. Την αγάπη σας προς τα δημοψηφίσματα δεν την κρύβετε, άλλωστε.

Μόνο που τα δημοψηφίσματα, κυρίως τα κυβερνητικά, και μάλιστα τα προσωποπαγή, δεν είναι θεσμός, όπως ίσως γνωρίζετε, ούτε της άμεσης ούτε της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας αλλά της καισαρικής δημοκρατίας.

Μπορεί τα προηγούμενα να μην στοιχειοθετούν παραβίαση του Συντάγματος. Δηλώνουν όμως ασέβεια στο άρθρο 110Σ και στον αντιπροσωπευτικό και κοινοβουλευτικό χαρακτήρα του πολιτεύματος. Διότι προδίδουν συμπεριφορά που αντιλαμβάνεται το Σύνταγμα ως εργαλείο ή μέσο άσκησης κυβερνητικής ή κομματικής πολιτικής.

Δεν παίζουμε με το Σύνταγμα, διότι είναι αυτό που μας κρατά ως χώρα και ως πολιτική ενότητα, ως λαό και ως έθνος. Βρίσκεται πάνω από τον πρωθυπουργό και την εκάστοτε συγκυριακή κυβερνητική πλειοψηφία και ουδείς δικαιούται να το χρησιμοποιεί ως κύριος ή ιδιοκτήτης του ή να παίζει μαζί του. Διότι δεν ανήκει σε κανέναν. Είναι το μόνο, άλλωστε, που μας απέμεινε και στέκει όρθιο. Το μόνο που άντεξε στην κρίση. Ας το σεβαστούμε, ως κειμήλιο και ως παρακαταθήκη ιερή, αυτών που μας το κληροδότησαν και μπορούμε χάρις σε αυτούς, σήμερα, να γιορτάζουμε την επέτειο του κληροδοτήματός τους.

* Ο κ. Αντώνης Μανιτάκης είναι ομότιμος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου.
Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Είναι προφανές ότι η Ουάσινγκτον στηρίζει την κυβέρνηση Τσίπρα και χρησιμοποιεί το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ως εργαλείο πίεσης προς την Γερμανία. Το ότι ο Αλέξης Τσίπρας είναι το «χαϊδεμένο παιδί» των Αμερικανών, το γνωρίζουν και ο πέτρες. Όπως είναι επίσης γνωστό ότι, στο πλαίσιο των ευρω-αμερικανικών σχέσεων, η αμερικανική ηγεσία πόνταρε αρκετά στον σημερινό πρωθυπουργό, με την ελπίδα ότι θα δημιουργούσε προβλήματα στην Γερμανία –η οποία στην ουσία είναι ο μεγάλος οικονομικός αντίπαλος των ΗΠΑ. Επίσης, οι ΗΠΑ είχαν την ελπίδα ότι η άνοδος Τσίπρα στην εξουσία θα ενίσχυε και τους Podemos στην Ισπανία, με αποτέλεσμα να δεχόταν περαιτέρω πιέσεις η γερμανική οικονομική αντίληψη και τακτική, που απέχει αισθητά από την αντίστοιχη αμερικανική.

Tου Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Ας μην ξεχνάμε, ακόμα, ότι το ΔΝΤ έβαλε πόδι στην Ευρώπη ύστερα από αγωνιώδη πρόσκληση του τότε πρωθυπουργού Γ. Α. Παπανδρέου, ο οποίος έβλεπε την πτώχευση να έρχεται και την Ευρώπη να μην έχει τα απαραίτητα εργαλεία να αντιδράσει σε αυτήν. Με την πρόσκληση αυτή, ο άσχετος με την οικονομική πραγματικότητα τότε πρωθυπουργός έδινε την ευκαιρία στον γενικό διευθυντή του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρως-Καν, να ενισχύει την διεθνή του θέση –κάτι που δεν άρεσε διόλου στους Αμερικανούς, οι οποίοι τελικά εκμεταλλεύτηκαν τα σεξουαλικά του «χούγια», τον εξευτέλισαν και έφεραν το Ταμείο στα μέτρα τους. Επισημαίνουμε ότι ο Στρως-Καν είχε άριστες σχέσεις με τους Γερμανούς, ομιλεί άπταιστα γερμανικά και συνελήφθη λίγο πριν το αεροπλάνο στο οποίο επέβαινε απογειωθεί για να τον μεταφέρει στο Βερολίνο.

Όμως, στο διάστημα που είχε προηγηθεί της αποπομπής του από το ΔΝΤ και της διαπόμπευσής του, ο Στρως-Καν είχε καταφέρει να βάλει το Ταμείο στο πρόγραμμα διάσωσης της ελληνικής οικονομίας και πρέπει να πούμε ότι η στάση του ήταν πολύ πιο ευέλικτη από την αντίστοιχη των Ευρωπαίων. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που κάποια μέλη του ΔΣ του Ταμείου δυσαρεστήθηκαν από τις πρωτοβουλίες του Γάλλου πολιτικού, πιέζοντας τους εμπειρογνώμονες του ΔΝΤ να είναι πιο αξιόπιστοι στις ενέργειές τους.

Σημειώνουμε στο σημείο αυτό, όπως αναφέρει και ο εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ το 2010, Παν. Ρουμελιώτης, ότι οι θέσεις των διαφόρων μελών του ΔΣ του ΔΝΤ σχετικά με τα προγράμματα προσαρμογής δεν είναι πάντα ενιαίες. Παρόλο που οι αποφάσεις του ΔΣ λαμβάνονται συνήθως με ομοφωνία, χωρίς να διεξάγεται ψηφοφορία, οι θέσεις που εκφράζουν οι διάφορες χώρες μέλη δεν αποσκοπούν μόνον στην όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διασφάλιση της επιστροφής των δανείων που χορηγεί το Ταμείο, αλλά και στην προώθηση των γενικότερων επιδιώξεών τους. Ωστόσο, ούτε και στο επίπεδο των διαφόρων διευθύνσεων του ΔΝΤ υπάρχει ενιαία γραμμή σχετικά με τα προγράμματα προσαρμογής στα οποία εντάσσονται οι χώρες που ζητούν την βοήθεια του Ταμείου. Για παράδειγμα, η Διεύθυνση Στρατηγικής και Πολιτικών επεδίωξε την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους από την αρχή, σε αντίθεση με την ευρωπαϊκή Διεύθυνση, που προσπαθούσε μέχρι την τελευταία στιγμή να αποτρέψει την αναδιάρθρωση φοβούμενη τις επιπτώσεις στις άλλες ευάλωτες χώρες της ευρωζώνης. Στις περιπτώσεις αυτές, η οριστική απόφαση όσον αφορά στην στάση του Ταμείου ανήκει στον γενικό διευθυντή και στο ΔΣ.

Όπως είναι γνωστό, το ΔΝΤ ενίσχυσε τον ρόλο του μετά την χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-2008 όσον αφορά στην παρακολούθηση και διασφάλιση της παγκόσμιας οικονομικής και χρηματοπιστωτικής σταθερότητας. Όταν η ελληνική κρίση απείλησε να κλονίσει την αξιοπιστία του, το Ταμείο πρότεινε εγκαίρως μέτρα και προγράμματα τόσο στην ευρωζώνη όσο και στην Ελλάδα, προκειμένου να διασφαλιστεί η σταθερότητα αυτή. Πρέπει να επισημανθεί ότι οι χώρες μέλη του ΔΝΤ είναι υποχρεωμένες να επιτρέπουν την ετήσια εξέταση της οικονομίας τους από το Ταμείο (άρθρο IV του καταστατικού του). Τα συμπεράσματα των εμπειρογνωμόνων συζητούνται στο ΔΣ, αλλά οι προτάσεις του Ταμείου προς τις χώρες μέλη του δεν έχουν δεσμευτικό χαρακτήρα.

Αν η Ελλάδα είχε εφαρμόσει τα μέτρα που είχε προτείνει το ΔΝΤ από τις αρχές του 2009, ίσως να είχε αποφύγει τον αποκλεισμό της από τις αγορές, συνεχίζοντας ενδεχομένως να αναχρηματοδοτεί το χρέος της από αυτές. Αυτό δεν έγινε και η συνέχεια είναι πλέον γνωστή σε όλους.

Γιατί, λοιπόν, το ΔΝΤ επανέρχεται σήμερα στο προσκήνιο δίνοντας στην δημοσιότητα την έκθεση αξιολόγησης της απόδοσης των ομάδων του στα προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας και του πρώτου ελληνικού μνημονίου; Αξιολόγηση, εξάλλου, που πραγματοποιήθηκε από τα Ανεξάρτητο Γραφείο Αξιολόγησης (ΙΕΟ), το οποίο λειτουργεί στο εσωτερικό του ΔΝΤ και αναφέρεται απ’ ευθείας στο ΔΣ του.

Κατά την εκτίμησή μας, οι ΗΠΑ κάνουν ένα νέο δώρο στον Αλέξη Τσίπρα και, εμμέσως πλην σαφώς, πιέζουν μία αλαφιασμένη από τις εξελίξεις Ευρώπη να πει ναι στην αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Αν αυτό συμβεί, θα πρέπει να θεωρείται βέβαιον ότι ο πρωθυπουργός, εν μέσω ρεσιτάλ λαϊκισμού και δημαγωγίας, θα προκηρύξει νέες εκλογές, τις οποίες είναι πολύ πιθανόν και να κερδίσει. Ενδέχεται, επίσης, με αμερικανική αλλά και ευρω-σοσιαλδημοκρατική στήριξη, να αναλάβει και πρωτοβουλίες στον χώρο της κεντροαριστεράς, επαναφέροντας στο πολιτικό παιχνίδι και τον Γιώργο Α. Παπανδρέου.

Υπό τις παραπάνω συνθήκες, είναι προφανές ότι οι εξελίξεις στην Τουρκία υπήρξαν δώρο εξ ουρανού για τον Αλέξη Τσίπρα. Απομένει να δούμε τί έχει ο ίδιος υποσχεθεί στους «χορηγούς» του. Ίσως δε αυτό να φανεί από τον ανασχηματισμό που θα πραγματοποιήσει προς τον Οκτώβριο, όπου θα πρέπει να εξασφαλίσει την αποχωρούσα από την προεδρία της Εθνικής Τράπεζας κυρία Λούκα Κατσέλη.

Πηγή "Κουρδιστό Πορτοκάλι"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου