Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

14 Φεβ 2014

  • Ευθεία πρόκληση προς την Ελλάδα, αφού δεν αναγνωρίζουν τις ελληνικές θεσμοθετημένες αρχές και ταυτόχρονη δημιουργία μονομεροών «αιτιάσεων» για κατάργηση της Συνθήκης της Λοζάνης
  • Η Θράκη μεταβάλλεται σε αμφίβολη περιοχή και θυμίζει ενέργειες της Άγκυρας στην Κύπρο πριν την εισβολή
Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Εδώ και αρκετό καιρό έχουμε σημειώσει πως νέα στόχευση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής είναι η κατάργηση (ή έστω η εκκίνηση θεμάτων προς συζήτηση προς αυτή την κατεύθυνση) της Συνθήκης της Λωζάννης, η οποία φαίνεται πως ενοχλεί ιδιαίτερα τις στοχεύσεις της ‘Άγκυρας τόσο στην Θράκη όσο και στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου (με ιδιαίτερη έμφαση εκείνα του νοτιο-ανατολικού), ευελπιστώντας πως μέσω του ανοίγματος της συζήτησης για έναν επανακαθορισμό των ελληνοτουρκικών «διαφορών», θα μπορέσει να θέσει και το θέμα του Καστελλόριζου (αποτελεί ξεχωριστό «κεφάλαιο», αφού δόθηκε στην Ελλάδα από την Ιταλία).

Κατά καιρούς, έχουν υπάρξει τόσο από την Ελλάδα όσο και από την Τουρκία σοβαρές έως εγκληματικές «παρατυπίες» ως προς την συνθήκη της Λωζάννης Έτσι, για παράδειγμα σε διαταγή της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης Βέροιας (φωτό δεξιά) γίνεται προτροπή στους εκπαιδευτικούς για αναγνώριση ύπαρξης τούρκων και όχι μουσουλμάνων μαθητών, ενώ στην Τουρκία είχαμε διώξεις – απομακρύνσεις – εξορισμούς των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, πλήρη "εκκαθάριση" - εκδίωξη του ελληνικού πληθυσμού της Ίμβρου και της Τενέδου, με ταυτόχρονη κλοπή από το τουρκικό κράτος των περιουσιών τους. Παρατηρώντας την ιστορική πορεία της συνθήκης της Λωζάννης, διαπιστώνουμε πως αυτή παραβιάστηκε πάντα εις βάρος των Ελλήνων…

Όμως, επειδή «τρώγοντας έρχεται η όρεξη» κι επειδή η μέχρι σήμερα αντιμετώπιση των συστηματικών και αυξανόμενων ποσοτικά και ποιοτικά πολιτικών προκλήσεων της Άγκυρας έχει παραμείνει επί της ουσίας αναπάντητη επί δεκαετίες, σήμερα η Άγκυρα εισάγει (μέσω της ευκαιρίας που της έδωσε το ΕΛΙΑΜΕΠ) δια της πλαγίας θέμα κατάργησης της συνθήκης της Λωζάννης, άρα και πλήρους αναθεώρησης των ελληνοτουρκικών «διαφορών» και έναρξης συζητήσεων επί μηδενικής βάσης των «προβλημάτων (τα οποία θέτει ή δημιουργεί μονομερώς η Τουρκία).

Οι τουρκοπράκτορες συνεχίζουν την «πάσα» που τους έδωσε το ΕΛΙΑΜΕΠ
Το μοτίβο πάνω στο οποίο κινείται η Άγκυρα είναι η δημιουργία εντυπώσεων μέσω καταθέσεων εκ μέρους μίας συγκεκριμένης ομάδας τουρκοφρόνων, διαφόρων «καταγγελιών» σχετικά με παραβιάσεις των δικαιωμάτων (ανθρωπίνων, πολιτικών και θρησκευτικών) των «τούρκων» της Θράκης (σύμφωνα με την Τουρκία όλοι οι μουσουλμάνοι των Βαλκανίων είναι Τούρκοι!!!), όπως θρασύτατα αυτοπροσδιορίζονται -και παραβιάζοντας τη συνθήκη της Λωζάννης στην οποία γίνεται σαφέστατη αναφορά στην οποία η Τουρκία αναγνώρισε δια της συνυπογραφής της την ύπαρξη για μουσουλμάνων και όχι Τούρκων που κατοικούν στην Θράκη- οι θαμώνες του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής.

Ακολουθώντας την ίδια γραμμή πλεύσης, και εκμεταλλευόμενοι ένα (πολύ βολικό για τις επιδιώξεις της Τουρκίας) συνέδριο του ΕΛΙΑΜΕΠ που έγινε στην Θράκη στην πόλη της Κομοτηνής Κομοτηνή στις 22-23 Νοεμβρίου 2013 και το οποίο είχε τίτλο «Η Συνθήκη της Λωζάννης: 90 χρόνια αργότερα – Συνέδριο με Θέμα της Μειονότητες», οι τουρκόφρονες βρήκαν την ευκαιρία να διαμαρτυρηθούν εγγράφως στην αμερικανική πρεσβεία, παρά το ότι υπήρξε άμεση απάντηση μέσα στον χώρο του συνεδρίου από τον γ.γ. του υπουργείου Παιδείας, κ. Γεώργιο Καλαντζή.

Η σκοπιμότητα της συγκεκριμένης «καταγγελίας» είναι κάτι περισσότερο από προφανής, αφού ακολουθεί την μέχρι πριν λίγο καιρό «πεπατημένη» τακτική των «διαμαρτυριών» των τουρκοφρόνων. Όμως, το νέο στοιχείο, το οποίο εισάγεται μέσα από την συγκεκριμένη καταγγελία, είναι πως δεν υπάρχει εκ μέρους τους αναγνώριση του ελληνικού κράτους (το οποίο απάντησε άμεσα μέσω του αρμοδίου κρατικού υπαλλήλου) και γίνεται «προσφυγή» σε κάποιον τρίτο προκειμένου να υπάρξει μεσολάβηση (άσκηση πίεσης) για να επιλυθεί το ζήτημα!!! Η Άγκυρα εισάγει μία νέα τακτική, προσπαθώντας να δημιουργήσει – τοποθετήσει αμερικανό διαμεσολαβητή μεταξύ των τουρκοφρόνων της Ελληνικής Θράκης!!! Για την ακρίβεια, γίνεται μία προσπάθεια δημιουργίας σοβαρότατου θέματος άρνησης αναγνώρισης της Ελληνικής Πολιτείας και των οργάνων της εκ μέρους της συγκεκριμένης ομάδας τουρκοφρόνων. Και το συγκεκριμένο «βήμα» της Άγκυρας σηματοδοτεί την έναρξη ενός νέου κύκλου προκλήσεων προς την Ελλάδα, σημαντικότατα αναβαθμισμένου ποιοτικά και επί της βάσης (εκκίνησης;) μίας άτυπης αποδοχής εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης και έναρξης συζητήσεων με μία εθνική μειονότητα, η οποία όμως δεν υφίσταται με βάση τη συνθήκη της Λωζάννης!!!

Η επιστολή που απέστειλαν οι τουρκόφρονες της Θράκης προς τον αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα, αξίζει να μελετηθεί δεόντως από την ελληνική πλευρά, αφού η εισαγωγή του συγκριμένου «νεωτερισμού» είναι δυνατόν να αποτελέσει την απαρχή μίας «νέας εποχής» στην ουσία των τουρκικών προκλήσεων προς την Ελλάδα.

Η επιστολή των τουρκοπρακτόρων στον αμερικανό πρέσβη
Κομοτηνή, 31η Ιανουαρίου 2014
Εξοχότατε,
Σας γράφουμε για να σας για να επιστήσουμε την προσοχή σε ένα ατυχές πρόσφατο γεγονός, όπου η ελευθερία της έκφρασης της Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης περιορίστηκε για άλλη μια φορά. Πρόκειται για ένα συνέδριο με τίτλο "Η Συνθήκη της Λωζάννης: 90 χρόνια αργότερα – «Συνέδριο με Θέμα της Μειονότητες», το οποίο διοργανώθηκε από το «Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής» (ΕΛΙΑΜΕΠ) και του «Προγράμματος για την Εκπαίδευση Μουσουλμανοπαίδων στη Θράκη» στην Κομοτηνή στις 22-23 Νοεμβρίου 2013.
Την πρώτη μέρα του συνεδρίου ένας δημοσιογράφος μέλος της μειοψηφίας αποτράπηκε από επίσημο εκπρόσωπο της κυβέρνησής σας να ομιλήσει στην μητρική του γλώσσα που ήταν η τουρκική, παρά το γεγονός ότι είχε σαφώς διαβεβαιωθεί από πριν από τους διοργανωτές του συνεδρίου ότι θα μπορούσε να το πράξει, και παρά την παρουσία ενός επίσημου πιστοποιημένου μεταφραστή που παρευρίσκονταν εκεί για το σκοπό αυτό. Επίσης παρά το γεγονός ότι οι διοργανωτές είχαν αναλάβει ανοιχτά την πλήρη ευθύνη, έγινε κατανοητό ότι η «εντολή περιορισμού» δόθηκε άμεσα από τον κ. Γεώργιο Καλαντζή, Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, προς τους διοργανωτές του σεμιναρίου.
Τα πράγματα χειροτέρεψαν κατά την διάρκεια της πορείας του συνεδρίου καθώς ή ομιλία του κυρίου Καλαντζή βασίστηκε σε προσβολές και ψευδείς κατηγορίες εναντίον της τουρκικής μειονότητας.
Θέλοντας να διαμαρτυρηθούν για την απαγόρευση αυτή και την μη χρήση της τουρκικής γλώσσας, (μητρικής γλώσσας της Τουρκικής Μειονότητας) μέλη και ένας δημοσιογράφος μαζί με πολλούς συμμετέχοντες, αποχώρησαν από τη διάσκεψη.
Την δεύτερη μέρα του συνεδρίου, την μποϊκοτάρισαν πολλά μέλη της τουρκικής μειονότητας, μεταξύ των οποίων και δύο ομιλητές - ένας από αυτούς μάλιστα, είναι μέλος του (ελληνικού) κοινοβουλίου και ο έτερος πρώην μέλος του κοινοβουλίου καθώς την δεύτερη ημέρα το επίπεδο συμμετοχής κυμάνθηκε σε πολύ χαμηλά επίπεδα, θέλοντας έτσι με αυτόν τον τρόπο να διαμαρτυρηθούν.
Η αντίδραση της Τουρκικής Μειονότητας σε αυτή την κατάσταση, που επέβαλε την απαγόρευση της (τουρκικής) γλώσσας καθώς και τις εχθρικές παρατηρήσεις του Γενικού Γραμματέα του (ΥΠΕΠΘ) Καλαντζή αντανακλούνται μέσα από το εκδοθέν Δελτίο Τύπου της Συμβουλευτικής Επιτροπής της Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης που αποτελείται από όλους τους εκλεγμένους εκπροσώπους και προσωπικότητες της μειοψηφίας. Επιπλέον, σειρά βουλευτών έθεσαν το θέμα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, μέσω γραπτών ερωτήσεων απευθυνόμενοι προς τον Υπουργό Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.
Θα θέλαμε επίσης να σας ενημερώσουμε ότι η εξέλιξη αυτή έχει ήδη προκαλέσει την αντίδραση «ελληνικών κύκλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Σε αυτό το πλαίσιο, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας το κείμενο του άρθρου που έγραψε ο κ. Παναγιώτης Δημητράς, εκπρόσωπος του «Ελληνικού Παρατηρητηρίου του Ελσίνκι», το οποίο δημοσιεύθηκε τον Δεκέμβριο του 2013 στην έκδοση "The Books Journal" καθώς και το άρθρο που έγραψε ο κ. Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης, Αναπληρωτής Καθηγητής, του Πανεπιστήμιου Μακεδονίας και Πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα “protagon.gr”.
Όπως ορθώς τονίζουν ο κ. Δημητράς και ο κ. Τσιτσελίκης το περιστατικό αυτό δεν είναι απομονωμένο από την συνολική συμπεριφορά. Εμείς αντιμετωπίζουμε παρόμοια μεταχείριση και διακρίσεις καθημερινά. Γνωρίζουμε καλά τις προσπάθειες ορισμένων κύκλων στο δικό μας κράτος με σκοπό να δυσφημιστεί η Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης.
Μέσω αυτής της επιστολής, θελήσαμε να σας κοινοποιήσουμε και να μοιραστούμε μαζί σας, όπως παράδειγμα, την ατυχή εμπειρία που βιώσαμε και η οποία, δυστυχώς, δεν αποτελεί έκπληξη για εμάς. Είμαστε σίγουροι ότι θα συμφωνούσατε ότι η απαγόρευση της επίσημης γλώσσας απέχει πολύ από τα στάνταρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και δεν έχει καμία θέση σε κάθε σύγχρονη δημοκρατία.
Με φιλικούς χαιρετισμούς
Η συγκεκριμένη μεθόδευση, γιατί περί μεθόδευσης πρόκειται, από την πλευρά των τουρκοπρακτόρων της Θράκης (οι οποίοι ενίοτε συνεπικουρούνται στις ανθελληνικές τους πράξεις από συγκεκριμένη ομάδα "καθηγητών", "δημοσιογράφων" και αυτοπροσδιοριζόμενων (φιλοσκοπιανών) πολιτών, αποτελεί έμμεση άρνηση αναγνώρισης της κυριαρχίας της Ελλάδας στην Θράκη, ακολουθώντας την πάγια τακτική της Άγκυρας στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Μάλιστα, λαμβάνοντας υπόψη την πάγια τακτική προκλήσεων της Άγκυρας προς την Ελλάδα, η οποία νομιμοποιείται από το τουρκικό κοινοβούλιο με το γνωστό casus belli και εφαρμόζει σταθερά προς την Ελλάδα την πολιτική της αμφισβήτησης των ελληνικών δικαιωμάτων (όπως αυτά προκύπτουν από το διεθνές δίκαιο και από διμερείς συμφωνίες όπως είναι η συνθήκη της Λωζάννης), της πρόκλησης δια των κανονιοφόρων και των μαχητικών αεροπλάνων. Η Άγκυρα συνειδητά ακολουθεί την πολιτική των προκλήσεων, αφού έχει διαπιστώσει πως οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν προτίθενται να αντικρούσουν (τουλάχιστον σε πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο) τις ό,ποιες σχεδιασμένες (ή μη) προκλήσεις γίνονται προς την ελληνική πλευρά.

Η Θράκη όμως, αποτελεί ιδιαίτερο κεφάλαιο για την τουρκική εξωτερική πολιτική, η οποία έχει σαφή αλυτρωτικά χαρακτηριστικά και αποβλέπει στην δημιουργία ενός «διαδρόμου» προς τα Βαλκάνια, αλλά και την ταυτόχρονη έμμεση μέγιστη άσκηση πίεσης προς την Αθήνα σχετικά με την «επίλυση των ελληνοτουρκικών θεμάτων» που αφορούν το Αιγαίο (με την Θράκη να είναι ο βασικός μοχλός της τουρκικής πίεσης).

Η τελευταία αυτή πρόκληση που έγινε μέσω της επιστολής προς την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα, είναι ένα σαφές δείγμα της ποιοτικής αναβάθμισης που υπάρχει από την πλευρά της Άγκυρας, και των αποφάσεων που φαίνεται πως έχουν ληφθεί σχετικά με την Θράκη και όχι μόνο…

Είναι μοναδική η ευκαιρία που έχει η ελληνική κυβέρνηση, να ενεργοποιήσει όλους τους απαραίτητους κρατικούς μηχανισμούς, προκειμένου να δώσει μία άμεση και ηχηρότατη απάντηση στην τουρκική πρακτική. Εκτός και εάν η Αθήνα έχει αποφασίσει να αποχωρήσει από τη Θράκη ή να δεχθεί την Άγκυρα ως ημιεπίσημη συγκυρίαρχη στην ακριτική ελληνική περιοχή… Μόνο που σε μία τέτοια περίπτωση οφείλει η κυβέρνηση να ανακοινώσει τις αποφάσεις προς τους Έλληνες πολίτες… Ειδάλλως, οι αρμόδιοι θα βρεθούν αντιμέτωποι με τις ευθύνες των πράξεων, των παραλείψεων και των σχετικών τους αποφάσεων που ισοδυναμούν με εγκλήματα κατά του συνόλου των κατοίκων της χώρας και του συνόλου των εθνικών συμφερόντων της Ελλάδας…

Η αντιγραφή του παρόντος άρθρου επιτρέπεται μόνο μετά από την άδεια του συντάκτη




Στοιχεία για τα έργα τέχνης που έχουν οι Ελληνες στα σπίτια τους ζήτησε να πληροφορηθεί από τις ασφαλιστικές εταιρείες που τα ασφαλίζουν ο απίθανος Χάρης Θεοχάρης, που μετατρέπεται σε «μικρό Στάλιν».

Το θέμα έφτασε στα αυτιά του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά και έγινε κυριολεκτικά χαμός. Το αποτέλεσμα ήταν ο απίθανος Χάρης Θεοχάρης να βάλει την ουρά στα σκέλια και να αναγκαστεί να παγώσει το αίτημα που είχε στείλει από τις 23 Ιανουαρίου 2014 στην Ενωση Ασφαλιστικών Εταιριών Ελλάδος.

Σήμερα ο «μικρός Στάλιν» ζητεί τα έργα τέχνης, αύριο θα ζητήσει τα ρολόγια τοίχου, μεθαύριο κάτι άλλο, πάντα με πρόσχημα την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, η οποία καλπάζει ανενόχλητη.
Να σημειωθεί ότι και πρόσφατα ο Χάρης Θεοχάρης έγινε αντικείμενο επικρίσεων από το Μέγαρο Μαξίμου, όταν διαπιστώθηκε ότι εκδίδει πολύ συχνά αντιφατικές εγκυκλίους για το ίδιο θέμα.


Σαν «κόκκινος κομισάριος» ο Χάρης Θεοχάρης ζήτησε καταλόγους με τα έργα τέχνης που έχουν σήμερα οι Ελληνες στα σπίτια τους, την αξία τους, καθώς και το ύψος των ποσών για τα οποία τα εν λόγω έργα τέχνης ασφαλίστηκαν. Ειδικότερα, με το έγγραφο που παρουσιάζει σήμερα η «δημοκρατία» και το οποίο έστειλε ο προαναφερόμενος στις 23 Ιανουαρίου 2014 στην Ενωση Ασφαλιστικών Εταιριών Ελλάδος ζητούσε να πληροφορηθεί μια σειρά από στοιχεία σχετικά με τους κατόχους των έργων τέχνης.


Χαρακτηριστικά το ολιγόλογο σημείωμα προς την Ενωση Ασφαλιστικών Εταιριών Ελλάδος αναφέρει:
«Σε εφαρμογή του άρθρου 83 του Ω. 3842/2013 (ΦΕΚ 58 Α) περί συγκρότησης Περιουσιολογίου στο Υπουργείο Οικονομικών, παρακαλούμε όπως μας πληροφορήσετε με τα στοιχεία που περιέχονται στα ασφαλιστήρια συμβόλαια που αφορούν στην ασφάλιση της κινητής περιουσίας σημαντικής αξίας (πλην αυτοκινήτων, μοτοσυκλετών, σκαφών, εναέριων μέσων μεταφοράς). Ειδικότερα, θα θέλαμε να πληροφορηθούμε τα στοιχεία των φυσικών προσώπων (ονομ/νο, επωνυμία, Δ/νση κατοικίας/έδρας ΔΟΥ, ΑΦΜ) που είναι κάτοχοι έργων μεγάλης αξίας καθώς και το είδος και την αξία του αντικειμένου ασφάλισης».


Ο συγκεκριμένος γενικός γραμματέας με τη «σοβιετική αίσθηση» για την περιουσία ήταν ο εμπνευστής του περίφημου περιουσιολογίου οθωμανικού τύπου. Θεωρητικά θα ξεκινούσε από εφέτος και θα αποτυπωνόταν στο νέο έντυπο Ε10, αλλά προς στιγμήν παραμένει στα χαρτιά.


Με βάση πάντως το σχέδιο που έχουν εκπονήσει ο Χ. Θεοχάρης και οι συνεργάτες του, κάθε φορολογούμενος θα υποχρεωθεί να δηλώσει:
α) Αποταμιεύσεις: Καταθέσεις στις τράπεζες, τοποθετήσεις σε μετοχές, ομόλογα και αμοιβαία κεφάλαια.


β) Ακίνητα: Κατοικίες και λοιπά κτίσματα, πισίνες, οικόπεδα, αγροτεμάχια και λοιπές εδαφικές εκτάσεις.


γ) Τις δαπάνες που έκανε για την απόκτηση όλων των παραπάνω περιουσιακών στοιχείων.



Πηγή "Δημοκρατία"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Πώς λειτουργεί το κράτος πέντε μήνες χωρίς δανεικά;

Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Η συζήτηση για επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, που ξεκίνησε πάλι από το βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Παναγιώτη Λαφαζάνη, αν μη τι άλλο επαναφέρει στην επικαιρότητα ένα θέμα το οποίο βρίσκεται στο μυαλό όλων μας, καθώς οι πάντες αναγνωρίζουν –συμπεριλαμβανομένου του πρωθυπουργού– ότι η επανεκκίνηση της χώρας είναι σχεδόν αδύνατη με το ευρώ. Για μια υπό πτώχευση χώρα είναι πανάκριβο νόμισμα το ευρώ και δυσκολεύει αφάνταστα τις μεγάλες προσπάθειες της κυβέρνησης συνεργασίας για να εξέλθει η χώρα της κρίσης.

Ο καθένας έχει την προσωπική του άποψη, η οποία είναι σεβαστή. Άρα και στη θέση της Αριστερής Πλατφόρμας, της οποίας ηγείται ο κ. Λαφαζάνης, πρέπει να δώσουμε σημασία, διότι στη διάρκεια αυτής της άνευ προηγουμένου κρίσης η επιστροφή στη δραχμή μπορεί να αποτελεί τη μοναδική επιλογή.

Από το Μάιο του 2010, όταν χωρίς σχέδιο ο τότε πρωθυπουργός έδεσε την Ελλάδα στο μηχανισμό της ΕΕ και του ΔΝΤ, οι Έλληνες πολίτες είδαν το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια τους. Ως αποτέλεσμα των Μνημονίων, ο ελληνικός λαός συγκαταλέγεται στους πιο φτωχούς του κόσμου. Και το χειρότερο είναι ότι τα βάσανα δεν τελειώνουν εδώ – προσωπικά αναμένω και χειρότερα.

Ο κ. Λαφαζάνης, ένας έντιμος πολιτικός, έχει δίκιο όταν υποστηρίζει ότι «η (άλλη) επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ είναι η εφαρμογή αντιμνημονιακής πολιτικής και προγράμματος εντός της Ευρωζώνης». Αλλά το ερώτημα είναι πώς δύναται ο κ. Αλέξης Τσίπρας, εάν εκλεγεί πρωθυπουργός, να εφαρμόσει αντιμνημονιακή πολιτική και την ίδια στιγμή να παραμένει στην Ευρωζώνη. Είναι αδύνατον. Για να το πράξει πρέπει να συνεχίσει να συζητά με τους εκπροσώπους των δανειστών για την υλοποίηση του ελληνικού προγράμματος. Μελετώντας τις δηλώσεις του και τις ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, εύκολα καταλήγει κανείς στο συμπέρασμα πως η εκδίωξη της τρόικας είναι μονόδρομος.

Ο κ. Λαφαζάνης είπε ότι «αν δεχθούμε εκβιασμούς, απειλές ή εκβιαστικά διλήμματα, εμείς θα εφαρμόσουμε το αντιμνημονιακό μας πρόγραμμα». Και, πολύ λογικά, ο καθένας καταλαβαίνει ότι η πρώτη πράξη του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να είναι η έξοδος από την Ευρωζώνη και η επιστροφή στη δραχμή. Υποθέτω πως θα αποτελέσει την άμυνα της κυβέρνησης Τσίπρα μόλις δεχθεί τον πρώτο εκβιασμό των δανειστών.

Η διαμάχη μεταξύ της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ για το θέμα είναι αντιπαραγωγική και τίθεται σε λάθος βάση. Ο μεν κυβερνητικός εκπρόσωπος, για να φοβίσει τους ψηφοφόρους, παίζει με τις λέξεις του Αλέξη Τσίπρα –ο οποίος όλο και πιο πολύ νερώνει το κρασί του στα θέματα του Μνημονίου–, ο δε ΣΥΡΙΖΑ αμύνεται για τις θέσεις του κ. Λαφαζάνη, προσεγγίζοντας σε φρασεολογία τους μνημονιακούς. Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι και εύχομαι ότι οι φίλοι μου στον ΣΥΡΙΖΑ τους έχουν μελετήσει. Διαφορετικά θα βρεθούν προ μεγάλης εκπλήξεως εάν έρθουν στην εξουσία, όπως προβλέπουν πολλές δημοσκοπήσεις. Από την άλλη πλευρά, δεν είναι μονόδρομος η πιστή τήρηση του Μνημονίου. Δεν γνωρίζω αν το αντιληφθήκατε, αλλά η χώρα μας έχει να λάβει δανεικά από τους Ευρωπαίους και το ΔΝΤ από τον Ιούλιο, ωστόσο η Ελλάδα δεν πτώχευσε.

Δεν υποστηρίζω ότι βρισκόμαστε ενώπιον θαύματος ούτε ότι ξεπεράσαμε την κρίση, διότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει ούτε στα πιο τρελά μας όνειρα. Αλλά κάτι μάς κρύβουν όλοι αυτοί που ασχολούνται με τη... σωτηρία μας. Πώς λειτουργεί το κράτος πέντε μήνες χωρίς δανεικά;

Δεν είμαι οικονομολόγος, αλλά θεωρώ πως είμαι πολύ πρακτικός άνθρωπος. Η συζήτηση για την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα δεν πρέπει να μας φοβίζει. Αντίθετα, πρέπει να είμαστε έτοιμοι, διότι πολύ φοβάμαι πως θα θέσουν το «δίλημμα» οι ίδιοι οι δανειστές μας, όταν θα έχουν εξασφαλίσει πλήρως τα νώτα τους...

Επικοινωνία με τον συντάκτη
e-mail: mignatiou@aol.com


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών

Ουδείς πλέον αμφιβάλλει σήμερα ότι το Κυπριακό απέχει πολύ από το να ευρίσκεται πλησίον των στόχων και των παραστάσεων της λύσεως όπως η Ελληνική πλευρά τους διεμόρφωσε αμέσως μετά την εισβολή. Ελάχιστοι, όμως, αμφιβάλλουν ότι οι προσπάθειες επίλυσης του προβλήματος διολισθαίνουν βαθμιαία και σταθερά προς τις Τουρκικές θέσεις.

Οι διεθνείς πιέσεις, ιδιαίτερα οι αμερικανικές, που δέχεται η τουρκική πλευρά είναι οριοθετημένες, γεγονός που της επιτρέπει να θέτει μαξιμαλιστικές απαιτήσεις χωρίς σοβαρό κόστος. Ήδη η Τουρκία παρουσιάζει επικοινωνιακά το γεγονός της έναρξης των συνομιλιών ως την εσχάτη υποχώρηση και θεωρεί ότι από εδώ και πέρα θα πρέπει η ελληνική πλευρά να αποδείξει ότι θέλει λύση. Στα 40 σχεδόν χρόνια που έχουν περάσει από την εισβολή, η ελληνική πλευρά έχει εξαντλήσει όλα τα περιθώρια υποχωρήσεων. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε αδιέξοδο με την πλάτη στον τοίχο. Από τη μια θα πρέπει να δείξει τη μεγίστη ευελιξία, προκειμένου να μη δώσει προσχήματα στο διεθνή παράγοντα για να επαναλάβει την πρακτική του 2004 που της κατελόγησε την ευθύνη για την απόρριψη του σχεδίου λύσης του ΟΗΕ. Στην κατάσταση που έχει περιέλθει σταδιακά η Ελληνική πλευρά, είναι πλέον διάχυτος ο φόβος ότι ένα νέο δημοψήφισμα εάν απορριφθεί δημοκρατικά από το λαό θα ανατρέψει στρατηγικούς στόχους που αφορούν οποιουσδήποτε άλλους εκτός από την ελληνοκυπρίους οι οποίοι θα κληθούν εκ νέου να πληρώσουν το κόστος της «απόρριψης της λύσης». Από την άλλη δεν μπορεί να κάνει βήμα πίσω, γιατί εάν καθ’ οιονδήποτε τρόπο αναγνωρίσει στο ψευδοκράτος δικαίωμα κυριαρχίας, όπως έμμεσα επιδιώκει η Τουρκική πλευρά στις συνομιλίες, το Κυπριακό θα πάψει να έχει νόημα ως πρόβλημα. Από τη στιγμή που θα αποκτήσουν δικαίωμα κυριαρχίας, κανείς δεν θα μπορεί πλέον να πιέσει τους Τουρκοκυπρίους σ’ ένα πλαίσιο πολιτικής συνύπαρξης με τους Ελληνοκυπρίους.

Τον στρατηγικό αυτό εγκλωβισμό, στον οποίο έχει περιέλθει η Ελληνική πλευρά, γνωρίζει πολύ καλά ο διεθνής παράγοντας. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια ερμηνεύεται και η διαλεκτική της αρνητικότητας που ανέπτυξαν και συνεχίζουν να αναπτύσσουν οι ξένοι διαμεσολαβητές. Προσπαθούν να δημιουργήσουν μία υποκειμενική πραγματικότητα έχοντας την απαίτηση από την Ελληνική πλευρά να βλέπει το πρόβλημα και συνεπώς τη λύση του μέσα από την δική τους οπτική. Έτσι προσπαθούν να δημιουργήσουν παραστάσεις λύσεως μέσω της διαλεκτικής της αρνητικότητας, κραδαίνοντας από μια την απειλή της τελευταίας ευκαιρίας και από την άλλη την απειλή της νομιμοποίησης της διχοτόμησης. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις η τελεολογία που κατασκευάζεται και προσφέρεται ως διέξοδος είναι τραγική. Στην ουσία ποιά επιλογή προδιαγράφεται για την Ελληνική πλευρά; Αποδεχθείτε όσο το ταχύτερον μία ολιγότερο επώδυνη λύση. Με άλλα λόγια, η Ελληνοκύπριοι δεν έχουν πολλά περιθώρια ελιγμών, και αυτό οφείλεται στα αδιέξοδα στρατηγικής, άρα οι προσπάθειές τους, τελολογικά, θα πρέπει να κατευθύνονται σύμφωνα με την πορεία που χάραξαν οι ξένοι διαπραγματευτές. Η διαπίστωση αυτής της πραγματικότητας σε επίπεδο μιας πολιτικής ανάλυσης είναι δυσάρεστο γεγονός τα να γίνεται όμως πρακτική της πολιτικής ηγεσίας είναι συνάμα τραγικό.

Μετά το 1974, οι η στρατηγική Αθηνών και Λευκωσίας έχει εναποθέσει τις ελπίδες επίλυσης του προβλήματος, σχεδόν αποκλειστικά, στην ψευδαίσθηση πως τόσο ο εμπλεκόμενος αμερικανοβρετανικός παράγοντας όσο και ο ΟΗΕ, θα ερμηνεύσουν το διεθνές δίκαιο όχι με κριτήριο τις γεωπολιτικές σκοπιμότητες αλλά στη λογική αντικειμενικών αρχών «διεθνούς νομιμότητας». Με αυτό τον τρόπο, αντί το διεθνές δίκαιο να ενισχύει την ελληνική πλευρά, οι λανθασμένες εκτιμήσεις για το ρόλο του στις διακρατικές σχέσεις προκάλεσε σταδιακά την αποδυνάμωσή της, την εγκατάλειψη πιο αποτελεσματικών προσεγγίσεων και την σταδιακή επικράτηση των πολιτικών θέσεων της Τουρκίας.

Από την επικράτηση της θέσης ότι η επιδίωξη της αυτοδιάθεσης την δεκαετία του 1950 από τον Κυπριακό λαό ήταν άδικη και λανθασμένη που κυριάρχησε μετά το 1974, σήμερα η Ελληνική πλευρά έχει διολισθήσει σε ένα πλαίσιο λύσης που στηρίζεται στη λογική ότι οι Έλληνες της Κύπρου δεν έχουν δικαίωμα διαβίωσης στο πλαίσιο ενός ανεξάρτητου κράτους υπό συνθήκες ελευθερίας και σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πως με βάση την αμετατόπιστη και αναλλοίωτη ηγεμονική παράσταση που επέβαλε η Τουρκία μετά το 1974, έχει δικαίωμα στρατηγικής εποπτείας της Κύπρου.

Το αποτέλεσμα αυτής της λογικής αποκρυσταλλώνεται στο σημερινό πλαίσιο επίλυσης του προβλήματος που χαρακτηρίζεται ως μία προσπάθεια ελαφράς βελτίωσης της υφιστάμενης κατάστασης με κάποιες «συνοριακές διευθετήσεις» και με κάποιες πολιτειακές ρυθμίσεις. Παράλληλα, η αδυναμία της Ελληνικής στρατηγικής δημιουργεί διαρκώς κίνητρα στην Τουρκία και στους διεθνείς διαμεσολαβητές πως η υποχωρητικότητά της Ελληνικής πλευράς είναι άνευ ορίων εφόσον αυτή συνεχίζει να παραμένει εγκλωβισμένη και να τρέφεται ενδόμυχα από τη διαλεκτική της αρνητικότητας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Επιδεικτικά απόντες στα 4 χρόνια της καταστροφής, μας θυμήθηκαν ξαφνικά παραμονές ευρωεκλογών!

Γράφει ο Στέλιος Παπαθεμελής

Οι πολιτικο-οικονομικές ελίτ διατυμπανίζουν στη διαπασών στους ιθαγενείς το παραμύθι του «πρωτογενούς πλεονάσματος». Ταχυδακτυλουργικό παίγνιο που προκύπτει από τη μη αποπληρωμή ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου.

Από κράτος «περικόπτω», στο κράτος «δεν πληρώνω». Δεν πληρώνει τα 6,139 δις. ευρώ απαιτητού χρέους σε ιδιώτες. Οργανωμένο έγκλημα.
Και η επιχείρηση εξαπάτησης συνεχίζεται αποσιωπώντας την τρύπα των 2,5 δις. των ασφαλιστικών ταμείων, δύο φορές βιασθέντων, δια του Χρηματιστηρίου και του PSI.

Δεν υπάρχει, έλεγε ο Ισοκράτης, πιο εχθρική για τον λαό τάξη από τους φαύλους ρήτορες και τους δημαγωγούς. «Γένος ουδέν κακονούστερον τω πλήθει πονηρών ρητόρων και δημαγωγών» (περί Ειρήνης, 129). Δημοπ/θηκών και δημοκολάκων κατ’ Αριστοφάνην.

Η διεθνής των τοκογλύφων μας ετοιμάζει το γ’ μνημόνιο. Αυτή τη φορά με ψευδώνυμο και παραπλανητική συσκευασία.
Το δημόσιο χρέος από 300 δις. (2012) εκτοξεύτηκε στα 317 (2013). Πάσα αφήγηση για δημοσιονομική εξυγίανση μύθος.

Αξιοδάκρυτη η εμφάνιση των επισκεπτών μας του Ευρωκοινοβουλίου. Επιδεικτικά απόντες στα 4 χρόνια της καταστροφής, μας θυμήθηκαν ξαφνικά παραμονές των εκλογών. Αδιάβαστοι, ανυποψίαστοι για το διαρκές έγκλημά τους εναντίον του ελληνικού λαού. Ένας τους κάτι ψέλλισε για «πιστόλι στον κρόταφο». Κατά τα λοιπά, ήλθαν, είδαν (αν είδαν και τι) και απήλθαν.

Ελλάδα και Κύπρος, τα δύο πειραματόζωα του αχαλίνωτου χρηματοπιστωτικού συστήματος που κερδοσκόπησε και εξακολουθεί να εγκληματεί εις βάρος του ελληνινισμού.

Εκρηκτικός και τίμιος ο σπουδαίος Γιούργκεν Χάμπερμας, ξέσπασε προχθές στη σύναξη του SPD στο Πότσνταμ. Κατήγγειλε τους ομοϊδεάτες του ότι ξέχασαν την «αμοιβαιοποίηση» του χρέους και δέχονται ως τίμημα για την επιστροφή των επενδυτών στα υπερχρεωμένα κράτη τον «πολιτικό εξευτελισμό ολόκληρων λαών και τη συντριβή ολόκληρων γενεών και περιοχών»!!!

Ανατριχιαστική η πρόσφατη αποκάλυψη της Ελ Παΐς (Πρακτικά ΔΝΤ έγκρισης του α’ μνημονιακού δανείου). Οι χώρες – μέλη είναι υπέρ ενός δραστικού κουρέματος του ελληνικού χρέους. Γερμανοί, Γάλλοι και Ολλανδοί για να αποτρέψουν το κούρεμα δεσμεύονται να κρατήσουν τα ελληνικά ομόλογα. Τους επικουρεί ο ΓΑΠ. Τοποθετείται εναντίον του κουρέματος και απέχει από πάσαν διαπραγμάτευση. Κερδισμένο το Διευθυντήριο της Ευρωζώνης αθετεί αμέσως μετά μακιαβελικά ή μερκελικά τη δέσμευσή του και επιτρέπει στις τράπεζές του να ξεπουλήσουν τα ελληνικά ομόλογα. Έπεται η μετάσταση της κρίσης. Στη συνέχεια, η ημέτεροι προβαίνουν στο αυτοκτονικό PSI γυμνώνοντας ασφαλιστικά ταμεία και εναπομείναντες Έλληνες μικρο-ομολογιούχους.

«Χαλεπόν άρχεσθαι υπό χείρονος», προειδοποιούσε ο Δημόκριτος.
Βαρύ να σε κυβερνούν οι χειρότεροι.
Αυτοί μηχανεύονται τρόπους λεηλασίας της δημόσιας περιουσίας. Χρηματιστήριο, αναχρηματοδότηση τραπεζών, δαπάνες των φορολογουμένων, εκποίηση σε τιμές σκοτωμού εξαιρετικών φιλέτων εθνικού πλούτου, εκπτώχευση της κοινωνίαςμε συρρίκνωση μισθών – συντάξεων, ανεργία, λουκέτα και κάθετη πτώση της αξίας της μικρής ακίνητης περιουσίας.

Η χρηματοπιστωτική ολιγαρχία της Ευρώπης με την ακόρεστη δίψα της κερδοσκοπίας έφτασε τα πράγματα σε συστημική κατάρρευση. Όλες οι ελίτ της Ευρώπης απαξιώθηκαν, οι μεν εξαιτίας της ανικανότητάς τους να προβλέψουν την κρίση, οι δε να προλάβουν την καταστροφή και οι άλλοι να την διαχειριστούν.

Το ευρώ εξακολουθεί ακόμη εδώ να θεωρείται ταμπού. Απαγορεύεται κανείς να το αγγίξει. Μαζί και τη δυσώνυμη τρόικα, την οποία ο Economist (1/2/2014) δεν διστάζει να ονομάσει «ανθρωπόμορφο τέρας του ευρώ».
Ποιο ευρώ και ποια Ευρώπη;
Για να θυμηθούμε τον Σεφέρη:
«πως τόσος πόνος, τόση ζωή πήγαν στην άβυσσο
για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη».
Εν προκειμένω, για μίαν Ευρώπη του ευρώ…

Έχει δίκιο ο Μάρτιν Γουλφ των F.T. να γράφει προχθές για «αποτυχημένες ευρωπαϊκές ελίτ που απειλούν το μέλλον μας».
Οι ημέτερες εξουσιάζουσες απαξίωσαν να ζητήσουν από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Προσαρμογής στην Παγκοσμιοποίηση όσα δικαιούνταν, πλην μίας μοναδικής αίτησης για την οποία λάβαμε μόλις 2,9 εκατ. Ευρώ, όταν άλλες χώρες πήραν π.χ. Δανία 63,7, Ιρλανδία 63,3, Ιταλία 60,3 κ.α.

Λογοδοτεί κανείς;

Την ίδια στιγμή η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μας απονέμει την ανώτατη ευρωπαϊκή διάκριση για τη διαφθορά. Εκάς οι βέβηλοι!

Μέσα σε όλα τα κακάσχημα η έρευνα για τους νέους (BHMAGAZINO 2/2/2010) έχει ελπιδοφόρα μηνύματα, όπως ότι οι νέοι νιώθουν πολύ κοντά στους βασικούς πυλώνες του έθνους, την οικογένεια (95%) και την Εκκλησία (40%).

Πηγή «Ελευθεροτυπία»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

Οι Πρόεδροι της Ρωσίας και την Αιγύπτου μονογράφησαν αμυντική συμφωνία για την προμήθεια όπλων και στρατιωτικού εξοπλισμού συνολικής αξίας μεγαλύτερης των τριών δισεκατομμυρίων δολαρίων , αναφέρει σε κύριο άρθρο της η ρωσική εφημερίδα «Vedomosti», επικαλούμενη πηγή της ρωσικής αμυντικής βιομηχανίας.

Στις 13 Φεβρουαρίου, 2014, διεξήχθηκαν οι επίσημες διαπραγματεύσεις για την προμήθεια της Αιγύπτου ρωσικού οπλισμού μεταξύ του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν και του υπουργού άμυνας και πρώτου αναπληρωτή πρωθυπουργού της Αιγύπτου Στρατηγού Abdel - Fattah al – Σίσι, παρουσία του υπουργού Εξωτερικών της Αιγύπτου Ναμπίλ Fahmy. Ωστόσο, επισήμως η μονογραφή των αμυντικών συμβάσεων μετά τη συνάντηση δεν είχε κοινοποιηθεί από καμία πλευρά, σκεπάζοντας με «σκοτάδι» τις λεπτομέρειες της συμφωνίας αυτής.

Σύμφωνα πάντα με πηγές της εφημερίδας, ο αιγυπτιακός στρατός θα προμηθευτεί μαχητικά αεροσκάφη MiG-29M/M2, συστήματα αεράμυνας διαφόρων τύπων (πιθανότατα πυραυλικά συστήματα μακρού βεληνεκούς S-300pmu1 αλλά και μεσαίου βεληνεκούς Buk-M2) πολλαπλών αποστολών/μεταφορικά ελικόπτερα Mi - 35, αντιπλοϊκά βλήματα (πιθανόν τα SS-N-26 Onyx Yakhont P-800 με βεληνεκές 300χλμ), ποικιλία πυρομαχικών και ελαφρύ οπλισμό. Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, το σύνολο του κόστους του αιγυπτιακού οπλισμού θα καταβληθεί από την Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, αναφέρει η ρωσική εφημερίδα. Νωρίτερα τις διαπραγματεύσεις για την προμήθεια όπλων στην Αίγυπτο πραγματοποιούσε ο Ρώσος υπουργός Άμυνας Sergei Shoigu και ο υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ με την αιγυπτιακή αντιπροσωπεία.

Η πρώτη εκδήλωση πρόθεσης για την προμήθεια ρωσικού εξοπλισμού από την Αίγυπτο, έγινε γνωστή το Νοέμβριο του 2013. Το συνολικό κόστος των πιθανών αμυντικών συμφωνιών, λεπτομέρειες των οποίων δεν έχουν ανακοινωθεί επίσημα , εκτιμούνται στα τέσσερα δισεκατομμύρια δολάρια.

Αν η Ρωσία και η Αίγυπτος υπογράφουν την οριστική σύμβαση για την προμήθεια όπλων, θα είναι η πρώτη συμφωνία στον αμυντικό-τεχνικό τομέα με το Κάιρο από το 1972, όταν η χώρα «έδιωξε» τους σοβιετικούς στρατιωτικούς συμβούλους, κατόπιν αιτήματος του Προέδρου Ανουάρ Σαντάτ.

Σχόλιο: Όλες οι ενδείξεις δείχνουν ότι η Ρωσία έχει ενισχύσει την επιρροή της στην Αίγυπτο. Οι ειδικοί πιστεύουν ότι η Μόσχα πήρε έξυπνα το πλεονέκτημα μετά την διαφωνία μεταξύ Καΐρου και Ουάσιγκτον. Τώρα η Μόσχα και το Κάιρο συμφώνησαν σε ένα τεράστιο πακέτο για την αγορά κρίσιμου εξοπλισμού που θα αλλάξει τελείως τα γεωπολιτικά δεδομένα στην περιοχή καθώς ετοιμάζεται σειρά συμφωνιών σε άλλους τομείς όπως το εμπόριο, η ενέργεια κά.
Σημειώστε ότι το Κάιρο δήλωσε επίσημα πρόσφατα ότι παραμένει σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών. Ωστόσο, τα συγχαρητήρια τα έδωσε στη Ρωσία ως «παγκόσμια δύναμη» και υπήρξε η νευρική αντίδραση στην Ουάσινγκτον, που δήλωσε ότι η Μόσχα και το Κάιρο είναι πολύ κοντά στην αποκατάσταση της πραγματικής στρατηγικής συνεργασίας, που έχασαν πριν από 40 χρόνια.


Το διπλωματικό και οικονομικό παζάρι μεταξύ Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ στο θέμα των κοιτασμάτων φυσικού αερίου βρίσκεται στην κορύφωσή του. Τα ενδεχόμενα όλα είναι ανοιχτά καθώς τα συμφέροντα είναι διαφορετικά και τα ποσά που παίζονται τεράστια.
Το «παιχνίδι» παίζεται σε τρία «ταμπλό».
Οι Ισραηλινοί που έχουν ανακαλύψει ένα τεράστιο κοίτασμα φυσικού αερίου, επιθυμούν άμεσα να το «ρίξουν» στην αγορά.
Οι λύσεις που προτείνονται είναι 2+1.

Μία λύση είναι η υγροποίηση του αερίου, η αποθήκευσή του στον υπό κατασκευή Κυπριακό σταθμό στο Βασιλικό και η προώθησή του στις αγορές από εκεί…

Η δεύτερη έχει προταθεί από την Ελλάδα και είναι η δημιουργία αγωγού προς Κρήτη και Πελοπόννησο.

Η νέα, προέκυψε μόλις τον τελευταίο καιρό και έρχεται να αλλάξει τα δεδομένα και τους σχεδιασμούς τόσο της Αθήνας όσο και της Λευκωσίας.
Είναι η νέα τεχνική μεταφοράς του φυσικού αερίου με την τεχνολογία της συμπίεσης. Αυτή είναι η λύση που επέλεξαν οι Ισραηλινοί τον τελευταίο καιρό για την προώθηση του αερίου τους και ουσιαστικά αφήνει εκτός παιχνιδιού τόσο την Ελλάδα, όσο και την Κύπρο.
Η συμπίεση του αερίου είναι πιο φθηνή λύση, αλλά δεν ενδείκνυται για μεγάλες ποσότητες όπως αυτές που διαθέτει πλέον το Ισραήλ.

Την ίδια ώρα όμως και η υγροποίηση που προτείνει η Κύπρος με τον σταθμό στο Βασιλικό, ενώ δίνει τεράστιες δυνατότητες αποθήκευσης είναι πολύ ακριβή ως λύση.

Ο αγωγός που προτείνει η Ελλάδα, μπορεί να δίνει απευθείας σύνδεση με τις ευρωπαϊκές αγορές, έχει όμως επίσης ένα κόστος κοντά στα 5. δισ. Πολύ μεγάλο δηλαδή.

Έτσι αυτή τη στιγμή η μάχη βρίσκεται στην κορύφωσή της. Η Λευκωσία τρέχει για να πείσει ότι πρέπει να χρησιμοποιηθεί ο σταθμός στο Βασιλικό, όμως έχει καθυστερήσει πολύ στην κατασκευή του και οι Ισραηλινοί ήδη χρειάστηκαν άλλη μέθοδο.
Ταυτόχρονα οι Κύπριοι βλέπουν ότι χωρίς τα Ισραηλινά κοιτάσματα ο σταθμός θα είναι ασύμφορος για τους ίδιους, καθώς απαιτεί κοιτάσματα μεγαλύτερα από εκείνα που φαίνεται να διαθέτει μόνο η Κύπρος για τη βιωσιμότητά του ως έργο.

Η Λευκωσία πιέζει λοιπόν τους Ισραηλινούς να επιλέξουν την υγροποίηση καθώς εκτός των οικονομικών ωφελημάτων θα έχουν τεράστια γεωστρατηγικά κέρδη, αφού θα γίνουν σταθμός διακίνησης των κοιτασμάτων.

Στο ίδιο παιχνίδι παίζει όμως και η Αθήνα, με τον αγωγό. Θέλει να γίνει η Ελλάδα ο σταθμός μεταφοράς των τεράστιων κοιτασμάτων προς την Ευρώπη και να συνδέσει άρρηκτα τα συμφέροντά της με εκείνα του Ισραήλ στην ευαίσθητη περιοχή.

Οι Ισραηλινοί δια του υπουργού ενέργειας έχουν δηλώσει υπέρ του αγωγού, όμως και αυτός θα χρειαστεί καιρό για να κατασκευαστεί και έτσι μπαίνει ξανά «σφήνα» το θέμα της συμπίεσης.

Μέσα σε όλα αυτά τα πιθανά «σενάρια», οι ειδικοί ίσως θα έπρεπε να διερευνήσουν και τις προθέσεις του Τελ Αβίβ για πιθανή επαναπροσέγγιση και επαναφορά του κλίματος φιλίας με την Άγκυρα. Μία τέτοια εξέλιξη, θα τελείωνε την Κύπρο, θα αναδείκνυε την Τουρκία και θα προβλημάτιζε έντονα την Ελλάδα. Και αυτή ακριβώς η εξέλιξη πρέπει να υπολογιστεί ως ένα σοβαρό ενδεχόμενο, που δεν θα βάλει απλά την Άγκυρα στο παιχνίδι μεταφοράς ενέργειας, αλλά θα την ισχυροποιήσει και –πιθανότατα- θα της ανοίξει την όρεξη και για περισσότερα…



Ξεκινά λοιπόν η διαπραγματευτική διαδικασία προς επίλυση του κυπριακού, σε μία περίοδο όπου, μνημονιοκρατούμενες, Κύπρος και Ελλάδα βρίσκονται κάτω από τεράστια οικονομικά προβλήματα και πίεση, και είναι ευάλωτες σε εκβιασμούς. Το αυτό ισχύει και για μέρος του πολιτικού τους προσωπικού. 
Υπάρχουν ζωηρές ενστάσεις στη Λευκωσία, κατά πόσο ο πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης και η εντός προεδρικού μεγάρου ομάδα συνεργατών του (όλοι τους σεσημασμένοι Ανανιστές) θα μπορέσουν να διαπραγματευτούν σθεναρά, ήδη δέσμιοι ενός αφόρητα θολού και εποικοδομητικά ασαφούς κοινού ανακοινωθέντος. 
Με την ξεκάθαρη παραπομπή στο έγγραφο Ντάουνερ και τις περιβόητες συγκλίσεις του, ο πρόεδρος Αναστασιάδης δέχθηκε ακριβώς το αντίθετο από αυτό που όφειλε: Εγκλώβισε τη διαδικασία σε μια μονοπωλιακή διαχείριση από τον αμερικανοβρετανικό παράγοντα, κρατώντας μακριά χώρες-σταθερούς υποστηρικτές της Κύπρου στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ: Ρωσία, Γαλλία και Κίνα. 

Αυτή είναι η βασική μομφή του του καταλογίζει το κεντρογενές (ΕΔΕΚ, ΔΗΚΟ, ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ) απορριπτικό μέτωπο, πέρα από την αποδοχή για το κοινό ανακοινωθέν.

Μια πρώτη ανάγνωση του κοινού ανακοινωθέντος, το οποίο βρίθει από ασάφειες και αμφισημίες, δείχνει πως τα αποκαλούμενα «τρία singles» (μία κυριαρχία, μία ιθαγένεια και μία διεθνής προσωπικότητα), εξουδετερώνονται από ρητές αναφορές που ικανοποιούν πλήρως τις τουρκικές θέσεις.  Περνάει στο κείμενο η πάγια τουρκική επιδίωξη για αναφορά στη διαφορετική ακεραιότητα (integrity) της κάθε κοινότητας. Στον  σεβασμό της διαφορετικότητας των δυο κοινοτήτων, έχει προστεθεί και ο ανύπαρκτος μέχρι σήμερα όρος της διαφορετικής ακεραιότητας (distinct integrity).

Η αναφορά σε άλυτες πτυχές παραπέμπει στις λεγόμενες συγκλίσεις (στην πραγματικότητα μονομερείς υποχωρήσεις) Χριστόφια-Ταλάτ. «Άλυτες πτυχές», γιατί προφανώς υπάρχουν και αυτές που έχουν λυθεί, και αυτές είναι οι συγκλίσεις Ντάουνερ. Αυτό καταστρατηγεί και την δήθεν αρχή ότι τίποτε δεν έχει συμφωνηθεί εάν δεν συμφωνηθούν όλα! Κάποια είναι ήδη συμφωνημένα και δοσμένα!

Η αναφορά σε μία κυριαρχία εξουδετερώνεται από το ότι αυτή θα πηγάζει/απορρέει από τις δύο κοινότητες. Όχι αδιαίρετα από τον λαό, όπως περιγράφεται σε όλα τα συντάγματα του πλανήτη. Και εφόσον η κρατική κυριαρχία στο νέο μόρφωμα πηγάζει εξίσου από τις δυο κοινότητες, άμεσα η τουρκοκυπριακή κοινότητα (από κοντά και οι έποικοι)  μετατρέπεται σε «κυρίαρχο τουρκοκυπριακό λαό». Αυτό άλλωστε επιβεβαιώνεται και από τα ξεχωριστά ταυτόχρονα δημοψηφίσματα. 

Η αναφορά σε μία ενιαία κυπριακή ιθαγένεια εξουδετερώνεται από την πρωτότυπη παρείσφρηση εσωτερικών ιθαγενειών στο ε/κυπριακό και στο τ/κυπριακό συνιστών κράτος. Άκρως επιβαρυντική είναι και η συνεχής αναφορά σε συνιστώντα κράτη  (constituent states) ενώ δεν υπάρχει καμιά  αναφορά ότι το νέο μόρφωμα θα είναι συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας. Γενικά, καμία άλλη πτυχή του κυπριακού όπου  οι ελληνικές θέσεις είναι ισχυρές (εδαφικό, προσφυγικό)  δεν αναφέρεται στο κείμενο.

Θυμίζουμε πως στις συγκλίσεις Ντάουνερ μένει ανοιχτή μεταξύ πολλών άλλων και η παραχώρηση στα 70 εκ. πολίτες της Τουρκίας του δικαιώματος της ελεύθερης εγκατάστασης, ιδιοκτησίας και διακίνησης σε ολόκληρη την Κύπρο, αμέσως μετά τη λύση και ανεξαρτήτως ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ! Δίνεται στην ουσία η δυνατότητα στην Τουρκία να εποικίσει και σταδιακά να εκτουρκίσει, με νόμιμο τρόπο, ολόκληρη την Κύπρο! Αυτό ήταν πάγια τουρκικά απαίτηση, προς εξισορρόπηση του νομίμου δικαιώματος εγκατάστασης Ελλαδιτών στην Κύπρο, ως πολιτών της ΕΕ (στην ελεύθερη Κύπρο ζουν σήμερα πάνω από 50.000 Ελλαδίτες).

Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, οι Αμερικανοί έχουν πάρει από τους Βρετανούς στα χέρια τους τις εξελίξεις και έχουν ήδη καταστρώσει δύο σχέδια δράσης: Το πρώτο προβλέπει διαπραγμάτευση εξπρές και συμφωνία πριν τις ευρωεκλογές του Μαΐου. Το δεύτερο και εναλλακτικό σχέδιο επιθυμεί μια πιο συντηρητική διαδικασία με στόχο μια συμφωνία το φθινόπωρο, μετά τις τουρκικές εκλογές.

Οι ΗΠΑ αυτή τη φορά στεγανοποιούν τη διαδικασία, για να μην υποστούν νέο 2004.
Προωθούν την απομάκρυνση του Αλεξάντερ Ντάουνερ, ώστε να ικανοποιήσουν τις ανησυχίες τη Λευκωσία προς το πρόσωπο του διαμεσολαβητή του ΟΗΕ.

Οι Αμερικανοί, προσανατολίζονται στο να δώσουν κάποιας μορφής εγγύηση για τα κυρίαρχα δικαιώματα της νέας «ενωμένης» Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΑΟΖ της και για τη αξιοποίηση των ενεργειακών πόρων. Αυτά, θεωρητικά!. Γιατί έργοις ήδη απαιτούν πάγωμα σε  ό,τι έχει να κάνει με το φυσικό αέριο. Η θέση των ΗΠΑ, παρασκηνιακά έχει μεταφερθεί στη Λευκωσία: Φυσικό αέριο, μετά τη λύση! Και μόνον μέσω Τουρκίας!

Η ΕΕ από πλευράς της, αντί να επιμείνει στο κοινοτικό κεκτημένο και την εφαρμογή των αξιών της στο νέο κράτος, ωθείται από Λονδίνο και Ουάσινγκτον να συμμετάσχει στην παροχή οικονομικών κινήτρων, όχι μετά τη λύση αλλά παράλληλα με τη διαπραγμάτευση, ώστε να «φτιαχτεί κλίμα».

Επανενεργοποιείται η οικονομική διάσταση της πλατφόρμας του ΝΑΙ  στο σχέδιο Ανάν, για να καλλιεργήσουν θετικά αισθήματα στην ελληνική κοινή γνώμη. UNOPS, USAID, PRIO, από κοινού με τα εμπορικά και βιομηχανικά επιμελητήρια της ελεύθερης και κατεχόμενης Κύπρου, άρχισαν την προπαγάνδα  για τα οικονομικά οφέλη της λύσης. Άρχισε ήδη, λόγοις, να βρέχει δολάρια. Ο πόθος Άγγλων και Τούρκων να σπάσουν την εθνική συνείδηση των Ελλήνων της Κύπρου, θα επιχειρηθεί να περάσει τώρα με άφθονα δολάρια, υπό την επίβλεψη των γνωστών ΜΚΟ που πρωταγωνίστησαν για την επιβολή του σχεδίου Ανάν.…

Στη λογική αυτή, μεγάλα αμερικανικά και ισραηλινά κεφάλαια ετοιμάζονται να μετατρέψουν  τη νεκρή σήμερα Αμμόχωστο σε Las Vegas της ανατολικής Μεσογείου. Τεράστια casino resorts, εν μέσω άφθονων δολαρίων, θα εξυπηρετήσουν  το όραμα της μεταεθνικής Κύπρου: Εξαγνισμός και «ολική επαναφορά» των Τούρκων, αλλά και απεθνοποίηση των Ελλήνων. Η ιστορική πόλη του Ευαγόρα, θεματοφύλακας και κιβωτός της ελληνικής ιδέας στην Κύπρο για αιώνες, θα καταντήσει κέντρο ξεπλύματος χρήματος και συνειδήσεων. Η «νέα Αμμόχωστος» θα είναι το πιλοτικό πρόγραμμα, το «θερμοκήπιο» όπου θα παραχθεί το νέο, μεταλλαγμένο είδος απεθνοποιημένων Κυπρίων.

Οι Βρετανοί, μέσω της συμφωνίας  που υπέγραψε μαζί τους ο Αναστασιάδης στο Λονδίνο στις 15 Ιανουαρίου, προωθούν από πλευράς τους την μετεξέλιξη των βάσεών τους στην Κύπρο σε πρόπλασμα κράτους. Με  δέλεαρ κάποια οικονομικά οφέλη  για τους Έλληνες ιδιοκτήτες γης που βρίσκονται εντός των ορίων των βάσεων, τονίζεται ρητώς στη συμφωνία (εδώ είναι η μεγάλη παγίδα) πως «όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες που έχουν το δικαίωμα ιδιοκτησίας και εγκατάστασης στην Κυπριακή Δημοκρατία ως χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποκτούν αυτά τα δικαιώματα και στο έδαφος των βάσεων». 
Αυτή η πρόνοια δεν μπήκε καθόλου τυχαία από τους Βρετανούς. Θα επιτρέψει «νόμιμα» να εγκατασταθεί μεγάλος αριθμός Βρετανών πολιτών εκεί (Ευρωπαίοι πολίτες είναι και οι Άγγλοι), ώστε να αλλοιωθεί ο ελληνικός πληθυσμός, και να γίνουν αυτοί πλειοψηφία σε λίγα χρόνια. 
Τι θα εμποδίσει τη Βρετανία όταν το αποφασίσει μετά από 10-15 χρόνια, με μια νέα πληθυσμιακή σύνθεση στις βάσεις, να προχωρήσει σ’ ένα δημοψήφισμα  ανάμεσα στους κατοίκους αυτών των περιοχών για το μελλοντικό καθεστώς τους; 
Το προβλέπει η «Λευκή Βίβλος» τους, μιλώντας για αυτοδιάθεση των Βρετανών κατοίκων υπερπόντιων περιοχών! Έτσι θα δημιουργηθεί πρόπλασμα κράτους, ένα νέο Γιβραλτάρ. Ασχολείται κανείς στα ΥΠΕΞ Αθήνας και Λευκωσίας με αυτό το ζοφερό ενδεχόμενο τριχοτόμησης της κατά τα άλλα «ενωμένης» Κύπρου; Αμφιβάλλουμε…

Και η Αθήνα; Ο κυπριακός Ελληνισμός περιμένει «κάτι» παραπάνω. Στα συν του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά  η αναφορά στη ανάγκη διενέργειας δημοψηφισμάτων.  Την ώρα που θα κρίνονται όλα, ελπίδα όλων στο νησί θα είναι να μην οχυρωθεί η Αθήνα πίσω από ανέξοδα λόγια «συμπαράστασης», ως συνήθως. Γιατί εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ερμαφρόδιτη ένωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων σε ένα μεταεθνικό κράτος-πειραματόζωο. Η Κύπρος του 2030, τριχοτομημένη, με την γονατισμένη Ελλάδα απούσα, ελάχιστα θα θυμίζει τη σημερινή.
Αβίαστα προκύπτουν τα μείζονα ερωτήματα και προκλήσεις:

- Πως αντιλαμβάνονται Μαξίμου και ΥΠΕΞ τη θέση και τις ευθύνες της Ελλάδας; Αν η εξωτερική πολιτική «βολεύεται» από μια ελληνική έκλειψη από την ανατ. Μεσόγειο, έχουν συνυπολογιστεί οι εθνικές συνέπειες; Θέλουν να κρατηθούν ζωντανές εθνικές υποθήκες στην Κύπρο, ή αποφάσισαν γεωστρατηγική απόσυρση προς δυσμάς;

- Αν η Κύπρος γίνει ένα ελεγχόμενο από την Τουρκία μόρφωμα, πώς θα συνεχίσει τη συμμαχία της με το Ισραήλ; Είναι σαφές ότι η Άγκυρα θα προβάλλει σοβαρά εμπόδια στην συνέχιση μιας κυπρο-ισραηλινής αμυντικής συμμαχίας εναντίον της Τουρκίας. Αντιλαμβάνεται ο καθείς ποια θα είναι η εξωτερική πολιτική ενός τέτοιου «κράτους».

- Θα δεχθεί η Ελλάδα (αλλά και το Ισραήλ) μέσα από μια λύση-διάλυση του κυπριακού κράτους, έναν «ενεργειακό Αττίλα»; Η υπόθεση συνδέεται με την συνολική μεθόδευση για ενιαίο ενεργειακό μπλοκ ΗΠΑ-Τουρκίας-Αζερμπαιτζάν-Ισραήλ, με Ελλάδα και Κύπρο σε ρόλους ανθυποκομπάρσων. Εδώ πρέπει να επιδιωχθεί μια ελληνική πρόταση, με την Τουρκία εκτός.

- Με την ειρηνική εισβολή εκατομμυρίων Τούρκων στο νέο κράτος, το ακραίο σουνιτικό Ισλάμ της Τουρκίας θα εισέλθει ανεμπόδιστα, αλλοιώνοντας και τον (ακόμα) ελεύθερο νότο. Η Κύπρος όπως την γνωρίζαμε μέχρι σήμερα, ένα ελληνικό-χριστιανικό κράτος, θα πάψει να υπάρχει και θα αποξενωθεί από την Ελλάδα. Αυτό μπορεί να εξυπηρετεί την πολιτική ακηδία του αθηναικού μικροελλαδισμού, αλλά όχι μια πανεθνική στρατηγική ανάτασης του Ελληνισμού συνολικά.

Για τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά προσωπικά, εμφανίζεται μια σπάνια ευκαιρία πολιτικής αναβάπτισης, μετά τις μνημονιακές παλινδρομήσεις και μεταλλάξεις. Η Κύπρος και το βαρύ της φορτίο, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο κηλίδωσε μεγάλα πολιτικά ονόματα: Από τον Ευάγγελο Αβέρωφ των συμφωνιών της Ζυρίχης και τον δικτάτορα Παπαδόπουλο που απέσυρε την μεραρχία από το νησί, μέχρι τον Κωνσταντίνο Καραμανλή του «η Κύπρος είναι μακριά» και τον Κώστα Σημίτη του φιάσκου των S-300. 

Επειδή η Ιστορία επαναλαμβάνεται (στο κυπριακό όχι ως φάρσα αλλά ως πικρό δράμα σύμπαντος του Ελληνισμού), στη Μεγαλόνησο παραμένει ισχυρή η πεποίθηση πως στις κρίσιμες ώρες που ζυγώνουν, το εθνικό κέντρο θα συμπεριφερθεί όχι ως «εθνική μητριά» αλλά, πρωτοστατούντος του πρωθυπουργού, ως ενεργό εθνικό υποκείμενο, που θα ακυρώσει τους σχεδιασμούς που ξεκίνησαν. Αφήνοντας παράθυρο για κάτι καλύτερο στο μέλλον, με Ελλάδα και Κύπρο σε καλύτερες θέσεις και τη συνολική τους ισχύ δυνατότερη.

Πηγή "Επίκαιρα"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ξαφνικός θάνατος για δύο (εθνικά θέματα)! Τα σημαντικότερα! Ο αυτοσυστηνόμενος" (δις ) και ως "αναπληρωτής πρωθυπουργός" και υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας Ε. Βενιζέλος ταξιδεύει στα Σκόπια, στο πρώτο ταξίδι Έλληνα υπουργού εξωτερικών στην χώρα που σφετερίστηκε το όνομα, την ιστορία και βέβαια εποφθαλμιά την ελληνική Μακεδονία! Ο Βενιζέλος θα βρίσκεται την επόμενη εβδομάδα στα Σκόπια. Αυτό -ιστορική ειρωνεία- γίνεται κατά την διάρκεια της πρωθυπουργίας του Αντώνη Σαμαρά, του πολιτικού που όσο κανένας συνέδεσε το όνομά του με την μάχη που δόθηκε το 1992-1993 (ήταν τότε υπουργός εξωτερικών) να μην αναγνωριστούν τα Σκόπια με το όνομα "Μακεδονία", και μάλιστα έριξε και την ίδια την κυβέρνησή του για τον λόγο αυτό. Σύμφωνα με κυβερνητικούς κύκλους στα Σκόπια, το ζήτημα της ονομασίας αναμένεται να κυριαρχήσει στην επίσκεψη Βενιζέλου. 
Διπλωματικές πηγές στην Αθήνα εκτιμούν πως όλα ξεκίνησαν μετά την από πρόσκληση του Τζον Κέρι και την επίσκεψη του Ε. Βενιζέλου στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ στις 16-17 Ιανουαρίου, όπου ο Αμερικανός ΥΠΕΞ άσκησε διακριτικές αλλά σαφείς πιέσεις να κλειστεί το κυπριακό, αλλά και το ζήτημα του ονόματος με τα Σκόπια. ''Τώρα είναι οι κατάλληλες συνθήκες'', φέρεται να είπε ο Κέρι στον Βενιζέλο. Σύμφωνα με έγκυρους κύκλους στο ελληνικό ΥΠΕΞ, επιπρόσθετα ο Αμερικανός υπουργός εξωτερικών απαίτησε από τον Έλληνα ομόλογό του ''συντονισμό'' της Ελλάδας, ως προεδρεύουσας στην Ευρωπαϊκή 'Ενωση, και στο ζήτημα της Ουκρανίας.
Οι εισηγήσεις που έχουν γίνει μέσα στο Μαξίμου προς τον πρωθυπουργό, να πάρει στα δικά του χέρια τα ηνία της εξωτερικής πολιτικής περιορίζοντας την προσωπική διπλωματία Βενιζέλου, δεν γνωρίζουμε αν έχουν εισακουστεί. 
Το ερώτημα είναι εκ των ων ουκ άνευ: Ετοιμάζεται ακαριαίος ''θάνατος'' σε κυπριακό και σκοπιανό, και ο πρωθυπουργός της Ελλάδας πρέπει να αναλάβει τις ιστορικές ευθύνες που του αναλογούν. 
Παρά τις μνημονιακές κυβιστήσεις αυτής της κυβέρνησης, και του πρωθυπουργού προσωπικά, επιμένουμε να εμπιστευόμαστε τον Αντώνη Σαμαρά λίγο περισσότερο από κάποιους άλλους, που έχει βάλει δίπλα του.
Πηγή ΕΛΚΕΔΑ 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Γιάννης Λαζάρου
 
Άλλοι τους λένε λιγόψυχους, άλλοι τους λένε δειλούς, άλλοι πάλι τους λένε εγωιστές κανείς όμως δεν χαρακτηρίζει τους αυτόχειρες ως νεκρούς στρατιώτες ενός πολέμου της “δημοκρατίας” και της "ανάπτυξης". Επειδή δεν τους έλαχε να κρατήσουν όπλο απέναντι στον εισβολέα ή τον εγχώριο εχθρό δεν τους πρέπει τιμή που άντεξαν μέχρι εκεί που οι ψυχικές δυνάμεις τους είχαν όριο. Επειδή δεν πέθαναν για σένα και για μένα δεν τους πρέπει ενός λεπτού σιγή ως νεκρούς που αφήσαν τα κόκαλά τους σε αυτή την χώρα θεωρώντας ότι η ζωντανή τους παρουσία θα επιβάρυνε τους οικείους τους και κατ΄επέκταση εσένα και μένα. 
Κανείς εκτός από τους οικείους τους δεν γνωρίζει το όνομά τους. Ξέρουμε την περιγραφή της αυτοκτονίας τους και διαβάζουμε ότι το αίτιο είναι ψυχολογικά προβλήματα αποδεικνύοντας ότι είναι εν τέλει θύματα ενός ψυχολογικού πολέμου που δεχόμαστε όλοι. Όλοι μας εκτός από αυτούς που έχουν την ψυχή διπλωμένη σαν την συνείδησή τους και χωμένη στην κωλότσεπη του παντελονιού τους. Για να ματώσει η ψυχή πρέπει να έχεις ψυχή. 
Ο πρώτος σχολιασμός που γίνεται όταν ένας Έλληνας τινάζει τα μυαλά στο αέρα ή φουντάρει από το μπαλκόνι ή βάζει θηλιά στον λαιμό του είναι “γιατί δεν σκότωνες και καμιά δεκαριά”. Ποιους δεκαριά; Ο καθένας έχει και καμιά δεκαριά στον μυαλό του αλλά ουδείς σκέφτεται εκείνη την στιγμή ότι όποιος φθάνει να βάλει τέλος στην ψυχική του εξάντληση, τον μόνο υπαίτιο που βλέπει είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Δικάζει τον εαυτό του ως υπαίτιο ότι δεν τα κατάφερε να φέρει μεροκάματο για άλλη μια μέρα στο σπίτι, γνωρίζει ότι στην ηλικία που είναι δουλειά δεν πρόκειται να βρει, ελπίζει ότι το δάνειο του σπιτιού που στεγάζει τα παιδιά του ίσως να μειωθεί αν αυτός αποχωρίσει και ίσως να είναι από αυτούς που δεν θέλει να δει το παρακάτω. Το παρακάτω θέλει μεγαλύτερο όγκο ψυχής από αυτόν που έχει ή ίσως γνωρίζει ότι το παρακάτω ίσως να τον αφήσει χωρίς ψυχή. Η υποταγή, η συνδιαλλαγή και η εξαθλίωση θέλει τόση ψυχή όσο θέλει και να τραβήξεις την σκανδάλη εναντίον του εαυτού σου.
Πίσω από κάθε αποχαιρετιστήριο γράμμα κάθε Έλληνα που μάς λέει αντίο, κρύβεται και μια ιστορία σαν όλων των Ελλήνων (εκτός από αυτούς που νιώθουν αθάνατοι). Ο καθένας μας θα βρει και κάτι κοινό στην δική του πορεία με την ζωή αυτού που κόπηκε αποφασιστικά και απότομα. Όσο και να μπαίνει στα μονόστηλα των εφημερίδων η αυτοκτονία δεν παύει να είναι ένα μακελειό. Ήσυχο αλλά το ίδιο αποτελεσματικό με έναν πόλεμο ή με έναν τοίχο εκτελέσεων. Το ότι δεν στηθήκαν 5.000 άνθρωποι ο ένας δίπλα στον άλλο με ένα τάγμα εκτελεστών απέναντι να τους πυροβολεί δεν σημαίνει ότι όλοι τους δεν ήταν θύματα πολέμου. Το ότι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δεν έχει βαρέσει ακόμα συναγερμό για την γενοκτονία στην οποία γινόμαστε μάρτυρες, δεν σημαίνει ότι όλοι αυτοί δεν ήταν άνθρωποι με δικαιώματα, απλά δεν μπόρεσαν να γίνουν Ευρωπαίοι στα μέτρα που τους όρισαν. 
Αν υπήρχε η δυνατότητα δημιουργίας ενός Νεκροταφείου Αυτόχειρων Ελλήνων δεν θα μάς έφθανε μία εβδομάδα να περπατήσουμε ανάμεσα στους τάφους διαβάζοντας τα ονόματα και κοιτώντας τις φωτογραφίες τους. Δεν θα έφθανε η ψυχή μας να αντέξουμε να το περπατήσουμε όλο, διότι ο καθένας θα έβλεπε και κάτι κοινό με τον νεκρό αυτόχειρα αν αναγραφόταν ο τόπος, η δουλειά που κάποτε είχε, η ηλικία του και τα προβλήματά του. Θα ήταν το μοναδικό Νεκροταφείο της χώρας που δεν θα είχε μάντρα να το ορίζει διότι κάθε μέρα μεγαλώνει. 
Οι τάφοι αυτών των πεσόντων Ειρήνης δεν είναι σαν των πεσόντων Πολέμου. Αυτοί φορολογούνται, πληρώνουν ταφία και δεν έχουν λάδι στο καντήλι. Το λάδι βγάζει το φαγητό για έναν μήνα μιας οικογένειας που όλοι τους αφήσαν πίσω.
Αλίμονο σε μας που ψάχνουμε ανάμεσα σε αυτούς τον ήρωα που θα μάς έβγαζε από την δύσκολη κατάσταση. Αυτόν που δεν ζώστηκε με δυναμίτη να μπει στην Βουλή για να σώσει το δικό μας τομάρι, αλλά προτίμησε να δώσει έναν ήσυχο θάνατο στην ήσυχη ζωή που περπάτησε. Αλίμονο σε μας που φθάσαμε στο σημείο να γνωρίζουμε και να ψηφίζουμε τον ηθικό αυτουργό και τον εκτελεστή όλων αυτών των Ελλήνων. Αλίμονο σε μας που μετά την συγκινησιακή φόρτιση του δευτερολέπτου στην ανάγνωση της είδησης, με ένα κλικ του “ποντικιού” αλλάζουμε σελίδα λες και αυτός ο θάνατος ποτέ δε συνέβη ξεχνώντας συνειδητά ότι ένα κλικ ήταν αυτό που τον πήρε από κοντά μας. 
Για αυτούς τους ανώνυμους νεκρούς δεν αρμόζουν επικήδειοι και στάση προσοχής. Χαρακιά στον τοίχο της συνείδησής μας τούς πρέπει να μας υπενθυμίζει ότι κάποτε ήταν εδώ.




Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος

Θέλουμε δεν θέλουμε θα πρέπει να δούμε κατάματα την γεωπολιτική και γεωοικονομική πραγματικότητα. Μέσα σε αυτή τη πραγματικότητα εντάσσονται και οι τελευταίες εξελίξεις στο Κυπριακό, καθώς και η μνημονιακή υποδούλωση της χώρας μας που έγινε αφού βρέθηκαν οι πρόθυμοι προδότες να διαλύσουν την ελληνική οικονομία και να εξοντώσουν το ηθικό του ελληνικού λαού.

Η πραγματικότητα αυτή με απλά λόγια είναι ότι εδώ και χρόνια εξελίσσεται ένας μεγάλος γεωπολιτικός πόλεμος που η τελευταία φάση του άρχισε με την λεγομένη «αραβική άνοιξη». H «αραβική άνοιξη» οποία δεν ήταν τίποτα άλλο από την ενορχηστρωμένη επιχείρηση των δυτικών και των Αμερικανών να ελέγξουν τα ενεργειακά κοιτάσματα του αραβικού κόσμου. Αυτό θα γίνονταν επιβάλλοντας με κατευθυνόμενες «λαϊκές» εξεγέρσεις ισλαμικά αυταρχικά καθεστώτα που θα εξουδετέρωναν κάθε λαϊκή αντίδραση. Εδώ είχαν σαν βασικό σύμμαχο την ισλαμική και δικτατορική Σαουδική Αραβία καθώς και τα κράτη του Περσικού κόλπου, (κυρίως το Κατάρ), που ελέγχουν μεγάλο μέρος της ενεργειακής παραγωγής. Το μεγάλο «αγκάθι» όμως ήταν το ανυπότακτο και σφοδρά αντιαμερικανικό Ιράν (μέχρι πότε;), ενώ τα προβλήματα που δημιουργούσε η ύπαρξη του Ισραήλ συνεχίζονταν χωρίς να βρεθεί κάποια ικανοποιητική λύση εκνευρίζοντας ακόμα και αυτούς τους Σιωνιστές της Αμερικής.

Το «αραβικό σχέδιο» εντάσσονταν στις επιταγές της Νέας Τάξης πραγμάτων, που θέλει λαούς ανδρείκελα, απάλειψη εθνικών κρατών και παγκοσμιοποίηση της οικονομίας που στην ουσία είναι η χρηματιστηριακή υποδούλωση σε ορισμένα τεράστια οικονομικά συμφέροντα που θα αλυσοδέσουν όλο τον κόσμο. Στην πορεία όμως αυτού του σχεδίου έγιναν πολλά λάθη και κυρίως δεν υπολογίστηκε καλά η δύναμη της αντίδρασης κάποιων άλλων δυνάμεων που δεν ελέγχονται, όπως η Ρωσία και κυρίως για τους Αμερικανούς, η Κίνα. Αντιλαμβάνεστε τι θα γίνονταν αν δεν υπήρχαν αυτές οι ανασχετικές προσχώσεις σε όλα αυτά τα σχέδια. Έτσι η «αραβική άνοιξη» ενώ επέτυχε απόλυτα στην Λιβύη απέτυχε παταγωδώς στην Αίγυπτο, ενώ στην Συρία άναψε κυριολεκτικά μεγάλες φωτιές. Στην περίπτωση της Συρίας η αντίδραση της Ρωσίας δεν ήταν μόνο κάποια βέτο στα κατευθυνόμενα ψηφίσματα του ΟΗΕ, αλλά ενεργό επέμβαση με όλα τα μέσα, (θα θυμάστε πως ξευτίλισε τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών, κ. Τζων Κέρρυ, ο ίδιος ο Πούτιν, όταν τον απεκάλεσε ψεύτη γιατί ισχυρίζονταν πως στην συριακή αντιπολίτευση δεν υπάρχουν ισλαμιστές εξτρεμιστές τρομοκράτες). Η Αρκούδα έδειξε τα δόντια της μουγκρίζοντας χαρακτηριστικά, γεγονός που πραγματικά τρόμαξε ορισμένους αχαλίνωτους και αλαζόνες της Δύσης.

Αυτή όμως η ρωσική αντίδραση δεν θα έμενε αναπάντητη από τους δυτικούς και τους Αμερικανούς. Το μεγάλο παιχνίδι δεν γίνονταν μόνο στο αραβικό γήπεδο. Προηγουμένως είχε φροντίσει η λεγομένη Ευρωπαϊκή Ένωση, που δεν είναι παρά η εμπροσθοφυλακή της παγκόσμιας χρηματιστηριακής δικτατορίας, να υποτάξει τα κράτη μέλη της και να τα καταστήσει ανδρείκελα χωρίς καμία εξουσία υπηρετώντας τα νεοταξικά συμφέροντα. Το πιο μεγάλο επίτευγμα αυτής της επιχείρησης ήταν η Ελλάδα. Το σχέδιο εδώ εφαρμόστηκε με πρωτοφανή επιτυχία καθώς η χώρα αλυσοδέθηκε για πολλά χρόνια και με την σύμπραξη, δυστυχώς, αυτών που τη κυβέρνησαν και την κατέστρεψαν.

Εκεί όμως που οι δυτικοί επιχείρησαν δυναμικά αντίποινα στην ρωσική επέμβαση στην Μέση Ανατολή, ήταν αφ’ ενός μεν η Ουκρανία, όπου δημιούργησαν ένα εύφλεκτο τοπίο στο υπογάστριο της Ρωσίας, (βέβαια εδώ η κατάσταση ακόμα είναι πολύ ρευστή με αβέβαιο αποτέλεσμα για την Δύση καθώς η Ρωσία σε μεγάλο βαθμό ελέγχει τα πράγματα) και αφ’ ετέρου και κυρίως η Κύπρος, όπου παίζονται μεγάλα γεωπολιτικά και γεωοικονομικά παιχνίδια. Οι δυτικοί δεν θα άφηναν με τίποτα να πέσει η Κύπρος και η περιοχή πέριξ της Κύπρου στα χέρια των Ρώσων, ιδίως μετά την υποτιθέμενη «ανακάλυψη» των ενεργειακών της κοιτασμάτων, (τα κοιτάσματα ήταν γνωστά εδώ και δεκαετίες όπως και τα ελληνικά ενεργειακά κοιτάγματα ). Άλλωστε η τουρκική εισβολή του 1974 ήταν μια πρώτη προκαταρτική κίνηση προς αυτή την κατεύθυνση. Φυσικά η Ρωσία ήξερε όλες αυτές τις ενέργειες που στρέφονταν ανοιχτά εναντίον της, αλλά «μετρούσε» τις αντιδράσεις της με το λιγότερο δυνατό κόστος για τα συμφέροντα της. Τώρα όμως το «θέμα» της Κύπρου μπήκε στην τελική φάση. Η Ελλάδα αποδυναμωμένη και εξουδετερωμένη από μια προδοτική ηγεσία που εξακολουθεί, παρά τα όσα δεινά επέφερε στον ελληνισμό να την κυβερνά και η Κύπρος πτωχευμένη από ένα απατεώνα πολιτικό που άλλα έλεγε πριν από τις εκλογές, κατά το ελληνικό παράδειγμα, και έκανε τα τελείως αντίθετα μετά, δείχνουν έτοιμες να παραδώσουν τα πάντα.

Εδώ όμως το παιχνίδι θέλουμε δεν θέλουμε θα χοντρύνει ακόμα περισσότερο. Η Ρωσία δεν θα αφήσει, είτε το θέλουμε είτε δεν το θέλουμε, την περιοχή να πέσει στην αποκλειστική εξουσία των δυτικών νεοταξικών δυνάμεων. Ήδη η συμφωνία Ρωσίας Συρίας για την εκμετάλλευση της συριακής ΑΟΖ, περιπλέκει τα πράγματα ενώ η διαφαινόμενη επαναπροσέγγιση Τουρκίας Ισραήλ, (που θα βόλευε πολύ τους Αμερικανούς) μάλλον δεν «περπατά». Η Θεια Πρόνοια ανέδειξε αυτή την κρίσιμη περίοδο ένα αλαζόνα ηγέτη στην Τουρκία που πίστεψε ότι θα γίνει ο νέος σουλτάνος, προκαλώντας όλο και περισσότερα προβλήματα στους δυτικούς «μπερδεύοντας» πολλές εξελίξεις.

Το ζήτημα όμως είναι τι κάνουμε εμείς; Τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά καθώς για πρώτη φορά απειλείται με πλήρη καταστροφή όχι η ελληνική οικονομία, όχι η ελληνική κυριαρχία, αλλά η ίδια η ύπαρξη μας σαν έθνος και σαν λαός. Η απειλή της πλήρης μουσουλμανοποίησης της χώρας μας βάσει ενός πολύ καλά οργανωμένου σχεδίου, καθώς έχουμε γίνει η «αποθήκη» όλων των ασιατικών και αφρικανικών κρίσεων και η απειλή της οριστικής καταστροφής κάθε εθνικής μας υπόστασης, είναι προ των πυλών.

Η Κωνσταντινούπολη έπεσε το 1453 αλλά ο ελληνισμός διασώθηκε. Αν επικρατούσαν τότε οι παπικοί, σήμερα θα μιλούσαμε μια λατινογενή διαλεκτό και ο ελληνισμός θα ήταν μονάχα αντικείμενο ιστορικής έρευνας. Αυτή την φορά αν πέσει η Κωνσταντινούπολη εξ’ αιτίας των προδοτών, δεν θα πέσει μόνο εξωτερικά, αλλά θα είναι και άλωση ψυχών στην ηλεκτρονική νεοταξική δικτατορία. Το σχέδιο προέβλεπε εδώ και χρόνια μια σταδιακή αποχαύνωση του λαού έτσι ώστε να ακυρωθούν όλα τα φυσιολογικά αντανακλαστικά του και να είναι έτοιμος να πέσει σαν «ώριμο φρούτο» στην μνημονιακή θανατηφόρα αγκαλιά. Εδώ θα πρέπει η ελληνική εκκλησία να αναλάβει τις ευθύνες της και να πάψει να είναι κωφάλαλη, εκτός αν συμπλέει συνειδητά με την προδοσία και συμφωνεί με την οριστική απάλειψη κάθε εθνικού και θρησκευτικού μας φρονήματος. Η εκκλησία, (όταν λέμε εκκλησία εννοούμε την κεφαλή της ιεραρχίας), θα δώσει λόγο για την στάση της και θα είναι πιο ένοχη από τους τσαρλατάνους πολιτικούς για όσα γίνονται, γιατί υποτίθεται πως είναι η πνευματική μας ηγεσία. Πέραν τούτου όμως όλοι μας θα πρέπει να αποφασίσουμε. Ή θα είμαστε με αυτούς που μας κατέστρεψαν, ή θα πάμε με αυτούς που μας δίνουν ακόμα την ελπίδα να συνεχίσουμε να υπάρχουμε, αφού όμως πρώτα διώξουμε και τιμωρήσουμε όλους τους προδότες και τους γενίτσαρους που ξεπούλησαν την ταυτότητα μας.

Η Αρκούδα είναι τουλάχιστον ομόδοξη και για τα δικά της συμφέροντα, την συμφέρει να συνεχίσουμε να είμαστε η Ελλάδα που ξέραμε εδώ και αιώνες με τον έλεγχο του δικού μας πλούτου. Υπάρχει και ο Δράκος! Μην τον ξεχνάμε! Αυτοί που ξέρουν μόνο ένα δρόμο, είναι πάντα οι χαμένοι. Ιδού η Ρόδος, (η ελληνική), ιδού και το πήδημα.