Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

18 Φεβ 2012


Το θεμέλιο κάθε τεχνάσματος απάτης είναι οι γενικεύσεις και τα αποφθεγματικά σχήματα του λόγου. Με τις γενικολογίες και με τις ρητορικές κατασκευές συγκαλύπτεις πάντα την ΟΥΣΙΑ των συγκεκριμένων ζητημάτων και μετατρέπεις, ταχυδακτυλουργικά, το σωστό σε λάθος.

Με το να λέει κανείς γενικά σωστά πράγματα δίχως να προσδιορίζει συγκεκριμένα
το ΠΟΙΟΙ θα τα υλοποιήσουν και ΠΩΣ, είναι σαν να μη λέει τίποτα.

Άφθονες σωστές γενικότητες και απλουστεύσεις μπορεί να καταναλώσει κανείς, π.χ., εναντίον του καπιταλισμού, της ΕΕ, του Ευρώ κ.λπ, δίχως να λέει τίποτα. Ένας τέτοιος πολιτικός λόγος (σήμερα σ’ αυτόν ασκούνται με ιδιαίτερη επιτυχία και οι ίδιες οι καθεστωτικές δυνάμεις), είναι λόγος της καταναλωτικής καταγγελίας και πολιτικής εμπορίας.

Το να μιλάς εναντίον του καπιταλισμού, της ΕΕ, του Ευρώ κ.λπ., δίχως να θέτεις ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ τη στρατηγική της ανατροπής τους και τη διαλεκτική των προγραμματικών και τακτικών (πολιτικών και οργανωτικών) ζητημάτων αυτής της ανατροπής, απλώς αερολογείς και δημοκοπείς.

Το ΚΕΝΤΡΙΚΟ ζήτημα κάθε πολιτικής πρότασης είναι το ζήτημα της ΕΞΟΥΣΙΑΣ. Δηλαδή ποια ΕΞΟΥΣΙΑ θα την προωθήσει (την πρόταση) και θα την υλοποιήσει, συνακόλουθα πάνω σε ποιες κοινωνικές δυνάμεις θα στηριχτεί αυτή η ΕΞΟΥΣΙΑ και το πώς ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΑ θα συγκροτηθούν και θα λειτουργούν αυτές οι δυνάμεις.

Αιτήματα, όπως έξω από την ΕΕ και το Ευρώ και επαναφορά στο εθνικό μας νόμισμα, όλα αυτά ΓΕΝΙΚΑ είναι σωστά.

Μένουν, όμως μετέωρα, και γίνονται αντικείμενο απλής εκλογικής εμπορίας, αν δεν χαραχτούν και προσδιοριστούν και οι ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΙ δρόμοι (πολιτικοί και οργανωτικοί) του αγώνα, αν δεν τεθεί συγκεκριμένα το κοινωνικό ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ της εξουσίας αυτού του αγώνα.

Δεν συγκροτούνται πολιτικά κινήματα χωρίς κοινωνικό υποκείμενο, πρόγραμμα, προοπτικές και όραμα, με γενικολογίες, με αποφθεγματικές και ξύλινες «εθνικές» ρητορείες.

ΠΟΙΕΣ δυνάμεις και ΠΩΣ θα ηγηθούν αυτού του αγώνα για την απελευθέρωση από τις τανάλιες της ΕΕ και του ευρώ και την επαναφορά μας στη δραχμή;

Με ποιο πρόγραμμα, με ποια οργανωτική συγκρότηση και με ποια μέσα θα γίνουν όλα αυτά;

Θα γίνουν από ένα ρωμαλέο και οργανωμένο λαϊκό κίνημα ή από τις υπάρχουσες καθεστωτικές δυνάμεις, μέσω της εκλογικής απάτης;

Ο Καζάκης αυτό-αναγορεύεται σε πολιτικό κίνημα δίχως να δίνει ΚΑΜΙΑ απάντηση σε όλα τα στρατηγικά και τακτικά πολιτικά ζητήματα.

Ο Λαός, μας λέει, γενικά, θα τα υλοποιήσει, με το ΕΠΑΠ και το «Μεσσία» του.

Το πώς δεν μας το εξηγεί. Προφανώς εννοεί ότι όταν πιστέψει ο λαός στο είδωλό του θα τον ανακηρύξει σωτήρα του, μέσα από τις εκλογικές διαδικασίες και τις λαμπαδηδρομίες του!!!

ΟΤΑΝ, συνεπώς δεν τίθενται ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ αυτά τα ζητήματα και στη ΒΑΣΗ της ανασυγκρότησης, ανάπτυξης και ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ (αυτό-οργάνωσης) ενός μαχητικού κινήματος ΤΟΤΕ αερολογούμε και «λιπαίνουμε» το έδαφος στα δόλια καθεστωτικά σχέδια και στις στρατηγικές επιδιώξεις των διεθνών ιμπεριαλιστικών κύκλων.

Είναι γνωστό ότι η αδιέξοδη ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ καπιταλιστική κρίση οξύνει τους ανταγωνισμούς ανάμεσα στα διεθνή αρπακτικά και οδηγεί αναπόφευκτα στη χρεοκοπία τις δορυφορικές καπιταλιστικές δυνάμεις.

Αυτή η δεδομένη και αντικειμενική πτώχευση των λαών και η χρεοκοπία χωρών θα ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΕΙ από τις ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Συνεπώς, η έξοδος από την ΕΕ και το Ευρώ, καθώς και η επαναφορά στη δραχμή αποτελούν μια ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ εξέλιξη της κρίσης ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗΣ, την τελική πράξη της αναπόφευκτης χρεοκοπίας μας. Μια πράξη που τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία και οι πολιτικές τους δυνάμεις ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ και ασφαλώς θα επιχειρήσουν να την αξιοποιήσουν ΠΑΝΤΑ προς όφελός τους και εναντίον του λαού.

Το ζήτημα, λοιπόν, που μπαίνει δεν είναι να «λαδώνουμε» ΕΜΕΙΣ τα «γρανάζια» αυτών των «νταβάδων» της χρεοκοπίας μας, αλλά να αγωνιζόμαστε (θεωρητικά, πολιτικά, οργανωτικά) για την ΑΝΑΠΤΥΞΗ, τον ΕΞΟΠΛΙΣΜΟ και τη ΘΩΡΑΛΙΣΗ του λαϊκού κινήματος για να προωθήσει και να ΕΠΙΒΑΛΕΙ τις δικές του λύσεις σχετικά με την αποχώρηση από την ΕΕ, το Ευρώ και την επαναφορά μας στη δραχμή…

Με δοσμένη τη σημερινή κατάσταση του λαϊκού κινήματος το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ αυτής της εξέλιξης (έξω από την ΕΕ, το Ευρώ, επαναφορά στη δραχμή) δεν θα είναι ο λαός, αλλά οι δυνάμεις της Νέας Τάξης και τα ανδρείκελά τους.

ΜΟΝΟ ο ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΣ λαός, ΜΟΝΟ το δικό του ΚΙΝΗΜΑ και η δική του ΕΞΟΥΣΙΑ αποτελούν ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ.

Ο αγελαίος και «εκλογικός λαός» (οι ψηφοφόροι) δεν είναι πολιτικό υποκείμενο, αλλά ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ του καθεστώτος και των κομμάτων του, «υλικό» για τα πολιτικά παιχνίδια των δημίων και αρπακτικών.

Αυτά είναι αλφαβητικά ζητήματα της ΘΕΩΡΙΑΣ και της ΠΡΑΞΗΣ των μαζικών αγωνιστικών κινημάτων…

Αυτά τα ΒΑΣΙΚΑ ζητήματα, ο Καζάκης, ταχυδακτυλουργικά τα εξαφανίζει.

Ο Καζάκης πετάει ΕΝΤΕΛΩΣ το κεντρικό ζήτημα της ΕΞΟΥΣΙΑΣ. Δεν μας λέει συγκεκριμένα ποια ΕΞΟΥΣΙΑ και με ποιο τρόπο θα υλοποιήσει τις «σωστές προτάσεις» (αλλά αφηρημένες προτάσεις), επαναφοράς της δραχμής, με ποιες δυνάμεις και με ποιο τρόπο θα λυθεί το ΕΘΝΙΚΟ ζήτημα, δηλαδή θα απελευθερωθεί η Ελλάδα ΕΘΝΙΚΑ.

Στην πράξη, όπως έχουμε αναλύσει και αποδείξει πολλές φορές, το μόνο που προωθεί είναι το ξύσιμο των ενστίκτων της λαϊκής απελπισίας και οργής και την εκλογική κερδοσκοπία τους, μάλιστα με τις πιο ακραίες καθεστωτικές μορφές, αυτές του Βοναπάρτη και του Μεσσία.

Ο Καζάκης επιχειρεί να στηριχτεί πάνω στην απελπισία μιας «αγελαίας μάζας», οικοδομεί σχέσεις με αυτή τη «μάζα» σταλινο- καισαρισμού και τελετουργικών ψυχώσεων (αυτά ήδη τα έχουμε αναπτύξει).

Τέλος, ακροβατεί με απλουστευτικά, ταχυδακτυλουργικά τεχνάσματα πάνω στο στρατηγικά ΚΕΝΤΡΙΚΟ ζήτημα: Αυτό της αδιάσπαστης ενότητας ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ-ΕΘΝΙΚΟΥ.

Ο Καζάκης φλυαρεί πάνω στο αφηρημένο σχήμα της «εθνικής ανεξαρτησίας» και «απελευθέρωσης» (σήμερα πολλές καθεστωτικές δυνάμεις δημαγωγούν παρόμοια, αύριο ΟΛΕΣ), παρακάμπτοντας και παρασιωπώντας δολίως τούτο: ΟΤΙ καμία εθνική απελευθέρωση, δηλαδή ΠΟΛΙΤΙΚΗ εθνικής απελευθέρωσης δεν μπορεί να ΥΠΑΡΞΕΙ, δίχως να πατάει στα βάθρα και της ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ απελευθέρωσης.

Σήμερα, το Εθνικό και το Κοινωνικό ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ περισσότερο από κάθε άλλη εποχή.

Σε καθεστώς παγκοσμοιοποίησης και Νέας Τάξης δεν μπορεί να υπάρξει εθνική απελευθέρωση, δηλαδή ΠΟΛΙΤΙΚΗ απελευθέρωση, δίχως την ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΗ και ΙΧΥΡΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ των ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ απελευθερωτικών δυνάμεων.

Οι λαϊκές αυτές «κοινωνικές δυνάμεις» με κεντρικό σπόνδυλο τους εργαζόμενους σήμερα βρίσκονται σε κάθετη και ασυμφιλίωτη ΡΗΞΗ με κάθε «εθνικό» καπιταλιστικό στοιχείο, με κάθε δήθεν «εθνική» αστική δύναμη, για τον απλούστατο λόγο ότι όλα αυτά τα «στοιχεία» και οι «δυνάμεις» (καπιταλιστικές) ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ αναπόσπαστο γρανάζι του παγκοσμιοποιημένου ιμπεριαλιστικού κυκλώματος και του καθεστώτος των ανδρεικέλων της Νέας Τάξης.

Εθνικό-απελευθερωτικά κινήματα και «Μέτωπα» με τις παλιές μορφές δεν ΜΠΟΡΕΙ σήμερα να υπάρξουν. Τα παλιά αυτά «κινήματα» και «Μέτωπα» είχαν, ως ηγετική έκφραση και αιχμή την εθνική αστική τάξη, μια τάξη που σήμερα δεν είναι ΕΘΝΙΚΗ, αλλά πολυεθνική και γρανάζι της πλανητικής Νέας Τάξης.

Όποιος, συνεπώς, εγκλωβίζει τον ελληνικό λαό στην ΟΥΤΟΠΙΑ του αφηρημένου «εθνικού», δίχως να θέτει ξεκάθαρα το ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ υπόβαθρο αυτού του «εθνικού» και τις πολιτικές στρατηγικές του «κοινωνικού» ΕΞΑΠΑΤΑ το λαό και προσφέρει τις υπηρεσίες του προς την κατεύθυνση της ΔΙΑΣΩΣΗΣ του καθεστώτος από την κατάρρευσή του.

Με «εθνικά λαϊκά μέτωπα» που ισοπεδώνουν τις κοινωνικές και πολιτικές οριοθετήσεις, τα ιστορικά αγωνιστικά υποκείμενα και τα ιστορικά κεκτημένα των αγωνιστικών παραδόσεων, με το κράτος της Νέας Τάξης, με διατάγματα κυβερνητικά και ιδιαίτερα με εκλογές, ΔΙΧΩΣ την ΟΡΓΑΝΩΣΗ, ΑΥΤΟ-οργάνωση του λαού, ΤΙΠΟΤΑ δεν μπορεί να προχωρήσει, ΚΑΜΙΑ εθνική απελευθέρωση δεν μπορεί να κάνει ούτε ένα βήμα…

ΟΣΟΙ δουλεύουν για την αυτό-αναγορευσή τους σε Μεσσίες και διαφημίζονται από τα καθεστωτικά ΜΜΕ σαν ηγέτες «επαναστάτες», όσοι οργανώνουν κλακαδόρους και «αποσπάσματα» ψυχώσεων απελπισίας, όσοι απλώς επιχειρούν να κερδοσκοπήσουν πάνω στη λαϊκή οργή, αυτοί είναι καθεστωτικά γρανάζια του νεοταξικού εφιάλτη…





Το ελληνικό οικονομικό μοντέλο, η γερμανική οικονομική σκέψη και το πείραμα στην Ελλάδα
Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, είναι ανάρμοστο. Πολλοί και δικαιολογημένα το χαρακτηρίζουν ένα παγκόσμιο πείραμα. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτού του πειράματος;

Παίρνουμε μία χώρα, του ανεπτυγμένου κόσμου με δομές, νομοθεσία, επάρκεια συνταγματικού πλαισίου, που ανήκει σε νομισματική ένωση, δεν έχει δηλαδή δικό της νόμισμα, αλλά το ισχυρότερο, ως προς την αξία του, νόμισμα.

Τα χαρακτηριστικά

Η χώρα αυτή έχει συνδικαλιστική παράδοση ισχυρότατη, κρατικοδίαιτη οικονομία στη βάση της πολιτικής και κομματικό- πελατειακό κράτος. Διοίκηση εξαρτημένη από την πολιτική, με στοιχεία διαφθοράς έντονα, πολυδαίδαλη γραφειοκρατία και νομοθεσία.

Η βάση της κοινωνίας εντάσσεται στην κεντροαριστερά και η υπερδομή της σε έναν «μεσαίο χώρο» που υπερβαίνει τη διάκριση κλασικού τύπου μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς και κινείται, σε μια ακραία περίπτωση νεοφιλευθερισμού, που ξεπερνά την ίδια τη σχολή του Φρίντμαν. Αυτό είτε πρόκειται για την κυρίαρχη έκφραση της Ν.Δ, είτε για την κυρίαρχη έκφραση του «εκσυγχρονιστικού» ΠΑΣΟΚ.

Η θεώρηση των καρτέλ

Η οικονομική θεωρία βασίζεται σε μία και μόνη αρχή. Οτιδήποτε κρατικό, στην Ελλάδα είναι όλα ολίγον κρατικά μέσω των επιδοτήσεων και της κρατικοδίαιτης διαπλοκής, είναι αντιπαραγωγικό και μισητό. Οτιδήποτε ιδιωτικό είναι σημαντικό και αναπτυξιακό. Στην Ελλάδα η επιχειρηματικότητα είναι κάτι πολύ σχετικό. Δεν λειτουργεί στη βάση των κερδών- νέων επενδύσεων- επέκτασης στην αγορά- επιπλέον κέρδη. Αλλά στη βάση της πειρατείας. Ευνοϊκές νομοθετικές ρυθμίσεις- αποφάσεις υπουργών- καρτέλ- κέρδη ολιγοπωλιακά- ληστεία των επιχειρήσεων από τους διαχειριστές τους- off shore- αύξηση των δαπανών- πέρασμα του μεγαλύτερου μέρους των κερδών σε ιδιωτικούς λογαριασμούς- φοροδιαφυγή.- απουσία νέων επενδύσεων.

Το μοντέλο της διαφθοράς

Η Ελλάδα δηλαδή με ένα διεφθαρμένο κράτος και μια «πειρατική» επιχειρηματικότητα, αποτελεί το πεδίο δοκιμών μιας θεωρίας, που ενδιαφέρει τη Γερμανική οικονομική σκέψη. Να εξυγιανθεί όχι στη βάση της διατήρησης της κατανάλωσης, αλλά στη βάση της ύφεσης.

Η ύφεση ως αυτοσκοπός

Πως γίνεται αυτό; Απλά με κάθετη πτώση των εισοδημάτων και κατακόρυφη αύξηση των φόρων. Διαλύονται τα πάντα στην εσωτερική αγορά. Ουσιαστικά ενισχύεται βίαια η ύφεση. Καταρρέει το ΑΕΠ. Κοντά σε αυτό στην λογική της εξυγίανσης και της εκπλήρωσης ενός απαγορευτικού στόχου για τα δημόσια οικονομικά, αποδιαρθρώνεται το κράτος, ως δομή και λειτουργία, αλλά και η αγορά αφού η κατανάλωση γκρεμίζεται. Η ανεργία φυσικό επακόλουθο εκτινάσσεται. Άρα όλο το πλέγμα των εργασιακών δικαιωμάτων κονιορτοποιείται. Ομοίως το επονομαζόμενο κοινωνικό «δίχτυ ασφάλειας», αλλά και το ασφαλιστικό σύστημα, που δεν έχουν πλέον χρηματοδότηση, αλλά μόνον αυξημένες υποχρεώσεις σε συνθήκες μόνιμης, συστημικής, ύφεσης

Η Γερμανική οικονομική σκέψη.

Η γερμανική οικονομική σκέψη, απέναντι στην αμερικανική, θέλει να δημιουργήσει δεδομένα ανταγωνιστικότητας στην Ευρώπη και κατ' επέκταση στη Δύση, απέναντι στο Κινεζικό θεσμικό δουλεμπόριο, την υπανάπτυκτη Ινδία, ή την διακρινόμενη από κρατικό καπιταλισμό, αλλά με χαμηλή διάχυση, μέχρι την παρούσα φάση, πλούτου Ρωσία. Ανταγωνιστικότητα στη βάση του πραγματικού και όχι «μοχλευμένου» χρήματος, που ξέρει να φτιάχνει η Γουόλ Στριτ και χωρίς πληθωριστικές «φούσκες» κατανάλωσης, που υποστηρίζουν ως υγιή διαδικασία οι αγγλοσάξονες

Το πλάνο προχωρά κανονικά. Θετικά για τους εμπνευστές του πέραν κάθε πρόβλεψης. Από το Μνημόνιο 1 στο Μνημόνιο 2, χωρίς κοινωνική εξέγερση στη μέση, ούτε καν αναγκαστική εκλογική διαδικασία.. Στο Μνημόνιο 2 ο έλεγχος της χώρας πέρασε από την εγχώρια διεφθαρμένη υπερδομή, στην κεντρική ευρωπαϊκή υπερδομή, την ελεγχόμενη από το Βερολίνο κυρίως και το Παρίσι κατά δεύτερο λόγο.

Το ενιαίο νόμισμα δημιουργεί ενιαία οικονομία, με κέντρο και περιφέρεια συμπληρωματική στο κέντρο, στη βάση των χρεών. Επίσης πολιτικό, οικονομικό, θεσμικό, κοινωνικό έλεγχο. Απώλεια δικαιωμάτων, εκτίναξη υποχρεώσεων προς τους πιστωτές, που ανέλαβαν χωρίς πόλεμο την κυριαρχία της χώρας.

Ποιοι κερδίζουν από τα Μνημόνια

Κρίσιμο για να συμβούν αυτά και να πετύχουν είναι η κυρίαρχη ιδεοληψία σε μία χώρα να είναι αυτοί των «αγοραίων ταλιμπάν», όπως στην Ελλάδα. Το κύριο είναι οι τράπεζες, που θεωρητικά και με την εμπεδωμένη παράδοση, χρειάζονται αγορά για να λειτουργήσουν και να σταθούν, να λειτουργούν για τον εαυτό τους. Να επιδοτούνται αυτές, αντί του κράτους. Για παράδειγμα με το PSI και το Μνημόνιο 2 συμβαίνουν τα εξής:

- Οι τράπεζες ανακεφαλαιοποιούνται με 40 δισ. ευρώ. Αποκτούν δηλαδή ρευστό, που τις αφήνει να αναπνέουν και να κάνουν βραχυπρόθεσμα πολιτικό και κοινωνικό παιχνίδι επιρροής, ούτως ώστε τα Μνημόνια και οι συνταγές τους, να παραμένουν στο συλλογικό ασυνείδητο, αλλά και την εγχώρια υπερδομή, ως μονόδρομός.

- Από τις περικοπές και τα νέα δεδομένα στα εργασιακά ένα τεράστιο ποσό της τάξης των 11 δισ. ευρώ περνά από τους εργαζόμενους, στους επιχειρηματίες. Εντός του 2012. Μια ομάδα ισχυρών απ' αυτούς θα βγάλουν και αυτό το κεφάλαιο στους λογαριασμούς εξωτερικού και θα ανήκουν στους αγοραίους ταλιμπάν, που θα αποζημιωθούν για τις συνθήκες παρατεταμένης ύφεσης. Γιατί σε συνθήκες ορθόδοξης οικονομικής θεώρησης, κάτι τέτοιο σημαίνει νέες στρεβλώσεις, με δεδομένο ότι οι εργαζόμενοι τα 11 δισ. αυτά θα τα επέστρεφαν στην αγορά, καλύπτοντας ανάγκες της καθημερινότητας τους. Οι επιχειρηματίες όμως, οι λίγοι που δεν τους χρειάζονται για την προσωπική και οικογενειακή επιβίωση, θα τα αποταμιεύσουν εξαφανίζοντας τα από την αγορά, σε τράπεζες η δραστηριότητες του εξωτερικού.

- Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις αντίθετα θα κερδίσουν κατά ένα μέσο όρο από το μειωμένο κόστος εργασίας, περίπου 20.000 ευρώ . Τι θα κάνουν με αυτό; Κατά κύριο λόγο θα πληρώσουν τα «χαράτσια» και τις έκτακτες εισφορές στην εφορία. Άρα πάλι είμαστε εκτός αγοράς.

- Τα ασφαλιστικά ταμεία μένουν ακάλυπτα από το PSI, άρα στις συνθήκες ύφεσης πάνε για κατάρρευση. Μαζί οι πόροι τους και οι περιουσίες τους. Θα ιδιωτικοποιηθούν ως ΣΔΙΤ, για να επιβιώσουν και οι συνταξιούχοι θα μείνουν χωρίς την καθορισμένη ασφαλιστική κάλυψη, με κάποια εθνική σύνταξη, κοντά στο επίδομα ανεργίας, 300- 500 ευρώ.

Το ελληνικό μοντέλο απλώνεται

Το μοντέλο του πειράματος στην Ελλάδα, απλώνεται σε όλη την Ευρώπη, με αφετηρία τα ελλείμματα. Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία και ούτω καθεξής. Είναι τόσο αυστηρό το μοντέλο στην εφαρμογή του, που στην πολύ διαφορετική από την Ελλάδα σε όλα Ιταλία, τα πρώτα μέτρα που της ζητήθηκαν για την εξυγίανση της οικονομίας της, της 6ης στον κόσμο, ήταν η απελευθέρωση των ταξί και των φαρμακείων!

Δουλεμπόριο- νεοαποικιοκρατία

Η γερμανική οικονομική σκέψη επιχειρεί την πρώτη μεγάλη τομή στα παγκόσμια δρώμενα, μετά την Επανάσταση των Μπολσεβίκων στη Ρωσία, που η ίδια είχε χρηματοδοτήσει, με 30.000 χρυσά μάρκα στη φάση της προετοιμασίας της ακόμη και την διάρθρωση των υφεσιακών οικονομιών του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Τότε στηρίχθηκε στο κράτος και το ένα κόμμα. Τώρα στηρίζεται στις τράπεζες και την ενιαία αγορά, με ένα κράτος- imperium, το Γερμανικό, στην Ευρώπη.

Απέναντι στην πληθωριστική αντίληψη της Αμερικής, που συνεχίζει να επενδύει στο δικαίωμα της ευημερίας για να υπάρχει αγορά και πλούτος, η Γερμανία παρακολουθεί ή θέλει να παρακολουθήσει τη δουλεμπορική Κίνα. Ύφεση, πραγματικό χρήμα, σκληρό νόμισμα, μόνιμη λιτότητα. Νεοαπαοικιοκρατία για να υπάρχει όγκος και ευρύτητα στην κυριαρχία της υπερδομής.

Αυτή η προσέγγιση βεβαίως δεν εξηγείται από το ποια θα είναι η πελατεία της βιομηχανικής της παραγωγής, σε έναν καπιταλισμό που μοιάζει με την πρώιμη φάση του, του 19ου αιώνα

Ούτε Κέινς, ούτε Φρίντμαν

Το πείραμα στην Ελλάδα εξελίσσεται όμως και δεν έχουμε δει το τέλος του. Κρατάμε όμως τη βάση του. Οι αγοραίοι ταλιμπάν που πλιατσικολογούν μέχρι να καταρρεύσουν και αυτοί στο τέλος, ως «χρήσιμοι ηλίθιοι». Ούτε Κέινς, ούτε Φρίντμαν . Ο πρώτος ήθελε δημιουργικό κράτος με κοινωνικές παροχές και δημόσιες επενδύσεις . Ο δεύτερος ανοιχτή αγορά, χωρίς καρτέλ και χαμηλή φορολογία. Μοιάζει με έναν Γερμανικό «τρίτο δρόμο» προς έναν Σοσιαλισμό μαζικής φτώχειας, αλλά όλα θα κριθούν μέσα στους επόμενους μήνες καταρχήν επί ελληνικού εδάφους.


Με κεντρικό σύνθημα το «Είμαστε όλοι Έλληνες», χιλιάδες άνθρωποι από όλο τον κόσμο σήμερα δηλώνουν την συμπαράστασή τους στην Ελλάδα των Μνημονίων. Το ραντεβού είχε δοθεί για τις 14:00 και χιλιάδες Ευρωπαίοι έδωσαν το παρόν σε Παρίσι, Εδιμβούργο, Άμστερνταμ Κύπροκαι άλλες μεγάλες πόλεις.

Περισσότερα από χίλια άτομα, όλων των ηλικιών, ακόμη και οικογένειες με παιδιά, πλημμύρισαν την πλατεία του Τροκαντερό στο Παρίσι, με συνθήματα συμπαράστασης προς την Ελλάδα, από τις τρεις το απόγευμα (ώρα Ελλάδας). Η ατμόσφαιρα ήταν μαχητική και ενθουσιώδης χωρίς βιαιότητες. Και όταν αντήχησε η ελληνική μουσική, αυθόρμητα το πλήθος πιάστηκε στο χορό κάτω από το βλέμμα των χρυσοποίκιλτων αγαλμάτων που στολίζουν την πλατεία.

Στη συγκέντρωση συμμετείχαν τελικά πάνω από 20 γαλλικές οργανώσεις του αριστερού πολιτικού χώρου, καθώς και Ελληνες φοιτητές και εργαζόμενοι στο Παρίσι, στη δε πρώτη γραμμή της πορείας που ακολούθησε, και άτομα με τη μάσκα των «Αnonymous».

Με ένα μπλε μπερέ και κρεμασμένο στο στήθος ένα πλακάτ, ένας 60χρονος Γάλλος δηλώνει: «Είμαστε όλοι Ελληνες ξεμαδημένοι!» ενώ από τα μεγάφωνα αντηχούν τα συνθήματα: «Προσοχή, αύριο θα γίνει και εδώ Αθήνα», «Σήμερα η Ελλάδα, αύριο εσύ», «Κάτω το ΔΝΤ», «Αλληλεγγύη για την Ελλάδα και ενάντια στις Τράπεζες», «ΌΧχι σε Μέρκελ και Σαρκοζί που στραγγαλίζουν τους λαούς», «Αυτοί που σπέρνουν τη μιζέρια θα εισπράξουν τον θυμό».

Η παρουσία της γαλλικής αστυνομίας ήταν ιδιαίτερα αισθητή, αλλά η πορεία εξελίχθηκε χωρίς επεισόδια.

Συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε και στο Βερολίνο. Δεκάδες Ελλήνων, αλλά και Γερμανών, συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Wittenberg, έξω από το ελληνικό Προξενείο, προκειμένου να διακηρύξουν τη συμπαράστασή τους στον ελληνικό λαό, που πλήττεται από τα μέτρα λιτότητας.

Στη διάρκεια της συγκέντρωσης ακούστηκαν τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και συνθήματα όπως "Διεθνής Αλληλεγγύη", ενώ διαβάστηκαν μηνύματα συμπαράστασης. Ανάλογες εκδηλώσεις έχουν προγραμματιστεί στη Λειψία και την Κολονία.

Το συμβολικό "παρών" της στις διεθνείς συγκεντρώσεις αλληλεγγύης προς την Ελλάδα έδωσε σήμερα και η Κύπρος, με εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στη συμβολή των οδών Λήδρας και Ονασαγόρου στη Λευκωσία.

Κρατώντας την ελληνική σημαία, πολλοί πολίτες εξέφρασαν τη συμπαράστασή τους προς τον ελληνικό λαό, που δοκιμάζεται από την οικονομική κρίση, και διαμαρτυρήθηκαν για τη σκληρή στάση Ευρωπαίων ηγετών και της τρόϊκας κατά της Ελλάδας.

«Είμαστε όλοι Έλληνες», «Συμπαράσταση στην Ελλάδα», «Αλληλεγγύη στον ελληνικό λαό», έγραφαν στα πλακάτ τους οι διαδηλωτές.

Χαρακτήρισαν «επαίσχυντα τα μέτρα» κατά της Ελλάδας και δήλωσαν εξοργισμένοι. Επίσης, τόνισαν ότι η στάση των Ευρωπαίων ηγετών «στρέφεται όχι μόνο κατά της κυριαρχίας της Ελλάδας, αλλά και της κυριαρχίας άλλων λαών».



«Oλοι ήξεραν τι συνέβαινε στον Νότο, η Ευρωπαϊκή Ενωση, το ΔΝΤ και κυρίως η Goldman Sachs, που βοήθησε την Ελλάδα να μπει στην ΟΝΕ και λίγο μετά προσέλαβε τον Μάριο Ντράγκι για CEO της Ευρώπης και αργότερα τον Μάριο Μόντι ως σύμβουλο», καταγγέλλει ο διακεκριμένος καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας και διευθυντής του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ για τη Μελέτη των Κοινωνιών στη Γερμανία, Βόλφγκανγκ Στρέεκ.

Ο Γερμανός καθηγητής επισημαίνει ότι η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ισπανία κλήθηκαν στην Ευρωπαϊκή Ενωση για πολιτικούς λόγους, για να σταθεροποιηθεί η περιοχή και να αποφευχθεί «η επιστροφή μιας δεξιάς δικτατορίας ή μία κυβέρνηση της Αριστεράς». Ηλπιζαν ότι η κεντρώα δημοκρατία, ο καπιταλισμός, η πρόσβαση στην αγορά της Ευρώπης και τα διαρθρωτικά ταμεία θα επέφεραν μια βιώσιμη ευημερία. Ομως, στα τέλη της δεκαετίας του 1990, αυτή η ελπίδα μπορούσε να κρατηθεί ζωντανή μόνο μέσω μιας τεράστιας εισαγωγής δανείων που υποκαθιστούσαν την ευημερία. Για να έχουν τα δάνεια προσιτά επιτόκια για την Ελλάδα και τους υπόλοιπους οφειλέτες, έπρεπε να γίνουν μέλη της νομισματικής ένωσης. Οσα συνέβησαν έκτοτε ήταν γνωστά και εμφανή σε όλους».

Η Goldman, εκτός από χρήμα, είναι διάσημη από το γεγονός ότι παράγει στελέχη για τον Λευκό Oίκο και υπουργούς Oικονομικών των Hνωμένων Πολιτειών. Τον Ιούνιο του 2006, ο Tζορτζ Mπους επέλεξε τον Xένρι «Xανκ» Πόλσον, που ήταν πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Goldman Sachs. Bεβαίως, από τα σπλάχνα της Goldman προερχόταν και ο επιτυχημένος υπουργός Οικονομικών του Μπιλ Κλίντον, Ρόμπερτ Ρούμπιν. Επίσης, με τεράστιο κύρος που απέκτησαν εκτός εθνικών συνόρων, ο Μάριο Ντράγκι τοποθετήθηκε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και ο Μάριο Μόντι στον ρόλο του τεχνοκράτη πρωθυπουργού της Ιταλίας. Τοποθετήσεις που αναδεικνύουν την υποταγή της εθνικής πολιτικής στην παγκοσμιοποιημένη οικονομική εξουσία. Τι σημαίνουν όλα αυτά για την εθνική κυριαρχία και τη Δημοκρατία; Οποιος έχει απλές απαντήσεις σίγουρα κοροϊδεύει τον κόσμο. Πάντως, κοινή συνισταμένη και στην Ελλάδα και στην Ιταλία είναι η οικονομική κρίση, που έχει ένα έντονα πολιτικό στοιχείο. Στην Ιταλία, παρακολουθούμε το τέλος του μπερλουσκονισμού, μιας εποχής που σημαδεύτηκε από την εξαχρείωση ηθών και θεσμών. Στην Ελλάδα, καταρρέει ένα πολιτικό σύστημα με σπασμούς, με μεγάλο κίνδυνο να συμπαρασυρθεί και ολόκληρη η χώρα.

Τέλος, αξίζει να θυμίσω ότι στα 16 δισ. ευρώ θα ανέλθει για την Ελλάδα το τελικό κόστος του περιβόητου swap της Goldman Sachs, που έλαβε χώρα επί κυβερνήσεως Σημίτη το 2001 με στόχο να κρύψει χρέος 2,8 δισ. ευρώ. Η Goldman Sachs σε ένα και μόνο βράδυ από εκείνο το swap κέρδισε 400.000.000 ευρώ, ντροπιάζοντας μια χώρα της Ευρώπης, της οποίας εκμεταλλεύθηκε την ανάγκη. Το περίεργο και αξιοσημείωτο είναι ότι για πολλά χρόνια μετά το 2001 (που έγινε το swap) η αμερικανική τράπεζα είχε προνομιακή πρόσβαση έως το 2010 σε γραφεία υπουργών της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Στον ισολογισμό για το έτος 2010, που κατατέθηκε το περασμένο φθινόπωρο στη Βουλή από τον υπουργό Οικονομικών Ευάγγελο Βενιζέλο, αναφέρεται ότι τη συγκεκριμένη χρονιά «το εκτός αγοράς» swap πρόσθεσε στο χρέος 5,2 δισ. ευρώ. Ηταν η χρονιά που το ποσό καταγράφηκε επίσημα στο χρέος, ύστερα από πιέσεις που άσκησαν η Eurostat και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Αν στο ποσόν αυτό προσθέσουμε και τους τόκους (περίπου 300.000.000 ετησίως έως το 2037), το σύνολο του κόστους που θα καταβάλει η χώρα για το swap θα ανέλθει στα 16 δισ. ευρώ.

Εσείς οι 199 μπούφοι που ψηφίσατε το μνημόνιο της εξαθλίωσης και της πλήρους απαξίωσης του λαού των Ελλήνων, ξέρετε ρε ζωντόβολα τι είναι αυτό που ψηφίσατε;

Και καλά το πουλημένο σοσιαλιστικό τομάρι της μαφίας των Τσαντ που έδωσε στο διεθνές τοκογλυφικό κεφάλαιο της νέας τάξης πραγμάτων γη και ύδωρ…

Εσύ ρε ιδανικέ αυτόχειρα Α. Σαμαρά, που έχεις χάσει τη μπάλα και από τη μια παπαριά πέφτεις στην άλλη, ψήφισες το μνημόνιο και πήρες και στο λαιμό σου και τα υπόλοιπα βλακοζαγάρια της ΝΔ γιατί πιστεύεις ότι το Ελληνικό χρέος είναι αναστρέψιμο;

Τι να σου πω ρε άνθρωπε του Θεού, τόση συμπυκνωμένη πολιτική βλακεία αμφιβάλω αν θα υπάρξει ξανά. Θα μείνεις στην ιστορίας ως πρωταθλητής του πολιτικού αυτοκτονικού ιδεασμού… Ήδη η δημοσκοπική «βουτιά» στο κενό της ΝΔ άρχισε!

Ξέρεις τι εννοούν οι Ευρωκουμανταδόροι όταν λένε Plan D;

Ξέρεις τι σημαίνει το γράμμα D A. Σαμαρά; Default, δηλαδή χρεοκοπία!!! Το κατάλαβες; ΧΡΕ-Ο-ΚΟ-ΠΙ-Α…

Σύμφωνα με την αντίληψη του κ. Σόϊμπλε η κατάσταση στην ελληνική οικονομία είναι μη αναστρέψιμη και κατά συνέπεια η Ελλάδα θα πρέπει να τεθεί σε κατάσταση «ελεγχόμενου χρεοστασίου» αλλά εντός της ευρωζώνης. Το σενάριο αυτό έχει ονομασθεί Plan D όπου με το D υποδεικνύεται η λέξη Default, δηλαδή χρεοκοπία… Το επιτελείο της κας Μέρκελ και η ίδια έχουν πειστεί επίσης ότι η κατάσταση στην Ελλάδα είναι μη αναστρέψιμη, αλλά παραμένουν στην εκτίμηση ότι η προκήρυξη χρεοστασίου στην Ελλάδα (πχ. Με σημείο αναφοράς ενδεχόμενη μη αποπληρωμή των τοκοχρεολυσίων 14,4 δισ. ευρώ της 20ης Μαρτίου) είναι εξαιρετικά επικίνδυνη και μπορεί να συμπαρασύρει την Ευρωζώνη σε μία ανεξέλεγκτη δίνη που θα απειλήσει το ευρώ.

Τι ήταν λοιπόν όλες αυτές οι παπαριές , «Δεν μπορώ να δω τη χώρα με άδεια ράφια, κλειστά μαγαζιά χωρίς καύσιμα και φάρμακα».

Πρέπει να ντρέπεσαι γι αυτές τις φτηνιάρικες σαλιαροασυναρτησίες που μοναδικό σκοπό είχαν να τρομάξουν και να εκβιάσουν… Και να είσαι σίγουρος ότι για τους άθλιούς σου εκβιασμούς ο Ελληνικός λαός θα σε πληρώσει με το νόμισμα που σου αξίζει…



Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"


Αφού λοιπόν
όσον εφαρμόζουμε την πολιτική του Μνημονίου χρεωκοπούμε κι αφού, αν δεν την εφαρμόσουμε, θα μας πάνε σε χρεωκοπία, ο σχεδιασμός μιας άλλης πολιτικής, έξω απ’ το πλαίσιο που υπαγορεύει το Μνημόνιο, είναι εθνική ανάγκη, αλλά προσέτι είναι και αναπόδραστη.

Η σωτηρία της πατρίδας προβάλλει εκ νέου ως ο Υπέρτατος Νόμος, χωρίς πλέον καμίαν άλλη αυταπάτη ή δυνατότητα υπεκφυγής παρά μόνον όσων δυνάμεων έχουν από καιρό υποταχθεί. Και κατά τούτο καμμιά απ’ αυτές τις δυνάμεις ούτε να αναλάβει μπορεί ούτε να επιλεγεί πρέπει, για τον σχεδιασμό αυτής της νέας στρατηγικής που θα προσπαθήσει να βγάλει τη χώρα απ’ τη μέγγενη της υποδούλωσης.

Ολες οι δυνάμεις που υποστήριξαν τις Μνημονιακές Υπαγορεύσεις έχουν χάσει το ηθικό ειδικό βάρος που απαιτεί οποιαδήποτε αξιόπιστη και αποτελεσματική πολιτική.

Οι πιέσεις που ασκούν στην Ελλάδα οι Γερμανοί εταίροι μας είναι μέρα με τη μέρα κι ώρα με την ώρα τόσο παράλογες ώστε να καταντούν κωμικές.

Αν παίζουν παιχνίδι εντυπώσεων, παίζουν πλέον με εξαθλιωμένες ή εξαγριωμένες ψυχές Ελλήνων - αλλά όχι μόνον! Πολλοί Ευρωπαίοι έχουν αρχίσει πλέον να εξαγριώνονται με την τέτοια και τόση αχρειότητα.

Το ερώτημα «πού το πάει η Γερμανική κυβέρνηση και το υπόλοιπο Διευθυντήριο;» αρχίζει πλέον να εξακτινώνεται σε διάφορα υποερωτήματα:

Είναι σοβαροί;
Είναι ηλίθιοι;
Τι είναι;

Διότι ακόμα κι αν θέλουν να κάνουν την Ελλάδα «ζωτικό χώρο» υπό τη μορφή μιας «Ειδικής Οικονομικής Ζώνης», με τέτοιες εξτρεμιστικές απαιτήσεις υπονομεύουν τους στόχους τους.

Παράλογον!

Η τακτική (τους) να υπονομεύει τη στρατηγική (τους). Εκτός κι αν οι στόχοι τους είναι ακόμα χειρότεροι και φθάνουν ακόμα κι ως την αποσύνθεση της κοινωνίας και τον διαμελισμό της χώρας.

Σε αυτήν την πολιτική των Επικυριάρχων και των εξ ημών ραγιάδων τους η Ελλάδα πρέπει να απαντήσει με τη δική της πολιτική, τώρα.

Ποιες δυνάμεις μπορούν να συνθέσουν αυτήν την πολιτική; Οι Αντιμνημονιακές. Είτε είναι γενικότερα Αντικαπιταλιστικές αυτές οι δυνάμεις είτε μόνον Αντιμνημονιακές, είναι οι μόνες που μπορούν πλέον να αντιδράσουν επωφελώς για τον λαό και την πατρίδα.

Πώς θα συμμαχήσουν;
Ας το βρουν οι ίδιες.
Οι πολίτες περιμένουν, αγωνίζονται, παρατηρούν, σκέφτονται, κρίνουν.

Είναι ώρες ευθύνης. Το ΚΚΕ επί παραδείγματι δεν μπορεί να καταφεύγει στο δόγμα «όσοι δεν είναι με μας είναι εναντίον μας» ούτε να «τιμωρεί» όσους δεν κατάλαβαν εγκαίρως, ακόμα και προ εικοσαετίας, το δίκιο του για το Μάαστριχτ.

«Εμείς, αδερφέ μου, δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε απ’ τον κόσμο, εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο», έλεγε ο Ρίτσος.

Θέσεις-όπλα για να στηριχθεί από εύρος δυνάμεων που να εκφράζουν την πλειοψηφία του ελληνικού λαού η σύνθεση μιας πολιτικής σωτηρίας του λαού και της πατρίδας υπάρχουν:

α) Η στάση πληρωμών για εύλογο διάστημα. Οπως έκανε η Γερμανία το 1950. Προβλέπεται και από το Διεθνές Δίκαιο: «Τα κράτη υποχρεούνται να προστατεύουν τους πολίτες τους πρώτα απ’ όλα καθώς και τη λειτουργία τους (καταβολή μισθών, σχολεία, υγεία, άμυνα κ.τ.λ.) έναντι οποιουδήποτε πιστωτή».

β) Η εξέταση της νομιμότητας του χρέους. Από Διεθνή Επιτροπή, όπως έκαναν ο Ισημερινός κι άλλες χώρες. Παραπομπή όσων μας υπερχρέωσαν σκοπίμως και δολίως στο Ειδικό Δικαστήριο. Εδώ και τώρα.

γ) Απαίτηση έναρξης καταβολών από τη Γερμανία των Πολεμικών Επανορθώσεων, που η ίδια έχει αναγνωρίσει με Συνθήκες από το 1946.

δ) Σταμάτημα εδώ και τώρα όλων των εκβιασμών, με τη χρήση όλων των εθνικών πόρων. Ακόμα και με εθνικόν έρανο. Ανασυγκρότηση του κράτους με σταμάτημα της σπατάλης και σύλληψη της φοροδιαφυγής. Καταφυγή στο απέραντο απόθεμα φιλότιμου των Ελλήνων, όταν δουν τη Δικαιοσύνη να απονέμεται.

ε) Ανάπτυξη. Αμεση σύνδεση του πρωτογενούς τομέα παραγωγής με τον τουρισμό. Ενίσχυση του επιχειρείν. Αποκατάσταση της Εργασίας στο στάτους που είχε πριν από το Μνημόνιο (Συλλογικές Συμβάσεις, Ασφαλιστικό, όλα). Ολα! Πίσω στην Αξιοπρέπεια εδώ και τώρα. Κρατικοποίηση των Τραπεζών. Δημιουργία Λαϊκής Τράπεζας με χαμηλότοκα μικροδάνεια για όλους.

στ) Παραμονή στο ευρώ με τους δικούς μας όρους. Ή έξοδος από το ευρώ με τους δικούς μας όρους.

ζ) και τελευταίο (πλην όμως πρώτο) Επανατοποθέτηση της Ελλάδας στη γεωπολιτική σκακιέρα με όρους ανεξάρτητου και κυρίαρχου κράτους. Αξιοποίηση των φυσικών μας συμμάχων, όπως η Ρωσία, ισότιμες σχέσεις με τους βάσει Συνθηκών εταίρους μας. Αξιοποίηση με στρατηγική διασφάλιση του φυσικού πλούτου της χώρας.

Ελληνες είμαστε που έλεγε «ωρέ, Ελληνες!» ο Κολοκοτρώνης, «Ελληνες εσμέν το γένος ως η πάτριος παιδεία μαρτυρεί» που έλεγε ο Πλήθων, Ελληνες είμαστε, έχουμε περάσει τόσα και τόσα.

Θα ξανασταθούμε στα πόδια μας.

Αλλά μόνον αν κρατήσουμε ψηλά το κεφάλι μας!

Του Στάθη από enikos




Με κοινό σύνθημα «Είμαστε όλοι Έλληνες», χιλιάδες πολίτες σε όλο τον κόσμο διαδηλώνουν σήμερα υπέρ της Ελλάδας και κατά των σκληρών μέτρων λιτότητας, εκφράζοντας την αλληλεγγύη τους στον ελληνικό λαό.

«Ο ελληνικός λαός χρειάζεται διεθνή αλληλεγγύη και ζητούν την υποστήριξή μας. Ας απαντήσουμε στο κάλεσμά τους. Είμαστε όλοι Έλληνες!», τονίζεται στο διαδικτυακό κάλεσμα, ενώ επισημαίνεται ότι η Ελλάδα χρησιμοποιείται σαν εργαστήριο πριν γενικευτούν τα μέτρα λιτότητας.

Στο Ίντερνετ -σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης και όχι μόνο- έχουν «ανέβει» εκκλήσεις για μαζική συμμετοχή στις διαδηλώσεις που διοργανώνονται στις 14.00 μετά το μεσημέρι σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις όπως το Παρίσι (και άλλα γαλλικά αστικά κέντρα), τις Βρυξέλλες, την Κοπεγχάγη, την Κολωνία, το Δουβλίνο, την Κοΐμπρα (Πορτογαλία), το Αμστερνταμ και τη Στοκχόλμη, αλλά και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στις 21.00 ώρα Ελλάδος στη Νέα Υόρκη.

Την ίδια ώρα, στο διαδικτυακό τόπο http://jesuisgrec.blogspot.com Ευρωπαίοι υπογράφουν κείμενο αλληλεγγύης προς την Ελλάδα και ζητούν συμβολικά την ελληνική υπηκοότητα, θέλοντας να δηλώσουν τη συμπαράστασή τους. Η πρωτοβουλία είχε αρχίσει πριν από λίγες ημέρες στη Γαλλία, όταν πολίτες ζήτησαν συμβολικά την ελληνική υπηκοότητα από την ελληνική πρεσβεία με το σύνθημα «Είμαι και εγώ Έλληνας».

Στο Λονδίνο η κινητοποίηση προωθείται από τις ενώσεις των Occupy London και ταυτόχρονα καταβάλλεται προσπάθεια να ενημερωθεί ο ακαδημαϊκός κόσμος του Λονδίνου, μέσω φοιτητικών συλλόγων και να συνειδητοποιηθεί ότι όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα αφορούν άμεσα όλους τους Ευρωπαίους.

Κινητοποίηση προγραμματίζεται, όπως προαναφέρθηκε, και στη Νέα Υόρκη στις 21:00 (ώρα Ελλάδος), στο πάρκο Ζουκότι, όπου επί μήνες είχαν κατασκηνώσει τα μέλη του κινήματος Occupy New York. Εκδήλωση αλληλεγγύης θα πραγματοποιηθεί και στο Liberty Plaza στην περιοχή της Wall Street.

«Σκοπός της συγκέντρωσης είναι να καταγγείλει την πολιτική λιτότητας και κοινωνικής εξαθλίωσης την οποία η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (Ε.Ε., ΕΚΤ, ΔΝΤ σε συνεργασία με τη μη εκλεγμένη ελληνική κυβέρνηση επιβάλλουν στον ελληνικό λαό και στους λαούς της Ευρώπης», υπογραμμίζεται στη σχετική ανακοίνωση.

«Τα μέτρα, τα οποία τόσο βίαια και με τη μορφή του κατεπείγοντος επιβάλλονται στην ελληνική κοινωνία, δεν έχουν στόχο την κοινωνική, πολιτική και οικονομική μεταρρύθμιση, την πρόοδο ή την ανάπτυξη. Ο στόχος είναι ένα καθεστώς μόνιμου ελέγχου αρχικά επί της ελληνικής κυβέρνησης και στη συνέχεια επί της όποιας κυρίαρχης εθνικής κυβέρνησης», επισημαίνουν οι διοργανωτές και διαμηνύουν πως «η δαιμονοποίηση ολόκληρων κοινωνιών, όπως στην περίπτωση της Ελλάδας, δεν αποτελεί εποικοδομητική κριτική, αλλά μηχανισμό άσκησης ελέγχου, καθώς καλλιεργεί την έχθρα και την καχυποψία ανάμεσα σε κοινωνίες και λαούς των οποίων τα συμφέροντα είναι κοινά».

Εν τω μεταξύ, σύμφωνα με δημοσκόπηση του ινστιτούτου Ifop που δημοσιεύεται στο αυριανό φύλλο της εφημερίδας Sud-Ouest Dimanche, το 49% των Γάλλων πιστεύει ότι η χώρα τους θα μπορούσε να βρεθεί στην ίδια θέση με την Ελλάδα μέσα στους επόμενους μήνες ή τα επόμενα χρόνια.

Συγκεκριμένα ποσοστό 17% των ερωτηθέντων θεωρεί “βέβαιο” ότι η Γαλλία θα βρεθεί σε παρόμοια κατάσταση με την Ελλάδα, ενώ το 32% το θεωρεί πολύ “πιθανό”. Από τους υπόλοιπους που απάντησαν αρνητικά στο ερώτημα, το 37% το θεωρεί “μάλλον απίθανο” και το 14% “σίγουρα απίθανο”.

Όπως σημειώνει η εφημερίδα του Μπορντό, το ποσοστό των Γάλλων που δηλώνουν πεπεισμένοι ότι ένα «ελληνικό σενάριο» δεν πρόκειται να συμβεί στη Γαλλία εκτοξεύτηκε από το 2% που ήταν τον Νοέμβριο, στο 14% σήμερα.

«Η τάση αυτή οφείλεται αναμφίβολα στην επιτάχυνση της επιδείνωσης της κατάστασης στην Ελλάδα, έτσι που οι Γάλλοι να ταυτίζονται ολοένα και λιγότερο με τους Έλληνες», σχολιάζει η εφημερίδα.

Υποστηρίζει ωστόσο ότι «το γεγονός πως σχεδόν ένας στους δύο θεωρεί ότι η Γαλλία θα μπορούσε να αντιμετωπίσει εξίσου μεγάλες δυσκολίες όπως η Ελλάδα (…) αποδίδεται κυρίως στον πεσιμισμό που κυριαρχεί σήμερα στη χώρα μας».

Όσον αφορά την πολιτική τοποθέτηση των ερωτηθέντων, το 70% των υποστηρικτών του κυβερνητικού κόμματος UMP δηλώνει ότι η Γαλλία δεν θα βρεθεί στην ίδια θέση με την Ελλάδα τα επόμενα χρόνια.

Την αντίθετη άποψη εκφράζει το 54% των ψηφοφόρων της αριστεράς και το 82% των υποστηρικτών του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου.

Η δημοσκόπηση διενεργήθηκε στις 16 και 17 Φεβρουαρίου σε δείγμα 1007 ατόμων άνω των 18 ετών.




Τις ομοιότητες της σύγχρονης Ελλάδας και αυτής του 1941 αναφέρει σε ρεπορτάζ της η βρετανική εφημερίδα Daily Mail τονίζοντας ότι «μια βόλτα στην Ομόνοια αρκεί για να ανακαλύψετε το βάθος του πόνου».

«Οι Έλληνες στέκονται στην ουρά για τα συσσίτια όπως όταν ήταν υπό τη κυριαρχία των Ναζί, οδηγούνται στην αυτοκτονία και χάνουν κάθε μέρα τις δουλειές τους. Εδώ και τρία χρόνια το τσουνάμι της κρίσης έχει χτυπήσει την Ελλάδα, με περικοπές μισθών, απολύσεις και τα μικρά παιδιά να λιποθυμούν από την πείνα. Πολλές οικογένειες δεν ανάβουν την θέρμανση γιατί δεν έχουν χρήματα να πληρώσουν» αναφέρει η βρετανική εφημερίδα.

Το ρεπορτάζ αναφέρει επίσης ότι υπάρχουν πολλές ομοιότητες της σύγχρονης Ελλάδας με αυτή της κατοχικής. «Οι Έλληνες μαζεύονται σε ουρές για λίγο κομμάτι κρέας. Είναι πολύ σκληρό για αυτούς να πεινούν λόγω της κρίσης" αναφέρει και τονίζει "Μια βόλτα στην πλατεία Ομονοίας, στην κεντρική εμπορική περιοχή της Αθήνας αρκεί για να ανακαλύψετε το βάθος του πόνου».

Ωστόσο το ρεπορτάζ της βρετανικής εφημερίδας αναφέρει ότι «η ελληνική οικονομία είναι σε ελεύθερη πτώση, αλλά υπάρχει ένα φωτεινό σημείο, ο τουρισμός. Κάθε χρόνο συρρέουν χιλιάδες παραθεριστές, μόνο που φέτος φαίνεται πως θα μειωθούν οι Γερμανοί, υπό τον φόβο της τυχόν έχθρας που υπάρχει στο πρόσωπο τους λόγω των συνθηκών».


Στο πολυσύνθετο πολιτικό, οι­κονομικό και νομικό σκηνι­κό που διαμορφώνεται για τη χώρα μας με καταλύτη το αγ­γλικό δίκαιο που θα διέπει και τη νέα δανειακή σύμβαση και τα νέα ομόλο­γα που θα εκδώσει το Ελληνικό Δημό­σιο στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης του χρέους (PSI Plus ), αλλά και με τη βεβαιότητα ότι τα λεφτά των αποκρα­τικοποιήσεων θα πέσουν στο «ειδικό ταμείο» για την εξυπηρέτηση του χρέ­ους, αρχίζει ο «αγώνας δρόμου» για το μεγάλο ξεπούλημα όσων στοιχείων έχουν απομείνει να συγκροτούν την εθνική περιουσία.

Βεβαίως, σύμφωνα με τα επιχειρή­ματα που επικαλούνται οι δανειστές και η τρόικά τους, για την κατάληξη αυτή δεν φταίνε μόνο οι ίδιοι, αλλά και τα αποτελέσματα του 2011, τα οποία ήταν απογοητευτικά, καθώς η αρχική πρόβλεψη για έσοδα 5 δισ. ευρώ έγι­νε 1,7 δισ., ενώ το μεγαλύτερο μέρος προήλθε από την επέκταση της άδειας του ΟΠΑΠ και τα φρουτάκια.

Για το 2012 η αρχική πρόβλεψη μι­λούσε για έσοδα 11 δισ. ευρώ, αλλά τώρα περιορίζεται σε 4,7 δισ. Ιδιαίτερα η κυβέρνηση Παπανδρέου κατηγορεί­ται πως έκανε τα πάντα για να δείξει στοιχεία... διακεκριμένης ανικανότη­τας. Ό,τι έπρεπε δηλαδή ώστε οι ξένοι τώρα να έρχονται ως... σωτήρες καταρ­γώντας επί της ουσίας τους... Έλληνες μαθητευόμενους μάγους.

Εάν πάρουμε την περίπτωση του ΟΤΕ, για την οποία μιλήσαμε στην προ­ηγούμενη σελίδα, μόνο η «λάθος»... εκτίμηση του τότε αρμόδιου υπουρ­γού Παπακωνσταντίνου για τον χρόνο που έπρεπε να πουλήσει, στοίχισε στο Δημόσιο 350 εκατ. ευρώ. Ποιος του τα χώνει γι’ αυτό; Ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ στην Ελλάδα Μπομπ Τράα, ο οποί­ος «έδωσε στεγνά» τον τότε αρμόδιο υπουργό (είναι το ίδιο πρόσωπο που, αν θυμάστε, έλεγε ότι το 2012 η Ελλά­δα θα βγει στις αγορές...) μιλώντας στο τελευταίο συνέδριο του Economist.

Εξηγώντας τι πηγαίνει - κατά την εκτίμησή του - άσχημα στην Ελλάδα και πού οφείλονται οι δραματικές απο­κλίσεις και τα αλλεπάλληλα πακέτα μέ­τρων, ο Τράα είχε επικαλεστεί ευθέως λαθεμένες επιλογές του Παπακωνστα­ντίνου.

Συγκεκριμένα, για το θέμα των απο­κρατικοποιήσεων και ειδικότερα στην περίπτωση του ΟΤΕ, ο Τράα είπε ότι ήρ­θε στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 2009. Τότε είδε ότι υπήρχε οption πώλησης του 10% του ΟΤΕ, αξίας 780 εκατ. ευ­ρώ. Είπε, λέει, στον υπουργό... «πούλα το αύριο». Η απάντηση του τότε «τσά­ρου» της Οικονομίας ήταν ότι αργότε­ρα μπορεί να επιτευχθεί καλύτερη τι­μή. Το πόσο πουλήθηκε τελικά αυτό το 10% του ΟΤΕ είναι γνωστό, όπως επί­σης και η διαφορά των 350 εκατ. ευρώ που προέκυψε από τη... μαγική κίνηση του Παπακωνσταντίνου.

Το έτερο παράδειγμα είναι τα μεγά­λα Airbus A340 της πρώην Ολυμπια­κής. Όταν έκλεισε η εταιρεία, τα αερο­σκάφη, που ήταν περιουσία του υπουρ­γείου Οικονομικών (με τον ίδιο αρμόδιο υπουργό δηλαδή), αντί να πουληθούν αμέσως, μπήκαν στη ναφθαλίνη. Και αυτό ενώ είναι γνωστό ότι, όταν ένα αε­ροσκάφος ακινητοποιείται, χάνει τη μι­σή του αξία.

Αντί λοιπόν να βρεθεί πελάτης, βρέ­θηκε σύμβουλος αποκρατικοποίη­σης, που ύστερα από μερικούς μήνες τα εκτίμησε σε 180 εκατ. ευρώ. Πλην όμως χρειάστηκαν δύο διαγωνισμοί μέ­χρι ο σύμβουλος να καταλήξει σε πελά­τη. Την πρώτη φορά ο πελάτης έδωσε 85 και... εξαφανίστηκε, ενώ τη δεύτερη τα πήρε με 209 εκατ. Περίπου, δηλαδή, όσα κόστισαν ο σύμβουλος και το πάρκινγκ δύο ετών στον αερολιμένα...

Όπως όλοι καταλαβαίνουν, αφού τα έσοδα θα πάνε στο «ειδικό ταμείο» αποπληρωμής του χρέους και αφού οι ξένοι βλέπουν ότι χάνουν οι ίδιοι λε­φτά από το ξεπούλημα, θέλουν από τώρα και στο εξής να το ελέγξουν πλήρως. Ως εκ τούτου αναλαμβάνουν να ρυθμίσουν μόνοι τους, όπως θα δούμε πιο κάτω, τόσο τα έσοδα όσο και τις δι­αδικασίες.

Και άλλη μια σημαντική λεπτομέρεια: Μπορεί οι δανειστές να πείστηκαν τελι­κά ότι δεν μπορούσαν να βγάλουν πια 50 δισ. από το ξεπούλημα και να έριξαν τις προβλέψεις, ο εισπρακτικός στόχος, όμως, παραμένει, έστω και με έμμεσο τρόπο.

Βρήκαμε 19, μένουν 31...

Η πρόβλεψη του 2010 για έσοδα 50 δισ. ευρώ έχει πάει... άκλαυτη εδώ και πολλούς μήνες, μετά την κατάρρευση των αποτιμήσεων των εισηγμένων. Γι’ αυτό στο νέο μνημόνιο προβλέπεται πως τα έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις θα φτάσουν τα 19 δισ. ευρώ με ορίζοντα το 2015.

Δεν τελειώνουμε όμως εδώ. Τα υπό­λοιπα 31 δισ. ευρώ που θα πάνε στην καταβόθρα του χρέους τα ζητούν οπωσδήποτε. Το πώς, παραμένει άγνω­στο, αλλά μελετώνται πάλι τα περιου­σιακά στοιχεία του Δημοσίου, οι ΔΕΚΟ, αλλά και υφιστάμενα ή και μελλοντικά δικαιώματα. Δηλαδή μπαίνει χοντρό χέρι σε κάθε στοιχείο κυριαρχίας – και βέβαια με τη δική μας συναίνεση και υπογραφή...

Μέχρι να γίνει αυτό, προωθείται πρόγραμμα βελτίωσης των αποτιμή­σεων των περιουσιακών στοιχείων που θα πουληθούν, αλλά και των ταμιακών τους ροών, ώστε να έχουν μεγαλύτερη προίκα όταν θα αποκτήσουν τη νέα τους... ιδιοκτησία και διεύθυνση. Έτσι, τα τιμολόγια του ΟΑΣΑ, του ΟΣΕ και της ΤΡΑΙΝΟΣΕ θα αυξηθούν κατά τουλάχι­στον 25% έως το 2013, όπως ορίζει το μνημόνιο, ενώ ειδικότερα για την ΤΡΑΙ­ΝΟΣΕ έρχονται και ιδιώτες που θα μι­σθώνουν το τροχαίο υλικό.

Αρωγός στην ίδια προσπάθεια και ο νέος νόμος που καταργεί τη μονιμότη­τα στις ΔΕΚΟ, αλλά και επεκτείνει ανα­δρομικά από τον Νοέμβριο το ενιαίο μισθολόγιο. Επίσης νέα ρυθμιστική και τιμολογιακή πολιτική αναμένεται έως τον Ιούνιο στα «νερά» (ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ), ενώ και στη ΔΕΗ θα έχουμε αυξη­μένα τιμολόγια έως τον Ιούλιο.

Στον Ράιχενμπαχ

Με το νέο μνημόνιο η κυβέρνηση δεσμεύεται πως το πρώτο εξάμηνο θα προχωρήσει σε σημαντικές ιδιωτικο­ποιήσεις (το «εδώ και τώρα» που λέγα­με στην αρχή), ώστε να δώσει «θετικό σήμα» στην αγορά. «Μαγαζιά γωνία», όπως η ΔΕΠΑ (μαζί ή ξεχωριστά με τον ΔΕΣΦΑ, που διαχειρίζεται το δίκτυο κορμού στο φυσικό αέριο), τα Ελληνικά Πετρέλαια (ΕΛΠΕ), ο ΟΠΑΠ, η ΕΥΔΑΠ, η ΕΥΑΘ και το κτίριο του Διεθνούς Κέ­ντρου Ραδιοτηλεόρασης (IBC), είναι τα πρώτα στη λίστα. Ποιος όμως θα έχει το «γενικό πρόσταγμα»;

Λόγω των... αδυναμιών που εμφανί­στηκαν πέρυσι, ο Γερμανός επικεφα­λής της ομάδας δράσης (Task Force ) της Κομισιόν για την Ελλάδα Χορστ Ράιχενμπαχ έχει πάρει το πάνω χέρι. Ο Γερ­μανός κατηγόρησε το Ταμείο Αποκρατι­κοποιήσεων πως αρχίζει διαγωνισμούς πώλησης ακινήτων ή άλλων στοιχείων του Δημοσίου χωρίς να έχει προετοιμά­σει τους σχετικούς φακέλους. Έτσι οι διαγωνισμοί καταλήγουν άγονοι ή κα­θυστερούν.

Συνεπώς μπορεί οι πιέσεις της Task Force για καλύτερη προετοιμασία των διαγωνισμών να οδηγούν σε καθυστέ­ρηση την πρόβλεψη για επτά διαγωνι­σμούς μέχρι τέλη Φεβρουαρίου (που τώρα μετατίθεται στα τέλη Μαρτίου), η ουσία όμως είναι ότι η ομάδα του Ράιχενμπαχ αναλαμβάνει καθοριστικό ρόλο.

Όχι μόνο για τις πωλήσεις και τους δι­αγωνισμούς, αλλά και για την υλοποίη­ση των ρυθμιστικών (νομικού περιεχο­μένου) ζητημάτων της αγοράς που θα καταστήσουν ευκολότερη την πώληση της τεράστιας ακίνητης περιουσίας. Οι ρυθμίσεις αυτές είναι απαραίτητες σε περιπτώσεις οργανισμών με ιδιαιτερότητες, όπως οι ΟΔΙΕ (Ιππόδρομος), ΟΠΑΠ και ΔΕΠΑ - ΔΕΣΦΑ, που, όπως είπαμε, περιλαμβάνονται στην πρώτη γραμμή των στόχων.

Μια ακόμη σημαντική πρόβλεψη του μνημονίου αναφέρει ότι όποιος οργανι­σμός μεταφέρεται στο Ταμείο Ιδιωτικο­ποιήσεων και δεν μπορεί να πωληθεί με την υφιστάμενη μορφή του θα πω­λείται τμηματικά ή θα εκκαθαρίζεται. Ταυτόχρονα καταργείται η περιβόη­τη «τροπολογία του 20%» του Αλογοσκούφη, που προέβλεπε πως για την απόκτηση ποσοστού άνω του 20% σε κρατική εταιρεία (στρατηγικού χαρα­κτήρα) απαιτείται προηγούμενη έγκρι­ση της διυπουργικής επιτροπής απο­κρατικοποιήσεων.

Βήμα – βήμα

Με την ολοκλήρωση του διαδικαστι­κού αυτού, μπορεί να προχωρήσει το σύστημα:

◆ Έως το τέλος Μαρτίου θα υπογρα­φούν (βάσει του μνημονίου) όλες οι συμβάσεις και το πρώτο εξάμηνο θα προκηρυχθούν οι μισοί περίπου δια­γωνισμοί του προγράμματος αποκρατι­κοποιήσεων. ΔΕΠΑ - ΔΕΣΦΑ, ΟΠΑΠ, ΕΥ-ΔΑΠ και ΕΥΑΘ έχουν προτεραιότητα.

◆ Το Δημόσιο δεσμεύεται ότι θα ολο­κληρώσει τις ιδιωτικοποιήσεις τους μέ­σα στο 2012 και θα εισπράξει τα χρή­ματα πριν κλείσει ο χρόνος (τελευταίο τρίμηνο).

◆ Για το δεύτερο εξάμηνο του έτους προωθούνται οι συμβάσεις παραχώρη­σης της Εγνατίας Οδού, των λιμανιών και των περιφερειακών αεροδρομίων.

◆ Η κυβέρνηση δεσμεύεται πως έως το τέλος Μαρτίου θα έχει μεταβιβά­σει στο Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων τις μετοχές όλων των προς πώληση οργα­νισμών. Εξαιρούνται οι ζημιογόνοι ορ­γανισμοί, που χρειάζονται συνεχή κρα­τική «αιμοδοσία», όπως οι ΤΡΑΙΝΟΣΕ, Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων και Ελ­ληνικά Αμυντικά Συστήματα.

◆ Μέχρι το τέλος Μαρτίου το Ταμείο θα έχει προσλάβει και τους συμβούλους για την περιουσία προς άμεση ιδιωτικο­ποίηση (7 ΔΕΚΟ, 8 συμβάσεις παραχώ­ρησης και επτά πακέτα ακινήτων).

◆ Μέχρι τον Ιούλιο θα προκηρυχθούν 22 διαγωνισμοί, δηλαδή σχεδόν το μι­σό από το πρόγραμμα ξεπουλήματος.

Λεπτομέρειες με σημασία

Το νέο πρόγραμμα βάζει επίσημο χρονοδιάγραμμα για το Ελληνικό, αν και δεν πρέπει να είμαστε βέβαιοι ότι τα προβλήματα θα ξεπεραστούν. Το αντίθετο μάλιστα. Επισήμως το πρό­γραμμα λέει πως η διαδικασία θα αρχί­σει ουσιαστικά στα τέλη του έτους και πως μέχρι τον Μάρτιο πρέπει να ψηφι­στεί ο νόμος για τις χρήσεις γης (όπου βρίσκεται και το πρόβλημα).

Επίσης αναφέρεται η πώληση του φι­λέτου του Αστέρα Βουλιαγμένης (ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη διαπραγματεύ­σεις με την Εθνική), ενώ αναμένεται νόμος για τη διευκόλυνση της πώλησης με συντονισμό από την ιδιοκτήτρια τρά­πεζα.

Επίσης προβλέπεται η ένταξη στο Κτηματολόγιο είτε η δημιουργία ειδι­κού Κτηματολογίου για όλα τα προς πώληση ακίνητα της Εταιρείας Ακινή­των Δημοσίου (ΕΤΑΔ), που δημιουργή­θηκε από τη συγχώνευση της ΕΤΑ με την ΚΕΔ. Κοντολογίς, έως το μεσοκαλόκαιρο θα πρέπει να έχουν ενταχθεί στο Κτηματολόγιο 3.000 από τα περίπου 72.000 ακίνητα που βρίσκονται υπό τον έλεγχο της ΕΤΑΔ. Ακολούθως όλα θα πάρουν ρότα για το Ταμείο.

Για τα 34 κτίρια του Δημοσίου, που προορίζονται για πώληση και επαναμίσθωση, η κυβέρνηση προβλέπεται να μεταβιβάσει τους τίτλους καθαρούς στο Ταμείο έως τον Μάιο. Άλλα μεγάλα ακίνητα, όπως η Κασιόπη στην Κέρκυ­ρα, η Αφάντου στη Ρόδο και το Διεθνές Κέντρο Ραδιοτηλεόρασης (IBC) πρό­κειται να παραχωρηθούν με πολυετείς συμβάσεις (μέχρι και 100 χρόνια). Τέ­λος, για τον ΟΔΙΕ προωθείται ρύθμιση για τη μεταφορά της σημαντικής ακίνη­της περιουσίας σε άλλη εταιρεία.



Ο Σαμαράς, ο Παπανδρέου και τα άλλα παιδιά, μπορούν πλέον να αισθάνονται ήσυχοι, αφού η δουλειά έκλεισε και μόνο με κρεμάλες πολιτικών θα μπορεί να αναιρεθεί... Μήπως ήρθε η ώρα να σκεφτούν τον χρόνο ως τις κρεμάλες; Η άλλη λύση που διαθέτουν, είναι η αλλαγή λαού ή η αλλαγή... πλανήτη. Και κάτι μου λέει πως θα επιχειρήσουν την αλλαγή του λαού, αφού οι ίδιοι -σύμφωνα με τα "έργα" τους- φαίνεται πως δεν θέλουν να προχωρήσουν στην αλλαγή του δικού του μυαλού

Δέχθηκε η συγκυβέρνηση τον "κλειστό λογαριασμό" που απαιτούσαν μετ’ επιτάσεως οι γερμανοί (escrow account – SCREW GREECE -Account). Ο Σαμαράς είχε πει ότι "έχει πρόβλημα με αυτό, διότι πρόκειται για επιβολή έμμεσης εποπτείας"... ναιαιαι…!!!

Ο ορισμός του escrow account (fund -Sueddeutsche Zeitung ) από το zerohedge, σε ελεύθερη απόδοση:
“…In one year this headline will be appearing in all insolvent countries (pretty much all of them), who will have PLEGDED all of their sovereign assets as cash collateral, promptly used up by creditors to pay their interest payments using “escrow accounts” which make the debtor nation merely a fund flow intermediary with a seasonally unadjusted beggar-to-population ratio of 100%”…

“σε ένα χρόνο από τώρα η είδηση αυτή θα αφορά όλες τις πτωχευμένες χώρες (βασικά είναι όλες…), που θα έχουν ΕΝΕΧΥΡΙΑΣΕΙ όλα τα περιουσιακά τους στοιχεία έναντι εγγυήσεων -cash collaterals, οι οποίες θα χρησιμοποιούνται αμέσως απο τους δανειστές τους για την πληρωμή των τόκων ΤΟΥΣ μέσω “μεσεγγυητικών λογαριασμών”, οι οποίοι μετατρέπουν το ΕΘΝΟΣ-ΧΡΕΩΣΤΗ σε ΤΑΜΕΙΟ ΑΚΑΤΑΠΑΥΣΤΗΣ ΡΟΗΣ ΧΡΗΜΑΤΩΝ προς το ΔΑΝΕΙΣΤΗ, με αναλογία ΕΠΑΙΤΩΝ προς ΠΛΗΘΥΣΜΟ 100%”

Όλος ο πλανήτης έχει αντιληφθεί ότι οι Επικυρίαρχοι θέλουν το οικόπεδο Ελλάδα, χωρίς τους κατοίκους του!
Αυτό είναι το φανερό νόημα του Μνημονίου ΙΙ.
Η Παλαιστίνη, η Σερβία, η Νιγηρία, θα είναι οάσεις μπροστά σε αυτό που έχουν σχεδιάσει για τους ΕΛΛΗΝΕΣ.
Συγκρίσεις με Ναγκασάκι + Εβραϊκό Ολοκαύτωμα.
Το ΝΑΙ στο Μνημόνιο και στο Περιμνημόνιο είναι ΝΑΙ στην Ελληνική Εθνοκτονία.

Από το Αthenstock μέσω Αλλενάκι

Κανένα καθεστώς και κανένα πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να επιβιώσει αν δεν διαθέτει το χρήμα. Οι ιδεολογίες πάνε κι έρχονται, αλλά πάντα στη βάση κάθε εξουσιαστικού συστήματος είναι η υλική αναφορά, δηλαδή τα οικονομικά μέσα, ο πλούτος. Μόνο με βάση τα οικονομικά μέσα μπορεί να διατηρηθεί ένα εξουσιαστικό μοντέλο σε βάρος της κοινωνίας.

Το κρατικοδίαιτο ελληνικό καθεστώς κινώντας τους πολιτικούς μαριονέτες, τους οποίους το ίδιο έχει διορίσει και κατευθύνει, επιδιώκει να δοθούν άμεσα τα 40 δις στις τράπεζες, που είναι η καρδιά του καθεστώτος, χωρίς κρατικό έλεγχο και δικαίωμα ψήφου, καθώς και χρήματα για…. τη συνέχιση των έργων και ενίσχυσης των ΜΜΕ. Μπροστά σ’ αυτόν το στόχο, που θα ενισχύσει μόνιμα το εξουσιαστικό του μοντέλο, δεν βλέπει τίποτε άλλο. Ούτε πατρίδα, ούτε εξαθλίωση του λαού, ούτε τίποτε άλλο. Το καθεστώς γνωρίζει πως αν δεν δοθούν άμεσα αυτά τα χρήματα, τότε θα καταρρεύσει τόσο το ίδιο, όσο και το εντολοδόχο πολιτικό σύστημα…

Η συμπεριφορά του πολιτικού κατεστημένου της χώρας εξέπληξε ακόμα και τον ψυχρό Σόϊμπλε. Η ευκολία αποδοχής του ξεπουλήματος της χώρας και της εξαθλίωσης του ελληνικού λαού, τρόμαξε και φόβισε ακόμα και τους Γερμανούς, οι οποίοι κάνουν δεύτερες σκέψεις και απαιτούν πλέον επιπρόσθετες δεσμεύσεις σε βάρος του λαού. Μην έχετε αμφιβολία. Ό,τι και να ζητήσει η Γερμανία, οι Έλληνες πολιτικοί θα το δώσουν.

Φυσικά εννοείται, μετά τα χρήματα αυτά, καμία διαρθρωτική αλλαγή ή αναπτυξιακή προσπάθεια δεν πρόκειται να γίνει. Θα είμαστε και πάλι μια από τα ίδια, με ακόμα κάποια δις στις πλάτες!!!



Δεν είναι απίθανο να οδηγείται «διατεταγμένα», υποθηκευμένη πια η Ελλάδα, μετά τη διεθνή τρομοκρατία και τη συνθηκολόγηση κάποιων κομμάτων, στη λεηλασία του δημοσίου και του ιδιωτικού πλούτου της – ερήμην των Πολιτών της δε, στη χρεοκοπία και στη δραχμή

Κοινοβουλευτική δικτατορία θεωρείται εκείνο το πολίτευμα στο οποίο, τόσο η κυβέρνηση, όσο και η αξιωματική αντιπολίτευση, η συντριπτική πλειοψηφία της Βουλής δηλαδή, συνεργάζονται μεταξύ τους, συναποφασίζουν και ψηφίζουν μαζί νόμους, ενάντια στην κοινή Βούληση

Η Ιστορία συνήθως επαναλαμβάνεται – όχι φυσικά γραμμικά, αλλά ούτε και με την ίδια μορφή. Στα πλαίσια αυτά, η Ελλάδα είναι ξανά αντιμέτωπη με τη Γερμανία – ενώ η κυρία Merkelφαίνεται πως εγκυμονεί το νέο Hitler, εφαρμόζοντας τις μεθόδους του 3ου Ράιχ”, κατά τις κατηγορίες του πρίγκιπα του Λιχτενστάιν (άρθρο).

Τα «μέσα» δε που έχει σήμερα στη διάθεση της, στη θέση των παλαιοτέρων (SS, Gestapo κλπ.), δεν είναι άλλα από την πανίσχυρη οικονομική της αστυνομία (ΣΔΟΕ), καθώς επίσης την ομοσπονδιακή μυστική υπηρεσία (άρθρο) –«όπλα» με τα οποία επεκτείνεται στο εξωτερικό, εγκαθιστώντας κάποιες βασικές δομές τους στις χώρες που καταλαμβάνει”.

Ανάλυση

Προφανώς διακρίνουμε σε όλα τα παραπάνω μία σχετικά μεγάλη υπερβολή, καθώς επίσης τη γνωστή «προκατάληψη» εναντίον της Γερμανίας - σαν αποτέλεσμα των ναζιστικών εγκλημάτων του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Επομένως,...


είναι καλύτερα να αποφεύγει κανείς τέτοιες αναφορές, παραμένοντας ψύχραιμος στην ανάλυση των γεγονότων.

Εν τούτοις θεωρούμε ότι, δεν είναι απίθανο να οδηγείται «διατεταγμένα», υποθηκευμένη πλέον η Ελλάδα, μετά την ενδεχόμενη προδοσία, τη διεθνή τρομοκρατία και τη συνθηκολόγηση κάποιων κομμάτων, στη λεηλασία τόσο του δημοσίου, όσο και του ιδιωτικού πλούτου της – ερήμην των Πολιτών της δε στη χρεοκοπία και στη δραχμή, με πενιχρά ανταλλάγματα.

Ανεξάρτητα από αυτές τις υποθέσεις μας, εξαιρώντας τις πέντε μεγάλες βόμβες στα θεμέλια της Ευρωζώνης, τις οποίες έχουμε περιγράψει στο παρελθόν (Ελλάδα-Ιρλανδία-Πορτογαλία-Βέλγιο, Ιταλία-Ισπανία-Γαλλία, Τραπεζικό Σύστημα, ΕΚΤ, Απομόχλευση), οφείλουμε να ασχοληθούμε με κάποια από τα βαθύτερα αίτια της κρίσης - έχοντας την άποψη ότι η Ελλάδα, ευρισκόμενη από το 2009 στο μάτι του κυκλώνα, χρησιμοποιείται τόσο από τη Γερμανία, όσο και από τις Η.Π.Α., σαν ασπίδα για την «απόκρυψη» των μεγάλων προβλημάτων τους, καθώς επίσης σαν πειραματόζωο της σχεδιαζόμενης «παγκόσμιας διακυβέρνησης» της ελίτ:

(α) Κρίση εμπιστοσύνης

Υποθέτουμε ότι είσαστε ο ιδιοκτήτης μίας εταιρείας, η οποία έχει μεγάλα οικονομικά προβλήματα και διορίσατε έναν διευθυντή. Ο κύριος αυτός τώρα, αντί να λύσει τα προβλήματα της επιχείρησης που του εμπιστευθήκατε ή, έστω, να την οδηγήσει έγκαιρα στο άρθρο 99 (προστασία απέναντι στους πιστωτές), αποφάσισε να μετατρέψει τα μη εγγυημένα δάνεια της σε ενυπόθηκα, στη βάση του αποικιοκρατικού αγγλικού δικαίου, γνωρίζοντας ταυτόχρονα ότι είναι αδύνατον να τα αποπληρώσει εν μέσω ύφεσης και ανεργίας. Τι θα σκεφτόσαστε; Θα τον εμπιστευόσαστε αλήθεια;

Από την άλλη πλευρά, εάν είσαστε ο βασικός πιστωτής της εταιρείας αυτής και βλέπατε ότι, ο διευθυντής της σας ζητάει και άλλα χρήματα, ενώ υπογράφει όλα όσα του ζητάτε, χωρίς καν να τα διαβάζει, να τα αναλύει ή να πιστεύει ότι μπορεί να ανταπεξέλθει με όλα όσα ανταλλάγματα απαιτείτε, πως θα αντιδρούσατε; Εάν παράλληλα με αυτόν υπέγραφε και ο υποδιευθυντής, θα τον εμπιστευόσαστε περισσότερο ή απλά θα ζητούσατε ακόμη πιο πολλές παραχωρήσεις, καθώς επίσης τις υπογραφές όλου του προσωπικού, αλλά και του ίδιου του ιδιοκτήτη, έτσι ώστε να αποφύγετε να δώσετε νέα δάνεια;

Τέλος εάν εσείς, ο δανειστής δηλαδή, υποψιαζόσαστε ότι, τόσο ο διευθυντής, όσο και ο υποδιευθυντής που σας ζητούν βοήθεια και νέα δάνεια, έχουν τοποθετηθεί μυστικά από την ανταγωνίστρια (στη δική σας) επιχείρηση, με στόχο να σας πάρει εκείνη την πελατεία και να σας οδηγήσει στη χρεοκοπία (ή στη διάλυση, όσον αφορά την Ευρωζώνη, με σκοπό φυσικά την ενδυνάμωση ή/και την απόλυτη κυριαρχία του δολαρίου), θα είσαστε αλήθεια πρόθυμος να τους βοηθήσετε, δανείζοντας τους;

Ανεξάρτητα τώρα από τις παραπάνω υποθετικές ερωτήσεις εάν διαπιστώνατε ότι, όλοι ανεξαιρέτως οι Αμερικανοί οικονομολόγοι, καθώς επίσης τα περισσότερα αγγλοσαξονικά έντυπα, ήταν υπέρ της επιστροφής της χώρας σας στη δραχμή, θα συμπεράνατε ότι είναι για το καλό σας;

Εκτός αυτού, εάν παρατηρούσατε πως αρκετοί Ελληνοαμερικανοί οικονομολόγοι έχουν επισκεφτεί ξαφνικά την Ελλάδα, συστήνοντας την υιοθέτηση του εθνικού νομίσματος, την εγκατάλειψη δηλαδή της Ευρωζώνης και της ΕΕ ως την καλύτερη μέθοδο εξόδου από την κρίση χρέους, θα τους πιστεύατε χωρίς καμία επιφύλαξη;

Δεν θα φοβόσαστε ένα τέτοιο «γεγονός», γνωρίζοντας την ενδεχόμενη υποτίμηση της τάξης του 50%, τις συνεχείς συναλλαγματικές επιθέσεις των κερδοσκόπων, την αυξημένη πιθανότητα χρεοκοπίας, λόγω υπερχρέωσης σε συνδυασμό με την έλλειψη συναλλάγματος και τόσους άλλους ύπουλους κινδύνους; Δεν θα σας προβλημάτιζαν όλες αυτές οι «συμπεριφορές» και οι καλές προθέσεις τόσων ανθρώπων, οι οποίοι δεν ζουν και δεν πρόκειται να ζήσουν στη χώρα, την οποία θέλουν τόσο πολύ να διασώσουν;

Με κριτήριο όλα τα παραπάνω, δεν μπορούμε παρά να συμπεράνουμε ότι, είμαστε αντιμέτωποι με μία συνεχώς αυξανόμενη κρίση εμπιστοσύνης - εντός της Ελλάδας και διεθνώς. Πόσο μάλλον όταν τα κράτη της Ευρωζώνης αντιμετωπίζουν φιλύποπτα το ένα το άλλο, μεταξύ τους οι τράπεζες επίσης, το ΔΝΤ την ΕΕ, το ευρώ το δολάριο, η Ευρωζώνη τις Η.Π.Α., οι Η.Π.Α. την Κίνα, τα κράτη τις αγορές κοκ.

Κανένας λοιπόν δεν εμπιστεύεται πια κανέναν, μέσα σε ένα σύστημα που ουσιαστικά στηρίζεται στην εμπιστοσύνη (άρθρο μας), με αποτελέσματα που δεν είναι δύσκολο να προβλεφθούν – πόσο μάλλον όταν ακόμη και ο Γερμανός πρόεδρος, ο οποίος κατηγορούσε εύλογα τους Έλληνες πολιτικούς, αναγκάσθηκε να παραιτηθεί (συλλαμβανόμενος και ο ίδιος για «διαφθορά κατ’ εξακολούθηση»).

(β) Κρίση πολιτευμάτων

Όπως είναι γνωστό, η πατρίδα της Δημοκρατίας είναι η Ελλάδα - αν και δυστυχώς εξελίχθηκε τα τελευταία χρόνια σε «ασυδοσία», με κύριους υπαίτιους (όχι μοναδικούς) ορισμένα πολιτικά κόμματα. Από την άλλη πλευρά, η πατρίδα του Εθνικοσοσιαλισμού είναι η Γερμανία, στην οποία επικράτησε μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, από το γερμανικό κόμμα των εργατών – το NSDAP, του οποίου ηγήθηκε αργότερα ο Hitler. Η βάση των δύο παραπάνω «πολιτικών συστημάτων» είναι η ανθρωπιστική θεωρία της δικαιοσύνης (K.Popper).

Ειδικότερα, στην περίπτωση της Δημοκρατίας, ισχύουν οι παρακάτω τρεις «αρχές»: (α) η αρχή της ισότητας των δικαιωμάτων – δηλαδή, η πρόταση να εξαλειφθούν τα προνόμια ορισμένων (ελίτ), με «αίτημα» να αντιμετωπίζονται όλοι οι Πολίτες του κράτους εξ ίσου δίκαια (β) η γενική αρχή του ατομικισμού, όπου το όλο υφίσταται για χάρη του μέρους - οπότε το σύνολο για το άτομο και (γ) η αρχή ότι, έργο και σκοπός του κράτους θα έπρεπε να είναι η προστασία της ελευθερίας των Πολιτών του.

Στην περίπτωση του Εθνικοσοσιαλισμού τώρα, ισχύουν τα εντελώς αντίθετα: (α) η αρχή των «φυσικών» προνομίων, όπου επιτρέπεται στους «εκλεκτούς» (ελίτ) να έχουν περισσότερα πλεονεκτήματα, από τους υπολοίπους θνητούς, (β) η αρχή του ολισμού ή κολεκτιβισμού, όπου το μέρος (άτομο) υφίσταται για χάρη του όλου και (γ) η αρχή ότι, έργο και σκοπός του ατόμου θα έπρεπε να είναι η διατήρηση και η ενίσχυση της σταθερότητας του κράτους.

Η «χειραφέτηση» του ατόμου, στη βάση της αρχής της ισότητας, ήταν πραγματικά η μεγάλη πνευματική επανάσταση, η οποία είχε οδηγήσει στην κατάρρευση του φυλετισμού (αναπόσπαστο μέρος του εθνικοσοσιαλισμού) και στην άνοδο της Δημοκρατίας. Ο συγκεκριμένος ατομικισμός λοιπόν, σε συνάρτηση με την ανθρώπινη αλληλεγγύη (αλτρουϊσμό), έχει αποβεί το θεμέλιο του δυτικού πολιτισμού μας.

Συνιστά την κεντρική διδασκαλία του Χριστιανισμού («αγάπα τον πλησίον σου» και όχι αγάπα τη φυλή σου), ενώ αποτελεί τον πυρήνα όλων των ηθικών «πιστεύω» που πήγασαν από τον πολιτισμό μας και τον κινητοποίησαν περαιτέρω. Συνιστά επίσης κεντρική διδασκαλία της πρακτικής φιλοσοφίας του Kantνα αναγνωρίζεις πάντα ότι, τα ανθρώπινα άτομα είναι αυτοσκοποί και να μην τους χρησιμοποιείς ως απλά μέσα για τους δικούς σου σκοπούς») – την οποία προφανώς δεν συμμερίζεται ο γερμανικός εθνικοσοσιαλισμός, στον οποίο προέχει το συλλογικό, από το ατομικό.

Στα πλαίσια αυτά, όταν αναφερόμαστε στο ότι, η αρχαία Ελλάδα είναι η κοιτίδα του Πολιτισμού και της Δημοκρατίας, στα θεμέλια των οποίων στηρίχθηκε η ανάπτυξη της Δύσης εννοούμε ουσιαστικά ότι, ήταν η χώρα, οι Πολίτες της οποίας πέτυχαν πρώτοι τη «μετάβαση» από τη φυλή (αγέλη στα ζώα) στο άτομο – με αποτέλεσμα να απελευθερωθούν εκείνες οι τεράστιες δυνάμεις δημιουργικότητας, οι οποίες οδήγησαν στην οικονομική και λοιπή κυριαρχία της Δύσης, σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Σήμερα όμως, διαπιστώνοντας τη συνεχώς αυξανόμενη δύναμη της ελίτ (αγορές, πολυεθνικές τράπεζες, ισχυρά κράτη, λέσχες «τύπου» Bilderberg κλπ.), η Δημοκρατία φαίνεται συνεχώς να υποχωρεί – ενώ ο Εθνικοσοσιαλισμός, στις διάφορες μορφές του και ειδικά στον Ευρωπαϊκό Βορά, ανακάμπτει ταχύτατα και συχνά υπερισχύει. Βιώνουμε λοιπόν μία βαθύτερη κρίση πολιτευμάτων, ενώ παρακολουθούμε μία θεατρική παράσταση, στην οποία πρωταγωνιστούν η Ελλάδα και η Γερμανία – ενώ όλοι οι υπόλοιποι είναι ουσιαστικά θεατές.

(γ) Μερκαντιλιστική κρίση

Όπως έχουμε αναλύσει στο παρελθόν, “Ο μερκαντιλισμός είναι μία κεντρική, συστηματική οικονομική πολιτική, όπου τα δημόσια έσοδα είναι απαραίτητα για τη συντήρηση της πολυέξοδης κρατικής εξουσίας, καθώς επίσης της επεκτατικής πολιτικής. Τα «μερκαντιλιστικά μέτρα» είναι τα εξής:

(α) η αύξηση της εξαγωγής προϊόντων (β) η μείωση των εισαγωγών (γ) η δημιουργία «ισχυρού στόλου» για τη μεταφορά των προϊόντων και την αποφυγή τυχόν πολεμικών συγκρούσεων (δ) η δημιουργία οδικού δικτύου και (ε) η ίδρυση αποικιών, σε συνεργασία με τις ισχυρές επιχειρήσεις εμπορίου κλπ. της «επιτιθέμενης» χώρας - όπου οι αποικίες θα έπρεπε να μένουν σε απόλυτη εξάρτηση από τη μητρόπολη.

Χωρίς να επεκταθούμε περαιτέρω, αντιλαμβανόμαστε πως ένα από τα σημαντικότερα αίτια της υφιστάμενης ευρωπαϊκής κρίσης είναι οι οικονομικές ανισότητες «μερκαντιλιστικής μορφής» των διαφόρων χωρών της ΕΕ - όπου κάποια κράτη (η Γερμανία και η Ολλανδία κυρίως), εμφανίζουν τεράστια πλεονάσματα του εξωτερικού ισοζυγίου τους, παράγοντας περισσότερα εμπορεύματα και υπηρεσίες από όσα χρειάζονται ή καταναλώνουν, ενώ κάποια άλλα εμφανίζουν αντίστοιχα σχεδόν ελλείμματα, παράγοντας λιγότερα από όσα απαιτούνται (ή καταναλώνοντας περισσότερα, όπως δυστυχώς στο παράδειγμα της Ελλάδας).

Σήμερα κάποια «νεομερκαντιλιστικά» κράτη, εξάγοντας σκόπιμα περισσότερα από όσα εισάγουν και αναπτυσσόμενα εις βάρος τόσο των εργαζομένων τους, όσο και των εμπορικών τους «εταίρων», επεκτείνονται με οικονομικά μέσα – επιβάλλοντας την πολιτική και τις κυβερνήσεις της αρεσκείας τους.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ

Ανεξάρτητα από τα παραπάνω βαθύτερα αίτια της κρίσης της Ευρωζώνης, πολύ φοβόμαστε ότι, η Ελλάδα οδηγείται δυστυχώς στα ίχνη της Αργεντινής – αφού οι ομοιότητες με εκείνη την εποχή είναι κάτι παραπάνω από μεγάλες.

Ειδικότερα, τον Αύγουστο του 2001 η Αργεντινή απευθύνθηκε για μία ακόμη φορά στο ΔΝΤ, ζητώντας ένα καινούργιο δάνειο – με στόχο να αποφύγει τη χρεοκοπία. Η κυβέρνηση της ήταν πρόθυμη να αποδεχθεί ακόμη πιο πολλές παραχωρήσεις, αναλαμβάνοντας νέες υποχρεώσεις - παρά το ότι γνώριζε ότι, υποσχόταν συνεχώς πολύ περισσότερα, από όσα μπορούσε να επιτύχει. Η χώρα δεν είχε καταφέρει να ξεφύγει από την έντονη ύφεση, ούτε να ανακτήσει τη χαμένη ανταγωνιστικότητα της, με αποτέλεσμα να αυξάνεται διαρκώς η σχέση του δημοσίου χρέους προς το ΑΕΠ της.

Οι πιστωτές της Αργεντινής, υπό την «αιγίδα» του ΔΝΤ, κατηγορούσαν την κυβέρνηση της για επαναλαμβανόμενες πολιτικές καθυστερήσεις στην εφαρμογή των μέτρων που είχαν συμφωνηθεί. Αντίθετα, η πολιτική ηγεσία της χώρας ισχυριζόταν ότι η λιτότητα, την οποία είχαν επιβάλλει οι δανειστές, οδηγούσε στην καταστροφή - αντί να της εξασφαλίσει εκείνη τη χρηματοδότηση, η οποία θα ήταν απαραίτητη για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στην οικονομία της, έτσι ώστε να ενισχυθούν οι ιδιωτικές επενδύσεις και να επανέλθει η ανάπτυξη.

Δυστυχώς, κανένα από τα δύο μέτωπα δεν κατανοούσε το αυτονόητο: το ότι δηλαδή τα μέσα που είχε η χώρα στη διάθεση της ήταν ελάχιστα, για να μπορέσει να καταπολεμήσει με επιτυχία τη διπλή κρίση δημοσίου χρέους και ύφεσης της οικονομίας της.

Με την πάροδο του χρόνου και κάτω από το βάρος των συνεχών περικοπών στα εισοδήματα τους, οι Πολίτες της Αργεντινής αντιμετώπιζαν πλέον τόσο την κυβέρνηση τους, όσο και τους δανειστές, με τον ίδιο τρόπο. Έχασαν πλέον την εμπιστοσύνη τους και στους δύο αφού έβλεπαν ότι, παρά τις συνεχείς παραχωρήσεις εκ μέρους τους, οι οποίες είχαν οδηγήσει σε ραγδαία πτώση τα εισοδήματα τους, τόσο οι οικονομικοί δείκτες, όσο και οι μελλοντικές προοπτικές συνέχιζαν να επιδεινώνονται.

Παράλληλα οι γειτονικές χώρες, ιδίως αυτές που συμμετείχαν στην οικονομική και πολιτική ζώνη Mercosur μαζί με την Αργεντινή, άρχισαν να φοβούνται τη «μετάσταση» της κρίσης στα δικά τους κράτη. Με στόχο λοιπόν να αποφύγουν τη δική τους στοχοποίηση εκ μέρους των αγορών, πίεζαν την Αργεντινή να τα καταφέρει – λαμβάνοντας ταυτόχρονα τα μέτρα τους και απομονώνοντας την, για την περίπτωση που θα αποτύγχανε. Φυσικά η στάση τους αυτή επιδείνωνε ακόμη περισσότερο τα προβλήματα της Αργεντινής.

Αφού λοιπόν το Κοινοβούλιο της χώρας είχε ψηφίσει ένα νέο πακέτο μέτρων λιτότητας, το ΔΝΤ ενέκρινε μία ακόμη δόση. Ήταν όμως πολύ αργά πια για να ανακτηθεί η χαμένη εμπιστοσύνη – με αποτέλεσμα να μειώνονται συνεχώς οι καταθέσεις στις τράπεζες, καθώς επίσης να εντείνεται η φυγή κεφαλαίων προς το εξωτερικό. Φυσικά η κυβέρνηση δεν κατάφερε ούτε αυτή τη φορά να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει - ενώ οι πολιτικές (λαϊκές) πιέσεις αυξάνονταν, έως το σημείο χωρίς επιστροφή.

Το Δεκέμβριο του 2001 η Αργεντινή ανακοίνωσε ότι αδυνατούσε να εξοφλήσει τις υποχρεώσεις της, έκλεισε για κάποιο διάστημα τις τράπεζες της και βίωσε την μητέρα όλων των κρίσεων – την ολοκληρωτική κατάρρευση του οικονομικού της συστήματος. Η χώρα υποχρεώθηκε σε μία άτακτη χρεοκοπία, καθώς επίσης σε μία χαοτική, απρογραμμάτιστη μετάβαση σε ένα νέο νόμισμα – με διασυνοριακούς ελέγχους κεφαλαίων, με καταστροφικές υποτιμήσεις κλπ. (άρθρο μας).

Ολοκληρώνοντας, εάν συγκρίνει κανείς τα παραπάνω με την Ελλάδα στη θέση της Αργεντινής και την Ευρωζώνη στη θέση της Mercosur, θα οδηγηθεί σε δυσοίωνα συμπεράσματα. Παρά το ότι η Ελλάδα είναι μία πάμπλουτη, πολλαπλά προικισμένη χώρα, ενώ η Ευρωζώνη μία πολύ ισχυρότερη ένωση, οι ομοιότητες παραμένουν αρκετά μεγάλες – πόσο μάλλον όταν πολλές χώρες μαζί της Ευρωζώνης φαίνεται να αντιμετωπίζουν αντίστοιχα μεγάλα προβλήματα, ενώ το ευρώ είναι στο στόχο τόσο των αγορών, όσο και των Η.Π.Α.

ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Όπως έχουμε διαπιστώσει, τόσο η ίδια η Ευρωζώνη, όσο η Δύση και η Ελλάδα, πλήττονται από πολλές διαφορετικές κρίσεις – κάποιες από τις οποίες ευρίσκονται στην επιφάνεια και είναι εύκολο να επιλυθούν, ενώ κάποιες άλλες έχουν πολύ βαθύτερα αίτια, όντας αρκετά δυσκολότερες στην καταπολέμηση τους.

Στα πλαίσια αυτά, θεωρούμε σκόπιμη την παράθεση ορισμένων απλών ερωτημάτων, με τις ανάλογες, «ουδέτερες» εκ μέρους μας απαντήσεις τους, έτσι ώστε να συμμετέχουμε όσο μπορούμε στην αντιμετώπιση του σημαντικότερου όλων των προβλημάτων: της έλλειψης σαφήνειας και εμπιστοσύνης, στην αποκατάσταση των οποίων συμβάλλει η αναλυτική ενημέρωση.

(α) Μετά την ψήφιση της συμφωνίας της 12ης Φεβρουαρίου, η οποία απαιτεί νέα προγράμματα λιτότητας, έχει διασωθεί πλέον η Ελλάδα;

Κατά τη συνάντηση των υπουργών οικονομικών τη Δευτέρα, θα αποφασισθεί η νέα χρηματοδότηση της Ελλάδας, ύψους 130 ή 145 δις € - η οποία όμως θα τεθεί σε ισχύ, μετά τη διαγραφή χρέους 100 δις € (PSI), εκ μέρους των ιδιωτών πιστωτών. Τα χρήματα αυτά μάλλον δεν θα οδηγηθούν στην Ελλάδα, αλλά θα τοποθετηθούν σε ένα ειδικό ταμείο στο εξωτερικό, από το οποίο θα πληρώνονται οι διεθνείς πιστωτές – επειδή προφανώς κανένας δεν εμπιστεύεται τη δημόσια διοίκηση της χώρας.

Πιθανότατα θα συμμετέχει και η ΕΚΤ, η οποία θα διαγράψει το κέρδος της από την αγορά ελληνικών ομολόγων (υπολογίζεται μεταξύ 10-15 δις €), έτσι ώστε να μειωθεί το δημόσιο χρέος της Ελλάδας στο 120% του ΑΕΠ της το 2020 (όσο περίπου ήταν το 2008!) - αν και το ΔΝΤ το προβλέπει στο 128% του ΑΕΠ, ενώ θέλει να περιορίσει τη συμμετοχή του στα 10-13 δις €.

Ακόμη όμως και να συμβούν όλα αυτά, τόσο η διάρκεια, όσο και το βάθος της ύφεσης, του στασιμοπληθωρισμού ουσιαστικά, δεν εγγυώνται σε καμία περίπτωση ότι, η Ελλάδα θα καταφέρει να περιορίσει το δημόσιο χρέος της στο 120% - γεγονός με το οποίο μάλλον συμφωνεί και το ΔΝΤ, το οποίο τοποθετεί νέα εμπόδια (έντονα αρνητική αξιολόγηση της εφαρμογής των μέτρων κλπ.). Φυσικά, ακόμη και αν περιοριζόταν το χρέος στο 120% του ΑΕΠ, δεν θα ήταν βιώσιμο χωρίς επιτόκια χαμηλότερα του ρυθμού ανάπτυξης – ενώ πολύ δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί βιώσιμο ένα χρέος, το οποίο υπερβαίνει το 90% του ΑΕΠ.

Εκτός αυτού θα πρέπει να συμφωνήσουν οι ιδιώτες πιστωτές με τη διαγραφή των 100 δις € - γεγονός που δεν είναι καθόλου σίγουρο. Περαιτέρω, η συμφωνία θα πρέπει να ψηφισθεί από τα Κοινοβούλια των υπολοίπων χωρών – με το γερμανικό να συνεδριάζει επ’ αυτού στις 27 Φεβρουαρίου. Τέλος, όσο αργεί η έξοδος της Ελλάδας από την ύφεση (-6,7% το τέταρτο τρίμηνο του 2011), τόσο πιο δύσκολη θα γίνεται η αντιμετώπιση των προβλημάτων της – ειδικά επειδή λόγω του στασιμοπληθωρισμού τα έσοδα του δημοσίου καταρρέουν, η ανεργία αυξάνει τις δημόσιες δαπάνες (επιδόματα κλπ.), ενώ χωρίς ανάπτυξη είναι αδύνατον να υπάρξει μέλλον.

(β) Θα ήταν ίσως καλύτερη η μονομερής έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, με την υιοθέτηση ενός εθνικού νομίσματος;

Η δραχμή θα υποτιμούταν αμέσως έναντι του ευρώ, τουλάχιστον κατά 50% (αν και στην Τουρκία έφτασε στο 90% - άρθρο μας). Στην περίπτωση αυτή, τα ελληνικά προϊόντα θα γινόταν φθηνότερα, όπως επίσης οι διακοπές στην Ελλάδα – χωρίς να απαιτηθούν μειώσεις των ονομαστικών αμοιβών, επειδή θα περιορίζονταν λόγω πληθωρισμού οι πραγματικοί μισθοί.

Η έλλειψη όμως συναλλάγματος, οι αυξημένες τιμές των εισαγομένων εμπορευμάτων (πετρέλαιο κλπ.), καθώς επίσης πολλά άλλα «παρεπόμενα», θα οδηγούσαν σε τρομακτικές καταστάσεις – επί πλέον επειδή δεν θα μπορούσε πια η χώρα να μετατρέψει το δημόσιο χρέος της σε δραχμές, ιδίως μετά την πρόσφατη ψηφοφορία της Βουλής. Το ιδιωτικό χρέος τώρα, επίσης σε ευρώ, θα οδηγούσε πολλές τράπεζες, επιχειρήσεις και νοικοκυριά στη στάση πληρωμών – γεγονός που σημαίνει ότι, σε τελική ανάλυση, η έξοδος από το Ευρώ θα συνοδευόταν από μία «άτακτη» χρεοκοπία, η οποία θα κατάστρεφε ολόκληρη τη χώρα.

(γ) Θα μπορούσε η Ευρωζώνη να υποχρεώσει την Ελλάδα να εγκαταλείψει το Ευρώ – άρα και την Ευρωπαϊκή Ένωση, αφού έτσι υπαγορεύουν οι συνθήκες;

Με τη χρήση νομικών μέσων δεν είναι δυνατόν να υποχρεωθεί καμία χώρα να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη – ακόμη και αν το επιθυμούν όλες οι άλλες μαζί. Υπάρχουν όμως ειδικές «μεθοδεύσεις», όπως για παράδειγμα η υποχρέωση της Ελλάδας να εφοδιάζεται με χρήματα από την ΕΚΤ. Εάν λοιπόν η ΕΚΤ σταματούσε να της παρέχει ρευστότητα, τότε τα χρήματα της χώρας θα τελείωναν – οπότε θα αναγκαζόταν να εγκαταλείψει μόνη της την Ευρωζώνη, υιοθετώντας τη δραχμή.

Εν τούτοις, αφενός μεν θα ήταν «παράνομη» μία τέτοια πρωτοβουλία της ΕΚΤ, αφετέρου θα μπορούσε πιθανότατα η Ελλάδα να εκδώσει ένα παράλληλο νόμισμα – ενδεχομένως για τις συναλλαγές του δημοσίου με τους ιδιώτες. Επομένως, είναι μάλλον αδύνατος ο εκβιασμός της να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη.

(δ) Γιατί παραπονιέται και τι θα κόστιζε στη Γερμανία η εθελούσια (προδοτική προφανώς, εκ μέρους κάποιας «δοτής» κυβέρνησης) έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη;

Κατ’ αρχήν είμαστε σίγουροι ότι, η Γερμανία δεν θέλει την Ελλάδα στην Ευρώπη – αφενός μεν λόγω των πολεμικών επανορθώσεων που της οφείλει (είναι η μοναδική χώρα, η οποία δεν έχει εξοφληθεί, επειδή καμία Ελληνική κυβέρνηση δεν το απαίτησε), αφετέρου λόγω της Δημοκρατικής «ιδιοσυγκρασίας» της και της «επαναστατικότητας» της – γεγονότα που θα μπορούσαν να υποκινήσουν τόσο τις υπόλοιπες χώρες εναντίον της Γερμανίας, όσο και τους ίδιους τους Γερμανούς Πολίτες εναντίον της πρωσικής κυβέρνησης τους (απαίτηση για Δημοκρατία, για μείωση του αστυνομικού κράτους κοκ.).

Συνεχίζοντας, η Γερμανία έχει δανείσει μέχρι σήμερα στην Ελλάδα 14,7 δις € (μέσω της Kfw, αφού δεν μπορεί σαν κράτος), με ένα τοκογλυφικό επιτόκιο της τάξης του 5%. Η ΕΚΤ έχει αγοράσει ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου αξίας 47 δις €, ενώ έχει δανείσει στις ελληνικές τράπεζες περί τα 80 δις € - γεγονός που σημαίνει ότι, στην κεντρική τράπεζα της Γερμανίας αντιστοιχεί περίπου το 30% αυτού του ποσού (περί τα 38 δις €).

Οι κρατικές τράπεζες της Γερμανίας, όπως για παράδειγμα η HRE, έχουν Ελληνικά ομόλογα, αξίας 8,3 δις € στα βιβλία τους. Συνολικά λοιπόν η Γερμανία είναι εκτεθειμένη με 61 δις €, τα οποία θα έχανε εάν η Ελλάδα χρεοκοπούσε – επί πλέον, αυτά που έχουν δανείσει οι ιδιωτικές τράπεζες και οι επιχειρήσεις της στην Ελλάδα. Τέλος, ας μην ξεχνάμε ότι η ΕΚΤ οφείλει στην Bundesbank περίπου 500 δις € (από το σύστημα Target II), εκ των οποίων τα 101 δις € της οφείλονται από την Τράπεζα της Ελλάδας - ενώ τα υπόλοιπα από τις χώρες του νότου.

Το βασικό πρόβλημα όμως της Γερμανίας δεν είναι τόσο αυτό το ποσόν, όσο το ενδεχόμενο να συμπαρασύρει η Ελλάδα τις υπόλοιπες υπερχρεωμένες χώρες – ειδικά την Ισπανία και την Ιταλία. Κάτι τέτοιο θα της δημιουργούσε τεράστια προβλήματα – πιθανότατα δε πολύ δύσκολα στην επίλυση τους, αφού η Ευρωζώνη είναι έτσι κατασκευασμένη, ώστε να πληρώνει αυτός που στο τέλος έχει χρήματα (άρθρο μας).
(ε) Ποιες είναι οι επόμενες εξελίξεις και κατά πόσον είναι υπέρ (ή κατά) της Ελλάδας η πάροδος του χρόνου; Μήπως οι συνεχείς αναβολές και οι «παλινδρομήσεις» της Γερμανίας είναι ένα «παιχνίδι καθυστερήσεων»;

Εάν όλα λειτουργήσουν όπως έχει προγραμματισθεί, η Ελλάδα θα λάβει εντός των επομένων εβδομάδων την πρώτη δόση από το νέο πακέτο στήριξης – κάτι που θεωρείται απαραίτητο να συμβεί πριν από τις 20 Μαρτίου, όπου λήγει το ομόλογο των 14,5 δις €. Μέχρι τότε, η Ελλάδα δεν μπορεί να χρεοκοπήσει – εκτός απροόπτου φυσικά, όπως μίας πιθανής επίθεσης εναντίον των τραπεζών της (Bank-run). Οι υπόλοιπες δόσεις θα κριθούν από την πρόοδο των μεταρρυθμίσεων στην Ελλάδα – οι οποίες πιθανότατα δεν θα έχουν το αναμενόμενο αποτέλεσμα, κρίνοντας από την εμπειρία της Αργεντινής.

Εν τούτοις, ο χρόνος λειτουργεί εις βάρος της Ελλάδας, επειδή την επόμενη εβδομάδα η Ευρωζώνη θα επεκτείνει την προστατευτική ομπρέλα για τις υπόλοιπες χώρες. Ο ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης θα ενισχυθεί με νέα κεφάλαια, το ΔΝΤ επίσης, ενώ η ΕΚΤ προγραμματίζει μία ακόμη μεγάλη αύξηση της ρευστότητας των τραπεζών.

Επομένως, οι πιθανότητες «μετάστασης» της κρίσης στις άλλες προβληματικές οικονομίες (Ιρλανδία, Ισπανία, Ιταλία κλπ.) περιορίζονται διαρκώς – με αποτέλεσμα οι Ευρωπαίοι πολιτικοί, πιεζόμενοι από τους ψηφοφόρους τους, να είναι πολύ λιγότερο πρόθυμοι να βοηθήσουν περαιτέρω την Ελλάδα. Πιθανότατα τότε να δρομολογήσουν οι Ευρωπαίοι την έξοδο της Ελλάδας από το Ευρώ, «προικίζοντας» την με μία γενναιόδορη διαγραφή χρεών - έτσι ώστε να το αποδεχθεί με τη θέληση της.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Όπως έχουμε αναφέρει πολλές φορές ο Ισολογισμός της Ελλάδας, όπου στη μία πλευρά του (Παθητικό) είναι το δημόσιο χρέος, ενώ στην άλλη (Ενεργητικό) η τεράστια ακίνητη περιουσία του δημοσίου, οι κρατικές επιχειρήσεις, ο υπόγειος πλούτος και οι γερμανικές επανορθώσεις (άρθρο μας), είναι πολύ περισσότερο «πλεονασματικός», από όλες τις άλλες χώρες – αρκεί φυσικά να υπάρξει μία υπερήφανη πολιτική ηγεσία, η οποία να έχει την ικανότητα/επάρκεια να τον απεικονίσει σωστά, διαπραγματευόμενη ορθολογικά με τους δανειστές μας.

Από την άλλη πλευρά, έχοντας ένα από τα μικρότερα συνολικά χρέη (δημόσιο και ιδιωτικό) στην Ευρωζώνη, είμαστε σε θέση να ανταπεξέλθουμε με όλες τις υποχρεώσεις μας – αφού το δημόσιο χρέος, αντίθετα με το ιδιωτικό, είναι πολύ εύκολα διαχειρίσιμο, όπως έχουμε συχνά τεκμηριώσει. Η λύση μας είναι προφανώς η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δημοσίων χρεών μας, με το εκάστοτε βασικό επιτόκιο της ΕΚΤ, σε συνδυασμό με ένα σχέδιο ανάπτυξης της οικονομίας μας (Marshall plan) – έτσι ώστε να κατανεμηθεί σωστά το συνολικό χρέος της Ελλάδας, μεταξύ του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα (άρθρο μας), καθώς επίσης να υπάρξει «κάθαρση» της όποιας διεφθαρμένης κομματικοκρατίας.

Στα πλαίσια αυτά, οφείλουμε να έχουμε εμπιστοσύνη στους Έλληνες, στην Κοινή, Διακομματική Βούληση, στη Δημοκρατία και στους Ευρωπαίους Πολίτες, οι οποίοι διαδηλώνουν και εξεγείρονται υπέρ της Ελλάδας – καμία εμπιστοσύνη όμως στην κομματική ιδιοτέλεια, στη Βούληση της ελίτ, στον Εθνικοσοσιαλισμό, στο μερκαντιλισμό και στις κυβερνήσεις των τραπεζών. Η Κοινή Βούληση λέει όχι στη δραχμή (κατά 75%), όχι στα υφεσιακά μνημόνια, όχι στην υποτέλεια, όχι στη λεηλασία και όχι στην υποδούλωση, με αντάλλαγμα την επιβίωση. Είμαστε υποχρεωμένοι λοιπόν να τη σεβαστούμε - πριν από όλους φυσικά πρέπει να τη σεβαστεί η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας και της Ευρώπης.