Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

8 Ιουν 2014

Η πρόσφατη επίθεση στις Βρυξέλλες θα έχει και συνέχειες 

Tου Ιωάννη Μιχαλέτου 


Πρωτοφανής αναστάτωση στο διεθνές και Ευρωπαϊκό σύστημα ασφάλειας έχει προκληθεί λόγω των συνεπειών αποσταθεροποίησης που εκπηγάζουν από την "Αραβική Άνοιξη", τον εμφύλιο στη Συρία και πλέον τις δραματικές εξελίξεις στην Ουκρανία. 

Όλες οι παράμετροι που μπορούν να συνεκτιμηθούν σε συνδυασμό με πολύ μεγάλη κινητικότητα σε επίπεδο τόσο ομάδων τρομοκρατών όσο και μεμονωμένων υπόπτων, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι επίκεινται και άλλες τρομοκρατικές ενέργειες.

Πρόσφατη έκθεση των Ηνωμένων Εθνών ονοματίζει τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη ως ένα από τα κράτη παγκοσμίως με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση τρομοκρατικών ομάδων και ατόμων συνδεόμενα με την Αλ Κάιντα. Η χώρα αυτή βρίσκεται μια θέση μόλις πίσω από το Πακιστάν και στο ίδιο επίπεδο με το Αφγανιστάν. 
Το επίπεδο πληροφόρησης των λεγόμενων "Δυτικών" δυνάμεων δεν είναι πλέον επαρκές διότι υπήρξε εμπλοκή με την υποστήριξη Ισλαμιστών στη Συρία, με αποτέλεσμα ουκ ολίγοι υποψήφιοι τρομοκράτες, αλλά και "συνήθεις ύποπτοι" να εκμεταλλευτούν την κατάσταση και να αναδιοργανώσουν σε νέα στεγανά τις ομάδες τους, εντός και εκτός Βοσνίας. 

Υπάρχουν εφτά δομημένες οργανώσεις τρομοκρατών στη Βοσνία και εκατοντάδες ενεργά μέλη με έντονη πολιτικό-οικονομική και κοινωνική "όσμωση" τόσο με γειτονικές περιοχές όπως το Κοσσυφοπέδιο όσο και με διεθνείς ομάδες, από την Ινδονησία έως και τη Βόρειο Αφρική. 

Παραλλήλως, δεν μπορεί να προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι προσφάτως η υπηρεσία εσωτερικής ασφαλείας της Νορβηγίας (PST) εντόπισε και προχώρησε στη σύλληψη τριών "Τζιχαντιστών" που επέστρεφαν από τη Συρία, ενός Σομαλού με Νορβηγική υπηκοότητα και δύο "Βαλκανίων" που δεν ονοματίστηκαν επακριβώς, αλλά οι πληροφορίες αναφέρουν ότι είναι Βόσνιοι-Μουσουλμάνοι. 

Συμμετείχαν στη Συρία στις τάξεις της διαβόητης τρομοκρατικής οργάνωσης ISIL και αποτελούν τμήμα μιας ευρύτερης ομάδας 50 ατόμων που εξήλθαν τα τελευταία έτη από τη Νορβηγία για να πολεμήσουν στη Συρία σε συνεργασία ως προς τη μεταφορά με Βαλκανικά τρομοκρατικά δίκτυα. 

Νοτιότερα στη Λιβύη, οι μάχες εξόντωσης μεταξύ φατριών συνεχίζονται αδιάκοπα ενώ η χώρα είναι πλήρως διαλυμένη αλλά και τόπος συγκέντρωσης μεταναστών από την Αφρική και την Ασία. Οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν την ολοένα και ενεργότερη εμπλοκή της Αλγερίας για διαφύλαξη της δικής της εσωτερικής ασφάλειας.

Περίπου 3.500 Αλγερινοί στρατιώτες εδώ και μερικές ημέρες έχουν εισχωρήσει δεκάδες χιλιόμετρα στο Λιβυκό έδαφος μαζί με 1.500 ντόπιους, φίλα προσκείμενους μαχητές και αεροπορική κάλυψη. Ταυτοχρόνως στρατεύματα του Τσάντ που αριθμούν μερικές εκατοντάδες προσωπικό δρουν στα Νότια της Λιβύης στο Τιμπεστί, ενώ Γαλλικές ειδικές δυνάμεις που εδρεύουν στο Νίγηρα στοχοποιούν ομάδες Τζιχαντιστών και εν συνεχεία ειδοποιούν προς βομβαρδισμό τους επιθετικά ελικόπτερα τύπου "Τίγρης". 
Οι Αμερικανικές ειδικές δυνάμεις με τη χρήση δορυφορικών συστημάτων εντοπίζουν και εξολοθρεύουν Τζιχαντιστές στο μέσο της χώρας, ενώ προστατεύουν και συγκεκριμένες πετρελαιοπηγές.  

Παρόλα αυτά οι υπάρχουσες δυνάμεις δεν είναι επαρκείς για να αντιμετωπιστεί το χάος στη χώρα το οποίο συνδέεται ευθέως πλέον με δεκάδες άλλες τρομοκρατικές και παραστρατιωτικές ομάδες από τη Σομαλία και το Σουδάν έως και τη Νιγηρία και το Μάλι. 
Σε ότι αφορά την Ε.Ε. αντιμετωπίζει μαλακό υπογάστριο στην άμυνα εσωτερικής ασφάλειας της, όχι μόνο στην Βαλκανική πλευρά, αλλά κυρίως στα μητροπολιτικά κέντρα της Δυτικής Ευρώπης, γεγονός που έχει και άμεσες πολιτικές συνέπειες.

Πηγή RIMSE

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών


Η Ουάσιγκτον αποστέλλει ομάδα στρατιωτικών συμβούλων στην Ουκρανία, με σκοπό να αξιολογήσει και να αναπτύξει προγράμματα πρακτικής συνεργασίας, μεταξύ των ενόπλων δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ουκρανίας. Αυτό ανακοίνωσε ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου Eileen Laynez.

«Μια ομάδα αμερικανών στρατιωτικών συμβούλων θα μεταβεί σύντομα στην Ουκρανία, για να εκτιμήσει τη μεσοπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη κατάσταση, καθώς και τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις στον στρατιωτικό τομέα», σημείωσε ο Laynez.

Σύμφωνα με αυτόν, η εκτίμηση αυτή αποτελεί το πρώτο βήμα για να τεθεί σε εφαρμογή ένα σταθερό «πρόγραμμα», σε μια προσπάθεια του αμερικανικού στρατού, να στηρίξει τις ουκρανικές δυνάμεις, στον τομέα των ασκήσεων, στην βελτίωση της εκπαίδευσης και στην παροχή βοήθειας, καταλήγει η ανακοίνωση.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα θα σταλούν επίσης και συσκευές κωδικοποιημένης επικοινωνίας, εξαρτήματα νυχτερινής όρασης, αλεξίσφαιρα κ.α.

Ο Laynez υπενθύμισε ότι ανώτεροι αξιωματούχοι του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ, αυτή την εβδομάδα συναντήθηκαν στο Κίεβο, με ουκρανούς συναδέλφους τους, για το ζήτημα αυτό. Τα δύο μέρη συζήτησαν πιθανούς τρόπους «ενίσχυσης της μακροχρόνιας συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών στον τομέα της άμυνας, με σκοπό να βοηθηθεί ο ουκρανικός στρατός».

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

- Το Κίεβο αποχώρησε από τρία μεθοριακά σημεία διέλευσης 
- Οι αρχές υποστηρίζουν, ότι σχεδόν 4.000 κάτοικοι της ανατολικής Ουκρανίας έχουν ζητήσει άσυλο στη Ρωσία

Εντολή για να ενισχυθούν οι έλεγχοι στα σύνορα με την Ουκρανία, έδωσε ο πρόεδρος της Ρωσίας Vladimir Putin, προκειμένου να μην περνούν άνθρωποι παράνομα, όπως ανακοίνωσε η υπηρεσία Τύπου του Κρεμλίνου.

Ο Putin έδωσε εντολή να ληφθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα, για να εμποδιστούν οι παράνομες διελεύσεις από τα μεθοριακά φυλάκια, αφού το Κίεβο παραδέχθηκε την Πέμπτη, ότι αποχώρησε από τρία μεθοριακά σημεία διέλευσης, τα οποία κατελήφθησαν από τους φιλορώσους αυτονομιστές.

Η εντολή δίνεται μια ημέρα αφού ο Putin είχε συνομιλίες με παγκόσμιους ηγέτες στη Γαλλία, όπου ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Barack Obama, του ζήτησε να σταματήσει να υποστηρίζει τους αυτονομιστές στην ανατολική Ουκρανία και να σταματήσει τις παραδόσεις όπλων και υλικού διαμέσου των συνόρων.

Οι ρωσικές μεταναστευτικές αρχές υποστηρίζουν, ότι σχεδόν 4.000 κάτοικοι της ανατολικής Ουκρανίας έχουν ζητήσει άσυλο στη Ρωσία και ότι οι ρωσικές μεθοριακές περιοχές αντιμετωπίζουν συρροή προσφύγων.

Το Κίεβο υποστηρίζει από την πλευρά του, ότι μαχητές από τη Ρωσία, μερικοί από τους οποίους φθάνουν από την Τσετσενία και την Ινγκουσετία στο Ρωσικό Καύκασο, διασχίζουν τακτικά τα σύνορα για να διευρύνουν τις τάξεις των φιλορώσων εξεγερμένων.

Υπενθυμίζεται ότι το υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας κάλεσε σήμερα το νέο Πρόεδρο της Ουκρανίας, Petro Poroshenko, να ενεργήσει βάσει "των αρχών μιας δημοκρατικής κοινωνίας" και να απελευθερώσει δύο Ρώσους δημοσιογράφους, οι οποίοι κρατούνται στην ανατολική Ουκρανία.

Στην πρώτη επίσημη ρωσική δήλωση μετά την ορκωμοσία του Poroshenko, το υπουργείο Εξωτερικών αναφέρθηκε στην ορκωμοσία του, αλλά δεν σχολίασε την πρώτη ομιλία του, στην οποία είπε πως η Ουκρανία δεν θα παραιτηθεί των δικαιωμάτων της στην Κριμαία, που προσαρτήθηκε από τη Ρωσία το Μάρτιο.

Πηγές ΑΜΠΕ, Γαλλικό Πρακτορείο, Reuters



Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς 

Και στις πρόσφατες εκλογές οι «αποκαλύψεις» υπήρξαν άκρως κοινότοπες αλλά ρεαλιστικότατα απελπιστικές:

Οι δημότες δύο πολύ μεγάλων πόλεων, χωρίς προσχήματα και χωρίς την παραμικρή αίσθηση ντροπής για τον αυτεξευτελισμό τους, ψήφισαν σαν Δήμαρχο την τοπική ποδοσφαιρική τους ομάδα. Τους άφηνε παγερά αδιάφορους ποιος θα διαχειριστεί τις ανάγκες της πόλης τους, τις ανάγκες της ζωής τους. Μάλλον για την πλειονότητα των Ελληνωνύμων σήμερα, το ποδοσφαιρικό αφιόνι είναι η μόνη πραγματική αξία ζωής, η μόνη ενασχόληση που δίνει κάποιο περιεχόμενο στην καθημερινότητα. Η εκούσια εξηλιθίωση στη θέση του απόλυτου κενού.

Ακόμα και τα νήπια γνωρίζουν ότι το ποδοσφαιρικό παραισθησιογόνο το διακινούν πανίσχυρες μαφίες του υποκόσμου «διαπλεκόμενες» με τα κόμματα. Στις εκλογές που μόλις ζήσαμε, ήταν η πρώτη φορά (γι’ αυτό και κρατήστε σημαδιακή τη χρονολογία: 2014) που σε δύο τουλάχιστον μεγάλες πόλεις οι πολίτες δεν χρειάστηκαν την ιδεολογική λεοντή: κομματικούς φενακισμούς («Ελιά» – όχι ΠΑΣΟΚ, «Ποτάμι» – όχι Ν.Δ.) ή αρλουμπολογία «παραταξιακού» σχολαστικισμού (κεντροαριστερά, κεντροδεξιά, κεντροαριστερότερη αριστερά κ.λπ.). Ψήφισαν απευθείας τις μαφίες δίχως «πολιτικά» επιχρίσματα.

Κυνισμός ή ανεπίγνωστη ριζική εξηλιθίωση; Το πρόβλημα, βέβαια, δεν είναι να καταμετρήσουμε τους δείχτες ευφυΐας των Ελληνωνύμων σήμερα, αλλά να ψάξουμε αν υπάρχουν πια ίχνη προϋποθέσεων να λειτουργεί κανείς ως πολίτης: ίχνη «αίσθησης δημοσίου συμφέροντος». Αυτή η αίσθηση διαφοροποιεί τον πολιτισμένο από τον πρωτόγονο άνθρωπο, σε οποιοδήποτε γεωγραφικό μήκος και πλάτος, αιώνα ή εποχή.
Η «αίσθηση δημοσίου συμφέροντος» ξεκινάει από τα απλούστερα δεδομένα της πρακτικής του βίου. Για παράδειγμα: Σε όσα νοσοκομεία χτίστηκαν τις τελευταίες δεκαετίες στην Ελλάδα, οι θάλαμοι ή τα δωμάτια νοσηλείας διαθέτουν μια συσκευή τηλεόρασης για νοσηλευόμενους. Δεν υπάρχουν όμως τηλεχειριστήρια – έχουν κλαπεί! Οι Ελληνώνυμοι κλέβουμε από τα νοσοκομεία τα τηλεχειριστήρια, κλέβουμε τα σκεπάσματα («κουλούρες») από τις λεκάνες της τουαλέτας, κλέβουμε τις κουρτίνες που υπήρχαν αρχικά στα παράθυρα. Δεν πρόκειται απλώς για μικροπαρανομίες, περιπτώσεις αντικοινωνικής συμπεριφοράς, ηθικής παρεκτροπής. Πρόκειται για απώλεια της αίσθησης του «δημόσιου αγαθού»: έχει χαθεί η δυνατότητα να ξεχωρίσουμε και αναγνωρίσουμε ότι, εκτός από τα όσα ο καθένας μας ατομικά κατέχει και νέμεται, υπάρχουν και δεδομένα της πρακτικής του βίου που πρέπει να βρίσκονται στη διάθεση και εξυπηρέτηση όλων (του «κοινού συμφέροντος»), αλλιώς η ζωή δεν λειτουργεί.

Ο άνθρωπος που κλέβει το σκέπασμα λεκάνης από την τουαλέτα νοσοκομείου, είναι ο ίδιος που θεωρεί αυτονόητο να κάνει «κατάληψη» δημόσιου χώρου, σχολείου, πανεπιστημιακού εργαστηρίου, εθνικής οδού, να μπλοκάρει τον ηλεκτροφωτισμό της χώρας, δηλαδή να καταλύει το «κοινό συμφέρον», προκειμένου να εκβιάσει την ικανοποίηση ατομοκεντρικών, συντεχνιακών του απαιτήσεων. Ο άνθρωπος που ιδιοποιείται το σκέπασμα λεκάνης από την τουαλέτα νοσοκομείου, έχει ακριβώς την ίδια έλλειψη της «αίσθησης δημοσίου συμφέροντος» με τον πρωθυπουργό που μοιράζει υπουργεία (την κορυφαία ευθύνη διαχείρισης των «δημόσιων αγαθών») σε φιλαράκια του ή σε εσωκομματικούς υποστηρικτές του. Εχει τον ίδιο αντικοινωνικό πρωτογονισμό με τον φοροφυγάδα, τον ιδιοκτήτη αυθαίρετου κτίσματος ή καταπατημένης δημόσιας γης, τον επίορκο αστυνόμο που πουλάει «προστασία».

Η παγερή αδιαφορία και βαθιά περιφρόνηση για το «δημόσιο συμφέρον» είναι η κυρίαρχη (και κυρίως αυτονόητη) πραγματικότητα στην κρατική οργάνωση του βίου μας των Ελληνωνύμων σήμερα. Νόμοι, θεσμοί, πολιτικά σχήματα, ο δημόσιος λόγος, καμώνονται ότι αγνοούν τη γενικευμένη κλοπή των κοινών αγαθών, της κοινωνικής περιουσίας, ενώ σε αυτή τη λωποδυσία σκοπεύουν. Αν σκόπευαν στην άρνηση της νομιμοποιημένης λωποδυσίας, στην τίμια επιδίωξη του «δημοσίου συμφέροντος», θα αναζητούσαν να εντοπίσουν, αναλύσουν και εφαρμόσουν πολιτικές, ριζικά διαφορετικές (κυριολεκτικά στους αντίποδες) από τις σημερινές.

Δηλαδή, θα έπαυαν να ανοηταίνουν με μικρονοϊκά παιδιαρίσματα, ιδεολογικές κωλοτούμπες σε συνεχώς καινούργια εφευρήματα όλο και αμιγέστερων σχημάτων «κεντροαριστεράς», ζητώντας την πιο αριστερή κεντροαριστερά. Θα αναζητούσαν: ποιος ρεαλιστικός πολιτικός σχεδιασμός, ποιες πολιτικές πρακτικές, θα μπορούσαν να οδηγήσουν τον Ελληνώνυμο από τον σημερινό πρωτογονισμό του κτηνώδους ατομοκεντρισμού στην αίσθηση και πάλι της αναγνώρισης και του σεβασμού «δημόσιων αγαθών». Οχι με ποια ηθική, με ποια ιδεολογία, ποια κηρύγματα, αλλά με ποια πολιτική πράξη θα πάψουν οι Ελληνώνυμοι να κλέβουν το νοσοκομείο που τους νοσηλεύει, να καταστρέφουν το σχολειό που τους μαθαίνει γράμματα, το τρένο ή το λεωφορείο που τους μεταφέρει.

Τους όρους για την ολοκληρωτική και στυγνή επιβολή του πρωτογονισμού στην Ελλάδα τους οργάνωσε πολιτικά και τους θεσμοποίησε η δήθεν «Αριστερά». Οι «δημοκρατικές δυνάμεις» αυτοσυνειδητοποιήθηκαν αποκλειστικά ως μανιακές καταναλωτικές ορδές – το κάθε άτομο της ορδής «δικαιούται διά να» λαφυραγωγεί αχαλίνωτα ό,τι άλλοτε γινόταν αυτονόητα σεβαστό ως πεδίο «δημόσιου αγαθού». Ακόμα ώς σήμερα η «Αριστερά» επαγγέλλεται πολιτικές παροχών και αύξησης των δυνατοτήτων καταναλωτικής ευχέρειας («θα επαναδιαπραγματευθούμε», «θα αυξήσουμε τον κατώτατο μισθό») – μιλάει γλώσσα μόνο ποσοτικών μεγεθών. Αδυνατεί να μιλήσει για ποιότητες η Αριστερά, δηλαδή να μιλήσει για πολιτική. Απλώς ευφραδέστερος ο κ. Τσίπρας εξευτελίζει ευχερέστερα τη μειρακιώδη δυσφράδεια του κ. Σαμαρά, όταν παρακάμπτει (εξίσου ανυποψίαστος) την πολιτική προκειμένου να μιλήσει για το μέλλον της χώρας.

Θέλουν να λέγονται «αριστεροί», ενώ μένουν πεισματικά άσχετοι με κάθε έννοια προτεραιότητας των κοινωνιοκεντρικών κριτηρίων, άσχετοι με κάθε αντίσταση στον ατομοκεντρικό, καταναλωτικό πρωτογονισμό. Γι’ αυτό και τα κόμματα της «Αριστεράς» στην Ελλάδα είναι μόνο κόμματα διαμαρτυρίας ή ψυχαναγκαστικού παλαιοημερολογιτισμού. Μιλάνε για «κοινωνικούς αγώνες» και εννοούν συντεχνιακούς εκβιασμούς, μιλάνε για «κοινωνικό κράτος» και εννοούν ασύδοτη τη λωποδυσία σε κάθε πτυχή κρατικής λειτουργίας.

Ακριβώς το ανάλογο συμβαίνει και με τη «Δεξιά»: Μιλάνε για «πατρίδα» και αναφέρονται σε κάτι που δεν ενδιαφέρει κανέναν. Ακόμα και στους γελοιώδεις λαϊκισμούς του Καρατζαφέρη δεν είχαν τίποτα σοβαρό να αντιτάξουν, ακόμα και το χρυσαυγίτικο κοινωνικό περιθώριο το καταδιώκουν σήμερα με τον χωροφύλακα.

Πηγή "Καθημερινή"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 

Την… κλειδαμπάρωσαν για τέσσερις μήνες τη Βουλή, ως τον Οκτώβρη, ο Σαμαράς κι ο Βενιζέλος! Μετά τα οικτρά για τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ αποτελέσματα των ευρωεκλογών, που να τολμήσουν να κάνουν ανασχηματισμό με ανοιχτή Βουλή...

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Πώς να κρατήσουν πειθαρχημένους τους κυβερνητικούς βουλευτές, ιδίως εκείνους της ΝΔ, οι οποίοι με τα δόντια κρατιούνται για την ώρα ελπίζοντας ότι θα υπουργοποιηθούν, όταν δουν ότι δεν συμπεριλαμβάνονται σε αυτούς που καταλαμβάνουν υπουργικές καρέκλες; Άσε τους άλλους του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι με έχοντες τέτοιες αυταπάτες και ελπίδες, ξεσπάθωσαν ήδη εναντίον του Βενιζέλου και θέλουν να τον κατασπαράξουν και να πάνε με τον ΣΥΡΙΖΑ, μήπως και σώσουν το πολιτικό τομάρι τους!
Άλλο τα ψέματα που σερβίρουν για να τα χάφτει ο κοσμάκης, άλλο η πολιτική πραγματικότητα. Ο Σαμαράς μπορεί να υποκρίνεται ότι «άντεξε» στις ευρωεκλογές, αλλά το 23% που πήρε είναι το κατά 10 εκατοστιαίες μονάδες χειρότερο αποτέλεσμα που έχει σημειώσει ποτέ η ΝΔ στις οκτώ φορές που έχουν γίνει ευρωεκλογές στην Ελλάδα. Τρείς φορές έχει ηγηθεί σε εκλογές της ΝΔ ο Σαμαράς και τρεις φορές η ΝΔ σημείωσε τα τρία χειρότερα αποτελέσματα της ιστορίας της είτε σε ευρωεκλογές είτε σε βουλευτικές εκλογές! Είναι δυνατόν να πανηγυρίζει ο Σαμαράς που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον πρώτο κόμμα, τέσσερις μονάδες μπροστά από τη ΝΔ; Μην τρελαθούμε κιόλας! Πανηγυρίζει δηλαδή ο Σαμαράς την κατάκτηση της… δεύτερης θέσης στις ευρωεκλογές; Η κυβέρνηση του δεν ανατράπηκε, σύμφωνοι, αλλά αισθάνεται ο Σαμαράς ότι το κεφάλι του στέκεται καλά στη θέση του με το 23% που πήρε; Βεβαίως και αντιλαμβάνεται ότι το σύστημα τον θεωρεί ξοφλημένο και ως εκ τούτου τον στηρίζει μέχρι να τον αλλάξει με κάποιον άλλο – γι΄αυτό και έκλεισε ξαφνικά τη Βουλή, μην τυχόν και του την κάνουν οι δικοί του με τις πλάτες της ολιγαρχίας και προωθήσουν άλλον στη θέση του! 
Σε ακόμη δυσκολότερη θέση βρίσκεται ο Βενιζέλος. Έσπασε κι αυτός όλα τα ρεκόρ ρίχνοντας τα εκλογικά ποσοστά του ΠΑΣΟΚ στο ναδίρ τόσο στις βουλευτικές όσο και στις ευρωεκλογές. Ο Μπένι μπορεί να υποκρίνεται ότι «πουλάει τσαμπουκά» στον Σαμαρά και απαιτεί περισσότερα υπουργεία επειδή… κράτησε το 8% των ψηφοφόρων στο ΠΑΣΟΚ κι έτσι «έσωσε την κυβέρνηση», αφού το ΠΑΣΟΚ δεν διαλύθηκε αμέσως, αλλά η πραγματικότητα δεν αλλάζει. Είναι το 8% ποσοστό για το ΠΑΣΟΚ; Θριαμβολογεί δηλαδή ο Βενιζέλος για το ότι το ΠΑΣΟΚ έπεσε στην… τέταρτη (!) θέση, πίσω ακόμη και από τη Χρυσή Αυγή, η οποία στις βουλευτικές εκλογές του 2009, πριν από πέντε χρόνια, είχε 0,29% όταν το ΠΑΣΟΚ είναι 43,92%, ξεπερνώντας τη δηλαδή κατά… 43 εκατοστιαίες μονάδες! Αναλύσαμε την περασμένη εβδομάδα γιατί τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών δεν ήταν καλά για τους εργαζόμενους και γιατί δεν ανατράπηκε η κυβέρνηση παρά τις σοβαρότατες εκλογικές ήττες τόσο της ΝΔ όσο και του ΠΑΣΟΚ, αλλά αυτό καθόλου δεν σημαίνει ότι ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος θα επιβιώσουν πολιτικά. Αντιθέτως, οι διαλυτικές ήττες της ΔΗΜΑΡ και των ΑΝΕΛ στις οποίες οφείλει η κυβέρνηση την επιβίωση της (μαζί με την εκλογική στασιμότητα του ΣΥΡΙΖΑ) υποσκάπτουν ταυτόχρονα τη θέση του Βενιζέλου.
Το σύστημα, λόγω της εξουδετέρωσης της ΔΗΜΑΡ και των ΑΝΕΛ ως δυνάμει εταίρων υποθετικής κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ στο μέλλον, εταίρων που αναγκαστικά θα είχαν τη μορφή «τσόντας», βλέπει ότι του παρουσιάζεται μια πολύ πιο ευνοϊκή δυνατότητα: Να εγκλωβίσει εξαρχής τον ΣΥΡΙΖΑ στην υπηρέτηση και υλοποίηση μιας πολιτικής υπέρ του συστήματος μέσω της εξαπάτησης του σε κυβερνητική συνεργασία με ένα «μεταΠΑΣΟΚ» χωρίς τον Βενιζέλο ή το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη ή κάποια σύνθεση και μετάλλαξη των δύο τελευταίων κομμάτων. Αυτό είναι πολύ πιο συμφέρον για το σύστημα, παρόλο που όπως είναι αυτονόητο συνεπιφέρει το πολιτικό τέλος του Βενιζέλου και του Σαμαρά ως προσώπων. 
Αυτό το βλέπουν όσα στελέχη του ΠΑΣΟΚ βρίσκονται εκτός κυβέρνησης και γι΄ αυτό πρωτοστατούν στις τοποθετήσεις υπέρ του αναπροσανατολισμού της πολιτικής του κόμματός τους προς τον ΣΥΡΙΖΑ, απαιτώντας ταυτόχρονα και καθαίρεση του Βενιζέλου από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, αφού προφανώς σε μια τέτοια πορεία ο νυν πρόεδρος του κόμματός τους είναι όχι μόνο άχρηστος αλλά και σοβαρότατο εμπόδιο. Η τοποθέτηση του Κώστα Σκανδαλίδη στο ραδιοσταθμό Σκάι εκφράζει τις θέσεις της τάσης αυτής, η οποία τείνει να κυριαρχήσει. Στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, το οποίο θα γίνει τον Οκτώβριο, είπε ο Κ. Σκανδαλίδης, «θα συζητηθούν τα πάντα κι αν αλλάξει η πολιτική και ο κ. Βενιζέλος δεν μπορεί να την αποδεχθεί τότε θα αλλάξουμε αρχηγό»! «Θα αλλάξουμε αρχηγό, τελεία και παύλα»! Ο «γιωργακικός» Θάνος Μωραϊτης δεν έψαξε να βρεί κανενός είδους προσχήματα: «Απαιτείται νέα ηγεσία στην παράταξη» έγραψε ωμά σε άρθρο του. Όλα τα «ριγμένα» πρωτοκλασάτα στελέχη του ΠΑΣΟΚ συμμερίζονται αυτή την άποψη είτε το εκφράζουν δημοσίως (όπως έκαναν πέραν των προαναφερθέντων οι Δημήτρης Ρέππας, Φώφη Γεννηματά κ.α.) είτε όχι, περιμένοντας την ευκαιρία να εκδηλωθούν χωρίς να διατρέξουν κανένα πολιτικό κίνδυνο – πασόκοι είναι!
Προσοχή, αυτό δεν σημαίνει ότι έχει ήδη οριστικά και αμετάκλητα κριθεί η πολιτική τύχη της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου και η προώθηση εκ μέρους του συστήματος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, σε συνεργασία με κάποιο κεντροαριστερό κομματικό μόρφωμα. 
Αν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αποδειχθεί ανίκανη να κινητοποιήσει τις μάζες από εδώ και πέρα, καθόλου δεν αποκλείεται να μην προωθηθεί ποτέ ο Τσίπρας στην πρωθυπουργία, όσο κι αν αυτό δεν είναι το πιθανότερο σενάριο αυτή τη στιγμή.

Πηγή ΠΡΙΝ

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Δέκα χρόνια μετά το κυπριακό δημοψήφισμα

Γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Το δημοψήφισμα του Απριλίου 2004 στην Κύπρο για το σχέδιο Ανάν υπήρξε μία κορυφαία στιγμή όχι μόνο της κυπριακής αλλά συνολικά της ελληνικής (και σε κάποιο βαθμό της ευρωπαϊκής) ιστορίας. Μία στιγμή που, ορθώς, ο Μίκης Θεοδωράκης συνέκρινε με την ελληνική αντίσταση στον ιταλικό φασισμό το 1940 και στην αμερικανοκίνητη χούντα των συνταγματαρχών του 1967.

Σχέδιο Ανάν (και Έρογλου – Αναστασιάδη): 
Κατάλυση του κυπριακού κράτους, μετατροπή της Κύπρου σε αποικία

Το σχέδιο Ανάν (όπως και τυχόν «λύση» του Κυπριακού – κατάλυση του κυπριακού κράτους- επί των προδιαγραφών που ορίζει, με επαρκώς καταστροφική σαφήνεια, το ανακοινωθέν Αναστασιάδη – Έρογλου) αφαιρούσε από το κυπριακό κράτος τα κυριότερα χαρακτηριστικά και εξουσίες όλων των κρατών, όπως τα προβλέπει ο καταστατικός χάρτης του ΟΗΕ. Αφαιρούνταν π.χ. από το νέο «κράτος» που δημιουργούσε το Ανάν το δικαίωμα και τα μέσα αυτοάμυνας (στρατός) ή το δικαίωμα και τα μέσα κυριαρχίας της υποτιθέμενης Ομοσπονδίας επί της επικρατείας της ή το δικαίωμα της πλειοψηφίας να λαμβάνει (έστω και με ορισμένους περιορισμούς) τις κυριότερες αποφάσεις που την αφορούν, το δικαίωμα δηλαδή του λαού της Κύπρου να κυβερνάει τον τόπο του!

Δυόμισι χιλιάδες χρόνια αφότου οι αρχαίοι Έλληνες θεμελίωναν πάνω στη Σεισάχθεια την διαγραφή των χρεών των φτωχών, τη δημοκρατία και ο Θουκυδίδης την όριζε ως «το πλειόνων κράτος», παρ’ ολίγον εμείς οι νεοέλληνες να γίνουμε, με το σχέδιο Ανάν, οι πρώτοι διεθνώς που θα καταργούσαμε αυτοβούλως το δημοκρατικό πολίτευμα στην Κύπρο, ξανακάνοντας μόνοι μας και με χειρότερους όρους αποικία!

Το σχέδιο Ανάν εξίσωνε την ελληνική πλειοψηφία (82%) με την τουρκοκυπριακή μειοψηφία (18%) και τα δύο αντίστοιχα κρατίδιά τους, και, στη συνέχεια, για να σχηματίζεται πλειοψηφία και αν παίρνονται αποφάσεις, προέβλεπε το διορισμό από τον Κόφι Ανάν (ούτε καν από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ) σειράς ξένων δικαστών και αξιωματούχων που θα έπαιρναν ουσιαστικά τις αποφάσεις του νέου κράτους σε όλα τα επίπεδα, δεδομένης της δυσκολίας συνεννόησης Ελλήνων και Τούρκων. Θα εξέλεγαν, δε, και τους διαδόχους τους!

Με δύο λόγια, εν ονόματι της άρσης της διχοτόμησης και της ανατροπής των δεδομένων του 1974, προβλεπόταν, κατά τρόπο που θα ζήλευε ο Κάφκα, ένα είδος διευθέτησης που είχε όλα τα μειονεκτήματα και κανένα από τα πλεονεκτήματα της διχοτόμησης. Όχι μόνο δεν αποκαθίστατο η κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας σε όλο το νησί, αλλά περιοριζόταν η κυριαρχία της και στη σήμερα ελεύθερη επικράτεια της Κύπρου. Η Δημοκρατία υποβιβαζόταν σε κρατίδιο περιορισμένων δικαιωμάτων, υποκείμενο σε σειρά από τρόικες ξένων, που θα διοριζόταν ανάλογα με τα συμφέροντα και τις υποδείξεις της Βρετανίας και των ΗΠΑ (και του Ισραήλ δια της επιρροής του στην διπλωματία των δύο αυτών χωρών). Καταργούνταν η διάκριση της νομοθετικής, δικαστικής και εκτελεστικής εξουσίας. Με άλλα λόγια, το σχέδιο Ανάν επιχειρούσε να πάρει από τους κατοίκους της Κύπρου, με τη δική τους θέληση, το δικαίωμα να κυβερνάνε τον τόπο τους και να ξανακάνει το νησί αποικία της Αυτοκρατορίας (και όχι της Τουρκίας).

Γι αυτό και ήταν τελείως δικαιολογημένος ο κορυφαίος Έλληνας συνταγματολόγος Δημήτρης Τσάτσος που χαρακτήρισε το σχέδιο Ανάν «σχέδιο παράφρονος», αλλά και ο συνάδελφός του Βαγγέλης Βενιζέλος, που δήλωσε ότι μπορεί «να ξετινάξει κανείς αυτό το σχέδιο σε δύο λεπτά, από πλευράς ευρωπαϊκού συνταγματικού και διεθνούς δικαίου». Το γεγονός ότι, αφού έκαναν αυτές τις διαπιστώσεις και ο Τσάτσος και ο Βενιζέλος πρότειναν στους Κυπρίους να ψηφίσουν το εξωφρενικό τερατούργημα, μαρτυρά την απίστευτη υποτέλεια, τη δουλοφροσύνη απέναντι στους ξένους της ελληνικής πνευματικής και πολιτικής ηγεσίας. Η έλλειψη αξιοπρέπειας που τις χαρακτηρίζει, μπορεί να συγκριθεί μόνο με την έννοια του άπειρου.

Αν αυτό το σχέδιο εφαρμοζόταν, αν ένα αντίστοιχο σχέδιο εφαρμοσθεί αύριο, όπως προβλέπει το κοινό ανακοινωθέν Αναστασιάδη – Έρογλου, αυτό σημαίνει ότι οι Έλληνες της Κύπρου θα στερηθούν της προστασίας ενός κανονικού κράτους, θα αποποιηθούν οικειοθελώς του δικαιώματος να κυβερνάνε το νησί και θα οδηγηθούν, σε συνδυασμό με τις ήδη δρώσες οικονομικές δυνάμεις, στη σταδιακή μετανάστευση από την Κύπρο. Όσοι μείνουν στο νησί θα γίνουν όμηροι για να ελέγχεται και η Ελλάδα από τις δυνάμεις που θα ελέγχουν την Κύπρο.

Το νησί της Αφροδίτης θα μεταβληθεί σε προκεχωρημένο φυλάκιο της «Αυτοκρατορίας», «αεθνικό» Γιβραλτάρ και Σιγκαπούρη μαζί. Μία τέτοια λύση δεν θα βοηθήσει τα οικονομικά των Ελλήνων, θα τα αποτελειώσει. Πρώτον, γιατί το κεφάλαιο απεχθάνεται περιοχές μπερδεμένης κυριαρχίας και συγκρούσεων. Δεύτερον, γιατί οι δυνάμεις που θα κυριαρχούν και θα κυβερνούν την Κύπρο θα έχουν τεράστιο συμφέρον να καταστρέψουν οικονομικά τους Έλληνες κατοίκους της για να τους αναγκάσουν να φύγουν από τα νησί, παίρνοντας μαζί τους και την αξίωση να το κυβερνάνε! Σε αντίθεση με προηγούμενες ιστορικές εποχές, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και των μαζικών μεταναστεύσεων λαών, το Γένος δεν επιβιώνει χωρίς Κράτος!

Το γεγονός ότι ένα τέτοιο σχέδιο έγινε αποδεκτό από τη συντριπτική πλειοψηφία του κυπριακού και ελλαδικού πολιτικού προσωπικού και συνολικά της ελληνικής άρχουσας τάξης και τα δύο κράτη, αποδεικνύει τον βαθύ εκφυλισμό της. Δεν ξέρουμε αν υπάρχουν άλλα κράτη στην Ευρώπη με τέτοιο βαθμό εκφυλισμού της ηγεσίας τους. Εκ των υστέρων, βέβαια, πολλοί εμφανίζονται οπαδοί του «Όχι», τότε όμως ήταν ελάχιστοι όσοι τάχθηκαν καθαρά εναντίον.

Στην Ελλάδα, τα τρία από τα τέσσερα κοινοβουλευτικά κόμματα της εποχής τάχθηκαν υπέρ του ολοκληρωτικού μορφώματος. Με ενθουσιασμό το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΝ. Θετικά η ΝΔ, αλλά και αφήνοντας να εννοηθεί ότι θα δεχθεί τελικά ένα «Όχι» των Κυπρίων, καθαρά κατά του σχεδίου μόνο το ΚΚΕ. Πιο ευαίσθητη στη λαϊκή της βάση η ηγεσία του (υποτιθέμενου αριστερού) ΑΚΕΛ αναγκάστηκε να πεί «Όχι» για «να τσιμεντώσει το Ναι», όπως δήλωσε τότε ο ανεκδιήγητος Δημήτρης Χριστόφιας, που έσπευσε να συμμαχήσει στις επόμενες εκλογές με τον «αγγλοαμερικανικό ιμπεριαλισμό» εναντίον του προέδρου του «Όχι», καταλήγοντας να καταστρέψει το κόμμα του και να ξεπλύνει την κυπριακή δεξιά και τον Αναστασιάδη.

Η ηγεσία της κυπριακής δεξιάς, ιστορικά υπεύθυνη, μαζί με την ελλαδική, για τις τραγωδίες και προδοσίες της Κύπρου, οργανικά και πολύπλευρα εξαρτημένη από ξένες δυνάμεις και συμφέροντα, παρέμεινε μέχρι τέλους σταθερή στην υποτέλειά της, έστω κι αν έτσι έχασε τα δύο τρίτα των παραδοσιακών ψηφοφόρων της. Κάποια στιγμή πρέπει να γραφτεί η ιστορία του σχεδίου και της πραγματικής θέσης που έλαβαν, σε κάθε χρονική στιγμή, οι δημόσιοι παράγοντες στον ελλαδικό και κυπριακό χώρο. Η λήθη είναι το αντίθετο της αλήθειας.

Ο νέος Ολοκληρωτισμός της Παγκοσμιοποίησης

Το σχέδιο Ανάν δεν ήταν ένα τυχαίο σχέδιο ρύθμισης του Κυπριακού. Ήταν μία από τις σοβαρότερες προσπάθειες που ανελήφθησαν παγκοσμίως στην κατεύθυνση της σταδιακής κατάργησης των εθνών – κρατών και της δημοκρατίας από μία «ολοκληρωτική Αυτοκρατορία της Παγκοσμιοποίησης», που επιχειρεί να επιβληθεί σε όλη την ανθρωπότητα, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ.

Είναι η ίδια κατεύθυνση που οδήγησε, μερικά χρόνια αργότερα, και με τους ίδιους πρωταγωνιστές (Γ. Παπανδρέου και Ν. Αναστασιάδη) στην επίθεση, με οικονομικές αυτή τη φορά μεθόδους, κατά της κυριαρχίας της Ελλάδας και της Κύπρου, επιβάλλοντας τη νεο-αποικιοκρατία των Μνημονίων και των Δανειακών, των οποίων το σχέδιο Ανάν ήταν, από μία άποψη, «γεωπολιτικός προπομπός».
Αυτό που οι δυνάμεις πίσω από τον Γιώργο Παπανδρέου δεν μπόρεσαν να κάνουν στην Κύπρο, το 2004, λόγω του δημοψηφίσματος που είχε προβλεφθεί, την κατάλυση δηλαδή του κυπριακού κράτους, το πέτυχαν σε πολύ μεγάλο βαθμό στην ίδια την Ελλάδα, με πρωθυπουργό τον Γιώργο Παπανδρέου, το 2010 και στην Κύπρο με πρόεδρο τον Αναστασιάδη, το 2013, τη σχεδόν κατάλυση δηλαδή της κυριαρχίας και ανεξαρτησίας του ελλαδικού και εν συνεχεία του κυπριακού κράτους. Και, φυσικά, της δημοκρατίας, αφού οι βασικές αποφάσεις (για την οικονομική και κοινωνική πολιτική των δύο κρατών λαμβάνονται πλέον από τρόικες των πιστωτών, εκπροσώπων μίας συμμαχίας «Αγορών» και ανώτερων τάξεων τη «Ευρω-Γερμανίας», με τη διακριτική συμμετοχή – εποπτεία και των ΗΠΑ (δια της επιρροής τους επί του ΔΝΤ).

Το Σχέδιο Ανάν και οι Δανειακές Συμβάσεις και τα Μνημόνια είναι κλειστά συστήματα, συνεπή προς τον εαυτό τους, που έρχονται όπως η συνθήκη του Μάαστριχτ, η ευρωπαϊκή συνταγματική συνθήκη, οι νέες ρυθμίσεις στην Ευρώπη εξ αφορμής του χρέους και η «διατλαντική συνθήκη», να εγκαινιάσουν την εποχή του νέου ολοκληρωτισμού. Γι αυτό παρουσιάζουν μεγάλες ομοιότητες στην εσωτερική τους δομή. Αντικαθιστούν την αρχή της Λαϊκής Κυριαρχίας, επί της οποίας θεμελιώνονται α ευρωπαϊκά συντάγματα, μετά τις επαναστάσεις της Αγγλίας και της Γαλλίας, από τη «Βασιλεία του Χρήματος» στην περίπτωση της Ευρώπης, από την κυριαρχία των ξένων δικαστών και άλλων αξιωματούχων στην περίπτωση της Κύπρου. Κι επειδή αυτό δεν μπορούν να το ομολογήσουν ακριβώς, το κρύβουν σε εκατοντάδες ή χιλιάδες σελίδες περίπλοκων, ακατανόητων για τον μέσο πολίτη, νομικών ρυθμίσεων (αν πιστέψουμε ένα δημοσίευμα του περιοδικού «Επίκαιρα», τόσο το σχέδιο Ανάν, όσο και οι Δανειακές εκπονήθηκαν από το ίδιο δικηγορικό γραφείο στο Λονδίνο). Η ευρωπαϊκή συνταγματική συνθήκη απερρίφθη στα δημοψηφίσματα της Γαλλίας και της Ολλανδίας, το 2005, για να επανέλθει «από το παράθυρο», μετά την εκλογή Σαρκοζί, όπως ακριβώς κινδυνεύει να γίνει τώρα με το σχέδιο Ανάν.

Η κατά Καρλ Σμιτ δικτατορία που επιβάλλουν αυτά τα κείμενα δικαιολογείται ως κατ΄ εξαίρεση εξουσία. Το στοιχείο της εξαίρεσης θα θεμελιώνεται επί του υπέρογκου χρέους στην περίπτωση της Ελλάδας, επί της ανάγκης λήψης αποφάσεων επί αδυναμία συνεννόησης Ελλήνων και Τούρκων στην Κύπρο.

Ο νεο-ολοκληρωτισμός αντανακλάται και στη μέθοδο επιβολής αυτών των κειμένων, ακόμα και στον τρόπο που είναι γραμμένα. Το Σχέδιο Ανάν αίφνης περιείχε σχεδόν 10.000 σελίδες περίπλοκου νομικού κειμένου που καλούντο οι ψηφοφόροι να αποφασίσουν με ένα «ναι» ή ένα «όχι, αν αποδέχονται! Επρόκειτο για μία κοροϊδία της δημοκρατίας των πολιτών.

Πάντα επίκαιρο και ακόμα πιο απειλητικό

Τα ειδικότερα, ζωτικά προβλήματα που έθεσε το σχέδιο Ανάν στον ελληνικό λαό, σε Κύπρο και Ελλάδα, όχι μόνο παραμένουν, δυστυχώς, επίκαιρα, αλλά και απειλούν σήμερα, ακόμα περισσότερο από τότε, την κρατική κυριαρχία και εθνική ανεξαρτησία του ελληνικού λαού, ακόμα και την ίδια την επιβίωσή του στο νησί της Αφροδίτης, όπου κυριάρχησε δημογραφικά και πολιτιστικά από τη δεύτερη χιλιετία προ Χριστού!

Σήμερα, η παρασιτική και βαθιά προδοτική άρχουσα τάξη και το πολιτικό προσωπικό της Κύπρου, ετοιμάζονται να περάσουν υπό την καθοδήγηση του διεθνούς παράγοντα, από το «κούρεμα των καταθέσεων» στον «αποκεφαλισμό του κράτους». Όπως εμείς οι Ελλαδίτες «ξεχάσαμε» τι έκανε ο Γιώργος Παπανδρέου και τον βγάλαμε πρωθυπουργό μερικά χρόνια αργότερα, με αποτέλεσμα να μας καταστρέψει, έτσι και οι Κύπριοι «ξέχασαν» ποιος ήταν και τι έκανε ο Νίκος Αναστασιάδης, υποστηρίζοντας με φανατισμό το «Ναι» και εκστρατεύοντας μετά στην Ευρώπη εναντίον της πατρίδας του και των εξέλεξαν Πρόεδρο (αν και βεβαίως η ευθύνη των πατριωτών μεταξύ των ηγετών της δεξιάς, της ηγεσίας του ΑΚΕΛ και της προηγούμενης ηγεσίας του ΔΗΚΟ, είναι επίσης ιστορική, δεν μπορούμε να τα ρίχνουμε όλα στους πολίτες).

Η ίδια η εκλογή Αναστασιάδη αντανακλά τον εκφυλισμό της ελληνικής άρχουσας τάξης, στον οποίο αναφερθήκαμε παραπάνω, αλλά, εν τέλει, και του κυπριακού κοινωνικού σχηματισμού, ένα είδος εθνικής άνοιας που μας κατέστησε ιδανικά θύματα του επελαύνοντος ευρωπαϊκού ολοκληρωτισμού. Τα φαινόμενα αυτά, πιο έντονα στον ελληνικό χώρο, αλλά χαρακτηριστικά μίας ευρύτερης πανευρωπαϊκής παρακμής, «αντεπανάστασης», θυμίζουν την εποχή που το ένα μετά το άλλο ελληνιστικό βασίλειο παραδιδόταν οικεία βουλήσει (ακριβέστερα βουλήσει των βασιλέων και ολιγαρχών τους) στους Ρωμαίους.

Σήμερα οι αποικιακές δυνάμεις που θεωρούν πάντα τη Μεσόγειο δική τους θάλασσα (Mare Nostrum) ετοιμάζονται να επιστρέψουν και να διεκδικήσουν το νησί της Αφροδίτης, του οποίου ποτέ δεν αποδέχτηκαν την ανεξαρτησία. Έρχονται πολύ πιο έτοιμες από το 2004, έχοντας εξασφαλίσει τη συμμαχία της ηγεσίας του δήθεν αριστερού, δήθεν αντι-ιμπεριαλιστικού ΑΚΕΛ, δυστυχώς και της Εκκλησίας. Στηρίζονται στο σοκ που προκάλεσε η καταστροφή των κυπριακών τραπεζών, στην αίσθηση αδυναμίας του Κύπριου πολίτη, που επιτείνει η κατάσταση της Ελλάδας. Συνοδεύονται από υψηλοτάτου επιπέδου πρόγραμμα χειραγώγησης του πληθυσμού, αναλόγων προδιαγραφών με αυτά που εφαρμόσθηκαν στην ΕΣΣΔ για να προκαλέσουν την «αυτοκτονία» της και στην Ελλάδα για να προκαλέσουν την αποδοχή της καταστροφής υποδούλωσης των Μνημονίων και Δανειακών.

Πιθανότατα, η ίδια η οικονομική επίθεση κατά της Κύπρου την άνοιξη του 2013 είχε ως κεντρική, βασική της επιδίωξη, να οδηγήσει στο να εξαναγκάσει να παραδώσουν το κράτος τους. Το 2004 απείλησαν τους Κύπριους με σειρά φανταστικών καταστροφών, εάν ψήφιζαν «Όχι». Σήμερα κάτι πολύ πιο σατανικό εφαρμόζεται. Η Κύπρος έχει ήδη καταστραφεί οικονομικά και θα της πουλήσουν ελπίδα για να την πείσουν να παραδοθεί, αφού ήδη της έχουν τσακίσει το ηθικό. Είναι η ίδια η απίστευτη έκταση της προδοσίας που κάνει τους Κύπριους να μην την πιστεύουν, δεδομένης και της τάσης τους να συσπειρώνονται ως ομάδα για να επιβιώσουν (μία τάση εξαιρετικά θετική, αν δεν περιλάβουν την εθνική ενότητα και τους ηγέτες της προδοσίας!).

Υπάρχει ελπίδα για τους Κύπριους; Υπάρχει. Όχι όμως η ελπίδα στα θαύματα, αλλά η ελπίδα στη δύναμη του αγώνα τους, στην αποφασιστικότητα να κάνουν τα πάντα για να επιβιώσουν πάνω στο νησί, κρατώντας το κράτος τους. Απέδειξαν ότι μπορούν να κάνουν το 1955-59. ΑΗ Αυτοκρατορία χρειάζεται τον στρατηγικό χώρο της Κύπρου, αν επιμείνει να καταστρέφει τους Κύπριους πρέπει να την αρνηθούν (όπως και οι υδρογονάνθρακες). Πρέπει να σφυρηλατηθούν συμμαχίες με τους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς λαούς, τη Ρωσία που αφυπνίζεται, θέλει δεν θέλει, τους υπόλοιπους BRIICS.

Μόνο ανόητοι ή άσχετοι μπορούν σήμερα να αποκλείσουν την εξαιρετικά σοβαρή πιθανότητα βραχυπρόθεσμης καταστροφής του κυπριακού κράτους και στη συνέχεια του κυπριακού Ελληνισμού. Μία τέτοια καταστροφή, αν τυχόν συμβεί, δεν μπορεί παρά να έχει τεράστια επίπτωση και στην ίδια την μητροπολιτική Ελλάδα, που ματώνει μετά το 2010, εφαρμόζοντας, υπό την καθοδήγηση του ΔΝΤ ένα «πρόγραμμα σωτηρίας» που την κατέστρεψε και συνεχίζει να την καταστρέφει παραδειγματικά, ως δημοκρατία, οικονομία, κοινωνία και έθνος – κράτος.

Η Ελλαδική, άρχουσα τάξη και το πολιτικό προσωπικό της προσπαθεί ανέκαθεν να «ξεχάσει» το Κυπριακό, υποστηρίζοντας ότι η Κύπρος «είναι μακριά» ή ότι δεν μας αφορά. Είναι υποχρεωμένοι να αγνοούν, όσο μπορούν, το Κυπριακό, γιατί είναι σε αυτό το θέμα ακριβώς που αποκαλύπτεται μόνιμα, διαχρονικά, η χαρακτηριστική υποτέλεια προς τις ΗΠΑ και άλλες δυνάμεις («διεθνείς νταβατζήδες» του χρήματος και της γεωπολιτικής), αλλά και η ριζική αντίθεση της πολιτικής που της επιβάλλουν οι ξένοι και εκείνη θέλει να εφαρμόζει, προς τα πιο ζωτικά εθνικά, αλλά και κοινωνικά εντέλει συμφέροντα του ελληνικού λαού.

Όσο περισσότερο όμως προσπαθούν να ξεχάσουν το Κυπριακό, τόσο η πραγματικότητα τους εκδικείται, θυμίζοντας και ξαναθυμίζοντάς το. Το Κυπριακό υπήρξε βασικός διαμορφωτής των πολιτικών εξελίξεων στην Ελλάδα μετά τον πόλεμο, αλλά και ο λόγος που επιβλήθηκε η δικτατορία της 21ης Απριλίου. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το διαπίστωσε στο ίδιο το πετσί του, αφού, μέχρι να κλείσει τα μάτια του, δεν τον εγκατέλειψαν οι κατηγορίες για το «προπατορικό αμάρτημα» της πολιτικής του καριέρας, πως έγινε πρωθυπουργός για να «κλείσει» το Κυπριακό και κατέληξε να υπογράψει τη συνθήκη Ζυρίχης και Λονδίνου (περί διακήρυξης της Κυπριακής Δημοκρατίας).

Η προδοσία της Κύπρου από την χούντα και η μη υπεράσπισή της από την καραμανλική δεξιά, κατά τις δύο εισβολές του Αττίλα, εισβολές που οργάνωσε και υποστήριξε η Ουάσινγκτον και ορισμένοι σύμμαχοί της διεθνώς, οδήγησαν σε κατάρρευση την κυρίαρχη μετεμφυλιακά ιδεολογία της δεξιάς «εθνικοφροσύνης» και οδήγησαν στην άνοδο του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα («Η Ελλάδα στους Έλληνες», ενότητα κοινωνικού – εθνικού). Εμπεδώθηκε, έτσι, επί σαράντα χρόνια, η πολιτικο-ιδεολογική ηγεμονία της κεντροαριστεράς στην Ελλάδα, έως ότου το ΠΑΣΟΚ υπογράψει την κατάλυση της εθνικής ανεξαρτησίας με τα Μνημόνια και τις Δανειακές, μπαίνοντας στον δρόμο της αυτοκαταστροφής του.

Ο τρόπος που θα τοποθετηθούν τώρα οι ελλαδικές πολιτικές δυνάμεις απέναντι στο Κυπριακό, μαζί φυσικά με την στάση τους απέναντι στους Πιστωτές και το συνεχιζόμενο πρόγραμμα καταστροφής, είναι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που θα καθορίσουν το ίδιο το ιστορικό τους μέλλον, την ύπαρξή τους! Ιδιαίτερα η Αριστερά καλείται να αποδείξει ότι εξακολουθεί να είναι Αριστερά και δεν έχει περάσει χωρίς να το πει (ηγεσία και ανώτερα στελέχη, όχι ασφαλώς η βάση) προς την πλευρά της παγκοσμιοποίησης και του ιμπεριαλισμού.

Από τα στρατηγικότερα σημεία της υφηλίου, ανάμεσα στον κόσμο του Άρη (Μέση Ανατολή) και της Αφροδίτης (Ευρώπης), του πρώτου και του τρίτου κόσμου, στο μεταίχμιο τριών ηπείρων και τριών θρησκειών, το νησί της Κύπρου, γενέθλιος τόπος της «Ευρώπης», μοιάζει «καταδικασμένο» να είναι είτε η αιχμή, είτε η αχίλλειος πτέρνα του Ελληνισμού, αλλά και σημείο συνάντησης ευρωπαϊκής οικονομίας με ευρωπαϊκή γεωπολιτική.
Το τι θα γίνει στη μικρή Κύπρο τους ερχόμενους μήνες, θα παίξει καθοριστικό ρόλο για το μέλλον και της μητροπολιτικής Ελλάδας («Αν η Κύπρος χαθεί και η Ελλάδα θα χαθεί», είπε κάποτε, ορθώς, ο Ανδρέας Παπανδρέου). Θα επηρεάσει όμως, σημαντικά και την τύχη της Ευρώπης στο σύνολό της, την πορεία που θα πάρει τελικά η βαθιά κρίση της Γηραιάς Ηπείρου, κρίση που είναι μόνο στην αρχή της.

Τι πρέπει να γίνει

Μόνο η έγκαιρη συγκρότηση ενός πανεθνικού μετώπου κοινωνικής και εθνικής σωτηρίας σε Κύπρο και Ελλάδα, με ένα δίκτυο συμμαχιών σε Ευρώπη και εκτός Ευρώπης μπορεί να σώσει τη δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία Κύπρου και Ελλάδας, σταματώντας την επέλαση του νέου ολοκληρωτισμού και δίνοντας τον αγώνα για την κοινωνική και εθνική ανόρθωση των δύο χωρών.

Όσο οι πολιτικές δυνάμεις στην Κύπρο που αντιτίθενται στο νέο σχέδιο Ανάν δεν το αντιλαμβάνονται αυτό και δρουν κάθε μία ξεχωριστά, χωρίς κανένα πνεύμα συνεργασίας, με έντονη ιδιοτέλεια και μικροκομματική διάθεση, τόσο πολλαπλασιάζουν τις πιθανότητες μίας μείζονος εθνικής καταστροφής, χωρίς ιστορικό προηγούμενο στην κυπριακή ιστορία.

Τι, άραγε, εμπόδισε αυτές τις δυνάμεις να κατεβούν από κοινού στις ευρωεκλογές;
Γιατί δεν μπορούν να εμφανιστούν ζητώντας, με κοινή τους διακήρυξη, την παραίτηση ενός Προέδρου που δεν τήρησε καμία από τις δεσμεύσεις του, που έθεσε και εξακολουθεί να θέτει σε θανάσιμο κίνδυνο την πατρίδα του;

Πρέπει, όμως, να υπογραμμισθεί ότι ο «υπέρ πάντων» αγών της Κύπρου δεν μπορεί να περιορισθεί στο εθνικό θέμα, πρέπει να περιλάβει και ένα σχέδιο αντίστασης στην μετατροπή της Κύπρου σε καταστρεφόμενη αποικία χρέους, γιατί μία τέτοια καταστρεφόμενη αποικία χρέους δεν θα μπορεί τελικά να αρνηθεί και την παράδοση του σκληρού πυρήνα της κρατικής κυριαρχίας. Θα ήταν βέβαια πολύ καλύτερα η Λευκωσία να έχει, τριάντα πέντε χρόνια μετά την τουρκική εισβολή του 1974, μία σοβαρή πολιτική πρόταση για λύση του Κυπριακού, αντί για τις διζωνικές, δικοινοτικές αρλούμπες με σάλτσα πολιτικής ισότητας, γιατί αν είχε μία τέτοια πρόταση θα της ήταν ευκολότερο να αποφύγει τις πολιτικές πιέσεις. Αλλά, βέβαια, η σοβαρότατη κατά τα άλλα αυτή έλλειψη δεν είναι ασφαλώς λόγος αυτοκατάλυσης του υπάρχοντος κυπριακού κράτους!

Χωρίς αυταπάτες για τους υδρογονάνθρακες, χωρίς αυταπάτες για τις αυτοκρατορικές δυνάμεις που επιτίθενται στο νησί, για τους διάφορους περιφερόμενους δήθεν φίλους που δεν είναι παρά φίδια, με μία ευρύτατη αντιολιγαρχική – αντιαυτοκρατορική κοινωνική και εθνική ενότητα, πεπεισμένοι για την ανάγκη πολύ σπουδαίου και δύσκολου αγώνα για την απελευθέρωσή τους, οι Κύπριοι πρέπει να βρουν έναν τρόπο να αναδείξουν μία εθνική ηγεσία και να υποτάξουν και ενεργειακή και εξωτερική πολιτική αφενός στην ανάγκη απελευθέρωσής τους από τα νέα αποικιακά δεσμά του χρέους και της δανειακής, αφετέρου στην ανάγκη αποτροπής μίας νέας «λύσης» τύπου Ανάν.

Πηγή Hellenic Nexus


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

Ο Πρόεδρος του Καζακστάν Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ, απευθυνόμενος στην σύνοδο κορυφής της ένωσης των τουρκόφωνων κρατών, που φέτος πραγματοποιήθηκε στις 4-5 Ιουνίου στην Αλικαρνασσό, κάλεσε την Τουρκία να ενταχθεί στην Ευρασιατική Ένωση!.

Στην Ένωση των τουρκόφωνων χωρών συμμετέχουν, το Αζερμπαϊτζάν, το Καζακστάν, η Κιργιζία και η Τουρκία. Η ένωση αυτή ιδρύθηκε το 2009, μετά την υπογραφή των συμφωνιών του Nakhchivan.

Ο Ναζαρμπάγιεφ, δήλωσε ότι «ο στόχος της νεοσύστατης «Ευρασιατικής Ένωσης», είναι η άμεση αμφισβήτηση των ΗΠΑ, της ΕΕ και της Κίνας. Επίσης τόνισε ότι δεν υπάρχει σημαντική διαφορά μεταξύ του Συμβουλίου των τουρκόφωνων χωρών και της Ευρασιατικής Ένωσης».

Συνεχίζοντας δήλωσε ότι «Η Ευρασιατική Ένωση είναι ανοικτή σε νέα μέλη. Η Τουρκία και άλλες χώρες μπορούν να γίνουν νέα μέλη της ένωσής μας». Επίσης υπενθύμισε, ότι «η Αρμενία και η Κιργιζία επίσης σχεδιάζουν να ενταχθούν στην Ευρασιατική Ένωση. Παρόμοια σχέδια όμως «έχουν και πολλές άλλες χώρες»!

Η Ρωσία, η Λευκορωσία και το Καζακστάν αποτελούν τα πρώτα μέλη στον δρόμο για την δημιουργία της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης, η συμφωνίας της οποίας υπογράφηκε πριν λίγες ημέρες στην Μόσχα.

Ο Alessandro Cooley, καθηγητής πολιτικών επιστημών του Barnard College, εξηγεί ότι «Ο αρχικός σκοπός της δημιουργίας της Ευρασιατικής Ένωσης ήταν η κυρίαρχη οικονομική περιφερειακή οργάνωση με τη νομική αρχιτεκτονική όμως να ελέγχεται από τη Μόσχα. Αλλά η Κριμαία κατέδειξε ότι, ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν επιθυμεί να φέρει πιο κοντά τις χώρες αυτές στην πολιτική και οικονομική τροχιά της Μόσχας».

Τον Νοέμβριο του 2013, υπενθυμίζεται ότι ο Τούρκος πρωθυπουργός Ρ. Ερντογάν ζήτησε από τον Πούτιν, να επιτρέψει στην Τουρκία να ενταχθεί στην οργάνωση της Σαγκάης.
Ο Ερντογάν κατήγγειλε τα 50 χρόνια διαπραγματεύσεων για την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, τονίζοντας ότι, «θα μπορέσουμε να εισέλθουμε στον Οργανισμό της Σαγκάης, απαλλασσόμενοι, από αυτόν τον πόνο».

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είχε δηλώσει τότε για το φλερτ του Ερντογάν με τον Πούτιν, χαρακτηρίζοντας το, ως « τελείως ανεύθυνο».

Η Άγκυρα πιστεύει ότι η σημερινή συγκυρία είναι γι αυτήν ένα παράθυρο ευκαιρίας για να προωθήσει τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο και να δημιουργήσει δυναμικά τετελεσμένο γεγονός;

Γράφει ο Περικλής Νεάρχου
Πρέσβυς ε.τ.

Αυτό το ερώτημα θέτουν οι προκλήσεις των τελευταίων ημερών, που υπερβαίνουν κάθε προηγούμενο και αμφισβητούν ευθέως την Ελληνική Εθνική κυριαρχία στο Αιγαίο. Τι είναι αυτό που συνιστά, κατά την τουρκική άποψη, παράθυρο ευκαιρίας για την Άγκυρα;

Κατά πρώτο λόγο, η σημερινή παρατεταμένη και δομική οικονομική κρίση, που αποδυναμώνει την Ελλάδα και θέτει υπό ξένη επιτήρηση την πολιτική της χώρας σε όλους τους τομείς, περιλαμβανομένου και του αμυντικού τομέα.

Κατά δεύτερο λόγο, η προοπτική καθορισμού από την Ευρωπαϊκή Ένωση θαλασσίων ζωνών στη Μεσόγειο και αναλήψεως εκ μέρους της Ελλάδας πρωτοβουλιών για την οριοθέτηση της Ελληνικής ΑΟΖ, ιδίως σε σχέση με την Αίγυπτο.

Κατά τρίτο λόγο, η συγκυρία της κρίσεως στην Ουκρανία. Η Άγκυρα γνωρίζει ότι κάθε φορά που ανεβαίνει η ένταση μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, η στρατηγική σημασία της Τουρκίας ενισχύεται αντιστοίχως στα μάτια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Η ένταση καθιστά επίσης πιο δύσκολο ένα ενδεχόμενο άνοιγμα της Ελλάδας προς τη Ρωσία και με την έννοια αυτή απομονώνει διπλωματικά την Ελλάδα. Σε μία τέτοια περίπτωση, η Ελλάδα μπορεί μόνο να προστρέξει στην Αμερικανική διαμεσολάβηση.

Ποια είναι όμως η θέση της Αμερικανικής πλευράς απέναντι στις τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο;

Το λιγότερο που μπορεί να πει κανείς είναι μία πολιτική «ίσων» αποστάσεων, που μεταφράζεται σε παραινέσεις για συνομιλίες για την εξεύρεση αμοιβαίως αποδεκτής «λύσεως». Η τουρκική πλευρά επιδιώκει να σύρει, από θέση ισχύος, την Ελληνική πλευρά σε διαπραγματεύσεις, εκτός του πλαισίου της Διεθνούς Συμβάσεως Θαλασσίου Δικαίου.

Υπάρχει, όμως, και ένα άλλο θέμα, που συνδέεται με τη σημερινή συγκυρία. Είναι η επιδιωκόμενη, μερική έστω, απεξάρτηση της Ευρώπης από τις ρωσικές ενεργειακές εξαγωγές. Για την πραγμάτωση της εναλλακτικής αυτής πολιτικής αναγνωρίζονται ως πολύ ιδιαίτερης σημασίας τα ενεργειακά αποθέματα της Κύπρου, της Ελλάδας και του Ισραήλ και γενικότερα της Ανατολικής Μεσογείου.
Ποιο είναι όμως το δυσάρεστο και ανησυχητικό στην κατά τα άλλα πολύ μεγάλη και στρατηγικής σημασίας για την Ελλάδα και την Κύπρο προοπτική αυτή;
Είναι το γεγονός ότι οι αμερικανική πολιτική θέλει την απεξάρτηση από την ρωσική ενέργεια και της Τουρκίας και την συμμετοχή της γ αυτό στην αξιοποίηση των υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσογείου. Το τι σημαίνει αυτό είναι προφανές από την ακολουθούμενη αμερικανική πολιτική στο Κυπριακό. Η τελευταία έχει θέσει ως στόχο, σε στενή συνεργασία με τους Βρετανούς, να προωθήσει «λύση» στο Κυπριακό πριν από την έναρξη της εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου, που θα ενίσχυε καταλυτικά την θέση της Κύπρου. Επιχειρείται με τον τρόπο αυτό, το φυσικό αέριο να μετατραπεί από στρατηγικό πλεονέκτημα σε μοχλό εκβιασμού της Κύπρου για την αποδοχή λεόντειας «λύσεως» υπέρ της τουρκικής πλευράς.

Το 2003 και 2004 έγινε προσπάθεια, με την ενεργό σύμπραξη της θλιβερής κυβερνήσεως Σημίτη, να γίνει πακέτο η ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η «λύση» του Κυπριακού με βάση το περιβόητο Σχέδιο Ανάν.
Τώρα, επιχειρείται κάτι ανάλογο. Προβάλλεται η «λύση» του Κυπριακού ως δήθεν προϋπόθεση και προαπαιτούμενο για την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου και την έξοδο από την οικονομική κρίση, στην οποία έριξαν την Κύπρο η εγχώρια μυωπία και ανεπάρκεια και η εξωτερική δολιότητα.

Στο ανοσιούργημα αυτό συμπράττει σήμερα και η μνημονιακή κυβέρνηση των Αθηνών, αλλά αυτή τη φορά και ο ίδιος ο Πρόεδρος της Κύπρου, Νίκος Αναστασιάδης, συνεπικουρούμενος από τον υποτιθέμενο ιδεολογικό αντίπαλο του κόμματός του, το ΑΚΕΛ.
Η Προεδρία του τελευταίου, με τον πρώην Γ. Γραμματέα του Δημήτρη Χριστόφια, έγινε πρόδρομος και εφαλτήριο της σημερινής πολιτικής και κατέστησε εκλέξιμο τον σημερινό πρόεδρο, που είχε απαξιωθεί πολιτικά από τη στήριξή του στο Σχέδιο Ανάν.

Στο ίδιο πνεύμα, η αμερικανική πολιτική συστήνει προσέγγιση με την Τουρκία και «συνεκμετάλλευση» στο Αιγαίο. Προτάσσει ως υπέρτερο στόχο τη συνοχή του ΝΑΤΟ και την προώθηση της Ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας, γιατί υποτίθεται ότι η πολιτική αυτή είναι αντίβαρο προς τις Ισλαμιστικές τάσεις της Τουρκίας που έχουν ενισχυθεί με το καθεστώς Ερντογάν και προς τις τάσεις του τελευταίου να προωθήσει ανεξάρτητες τουρκικές πολιτικές.

Παρατηρείται έτσι το παράδοξο ενώ η σημερινή συγκυρία να αναβαθμίζει τον γεωστρατηγικό ρόλο της Ελλάδας και της Κύπρου, οι τελευταίες να πιέζονται να δώσουν προκαταβολικά «ανταλλάγματα» στην Άγκυρα. Η τελευταία εγγράφει στο πλαίσιο αυτό τις διεκδικήσεις της και επιδίδεται σε πιέσεις και προκλήσεις για την αποτροπή ενδεχόμενων πρωτοβουλιών προς άλλη κατεύθυνση και προς εκφοβισμό και υποχώρηση της Ελληνικής πλευράς.

Η συνάντηση του Έλληνα υπουργού Αμύνης, Δημήτρη Αβραβόπουλου, με τον ομόλογό του Ισμέτ Γιλμάζ στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, ήταν, όπως ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί, αρκετά θυελλώδης, μετά τη συνέχιση των τουρκικών προκλήσεων. Ανακοινώνεται όμως ότι παρά τις τουρκικές προκλήσεις, ο Έλληνας υπουργός Αμύνης θα πάει στην Άγκυρα! Συνεχίζεται δηλαδή η ίδια πολιτική «φιλίας» και κατευνασμού, όταν η Άγκυρα υπερβαίνει κάθε όριο αμφισβητήσεως της Ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο.

Οι προτεραιότητες του Ελληνικού υπουργείου Αμύνης και της Ελληνικής πολιτικής θα έπρεπε να είναι άλλες: Η ενίσχυση της Ελληνικής Άμυνας στο Αιγαίο και η ανάληψη διπλωματικών πρωτοβουλιών προς αυτή την κατεύθυνση, που θα έστελναν μηνύματα όχι μόνο προς την Άγκυρα, αλλά και προς την Ουάσινγκτον.
Γιατί η Ελλάδα να πρωτοστατεί για την ένταξη στο ΝΑΤΟ της Γεωργίας και της Μολδαβίας, σε μία συγκυρία που δεν έχει κανένα συμφέρον να αποξενωθεί από τον ρωσικό παράγοντα;
Οι πολιτικοί ιθύνοντες δεν αντιλαμβάνονται ότι η ακύρωση του ρωσικού παράγοντα αφήνει την Ελλάδα όμηρο στους τουρκικούς εκβιασμούς και στην ύποπτη αμερικανική επιδιαιτησία;
Γιατί η Ελλάδα να δέσει προκαταβολικά τα χέρια της και να παραδοθεί στην αμερικανική επιδιαιτησία ή να βρεθεί ακάλυπτη σε θέση αδυναμίας μπροστά σε τουρκικούς εκβιασμούς;

Πηγή εφημ. «Το Παρόν»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 

Το (υπερφιλόδοξο) γιγάντιο σχέδιο του Ταγίπ Ερντογάν που μπορεί να κάνει πανίσχυρους τους γείτονες, αλλά ενδεχομένως να προκαλέσει οικονομική κατάρρευση

Γράφει ο Μάνος Ηλιάδης

Το εξωφρενικό ποσό των 70 δισ. δολαρίων έχει προγραμματίσει να δαπανήσει η Τουρκία για εξοπλισμούς έως το 2023, έτος που αποτελεί την 100ή επέτειο από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας, την ίδια περίοδο που η Ελλάδα (βάσει του τελευταίου Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής) δεν αναμένεται να δαπανήσει περισσότερα από 2,828 δισ. ευρώ έως το 2018 και το πολύ άλλα τόσα έως το 2023.

Για την εξαγωγή συμπερασμάτων αναφορικά με τις προφανείς επιδράσεις που τέτοιες ανισορροπίες ισχύος έχουν στις σχέσεις μεταξύ δύο χωρών δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός σε θέματα διεθνών σχέσεων ή άμυνας. Χρειάζεται, όμως, να αναφέρει κανείς τα στοιχεία αυτά και όσα αυτά συνεπάγονται, για να σταματήσει επιτέλους το θέατρο που παίζεται στον τομέα της άμυνας της χώρας εδώ και αρκετά χρόνια, με συμμετοχή όλων των αρμόδιων και υπεύθυνων για την προστασία των συμφερόντων και την ασφάλεια της χώρας.

Οι συσχετισμοί

Το περίεργο είναι ότι ακόμη και οι πλέον τολμηροί από αυτούς  ομιλούν ακόμη -και αυτό όσο πιο «σεμνά» γίνεται- για  «κίνδυνο» διαταράξεως του συσχετισμού ισχύος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, τη στιγμή που έχει επέλθει από ετών πλήρης ανατροπή κάθε έννοιας ισορροπίας (σ.σ.: ο συντάκτης του παρόντος έχει υποστηρίξει από το 2007 ότι η Ελλάδα είχε ήδη εγκαταλείψει την παραδοσιακή πολιτική της «ισοπαλίας» έναντι της Τουρκίας, υπό την έννοια της αντιπαραθέσεως στην τουρκική απειλή μίας, όχι ανάλογης αλλά επαρκούς στρατιωτικής ισχύος, που θα αποτελούσε πράγματι μια αξιόπιστη δύναμη αποτροπής).
             
Πριν αναφερθούμε στους εξοπλισμούς των 70 δισ. δολαρίων έως το 2023, θα πρέπει να σημειωθεί ότι στην περίοδο 2002-2012 το συνολικό ύψος των ολοκληρωθέντων και εν εξελίξει  εξοπλιστικών προγραμμάτων της Τουρκίας ανήλθε σε 19,733 δισ. ευρώ, με ισοτιμίες Τ.Λ./ευρώ τον μέσο όρο του έτους 2012 (βλ. βιβλίο Χρ. Μηνάγια για τη Γεωπολιτική Στρατηγική και τη Στρατιωτική Ισχύ της Τουρκίας).

Την ίδια περίπου περίοδο, με αφετηρία δύο έτη αργότερα, ήτοι στο διάστημα από το 2004 έως το τέλος του 2012, η Τουρκία υπέγραψε 145 (!) συμβόλαια για ισάριθμα εξοπλιστικά προγράμματα, εκ των οποίων οκτώ το 2004, 11 το 2005, 18 το 2006, 20 το 2007, 15 το 2008, 26 το 2009, 11 το 2010, 17 το 2011 και 19 το 2012 (σ.σ.: φαντάζεστε εδώ κανέναν υπουργό να υπογράφει τόσα συμβόλαια τον χρόνο;).

Για την εκτέλεση των προγραμμάτων, η Τουρκία θα χρειαστεί να δαπανά κατά μέσο όρο περί τα 7 δισ. δολάρια ετησίως, έναντι των 3,5-4 δισ. δολαρίων που, όπως αναφέρεται, δαπανά ετησίως για εξοπλισμούς (σ.σ.: με άλλα λόγια, η Τουρκία δαπανά σήμερα 3,5-4 δισ. δολάρια ετησίως για εξοπλισμούς, που είναι περίπου το ίδιο ποσό με όσα θα δαπανά η Ελλάδα για ολόκληρη την 5ετία 2014-2018). Τα ποσά αυτά είναι τεράστια, ακόμη και για μια χώρα όπως η Τουρκία, το ΑΕΠ της οποίας το 2013 ανήλθε σε 786 δισ. δολάρια (περίπου τριπλάσιο του δικού μας), με αποτέλεσμα να εκφρασθούν αμφιβολίες από επικριτές του προγράμματος ως προς τη δυνατότητα της χώρας αυτής να υλοποιήσει τα υπερφιλόδοξα σχέδιά της.

Η διαχείριση

Κατά την άποψή μας, εάν υπάρχει δυσκολία, αυτή έγκειται στο γεγονός της ταυτόχρονης χρηματοδοτήσεως και διαχειρίσεως όλων αυτών των προγραμμάτων στο συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο (έως το 2023). Αυτό που παραβλέπουν οι επικριτές των τουρκικών εξοπλισμών είναι το γεγονός ότι το μέγιστο μέρος των εξοπλισμών αυτών θα υλοποιηθεί από την τουρκική αμυντική βιομηχανία, κάτι που θα καταστήσει ευχερέστερη την εκτέλεσή τους, εκ των θετικών αποτελεσμάτων για την οικονομία της χώρας, την απασχόληση και τη συμμετοχή της αμυντικής βιομηχανίας στη διαμόρφωση του ΑΕΠ της χώρας. Σημειώνεται ότι ο ετήσιος κύκλος εργασιών της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας ανήλθε σε 4,8 δισ. δολάρια το 2012 (από 1,8 δισ. το 2006), ότι οι εξαγωγές των προϊόντων της εκτείνονται σε σχεδόν 60 χώρες, με το ύψος τους για το 2012 να έχει ανέλθει σε ένα σύνολο 1.162 δισ. δολαρίων και τελικό στόχο οι εξαγωγές αμυντικών προϊόντων έως το 2025 να ανέλθουν στο 5% των συνολικών εξαγωγών της χώρας.

Λέτε να είναι ώρα να υποβάλουμε στους Τούρκους εκείνη  την ηλίθια πρόταση που είχαν εκφράσει ορισμένοι για... αμοιβαία μείωση των εξοπλισμών, η οποία ήταν ανάλογης σοβαρότητας με αυτή που υποστήριζαν πρόσφατα κάποιοι της Αριστεράς για εγγύηση των συνόρων μας από την Ε.Ε.;   

Αναλυτικά τα  προγράμματα που προωθούνται

Το ύψος των εξοπλιστικών προγραμμάτων έως το 2023 έχει ως ακολούθως:

16 δισ. δολάρια για την προμήθεια 100 αεροσκαφών F-35.
10 δισ. δολάρια για την ανάπτυξη τουρκικού μαχητικού αεροσκάφους (TF-X).
4,5 δισ. για αναβάθμιση των αεροσκαφών F-16.
4 δισ. δολάρια για νέα υποβρύχια.
3,5 δισ. δολάρια για μεταφορικά ελικόπτερα.
3,5 δισ. δολάρια για αντιαεροπορικά και αντιπυραυλικά συστήματα μεγάλου βεληνεκούς.
3 δισ. δολάρια για επιθετικά ελικόπτερα.
2,5 δισ. δολάρια για την ανάπτυξη ενός τουρκικής σχεδιάσεως άρματος μάχης (Altay).
2,5 δισ. δολάρια για κορβέτες MILGEM (εθνικό πλοίο).
2,4 δισ. δολάρια για ιπτάμενα συστήματα εγκαίρου προειδοποιήσεως και ελέγχου.
1,5 δισ. για την εγχώρια ανάπτυξη ελικοπτέρων.
1,5 δισ. δολάρια για μεταφορικά αεροσκάφη Α-400Μ.
1 δισ. δολάρια για τουρκικής κατασκευής δορυφόρους.
1 δισ. δολάρια για κατασκευή κέντρου εκτοξεύσεως δορυφόρων.
1 δισ. δολάρια  για την κατασκευή ενός μικρού «αεροπλανοφόρου» (14.000-15.000 τόνων) της Τουρκίας.
1 δισ. δολάρια για την εγχώρια ανάπτυξη φρεγατών.
1 δισ.  δολάρια για νέα τεθωρακισμένα οχήματα.
1 δισ. δολάρια  για συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου.
1 δισ. δολάρια για μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα και ηλεκτροοπτικά συστήματα.
750.000.000 δολάρια για το τουρκικής αναπτύξεως αεροσκάφος βασικής εκπαιδεύσεως (Hurkus).

Tο σύνολο των παραπάνω προγραμμάτων ανέρχεται σε 62,65 δισ. δολάρια, χωρίς να υπολογίζονται σε αυτά μια σειρά μικρότερων εξοπλιστικών προγραμμάτων, όπως τα νέα τουρκικής σχεδιάσεως πολεμικά τυφέκια, και πολλών άλλων ανάλογων ή μικρότερων προγραμμάτων, το κόστος των οποίων εκτιμάται ότι θα ανέλθει συνολικώς σε περίπου 70 δισ. δολάρια.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας
Πολιτικός επιστήμων

Η κατάσταση στην Ουκρανία εκτραχύνεται και καθημερινά σκοτώνονται άνθρωποι στις μάχες μεταξύ του κυβερνητικού στρατού και των Ρώσων αυτονομιστών. Για την Ελλάδα τα ερωτήματα που αναφύονται είναι τα εξής:

1) Η τύχη των Ελλήνων. Πρώτιστο μέλημα του ελληνικού κράτους είναι η προστασία των απανταχού της Γης ομοεθνών μας και αυτό πρέπει να διακηρυχθεί προς τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές στην Ουκρανία.

2) Το ενεργειακό ζήτημα. Αν σταματήσει λόγω εχθροπραξιών η ροή φυσικού αερίου μέσω Ουκρανίας, τότε θα σταματήσει η διοχέτευση προς την Ελλάδα μέσω των ελληνοβουλγαρικών συνόρων. Θα απομένει η παροχή αερίου που έρχεται από το Αζερμπαϊτζάν μέσω Τουρκίας και θα αναβαθμιστεί ο σταθμός υγροποιημένου αερίου στη νήσο Ρεβυθούσα των Μεγάρων. Ισως μεσομακροπρόθεσμα αξίζει να αναζητήσουμε και άλλες μορφές φυσικού αερίου, όπως το σχιστολιθικό, που είναι φθηνότερο από αυτό που μέχρι σήμερα χρησιμοποιούμε.

3) Η παρουσία δεξιών εξτρεμιστών στην κυβέρνηση. Έστω κι αν στηρίζουμε την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας δεν μπορούμε να παραβλέψουμε τη συμμετοχή της εξτρεμιστικής Δεξιάς στην κυβέρνηση του Κιέβου. Οφείλουμε να δηλώσουμε την ενόχλησή μας. Γενικότερα οι κυβερνήσεις των χωρών της Ευρ. Ενώσεως πρέπει να εμφανίσουν συνεπή γραμμή. Για να μπορούν πειστικά να καταγγείλουν την αναβίωση του νεοναζισμού σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, ας μην εθελοτυφλούν στην Ουκρανία.

4) Οι αποσχιστικές τάσεις και ο ρόλος της Ρωσίας. Οι Ρώσοι ή ρωσόφιλοι ή ρωσόφωνοι έχουν πάρει τα όπλα και σε ορισμένες περιοχές ζητούν αυτονομία μέχρι και απόσχιση από την Ουκρανία. Η Ρωσία στηρίζει την απόσχιση της Κριμαίας. Η ελληνική στάση πρέπει να είναι σαφώς κατά των αποσχίσεων, αλλά υπέρ της διευρυμένης αυτονομίας και της προστασίας της πολιτιστικής ταυτότητας των Ορθόδοξων Ρώσων. Η Ελλάς δεν έχει αναγνωρίσει την ανεξαρτησία του Κοσόβου που αποσχίστηκε από τη Σερβία ούτε πρέπει να αναγνωρίσει την οποιαδήποτε μορφή ανεξαρτησίας της Κριμαίας. Σε αντίθετη περίπτωση θα αρχίσει και η Τουρκία να ζητεί την αυτονόμηση ελληνικών εδαφών!

5) Ο ρόλος της Τουρκίας. Η Αγκυρα στηρίζει τους Τατάρους μουσουλμάνους στην Κριμαία κατά των Ρώσων. Ομως, οι μουσουλμάνοι Τσετσένοι στέλνουν εθελοντές πολεμιστές υπέρ των Ρώσων. Φαίνεται ότι η Τουρκία δεν επιβάλλεται σε όλους τους μουσουλμάνους όπως θα ήθελε!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Σταθμός στην πορεία καταστροφής –ή, εναλλακτικά, ριζικού μετασχηματισμού- της Ευρωπαϊκής Ένωσης ίσως αποδειχθούν οι τελευταίες ευρωεκλογές. Πιθανώς και σταθμός σε πορεία καταστροφής της ευρωπαϊκής δημοκρατίας και του κοινωνικού κράτους.
Δεν είμαστε ακόμη εκεί, δεν απέχουμε όμως και πάρα πολύ.
Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών είναι εύγλωττα σε Βρετανία και Γαλλία, δύο από τις ισχυρότερες χώρες της Ε.Ε. Στη Γερμανία, τον ενδοευρωπαϊκό εθνικισμό ενσωματώνει και υλοποιεί η ίδια η κυβέρνηση. Και στην Ελλάδα η πρωτιά της Αριστεράς αντανακλά την βαθύτατη κρίση στην οποία τη βύθισαν οι ευρωπαϊκές πολιτικές.

Εδώ και τέσσερα χρόνια οι Ευρωπαίοι «ανατινάζουμε» κάθε έννοια αλληλεγγύης, εξουδετερώνοντας τους λόγους ύπαρξης της Ένωσης. Οι φυγόκεντρες τάσεις ενισχύονται, σε μία ΕΕ που χαρακτηρίζεται από το «ούτε ένα ευρώ για τους άλλους» ή το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Συγκρουόμενοι μεταξύ μας, υποτασσόμαστε όσο ποτέ άλλοτε στη δύναμη του Χρήματος, των Τραπεζών.

Σε μία όλο και πιο έντονη αμφισβήτηση, κυριαρχεί η ριζοσπαστική Αριστερά στο Νότο, η ριζοσπαστική Δεξιά στο Βορρά, χωρίζοντας και με έναν ακόμα τρόπο την ήπειρο σε έχοντες και μη έχοντες, πιστωτές και δανειζόμενους, καταπιεστές και καταπιεζόμενους. Ο πραγματικός αντίπαλος όλων, το Χρήμα, εξαφανίζεται κάτω από την ισχυρή εντύπωση «εμφυλίου» Βορείων – Νοτίων.

Η ελληνική Αριστερά οφείλει να χαλάσει τον κόσμο
Μπορεί να σωθεί η ΕΕ, όταν ο Βρετανός πρωθυπουργός αψηφά την γελοιότητα, απειλώντας με αποχώρηση αν εκλεγεί ο Γιούνκερ πρόεδρος της Κομισιόν;
Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών από την πλευρά του απειλεί απροκάλυπτα ένα μικρότερο, καθημαγμένο κράτος, την Ελλάδα, με εκδίωξη από το ευρώ, λες και μιλάει για το σπίτι του που μας φιλοξενεί!

Στον Σόιμπλε, δεν περιμέναμε, φυσικά, να αντιδράσει ο φέρων ψυχή δούλου και ένστικτα γενίτσαρου Άδωνις, ελπίζαμε όμως να το κάνει τουλάχιστον ο ΣΥΡΙΖΑ. Το έχουμε πει και ξαναπεί: Η ελληνική Αριστερά οφείλει, επί ποινή καταστροφής της, να χαλάσει τον κόσμο σε όλη την Ευρώπη, με τη βοήθεια των συντρόφων της, καταγγέλλοντας την ελληνική οικονομική γενοκτονία, το κοινωνικό ολοκαύτωμα.
Δεν γίνεται, όπως συνέβη στο eurodebate, να ακούμε τον Γιούνκερ να μιλά για ευρωπαϊκή αλληλεγγύη προς τους Έλληνες και τον Φερχόφσταντ για διαφθορά των ελληνικών κομμάτων, όταν ευρωπαϊκές εταιρείες, όπως η Siemens, πρωτοστάτησαν στην δωροδοκία Ελλήνων πολιτικών, τους οποίους χρησιμοποίησαν μετά, εκβιάζοντάς τους, για να οργανώσουν την καταστροφή – λεηλασία της Ελλάδας!

Αν νέο, βαθύ κύμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης πλήξει την ήπειρο, οι Ευρωπαίοι θα τεθούν ενώπιον πολύ άμεσου διλήμματος: είτε να πάνε σε ριζική μεταμόρφωση της Ένωσης, είτε να τη διαλύσουν σε πλειάδα μικρών, αλληλοανταγωνιζόμενων κρατών.

Το «πειραματόζωο» Ελλάς
Η Ελλάδα «πρωτοπορεί μέχρι τώρα στις ευρωπαϊκές εξελίξεις, είναι το «πειραματόζωο», υφιστάμενη πρόγραμμα ταχείας μετατροπής σε «μεταμοντέρνα» τριτοκοσμική αποικία, με δραματική συμπίεση βιοτικού επιπέδου και κοινωνικών δικαιωμάτων – κατακτήσεων, κατάργηση εθνικής ανεξαρτησίας και διακυβέρνηση από την τρόικα πιστωτών, με «Βουλή» απλό πρωτοκολλητή αποφάσεων ΕΕ., ΕΚΤ. ΔΝΤ.
Μνημονιακό πρόγραμμα που απεδέχθη ασμένως η ελληνική ιθύνουσα τάξη, από τις πλέον διεφθαρμένες, εξαρτημένες από το εξωτερικό και αμόρφωτες σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο! Πρόγραμμα που δείχνει όλο και πιο αναποτελεσματική, δυστυχώς, να ανακόψει – ανατρέψει η Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ.

Μετατρεπόμενη σε «αποικία χρέους», «μαύρη τρύπα» της ηπείρου, η Ελλάδα (από έτους και η Κύπρος) προσφέρει την αναγκαία εμπειρία για τη μετατροπή όλης της Ευρώπης σε δικτατορία του Χρήματος, των Αγορών (που δεν θέλουν, βέβαια, να βλέπουν και να θίγουν όσοι εστιάζονται αποκλειστικά στο θέμα «γερμανική Ευρώπη»). Δεν είναι η μόνη υπηρεσία που προσφέρουν στην Αυτοκρατορία του Χρήματος ο ελληνικός λαός δια της καταστροφής του και οι ελληνικές ελίτ δια της προδοσίας τους. Χρησιμεύσαμε και για την τρομοκράτηση όλων των ευρωπαϊκών λαών και για να γίνουμε «αλεξικέραυνο ενοχών», αποκρύπτοντας επιμελώς τις ευθύνες για την κρίση μεγάλων τραπεζών, Βερολίνου και Βρυξελλών.

Ελλάδα και Κύπρος πιθανόν να ανοίξουν τον χορό των εξόδων
Η σύσταση των ελίτ μας και οι τόσο περιορισμένες δυνατότητες των δυνάμεων «αντίστασης» που διαθέτουμε, θα μπορούσαν ενδεχομένως να μας κάνουν ιδανικό «πειραματόζωο» και κατά τη δεύτερη φάση της κρίσης.
Εδώ, σε Ελλάδα και Κύπρο, μπορεί να σημειωθεί το πρώτο επεισόδιο αποβολής ή αποχώρησης κράτους – μέλους από την Ευρωζώνη ή και την Ε.Ε. Όχι, δυστυχώς, με τους δικούς μας όρους και για τους δικούς μας λόγους και υπό συνθήκες που δεν θα οδηγήσουν σε εμπέδωση της ανεξαρτησίας μας.
Μπορεί να πάμε εκεί, αν πάρουν το «πάνω χέρι» οι ριζοσπαστικότερες δυνάμεις, των αγορών σε συμμαχία με την εθνικιστική γερμανική Ακροδεξιά, που φλερτάρει ο Σόιμπλε.
ΗΠΑ, Βρετανία και άλλοι δεν είδαν ποτέ με καλό μάτι την ευρωπαϊκή παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο. Ορισμένοι πιστεύουν ότι η δολοφονία Λαμπράκη ήταν αμερικανική απάντηση στο φλερτ Καραμανλή – Ντε Γκολ, τα Ίμια αναγκαία «διαπαιδαγώγηση» του Σημίτη ώστε να καταλάβει την ύπαρξη υπέρτερου του γερμανικού αφεντικού.
Γι αυτό δεν ξέρει κανείς αν πρέπει να γελάσει ή να κλάψει με τις αυταπάτες ενίων ηγετικών κλιμακίων και συμβούλων του ΣΥΡΙΖΑ, που νομίζουν ότι μπορεί ποτέ η Αμερική να βοηθήσει την Ελληνική Αριστερά!

Η λυσσώδης αμερικανική προσπάθεια να καταστραφεί κάθε σχέση Ελλάδας και Κύπρου με την Ρωσία, ερμηνεύεται και ως αναγκαία γεωπολιτική προετοιμασία όσων σήμερα συμβαίνουν ή θα συμβούν αύριο. Προσπάθησαν να δημιουργήσουν προϋποθέσεις ώστε να μην μπορούν Αθήνα και Λευκωσία, τυχόν ερχόμενες σε σύγκρουση με Βερολίνο και Βρυξέλλες, να στραφούν προς τη Μόσχα.

Το νόημα της στροφής προς την άκρα Δεξιά
Η άνοδος της ριζοσπαστικής άκρας, συχνά φασίζουσας, Δεξιάς στην Ευρώπη, αντανακλά ευθέως την παρακμή μίας Αριστεράς που όχι σπάνια συμβιβάστηκε και «πρόδωσε» στη σοσιαλδημοκρατική και τη «ριζοσπαστική» εκδοχή της, όπως και την παρακμή μίας σοσιαλίζουσας ιδέας, που «ενσάρκωνε» τρόπον τινά η Σοβιετική Ένωση.

Η στροφή προς την Ακροδεξιά (αλλά συχνά και προς την Ακροαριστερά) είναι αμυντική. Τα επαναστατικά κύματα των τελευταίων τεσσάρων αιώνων στην Ευρώπη καθρέφτισαν τις καινούργιες ρηξικέλευθες ιδέες για την οργάνωση των ανθρώπινων κοινωνιών, σαν αυτές που δοκίμασαν να πραγματοποιήσουν η Λέσχη των Ιακωβίνων, το κόμμα των Μπολσεβίκων, η Τρίτη Διεθνής, η Φιλική Εταιρεία στα καθ’ ημάς. Επεχείρησαν να κάνουν τον άνθρωπο υποκείμενο της Ιστορίας του. Τα σημερινή κινήματα κοιτούν μάλλον στο παρελθόν, τρομαγμένα από ένα μέλλον αβεβαιότητας και βαρβαρότητας που υπόσχεται η ολοκληρωτική Αυτοκρατορία της Παγκοσμιοποίησης. Η «ριζοσπαστική – συντηρητική» Ακροδεξιά αντανακλά την ενστικτώδη διάθεση ευρύτατων κοινωνικών στρωμάτων να αρπαχτούν από τις αξίες της «θρησκείας, πατρίδας, οικογένειας». Στο παρελθόν αυτές οι αξίες – ιδέες χρησιμοποιήθηκαν εναντίον του δημοκρατικού σοσιαλιστικού κινήματος που απειλούσε να φέρει τα «πάνω – κάτω». Σήμερα χρησιμοποιούνται εναντίον του ριζοσπαστισμού του Χρήματος, που θέλει να διαλύσει κάθε ταυτότητα, εθνική, κοινωνική, πολιτική, ακόμα και σεξουαλική, ολοκληρώνοντας την μετατροπή των ανθρώπων σε αντικείμενα της ιστορίας τους και διαψεύδοντας τελειωτικά το πρόταγμα του μοντερνισμού.

Επανίδρυση της Ευρώπης;
Το ερώτημα είναι κατά πόσον η Ακροδεξιά είναι όντως κατάλληλο εργαλείο αντίστασης στο Χρήμα και δεν αποδειχθεί τελικά εργαλείο του, όπως πάντα στην ιστορία. Υπέρ της τελευταίας εκδοχής συνηγορεί η τραγική ιστορία του 20ου αιώνα, ιδίως του Εθνικοσοσιαλισμού, που χρησιμοποίησε την αγανάκτηση του γερμανικού λαού, πρόδωσε όμως το σοσιαλιστικό μέρος του προγράμματός του και κατέστρεψε τελικά το έθνο ςπου υποστήριξε ότι υπηρετεί.

Η ΕΕ είναι δομή που καταστρέφει σταδιακά τα δημοκρατικά στοιχεία της προς όφελος των ολοκληρωτικών. Δεν μπορεί κάποιος να υπερασπίζεται τέτοια δομή, λέγοντας ταυτόχρονα ότι είναι δημοκράτης, οπαδός του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους και πολιτισμού. Εντούτοις, η διάλυσή της και αναδίπλωση στο εθνικό πλαίσιο μικρών κρατών, ανήμπορων απέναντι στη δύναμη των Αγορών και της Αμερικής, υποχρεωμένων να ανταγωνίζονται μεταξύ τους με νομισματικούς πολέμους και κοινωνικό «ντάμπιγκ» για να αποσπάσουν μερίδιο συρρικνούμενης ζήτησης –το πρακτικό πρόγραμμα, δηλαδή, της άκρας δεξιάς, αν υποθέσουμε ότι επιμείνει στην εφαρμογή του και δεν «αφομοιωθεί» ταχέως-, δεν μοιάζει λύση. Δεν θα οδηγήσει σε «Ευρώπη των Εθνών», αλλά σε πιο ανίσχυρα έθνη.

Η πραγματική λύση θα ήταν ένωση της Ευρώπης σε διαφορετική βάση, ένωση των λαών της εναντίον του οικονομικο – πολιτικού σχεδίου των Αγορών. Μία ριζοσπαστική Αριστερά που θα άξιζε το όνομα αυτό θα επένδυε σοβαρά σε τέτοια κατεύθυνση. Οι υπάρχουσες δυνάμεις όμως είναι ακόμα πολύ μακριά από τέτοιο ρόλο. Παραμένουν γραφειοκρατικοί μηχανισμοί, συντηρητικής ψυχολογίας, που προτιμούν να παραμείνουν «κριτική συνείδηση της παγκοσμιοποίησης», ανίκανη – πρόθυμη να φύγει από βαρετά ανεπαρκείς Φιλιππικούς κατά της λιτότητας, για να μετατραπεί σε δύναμη αληθινά ριζικής αλλαγής.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 242


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου