Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Δεκ 2014

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Ενώ η Ελλάδα πεθαίνει δημογραφικά, στην γειτονική Τουρκία ένα ογκώδες πλεονάζων ανθρώπινο δυναμικό που συσσωρεύεται στις δυτικές περιοχές, σύμφωνα με τα τελευταία άκρως ανησυχητικά στατιστικά στοιχεία, αναζητά απεγνωσμένα ζωτικό χώρο. Παράλληλα εξελίσσεται βάσει οργανωμένου τουρκικού σχεδίου, όπως θα δούμε παρακάτω, η αλλοίωση του εγχώριου πληθυσμού με την εισροή εκατοντάδων χιλιάδων μουσουλμάνων λαθρομεταναστών.

Την δραματική αυτή απειλή της τουρκικής πληθυσμιακής εισβολής, καταδεικνύουν με τον πιο ανάγλυφο τρόπο τα τελευταία στατιστικά στοιχεία για τον πληθυσμό της δυτικής Τουρκίας, δηλαδή των περιοχών που βρίσκονται απέναντι από τα ελληνικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Οι περιοχές αυτές της Τουρκίας παρουσιάζουν εκρηκτική πληθυσμιακή αύξηση και τα επόμενα χρόνια θα δημιουργήσουν κυριολεκτικά μια ανθρώπινη πλημμυρίδα που θα ανατρέψει κάθε δημογραφική ισορροπία και θα απειλήσει άμεσα την εθνική μας κυριαρχία.
Έτσι, σύμφωνα με τους πινάκες που δίνει το ίδιο το τουρκικό υπουργείο Εσωτερικών, ο συνολικός πληθυσμός της Τουρκίας από 76 εκατομμύρια που είναι σήμερα, το 2023 θα φτάσει τα 84.247.088. Ο πληθυσμός της Κωνσταντινούπολης από 14 εκατομμύρια που είναι σήμερα, το 2023 θα φτάσει τα 16.568.500. Ο πληθυσμός της Σμύρνης, του μεγαλύτερου τουρκικού λιμανιού στο Αιγαίο το 2013 θα φτάσει τα, 4.405.279. Ο πληθυσμός του Αϊδινίου, που βρίσκεται στην περιοχή του Αιγαίου ανατολικά της Σμύρνης, το 2023 θα φτάσει το 1.062.288. Ο πληθυσμός της Μούγλας απέναντι από την Ρόδο, που πριν από λίγες δεκαετίες ήταν μια ασημή κωμόπολη, το 2023 θα φτάσεις στις 964.591. Ο πληθυσμός της Προύσας το 2023 θα φτάσει τα 3.073.486. Το Ντενιζλί, που είναι επίσης στην δυτική Τουρκία, το 2023 θα έχει πληθυσμό 1.001.981. Η Μαγνησία, δίπλα από τις ακτές του Αιγαίου θα φτάσει το 2023 το 1.370.823. Το Κοτζαελί στην ασιατική ακτή της Κωνσταντινούπολης, θα έχει πληθυσμό 1.983.591.

Αυτή η καλπάζουσα δημογραφική ανάπτυξη της Τουρκίας είναι σίγουρο πως θα έχει σοβαρότατες πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές και βέβαια ιδεολογικές επιπτώσεις στην ευρύτερη περιοχή μας. Αρκεί να αναλογιστούμε πως οι μελετητές υπολογίζουν ότι σε λίγα χρόνια η Τουρκία θα έχει πληθυσμό περίπου 100 εκατομμυρίων, με πλειοψηφία κάτω των 25 ετών. Ένας πληθυσμός που θα αναζητάει «ζωτικούς» χώρους επιβίωσης. Η παραπάνω κατάσταση σχετίζεται άμεσα και με τις εξελίξεις στον οικονομικό τομέα και εδώ ξεκινούν οι εκφραζόμενοι φόβοι πως αν η τουρκική οικονομία δεν επιτύχει ικανοποιητικούς ρυθμούς ανάπτυξης τα επόμενα χρόνια, ώστε να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας, οι νέοι της ή θα προσχωρήσουν μαζικά σε εξτρεμιστικά κινήματα, ή θα γίνουν παράνομοι μετανάστες, ή θα πυκνώσουν τις τάξεις της τουρκικής τρομοκρατίας και μαφίας, ή τέλος θα επιδιώξουν να πάνε προς τα δυτικά. Εδώ έγκειται και ο μεγάλος κίνδυνος να υπάρξει μια τεράστια ροή προς την Ελλάδα που σίγουρα θα προκαλέσει εκρηκτικά προβλήματα με άμεση απειλή για την εθνική κυριαρχία της χώρας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της μαζικής μετακίνησης των πληθυσμών προς δυσμάς και όλο και πιο κοντά στα ελληνικά σύνορα, είναι η Κωνσταντινούπολη όπου, όπως αναφέρεται, σήμερα είναι μια πόλη «τέρας» με 14 εκατομμύρια κατοίκους. Η Κωνσταντινούπολη στις αρχές της δεκαετίας του εβδομήντα ήταν μια αναπτυσσόμενη αστική περιοχή με λογικό πληθυσμό περίπου 1,5 εκατομμύριο κατοίκους. Από τότε όμως και κυρίως μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και την ελληνοτουρκική κρίση, οι τουρκικές κυβερνήσεις αποφάσισαν να μετακινήσουν μαζικά πληθυσμούς από την Ανατολία προς την Κωνσταντινούπολη.
Έτσι σήμερα, εν έτη 2014, σύμφωνα και με τα επίσημα στοιχεία του «Κρατικού Ινστιτούτου Στατιστικής», μόνο το 37% των σημερινών κατοίκων της Κωνσταντινούπολης είναι γεννημένοι στην ιστορική Πόλη και από αυτούς οι γονείς των περισσότερων έχουν γεννηθεί εκτός της Πόλης. Το γεγονός αυτό δείχνει σε ποιο σημείο η ιστορική Βασιλεύουσα, η άλλοτε ένδοξη Πόλη, έχει μετατραπεί σε μια πόλη ξένων, σε μια πόλη επυλίδων, μεταναστών από την Ανατολία, σε πόλη λούμπεν προλεταρίων όπου τα εκατομμύρια άγνωστων μεταξύ τους τριγυρίζουν καθημερινά στους δρόμους, εκεί που άλλοτε είχε λάμψει η ελληνική παρουσία και ο ελληνικός βυζαντινός πολιτισμός. Οι περισσότεροι κάτοικοι της σημερινής Κωνσταντινούπολης είναι μετανάστες από την κεντρική και την ανατολική Μικρά Ασία, αλλά και από τον Πόντο και έρχονται στην Πόλη κατά εκατοντάδες χιλιάδες κάθε χρόνο για να βρουν μια καλύτερη τύχη.

Παράλληλα με την αύξηση του πληθυσμού στις περιοχές που συνορεύουν με την Ελλάδα και με την προοπτική να ξεχυθούν στο μέλλον προς τα δυτικά, μια εξέλιξη η οποία βάζει «φωτιά» στην ήδη παρακμάζουσα δημοσκοπικά χώρα μας, είναι ένα τεράστιο σχέδιο μετακίνησης μουσουλμάνων λαθρομεταναστών προς την ελληνική επικράτεια, με κύριο στόχο την από την δεκαετία του ενενήντα αλλοίωση του ελληνορθόδοξου εγχώριου πληθυσμού.
Έτσι εκτός από τον πραγματικό κίνδυνο της έλευσης εκατοντάδων χιλιάδων Τούρκων το πρόβλημα των ολοένα και αυξανομένης ροής λαθρομεταναστών κυρίως μουσουλμάνων, απειλεί πλέον ανοιχτά με ριζική αλλοίωση του εθνικοθρησκευτικού χαρακτήρα της Ελλάδας.
Το πρόβλημα αυτό όμως παίρνει και μια διαφορετική διάσταση καθώς όπως αποκαλύπτεται και μάλιστα με πρόσφατα τουρκικά δημοσιεύματα, εμπλέκονται ακόμα και τουρκικές μυστικές υπηρεσίες στην διακίνηση και μεταφορά τους στην ελληνική επικράτεια.
Τα σχέδια αυτά και την συμμετοχή στην εκτέλεση τους ακόμα και των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, αποκάλυψε πρόσφατα ένα φοβερό δημοσίευμα της εβδομαδιαίας τουρκικής επιθεώρησης, Aksyon, (τεύχος Νο 1000, στις 3-9 Φεβρουαρίου 2014), όπου αποκαλύπτονταν ότι εκατοντάδας χιλιάδες λαθρομετανάστες προωθούνται από οργανωμένο κρατικό τουρκικό κύκλωμα στον ελληνικό χώρο.

Αλλά εκτός από αυτή την οργανωμένη μετακίνηση συχνά φανατικών μουσουλμάνων λαθρομεταναστών προς την ελληνική επικράτεια, έχουμε και ένα άλλο σημαντικό σχέδιο που έχει αρχίσει να εφαρμόζετε εδώ και χρόνια που είναι η συστηματική αλλοίωση του πληθυσμού της ελληνικής δυτικής Θράκης υπέρ των τουρκόφωνων μουσουλμάνων, σε συνεργασία με την «τουρκική» μειονότητα της Βουλγαρίας.
Το σχέδιο αυτό άρχισε να εφαρμόζετε από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ενενήντα, όταν για πρώτη φορά είχαν ανοίξει τα σύνορα με την γειτονική Βουλγαρία όπου υπάρχει ένας πυκνός μουσουλμανικός και τουρκόφωνος πληθυσμός. Στην αρχή άρχισαν να έρχονται στην δυτική Θράκη τουρκόφωνοι μουσουλμάνοι σαν εποχιακοί εργάτες, για να εργαστούν κυρίως στα μουσουλμανικά αγροκτήματα, ενώ ακόμα και Έλληνες τους έπαιρναν στις εργασίες τους χωρίς να αναλογίζονται την επιδιωκόμενη δημογραφική αλλοίωση της περιοχής. Τα επόμενα χρόνια άρχισε συστηματική μετανάστευση τουρκόφωνων πληθυσμών από τις νότιες επαρχίες της Βουλγαρίας, όπως το Κιρτζαλί, (Το Κιρτζαλί θεωρείται σαν η πρωτεύουσα των Τούρκων της Βουλγαρίας), Σιούμεν, Τατάρ Παζαρτζίκ, κ.α. προς την δυτική Θράκη, καθώς τα συνοριακά εμπόδια περιορίζονταν όλο και περισσότερο.

Όλα αυτά τα αποκαλυπτικά στοιχεία δείχνουν το μέγεθος του μεγάλου δημογραφικού μας προβλήματος, που ενέτειναν οι προδοτικές πολιτικές των τελευταίων ετών. Αν δεν συνετιστούμε να εφαρμόσουμε μέτρα όπως των χωρών Σουηδίας, Γερμανίας και άλλων που είχαν το ίδιο πρόβλημα, τότε οι συνέπειες θα είναι μη αναστρέψιμες και ο ελληνισμός σε λίγες δεκαετίες θα είναι αντικείμενο ιστορικής έρευνας, προς δόξα των μειοδοτικών και δοσίλογων πολιτικών μας.

Πηγή NikosXeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Του Κωνσταντίνου Φράγκου
Κακόν άρχεσθαι υπό χερείονος
(Είναι συμφορά να σε κυβερνούν οι χειρότεροι)
Δημόκριτος
Δεν είχα την πρόθεση ν' ανακατευθώ στην Προεδρολογία, είναι εκτός χωρικών μου υδάτων, αν δεν είχε προκληθεί ένα νέο εθνικό στραπάτσο, ένας ακόμη ευτελισμός της Χώρας στο Παρίσι όπου υπάλληλοι των δανειστών πρόβαλαν νέες σφαγιαστικές απαιτήσεις και έστειλαν "αδιάβαστη" την Χαρδουβέλεια κομπανία πίσω.

Ακούστηκε ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ κ. Δ. Καρύδης να υποτονθορίζει "...Όχι και να μας ζητούν να κατεβάσουμε τα βρακιά μας....". Δυστυχώς ο λαμπρός αυτός νέος δεν είχε αντιληφθεί ότι τα βρακιά μας τα έχουμε κατεβάσει από της εποχής αυτού του ανθρωπιδίου με τις μηδενικές οικονομικές γνώσεις, που ο κ. Γ. Παπανδρέου είχε διορίσει Υπουργό Οικονομικών, κ. Γ. Παπακωνσταντίνου. Η Χώρα ουδέποτε διαπραγματεύθηκε. Απλά, τα έδινε όλα. Επί Υπουργού Οικονομικών δε κ. Ε. Βενιζέλου, έξοχου Συνταγματολόγου, στους κύκλους των Βρυξελλών ελέγετο ότι ο επιφανής αυτός πολιτικός μετέβαινε για διαπραγμάτευση φέρων, υπό μάλης, το γνωστό ΚΑΜΑ ΣΟΥΤΡΑ για να του υποδείξουν τη στάση...... διαπραγμάτευσης!

Δεν πέρασε πολύς χρόνος από τότε που ο γκαουλάϊτερ της Χώρας κ. Σόϊμπλε έριξε στα μούτρα του πολιτικού κόσμου του κουβά των λυμάτων. "Η ανίκανη και διεφθαρμένη πολιτική και οικονομική ελίτ της Ελλάδας είναι υπεύθυνη για την σημερινή κατάστασή της" και να, σήμερα, βγήκε στον άμβωνα ένα άλλο ευρωπαϊκό παγώνι για να αναμειχθεί, προκλητικά, στα εσωτερικά μας.

Πρόκειται για τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Ζαν - Κλωντ Γιούνκερ. Τι μας λέει ο Εξοχότατος; Θέλει, λέει, να βλέπει γνώριμα πρόσωπα στην Κυβέρνησή μας, δηλαδή τους κ. Σαμαρά, Βειζέλο, Πρωτόπαππα, Λοβέρδο, Στουρνάρα, Σημίτη; Η ωμότης της παρέμβασης του ξεπέρασε αυτή του απερίγραπτου αμερικανού πρέσβη Πιούριφόι μεταπολεμικά.
Προφανώς ο κ. Γιούνγκερ δεν θέλει να βλέπει το κ. Τσίπρα και τον κ. Κατρούγκαλη (μα είναι Ευρωπαϊκό όνομα αυτό που ν΄ αρέσει;) ή Μπαλάφα κ.λπ.

Ποιος είναι ο "ευγενής νέος";
Τον κ. Γιούνγκερ, εννοώ Πρωθυπουργός, επί 20ετία του Λουξεμβούργου, μιας χώρας πλυντηρίου μαύρου χρήματος προερχόμενου από φοροδιαφυγή, λαθρεμπόριο, μίζες κ.λπ. Προς δόξαν της διαφάνειας και του Ευρωπαϊκού κεκτημένου! Απ΄ εκεί συγκαλύπτει υποθέτω, και τα δικά μας λαμόγια και ενεργούσαν με απόλυτη προστασία των σπουδαίων Κυβερνήσεών μας. Των γνωστών προσώπων...

Μόλις προχθές (10 Δεκεμβρίου) τα ΝΕΑ αποκάλυψαν ότι από μία πρόσφατη έρευνα ακόμη 35 επιχειρήσεων διεθνούς εμβέλειας (μεταξύ των οποίων 2-3 Ελληνικές) εμπλέκονται σε βρώμικα παιχνίδια με Τράπεζες του Λουξεμβούργου.
Φιλικά πρόσωπα, επιθυμεί, λοιπόν, ο Λουξεμβουργιανός ιππότης που έχουν ανοχή σ' αυτές τις συναλλαγές.

Οι εμμονές μου
Τελευταία, στα κείμενά μου, χρησιμοποιώ, ευρέως, δύο όρους που αποτελούν προϊόν πνευματικής κλοπής.
- Ο πρώτος είναι κλεπτομανής συντεχνία των πολιτικών, του φίλου μου, κορυφαίου δημοσιογράφου, κ. Γ. Βότση.
- Ο δεύτερος είναι η λέξη δωσίκωλος που τον άρπαξα από την μεγάλη τραγωδό, αείμνηστη Μαρίκα Κοτοπούλη. Τον βρήκα σ'ένα χαριτωμένο βιβλίο της Έλλης Αλεξίου (Υπό Εχεμύθεια, Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, 1979). Λέει η Αλεξίου ότι μεταπολεμικά συγκροτήθηκαν Επιτροπές σε κάθε Οργανισμό για να ελέγξουν αν μεταξύ των Υπαλλήλων υπάρχουν δωσίλογοι, προς αποβολή. Η Κοτοπούλη ήταν μέλος μιας τέτοιας επιτροπής της ΕΛΣ. Όταν αναφέρθηκε το όνομα ενός διασήμου χορογράφου και χορευτή άμα δε και γκέι η κ. Μαρίκα ανεφώνησε: "Καλέ, αυτός δεν είναι δωσίλογος, απλά δωσίκωλος".

Προσωπικά, καίτοι μπορεί να υποστώ αποδοκιμασία ή και χλεύη ακόμη, χαρακτηρίζω άνετα τους κυβερνήσαντες από το 2009 μέχρι σήμερα, δηλαδή κατά τη διάρκεια της κρίσης, δωσίκωλους γιατί δεν έκαναν ούτε μία προσπάθεια σοβαρής διαπραγμάτευσης. Απλά προέβαιναν σε κυβιστήσεις, τεμενάδες, και όπου χρειαζόταν, έστρεφαν και τα οπίσθια στους κτηνώδεις δανειστές. Και αυτό ήταν το αναμενόμενο. Στέλναμε προς διαπραγμάτευση αυτούς που προκάλεσαν την κρίση, τους ασυνείδητα δανειζόμενους; Στέλναμε τους εμπρηστές να σβήσουν τη φωτιά; Τους βιαστές να διασώσουν την τιμή της βιασθείσας Χώρας; Τους ανθρώπους των Σημιτοκαραμανλήδων;

Γιατί αρέσουν τα πρόσωπα αυτά στον κ. Γιούνγκερ;

Διότι είναι αυτά που με περίσσεια αφροσύνη και έλλειψη στοιχειώδους πατριωτισμού προκάλεσαν αυτή την κατάσταση που τον βολεύει μαζί με τα συνεταιράκια του. Ας φωτίσουμε, όμως, λίγο την πλευρά του. Οι δανειστές είναι ανεύθυνοι για όσα υποφέρει σήμερα ο Ελληνικός Λαός; Δεν ήξεραν το ποιόν των πολιτικών που εδάνειζαν; Δεν γνώριζαν την δανειοληπτική ικανότητα της Χώρας;
Αντιγράφω σχόλιο του κ. Χρ. Γιανναρά (Κ. 01/09/12)

• Είναι αδιανόητο να μην είχαν πληροφόρηση. Δεν μπορεί να αγνοούσαν τη φράση – επωδό που κυκλοφορούσε από στόμα σε στόμα στην Ευρώπη: «στους ελλαδίτες επαγγελματίες της πολιτικής δεν μπορείς να εμπιστευτείς ούτε τη διαχείριση περιπτέρου». Με ποια λογική συνέχιζαν οι γερμανικές κυβερνήσεις να δανείζουν απλόχερα ελλαδίτες πολιτικούς τέτοιας εκκωφαντικής ανυποληψίας;
Η λογική ερμηνεία που επιδέχεται αυτός ,ο δίχως ελπίδες, αποπληρωμής δανεισμός είναι μία και μόνη (μέχρις αποδείξεως του εναντίου): Τα δάνεια, που σήμερα τα προβάλλει η Γερμανία σαν «ανειλημμένες υποχρεώσεις της Ελλάδας» και απαιτεί να εξοφληθούν με τίμημα τη λιμοκτονία της πλειονότητας του πληθυσμού, ήταν καλοστημένες συμπαιγνίες: "Θα σας δώσουμε δάνειο, αλλά με αυτό θα μας πληρώσετε για να σας φτιάξουμε αεροδρόμιο, να σας ναυπηγήσουμε υποβρύχια και φρεγάτες - με αυτονόητη την εξασφάλιση πλουσιοπάροχης "προμήθειας" για όλους σας;”
• Σε κανένα από τα "Μνημόνια" δεν απαίτησαν οι Γερμανοί να δημευθούν περιουσίες πρωθυπουργών και υπουργών που έβαλαν εν ψυχρώ τις υπογραφές τους για να συναφθούν εγκληματικά, υπέρογκα δάνεια, με απολύτως σίγουρη την αδυναμίας αποπληρωμής τους ή να δημευθούν περιουσίες όσων απροκάλυπτα επωφελήθηκαν από το δαψιλώς διαχεόμενο κομματικό χρήμα: "επαγγελματικών στελεχών" των κομμάτων, αναρίθμητων χρυσοπληρωμένων υπουργικών "συμβούλων", κομματικών μεγαλοεργολάβων και προμηθευτών του Δημοσίου. .Αυτούς, λοιπόν, τους Ελλαδίτες πολιτικούς της εκκωφαντικής ανυποληψίας, που αναφέρει ο κ. Γιανναράς, θέλει να βλέπει ο κ. Γιούνκερ. Δεν είχε δει ο κύριος αυτός ότι οι Υπουργοί Οικονομικών, στη σειρά από το 2009, είναι πρόσωπα εντελώς ανεπαρκή και μη επιθυμούντα να διαπραγματευτούν; Γιατί δεν συμβούλευαν την σειρά των ανεπαρκών Πρωθυπουργών που μας κυβέρνησαν να ορίσουν σοβαρό και έμπειρο Υπουργό Οικονομικών για τις διαπραγματεύσεις;

Γιατί "διαπραγματευόταν" για τις τύχες μας τα φιλαράκια του αρχιτέκτονα της ενδοτικότητας καταστροφής κ. Κ. Σημίτη δηλαδή οι κ. Βενιζέλος, Παπαδήμας, Στουρνάρας, Χαρδούβελης, Πρωτόπαππας. Είμαι βέβαιος ότι σε περίπτωση ανάγκης διαπραγμάτευσης για εθνικά θέματα θα επικρατήσει το πνεύμα του δωσικωλισμού. Ιδού η Ύμια.
Θα ήταν ρεαλιστικότερος ο κ. Γιούνκερ άμα μας έλεγε ότι θα ήθελε να βλέπει γνωστούς.... πισινούς, παρά πρόσωπα. Να βλέπει ανθρωπάρια που ούτε καν είχαν διαβάσει τα μνημόνια και κόμπαζαν ότι προσπαθούν. Τελικά ο Λουξεμβούργιος δουλεύει υπέρ του κ. Τσίπρα, ο οποίος παρά τις αβάντες που του γίνονται από τους Αντωνομπένηδες δεν μπορεί να συμμαζέψει το τσούρμο του και να εμπνεύσει κάποια εμπιστοσύνη. Παραβλέπω τις σαβούρες - κομματικούς πρόσφυγες που μαζεύει.
Προσωπικά νομίζω ότι οι σημερινοί πυγμαίοι ενδοτικοί, πολιτικάντηδες δεν είναι παρά πιόνια μιας γερμανοευρωπαϊκής συμμορίας που ταπεινώνει συνέχεια τη Χώρα μας.
Και για να μην παρεξηγηθώ ότι εκδηλώνω πολιτική τάση δηλώνω ότι είμαι υπέρμαχος του δόγματος... Γκάτσου:

Έλα της θάλασσας θεριό
και του πελάγου μπόρα
το φοβερό σκουπιδιαρό
να διώξεις απ' τη Χώρα
ΟΛΟΥΣ.....
Το καλλίτερο όμως σας τα φύλαξα τελευταίο.

Στο ίδιο βιβλίο που προανέφερα διαβάζω: Πολιτικός επιδεικνύει στην Μαρίκα μια φωτογραφία του που πρόκειται να κυκλοφορήσει. Η μεγάλη Κοτοπούλη, σαρκαστική, τον συμβουλευύει: Βγάλε μια από τη μέση και κάτω. Είσαι πιο γνωστός έτσι.... Πόσο ισχύει αυτό και σήμερα... Καλή χρονιά!

Ο Κων. Φράγκος είναι Υπ/γος ε.α. Αναλυτής Αμυντ. Θεμάτων
Συγγραφέας – DEA Σορβόννης στα Αμυντικά


Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Αλέξανδρος Τάρκας 

Η κομματική αντιπαράθεση και το ενδιαφέρον των πολιτών επικεντρώνονται στις οικονομικές συνθήκες που θα επικρατούν μετά τη δίμηνη παράταση του Μνημονίου, αλλά ελάχιστοι λαμβάνουν υπόψη το γεγονός ότι η στάση του Βερολίνου θα συνδυαστεί με -εξίσου αυστηρές- πολιτικές και διπλωματικές προϋποθέσεις.

Χαρακτηριστικός προάγγελος είναι οι διφορούμενες διατυπώσεις στους δύο από τους επτά σκληρούς όρους που ενέκρινε η γερμανική Βουλή, την περασμένη εβδομάδα, για την προληπτική πιστωτική γραμμή προς την Ελλάδα. Μεταξύ άλλων, θα αξιολογηθούν η απειλή για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα της Ευρώπης (πρώτος όρος) και η διαρκής βελτίωση της εξωτερικής θέσης της χώρας (έκτος όρος). Πρακτικά, η έννοια της «απειλής» είναι δυνατόν, ειλικρινά ή κατ' επίφαση, να συνδεθεί σχεδόν με τα πάντα, ενώ η «εξωτερική θέση», αν και προς το παρόν συσχετίζεται με την αύξηση των εξαγωγών και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, μπορεί να περιέχει ό,τι βάλει ο νους.

Οι επαφές των κυβερνήσεων Ελλάδας - Γερμανίας τους τελευταίους μήνες, με πλέον πρόσφατη την προ δεκαπενθημέρου επίσκεψη του αντιπροέδρου και υπουργού Εξωτερικών Ευ. Βενιζέλου στο Βερολίνο, δεν περιορίζονται στην οικονομία. Επεκτείνονται, χωρίς μεγάλη (ή και με μηδενική) ειδησεογραφική κάλυψη, στις σχέσεις Αθήνας - Αγκυρας, στην εξέλιξη του Κυπριακού, στον ενεργειακό πλούτο της ΝΑ Μεσογείου, στις ενταξιακές προοπτικές της Τουρκίας στην Ε.Ε., καθώς και στο μέλλον των δυτικών Βαλκανίων.

Ο γερμανικός παράγοντας «ήρθε, για να μείνει» και, προς το παρόν, δεν είναι εφικτές οι προβλέψεις ως προς την πιθανή ταύτιση, τη σύμπτωση ή την αντίθεση των θέσεών του με τις ΗΠΑ ή με μέλη της Ε.Ε. που έχουν παραδοσιακό ενδιαφέρον και παρεμβατικότητα στην ευρύτερη βαλκανική και μεσογειακή περιοχή.
Στο πλαίσιο αυτό, η γερμανική διπλωματία φέρεται ότι αιφνιδιάστηκε από τη σύγκληση, στις αρχές Δεκεμβρίου, του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας - Τουρκίας. Σε αντίθεση με τον πλούτο πληροφοριών που λαμβάνει το Βερολίνο από Ελληνες «πρόθυμους» για τις οικονομικές εξελίξεις, μάλλον δεν συνέβη το ίδιο και για τις σχέσεις Αθήνας - Αγκυρας, αν και η καγκελάριος Μέρκελ είχε εκδηλώσει, από τον περασμένο Μάιο, προσωπικό ενδιαφέρον για την εξέλιξη του Κυπριακού, για το ενεργειακό παιχνίδι στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο και για τις επιπτώσεις στις ευρωτουρκικές σχέσεις.

Στην παρούσα φάση, το Βερολίνο διατηρεί τις γνωστές επιφυλάξεις του για την πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε., αλλά θα επιθυμούσε το άνοιγμα ορισμένων διαπραγματευτικών κεφαλαίων, ώστε να υπάρχουν γέφυρες επικοινωνίας με το ιδιότυπο καθεστώς Ερντογάν. Οι γερμανικές επιθυμίες είναι αντίθετες με τις απόψεις της Αθήνας και της Λευκωσίας, που υπογραμμίζουν ότι, όσο υπάρχουν απειλές (με κορυφαία την παρουσία του ερευνητικού σκάφους «Barbaros» στην κυπριακή ΑΟΖ), δεν μπορούν να προχωρήσουν οι ευρωτουρκικές διαπραγματεύσεις.

Παράλληλα, η Γερμανία, μαζί με το βρετανικό Φόρεϊν Οφις, εντείνει το ενδιαφέρον της για τα Βαλκάνια. Σε συνέχεια της γνωστής διάσκεψης του Αυγούστου στο Βερολίνο, προωθείται κοινή γερμανοβρετανική πρωτοβουλία, που θα φέρει πιο κοντά τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη με την Ε.Ε., προκαλώντας εύλογη ανησυχία ότι παρόμοια διαδικασία μπορεί να υιοθετηθεί και για την ΠΓΔΜ, για την οποία η κυρία Μέρκελ έχει υπογραμμίσει ότι επείγει η επίλυση των εκκρεμοτήτων με την Ελλάδα.

* Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Του Κ.Ν. Σταμπολή* 

Τόσο η πρόσφατη απόφαση του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν για ακύρωση της όδευσης του αγωγού South Stream προς τα Βουλγαρικά παράλια και η ανακοίνωση της πρόθεσης για την κατασκευή ενός αντίστοιχου μεγέθους αγωγού προς την Τουρκία, η προσχώρηση του Ισραήλ στον ελληνικής εμπνεύσεως αγωγό East Med, που θα μεταφέρει φυσικό αέριο από τα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου, μέσω Ελλάδας, προς την Ευρώπη, η απόφαση της κοινοπραξίας στον TAP για τον πρόωρο διπλασιασμό της μεταφορικής ικανότητας του αγωγού (από 10.0 BCM's στα 20.0 BCM's) και τέλος η ανακοίνωση για τη δημιουργία του Vertical Corridor (κάθετου διαδρόμου φυσικού αερίου) που θα ενώνει την Ελλάδα με την Ουγγαρία μέσω του υπάρχοντος δικτύου αγωγών της περιοχής, στην πράξη σηματοδοτούν την επανασχεδίαση του ενεργειακού καμβά της ευρύτερης περιφέρειας της ΝΑ Ευρώπης.

Μπορεί η ανακοίνωση του Ρώσου προέδρου περί νέου αγωγού προς την Τουρκία να προσέλκυσε τα άκρως ειρωνικά σχόλια αμερικανόφερτων ειδησεογραφικών δικτύων (όμως η συλλογιστική του Κρεμλίνου κάθε άλλο παρά έωλη είναι. Και αυτό γιατί η Τουρκία ήδη αποτελεί τον δεύτερο ευρωπαϊκό εξαγωγικό προορισμό για το αέριο της Gazprom μετά τη Γερμανία (βλέπε γράφημα).


Θα πρέπει να γίνει κατανοητό, βάσει των μέχρι σήμερα ανακοινώσεων του Κρεμλίνου αλλά και του διευθύνοντα της Gazprom, κ. Αλεξέι Μίλερ, ότι η απόφαση για αλλαγή όδευσης του South Stream προς την Τουρκία δεν ακυρώνει τις βασικές επιδιώξεις της Ρωσίας να απεξαρτηθεί από τη δυνατότητα της Ουκρανίας να παρεμβαίνει όποτε αυτή αποφασίζει στην ομαλή τροφοδοσία, μέσω αυτής, της ευρωπαϊκής αγοράς.

Από μία άποψη η Ρωσία τελεί υπό την ομηρεία της εκάστοτε ουκρανικής κυβέρνησης, με αποτέλεσμα να μην μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις (π.χ. 2006, 2009) να φανεί συνεπής ως προς τις υποχρεώσεις της απέναντι στους Ευρωπαίους πελάτες της. Η αναδιάταξη της υποθαλάσσιας όδευσης του South Stream προς την Τουρκία, γιατί περί αυτού πρόκειται, αποστερεί τη Βουλγαρία από τα αναμενόμενα και γενικότερα οικονομικά και γεωπολιτικά οφέλη, μειώνει τη σημασία του αγωγού Trans Balkan για την τροφοδοσία των αγορών της περιοχής, στα νότια και δυτικά σύνορα της Βουλγαρίας, και τοποθετεί των ρωσικών συμφερόντων φυσικό αέριο στην αφετηρία τροφοδοσίας της Ευρώπης. Δηλαδή στην καρδία των ανταγωνιστών από μελλοντικούς προμηθευτές από την Ασία, τη Μέση Ανατολή και ενδεχομένως από την Ανατολική Μεσόγειο.



Φυσικό αέριο
Αντίθετα, η Τουρκία, εκτός από την ιδιότητά της ως τελικής αγοράς, ενισχύει την ιδιότητά της ως ενδιάμεσης αγοράς, καθώς πέραν της μεταφοράς μέσω των εδαφών της αερίου από τα κοιτάσματα του Αζερμπαϊτζάν, μελλοντικά θα υποδεχθεί επιπλέον ποσότητες αερίου που θα έχουν αφετηρία τα κοιτάσματα της κεντρικής Ασίας (από Καζακαστάν, Ουζμπεκιστάν και Τουρκμενιστάν) και της ρωσικής ενδοχώρας. Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η Τουρκία εξακολουθεί να εισάγει 8,0-10,0 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα αερίου κάθε χρόνο από το Ιράν παρά το αμερικανό-ευρωπαϊκό εμπάργκο. Είναι δε εξαιρετικά πιθανό, όταν εξομαλυνθούν οι σχέσεις Ιράν-ΗΠΑ μετά την προδιαγραφόμενη συμφωνία για τα πυρηνικά, να δεχθεί ακόμα περισσότερες ποσότητες ιρανικού αερίου - μέσω νέου αγωγού που θα κατασκευασθεί- για εξαγωγή προς ευρωπαϊκούς προορισμούς.

South Stream
Σε κάθε περίπτωση η κατασκευή του South Stream, με τη νέα του όδευση προς Τουρκία, λόγω του μεγέθους και της ωριμότητας του έργου δεν είναι τόσο εύκολο να εγκαταλειφτεί από τη Ρωσία, αλλά ούτε και να αγνοηθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση λόγω της ιδιαίτερα μεγάλης σημασίας που έχει από την άποψη της ενεργειακής ασφάλειας που μπορεί να προσφέρει στην Ευρώπη. Γι' αυτό παρά τις μέχρι τώρα νομικίστικες αντιρρήσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η απόφαση περί ακύρωσης του υπάρχοντος σχεδιασμού δημιούργησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση μεγαλύτερη ανησυχία παρά προσέφερε ανακούφιση.

Εξάλλου όπως δήλωσε πρόσφατα ο Γ. Μανιάτης, «η κατασκευή του ρωσικού αγωγού φυσικού αερίου South Stream παραμένει ως επιλογή στο ?τραπέζι?, υπό την προϋπόθεση ότι η Μόσχα θα σεβαστεί τους αντιμονοπωλιακούς κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ωστόσο οι Βρυξέλλες θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν την κατάσταση με τους Ρώσους, ενεργώντας ταυτόχρονα προς την κατεύθυνση εναλλακτικών λύσεων, όπως ο νότιος διάδρομος από την Κασπία Θάλασσα».

Πέρα όμως από τον South Stream υπάρχει μία ολόκληρη γκάμα έργων τα οποία, εάν πραγματοποιηθούν, θα αλλάξουν εντελώς το ενεργειακό τοπίο της ΝΑ ευρωπαϊκής περιοχής κατά τα επόμενα χρόνια, ενώ παράλληλα θα ενισχύσουν σημαντικά τον ρόλο της Ελλάδας, η οποία μπορεί έτσι να αναδειχθεί ως η δεύτερη, μετά την Τουρκία, ενεργειακή δύναμη της περιοχής. Τα ακόλουθα είναι τα πλέον βασικά από αυτά τα έργα, κατά σειρά ωριμότητας:

(α) Ο Ελληνο-Βουλγαρικός διασυνδετήριος αγωγός φυσικού αερίου, γνωστός ως IGB, μήκους 180 χλμ. που θα συνδέσει τα εθνικά δίκτυα των δύο χωρών ενώ θα συμβάλλει στην άρση της ενεργειακής απομόνωσης της Βουλγαρίας. Όταν ολοκληρωθεί η κατασκευή του αγωγού το 2018/2019, αυτός θα αποτελέσει τη νέα πύλη τροφοδοσίας με φυσικό αέριο της Βουλγαρίας, η οποία έτσι θα μπορέσει να διαφοροποιήσει τις πηγές προμήθειάς της. Αλλά και μέσω του στρατηγικής σημασίας αυτού αγωγού θα μπορούν και άλλες χώρες του Βορρά να αντλούν επιπλέον ποσότητες αερίου (βλέπε Σερβία, Ρουμανία, Ουγγαρία).

(β) Ο αγωγός TAP, που θα διασχίζει τη Βόρειο Ελλάδα που θα αποτελέσει τη συνέχεια του TANAP που θα διασχίζει οριζόντια τη γείτονα Τουρκία, και ο οποίος μέσω Αλβανίας θα τροφοδοτεί με αέριο την Ιταλία, και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, με ποσότητες 10-20 BCM κατ' έτος, προερχόμενο από το Αζερμπαϊτζάν. Η εκτίμηση είναι ότι ο αγωγός θα τεθεί σε λειτουργία το αργότερο μέχρι το 2019.

(γ) Οι δύο υπό σχεδίαση και ανάπτυξη πλωτοί σταθμοί LNG σε Αλεξανδρούπολη και Καβάλα με συνολική χωρητικότητα σχεδόν 300.000 κυβικά μέτρα και άνω με προοπτική τροφοδοσίας του ελληνικού δικτύου αλλά και εξαγωγών προς Βορρά και Τουρκία. Με το FSRU της Αλεξανδρούπολης, που προωθείται από τον όμιλο Κοπελούζου, να είναι σε προχωρημένο στάδιο με προγραμματισμένη την λειτουργία του το 2017/2018. Αλλά και το FSRU της Καβάλας που προωθείται από την ΔΕΠΑ είναι σε καλό δρόμο έχοντας αρχίσει να προσελκύει επενδυτικό ενδιαφέρον από χώρες του Περσικού Κόλπου.

(δ) Ο πρόσφατα ανακοινωθείς Κάθετος Διάδρομος (Vertical Corridor) που αποτελεί μία νέα όδευση για το φυσικό αέριο, που θα ενώνει τα εθνικά δίκτυα των τριών χωρών μέσω υπαρχόντων και νέων διασυνδετήριων αγωγών, ώστε το φυσικό αέριο να προωθείται από την Ελλάδα στην Βουλγαρία και την Ρουμανία, και κατόπιν πιθανώς σε άλλες χώρες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης (λ.χ. Ουγγαρία, Σερβία). Το φυσικό αέριο, η ποσότητα του οποίου υπολογίζεται σε 3-5 BCM's ανά έτος, θα προέρχεται από διάφορες πηγές και συγκεκριμένα από το ελληνικό δίκτυο μέσω του σταθμού υγροποίησης στη Ρεβυθούσα, τον αγωγό TAP που θα διασχίζει την βόρεια Ελλάδα αλλά και τους υπό σχεδίαση πλωτούς σταθμούς LNG στην Βόρεια Ελλάδα.

(ε) Ο αγωγός East- Med, μήκους άνω των 1,200 χλμ. ο οποίος με χωρητικότητα 8.0-10.0 BCM θα δύναται να μεταφέρει φυσικό αέριο από τα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου (Ισραήλ- Κύπρος) προς την ευρωπαϊκή αγορά μέσω Ελλάδας.

Ακόμη θα πρέπει να αναφερθούμε και στην προοπτική δημιουργίας δύο περιφερειακών κόμβων εμπορικών συναλλαγών φυσικού αερίου (gas trading hubs) ενός στην Ελλάδα και ενός στην Τουρκία, οι οποίοι πρόκειται να συμβάλουν στην εμπορευματοποίηση του φυσικού αερίου διευκολύνοντας τις διασυνοριακές ανταλλαγές και επιταχύνοντας τη διασύνδεση των αγορών φυσικού αερίου Τουρκίας - Ελλάδας με αυτές της Ευρώπης.

Κομβικός ρόλος
Εάν στα ανωτέρω projects προσθέσουμε και την αναμενόμενη διαδρομή του South Stream μέσω Ελλάδας (750 χλμ.) και την αξιοποίηση του διασυνδετήριου IGI, που αποτελεί ώριμο τεχνικό έργο που προωθείται από τις ΔΕΠΑ - Edison και έχει ενταχθεί στα Ευρωπαϊκά προγράμματα κοινού ενδιαφέροντος (τα γνωστά PCI's), τότε μπορούμε να αντιληφθούμε το κομβικό ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει η χώρα μας στην ενεργειακή αναγέννηση της ευρύτερης περιοχής και στην τροφοδοσία με φυσικό αέριο των ευρωπαϊκών αγορών.

Τόσο η επανασχεδίαση του South Stream, με άξονα αναφοράς πλέον την Τουρκία, η διεύρυνση χωρητικότητας του αγωγού TAP, η κατασκευή του οποίου ξεκινά εντός του 2015, όσο και τα άλλα αναφερθέντα ανωτέρω projects (δηλ. East Med, Vertical Corridor, μονάδες FSRU και gas trading hubs) δείχνουν ξεκάθαρα ότι επανασχεδιάζεται ένα μεγάλο μέρος της ενεργειακής υποδομής στην περιοχή της ΝΑ Ευρώπης. Μία εξέλιξη η οποία θα πρέπει να εξετασθεί σε συνάρτηση με τις ευρύτερες ανακατατάξεις του ενεργειακού μείγματος της Ευρώπης όπου το φυσικό αέριο αναδύεται πλέον ως βασική πηγή ενέργειας, λόγω κυρίως περιβαλλοντικών λόγων, εκτοπίζοντας σταδιακά πλέον ρυπογόνα καύσιμα.

Γι' αυτό και οι εκτιμήσεις του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας (IEA) περί αύξησης της Ευρωπαϊκής ζήτησης με ανάκαμψη μέχρι το 2019 στα 504 BCM και στα 600 BCM μέχρι το 2030 αποκτούν ιδιαίτερη σημασία. Βέβαια η ευρωπαϊκή ζήτηση έχει υποστεί σωστή καθίζηση τα τελευταία χρόνια, κυρίως λόγω του αυξημένου κόστους (λόγω του μέχρι σήμερα ακριβού πετρελαίου) έχοντας συρρικνωθεί στα 504 BCM το 2013 από 567 BCM που αυτή είχε φθάσει το 2010.

Όμως, με την αναμενόμενη ανάκαμψη της ζήτησης στην Ευρώπη Ελλάδα - Τουρκία αναδεικνύονται πλέον ως βασικές πύλες εισόδου ενός μέρους των υφιστάμενων ποσοτήτων της Gazprom (που σήμερα διέρχονται μέσω Ουκρανίας) αλλά και των εντελώς νέων που θα υπάρξουν (δηλ. από Αζερμπαϊτζάν, Ιράν, Ανατολική Μεσόγειο και LNG από τη διεθνή αγορά).

*Ο Κ.Ν Σταμπολής είναι αντιπρόεδρος και Εκτελεστικός Διευθυντής του Ινστιτούτου Ενέργειας ΝΑ Ευρώπης (ΙΕΝΕ)

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Αν Σαμαράς και Βενιζέλος αποτύχουν να βγάλουν τον Σταύρο Δήμα Πρόεδρο της Δημοκρατίας, οι πολιτικές συνέπειες θα είναι κατακλυσμιαίες

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Αδιάφορα, όπως αναμενόταν, κύλησε χτες και η δεύτερη ψηφοφορία για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Αυτή τη φορά η κυβέρνηση συσπείρωσε 168 βουλευτές - πάλι λιγότερους από τους 170 έως 172 που υπολόγιζε να εμφανιστούν προκειμένου να δώσει την εντύπωση ότι έχει μια δυναμική που θα επέτρεπε να ελπίζει πως ίσως καταφέρει να συγκεντρώσει τους 180 βουλευτές που είναι αναγκαίοι για την παραμονή της στην εξουσία. Με τους 168 όμως που μάζεψε, ελάχιστοι πλέον περιμένουν ότι ο πρωθυπουργός θα κατορθώσει να βρει τουλάχιστον ακόμη 12 βουλευτές μέχρι τη Δευτέρα. Αν δεν υπάρξουν απροσδόκητης φύσης πολιτικές πρωτοβουλίες που να αλλάξουν εκ βάθρων το πολιτικό σκηνικό, η πεποίθηση ότι η χώρα βαδίζει προς πρόωρες βουλευτικές εκλογές βρίσκεται ήδη στα όρια της βεβαιότητας. Την άποψη αυτή ενίσχυσαν οι δηλώσεις του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, οι οποίες έγιναν υπό εμφανές κράτος πανικού. Δεν είναι δυνατόν ο πρωθυπουργός της χώρας να χαρακτηρίζει τις επιβαλλόμενες από το Σύνταγμα πρόωρες βουλευτικές εκλογές... «εθνική περιπέτεια»!!! Οση και αν είναι η προσωπική του πικρία επειδή θα απολέσει την πρωθυπουργία αν γίνουν εκλογές, οφείλει να είναι σαφώς πιο συγκρατημένος όταν κάνει δηλώσεις. Οπως για κάθε πρωθυπουργό, η απώλεια της εξουσίας ισοδυναμεί με το τέλος του κόσμου, αλλά πάντοτε όταν λαμβάνει χώρα η συχνότατη εναλλαγή στην πρωθυπουργία, ελάχιστοι κυριολεκτικά πολίτες, ακόμη και του δικού του κόμματος οι ψηφοφόροι, συμμερίζονται την άποψη του απερχόμενου πρωθυπουργού! Εν πάση περιπτώσει, ο Αντώνης Σαμαράς έχει ακόμη πέντε μέρες στη διάθεσή του για να προσπαθήσει να αλλάξει τα πολιτικά δεδομένα που θα του επιτρέψουν να παραμείνει πρωθυπουργός.

Αν το πετύχει αυτό, θα συνεχίσει να νέμεται την εξουσία επί χρόνια. Αν αποτύχει, ο ελληνικός λαός θα τον αποχαιρετήσει, πιθανότατα για πάντα. Τη Δευτέρα όλη αυτή η ιστορία θα έχει λήξει. Με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, ο πρωθυπουργός έχει τουλάχιστον 5-6 βουλευτές στη διάθεσή του για να τους βάλει να ψηφίσουν τον κυβερνητικό υποψήφιο για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Τα ίδια δεδομένα όμως τοποθετούν στους βουλευτές αυτούς και την οροφή των κυβερνητικών δυνατοτήτων. Κανένα νόημα όμως δεν έχει να κάνουμε δημοσιογραφικές προβλέψεις για κάτι που σε πέντε μέρες θα το γνωρίζουν ως γεγονός δέκα εκατομμύρια Ελληνες! Είναι εντελώς άλλο πράγμα ο υπέρ πάντων αγών... προσφορών πάσης φύσεως που θα δώσει αυτές τις 120 ώρες που μας χωρίζουν από την έναρξη της ψηφοφορίας της Δευτέρας ο πρωθυπουργός μήπως και κατορθώσει να παραμείνει στην εξουσία, αλλά και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης για να τον ξεπεράσει σε προσφορές και να του φάει τη θέση!

Είναι βέβαιο ότι ο Αντώνης Σαμαράς θα περάσει τα πιο εφιαλτικά Χριστούγεννα της ζωής του και ο Αλέξης Τσίπρας τα πιο ελπιδοφόρα της δικής του ζωής, αλλά και για τους δύο θα είναι τα πιο «κολασμένα» από πλευράς πυρετώδους δραστηριότητας προκειμένου να προωθήσουν τους πολιτικούς στόχους τους. Ποιος θα νικήσει θα το μάθουμε τη Δευτέρα, γύρω στη μία το μεσημέρι, με απόλυτη βεβαιότητα. Αν πάντως η χώρα οδηγηθεί όντως σε πρόωρες βουλευτικές εκλογές, όπως αναμένεται πλέον, θα επιθυμούσαμε να επαναλάβουμε την άποψη που έχουμε ήδη διατυπώσει - ότι θα έχουμε ανατροπή εκ βάθρων του πολιτικού σκηνικού της μεταπολίτευσης, μετά από σαράντα ολόκληρα χρόνια! Τέτοιος πολιτικός σεισμός δεν θα έχει ξαναγίνει στη χώρα μας - και δικαίως, αφού το νέο πολιτικό σκηνικό θα πρέπει να εναρμονιστεί με την κοινωνικοπολιτική αθλιότητα των απολογητών και των αρνητών της ρημαγμένης μνημονιακής Ελλάδας. Αν όμως ο Αντώνης Σαμαράς και ο Ευάγγελος Βενιζέλος κατορθώσουν να παραμείνουν ακόμη ενάμιση χρόνο στην εξουσία εκλέγοντας Πρόεδρο της Δημοκρατίας -πράγμα που προϋποθέτει ότι η κοινοβουλευτική τους πλειοψηφία θα έχει πλέον διευρυνθεί στους 180 (!) βουλευτές-, η καθολική επικράτηση των μνημονιακών κομμάτων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ θα αναστείλει τις εξελίξεις και στο πολιτικό σκηνικό, ίσως μάλιστα και να τις ματαιώσει. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ θα έχουν τον χρόνο να ανασυγκροτήσουν τις δυνάμεις τους. Το Ποτάμι θα παραμείνει εξωκοινοβουλευτικό για ακόμη ενάμιση χρόνο και ίσως δεν θα έχει πια λόγο ύπαρξης, η ΔΗΜΑΡ δεν θα διαλυθεί, ο Γιώργος Παπανδρέου είναι αμφίβολο αν θα φτιάξει νέο κόμμα.

Το σημαντικότερο από όλα, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ υποστεί μια τέτοιας στρατηγικής σημασίας ήττα τώρα, με την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, θα προβάλλει ως φαβορί για την κατάκτηση της πρώτης θέσης και μετά από ενάμιση χρόνο. Σε πλήρη αντίθεση με όλες τις προηγούμενες εκλογές Προέδρων της Δημοκρατίας όπου η κάθε κυβέρνηση πετύχαινε να τοποθετήσει στο αξίωμα όποιον ήθελε, αυτή τη φορά, αν η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ αποτύχει να τοποθετήσει τον άνθρωπό της, οι συνέπειες για το πολιτικό σκηνικό θα είναι κατακλυσμιαίες!

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Είναι «αξιοθαύμαστο» φαινόμενο στην πολιτική αυτού του τόπου, το πόσο ένα καθεστώς που πούλησε την εθνική μας κυριαρχία να μάχεται με τέτοια λύσσα για να κρατήσει τις καρέκλες του, τρέμοντας για τις ποινικές ευθύνες που πολύ πιθανό έρχονται από μια εκλογική αναμέτρηση η οποία θα σημάνει και τον ιστορικό του καταποντισμό στο βάραθρο της ιστορίας.

Η μεγάλη αυτή «λύσσα» έχει επιστρατεύσει «αγγέλους και δαίμονες» για να καταφέρει, όσους ακόμα θεωρούνται αμφιλεγόμενοι από ένα ελληνικό κοινοβούλιο που για πρώτη φορά στην ιστορία του έχει τόσο εξευτελιστεί στα μάτια του ελληνικού λαού, να τους επιβάλλει με κάθε μέσο να ψηφήσουν υπέρ αυτού του «εθνοσωτήριου» καθεστώτος για την δική του σωτηρία.
Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι το μόνο για το οποίο δεν «καίγεται» ο πληθυσμός αυτής της χώρας, είναι το αν θα εκλεγεί πρόεδρος δημοκρατίας, άλλωστε ο θεσμός αυτός αποδείχτηκε το δεκανίκι της σκλαβιάς της χώρας μας σε ξένους ανθέλληνες τοκογλύφους. Η αγωνία της επιβίωσης που αυτοί οι ίδιοι του την επέβαλαν, είναι αυτή που έχει κυριαρχήσει στην ζωή τους.

Πριν από λίγο μόλις καιρό, ο πρωθυπουργός αυτή της χώρας μιλώντας με περισσό στόμφο, απέκλειε με μεγάλη σιγουριά ότι υπάρχει έστω και κάποια πιθανότητα να μην εκλεγεί πρόεδρος δημοκρατίας, ενώ εξήγγελλε με υπερηφάνεια ότι η Ελλάδα βγαίνει από τα μνημόνια και τώρα βαδίζει την… οδό της ευημερίας, της ανάπτυξης και της μεγάλης ευτυχίας, πρωτόγνωρη για την χώρα. Ένας… εξωγήινος από το υπερπέραν.

Τώρα πουλούν το παραμύθι της σταθερότητας, αυτοί που διέλυσαν την ελληνική κοινωνία και την έφεραν στο χείλος της παράνοιας.
Πουλούν το παραμύθι της ηρεμίας της οικονομίας, αυτοί που λεηλάτησαν την ελληνική οικονομία, έκλεισαν χιλιάδες επιχειρήσεις, έστειλαν όλη την αφρόκρεμα του νέου πληθυσμού της χώρας στο εξωτερικό.
Πουλούν το παραμύθι της ανάπτυξης, ενώ χρεωστάνε σε όλο τον ελληνικό λαό που του έκοψαν μισθούς και συντάξεις, που τον εξαπάτησαν καταργώντας όλα τα στοιχειώδη δικαιώματα που είχε αποκτήσει στην σύγχρονη ιστορία του.
Πουλούν το παραμύθι της μείωσης της ανεργίας, την ίδια ώρα που οι άνεργοι Έλληνες επιστήμονες και όχι μόνο, βρίσκουν δουλειά σε άλλες χώρες, ενώ γεμίζουν την χώρα με όλο αυτό τον συρφετό της μουσουλμανικής λαθρομετανάστευσης, αλλοιώνοντας τον ήδη καταπονημένο πληθυσμό.
Τέλος, δεν τολμούν να πουλήσουν και το παραμύθι της υπεράσπισης των εθνικών θεμάτων, αυτοί που πρόδωσαν με τόσο κατάφορο τρόπο την εθνική κυριαρχία, κουρέλιασαν το σύνταγμα παραβιάζοντας όλα τα στοιχειώδη δικαιώματα των πολιτών αυτής της χώρας και άφησαν την ημισέληνο να παρελαύνει με ειρωνικό ύφος έξω από το Σούνιο.

Αυτοί φωνάζουν ότι ο λαός δεν θέλει εκλογές. Το φωνάζουν, όχι γιατί λογαριάζουν τον λαό, αλλά γιατί οι καρέκλες τους είναι πολύ φαρδιές και τώρα αισθάνονται πως τρίζουν και τους έχει πιάσει φόβος και τρόμος όχι για την χώρα που κατέστρεψαν, αλλά για τους εαυτούς τους.
Οι «αλυσίδες» φαντάζουν πολύ βαριές, για όλους αυτούς τους… μεγάλους «εθνοσωτήρες» μας!
Αμήν!

Πηγή NikosXeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Όλα τα προβλήματα, δυσλειτουργίες μέχρι το ενδεχόμενο κατάρρευσης που παρουσιάζει σήμερα η νομισματική περιοχή του ευρώ είχαν εγκαίρως επισημανθεί από το 1992, με αφορμή την Συνθήκη του Μάαστριχ και την ανακοίνωση των σταδίων που οδηγούσαν στην ίδρυση του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος.

Ήδη από τότε είχε επισημανθεί ότι το κοινό νόμισμα θα χρειαζόταν και κοινό ευρωπαϊκό ταμείο, όπως επίσης ενιαίο τραπεζικό σύστημα και πάνω από όλα θεσμικά κατοχυρωμένη ευρωπαϊκή διαχείριση και όχι απλή διακρατική, όπως μέχρι σήμερα συμβαίνει, σύμφωνα με την οποία οι βασικές αποφάσεις και επιλογές στην διαχείριση του κοινού νομίσματος  υποβάλλονται προς έγκριση από τα εθνικά κοινοβούλια των χωρών μελών. Βασική κριτική που είχε τότε ασκηθεί έναντι του ευρώ ήταν ότι, με δεδομένο το επίπεδο της ανισότητας και ανισομερειας μεταξύ των χωρών της Ευρωζωνης, το οριστικό κλείδωμα το νομίσματος επέρριπτε ολόκληρο και συντριπτικό το βάρος για την προσαρμογή κάθε εθνικής οικονομίας στην μοναδική εναπομένουσα μεταβλητή του εργασιακού κόστους και συνεπώς στο βιωτικό επίπεδο κάθε χώρας μέλους.

Από την άλλη πλευρά, ο «αρχιτέκτων» του κοινού νομίσματος Ζακ Ντελόρ, ενώ παραδεχόταν το βάσιμο της κριτικής, εν τούτοις επαγγελλόταν ότι το ευρώ θα λειτουργούσε ως «μοχλός» που θα εξανάγκαζε  στην κάλυψη στο μέλλον όλων των κενών που εξ αρχής επισήμαιναν οι επικριτές του. Στο γαλλικό δημοψήφισμα για την έγκριση της Συνθήκης του Μάαστριχτ (1992), το αποτέλεσμα ήταν περίπου 50% έναντι 50%. Όσοι εψήφιζαν το ευρώ δεν ενέκριναν και το σχέδιο για την δημιουργία του, αλλά πίστευαν ότι με την δυναμική των πραγμάτων, τα κενά των ιδρυτικών Συνθηκών θα καλύπτοντο στο μέλλον, αφού αυτό ήταν αυτονόητο για ύπαρξη και διατήρηση του κοινού νομίσματος.

Στην μεταπολεμική Ιταλία, η λιρέτα διατηρήθηκε με βασικό εργαλείο τις αθρόες μεταβιβάσεις πόρων από τον πλούσιο Βορρά προς τον καθυστερημένο Νότο. Το αυτό συνέβη μεταξύ των δυο πλευρών της Γερμανίας μετά την ενοποίηση της χώρας (1990): Μάζικες μεταβιβάσεις πόρων από την ανεπτυγμένη δυτική πλευρά προς την καθυστερημένη ανατολική. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, οι μεταβιβάσεις πόρων ήσαν αναγκαίες προς εξασφάλιση συνοχής και σύγκλισης μεταξύ ανεπτυγμένων και καθυστερημένων πλευρών της κάθε νομισματικής περιοχής, είτε της λιρέτας είτε του Μάρκου. Το πρόβλημα με το ευρώ είναι ότι με την Συνθήκη του Μάαστριχ (1992) εγκαταλείφθηκαν οι στόχοι της αλληλεγγύης, σύγκλισης και συνοχής, που όμως προϋπήρχαν ήδη στην ιδρυτική Συνθήκη της Ρώμης από το 1957. Με εισήγηση του τότε Καγκελάριου Χέλμουτ Κολ, η πρόβλεψη για μεταβιβάσεις πόρων καταργήθηκε, υπό την γερμανική αιτιολογία ότι αυτές θα αποτελούσαν στην ουσία κυρώσεις εις βάρος των «επιτυχημενων» χωρών και ενθάρρυνση των «αποτυχημένων» να εμμένουν στην «αποτυχία» τους.

Το ευρώ έτσι δεν έγινε ποτέ μέχρι σήμερα πραγματικό ευρωπαϊκό νόμισμα, αλλά παρέμεινε απλά διακρατικό μεταξύ των χωρών μελών. Το δέλεαρ που χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να ενταχθούν οι αδύναμες χώρες στο νόμισμα των ισχυρών ήταν ότι έτσι θα εξασφάλιζαν τουλάχιστον άφθονη χρηματοδότηση, όχι βέβαια θεσμική, αλλά από τις χρηματαγορές, και κυρίως με χαμηλό κόστος δανεισμού. Ωστόσο, λόγω της αδυναμίας των χωρών του Νότου, το ευρώ αποδείχθηκε ασθενέστερο από το μάρκο, πράγμα που ευνόησε την Γερμανία, αλλά πάντως ισχυρότερο από τα νομίσματα του Νότου, πράγμα που λειτούργησε όλο και περισσότερο ασφυκτικά στις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας.

Κατά την περίοδο 2000-2008, ο Νότος χρηματοδότησε με άφθονο και φθηνό χρήμα τα ελλείμματα του, σύμφωνα με ο,τι είχε προβλεφθεί. Όμως, το χρήμα δεν ήταν θεσμικό ευρωπαϊκό, αλλά των αγορών, με συνέπεια η σταθεροποιητική και διακανονιστική χρηματοδότηση να αποκηρύσσεται μετά το 2009 από την Γερμανία ως «χρεος» και δείκτης «παθογενειας» των χωρών του Νότου. Στην ουσία, ο διακανονιστικός εσωτερικός στο ευρώ δανεισμός, που αποτελεί απαράκαμπτη προϋπόθεση σταθερότητος για κάθε νομισματική περιοχή στον κόσμο, χρησιμοποιήθηκε από την Γερμανία σαν παγίδα στην οποία εγκλωβίσθηκαν όχι μόνον οι χώρες του Νότου και της περιφέρειας, αλλά ολόκληρη η Ευρωζώνη.

Μέχρι σήμερα, η γερμανική πολιτική, με επικεφαλής την Μπούντεσμπανκ, απορρίπτει πεισματικά κάθε έννοια ευρωπαϊκής διαχείρισης του ευρώ και της Ευρωζώνης.

Κλασσικό παράδειγμα είναι η απαγόρευση στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να αγοράζει τα δημόσια χρέη των χωρών μελών, παρ’ολο που αυτό αποτελεί αυτονόητη προϋπόθεση για την εύρυθμη λειτουργία όλων των νομισμάτων του κόσμου. Αυτό συμβαίνει στις ΗΠΑ με την ομοσπονδιακή τράπεζα, στην Βρετανία με την Τράπεζα της Αγγλίας, στην Ιαπωνία με την κεντρική της τράπεζα.

Από το 1873, ο βρετανός κεντρικός τραπεζίτης Walter Bagehot (1826-1877) με το σύγγραμμά του Lombard Street, ξεκαθάρισε ότι ο ρόλος της κεντρικής τράπεζας είναι αυτός του «τελικού πιστωτή» για όλα τα χρέη, και κατ’ εξοχήν τα δημόσια, που συνάπτονται στο νόμισμα του οποίου αυτί είναι εκδότης. Και σήμερα ακόμη, ενώ η Ευρωζώνη αποτελεί την μοναδική νομισματική περιοχή του κόσμου που στενάζει με την υπερχρέωση των κρατών μελών στο κοινό μεταξύ τους νόμισμα και ενώ ο πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι προγραμματίζει αγορές δημοσίου χρέους των χωρών μελών, εν τούτοις ο Γερμανός πρόεδρος της Μπούντεσμπανκ Γενς Βάιντμαν αντιτίθεται ριζικά και βίαια, επικαλούμενος τις ιδρυτικές Συνθήκες που όντως απαγορεύουν αυτή την πολιτική.

Κατά την ίδρυση της Ευρωζώνης (1999), ουδείς είχε πιστέψει ότι οι ιδρυτικές Συνθήκες θα διατηρούσαν τα κενά τους και ότι αυτά δεν θα εκαλύπτοντο στο άμεσο μέλλον υπό την πίεση των αναγκών. Σήμερα τα δημόσια, αλλά και όχι λιγότερο τα ιδιωτικά, χρέη καταπνίγουν κάθε δυνατότητα και προοπτική ανάπτυξης στην Ευρωζώνη, με άμεση συνέπεια την καθίζηση της ευρωπαϊκής οικονομίας και την εκτίναξη της ανεργίας σε πρωτοφανή ύψη. Η Ευρωζώνη, αντί να αποτελεί επιτυχημένο παράδειγμα προς μίμηση για τον υπόλοιπο κόσμο, έχει καταντήσει παράδειγμα και παγίδα προς αποφυγήν, χωρίς ορατότητα ακόμη και  για το άμεσο μέλλον.

Ίσως βρισκόμαστε πολύ κοντά στις θεωρίες της συνομωσίας και μάλιστα της πιο ανόητης, μέσω της οποίας πλήττονται ακόμη και οι εμπνευστές της. Ωστόσο, ρεαλιστικότερη θα ήταν η κατανόηση της σύντομης ιστορίας του ευρώ όχι σαν ένα σενάριο που έχει εκ των προτέρων συνταχθεί, αλλά σαν μια αλληλουχία σπασμωδικών και περιδεών επιλογών των ισχυρών της περιοχής, χωρίς την παραμικρή πρόβλεψη ακόμη και για το πιο άμεσο μέλλον. Κι ακόμη, χώρες που αφέθηκαν να παγιδευθούν στο ευρώ, με επαγγελίες που σήμερα αθετούνται και που εξ αιτίας τους φθάνουν στα όρια ανθρωπιστικής καταστροφής, όπως η Ελλάδα, αλλά και ο υπόλοιπος Νότος, δικαιούνται και νομιμοποιούνται να απαιτούν όχι μόνον άμεση αλλαγή της ευρωπαϊκής πολιτικής, αλλά και αποζημίωση για ό,τι έχουν υποστεί, αφού οι απώλειες τους δεν προέρχονται από δική τους υπαιτιότητα ούε από την λειτουργία του κοινού νομίσματος, αλλά αντίθετα από την δυσλειτουργία του και με υπαιτιότητα των ισχυρών, που μονομερώς και καιροσκοπικά κήδονται αποκλειστικά και μόνον όχι του κοινού νομίσματος, αλλά του καθ’ υπόθεση εαυτού τους.

Επικοινωνία με τον συντάκτη
E-mail: kvergo@gmail.com
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιώργος Πιπερόπουλος 

Άνοιξε τις πύλες της και τις έκλεισε η 79η ΔΕΘ έχοντας φιλοξενήσει τους πολιτικούς μας ηγέτες που μοίρασαν αφειδώς υποσχέσεις (Θεέ μου πόσες φορές τα έχουμε ακούσει ΟΛΑ αυτά) για «καλύτερο αύριο» και ποτέ να μην ξεχάσουμε παραμονές της οικονομικής μας τραγωδίας εκείνο το αλήστου μνήμης ιστορικό απόφθεγμα… «λεφτά υπάρχουν»!...
     Θα μπορούσα να ξεκινήσω το σημερινό μου άρθρο όχι με τη λέξη ΑΝΘΡΩΠΟΙ, αλλά με την αγγλική λέξη money, (χρήματα) θυμίζοντάς το παλιό αγγλικό τραγούδι όπου ακούγεται πολλές φορές το «Money, money, money!...»
     H, πάλι, παραμένοντας πάντως στο πνεύμα του Αγγλοσαξονικού προσανατολισμού, θα μπορούσα να επικαλεσθώ τη γνωστή φράση που διαπιστώνει ότι «το χρήμα κάνει τον κόσμο να περιστρέφεται» - (Money makes the world go round).
     Το αποφεύγω όχι επειδή με βρίσκει αντίθετο το συγκεκριμένο πνεύμα επιχειρηματικών δραστηριοτήτων και χρηματοδοτικής υποστήριξής τους. Κάθε άλλο και, παρακαλώ, μη βιαστείτε να με παρεξηγήσετε.
      Το κάνω επειδή, στα αυστηρά πλαίσια της ακαδημαϊκής δεοντολογίας και των απαιτήσεων της Επιστήμης, της υπεύθυνης, συνετής, επίμονης και υπομονετικής αναζήτησης της Αλήθειας ΔΕΝ επιθυμώ να παραβλέψω το γεγονός ότι εδώ και δεκαετίες σε παγκόσμιο επίπεδο τα πάντα ελέγχονται πλέον από ΤΟ ΧΡΗΜΑ – (MONEY) -  και από αυτούς που το κατέχουν!..
      (Μια και γράφω στα ελληνικά, πάντως, στους Έλληνες «έχοντες και κατέχοντες» μυθικά χρηματικά ποσά θα θυμίσω το λαϊκό μας στίχο που εύστοχα, για να ικανοποιήσει εμάς που ΔΕΝ το έχουμε, ρωτά:
      «…Τα λεφτά, τα λεφτά τι θα τα κάνεις, κάποια μέρα θα…πεθάνεις!»
      Δεν μπορώ να ξέρω πόσοι συμφωνείτε και πόσοι διαφωνείτε με το παραπάνω ερώτημα στο γνωστό τραγούδι αλλά θα σας στενοχωρήσω γιατί όπως έλεγε ένας εντυπωσιακά ρεαλιστής και ταυτόχρονα βαθιά ρομαντικός (τουτέστιν σοφός) καθηγητής μου:
      «Τα λεφτά δεν είναι…Ευτυχία! Εάν όμως έχεις πολλά αγοράζεις όση και όποια ευτυχία θέλεις και μάλιστα, όποτε την επιθυμείς και την θέλεις!»
      Ο μάνατζερ-ηγέτης του μέλλοντος, είχε γράψει πριν μερικές δεκαετίες ο David Lilienthal, «θα πρέπει να συνδυάζει στην προσωπικότητά του τη ρωμαλέα, ρεαλιστική ποιότητα του ανθρώπου της δράσης με την ενόραση του καλλιτέχνη, του θρησκευτικού ηγέτη, του ποιητή που έχει την ικανότητα να ερμηνεύει τις πράξεις του στον εαυτό του. Το να είναι κανείς  μόνο άνθρωπος της δράσης ή μόνο άνθρωπος του στοχασμού, δεν επαρκεί καθώς και τα δύο χαρακτηριστικά απαιτούνται από τις προκλήσεις του μέλλοντος που έρχεται...»
      Τώρα πια εκείνο το «μέλλον» είναι αναμφισβήτητα…το παρόν!..
      Θα σας πάω σχεδόν ένα αιώνα πίσω στην ιστορία και συγκεκριμένα στην αδυναμία των τότε Συμμάχων της Αμερικής, κυρίαρχα της Αγγλίας, να φανούν συνεπείς στις υποχρεώσεις τους απέναντι στους θεσμικούς χρηματοδότες τους για τα υπέρογκα έξοδα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
       Ο Calvin Coolidge, απευθυνόμενος το 1925 στην Ένωση Ιδιοκτητών-Εκδοτών Εφημερίδων στην Ουάσιγκτον δήλωνε αποκαλυπτικά και απροκάλυπτα «They hired the money, didnt they
      (Σε ελεύθερη απόδοση  «Τα χρήματα τα δανείστηκαν, έτσι δεν είναι;»)
       Ελάτε στο 2014, στο σήμερα - αυτό δεν μας λέει και η… τρόικα;
       Ναι, έτσι είναι η καθημερινή πραγματικότητα όσο και εάν φαντάζει πολύ πεζή, κάθε φορά που κάποιος έχει μια ανάγκη και ζητά δάνειο ή μια καλή ιδέα και αναζητά τον χρηματοδότη του. Αρκεί, φυσικά, και ο χρηματοδότης να διακρίνεται από την απαιτούμενη ικανότητα ορθής εκτίμησης μιας καλής επιχειρηματικής δραστηριότητας , ενός μελλοντικά παραγωγικού και κερδοφόρου επιχειρηματικού σχεδίου...
      Μήπως, όμως, ο Coolidge προσπέρασε άθελά του και ίσως απρόσεκτα αυτό που με τόση κομψότητα είχε γράψει στον Α΄ Ολυνθιακό του ο μεγάλος της δικιάς μας αρχαιότητας ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ κερδίζοντας και την πρωτιά σε ότι αφορά την ιστορική νομοτέλεια της χρηματοδότησης αναγκαίων ή και πρωτοποριακών εθνικών ή επιχειρηματικών δραστηριοτήτων:
     «Δει δε χρημάτων και άνευ τούτων ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων...»
     Αυτή η κοινωνικό-οικονομικού περιεχομένου και προεκτάσεων σοφή φράση ίσχυε τότε και συνεχίζει σήμερα ακόμη περισσότερο καθώς, όπως το θέλει και ο Aphra Ben στη δεύτερη πράξη του θεατρικού του έργου «Ο περιπλανώμενος» (The Rover):
      «Το xρήμα μιλά τη γλώσσα που όλα τα Έθνη καταλαβαίνουν!...»
       Και ας διατείνονται μερικοί ανόητοι ότι «το χρήμα δεν έχει χρώμα…» 
        Πάντα χρήσιμο μέσα στις συντεταγμένες κάποιων ηθικών φραγμών και επιχειρηματικής δεοντολογίας να θυμηθούμε την προς Τιμόθεο Επιστολή του Απόστολου των Εθνών Παύλου ο οποίος ορθά υπενθυμίζει πως:
      «Η αγάπη για το χρήμα είναι η ρίζα κάθε κακού...»
       Η σημασία της θέσης του Δημοσθένη για την αναγκαιότητα του χρήματος, παρά ταύτα, παραμένει αναλλοίωτη και αποκτά ιδιαίτερη διαχρονική σημασία, εάν θυμηθούμε την άποψη του Francis Bacon ότι «Money is like muck, in order to be useful it must be spread...»
       Σε ελεύθερη απόδοση «Το χρήμα μοιάζει με την...κοπριά: Για να είναι ωφέλιμο πρέπει να το....απλώνουμε!» 
        Όχι, όμως, να το...σπαταλάμε!
        Για τη «σπατάλη» του χρήματος να αποταθείτε στους πολιτικούς…
        Για το «άπλωμα» εσείς οι Μικρομεσαίοι «στεγνωμένοι» Έλληνες επιχειρηματίες να μιλήσετε με τους Τραπεζίτες μας… 
       Όλοι έχουμε ακούσει «τον πλούτο πολλοί μίσησαν, τη Δόξα ουδείς» (αλλά φιλόσοφοι, κοινωνιολόγοι και ψυχαναλυτές αναρωτιόμαστε τί γίνεται όταν καταφέρνει κανείς να έχει και πλούτο και δόξα;)
        Καταθέτω μια παράγραφο από «το Γεροντοπαλίκαρο» (The Old bachelor ) του William Congrave όπου, στην προσπάθειά του να πείσει για την ειλικρίνεια των συναισθημάτων του, ο πρωταγωνιστής δηλώνει:
       «…Και εάν όλα αυτά δεν είναι για σας αγάπη, τότε είναι παραφροσύνη, οπότε με συγχωρείτε αλλά να βρήκα μια σίγουρη απόδειξη των αισθημάτων μου. Σας παραχωρώ ΟΛΑ μου τα χρήματα!..»
         Θέλω να συγχαρώ ΟΛΟΥΣ τους πολιτικούς μας ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ και ΜΠΛΕ που εργάσθηκαν με περισσή αγάπη για τη σημερινή μας…ΚΑΤΑΝΤΙΑ ως Οικονομία, ως Λαού και ως Έθνους (που «κουρταλεί» τις θύρες του ΔΝΤ, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και των Ευρωπαίων Εταίρων μας).
     Nα ευχηθώ καλή συνέχεια στο έργο της αποδόμησης της Ελληνικής Οικονομίας και του κατακερματισμού του αισθήματος της κοινωνικής αλληλεγγύης της Ελληνικής Κοινωνίας στην Κυανοπράσινη Συν-κυβέρνηση στον Νέο Τσάρο της Οικονομίας και στο «ανασχηματισμένο» Υπουργικό μας Συμβούλιο πριν κάποιοι από σας φίλοι αναγνώστες μου υπενθυμίσετε, ευγενικά θέλω να πιστεύω, εκείνη τη γνωστή πλέον παγκοσμίως προτροπή του Benjamin Franklin στο εγχειρίδιο του με τίτλο «Συμβουλές σε ένα νέο Επιχειρηματία»:
     «Remember, Time is money....» (θυμίσου ο χρόνος είναι…χρήμα!)
      Σήμερα το κείμενό μου «καταχράστηκε» πολύ από τον χρόνο σας…
      Aυτό δεν νομίζω ότι χρειάζεται μετάφραση, ούτε καν επανάληψη...
      Χρειάζεται, όμως, κυρίες και κύριοι πολιτικοί άνδρες και γυναίκες πέρα από τα λίγα χρήσιμα και ελάχιστα χρήσιμα έως, ενίοτε, και άχρηστα (καθώς συνιστούν…αερολογίες) καταθέτετε από το Βήμα της Ελληνικής Βουλής να κρατάτε πάντοτε στην ενεργό μνήμη σας, εάν ο προσανατολισμός σας έχει ακόμη ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα, εκείνο το αλήστου μνήμης ρηθέν από τον ΠΡΩΤΑΓΟΡΑ:
   «πάντων χρημάτων μέτρον εστίν άνθρωπος, των μεν όντων ως εστίν, των δε ουκ όντων ως ουκ εστίν»…

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης 
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος

Κάποτε ήταν ένας ψηλός, λυγερόκορμος νεανίας, γόνος μιας πασίγνωστης ελληνικής πολιτικής οικογένειας, από ένα από τα πιο γνωστά πολιτικά τζάκια, γιος ενός από τους πιο διάσημους Έλληνες πρωθυπουργούς που είχε γεμίσει αυτή την χώρα με τα πιο ωραία συνθήματα αλλαγής και ευημερίας. Ο νέος αυτός, που είχε σπουδάσει στα καλυτέρα πανεπιστήμια της Αμερικής, κάποια μέρα κλήθηκε να κυβερνήσει αυτόν τον τόπο και αυτό το δέχτηκε παρά του ότι του έτρωγε πολύτιμο χρόνο από τα γυμναστήρια του, τα μπάνια του σε μαγευτικές ακρογιαλιές και τα περιπετειώδη σερφινγκ του στο διαδίχτυο.
Μέσα σε λίγες μέρες, ο ψηλός αυτός, νέος κυβερνήτης, κατάφερε με πολύ «κόπο» να διαλύσει ότι κρατούσε όρθια την ελληνική κοινωνία, να καταστρέψει κάθε προοπτική του ελληνικού λαού και το πιο μεγάλο κατόρθωμα του, να παραδώσει την εθνική κυριαρχία σε ξένους, ανθέλληνες τοκογλύφους.
Ήταν ο πρώτος μεγάλος «σωτήρας» της Ελλάδας, ο μεγάλος αυτός ΓΑΠ, που ακόμα και σήμερα πιστεύει πως είναι η μόνη διέξοδος στα αδιέξοδα μας, ο μόνος που μπορεί πάλι να μας σώσει ευεργετώντας τον λαό που τον… εκλιπαρεί να έρθει και να τον ανασύρει από το βάραθρο της καταστροφής του που ο ..ίδιος τον έριξε. Σε άλλη σοβαρή χώρα αυτός ο ψηλός θα ήταν πίσω από κάποια κάγκελα, σε κάποιο σκοτεινό δωμάτιο.

Κάποτε ήταν ένας άλλος ψηλός λιμοκοντόρος, που και αυτός προέρχονταν από πολύ μεγάλη οικογένεια, από μια πάμπλουτη ελίτ, με αμύθητες περιουσίες. Και αυτός είχε σπουδάσει σε διάσημα πανεπιστήμια της Αμερικής και μάλιστα είχε συγκατοικήσει με τον πρώτο ψηλό και είχαν από τα φοιτητικά τους χρόνια μοιραστεί τις μεγάλες τους φιλοδοξίες να κυβερνήσουν κάποτε τον δύσμοιρο αυτό τόπο και το κυριότερο, να τον «σώσουν» από την ένδεια και την μιζέρια.
Ο λιμοκοντόρος αυτός πολιτικός, ενώ στην αρχή είχε ξεκινήσει με όλα τα φόντα να κάνει μια λαμπρή καριέρα και να υλοποιήσει τα όνειρα και τις πολιτικές φιλοδοξίες του, έκανε ένα μικρό λάθος να πάει εναντία στην γνωστή οικογένεια των… δράκων, εκείνου του άλλου ψηλού δράκου, που η ιστορία τον ξέρει σαν αποστάτη και που… ξέχασε να αποδημήσει εις κύριον. Αποτέλεσμα ήταν να μείνει μερικά χρόνια εκτός πολιτικής. Αυτό του δημιούργησε πολλά απωθημένα και όταν ήρθε η «χρυσή» ευκαιρία να επανέλθει την άρπαξε με ορμή. Τώρα όμως ήταν εναντίον του πρώην φίλου του, εκείνου του πρώτου ψηλού δανδή της πολιτικής.
Αλλά ο ψηλός αυτός θα γίνονταν και αυτός πρωθυπουργός, αφού πρώτα κατέρριπτε το ρεκόρ της κολουτούμπας αποδεικνύοντας ότι είναι ο μεγαλύτερος παραμυθάς της ελληνικής πολιτικής ιστορίας.
Οι αλλεπάλληλες κολουτούμπες του τον έφεραν στον πρωθυπουργικό θώκο και από εκείνη την μέρα το μόνο που ήξερε ήταν να ψελλίζει συνεχώς, πως, «εγώ είμαι ο σωτήρας της χώρας». Δεν υπήρξε μεγαλύτερος ψεύτης στην πολιτική ιστορία του τόπου από αυτόν τον λιμοκοντόρο, αυτόν που κατάφερε μέσα σε λίγα χρόνια να αποτελειώσει ότι είχε απομείνει από τον άλλο φίλο του και πρώην συγκάτοικο του.

Εκτός όμως από αυτούς τους δυο, υπήρχε και ένας ευτραφής με λίγο μογγολικά μάτια, νέος και αυτός πολιτικός από τον βορρά, που είχε επίσης πολύ μεγάλες φιλοδοξίες και μια φωνή επιβλητική.
Καθιερώθηκε σαν εκπρόσωπος τύπου εκείνου του πρωθυπουργού, που όπως αναφέραμε και παραπάνω, είχε την μεγαλύτερη γοητεία και την τέχνη να πλανεύει τον λαό με τρανταχτές προεκλογικές φιέστες που θα της πλήρωνε αργότερα πολύ πικρά.
Ο ευτραφής αυτός, ξεκίνησε από μικρά σκαλοπάτια για να ανέβει σιγά-σιγά στα ανώτατα αξιώματα εκμεταλλευμένος τα λάθη των δυο ψηλών. Παντρεμένος με την κόρη μιας πάμπλουτης γνωστής ελιτιστικής οικογένειας, με νομοθετικές περγαμηνές, ήταν άλλη μια εγγύηση για το καθεστώς ότι δεν θα έπεφτε έξω και δεν θα χαθούν τα προνόμια του.
Το μονό του ελάττωμα ήταν ότι είναι πάντα δεύτερος, πίσω από τους δυο ψήλους, και ποτέ δεν μπόρεσε να είναι πρώτος. Πρωτοστάτησε και αυτός στο γενικό ξεπούλημα και στην γενική κατάλυση κάθε εννοίας εθνικής κυριαρχίας ενώ πολλοί τον παρομοίασαν σαν… τον «γιο του Τούρκου» (Τούρκογλου).

Αυτά οι τρεις μας «έσωσαν» από την καταστροφή και μας έφτασαν εδώ που είμαστε.
Εμείς του ψηφήσαμε, εμείς τους ανεβάσαμε εκεί ψηλά για να μας κοιτάζουν αφ’ υψηλού με την πεποίθηση ότι συνεχίζουμε να.. τους λατρεύουμε.
Μαζί τους και ένα συνονθύλευμα από διάφορους εφιάλτες, πολιτικά αποβράσματα και μισέλληνες, ελληνόφωνους πολιτικούς. 
Κι ενώ η κοινωνία μας έχει καταρρεύσει, η οικονομία έχει καταστραφεί, η ελληνική οικογένεια έχει διαλυθεί, η χώρα έχει προδοθεί και η εθνική μας υπόσταση ακόμα και αυτή έχει υποθηκευτεί άμεσα, εμείς είμαστε έτοιμοι ξανά να επιβραβεύσουμε αυτούς τους ίδιους κυρίους που μας παρέδωσαν στον εθνικό μας όλεθρο;
Άραγε είμαστε λαός ηλίθιων;
Άραγε είναι η πικρή αλήθεια αυτό που μου είπε πριν από λίγες μέρες κάποιος φίλος, ότι αν ο Εφιάλτης έβαζε σήμερα υποψηφιότητα στην εκλογική περιφέρεια της Σπαρτής, θα έβγαινε πανηγυρικά βουλευτής;

Ω μη γένοιτο!

Πηγή NikosXeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Τα πρώτα Χριστούγεννα από την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, το χειμώνα του 1914, πάνω από 1 εκατ. στρατιώτες του Δυτικού Μετώπου, αψηφώντας τις εντολές των ανωτέρων τους, εγκατέλειψαν τα χαρακώματα και σκορπίζοντας ευχές γιόρτασαν με τον εχθρό, παίζοντας ποδόσφαιρο σε μια αυθόρμητη εκεχειρία που έμεινε για πάντα στη παγκόσμια ιστορία ως ''η ανταρσία της ανακωχής'' εν μέσω του Μεγάλου Πολέμου που τελικά στοίχισε τη ζωή σε περισσότερους από 18 εκατ. ανθρώπους.

Την παραμονή των Χριστουγέννων, άνδρες του βρετανικού στρατού άκουσαν του Γερμανούς να τραγουδούν τα κάλαντα και είδαν φανάρια και μικρά έλατα στα χαρακώματα τους. Τα μηνύματα άρχισαν να περνούν σε όλους τους στρατιώτες, με την επόμενη ημέρα να βρίσκει Βρετανούς και Γερμανούς να ανταλλάζουν δώρα, να βγάζουν φωτογραφίες, να θάβουν τους νεκρούς τους και να παίζουν έναν αγώνα ποδοσφαίρου για να γιορτάσουν την εκεχειρία που μόνοι τους αποφάσισαν.

Την επόμενη μέρα οι φίλοι έγιναν και πάλι εχθροί.
Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος βρισκόταν ακόμα στην αρχή του..

Ακριβώς εκατό χρόνια πριν! 
Η Ιστορία καλείται να επαναληφθεί, με άλλα βέβαια μεγέθη, σε άλλο τόπο, με άλλους εχθρούς, με παραπλήσιο όμως διακύβευμα:
Την ελευθερία και την απεξάρτηση των λαών από τα μεγάλα συμφέροντα και την φεουδαρχία, ή την υποδούλωσή τους και την αέναη εξάρτησή τους από αυτά!

Παραμένει η ουσία: Χριστούγεννα στα χαρακώματα.
Κι ο δικός μας ''πόλεμος'' μόλις τώρα άρχισε.
Τίποτα ακόμα δεν κερδήθηκε.
Ο εχθρός είναι σκληρός, ύπουλος και απάνθρωπος.
Η επαγρύπνηση είναι απαραίτητη ακόμα και μέσα στις Άγιες αυτές μέρες.

Δυό μέρες ανακωχή από τα βάσανα και την ψυχική εξουθένωση και πάλι στα χαρακώματα.
Χρόνια Πολλά, και με την τελική νίκη!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"

Υπενθύμιση (καθημερινή και μέχρι την 29η του Δεκέμβρη):
ΟΠΟΙΟΙ ΨΗΦΙΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ ΓΙΑ ΠΡΟΕΔΡΟ,
ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ,
ΑΛΛΑ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ, ΕΙΤΕ ΕΚΛΕΓΕΙ ΕΙΤΕ ΔΕΝ ΕΚΛΕΓΕΙ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,

...και θα ανταμειφθούν ανάλογα!...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ασύλληπτα είναι τα ποσά που έχουν δαπανήσει οι Ηνωμένες Πολιτείες για τις πολεμικές τους εμπλοκές ανά τον πλανήτη, όπως προκύπτει από την επίσημη αποδέσμευση στοιχείων. Όπως προκύπτει, το αστρονομικό ποσό των 1,6 τρισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ (με την τρέχουσα ισοτιμία, 1,314 τρισεκατομμυρίων ευρώ) κόστισαν στις ΗΠΑ οι πολεμικές τους επιχειρήσεις μετά την 11 Σεπτεμβρίου 2001 σύμφωνα με έκθεση της υπηρεσίας ερευνών του Κογκρέσου (CRS: Congressional Research Service).

Ειδικότερα, μέχρι και το οικονομικό έτος 2014, που έληξε τον περασμένο Σεπτέμβριο, το Κογκρέσο είχε εγκρίνει τη διάθεση πιστώσεων ύψους 669 δις ευρώ για τις επιχειρήσεις στο Ιράκ, 563,31 δις ευρώ για τις επιχειρήσεις στο Αφγανιστάν και άλλες αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις, 66,51 δις ευρώ για άλλα κόστη σχετικά με τις επιχειρήσεις και 22,17 δις ευρώ για την επιχείρηση Noble Eagle (αεροπορική επιτήρηση των ηπειρωτικών ΗΠΑ). Στα ανωτέρω ποσά συμπεριλαμβάνονται 243,88 δις ευρώ που δαπανήθηκαν για την προμήθεια και επισκευή οπλικών συστημάτων, μέσων και υλικών.

Η συγκεκριμένη έκθεση αποτελεί την πρώτη πλήρως ανανεωμένη εκτίμηση του κόστους των πολεμικών επιχειρήσεων από την υπηρεσία ερευνών του Κογκρέσου από τον Μάρτιο του 2011. Από τις προαναφερθείσες πιστώσεις το 92% διατέθηκε στο υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ και το υπόλοιπο 8% στα υπουργεία Εξωτερικών και Βετεράνων.

Οι πιστώσεις καλύπτουν τις πολεμικές επιχειρήσεις, την εκπαίδευση και εξοπλισμό των ιρακινών και αφγανικών δυνάμεων, τις διπλωματικές δραστηριότητες, την παροχή ιατρικής φροντίδας στους Αμερικανούς τραυματίες για τα τελευταία 13 χρόνια και το μεγαλύτερο μέρος του κόστους ανασυγκρότησης του Ιράκ και του Αφγανιστάν.

Στην έκθεση σημειώνεται επίσης, ότι βασικός παράγοντας για τον καθορισμό του κόστους είναι ο αριθμός των στρατευμάτων που αναπτύχθηκαν για επιχειρήσεις σε διάφορες χρονικές περιόδους. Για παράδειγμα το 2011 στο Αφγανιστάν είχαν αναπτυχθεί 100.000 Αμερικανοί στρατιώτες ενώ σήμερα και καθώς η αποχώρηση συνεχίζεται ο αριθμός τους έχει μειωθεί στις 11.600.

Τέλος, τα ποσά συμπεριλαμβάνουν και τις πιστώσεις που διατέθηκαν για συλλογή πληροφοριών για την υποστήριξη των επιχειρήσεων, ακόμη και αυτών που τη διαχείριση ή την εποπτεία τους δεν είχε το υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ. Όμως στα προαναφερθέντα ποσά δεν περιλαμβάνονται τα 52,31 δις ευρώ που διατέθηκαν το τρέχον οικονομικό έτος για τις επιχειρήσεις στο Αφγανιστάν και την πρώτη αποδέσμευση για τις επιχειρήσεις εναντίον του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ και τη Συρία.

Όμως, πέρα από το οικονομικό κόστος σημαντικός είναι και ο φόρος αίματος που κατέβαλλαν οι ΗΠΑ. Ειδικότερα, με βάση υπολογισμούς του ειδησεογραφικού πρακτορείου Bloomberg, στις επιχειρήσεις στο Ιράκ έχασαν τη ζωή τους 4.491 Αμερικανοί στρατιωτικοί και πολίτες ενώ τραυματίστηκαν 32.244 άτομα. Αντίστοιχα στις επιχειρήσεις στο Αφγανιστάν έχασαν τη ζωή τους 2.356 Αμερικανοί στρατιωτικοί και πολίτες ενώ τραυματίστηκαν 20.060 άτομα (στοιχεία μέχρι τις 16 Δεκεμβρίου 2014).

Επιπρόσθετα, 128.496 Αμερικανοί στρατιωτικοί που συμμετείχαν στις επιχειρήσεις στο Ιράκ και το Αφγανιστάν έχουν διαγνωστεί με μετατραυματικές διαταραχές (PTSD: Post Traumatic Stress Disorder), σύμφωνα με τα στοιχεία Σεπτεμβρίου 2014 του συστήματος ιατρικής επιτήρησης (Defense Medical Surveillance System) του υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ.

Πάντως σε αντίθεση με τις εκτιμήσεις ακαδημαϊκών κύκλων, η υπηρεσία ερευνών του Κογκρέσου δεν έχει προσμετρήσει στο κόστος τις δαπάνες υποστήριξης και συντήρησης των ασθενούντων και αναπήρων βετεράνων, τους τόκους (λόγω του δημοσιονομικού ελλείμματος των ΗΠΑ κατά βάση τα ποσά που δαπανήθηκαν αποτελούν δανεισμό) ούτε τις πιθανές αυξήσεις του βασικού αμυντικού προϋπολογισμού ως συνέπεια της διεξαγωγής των πολεμικών επιχειρήσεων.

Για παράδειγμα, το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, τον περασμένο Ιούνιο, εκτίμησε το συνολικό κόστος του πολέμου στο Ιράκ και το Αφγανιστάν αλλά και της βοήθειας στο Πακιστάν στο ύψος των 4,4 τρισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ (3,613 τρισεκατομμύρια ευρώ), συμπεριλαμβανομένων 259,5 δις ευρώ ως κόστη τόκων και ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων ΗΠΑ (821 δις ευρώ) ως κόστη μέριμνας για τους βετεράνους μέχρι το 2054.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου