Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Ιουν 2015

Με ΝΑΙ ή ΟΧΙ πάλι αυτοί κερδίζουν
Όλοι εργάζονται για το κέρδος των αγορών

Γράφει η Μαρία Τσολακίδη

Το ΝΑΙ σε μια παράταση του μνημονίου φτιαγμένο από τους τρεις Θεσμούς (ΔΝΤ - ΕΚΤ - ΕΕ) και το ΝΑΙ σε ένα νέο μνημόνιο φτιαγμένο από τους δύο Θεσμούς (ΕΚΤ-ΕΕ) με έναν νέο, τον ESM, να παίρνει την θέση του ΔΝΤ, είναι ένα πάρα πολύ απλό κόλπο να ψηφίσεις και στις δύο περιπτώσεις: ΝΑΙ σε μνημόνιο ακόμη κι αν πεις ΟΧΙ. Η ψήφος στο ΟΧΙ θα είναι απλά το δεύτερο σενάριο των Θεσμών και της κυβέρνησης και απολύτως καμία απεμπλοκή της Ελλάδας τόσο από την Ε.Ε, όσο και από τις δανειακές συμβάσεις.Ψηφίζεις ΟΧΙ σε υπάρχον Μνημόνιο αλλά ΝΑΙ σε αυτό που θα φτιάξουν.

Τραπεζική Δημοκρατία

Από το βράδυ Σαββάτου γίνεται ένα ξεκαθάρισμα τραπεζικό υψηλού επιπέδου και ένα τελικό ξεστοκάρισμα των αποθεματικών του κράτους. Αν η κυβέρνηση είχε σκοπό να μην παίξει τον ενδιάμεσο εκκαθαριστή θα είχε κλειδώσει "πραξικοπηματικά" οποιαδήποτε κίνηση μεγάλου κεφαλαίου μέσω τραπεζικών συναλλαγών και θα έβαζε το τραπεζικό σύστημα σε πλήρη έλεγχο από το υπουργείο Οικονομικών. Δυστυχώς, ο κ. Τσίπρας προστάτεψε τις Τράπεζες και όχι τους πολίτες. Προστάτεψε αυτούς που πήραν απανωτά δάνεια και χρηματοδοτήσεις από την Τρόικα τα τελευταία χρόνια.

Η κυβέρνηση αν είχε σκοπό επί 6 μήνες, όπως ισχυρίζεται, να κάνει άλλου είδους διαπραγματεύσεις με τους Θεσμούς τότε δεν θα είχε δώσει τόσα όπλα στο μεγαλύτερο αφορολόγητο κεφάλαιο της χώρας που είναι οι ίδιες οι Τράπεζες. Καταρχάς οι πληρωμές των συνταξιούχων θα έπρεπε ήδη από τον Μάρτιο να μην γίνονται μέσω τραπεζών αλλά μέσω των ασφαλιστικών τους φορέων. Θα έπρεπε να έχει ενημερώσει τον ελληνικό λαό ότι οι τράπεζες είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις και οι πολίτες με δική τους ευθύνη καταθέτουν τα χρήματά τους σε αυτές. Αντιθέτως, ο κ. Τσίπρας μόλις χθες δήλωσε ότι εγγυάται ο ίδιος για τις τραπεζικές καταθέσεις, πράγμα το οποίο είναι άκυρο από την στιγμή που μέσω υπογεγραμμένων μνημονίων οι τράπεζες είναι κάτω από τον αποκλειστικό έλεγχο της ΕΚΤ και κανενός άλλου. Αν θέλουν την Δευτέρα το πρωί κυβέρνηση κάνουν τον κ. Στουρνάρα ως μεγαλοτραπεζίτη ο οποίος θα υποσχεθεί στα σίγουρα ότι μισθοί και συντάξεις θα δίνονται κανονικά με τραπεζική εγγύηση. Αυτό θα ευχαριστήσει εκατομμύρια Έλληνες που απέδειξαν ότι μπορούν να περιμένουν για 60 ευρώ στο ΑΤΜ αν και είχαν πάρει σύνταξη τον προηγούμενο μήνα πάνω από 1,500 ευρώ. Αν ήταν δύο οι συνταξιούχοι του δημοσίου σε ένα σπίτι είχαν πάρει 3,000 ευρώ τουλάχιστον, αλλά περίμεναν στην ουρά ένα 8ωρο για 60 ευρώ σαν "αξιοπρεπείς" ζήτουλες.

Ο Σόιμπλε έτοιμος για το... διαφορετικό

Καλό θα είναι αυτές τις ημέρες οι Έλληνες που θα συμμετάσχουν στο δημοψήφισμα να κάνουν μία αναζήτηση των κινήσεων του Γερμανού υπουργού Οικονομικών, Σόιμπλε, διότι είναι ο μοναδικός που κρατάει σταθερή πορεία τεχνοκράτη σε όλο αυτό το σόου των Βρυξελλών και της Αθήνας. Στις αρχές Μαΐου ο Σόιμπλε είχε δηλώσει: "Εάν η ελληνική κυβέρνηση πιστεύει ότι πρέπει να κάνει δημοψήφισμα, τότε αφήστε τη να το κάνει. Αυτό θα μπορούσε μάλιστα να είναι ένα χρήσιμο μέτρο για να αποφασίσει ο ελληνικός λαός κατά πόσο είναι έτοιμος να δεχθεί αυτό που είναι αναγκαίο ή κατά πόσο επιθυμεί κάτι διαφορετικό".

Όπως βλέπετε από αυτή την δήλωση του Σόιμπλε, την εποχή που η λέξη δημοψήφισμα για την ελληνική κυβέρνηση ήταν απαγορευτική, οι Θεσμοί δεν πετάνε την Ελλάδα έξω από την Ε.Ε, ούτω από το ευρώ. Ο ελληνικός λαός θα είναι εγκλωβισμένος από το ερώτημα του δημοψηφίσματος να επιλέξει οπωσδήποτε μνημόνιο, είτε το αναγκαίο ή το κάτι διαφορετικό. Μην ξεχνάμε ότι ο Σόιμπλε το 2011, ένα χρόνο μετά την υπογραφή του πρώτου μνημονίου, είχε προτείνει στον Γ. Παπανδρέου ένα δημοψήφισμα για να μπορεί η Τρόικα να κάνει το σφάξιμο των Ελλήνων με δική τους αποκλειστικά επιλογή. Το σενάριο είναι ίδιο απλά καθυστέρησε τέσσερα χρόνια για να πραγματοποιηθεί. Καθόλου απίθανο μία ενδιάμεση συμφωνία (που πάντα τόνιζε ο κ. Τσίπρας) να αποτρέψει το δημοψήφισμα και να μείνουν οι διαδηλωτές με τα ΝΑΙ και τα ΟΧΙ στο χέρι.

Σήμερα ο Σόιμπλε, παρά τον πανικό που υπάρχει σε όλο τον κόσμο για το εν λόγω δημοψήφισμα, είναι ατάραχος. Μάλιστα, ενώ όλοι οι υπερασπιστές του ΝΑΙ υποστηρίζουν ότι η ψήφος στο ΟΧΙ θα είναι έξοδος από το ευρώ, ο Σόιμπλε στωικά δηλώνει σε βουλευτές της γερμανικής κυβέρνησης ότι ένα ΟΧΙ δεν σημαίνει για την Ελλάδα έξοδος από το ευρώ, απλά η ΕΚΤ θα πρέπει να κάνει τα απαραίτητα για να μην κλονιστεί το ευρώ.

Τα απαραίτητα μπορεί να είναι κούρεμα καταθέσεων, μπορεί να είναι παύση πληρωμών των μισθών και των συντάξεων αν και έχουν πιστωθεί στους τραπεζικούς λογαριασμούς. Μπορεί να σημαίνει ότι οι ελληνικές τράπεζες θα παίξουν το παιχνίδι των θεσμών αρπάζοντας τα ελληνικά χρήματα των πολιτών με το έτσι θέλω και με την υποστήριξη της ελληνικής κυβέρνησης. Μπορεί να σημαίνει άμεση μείωση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων εφόσον πληρώνονται με τα δανεικά των Θεσμών και την φορολόγηση των υπολοίπων πολιτών.

Αν η ελληνική κυβέρνηση νοιαζόταν τουλάχιστον για τις συντάξεις των Ελλήνων έπρεπε να τις έχει περάσει για πληρωμή απευθείας στα χέρια των ασφαλιστικών ταμείων. Αντιθέτως "πραξικοπηματικά" ζήτησε ακόμα και τα αποθεματικά των Ταμείων να μπουν σε κοινό λογαριασμό της ΤτΕ. Μην ξεχνάμε ότι οι τράπεζες ήταν αυτές που σώθηκαν εν μέρη από τα χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων τα οποία άρπαξαν μέσα σε μια νύχτα και έμειναν ατιμώρητες. Τα απαραίτητα μπορεί να είναι όλα τα δάνεια των Ελλήνων που είναι υποθηκευμένα από την ΕΚΤ για να παίρνουν συνεχώς χρηματοδότηση οι τράπεζες να πάνε απευθείας στα χέρια των ευρωπαίων κορακιών.

Όσο για το 75% της καλλιεργήσιμης γης, που διαχειρίζεται η τράπεζα Πειραιώς (δώρο της Αγροτικής μετά την συγχώνευση), μπορεί αύριο το πρωί να ανήκει σε μια άλλη χώρα που έχει δανείσει από το "υστέρημά" της τις ελληνικές ιδιωτικές τράπεζες για να μην καταρρεύσουν ή στον ESM που ήδη απειλεί ότι θα απαιτήσει τα 160 δις ευρώ που δάνεισε στις Ελλάδα. Ο κύριος Τσίπρας ζητά δάνειο σήμερα από τον ΕSM την ώρα που αυτός ο διακρατικός ευρωπαϊκός τραπεζικός κολοσσός -στηριζόμενος στο μεγαλύτερο μέρος από την Γερμανία-τον απειλεί με κατάσχεση χώρας!

ΝΑΙ και ΟΧΙ υπέρ των Τραπεζών

Ένα δημοψήφισμα για να έχει λόγο ύπαρξης, να είναι ξεκάθαρο και χωρίς την απειλή της αρπαγής των μισθών, των συντάξεων και καταθέσεων των πολιτών, πρέπει να γίνεται ανεξάρτητα από τον φόβο του τι θα γίνει το τραπεζικό σύστημα την ημέρα μετά την ψήφιση του ΟΧΙ ή του ΝΑΙ. Αυτή την στιγμή η κυβέρνηση απειλεί με το δημοψήφισμα τους πολίτες ότι θα επέλθει φτώχεια αν ψηφιστεί το ΟΧΙ κι αυτό γιατί άφησε τις ιδιωτικές τράπεζες ανεξέλεγκτες και με την υποστήριξη της κυβέρνησης για 6 ολόκληρους μήνες, ενώ η ίδια, όπως υποστηρίζει, ήθελε άλλο τρόπο διαπραγμάτευσης. Όσο διαπραγματευόταν οι κυβέρνηση, μην έχοντας πάρει ένα ευρώ από τις δόσεις του ΔΝΤ, οι τράπεζες φόρτωναν χρήμα μέσω της ΕΚΤ και του ELA και το επιτόκιο δανεισμού φορτώθηκε στις πλάτες των Ελλήνων μέσω φόρων.

Όσον αφορά τις συνδιαλλαγές ιδιωτικών επιχειρήσεων με ξένους και εγχώριους προμηθευτές η κυβέρνηση θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το όπλο την ΤτΕ να γίνονται μέσω αυτής αποκλειστικά οι πληρωμές επιταγών και η μεταφορά χρημάτων.

Το παιχνίδι παίχτηκε πάλι πίσω από την πλάτη των Ελλήνων για το κέρδος των παγκόσμιων αγορών. Αν σκεφτεί κανείς ότι η απόφαση για δημοψήφισμα της κυβέρνησης δεν ήταν πράξη αξιοπρέπειας για τους Έλληνες αλλά για να πέσει το ευρώ τότε έχουμε μεγάλο θέμα για το ποιοι πραγματικά κυβερνάνε αυτόν τον τόπο.

Στις 22 Μαϊου (10 ημέρες μετά την πρόταση Σόιμπλε για δημοψήφισμα) η επενδυτική τράπεζα BNP Paribas ενημέρωνε τους επενδυτές ότι το β' εξάμηνο του 2016 το ευρώ θα πέσει έτσι ώστε να υπάρξει απόλυτη ισοτιμία με το δολάριο, ενώ το ευρώ θα πέσει κι άλλο το 2016. Η εκτίμηση της τράπεζας έγινε μετά από την ομιλία Ντράγκι στο συνέδριο τραπεζιτών όλου του κόσμου την προηγούμενη ημέρα στην Πορτογαλία.

Στις 26 Μαϊου η ίδια τράπεζα ενημέρωνε τους επενδυτές της ότι το ευρώ θα πέσει κατά την συμφωνία των Θεσμών με την Ελλάδα και αυτό πρέπει να χαροποιεί τους επενδυτές. Η επίτευξη λύσης στο ελληνικό θέμα, γράφει η BNP Paribas, θα κάνει το ευρώ να ισοσκελιστεί με το δολάριο και αυτό θα είναι το σενάριο που θέλουν οι αγορές: Ένα φθηνό ευρώ. Η μοναδική προϋπόθεση είναι να μην χρεοκοπήσει η Ελλάδα.

Από την Κυριακή που ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε το δημοψήφισμα άρχισε η πτώση του ευρώ που σημαίνει ότι μέχρι να ανέβει κάποια εκατοστά πάλι, οι επενδυτές παγκοσμίως κονόμησαν το δεκαπλάσιο ποσό από ό,τι είναι το χρέος της Ελλάδας.

Το συμφέρον αντί αξιοπρέπειας

Ποιος θα είναι αυτός που θα θέλει χρεοκοπία της Ελλάδας, δηλαδή έξοδο από την Ε.Ε; Οι επενδυτές που στηρίζει ο Γιούνκερ μέσω πακέτων ανάπτυξης ή οι βιομήχανοι που συνομιλούν η Μέρκελ και ο Ολαντ πριν τις Συνόδους Κορυφής; Μήπως ο κύριος Τσίπρας και Βαρουφάκης που ζητάνε 5 μήνες Σχέδιο Μέρκελ για την ανάπτυξη στα μέτρα του Σχεδίου Μάρσαλ; Μήπως η ίδια η ΕΚΤ η οποία υποστηρίζει ότι η Ελλάδα θα έχει πρόβλημα στις 20 Ιουλίου που πρέπει να πληρωθούν οι δόσεις τις ΕΚΤ και όχι στις 6 Ιουλίου την επόμενη ημέρα του δημοψηφίσματος; Αν συμφέρει το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα μπορεί να παίξουν και με δύο νομίσματα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το χρέος δεν θα υπάρχει. Σημαίνει ότι το χρέος θα φορτώνει, η Ελλάδα θα έχει υπογράψει νέα συμφωνία και θα την παίζουν οι αγορές ανάλογα με το πόσο θέλουν να κερδίσουν μέσα σε μια νύχτα ή μέσα σε ένα χρόνο.

Ένα παιχνίδι είναι το δημοψήφισμα ή όπως κατάπτυστα το βαπτίζουν οι κυβερνητικοί είναι "κι αυτό τρόπος διαπραγμάτευσης". Ο λαός μέχρι σήμερα δεν διαπραγματεύονταν δεχόταν ανελέητη επίθεση από την Ε.Ε διατηρώντας με αυτόν τον τρόπο το τελευταίο ίχνος αξιοπρέπειάς του. Διαπραγματεύονται αυτοί που χρωστάνε. Διαπραγματεύονται αυτοί που έχουν καταθέσεις πολλών χιλιάδων ευρώ σε τραπεζικούς λογαριασμούς και θυρίδες. Διαπραγματεύονται οι τράπεζες που ποτέ δεν έδωσαν λόγο για την καταστροφή της Ελλάδας μέσω των παιχνιδιών τους αρπάζοντας χρήμα Ελλήνων και περιουσία Ελλήνων με την προστασία που τους παρείχαν οι μνημονιακοί νόμοι. Διαπραγματεύονται οι πολιτικοί που υπογράφουν Μνημόνια και Συμφωνίες ανάπτυξης και επενδύσεων αντιμετωπίζοντας τον λαό ως ασπίδα της δήθεν δημοκρατίας κοιτώντας παράλληλα τους δείκτες των χρηματαγορών.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος Κιλκίς

Όσοι ξεχνούν την ιστορία τους, θα την ξαναζήσουν, λέει το γνωστό ρητό.
Η μνήμη είναι το πιο ισχυρό αμυντήριο ενός λαού. Μνήμη είναι ελευθερία.
Πριν από 70 και χρόνια οι πρόγονοι των σημερινών θεσμών, δηλαδή των Γερμανών, επί χίλιες ημέρες επέβαλλαν το τότε μνημόνιό τους.

Πρίν από 3,5 χρόνια είχα γράψει σχετικά:

"Τον Οκτώβριο του 1944 οι Γερμανοί εγκαταλείπουν την Αθήνα, σπεύδουν να ξαναχωθούν τρομαγμένοι, ματωμένοι ως το λαιμό με αίμα ελληνικό, να ξανακρυφτούν στις μαύρες φωλιές τους. Να δούμε τι αφήνουν πίσω τους.

Στην διάρκεια της γερμανικής κατοχής, που κράτησε σαράντα δύο μήνες, πέρασαν από τα γερμανικά εκτελεστικά αποσπάσματα και τυφεκίσθηκαν τριάντα οκτώ χιλιάδες εννιακόσιοι εξήντα Έλληνες (38.960)!

Σκοτώθηκαν από σφαίρες «αδέσποτες» και άλλα στρατιωτικής φύσεως «ατυχήματα» δώδεκα χιλιάδες εκατόν τρεις (12.103).

Σκοτώθηκαν σε μάχες εβδομήντα χιλιάδες (70.000).

Πέθαναν από πείνα σ’ ολόκληρη την Ελλάδα περίπου εξακόσιες χιλιάδες, ιδίως νέοι! (600.000).

Πέθαναν προτού γεννηθούν, κατά τη γέννα ή αμέσως μετά τριακόσιες χιλιάδες παιδιά από την ασιτία και τις κακουχίες των μανάδων τους, δηλαδή μία ολόκληρη γενιά (300.000).

Θανατώθηκαν με τρόπο οικτρό σαράντα πέντε χιλιάδες Έλληνες στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, σαράντα πέντε χιλιάδες άνθρωποι, για τους οποίους δεν μίλησε κανείς ποτέ, αφού ήταν Έλληνες, δηλαδή όντα δευτέρας επιλογής (45.000).

Πέθαναν με τρόπο οικτρό επίσης εξήντα χιλιάδες Έλληνες, Εβραίοι το θρήσκευμα, για τους οποίους μίλησαν οι πάντες (60.000).

Φυλακίστηκαν στους σαράντα δύο μήνες κατοχής διακόσιες χιλιάδες Έλληνες, εκ των οποίων οι περισσότεροι πέθαναν στην φυλακή ή αμέσως μετά την απελευθέρωσή τους (200.000).

Προσβλήθηκαν από βαριές ασθένειες, έμειναν δια βίου ανίκανοι πάνω από ένα εκατομμύριο Έλληνες (1.000.000)!

Τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής άδειασαν όλες τις αποθήκες και στην τελευταία γωνιά της χώρας. Άρπαξαν όλα τα δημητριακά, καπνό, σταφίδα, μπαμπάκι, λάδι, κάθε λογής τρόφιμα και αγαθά. Κατέστρεψαν αγροτικά μηχανήματα και καλλιέργειες. Άρπαξαν το 50% των μεγάλων ζώων, βόδια, γελάδια, άλογα, το 30% των μικρών, διέλυσαν την ελληνική κτηνοτροφία.

Κατέστρεψαν τις μεταλλευτικές εγκαταστάσεις, ανατίναξαν ορυχεία, αφάνισαν την βιομηχανία.

Κατέστρεψαν το 80% των σιδηροτροχιών.

Γκρέμισαν γέφυρες, ανατίναξαν σταθμούς και σήραγγες.

Από τις 220 ατμομηχανές των ελληνικών σιδηροδρόμων άφησαν πίσω τους φεύγοντας μόνο τις τριάντα τρεις (33).

Από τα τριακόσια δώδεκα (312) επιβατηγά βαγόνια βούτηξαν τα τριακόσια έξι! Άφησαν μόνο έξι (6)!

Από τα 4.544 φορτηγά βαγόνια των ελληνικών σιδηροδρόμων, οι συγγενείς, οι συνάδελφοι, οι συμπατριώτες, οι δάσκαλοι, οι ομοϊδεάτες της Μέρκελ, του Ρέσλερ, του Σρόιντερ άφησαν πίσω τους εξήντα τρία (63)!

Οι Γερμανοί κατακτητές πήραν τα 70% των ελληνικών παντός είδους αυτοκινήτων και κατέστρεψαν το οδικό δίκτυο της χώρας.

Οι Γερμανοί κατακτητές ισοπέδωσαν τελείως εκατό χιλιάδες σπίτια (100.000) και μισογκρέμισαν άλλες πενήντα χιλιάδες (50.000).

Κατέστρεψαν οι βάρβαροι Γερμαναράδες τις μεγαλύτερες λιμενικές εγκαταστάσεις της Ελλάδος, ακόμη και τη διώρυγα της Κορίνθου.

Άρπαξαν οι βάνδαλοι του Βερολίνου το 73% των πλοίων της εμπορικής και επιβατικής ναυτιλίας της χώρας.

Σύμφωνα με τις στατιστικές του ΟΗΕ, η Γερμανία είχε υποστεί σε σχέση με το ετήσιο εισόδημά της ζημιές από τον πόλεμο της τάξεως του 135% και η Ελλάδα της τάξεως του 170%. Η κατεστραμμένη δηλαδή Γερμανία ήταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση από την Ελλάδα μόλις τελείωσε ο πόλεμος.

Στην διάσκεψη των Παρισίων, που πραγματοποιήθηκε αμέσως μετά το τέλος του πολέμου, οι εκπρόσωποι των «νικητριών» χωρών υπολόγισαν και καθόρισαν το ύψος των ζημιών που προκάλεσαν τα χιτλερικά στρατεύματα κατοχής στην Ελλάδα σε δεκατέσσερα δισεκατομμύρια δολάρια, με αγοραστική αξία του 1938! Αυτά δεν τα απεφάσισε κάποιο πρωτοδικείο Χαλκίδος, κάποιο κακουργοδικείο Λαρίσης, κάποιο λαϊκό δικαστήριο Γρεβενών, αλλά το ανώτατο διεθνές νομικό όργανο του κόσμου, η διάσκεψη των Παρισίων, ό,τι δηλαδή επισημότερο μπορούσε να υπάρξει. Με βάση, άλλωστε τις αποφάσεις της διεθνούς διάσκεψης Παρισίων η Γερμανία εξόφλησε τις υποχρεώσεις της προς όλες τις χώρες που κατέστρεψε, πλην της Ελλάδος. Γιατί; Γιατί η Ελλάδα, από τον πόλεμο μέχρι σήμερα, κυβερνήθηκε από σάπιους, δειλούς και προδότες. Τρισεκατομμύρια χρωστούν οι «Ούννοι», αν συνυπολογιστεί και το «κατοχικό» δάνειο.

Και επιτρέπεται η σημερινή Γερμανία, αυτή που κατέστρεψε απ’ άκρου εις άκρον την πατρίδα μας, δολοφονώντας και τον ανθό της, να είναι η πλουσιότερη χώρα της Ευρώπης και η Ελλάδα να λιμοκτονεί και να εκλιπαρεί; 
Η απάντηση, ξαναλέω, υπάρχει: Γιατί την Ελλάδα την κυβέρνησαν Γραικύλοι και σάπιοι, καθάρματα που και σήμερα μπήγουν καρφιά στο φέρετρό της.
Ανήθικα, διαλυμένα υποκείμενα που διόριζαν τις παρασιτικές οικογένειές τους στο δημόσιο. Που μαγάρισαν την πατρίδα μας".

Και τέλειωνα με μια παραπομπή σε ένα ιστορικό, συγκλονιστικό επεισόδιο από την καταστροφή του ’22. Καταγράφεται στο «Χρονικόν Μεγάλης Τραγωδίας» του Χρήστου Αγγελομάτη, που δείχνει την αγαστή συνεργασία του Ισλάμ και των Φραγκογερμανών για την εξαφάνιση ακόμη και των λειψάνων του Γένους μας. Γράφει στην σελίδα 379 ο συγγραφέας:
«Οι παλαιότεροι θα ενθυμούνται την δημοσιευθείσαν είδησιν εις τα αθηναϊκάς εφημερίδας, μίαν ημέρα του Φεβρουαρίου του 1924. Το προσεγγίσαν εις την Θεσσαλονίκην αγγλικόν πλοίον «Ζαν», μετέφερε 400 τόννους οστών Ελλήνων, από τα Μουδανιά εις την Μασσαλίαν, προς βιομηχανοποίησιν. Οι εργάται του λιμένος Θεσσαλονίκης, πληροφορηθέντες το γεγονός, εμπόδισαν το πλοίον να αποπλεύσει, επενέβη όμως ο Άγγλος πρόξενος και επετράπη ο απόπλους». 
Τα πήγαιναν τα κόκκαλα τα ιερά των σφαγιασθέντων Ελλήνων για «σαπούνι Μασσαλίας».
Οι Τούρκοι τα πούλησαν, οι Γάλλοι τα αγόρασαν, οι Άγγλοι διευκόλυναν και οι Γερμανοί, αργότερα, μιμήθηκαν.
Όλη δηλαδή η Ε.Ε. Τώρα αυτοί και οι ημέτεροι ναιναίκηδες μας λένε να ψηφίσουμε ΝΑΙ.
Τούτος όμως ο τόπος βάδισε στην ιστορία με τα ΟΧΙ.
ΟΧΙ, χίλιες φορές ΟΧΙ στους νεκροθάφτες τους Γένους.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Η Αλβανία είναι μια γείτονα χώρα που δεν σέβεται τα συμφωνηθέντα και υπογραφέντα στο “Πρωτόκολλο της Κέρκυρας”, την 17η Μαΐου 1914. Σ΄ αυτό το Πρωτόκολλο καθιερωνόταν επίσημα ως “Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός”, ο Ελληνισμός της περιοχής και η Αυτόνομη Πολιτεία, αναγνωριζόταν ως “Βόρειος Ήπειρος”. Παραχωρείτο δε, πλήρες καθεστώς Αυτονομίας, δηλαδή, διοικητικής, δικαστικής, εκπαιδευτικής και θρησκευτικής. Δυστυχώς όμως, η Αλβανία ουδέποτε εφάρμοσε αυτή τη συμφωνία, παρ΄ ότι την είχε αποδεχθεί με την υπογραφή της και παρ΄ ότι ήταν εγγυήτριες οι 6 μεγάλες δυνάμεις της εποχής. Επιπρόσθετα, το αλβανικό κράτος συνεχίζει να καταπιέζει αφόρητα τους Βορειοηπειρώτες και τους στερεί όλα τα υπογραφέντα δικαιώματα.

Και όλα αυτά από έναν αγνώμονα και αχάριστο λαό, προς μια χώρα την Ελλάδα, που υπήρξε γι΄ αυτούς η “γη της επαγγελίας”. Που τη δεκαετία του ΄90 με την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος του Χότζα, κατηφόρισαν στην Ελλάδα - σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα - 1,5 εκ. Αλβανοί. Αυτό το μεταναστευτικό κύμα, ήταν το μεγαλύτερο μεταναστευτικό κύμα στον κόσμο κατ΄ αναλογία κατοίκων. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, οι Αλβανοί που ζούσαν στη Ελλάδα το 2010, έφταναν τις 677 χιλιάδες! Έτσι, έζησαν και ανοικοδόμησαν τη χώρα τους!

Ωστόσο, επί δεκαετίες η ελληνική Πολιτεία δεν αντιλαμβανόταν τον κίνδυνο που ελλόχευε στα σωθικά της και ήταν πλήρως αδρανοποιημένη. Έτσι, οι θρασύτατοι Αλβανοί καθημερινά προχωρούν προς υλοποίηση του ψευδεπίγραφου οράματός τους, της δημιουργίας της Μεγάλης Αλβανίας, εγείροντας ζητήματα εκ του μηδενός. Επί παραδείγματι, η Αλβανία του μισαλλόδοξου Έντι Ράμα, προέβη προ μηνός σε ρηματική διακοίνωση που επιδόθηκε στον Πρέσβη μας στα Τίρανα και με την οποία αμφισβητείται το δικαίωμα της Ελλάδος να πραγματοποιήσει έρευνες για την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων στο Ιόνιο Πέλαγος. Προτάσσοντας πως, οι Διαπόντιοι Νήσοι στα βόρεια της Κέρκυρας (Οθωνοί, Ερεικούσα, Μαθράκι) δεν δικαιούνται πλήρη επήρεια στην υφαλοκρηπίδα. Δηλαδή, αμφισβητεί ευθέως την ελληνική υφαλοκρηπίδα στο Ιόνιο και ζητά την επαναχάραξη της ΑΟΖ μεταξύ των δυο χωρών. Άλλωστε, είναι χαρακτηριστικές οι δηλώσεις του Έντι Ράμα σε συνέντευξη τύπου στα Τίρανα κατά την εκεί επίσκεψη του Σέρβου ομολόγου του Αλεξάντερ Βούτσιτς: “…δεν σκοπεύουμε να διαπραγματευθούμε το εθνικό συμφέρον της χώρας για χάρη της καλής γειτονίας”. Όπως επίσης, εγείρονται παιδαριώδεις απαιτήσεις περί Τσαμουριάς. Δηλαδή, επαληθεύεται το αρχαίο ρητό του Αρίσταρχου του Θετταλού: “Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος…”. Και επί τω λαϊκότερω: “Εκεί που μας χρωστούσαν, μας πήραν και το βόδι”.

Όμως, σήμερα η χώρα μας διέρχεται μια πρωτοφανή δημοσιονομική κρίση και τα ταμεία του κράτους έχουν στερέψει. Η κυβέρνησή μας βρίσκεται στην προσπάθεια εξεύρεσης ισοδυνάμων οικονομικών μέτρων, προκειμένου να αντικατασταθούν τα υφεσιακά μέτρα που προσπαθούν να επιβάλουν οι “θεσμοί” και τα οποία η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί ως “κόκκινες γραμμές”.

Ένα τέτοιο ισοδύναμο μέτρο θα ήταν η φορολόγηση των πάσης φύσεως εμβασμάτων προς τις Αλβανικές τράπεζες από τους Αλβανούς πολίτες. Θα πρέπει δηλαδή, οι Αλβανοί μετανάστες οι οποίοι διαβιούν και εργάζονται στην Ελλάδα, να κληθούν να εισφέρουν και αυτοί στην αντιμετώπιση της κρίσεως, στα μέτρα των δυνατοτήτων τους. Επίσης, θα πρέπει να συσταθεί κρατικό κλιμάκιο που θα ερευνά τα αδήλωτα σημαντικά ποσά που εξέρχονται εκτός Ελλάδος, με τα πούλμαν από τα αλβανικά πρακτορεία της οδού Αγίου Κωνσταντίνου. Γιατί, όταν η Ελληνική κυβέρνηση σχεδιάζει να φορολογήσει τα επαναπατριζόμενα εκ του εξωτερικού Ελληνικά κεφάλαια με συντελεστή 15% ή και 21%, αποτελεί τουλάχιστον άνιση και άδικη μεταχείριση έναντι των Ελλήνων η φορολογική ασυλία που απολαμβάνουν τα τραπεζικά εμβάσματα των Αλβανών πολιτών που ζουν, εργάζονται και προοδεύουν στην δεύτερή τους πατρίδα, όπως ισχυρίζονται!! Έτσι, ένας ενιαίος συντελεστής φορολόγησης 10% , επιβαλλόμενος από της 1ης Ιουλίου 2015 θα ήταν ένα δίκαιο και λογικό μέτρο ισονομίας και δικαιοσύνης καθώς και μία καλή αρχή για την κατάργηση των όποιων διακρίσεων εξακολουθούν να υφίστανται μεταξύ των ημεδαπών και αλλοδαπών εργαζομένων στην Πατρίδα μας.

Άλλωστε, ενισχυτικό του οικονομικού μέτρου, τα όσα είχε δηλώσει η διευθύντρια της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας της Αλβανίας, Ίνες Νούρια στα τέλη του 2013. Πως δηλαδή, τα εμβάσματα των Αλβανών μεταναστών που εργάζονται σε χώρες του εξωτερικού αποτελούν, την κύρια πηγή απορρόφησης των κραδασμών της φτώχιας στη χώρα της!!

Αλλά τι τα θέλεις, τι τα γυρεύεις; Σε εποχές που το παραεμπόριο εξακολουθεί να ανθεί και η πάταξή του ήταν εκ των βαρύγδουπων εξαγγελιών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ακόμη παρ΄ ότι παρήλθε ένα πεντάμηνο από τις Εθνικές εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, εν τούτοις ακόμη δεν έχει συσταθεί Σώμα Δίωξης Παραεμπορίου. Με δικό του Εισαγγελέα, και δική του Διεύθυνση Αστυνομίας!! Για να δρα ακαριαία και αποτελεσματικά. Για να μπορέσει να αποδώσει έσοδα στα κρατικά ταμεία, από τη γάγγραινα της απώλειας 8,5 δις ευρώ από ΦΠΑ και φόρους το χρόνο, σύμφωνα με τα στοιχεία του Ινστιτούτου Εμπορίου και Υπηρεσιών. Καθώς και της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ελληνικού Εμπορίου!!

Συνεπώς, αυτό το υδροκέφαλο κράτος, παραμένει αναποτελεσματικό όποια κυβέρνηση και αν έχει. Γιατί, δεν υπάρχει η πολιτική βούληση και η νοητική ευελιξία για να παταχθούν διαχρονικές παθογένειες του κράτους μας. Και έτσι, αυτοί που πάλι θα την πληρώσουν θα είναι τα εύκολα υποζύγια. Οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι καταναλωτές. Δηλαδή, η μεσαία αστική τάξη, που στις μέρες μας έχει πλέον γίνει ένα - λόγω των δυσβάσταχτων Μνημονιακών μέτρων - με την κατώτερη κοινωνική τάξη!!

Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Nίκος Ελευθερόγλου

Επειδή διαπιστώνουμε ότι τις τελευταίες ώρες οι εταίροι-δανειστές μάς αγάπησαν ξαφνικά και δεν θέλουν να μας χάσουν, γι' αυτό και δίνουν απανωτές συνεντεύξεις οι υπαίτιοι της τραγωδίας που βιώνει ο λαός μας, για να μας πείσουν για το καλό μας θα τους λέγαμε να μην ακούσουν τον Αλέξη Τσίπρα. Να κλείσουν τα αυτιά τους στα όσα λέει η κυβέρνηση της Ελλάδας. Δεν θα είναι, εξάλλου, δύσκολο γι' αυτούς. Με κλειστά αυτιά είναι, μια και δεν ακούν τον πόνο και τα δάκρυα ενός λαού που επί πέντε χρόνια έχει μπει στη μνημονιακή μέγκενη, την ώρα μάλιστα που «τα περισσότερα χρήματα του δανείου πήγαν στα χέρια των δανειστών του ιδιωτικού τομέα, οι οποίοι στην πλειονότητά τους ήταν Γάλλοι και Γερμανοί».

Γι' αυτό, λοιπόν, θα προτείναμε στον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ (που μας έκανε και μαθήματα διαφάνειας -ήμαρτον, Κύριε), στην Ανγκελα Μέρκελ (που ανακάλυψε τα δημοκρατικά ιδεώδη υπηρετώντας τον υπαρκτό σοσιαλισμό της Ανατολικής Γερμανίας και τα χριστιανικά ήθη στην προτεσταντική τιμωρητική λογική) και στο «πατριωτάκι» μας, τον Νικολά Σαρκοζί, να ακούσουν τι λέει ένας ομοτράπεζός τους. Το όνομα αυτού Ντομινίκ Στρος Καν. Ο δικός τους άνθρωπος. Ηρθε, λοιπόν, και με απλά λόγια ο πρώην επικεφαλής του ΔΝΤ και τους είπε να σταματήσουν το έγκλημα που ξεκίνησαν σε βάρος της Ελλάδας. Οτι αυτά που σκέπτονται και προτείνουν δεν πρόκειται να βγουν, όπως δεν τους βγήκε και η πρώτη «συνταγή».

Τους λέει ο Στρος Καν:
- Πρώτα απ' όλα, ότι έκαναν λάθος διάγνωση για την περίπτωση της Ελλάδας.
- Οτι το ΔΝΤ θα έπρεπε να είναι πιο πιεστικό στις συστάσεις του προς την ευρωζώνη, ώστε να οδηγηθεί σε μια πιο συμμετρική προσαρμογή, ζητώντας δηλαδή προσπάθειες όχι μόνο από τους Ελληνες αλλά και από τις άλλες χώρες (...).
Τους ζητά επιτακτικά «να μάθουν από τα λάθη τους» και να τηρήσει το Eurogroup όσα δεσμεύθηκε το 2012 για να εξασφαλίσει τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Στη συνέχεια, ο Στρος Καν απαντά σε όσους θέλουν να πνίξουν το δημοψήφισμα: «Το να εξαναγκαστεί η ελληνική κυβέρνηση να υποχωρήσει θα δημιουργούσε ένα τραγικό προηγούμενο για την ευρωπαϊκή δημοκρατία και θα μπορούσε να προκαλέσει μια ανεξέλεγκτη αλυσιδωτή αντίδραση. Από την άλλη πλευρά, το να συνεχιστεί το τωρινό πρόγραμμα που έχει αποτύχει, το να επεκταθεί η οικονομική σκληρότητα πέραν κάθε λογικής και το να παραταθεί η αγωνία και οι εντάσεις ανάμεσα σε πιστωτές και δανειζόμενους θα είναι καταστροφικό».

Και κλείνει τις παραινέσεις του στους «ομογάλακτούς» του λέγοντας: «Εξορκίζω τους φίλους μου, τους πρώην συναδέλφους μου να μην επιμείνουν σ' έναν δρόμο που θεωρώ αδιέξοδο». Και εμείς το ίδιο κάνουμε. Τους ξορκίζουμε, είτε την Κυριακή βγει το «ναι» είτε βγει το «όχι». Να αλλάξουν τη Δευτέρα τη συνταγή του θανάτου που, αφού απέτυχε να θεραπεύσει την ύφεση, αποφάσισε να... θεραπεύσει και τη δημοκρατία μας...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Της Φαίης Καραβίτη

Σε συνάντηση με την Κοινοβουλευτική Ομάδα των Σοσιαλδημοκρατών (SPD) η καγκελάριος Μέρκελ φέρεται, σύμφωνα με το περιοδικό “Der Spiegel” να δήλωσε, ότι στις διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα υπέβαλε στο τέλος προτάσεις, οι οποίες ξεπερνούσαν κατά πολύ την γραμμή των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης.

Για την περίπτωση κατά την οποία ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας θα αποδεχόταν την παράταση του τρέχοντος πακέτου βοήθειας, η κ. Μέρκελ σε μια συζήτηση την περασμένη Παρασκευή πρότεινε, αναφέρει το περιοδικό, μεταξύ άλλων: ένα τρίτο πρόγραμμα βοήθειας, διευκολύνσεις στο χρέος, δηλαδή μια μερική αναδιάρθρωση και επενδύσεις ύψους περίπου 35 δισεκατομμυρίων ευρώ.

«Επειδή ειδικά τα δύο πρώτα σημεία είναι ευαίσθητα, διότι πηγαίνουν σαφώς πέρα από την έως τώρα θέση του Eurogroup και επειδή γνωρίζει καλά ότι θα είχε, σε περίπτωση συμφωνίας με τον Τσίπρα, μεγάλο πρόβλημα με την δική της Κοινοβουλευτική Ομάδα», η καγκελάριος, σύμφωνα με το περιοδικό, απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις των Σοσιαλδημοκρατών, εμφανίστηκε διατεθειμένη για μια μάχη με τα δικά της στελέχη.

Σύμφωνα πάντως με το ίδιο δημοσίευμα, κατά την συνεδρίαση της Κ.Ο. των Χριστιανοδημοκρατών / Χριστιανοκοινωνιστών (CDU/CSU) μίλησε μόνο ο υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος, απαντώντας σε ερωτήσεις βουλευτών, διέψευσε κατηγορηματικά ότι υπήρξαν τέτοιες προτάσεις προς την ελληνική κυβέρνηση.

Το ίδιο λέγεται, αναφέρει το Spiegel, ότι έκανε και κατά τη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε χθες στην Καγκελαρία μεταξύ της κ. Μέρκελ και των αρχηγών των κομμάτων και των Κοινοβουλευτικών Ομάδων τους, αλλά και νωρίτερα σήμερα, κατά τη συνεδρίαση της Επιτροπής Προϋπολογισμού στην Βουλή.

Στη συνάντηση με τους βουλευτές της, CDU/CSU, σύμφωνα με πηγές του ιδιωτικού τηλεοπτικού σταθμού n-tv, ο κ. Σόιμπλε φέρεται να δήλωσε ότι η Ελλάδα θα παραμείνει στο ευρώ, ακόμη και στην περίπτωση που επικρατήσει το «όχι» στο δημοψήφισμα της Κυριακής.

Πηγή ΑΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Το Δημοκρατικό σχέδιο είναι να παγκοσμιοποιήσουμε τη δημοκρατία όπως παγκοσμιοποιήσαμε την οικονομία»
Barder
Από το βιβλίο, Σελίδα 763, Κεφάλαιο 33 Ιan Clark
Η Παγκοσμιοποίηση της Διεθνούς Πολιτικής - Μια εισαγωγή στις διεθνείς σχέσεις του John Baylis, Stene Smith, Patricia Owens (5η έκδοση), από της εκδόσεις (Επίκεντρο).

Προτείνω το παραπάνω βιβλίο για ανάγνωση σε κάθε ενδιαφερόμενο όσο αφορά την ανάλυση των κρίσιμων γεγονότων που αφορούν την σημερινή διεθνή σκηνή, που για εμάς τους Έλληνες γίνεται ακόμη πιο χρήσιμο μιας και μας εξηγεί πώς και γιατί, ώστε να κατανοήσουμε το παρών, αλλά και να προβλέψουμε το μέλλον χωρίς διαμόρφωση του από (χαρτορίχτρες) και (προφήτες).

Αλλά να γνωρίσουμε πως χαράζονται τα αυλάκια που η ιστορία μέσα τους ταξιδεύει έως και τα σήμερα.
Εμπλουτίζοντας διεξοδικά την θεωρητική γνώση μας στην ψυχρή λειτουργία της *διεθνούς πολιτικής, ανοίγουμε εκείνους τους διαύλους που αναγκαστικά πλέον θα γκρεμίσουν της συλλογικές αυταπάτες μας.

Θα δούμε ότι η ψυχρή και αδυσώπητη εφαρμογή του διεθνούς δικαίου που προκλητικά υποβαθμίζει τα Ανθρώπινα δικαιώματα να βασίζεται στα συμφέροντα της ανάπτυξης του νεοφιλελευθερισμού και της νομοτέλειας που αυτός προτάσσει την αρχή της « Ελεύθερης Αγοράς».

Επέλεξα λοιπόν Κωνσταντίνε να σου το αποστείλω στην ηλεκτρονική σου διεύθυνση, για λόγους κοινής μας προστασίας από πιθανή έκθεσή μας (κλοπής πνευματικών δικαιωμάτων) μιας και δεν ξέρω ακόμη την έκταση που θα πάρει η χρησιμοποίηση πληροφοριών από το συγκεκριμένο βιβλίο στην παρακάτω άποψη που θα εκφράσω, τον διάλογο δηλαδή που έχεις ανοίξει με εισαγωγικό θέμα την κήρυξη δημοψηφίσματος από την Ελληνική κυβέρνηση για την εξουσιοδότηση της κυβέρνησης να συμφωνήσει με τους Διεθνής θεσμούς την λύση στην οικονομική κρίση δημοσίου χρέους της Ελληνικής Δημοκρατίας.

· Καταρχήν δεν ξέρουμε ακριβώς το επίσημο ερωτηματολόγιο του ψηφοδελτίου, ποιο είναι άραγε ακριβώς το νόημα που θα εξαχθεί;

Πια η δυναμική του «Ναι»;

1ον. Πόσο θα αναστείλει την διεκδίκηση των Ελληνικών συμφερόντων, αφού αυτό εξυπακούεται πως πρέπει να το εξετάσουμε προσδιορίζοντας εάν τα Εθνικά συμφέροντα μας μπορούν να υπηρετηθούν από μια θεσμοθετημένη Αρχή όπως η Ε.Ε.

Οι θιασώτες του «Ναι» συνήθως εμπιστεύονται τυφλά για το μέλλον τους την Ε.Ε., αυτό για να αλλάξει είναι αδύνατον διότι πολύ απλά θα είχε αλλάξει έστω και κατά το ελάχιστο εδώ και πέντε χρόνια. Ο Ευρώ-σκεπτικισμός στην Ελλάδα είχε ελάχιστα δείγμα τα στους κοινωνικούς Δρώντες, οι οποίοι χρηματοδοτήθηκαν με πακτωλό χρημάτων σε όλα τους τα επίπεδα και έτσι έχουν συνδέσει την Ε.Ε. με την εικονική ευμάρεια των τελευταίων 35 ετών.

Να διευκρινίσουμε εδώ πως η κοινωνική διαστρωμάτωση που επωφελήθηκε είχε και έχει εκείνα τα Ταξικά χαρακτηριστικά που η θεωρία του Υλισμού τα ονομάζει μικροαστικά ή αστικά.

Ο φτωχός, ο άνεργος, ο χρεωμένος αυτοαπασχολούμενος επαγγελματίας, ο καταχρεωμένος αγρότης και οι χαμηλοσυνταξιούχοι είναι οι απόλυτα ευάλωτοι και ουσιαστικά τα θύματα αυτής της συστημικής οικονομικής Καπιταλιστικής κρίσης που το βασικό της Αίτιο είναι η αναπροσαρμογή της Θεσμοθετημένης Παγκοσμιοποίησης στον χώρο (Ευρώπη) και τον χρόνο ο οποίος έχει μικρύνει της αποστάσεις αλλά και έχει ντε-φάκτο εφαρμόσει την ενοποίηση του Χώρου και του Χρόνου στης συναλλαγές ακυρώνοντας το νόημα της νομισματικής χρήσης των νομισμάτων και απελευθερώνοντας την τεράστια ισχύει του λογιστικού χρηματοπιστωτικού γίγνεσθαι εις βάρος της «πραγματικής οικονομίας» εξουδετερώνει κάθε αντίσταση που προέρχεται από (παλαιούς) ηθικούς κανόνες που επίσης Ντε -Φάκτο έχουν αντικατασταθεί από τους Νεορεαλιστές και τους Νεοφιλελεύθερες Δρώντες, το καίριο ερώτημα είναι υπάρχει αντίπαλη σχολή πολιτικής σκέψης σε αυτήν την θεσμοθετημένη πλέον παγκόσμια Οικονομικοπολιτική πραγματικότητα που τείνει να γίνει Καθεστώς, δηλαδή το απόλυτο Ιμπέριαλ το οποίο θα ελέγχει σύμφωνα και με το (διεθνές δίκαιο) συνολικά την Παγκόσμια οικονομική -πολιτιστική- εθνική- ιδεολογική - κοινότητα;

Εγκαθιδρύοντας τοπικά Περιφερικά κέντρα, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Αμερικανική Ένωση, η Μεσογειακή Ένωση, η Ασιατική Ένωση και αποσκοπώντας στην Παγκόσμια Διακυβέρνηση η οποία θα κηδέψει δια παντός την Βεσφαλική συνθήκη του 1630 μ.χ. που ίδρυσε την έννοια του Κράτους όπως το γνωρίζουμε έως και σήμερα, αλλά όχι και αύριο...

Όλα αυτά λίγο η πολύ είναι γνωστά, αυτό όμως που είναι άξιο προβληματισμού γεννά το εξής ερώτημα, μας λένε οι θεσμοί ότι το θέμα του οικονομικού προβλήματος που έχει η Ελλάδα είναι το χρέος, γιατί χώρες της ΕΕ. οπως το Βέλγιο που ενώ η Ελλάδα έχει 175% Του ΑΕΠ χρέος, αυτή η ευρωπαϊκή επίσης χώρα έχει 200% του ΑΕΠ της;
Γιατί αυτή η επιλεκτικότητα αφού το όριο από την συνθήκη του Μάαστριχ είναι 65% του ΑΕΠ;

Εδώ λοιπόν έχουμε μια καραμπινάτη υπόγεια διαπραγμάτευση μεταξύ Ελληνικής κυβέρνησης και (Εταίρων), ενώ θα έπρεπε να θίξουμε από χρόνια αυτό το αποδεδειγμένο (φάουλ) των Εταίρων όλες οι Ελληνικές κυβερνήσεις κώφευσαν απέναντι σε αυτήν την αντιμετώπιση συστηματικά και παθητικά. Γιατί;

Εθελοτυφλούμε εάν δεν βλέπουμε πως η Ε.Ε. είναι απλά ακόμη ένα σκαλοπάτι που οδηγεί στο Παγκοσμιοποιημένο Θεσμοθετημένο Ιμπέριαλ που όλα θα ελέγχονται από κάποιους (τρελούς) που σήμερα μας διαφεντεύουν τεχνολογικά-πολιτικά-οικονομικά.

Πια η δυναμική του «Οχι»;
 
Το όχι πάντα είχε της πιθανότητες του, αλλά μου έρχεται στον Νου αυτό που είπε ο Μπέρτραντ Ράσελ και το αποτυπώνω ακριβώς: Η αναφορά ενός ηλιθίου για τα λόγια ενός ευφυούς Ανθρώπου δεν μπορεί να είναι ακριβής, επειδή υποσυνείδητα μεταφράζει αυτό που ακούει σε κάτι που δεν μπορεί να καταλάβει.

Σύμφωνα με τον Ράσελ στην ικανότητα κατανόησης της άποψης που εκφράζει ο άλλος κρίνεται η αξία ενός συμπεράσματος, έχω την άποψη ότι στη μεσότητα υπάρχει το αληθές, έστω και ομιχλώδες εκεί βρίσκεται, μπορεί να είναι δυσδιάκριτο αλλά είναι εκεί.

Το « Όχι» του δημοψηφίσματος θα μεταφραστεί ανάλογα με την οπτική γωνία που βρίσκεται ο Θεσμός την δεδομένη στιγμή (Ε.Ε.) ή το υποκείμενο (πολίτης) την δεδομένη στιγμή και της μονάδος (Κράτος) επίσης την δεδομένη στιγμή.

Είπαμε ότι ο Χώρος και Χρόνος έχουν γίνει πλέον σχεδόν ένα, για τους Δρώντες απόλυτα, για τα υποκείμενα των μονάδων με ορολογία αποτυπωμένη σύμφωνα με τους νεορεαλιστές όπου Διεθνικός Δρών είναι ο λεγόμενος Θεσμός π.χ. Ε.Ε. ή Δ.Ν.Τ., υποκείμενο ο Πολίτης, και Μονάδα το Κράτος, η Ελλάδα λοιπόν για τους Θεσμούς είναι απλά μια μονάδα όπως όλες οι άλλες, και οι Έλληνες υποκείμενα των Μονάδων!!!

Συγνώμη εάν (σοκάρω) αλλά η όροι είναι πέρα για πέρα αληθινοί και δυστυχώς εκφράζουν τραγελαφικά και θιασώτες του «Ναι» αλλά και του «Όχι».

Το «Όχι» θα δρομολογήσει πιθανόν εκείνες της πολιτικές εξελίξεις στο εσωτερικό της χώρας όπου θα αναγκαστεί η Άρχουσα Τάξη να προσπαθήσει να επαναφέρει τους όρους και τους κανόνες της δεκαετίας του 1960-80 όσο αφορά την λειτουργία τις εγχώριας παραγωγικής βάσης.

Αυτό όμως που φαίνεται πως δεν έχει καταλάβει με την πλατειά έννοια η επιχειρηματική και εμπορική κοινότητα είναι πως το τραίνο πάντα το έχαναν οι Λαοί ή τα Υποκείμενα όπως τα ονομάζουν οι διεθνείς δρώντες, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς προλάβαιναν να ανεβούν σε αυτό.

Το τραίνο αυτή την φορά δεν έκαιγε κάρβουνο αλλά ήταν ηλεκτρικό, δεν ανέβηκε σχεδόν κανείς από τους παλαιούς προύχοντες.

Το «Όχι» λοιπόν θα διαχωρίσει κάθετα «Εμάς» τα (Υποκείμενα) και «Εσάς» ως βασικά συστατικά της (Μονάδος) μεταξύ μας λοιπόν θα γίνεται καθημερινά πάλι δημοψήφισμα αλλά με όρους κοινωνικού αυτοματισμού, κάθε ημέρα, στο εργοστάσιο, στο γραφείο, στο πεζοδρόμιο. Ακόμη και εάν δημιουργηθούν προϋποθέσεις σύγκρουσης, όταν η και εάν αυτή εκδηλωθεί, το κόστος θα είναι τεράστιο για όλους μας.
Με απλά λόγια οι Ευρωπαϊκοί Λαοί μαζί με την παλαιά έννοια του Κράτους - Έθνους βρίσκονται στο νεκροκρέβατο της ιστορίας, αφού οι Λαοί και τα όνειρα τους έμειναν εκεί, αποκοιμήθηκαν στους κήπους της Βαστίλης πριν από 220 έτη, αντίθετα οι κύκλοι οικονομικών συμφερόντων που οργάνωσαν χρηματοπιστωτικά την αποικιοκρατία και την βιομηχανική επανάσταση, ελέγχουν πλήρως την συντελούμενη πληροφορική επανάσταση που μπορεί να μικραίνει τον Χώρο και το Χρόνο σε τέτοιο επίπεδο που διευκολύνει την Παγκοσμιοποίηση της Δημοκρατίας.

Το δίλλημα λοιπόν είναι παλιό και το έκφρασε ο Κάρολος Μαρξ ο οποίος είπε «καλύτερα ένα άθλιο τέλος, παρά μια αθλιότητα χωρίς τέλος».

Πέτρος Τσακμακίδης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Καραμπελιά
Στη μακρά σύγχρονη ιστορία μας, από την Επανάσταση του ’21 μέχρι σήμερα, διακόσια χρόνια σχεδόν, ο ανολοκλήρωτος χαρακτήρας της εθνικής μας ύπαρξης έχει καταδειχθεί αναρίθμητες φορές μέσα από τον χαρακτήρα των εσωτερικών αντιπαραθέσεων. Συνήθως, εκτός από ελάχιστες ευτυχείς στιγμές, οι αντιστασιακές δυνάμεις του ελληνισμού έμεναν χωρίς ολοκληρωμένη φωνή και πρόταση, ενώ την πολιτική πρόταση τη διατηρούσαν τις περισσότερες φορές οι εκσυγχρονιστές και οι οπαδοί της δυτικοφροσύνης. Έτσι, στην Επανάσταση του ’21, από τη μία πλευρά βρισκόταν οΚολοκοτρώνης, οι αγωνιστές και η ορθόδοξη αντιστασιακή παράδοση που αντιστέκονταν και πολεμούσαν χωρίς όμως να μπορούν να διατυπώσουν μια ολοκληρωμένη και συνεκτική πολιτική πρόταση, ενώ από την άλλη πλευρά οι Φαναριώτες και οι Υδραίοι αγγλόφιλοι, με εκπρόσωπο τον Μαυροκορδάτο, διατύπωναν αυτοί την ελλείπουσα πολιτική πρόταση.
Αυτή η ιστορική πραγματικότητα αναπαριστά το ανολοκλήρωτο της εθνικής μας υπόστασης:  η παράδοση και το αντιστασιακό ήθος δεν μπορούσε να παραγάγει και μία πρόταση εκσυγχρονισμού της παράδοσης, με αποτέλεσμα ο εκσυγχρονισμός να βιώνεται πάντα ως εισαγόμενος και υποταγή. Και μόνον όταν η Επανάσταση έφτασε στο «αμήν» και κινδύνευε να καταστραφεί, επιλέχθηκε από όλους, έστω και για λίγο, ο Ιωάννης Καποδίστριας που επιχειρούσε να συνθέσει παράδοση και εκσυγχρονισμό.
Το ίδιο συνέβη σε μια δεύτερη κομβική στιγμή της ιστορίας μας, με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, που συνέθεσε το αγωνιστικό ήθος του Κρητικού επαναστάτη με το όραμα της ολοκλήρωσης του ελληνισμού.
 Κάτι ανάλογο φαίνεται σήμερα να διχάζει τους Έλληνες από την αρχή της κρίσης του 2010. Οι φωνές εκείνες που εξέφραζαν την αντίσταση, οι αγανακτισμένοι, οι αντιμνημονιακοί, δεν κατόρθωσαν ποτέ να δώσουν μια συνεκτική πρόταση που να συνδυάζει αντίσταση και οραματική ρεαλιστική πρόταση, γι’ αυτό κατέληγαν διαρκώς σε επιλογές τύπου Σπίθας, Καζάκη, Καμμένου, Χρυσής Αυγής και κυρίως ΣΥΡΙΖΑ. Οι προσπάθειες όσων από εμάς συμμετείχαν σε αυτό το κίνημα να πραγματοποιήσουν μία σύνθεση αντίστασης και οράματος, δυστυχώς, δεν μπόρεσαν, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, να καρποφορήσουν, με αποτέλεσμα ο ρεαλισμός και η πρόταση να εκπροσωπούνται διαρκώς από τους ναινέκους, τους «ευρωλιγούρηδες», τους νεοφιλελεύθερους.
Για μια ακόμα φορά, δηλαδή, ξετυλίχθηκε το δράμα που διατρέχει όλη τη σύγχρονη ιστορία του ελληνισμού, δράμα που μπορεί να φτάσει τόσο πίσω, μέχρι την ίδια την αντιπαράθεση ενωτικών-ανθενωτικών, πριν από την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Και μόνον τις ελάχιστες στιγμές που ο ελληνισμός είναι ισχυρός, όπως στην περίοδο 1909-1920, κατόρθωσε να εκφραστεί ηγεμονικά αυτή η συνθετική πρόταση.
Στις άλλες περιόδους, δυστυχώς, κυριαρχούσε αυτό το δίπολο, που οδηγούσε πάντα και σε εμφυλίους, τις περισσότερες φορές με προδιαγεγραμμένο το αποτέλεσμα, την ήττα των δυνάμεων της αντίστασης, οι οποίες δεν είχαν σχέδιο και πρόταση. Εμφύλιος του ’21, που οδήγησε στο κρατίδιο των Αθηνών και την ακύρωση της απελευθέρωσης ενός μεγάλου μέρους του ελληνισμού, εμφύλιος το 1944, που οδήγησε σε μεγάλες καταστροφές τη χώρα, απώλεια της Κύπρου και κυριαρχία μιας φασίζουσας δεξιάς. Έτσι, η ψυχοσύνθεση του νεώτερου Έλληνα συγκροτήθηκε με βάση αυτό τοαντιφατικό δίπολο, η αντιστασιακή ψυχή  από τη μία και ο εκσυγχρονιστικός νους και λογική, από την άλλη, που οδηγεί διαρκώς σε αδιέξοδα και νέους εμφυλίους.
Έτσι και σήμερα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με την καθόλου τυχαία συνεπικουρία της Χρυσής Αυγής, αναπαράγει αυτό το ιστορικό αδιέξοδο. Εξ αιτίας της ανικανότητάς της να προτείνει μια συνεκτική, εφαρμόσιμη και ταυτόχρονα οραματική πρόταση και να την θέσει σε εφαρμογή, οδηγείται  σε μια φυγή προς τα εμπρός. Φυγή που τροφοδοτεί εκ νέου το εμφυλιοπολεμικό δίπολο που περιγράψαμε, ενώ αναδεικνύει και πάλι στο προσκήνιο τις  «δυνάμεις της λογικής». Αυτούς που, τα προηγούμενα χρόνια, με τον καταστροφικό ενδοτισμό τους, είχαν οδηγήσει το εκκρεμές του ψυχισμού των Ελλήνων από τη λογική της υποταγής στην ασύντακτη αντίσταση της καταστροφής. Σήμερα, εκ του αντιθέτου,  οι καταστροφές που θα προκαλέσουν οι γιαλατζί αντιστασιακοί του ΣΥΡΙΖΑ στο αυθεντικό αντιστασιακό αίσθημα του λαού θα είναι ανυπολόγιστες. Θα επαναφέρουν σαρωτικά στο προσκήνιο τους ενδοτικούς.
Εμείς, παρόλα ταύτα, όλα τα προηγούμενα χρόνια, είχαμε επιλέξει το στρατόπεδό μας, παρά τις αδυναμίες του. Δεν επιλέξαμε τη λογική του Πόντιου Πιλάτου και του «μεσαίου χώρου». Επιλέξαμε το στρατόπεδο της αντίστασης, διότι θεωρούμε πως αυτή πρέπει να είναι η αφετηρία, μόνο που ταυτόχρονα, επίμονα, ασταμάτητα, επιχειρούμε να το μπολιάσουμε με μια συνεκτική πρόταση και όραμα. Δεν επιδιώκουμε να «γεφυρώσουμε» τις διαφορές, αλλά να εξαφανίσουμε τις  προϋποθέσεις τους, δηλαδή να προσδώσουμε εκσυγχρονιστικό όραμα στη λογική της αντίστασης, έτσι ώστε να ενσωματώσει όσες δυνάμεις και ανθρώπους, μπροστά στο «μπάχαλο» στο οποίο καταντάει η ασύντακτη αντίσταση, καταφεύγουν συχνά στους ψευδοεκσυγχρονιστές. Στην Ελλάδα, ένας και μόνο αυθεντικός εκσυγχρονισμός χωράει, ο εκσυγχρονισμός της παράδοσης, γι’ αυτό και ξεκινάμε από αυτήν την τελευταία.
Γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους, αρνούμαστε τη λογική του εμφυλίου, έχουμε κατανοήσει πως η λύση του ελληνικού δράματος προϋποθέτει την άρση αυτής της αντίφασης. Εξάλλου, όλα τα τελευταία χρόνια, μιλούσαμε πάντα για άρση τηςαντίθεσης αριστεράς-δεξιάς, η οποία διχάζει εδώ και εβδομήντα χρόνια τον ελληνικό λαό. Και καθόλου τυχαία, όλοι οι μηχανισμοί και μικρομηχανισμοί κομμάτων και κομματιδίων, προκειμένου να διατηρούν την ηγεμονία τους πάνω στον ελληνικό λαό, πλειοδοτούν και τροφοδοτούν αδιάκοπα αυτά τα βαθιά ριζωμένα στον ανολοκλήρωτο εθνικό χαρακτήρα μας εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα.
Για να το κάνουμε αυτό, όμως, έπρεπε να απελευθερωθούμε οι ίδιοι από αυτόν τον διχασμό και να συνθέσουμε, έστω σε ένα μικρό επίπεδο, έστω και στην προσωπική μας ζωή, αντίσταση και όραμα, παράδοση και εκσυγχρονισμό, προτείνοντας ακριβώς τον εκσυγχρονισμό της δικής μας παράδοσης.
Γι’ αυτούς τους λόγους και παρ’ ότι αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε μία βίαιη αντιπαράθεση με την παρέα των δυτικολάγνων εκσυγχρονιστών του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν τη θεμελιώδη αντίθεση του ελληνισμού με τους δυτικοευρωπαίους αποικιοκράτες, δεν ταυτίζουμε αυτό το ανολοκλήρωτο και συναισθηματικό ΟΧΙτόσων τίμιων ανθρώπων με τα παιχνίδια του Τσίπρα και της παρέας του, ούτε από την άλλη πλευρά μπορούμε να ταυτιστούμε με το ενδοτικό στρατόπεδο της «λογικής». Γι’ αυτό και, πιστοί στη βασική επιδίωξή μας, δηλαδή την άρση του διχασμού συναισθήματος και λογικού, αντίστασης και ρεαλισμού, αρνούμαστε να συνταχθούμε με το ένα ή το άλλο μέρος της ψυχής μας και της ιδιοσυστασίας μας. Γιατί αυτό θα σήμαινε πάλι έναν νέο εμφύλιο και μια νέα καταστροφή.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως δεν επισημαίνουμε τις ευθύνες των μεν και των δε κάθε φορά. Όταν στην κυβέρνηση βρίσκονταν ο ΓΑΠ, ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος, στρέφαμε τα κύρια βέλη μας ενάντια σε αυτούς που, με το πρόσχημα του ρεαλισμού, τροφοδοτούσαν την υποταγή. Αντίστοιχα σήμερα, τα στρέφουμε ενάντια σε εκείνους που, από την άλλη πλευρά της όχθης, έχουν αναλάβει την καταστροφική ολοκλήρωση του έργου των πρώτων  με έωλα ψευδο-αντιστασιακά διλήμματα. Και, επομένως, αποτελεί παραπλανητικό επιχείρημα και προσπάθεια συγκάλυψης  η αναφορά σήμερα, πρωταρχικά, στις ευθύνες του Βενιζέλου ή του Σαμαρά. Σήμερα δεν μπορούμε παρά να μιλάμε, πριν από όλους, για τονΤσίπρα, διότι αυτός κυβερνάει.
Εμείς έχουμε καταδείξει αναρίθμητες φορές ότι και οι μεν και οι δε εκμεταλλεύονται αυτόν τον διφυή και ανολοκλήρωτο χαρακτήρα του ψυχισμού και της εθνικής μας υπόστασης, ενώ ανήκουν στην ίδια και ενιαία τάξη των επαγγελματιών πολιτικών, στην ίδια και ενιαία τάξη που ηγεμονεύει το πολιτικό, πνευματικό και μηντιακό σκηνικό, στην ίδια και ενιαία τάξη που τραβάει τον ελληνισμό βαθιά μέσα στο χώμα. Εξάλλου, σε βασικά ζητήματα που αφορούν την επιβίωση αυτού του λαού και του έθνους, οι θέσεις τους είναι ταυτόσημες. ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και Ντόρα Μπακογιάννη από κοινού στήριζαν το σχέδιο Ανάν, από κοινού μιλάνε για ελληνοτουρκική φιλία, από κοινού προωθούν την υποταγή της Θράκης, το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια κ.λπ. κ.λπ.
Γι’ αυτό λοιπόν και δεν θα μπούμε στο παιχνίδι τους, ούτε θα τροφοδοτήσουμε για άλλη μια φορά τη λογική του εμφυλίου: παρ’ ότι λοιπόν επαναλαμβάνουμε ότι η βασική ευθύνη, αυτή τη στιγμή, ανήκει στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, επειδή ησυνολική ευθύνη για το αδιέξοδο της χώρας βαρύνει και τους υπολοίπους, και βεβαίως τους Γερμανούς εταίρους του κ. Τσίπρα (ας θυμηθούμε τις αγκαλιές με την Άνγκελα),  γι’ αυτό και θα μείνουμε έξω από το παιχνίδι τους και ελπίζουμε πως πολλοί Έλληνες ακόμα θα αρνηθούν να μπουν στο παιχνίδι στο οποίο μας βάζει ο ανίκανος πρωθυπουργός και η παρέα του και ότι το εγχείρημά τους θα καταρρεύσει πριν καν ολοκληρωθεί.
Υστερόγραφο 1: Είναι ανάγκη άραγε να υπενθυμίσω πως «Όχι στον πόλεμο», «Ὁχι στους Αγγλογάλλους» και «Οίκαδε» φώναζαν μαζί οι βασιλικοί «γερμανοτσολιάδες», το 1920, και το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας;  Είναι ανάγκη ακόμα να θυμίσω πως η συνέπεια αυτού του «υπερήφανου Όχι», υπήρξε τότε ο οριστικός ενταφιασμός της ολοκλήρωσης του ελληνισμού;
Υστερόγραφο 2: Είναι άραγε ανάγκη να υπενθυμίσω πως μια από τις βασικές αιτίες που μου προκαλούν μεγάλη ανησυχία και αποστροφή για οποιαδήποτε συναίνεση στο εκβιαστικό δημοψήφισμα είναι η συμπαράταξη Τσίπρα-Καμμένου-Μιχαλολιάκου, η οποία μου υπομνύει την ανάλογη συμπαράταξη του 1920, παρότι βέβαια απέναντί τους δεν βρίσκεται ο… Βενιζέλος αλλά ο Σαμαράς; Το τελευταίο γεγονός, δηλαδή το μέγεθος των πρωταγωνιστών, προσμετρά απλώς την έκπτωση του ελληνισμού και όχι την πραγματικότητα της συμπαράταξης αυτών των ετερόκλιτων εταίρων.
Υστερόγραφο 3: Με βάση αυτή την τοποθέτησή μου, καλώ εξάλλου όλους τους φίλους, που δείχνουν μια πραγματική αγωνία για την τύχη του τόπου και δεν κινούνται από ταπεινά ελατήρια μικροσυμφερόντων, να χαμηλώσουν τους τόνους των αντιπαραθέσεων γιατί πρόκειται για μια αντιπαράθεση ανάμεσα σε δύο πλευρές του συλλογικού εαυτού μας, και να αναζητήσουν την έξοδο σε μια νέα συνθετική πρόταση. Μια πρόταση η οποία απορρίπτει και το ψευδεπίγραφο όχι των ΣΥΡΙΖΟΑΝΕΛ και των Χρυσαυγιτών και το ναι στον Σόιμπλε, το οποίο έξαλλου οι ίδιοι επέλεξαν να μας θέσουν ως εναλλακτική λύση.
Υστερόγραφο 4:  Προπαντός δε το κύριο μέλημα μας είναι ένα και βασικό. Κάποτε να νικήσουμε στην αντίστασή μας. Γιατί ο τόπος μας δεν έχει αλλά περιθώρια, ανθρώπινα, δημογραφικά, γεωπολιτικά για ήττες. Αντίσταση και νίκη λοιπόν. Ο Αχιλλέας μαζί με τον Οδυσσέα.

Πηγή Άρδην

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το πόρισμα για τις υποκλοπές και το σχέδιο «Πυθία»

Της Αννας Κανδύλη

Ενα πολύπλοκο και καλοδουλεμένο σχέδιο με στόχο την «πειθαρχία» της ελληνικής πολιτικής στα συμφέροντα των Αμερικανών και των συμμάχων της περιγράφει ο ανακριτής Δημήτρης Φούκας στο 25 σελίδων πόρισμά του για τις υποκλοπές και το σχέδιο «Πυθία» που αφορούσε την «απομάκρυνση» ακόμα και με φυσική εξόντωση του τότε πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή.

Τρία χρόνια αφότου ο δικαστικός λειτουργός ξεκίνησε την έρευνά του, τα στοιχεία που συγκέντρωσε αποκαλύπτουν βήμα-βήμα τις προσπάθειες ξένων κέντρων να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα την περίοδο διακυβέρνησης του Κ. Καραμανλή λόγω των στενών σχέσεων που είχαν αναπτυχθεί τότε με τη Ρωσία.

Casus belli για την άλλη πλευρά φαίνεται πως ήταν η προώθηση του αγωγού South Stream, μέσω του οποίου θα διοχετευόταν ρωσικό φυσικό αέριο προς τη δυτική Ευρώπη, αλλά και η προμήθεια ρωσικών εξοπλιστικών συστημάτων.

Οπως σημειώνει ο Δ. Φούκας, «είναι σαφές ότι η αμερικανική πλευρά δεν εξέταζε άλλο ενδεχόμενο πλην της κατασκευής του αγωγού TAP, στον οποίο παρείχε πλήρη στήριξη, ενώ είναι επίσης προφανές ότι είχε κάθε συμφέρον να προτιμηθούν προμηθευτές πολεμικού υλικού αμερικανικών συμφερόντων, ενδεχομένως και συμμαχικών τους κρατών, με απώτερο σκοπό τη διατήρηση των υφιστάμενων ισορροπιών».

Την άκρη του νήματος ο ανακριτής την εντοπίζει στις υποκλοπές της περιόδου 2004 – 2005, όταν, όπως διαπιστώθηκε, παρακολουθούνταν τα τηλέφωνα υπουργών της τότε κυβέρνησης, αλλά και του ίδιου του πρωθυπουργού. Όταν αυτές αποκαλύφθηκαν, η μέθοδος που ακολουθήθηκε, προκειμένου οι μυστικές υπηρεσίες της Αμερικής να έχουν πληροφόρηση, ήταν η «στρατολόγηση» υπαλλήλων της ΕΥΠ, οι οποίοι θεωρούνταν «δυσαρεστημένοι» και «επιρρεπείς σε διαρροές».
Καθώς η συνεργασία Ελλάδας – Ρωσία προχωρούσε σε βαθμό που θεωρήθηκε ότι πλέον απειλεί το υπάρχον οικονομικό και γεωπολιτικό status στην περιοχή της νοτιο-ανατολικής Ευρώπης, μπήκε μπρος το σχέδιο «Πυθία Ι» που περιελάμβανε ενέργειες ανατροπής του τότε πρωθυπουργού, αλλά και σχέδιο δολοφονίας τους. Η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών ενημερώθηκε για το σχέδιο αυτό από συνεργάτη / πληροφοριοδότη της υπηρεσίας που είχε την κωδική ονομασία «Θ.Σ 13», με φερόμενη αρχική πηγή αξιωματούχο της ρωσικής υπηρεσίας FSB.

Βάσει πληροφοριακού υλικού της ΕΥΠ, δύο περιστατικά θεωρήθηκαν ως ενδείξεις επιχειρησιακής εφαρμογής του σχεδίου «Πυθία Ι»: η έκταση των ταραχών τον Δεκέμβριο του 2008 μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου και η δράση της τρομοκρατικής οργάνωσης Λαϊκή Θέληση. Πρόκειται για την οργάνωση που εκτός των άλλων είχε αναλάβει τότε την ευθύνη για την ενεργοποίηση εκρηκτικού μηχανισμού στο κτίριο ΚΕΔ στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, σημείο του δρομολογίου που χρησιμοποιούσε η πομπή ασφαλείας του τότε πρωθυπουργού.

Συνθέτοντας όλα τα κομμάτια του παζλ μέσω πληροφοριακών δελτίων της ΕΥΠ, τηλεγραφημάτων του ιστότοπου Wikileaks, μαρτυρικών καταθέσεων και καταγραφή τηλεφωνικών συνομιλιών εμπλεκόμενων προσώπων, ο ανακριτής κατέληξε σε τέσσερις κατηγορουμένους. Βάσει του πορίσματός του, αυτοί πρέπει να παραπεμφθούν κατά περίπτωση για τα αδικήματα της απόπειρας διακεκριμένης κατασκοπείας, της παραβίασης μυστικών της πολιτείας κατ’ εξακολούθηση και της ηθικής αυτουργίας στην πράξη αυτή. Πρόκειται για τον Αμερικανό πράκτορα, «ενορχηστρωτή» των υποκλοπών, William Basil, δύο υπαλλήλους της ΕΥΠ και τον πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, Μιχάλη Καρχιμάκη.


Υποκλοπές

Στο σκάνδαλο των τηλεφωνικών υποκλοπών μελών της κυβέρνησης Καραμανλή όπως και του τότε πρωθυπουργού, ο καταζητούμενος πλέον αμερικανός πράκτορας, W. Basil, είναι κατά τον ανακριτή το βασικό πρόσωπο που έστησε τον όλο μηχανισμό.

Όπως αναφέρεται, στον Πειραιά στις 8.6.2004, η σύζυγός του Irene «ενεργώντας καθ’ υπόδειξη και για λογαριασμό του» προμηθεύτηκε από κατάστημα ειδών κινητής τηλεφωνίας στην Ακτή Μιαούλη τέσσερις τηλεφωνικές συνδέσεις και τις αντίστοιχες συσκευές κινητών τηλεφώνων.

Αυτές χρησιμοποιήθηκαν από τον Αύγουστο του 2004 έως τον Μάρτιο του 2005 προκειμένου
«ενεργώντας από κοινού με άλλους αγνώστων εισέτι στοιχείων συναυτουργούς του να υποκλέψει το περιεχόμενο των τηλεφωνικών επικοινωνιών τρίτων προσώπων – στόχων. Από το εύρος των παρακολουθήσεων και τις ιδιότητες των παρακολουθημένων προκύπτει ότι οι παρακολουθούντες επεδίωκαν να αποκτήσουν πληροφορίες γενικότερα για την χώρα. Σε συνδυασμό δε με τη ιδιότητα του W. Basil, προκύπτει ότι οι παρακολουθήσεις έγιναν για λογαριασμό υπηρεσίας των ΗΠΑ».
Διαρροή εγγράφων

Όταν αποκαλύφθηκαν οι υποκλοπές αναζητήθηκαν κατά τον ανακριτή άλλοι τρόποι ενημέρωσης.
«Εντός του έτους 2005 και σε χρόνο που απείχε λίγους μήνες από τη διακοπή των ανωτέρω τηλεφωνικών παρακολουθήσεων, οι κατηγορούμενοι Α.Π. και Θ.Σ. (σ.σ. υπάλληλοι της ΕΥΠ), έχοντας πρόσβαση σε έγγραφα και ειδήσεις που τα συμφέροντα της Πολιτείας επιβάλλουν να τηρηθούν απόρρητα απέναντι σε ξένη κυβέρνηση, ενεργώντας με πρόθεση και κατά παράβαση του νόμου και των κανονισμών και διαταγών λειτουργίας της υπηρεσίας τους, έλαβαν σε διάφορους χρόνους στην κατοχή τους αντίγραφα των εγγράφων αυτών, τα οποία παρέδωσαν σε μη δικαιούμενα να τα κατέχουν πρόσωπα και συγκεκριμένα στον τότε βουλευτή Μιχάλη Καρχιμάκη, ήδη κατηγορούμενο, ο οποίος είχε προκαλέσει σε αυτούς την απόφαση να τελέσουν την ως άνω πράξη».

«Ασημένια δραχμή»

Ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα στοιχεία της πολύμηνης ανάκρισης αφορά την προπαρασκευή σχεδίου εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ το 2012 και αλλαγής νομίσματος με την ονομασία «ασημένια δραχμή» όταν η χώρα βρισκόταν ήδη εντός μνημονίου. Συμμετοχή σε αυτό το σχέδιο είχε Μεξικάνος ιδιοκτήτης ορυχείων, σύμβουλος του τότε Προέδρου της Λατινικής χώρας με εμπλοκή ανθρώπου «σκιά» και συνεργάτη του πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, Άλεξ Ρόντου. Τα στοιχεία αυτά προέκυψαν μετά την άρση του τηλεφωνικού απορρήτου του διπλωμάτη.

Όπως σημειώνει στο πόρισμά του ο ανακριτής,
«τακτικός συνομιλητής του Αλ. Ρόντου αναφέρεται στις ενέργειές του κατά το 2012, οι οποίες κατέληξαν στην έλευση στην Ελλάδα του Μεξεκανού επιχειρηματία Χούλιο Σαλίνας Πράις, συμβούλου επί οικονομικών θεμάτων του Προέδρου του Μεξικού και ιδιοκτήτη ορυχείων αργύρου, με σκοπό την προώθηση σχεδίου που προέβλεπε την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη και την εισαγωγή εθνικού νομίσματος. Το σχέδιο αυτό, το οποίο για πρακτικούς λόγους αποκαλέσαμε «ασημένια δραχμή», προέβλεπε την εισαγωγή νέου νομίσματος, εκτιμώμενης αξίας διπλάσιας του ετήσιου ΑΕΠ της χώρας, καλυμμένου σε ποσοστό 20% από αξία μετάλλου και ειδικότερα αργύρου που θα χορηγούσε ο προμηθευτής ήτοι ο Χούλιο Σαλίνας Πράις. Θα προέκυπτε συνεπώς για τη χώρα επιβάρυνση ύψους 70 δις. Ευρώ τουλάχιστον για την προμήθεια του καλύμματος για την έκδοση του νέου νομίσματος, στην οποία θα έπρεπε να προστεθούν επιπλέον οι αμοιβές των «συμβούλων», «μεσιτών» κ.λ.π.
Ο στρατός του Ρόντου

Εξίσου αποκαλυπτικός είναι ο κ. Φούκας για μία από τις πολυσχιδείς και «σκοτεινές» δραστηριότητες του Α. Ρόντου. Από το περιεχόμενο των κλήσεων που έχουν καταγραφεί τα χρονικά διαστήματα μεταξύ 23/4/2013 και 23/8/2013 και εμπεριέχονται στη δικογραφία, προέκυψαν τα εξής:
«Κατά την περίοδο αυτή στον διπλωμάτη είχαν ανατεθεί τα καθήκοντα του εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Κέρας της Αφρικής, με ειδικότερο αντικείμενο την καταπολέμηση της πειρατείας. Γι αυτόν τον λόγο, κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προοριζόμενα για την χρηματοδότηση αναπτυξιακών προγραμμάτων στην Αφρική και μη διατιθέντα γι αυτόν τον σκοπό, τέθηκαν στη διάθεσή του.
Κατά πληροφορίες από ιδιαίτερα αξιόπιστη πηγή, διετέθη το ποσό των 20 εκατ. ευρώ μηνιαίως για σημαντικό χρονικό διάστημα. Ο ακριβής τρόπος διάθεσης των ποσών αυτών δεν προσδιορίστηκε. Με αυτούς τους οικονομικούς πόρους εξοπλίστηκαν ένοπλα σώματα / πολιτοφυλακές, συνολικής δύναμης 30.000 ανδρών, τα οποία συγκρούστηκαν με αντίστοιχα ένοπλα τμήματα ισλαμιστών, χρηματοδοτούμενων από άλλες πηγές, που προέβαιναν σε ακρότητες σε βάρος χριστιανικών πληθυσμών κυρίως».

Παμπούκης και Κρανιδιώτης

Από τις καταγεγραμμένες συνομιλίες που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της ανάκρισης της υπόθεσης, προκύπτει επίσης πως ο Ρόντος αναφέρεται στην ερευνώμενη υπόθεση σε συνομιλίες του με δύο πρόσωπα. Πρόκειται για τους Χάρη Παμπούκη και Φαήλο Κρανιδιώτη.
«Ενόψει της εμφανίσεώς του ενώπιόν μας, προκειμένου να εξεταστεί ως μάρτυρας, συνομίλησε με πρόσωπο που πέραν της δικηγορικής ιδιότητας που κατέχει διετέλεσε μέλος της κυβερνήσεως που σχηματίσθηκε μετά τις εκλογές του 2009. Πραγματοποιήθηκε συνάντηση των δύο σε ανοικτό χώρο και υπό συνθήκες που εξασφάλιζαν ότι κανείς από τους συμμετέχοντες δεν θα μπορούσε να κάνει χρήση συσκευής καταγραφής ήχου (σε πισίνα, με κολυμβητική περιβολή). Μετά την αποχώρησή του από το ανακριτικό γραφείο, ο Ρόντος συνομίλησε με έτερο πρόσωπο που επίσης φέρει δικηγορική ιδιότητα. Κατά τη συνομιλία αυτή, ο διπλωμάτης αρνήθηκε οποιαδήποτε συμμετοχή στην ερευνώμενη υπόθεση, αναφέρθηκε όμως στο πολιτικό σκέλος της και ειδικότερα στις επιδιώξεις και τη στάση συγκεκριμένων κυβερνήσεων». 
Σε άλλη συνομιλία, όπως αναφέρεται, ο συνομιλητής του Ρόντου του μεταφέρει πληροφορίες σχετικά με το ταξίδι που πραγματοποίησε ο έλληνας πρωθυπουργός στις ΗΠΑ το καλοκαίρι του 2013. Το αξιοσημείωτο είναι πως από τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν η υπό παρακολούθηση τηλεφωνική συσκευή ανήκει σε νομικό πρόσωπο, ανώνυμη εταιρεία εδρεύουσα στην Αθήνα με αντικείμενο την παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών. Πραγματικός χρήστης της σύνδεσης είναι ο Αριστείδης Καρατζάς, ενώ στην ίδια εταιρεία ανήκει και μία από τις τηλεφωνικές συνδέσεις που χρησιμοποιεί ο Αλ. Ρόντος. Η εταιρεία δε «δεν έχει πραγματική δραστηριότητα και εκτιμάται ότι υφίσταται για να διευκολύνει τη δραστηριότητα και την κίνηση συγκεκριμένων προσώπων».

Κατά τον Δ. Φούκα,
«ο Α. Καρατζάς δραστηριοποιείται επαγγελματικά στον χώρο των εκδόσεων, κυρίως στις ΗΠΑ, και στην παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών σε πολλές χώρες. Διαθέτει εξαιρετικές επαφές σε πολιτικό και υπηρεσιακό επίπεδο και γνώση του αμερικανικού συστήματος διακυβέρνησης, ήδη από τη δεκαετία του 1970. Το έτος 2007 και πριν από την εισβολή των ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων, τόσο ο Αριστείδης Καρατζάς, όσο και ο Αλέξανδρος Ρόντος βρισκόταν στην Γεωργία ως σύμβουλοι του Προέδρου της χώρας Σαακασβίλι».
Ο ρόλος του Εφραίμ

Εντύπωση προκαλεί η εξέταση κατά τη διάρκεια της ανάκρισης του μάρτυρα Βασίλειου Κουτσού. Και σε όσους το όνομα αυτό δεν λέει τίποτα, πρόκειται για τον ηγούμενο της Μονής Βατοπεδίου Εφραίμ.

Γιατί κλήθηκε; Σύμφωνα με το δελτίο της ΕΥΠ Θεσσαλονίκης, πληροφοριοδότης της υπηρεσίας τους ενημέρωσε πως ο τότε αμερικανός πρόξενος είχε επισκεφθεί δύο φορές τη μονή. Σε προγενέστερο χρόνο του ξεσπάσματος του γνωστού σκανδάλου με τις «ιερές ανταλλαγές» μάλιστα τους ενημέρωσε ότι επίκειται δημοσιοποίηση πολιτικο-οικονομικού σκανδάλου με εμπλοκή της μονής.

Ο ηγούμενος στην κατάθεσή του ανέφερε ότι δεν γνωρίζει κάτι περί αυτού, ότι τον πρόξενο τον είδε μία φορά, ωστόσο σημείωσε πως πίσω από την υπόθεση υπήρχαν πολιτικές σκοπιμότητες.

Πιέσεις στη Δικαιοσύνη

Στο πόρισμά του ο ανακριτής σημειώνει πως ένδειξη σχετικά με την πιθανή ανάμιξη ξένης υπηρεσίας στις ανωτέρω ενέργειες συνιστά και το εξής περιστατικό:
«Στις 26/3/2014 επικοινώνησε με το ανακριτικό γραφείο πρώην στέλεχος της ΕΥΠ, με το οποίο υπήρξε προηγούμενη συνεργασία κατά την έρευνα για τους δασικούς εμπρησμούς που αποδίδονταν σε υπηρεσίες ξένης χώρας, ζητώντας έντονα την πραγματοποίηση συνάντησης, η οποία πραγματοποιήθηκε την ίδια ημέρα. Κατ’ αυτήν, αναφέρθηκε σε τηλεφωνική επικοινωνία του με γνωστό σε αυτόν υπήκοο ΗΠΑ και στέλεχος των υπηρεσιών πληροφοριών της χώρας του, με προηγούμενη υπηρεσία στην Ελλάδα, ο οποίος του ζήτησε να έλθει σε επαφή με εμάς και να μας μεταφέρει την άποψη ότι οι ελληνο-αμερικανικές σχέσεις είναι πλέον φιλικές και πως η έρευνα πρέπει να σταματήσει διότι εμποδίζει την περαιτέρω ανάπτυξή τους. Τα στοιχεία του προσώπου αυτού είναι ευχερώς εξακριβώσιμα, καθόσον είναι ένα από τα δύο πρόσωπα που είχαν συλληφθεί στο περιστατικό της οδού Μηθύμνης το έτος 1993 και απελαθεί στη συνέχεια».
Τι είχε συμβεί τότε; Στις 16 Νοεμβρίου του 1993 υπήρξε καταγγελία περιοίκων ότι κάτι ύποπτο συνέβαινε σε ένα μικρό φορτηγάκι που ήταν παρκαρισμένο έξω από πολυκατοικία στην οδό Μηθύμνης. Οι αστυνομικοί που έφτασαν ερεύνησαν το όχημα και έκπληκτοι ανακάλυψαν ασυρμάτους, φωτογραφικές μηχανές, υλικό για μεταμφιέσεις, ακόμη και δύο κρεβάτια. Προχώρησαν στην σύλληψη 3 υπόπτων που βρέθηκαν στο σημείο, δύο αμερικανών και ενός Έλληνα, τους οποίους προσήγαγαν στο αστυνομικό τμήμα Κυψέλης. Από την εξακρίβωση των στοιχείων βρέθηκε ότι οι αμερικανοί ήταν υπάλληλοι της αμερικανικής πρεσβείας. Ο ένας από αυτούς ήταν ο Τζον Φάντις, β’ γραμματέας της πρεσβείας και ο άλλος ήταν διοικητικός υπάλληλος. Και οι δύο ήταν πράκτορες της CIA.

Πηγή εφημερίδα Real News



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Χαρβαλιά

Κατ΄αρχήν να ξεκαθαρίσουμε κάτι. «Λόμπι της Δραχμής» δεν υφίσταται. Τουλάχιστον όχι στην Ελλάδα. Πρόκειται για ένα φτηνό εφεύρημα μερίδας της συστημικής αντιπολίτευσης, στην προσπάθεια της να αποδείξει ότι μεγάλα εγχώρια συμφέροντα συνωμοτούν τάχα για την επιστροφή της χώρας στο εθνικό νόμισμα.

Μόνο που κάτι τέτοιο δεν ισχύει, εκτός κι αν η συνομωσία εξυφαίνεται σιωπηρά από περιθωριακά κόμματα και δημόσιες προσωπικότητες που δεν εκφράζουν ούτε το ένα δέκατο του εκλογικού φάσματος.

Η αλήθεια λοιπόν είναι διαφορετική. Οι ισχυροί παράγοντες του τόπου επιθυμούν διακαώς την διατήρηση του νομισματικού status quo της τελευταίας 15ετίας. Σύσσωμη η ελληνική επιχειρηματική ολιγαρχία, αλλά και οι οικονομικοί θεσμοί που την εκφράζουν, τάσσονται ανεπιφύλακτα υπέρ της παραμονής στο ευρώ «με κάθε κόστος», έστω και εις βάρος της κοινωνικής συνοχής. Το ίδιο ισχύει και για την συντριπτική πλειονότητα των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης που επηρεάζουν την κοινή γνώμη.

Ομως και για την σημερινή κυβέρνηση της αριστεράς η παραμονή στην ευρωζώνη αποτελεί κρατούσα άποψη. Αλλιώς δεν θα είχε βάλει την υπογραφή του ο επικεφαλής της, σε ένα δυσβάστακτο και άκρως υφεσιακό πακέτο μέτρων λιτότητας ύψους 8 δις ευρώ. Με μια καίρια διαφορά: Σε αντίθεση με το νομοτελειακού τύπου δόγμα «ευρώ και… ξερό ψωμί», η οπτική γωνία του κ. Τσίπρα συνδέει την οικονομική βιωσιμότητα μιας επώδυνης παραμονής μας στο ευρωπαικό νόμισμα με την επίλυση του προβλήματος χρέους.

Η αντίληψη της προσέγγισης Τσίπρα δεν προυποθέτει ιδιαίτερες γνώσεις. Ούτε χρειάζεται περίπλοκα επιχειρήματα για να γίνει κοινό κτήμα. Απλά μαθηματικά του δημοτικού συνηγορούν στην ορθότητα της. Γιατί όταν το χρέος μιας χώρας προσδιορίζεται διεθνώς σε συνάρτηση με το ΑΕΠ της και το τελευταίο γκρεμίζεται διαρκώς από την πολιτική των μνημονίων, καθίσταται προφανές ότι θεραπεία δεν υπάρχει.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι προτάσεις δανειακής στήριξης των θεσμών, σε όλες τους τις εκδοχές, επιτείνουν το σπιράλ της ύφεσης, είναι άκρως αντιαναπτυξιακές, καταβαραθρώνουν περαιτέρω το βιοτικό επίπεδο και επομένως επιτείνουν το πρόβλημα του χρέους. Το ομολογεί εκ των υστέρων και το ίδιο το ΔΝΤ που στο δυσμενές, αλλά εν τούτοις επικρατέστερο σενάριο για την εξέλιξη του χρέους το προσδιορίζει στο 142,2% του ΑΕΠ το 2022, δηλαδή 25 ολόκληρες ποσοστιαίες μονάδες, πάνω από τις περυσινές προβλέψεις! Γι αυτό και προτείνει την περαιτέρω δανειοδότηση της Ελλάδας με ένα τρίτο μνημόνιο, ξεχνώντας την παλιά του θέση για άμεση ελάφρυνση του χρέους.

Δεν υπάρχει σήμερα σοβαρός οικονομολόγος στον πλανήτη που να ισχυρίζεται ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι βιώσιμο. Κάποιοι τολμούν και το ψιθυρίζουν στο εσωτερικό στρουθοκαμηλίζοντας και κάποιοι το φωνάζουν στο εξωτερικό, επειδή δεν θέλουν να δώσουν(στη σημερινή τουλάχιστον κυβέρνηση)μια τέτοια διευκόλυνση. Κακά τα ψέματα, εκεί ακριβώς σκόνταψε η διαπραγμάτευση. Όχι στο λάδι και στο ξύδι των φοροεισπρακτικών επινοήσεων.

Ας μην έχουμε αυταπάτες. Αποδοχή πρόσθετων δανειακών συμβάσεων χωρίς γενναία ρύθμιση χρέους μετατρέπει την Ελλάδα σε ένα κράτος-ζόμπι της ευρωζώνης, έναν φτηνό, «ανταγωνιστικό» λουτρότοπο όπου θα πλένουν τα πόδια τους οι κεντροευρωπαίοι τουρίστες και οι ντόπιοι θα ψάχνουν στα σκουπίδια…

Το πρόβλημα είναι ότι η σημερινή κυβέρνηση που έχει καλύτερη αντίληψη των μαθηματικών από τις προηγούμενες, δεν είναι σε θέση να εγγυηθεί μία εναλλακτική διέξοδο με ασφαλέστερες προυποθέσεις επιβίωσης από την ταπεινωτική παραμονή στο ευρώ. Αξιοπρεπέστερη ίσως. Ευκολότερη, σίγουρα όχι…

* Ο Γιώργος Χαρβαλιάς είναι δημοσιογράφος

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Έχει έρθει η ώρα η Μέρκελ να προχωρήσει σε μια απομείωση του χρέους», εκτιμά σε άρθρο γνώμης η γερμανική εφημερίδα Tagesspiegel αναφορικά με την κρίση στην Ελλάδα.

Κατά τη διάσωση του ευρώ οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ακολούθησαν κυρίως τη λογική των αγορών, εκτιμά η εφημερίδα. Όμως τώρα η Γερμανίδα καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ θέλει να αποτρέψει μια ολοκληρωτική καταστροφή στην Ελλάδα, με κάθε τίμημα.

«Αν αποτύχει το ευρώ, αποτυγχάνει η Ευρώπη», αυτή είναι μια φράση που χρησιμοποιεί η Μέρκελ από την αρχή της κρίσης στην Ελλάδα πριν πέντε χρόνια. Την χρησιμοποίησε και πάλι χθες κατά την κοινή συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε με τον αντικαγκελάριο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ. Όμως, διερωτάται η Tagesspiegel, ως τι μίλησε η Μέρκελ: ως υπομονετική Ευρωπαία ή ως η ηγέτης της χώρας στην οποία η Ελλάδα οφείλει τα περισσότερα χρήματα, η οποία φοβάται ότι θα χάσει τα δισεκατομμύριά της;

Με τη διάσωση της Ελλάδας οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ανέλαβαν τον ρόλο των επενδυτών. Περισσότερο από τους Έλληνες προστατεύθηκαν οι τράπεζες και οι κερδοσκόποι, εκτιμά η εφημερίδα. Στην πραγματικότητα, προσθέτει η Tagesspiegel, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ακολούθησαν τη λογική των χρηματαγορών.

Σκοπός των θεσμών είναι να διατηρήσουν την αυταπάτη ότι η διάσωση της Ελλάδας μπορεί να γίνει χωρίς κόστος. Γι’ αυτό η Μέρκελ δεν κάνει αυτό που είναι προφανώς απαραίτητο: δεν διευκολύνει μια απομείωση του χρέους της Ελλάδας, σημειώνει η εφημερίδα.

Η Γερμανίδα καγκελάριος προσπαθεί με κάθε κόστος να αποφύγει να χαθούν τα σχεδόν 90 δισεκ. που έχει καταβάλει η χώρα της για τη διάσωση της Ελλάδας.

Αν όμως, καταλήγει η Tagesspiegel, η Μέρκελ ήταν μια ιδιώτης επενδύτρια, τότε θα προσπαθούσε να περιορίσει τις ζημιές της. Το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού χρέους έχει χαθεί, ακόμη κι αν η Αθήνα παραμείνει στην ευρωζώνη.
Έχει έρθει η ώρα η Μέρκελ να προχωρήσει σε μια απομείωση του ελληνικού χρέους, υπογραμμίζει η εφημερίδα.

Πηγή ΑΠΕ (Ε.Μ.)


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι κλειστές τράπεζες στην Ελλάδα αποτελούν μια βαθιά αποτυχία για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η σημερινή κρίση δεν αποτελεί απλά μια αντανάκλαση των αποτυχιών του σύγχρονου ελληνικού κράτους, αλλά και της αποτυχίας του ευρωπαϊκού οράματος για ενότητα, ειρήνη και ευημερία, αναφέρει ο Γκίντεον Ράχμαν σε άρθρο του στους Financial Times.

Τα τελευταία 30 χρόνια η Ευρώπη αγκάλιασε την δική της εκδοχή για «το τέλος της ιστορίας». Έγινε γνωστή ως Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ιδέα ήταν πως τα ευρωπαϊκά έθνη θα μπορούσαν να αφήσουν στο παρελθόν τις τραγωδίες των πολέμων, τον φασισμό και την κατοχή. Με την ένταξή τους στην ΕΕ, θα μπορούσαν να αγκαλιάσουν ένα καλύτερο μέλλον, με βάση την δημοκρατία, το κράτος δικαίου και την αποκήρυξη του εθνικισμού.

Η Ελλάδα έγινε το 10ο μέλος του ευρωπαϊκού κλαμπ το 1981. Η ένταξή της από νωρίς σε μια ΕΕ που τώρα αριθμεί 28 μέλη αποτελεί απάντηση σε όσους λένε τώρα πως ανέκαθεν ήταν περιφερειακό μέλος.

Ο κίνδυνος τώρα, επισημαίνει ο αρθρογράφος, είναι ότι η Ελλάδα, που ήταν κάποτε πρότυπο μιας δημοκρατικής μετάβασης εγγυημένης από την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, μπορεί τώρα να γίνει το έμβλημα μιας νέας και επικίνδυνης διαδικασίας: της αποσύνθεσης της Ε.Ε. Η τωρινή κρίση μπορεί εύκολα να αναγκάσει την χώρα να φύγει από την ευρωζώνη και τελικά και από την ίδια την ΕΕ. Κάτι τέτοιο θα υπονόμευε την θεμελιώδη πρόταση της ΕΕ: ότι η συμμετοχή στο ευρωπαϊκό κλαμπ είναι η καλύτερη εγγύηση για την μελλοντική ευημερία και σταθερότητα.

Ακόμα και αν η θυμωμένη και εξαθλιωμένη Ελλάδα παραμείνει εντός του κλαμπ, η σχέση ΕΕ και ευημερίας θα έχει διαρραγεί. Γιατί αποκαλύπτεται η τρομακτική αλήθεια ότι δεν είναι μόνο πως η ΕΕ απέτυχε να εκπληρώσει τις υποσχέσεις της για ευημερία και ενότητα. Αλλά εγκλωβίζοντας την Ελλάδα και άλλες χώρες της ΕΕ σε ένα αποτυχημένο οικονομικό πείραμα – το ευρώ – τώρα καταστρέφει ενεργά τον πλούτο, την σταθερότητα και την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη.

Οι κίνδυνοι σε αυτή τη διαδικασία είναι ακόμα μεγαλύτεροι γιατί η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα σημείο μεγάλης στρατηγικής σημασίας. Προς τον νότο κυριαρχεί το χάος και το αιματοκύλισμα της Λιβύης. Προς τον βορά, η αστάθεια των Βαλκανίων και ανατολικά, μια θυμωμένη και επιθετική Ρωσία.

Η κρίση έχει επίσης μεγάλες επιπτώσεις για την δημοκρατία, συνεχίζει ο αρθρογράφος. Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας υποστηρίζει τώρα πως όχι μόνο δεν διασφαλίζεται η δημοκρατία στην Ελλάδα, αλλά η ΕΕ έχει γίνει και ο εχθρός της, καταπατώντας την βούληση του λαού.

Στην πραγματικότητα, φυσικά, αυτή είναι μια σύγκρουση δημοκρατικών εντολών – από την μια η επιθυμία των Ελλήνων ψηφοφόρων να απαλλαγούν από την λιτότητα και από την άλλη οι φορολογούμενοι άλλων χωρών, που θέλουν να δουν τα δάνειά τους να αποπληρώνονται και δεν θέλουν να αφήσουν μια μη μεταρρυθμισμένη Ελλάδα να συνεχίσει να επωφελείται από χρήματα της Ε.Ε.

Μπορεί αυτές οι δύο δημοκρατικές εντολές να συμβιβαστούν με επώδυνο τρόπο στο δημοψήφισμα της άλλης Κυριακής. Αν ο ελληνικός λαός ψηφίσει να αποδεχτεί τις απαιτήσεις των πιστωτών της Ε.Ε. – απαιτήσεις που η κυβέρνηση του μόλις απέρριψε – ίσως η Ελλάδα να μείνει εντός της ευρωζώνης και της Ε.Ε. Αλλά θα είναι μια απόφαση από ένα καταπτοημένο και μελαγχολικό έθνος.

Η Ελλάδα θα εξακολουθούσε να είναι μέλος της Ε.Ε. Αλλά το ευρωπαϊκό της όνειρο θα είχε πεθάνει.

Πηγή ΑΠΕ (Τ.Φ)


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Κώστα Βενιζέλου

Φαίνεται πως ο Γκούντερ Φερχόιγκεν δεν άφησε σημειώματα ή και…παρακαταθήκες, με τις οποίες να εξηγεί σε αξιωματούχους της Ένωσης, πως οι παρεμβάσεις, οι πιέσεις, οι υποδείξεις προκαλούν αντίθετο αποτέλεσμα. Δεν είναι όλα άσπρο-μαύρο, μαθηματικές πράξεις, λογιστικές αποφάσεις και τελεσίγραφα. Υπάρχει και η αντίληψη των πολιτών, τα βιώματα, οι καθημερινές δυσκολίες, τα οράματα τους.

Πριν έντεκα χρόνια, εδώ στην Κύπρο, βιώσαμε παρόμοιες παρεμβάσεις για επιβολή ενός σχεδίου λύσης, το οποίο τελικά απορρίφθηκε. Σήμερα στήθηκε το ίδιο σκηνικό. Ξεκίνησαν με την ίδια ρητορική και φρασεολογία να στέλνουν μηνύματα, προειδοποιήσεις και συγκαλυμμένα τελεσίγραφα προς τους Έλληνες πολίτες. Βρισκόμενοι όλοι προφανώς σε συνεννόηση αποφάσισαν πως το δημοψήφισμα είναι «ναι ή όχι στο ευρώ», μεταφέροντας το δίλημμα σε ένα άλλο μη πραγματικό πεδίο, κλιμακώνοντας τον εκβιασμό.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση είτε διενεργούνται εκλογές είτε δημοψηφίσματα, καμία σημασία δεν έχει. Υπάρχει η καθεστηκυία τάξη, που αποφασίζει για τους λαούς και θέλει να αποφαίνεται και τον τρόπο ζωής και την πολιτική συμπεριφοράς τους. Καμία σημασία δεν έχει για τους θεσμούς, ότι στην Ελλάδα οι πολίτες εκλέγοντας μια άλλη κυβέρνηση, επέλεξαν και μια άλλη πολιτική. Πώς μπορεί η εξαγγελία ενός δημοψηφίσματος, που θεωρείται κορυφαία διαδικασία άμεσης δημοκρατίας, να μπει στο στόχαστρο των ευρωπαϊκών θεσμών και κυβερνήσεων; Ασφαλώς και επηρεάζουν την Ε.Ε. και τα κράτη-μέλη, οι εξελίξεις στην Ελλάδα και θα έχουν όλοι επιπτώσεις. Όμως, αυτό δεν το σκέφτηκαν με τις πολιτικές που επέβαλαν στην Ελλάδα με τα μνημόνια και τα εξουθενωτικά μέτρα; Δεν το σκέφτηκαν όταν με τα μέτρα τους οδήγησαν τη χώρα σε μια παρατεταμένη ύφεση, εκτοξεύοντας την ανεργία και αυξάνοντας τη φτωχοποίηση; Δεν τους ένοιαζε ποσώς.

Το πρόβλημα στην Ελλάδα δεν προέκυψε τους τελευταίους πέντε μήνες. Είναι διαχρονικό. Σε αυτούς τους πέντε μήνες, που ανέλαβε η κυβέρνηση Τσίπρα, έχουν γίνει διαπραγματεύσεις, με τη διαφορά πως στην πλευρά της Αθήνας, υπήρχε μια διαφορετική προσέγγιση. Την ίδια ώρα, όμως, ο Αλέξης Τσίπρας έκανε υποχωρήσεις, πέραν από τη διακήρυξη της Θεσσαλονίκης. Κάποιοι θεώρησαν πως η πρόταση του, που υπέβαλε πριν οκτώ μέρες, ξεπερνούσε και τα δικά του όρια. Την κατέθεσε και ανέμενε να βρει ανταπόκριση. Βρήκε τη Δευτέρα από όλους θετική υποδοχή, την Τετάρτη ανατράπηκαν όλα από το ΔΝΤ και τον Σόιμπλε. Ο Πρωθυπουργός προσπάθησε την περασμένη Παρασκευή στη συνάντηση με το διευθυντήριο της Ε.Ε. να βρει ένα συμβιβασμό. Αντιμετώπισε τη σκληρή γραμμή των δανειστών. Δεν δεχόντουσαν τίποτε και δεν συζητούσαν οτιδήποτε εναλλακτικό, ανεξάρτητα από τα ψέματα που αραδιάζουν εκ των υστέρων. Όταν λοιπόν, μετά και τις υποχωρήσεις που προέβη δεχόμενος ένα πακέτο που ήταν επώδυνο, η επιλογή του ήταν να απευθυνθεί στο λαό για να έχει πολιτική νομιμοποιήσει για το τι μέλλει γενέσθαι.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Σύμφωνα με την αμερικανικό δίχτυο ειδήσεων, Kinjg World News, η ελληνική οικονομική κρίση θα χτυπήσει στην καρδιά του Παγκόσμιου Οικονομικού Συστήματος με ανυπολόγιστες συνέπειες για τις παγκόσμιες οικονομικές αλλά και πολιτικές ισορροπίες, «This Crisis Will Rock Global Financial System To Its Core».

Αλλά το πιο ενδιαφέρον είναι η ανάλυση του αμερικανικού δικτύου για την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, όπου αναφέρεται ότι είναι αδύνατο στον κ Ντράγκι να αντεπεξέλθει από μια επιδείνωση της ελληνικής κρίσης με το πιθανό default της Ελλάδας και με άμεση συνέπεια την αδυναμία εκπλήρωσης των δανειακών της υποχρεώσεων προς την ΕΚΤ.

Σύμφωνα με την ανάλυση αυτή, η Ελλάδα χρωστά σήμερα στην ΕΚΤ 115 δισεκατομμύρια ευρώ. Από αυτά το 89 δισεκατομμύρια είναι η χρηματοδότηση της ΕΚΤ προς τις ελληνικές τράπεζες για να αναπληρωθεί το κενό που προκάλεσαν οι συνεχιζόμενες αναλήψεις των καταθέσεων από τους Έλληνες κατάθετες. Τα υπόλοιπα 26 δισεκατομμύρια είναι τίτλοι του ελληνικού δημοσίου που έχουν αγοραστεί από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Το πρόβλημα είναι ότι η ΕΚΤ έχει μόνο € 98 δισεκατομμύρια του κεφαλαίου και των αποθεματικών της, σύμφωνα με την τελευταίο φύλλο του ισολογισμού της. Το ποσό αυτό είναι κατά € 16 δισεκατομμύρια λιγότερο από ότι χρωστάει Ελλάδα και έτσι η απώλεια δεν είναι δυνατόν να αναπληρωθεί. «The problem is that the ECB only has €98 billion of capital and reserves according to its latest weekly balance sheet, which is €16 billion less than what Greece owes it». Αυτό το πρόβλημα το προβάλλουν με πολύ ενδεικτικό τρόπο οι Αμερικανοί με ένα χαρακτηριστικό σκίτσο που δείχνει τον διυθυντή της τράπεζας Μάριο Ντράγκι, να τρέχει και να μην προλαβαίνει για να σώσει από την κατάρρευση το ευρωπαϊκό οικονομικό σύστημα.

Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της Κυριακής, αυτή την στιγμή η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει πολύ μεγάλο πρόβλημα καθώς οι παρενέργειες της όλης κρίσης θα την καταστήσουν αφερέγγυα για το Παγκόσμιο Οικονομικό Σύστημα και αυτό θα έχει πολύ αρνητικές συνέπειες για τις υπόλοιπες οικονομικές εξελίξεις στην Ευρωζώνη. Βέβαια υπάρχει και η λύση της εκτύπωσης άφθονου νέου χρήματος κάτι που όμως το αντιμετωπίζουν με βδελυγμία οι Γερμανοί οικονομοκράτες γιατί αυτό θα έχει όπως πιστεύουν πολύ μεγαλύτερε παρενέργειες.

Σύμφωνα με το Kinjg World News, ό η εθελοτυφλία και το αρρωστημένο πείσμα των Ευρωπαίων εταίρων μας να τιμωρήσουν την Ελλάδα και την ελληνική κυβέρνηση, ανοίγει τους ασκούς του Αίολου για τις παγκόσμιες οικονομικές αλλά και πολιτικές ισορροπίες με ανυπολόγιστες συνέπειες για όλη την υφήλιο

Κάποιος μιλούσε για Κούγκι;

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μάρκος Παναγιωτίδης

Βαδίζοντας στην εβδομάδα προ του δημοψηφίσματος, οι εντυπώσεις που σχηματίζονται για το εάν τελικά ολοκληρωθεί το δημοψήφισμα τείνουν προς το αρνητικό πρόσημο, ενώ περισσότερες είναι εκείνοι που αρχίζουν να πιστεύουν σε μία αλλαγή της κυβερνητικής στάσης (σχετικά με την προτροπή της προς τους πολίτες), αφού πληροφορίες αναφέρουν «πανικό» στο Μέγαρο Μαξίμου, λίγες ώρες πριν την επίσημη εκπνοή του παραταθέντος ευρωπαϊκού προγράμματος στήριξης προς την Ελλάδα.

Σε αυτή την στροφή του μεγάρου Μαξίμου έχουν συντελέσει τόσο τα προβλήματα της κυβερνητικής εικόνας που «τσακίστηκε» από το κλείσιμο των τραπεζών και τον περιορισμό ανάληψης από τα ΑΤΜ, όσο και από τις συνεχώς αυξανόμενες αντιδράσεις στο εσωτερικό τόσο της κυβέρνησης όσο και του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες επιβεβαιώνουν πως η κυβέρνηση «τζογάρει» την επόμενη ημέρα για την χώρα, αλλά επιπλέον δεν διαθέτει επαρκή – ικανοποιητική απάντηση όχι ως προς το πώς θα διαχειριστεί ένα πιθανό «όχι» της κάλπης, όσο ως προς το ποιες ακριβώς θα είναι οι ενέργειές της μετά από ένα «όχι» των πολιτών στην πρόταση των δανειστών.

Η λευκή επιταγή που ζητάει ο Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνησή του, δημιουργούν ένα μη ασφαλές περιβάλλον στους πολίτες, οι οποίοι έχουν αρχίσει να αντιδρούν, αφού κατανοούν πως οι επί της ουσίας επιλογές τους περιορίζονται μεταξύ ενός «αργού και βασανιστικού θανάτου» και του «ξαφνικού θανάτου», όπως αποδεικνύεται άλλωστε από το πρόγραμμα που κατέθεσε στις Βρυξέλλες η ελληνική αντιπροσωπεία διαπραγμάτευσης. Πρόγραμμα που –κατά κοινή ομολογία- δεν απέχει πολύ από τις θέσεις των δανειστών και ενέχει στοιχεία μίας σκληρής – καταστροφικής φορολογικής επίθεσης κατά των ελλήνων πολιτών. Στην πραγματικότητα, η διαφορά που δεν επισημαίνεται ως προς την ουσία – αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι ότι το «ναι» θα προσφέρει μία ανάσα περίπου 18 μηνών, ενώ το «όχι» θα επιβάλει μία άμεση οικονομική ασφυξία, έναν οικονομικό στραγγαλισμό και μία σειρά αποτελεσμάτων (κυρίως στην βαριά βιομηχανία της χώρας που είναι ο τουρισμός) για τα οποία οι πολίτες δεν έχουν ενημερωθεί.

Το μέγαρο Μαξίμου και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, γνωρίζουν πάρα πολύ καλά πως η πίεση που ασκήθηκε μέσω της ανακοίνωσης του δημοψηφίσματος δεν άντεξε περισσότερο από 24 ώρες (σύμφωνα με κρυφές δημοσκοπήσεις που έγιναν για την κυβέρνηση, το "ναι" έχει πάρει σημαντικό προβάδισμα καταγράφοντας ένα 60-40, αντιστρέφοντας τις πρώτες αρχικές μετρήσεις), αφού οι «αγορές» τελικά δεν χόρεψαν πεντοζάλη (όλα τα χρηματιστήρια βρίσκονται στο «πράσινο» σήμερα), ενώ τα μηνύματα που δέχονται από την τουριστική Ελλάδα (ιδιαίτερα από την Κρήτη που στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές στήριξε ΣΥΡΙΖΑ), τα ΜΜΕ δεν φαίνονται διατεθειμένα να λυγίσουν στην κυβερνητική υπενθύμιση των χρεών τους και οι δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ (π.χ. Χρυσόγονος) οδηγούν (σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες) τελικά τον Αλέξη Τσίπρα σε μία τακτική αναδίπλωση προκειμένου να διασώσει ό,τι μπορεί προκειμένου να εξασφαλίσει όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο στην κυβέρνηση και να οργανώσει στη συνέχεια τις ό,ποιες πολιτικές του κινήσεις.

Έτσι, οι φανατικοί του λόμπι της δραχμής φαίνεται να απομονώνονται (τουλάχιστον προσωρινά), ενώ ο Αλέξης Τσίπρας έχει τις δυνατότητες να εμφανισθεί στους πολίτες ως ηγέτης πριν οι εξελίξεις τον προσπεράσουν και «δικαιωθούν» εκείνοι που είτε υπέγραφαν μνημόνια χωρίς να τα διαβάζουν, είτε διαπραγματεύονταν πεσμένοι στα τέσσερα για να εξασφαλίσουν την στήριξη των Βρυξελλών και την παραμονή τους στην εξουσία.

Ο Αλέξης Τσίπρας ενώ δεν έχει διευκρινήσει τι θα συμβεί την επομένη ημέρα στην χώρα, εάν η κάλπη δώσει σαν αποτέλεσμα το «όχι», και δήλωσε στην χθεσινή (29/6/2015) συνέντευξή του πως θα αποχωρήσει από την κυβέρνηση εάν το αποτέλεσμα είναι «ναι». Και, για να είμαστε ειλικρινείς, ίσως είναι η μοναδική ευκαιρία που πρέπει να διαχειριστεί κατάλληλα ο Αλέξης Τσίπρας προκειμένου να αποχωρήσει από την κυβέρνηση ως μαχητής και αγωνιστής, υποστηρίζοντας πως «ο ίδιος επέλεξε τη σύγκρουση και για λόγους ιδεολογικούς δεν μπορεί να μετατραπεί σε δήμιο του ελληνικού λαού…»

Όποιες καλές προθέσεις υπάρχουν στην κυβέρνηση, δεν αρκούν πλέον, αφού ουσιαστικά έχει αποτύχει στην προεκλογική της κύρια δέσμευση για επίλυση της προβλήματος χρέους με τους "δανειστές". Δεν έχει δικαίωμα η συγκυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου να αναζητά στήριγμα με βάση το θυμικό (συναίσθημα) των πολιτών, αποφεύγοντας να διαμηνύσει πως υπάρχει και το λογικό, αλλά, κυρίως, η καταγεγραμμένη διάθεση των "δανειστών" να τιμωρήσουν την Ελλάδα, να κλείσουν οριστικά την "αριστερή παρένθεση" για οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα και, τέλος, να δημιουργήσει συνθήκες αφόρητες (δεν έχει υπάρξει καμία ενημέρωση και καμία ψυχολογική προετοιμασία στους πολίτες, ενώ υπάρχουν ενδείξεις πως δεν υπάρχει ούτε κρατική προετοιμασία για τα χειρότερα) στην χώρα. Άλλωστε, εάν η κυβέρνηση δεν ενημερώσει πλήρως τους πολίτες πριν από την κάλπη, ποια θα είναι η διαφορά της από όλους τους προηγούμενους -που η ίδια καταδίκαζε- κυβερνώντες;

Ό,τι και να πράξει ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, τις επόμενες ημέρες ή ώρες, θα πρέπει να κατανοήσει ότι δεν μπορεί να σύρει τον ελληνικό λαό σε μία απόφαση χωρίς ο ίδιος και το κόμμα του να διευκρινήσουν στον απόλυτο βαθμό τι πρόκειται να κάνουν την επόμενη ημέρα του δημοψηφίσματος, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα… Ειδάλλως, φοβούμαστε πολύ πως η σημερινή κυβέρνηση λειτουργεί θα λειτουργήσει υπέρ των κομματικών και όχι υπέρ των κρατικών συμφερόντων και προτεραιοτήτων...

Επαναλαμβάνουμε την ερώτηση για όσους στο ΣΥΡΙΖΑ και το μέγαρο Μαξίμου δεν θέλουν να την αντιμετωπίσουν: Τι ακριβώς σκοπεύει να κάνει η συγκυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου την επόμενη ημέρα μετά από ένα "όχι" που θα αναδείξει η κάλπη και οι "δανειστές" εκκινήσουν τιμωρητικές διαδικασίες κατά της Ελλάδας;

Όσον αφορά τους υπόλοιπους (αντιπολιτευόμενους) ωρυόμενους πολιτικούς της χώρας, καλά θα κάνουν να σκεφθούν πως το ΑΕΠ της Ελλάδας δεν έπεσε κατά 30% τους τελευταίους πέντε μήνες, ούτε η ανεργία έφτασε στο 28% εξαιτίας του Αλέξη Τσίπρα, ενώ το 1,5 εκατομμύριο ελλήνων πολιτών που είναι άνεργοι, τα 3 εκατομμύρια που διαβιούν στα όρια της φτώχειας, ο άγνωστος αριθμός νεκρών Ελλήνων, έχουν προκύψει από μέτρα και συμφωνίες που έκαναν οι ίδιοι με τους δανειστές "εταίρους". Οπότε, λίγη ντροπή δεν βλάπτει. Ας σωπάσουν αυτή την κρίσιμη στιγμή και ας συνταχθούν, επιτέλους, όλοι μαζί απέναντι στην λαίλαπα των "εταίρων" που απειλεί την Ελλάδα και τους Έλληνες...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου