Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Οκτ 2014

Με την υποστήριξη των Μεγάλων Δυνάμεων

Ο χάρτης της Μεγάλης Αλβανίας που παρουσιάσθηκε στο στάδιο του Βελιγραδίου, είναι μια επικίνδυνη πρόκληση με μήνυμα, προς τα κράτη που ανάγουν τη δημιουργία τους, κατά τον 19ο αιώνα στα Βαλκάνια, όπως προειδοποιούν οι ιστορικοί των βαλκανικών χωρών, σύμφωνα με τη σερβική εφημερίδα ‘Blic’.

Έλληνας ιστορικός
«Τέτοιες προκλήσεις είναι αναμενόμενες στον (ποδοσφαιρικό ανταγωνισμό). Και εδώ στην Ελλάδα έγινε ένα τέτοιο περιστατικό πέρυσι. Ένας Αλβανός παίκτης φορούσε ένα μπλουζάκι που είχε τη σημαία με το χάρτη της Μεγάλης Αλβανίας και έγραφε το σήμα UCK. Ο παίκτης αργότερα όταν ρωτήθηκε, είπε ότι δεν γνώριζε τι σήμαιναν αυτά που έγραφε το μπλουζάκι που φορούσε, αυτό είπε ο Σπυρίδων Στέφας ιστορικός, αναπληρωτής καθηγητής της Ιστορίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Η ιδέα της ενοποίησης όλων των διάσπαρτων Αλβανών σε ένα κράτος προέκυψε με τη Λίγκα του Πρίζρεν τον 19ο αιώνα, σε αντίθεση με άλλες ιδέες της εποχής, των Μεγάλων Εθνών, που παρήκμασαν ( Μεγάλη Ελλάδα, Μεγάλη Σερβία, Μεγάλη Βουλγαρία), αυτή η ιδέα, στους Αλβανούς, παρέμεινε μέχρι τις μέρες μας και παρουσιάζεται εκ νέου.
Πριν από μερικά χρόνια εμφανίζεται πάλι η ιδέα αυτή της Μεγάλης Αλβανίας, ιδιαίτερα με το διαχωρισμό του Κοσσυφοπεδίου από τη Σερβία, τότε τέθηκε και τίθεται το ζήτημα της ένωσης του Κοσσυφοπεδίου με την Αλβανία.
«Δεν υπάρχουν, στην ουσία σύνορα μεταξύ της Αλβανίας , του Κοσσυφοπεδίου και των δυτικών περιοχών του νοτιοσλαβικού κράτους. Δημιουργείται, ήδη, ένας ενιαίος οικονομικός χώρος», θα επισημάνει ο Στέφας.

Μαυροβούνιος ιστορικός
Ο ιστορικός του Μαυροβουνίου, ο Τζόργκε Μποροζάν (Ѓорге Борозан), που θεωρείται ένας από τους καλύτερους εμπειρογνώμονες για την ιδέα και την πρακτική του μεγαλοϊδεατισμού θα τονίσει:
«Το περιστατικό στο Βελιγράδι είναι μια δύσκολη και τραγική υπόδειξη του οδυνηρού παρελθόντος. Το μόνο που μας λέει είναι ότι στην περιοχή των Βαλκανίων υπάρχει εν ζωή ο Μεγαλοεθνικισμός, το χειρότερο για τα Βαλκάνια και το μεγαλύτερο κακό», επισημαίνει ο Μποροζάν.
Επισημαίνει ακόμη ότι τα γεγονότα στο στάδιο του Βελιγραδίου επηρέασαν και τους Αλβανούς του Μαυροβουνίου, «δημιουργώντας προκλήσεις μετά το περιστατικό του Βελιγραδίου».
Ο Μποροζάν θα πει: «Οι Αλβανοί λένε ότι είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που περιβάλλεται αποκλειστικά από τον ίδιο το λαού τους-τους Αλβανούς Κοσσυφοπεδίου- Μαυροβουνίου – Σκοπίων.
«Το θέμα κατευθύνεται από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, στηρίχθηκε από την Αυστροουγγαρία και αργότερα από τη φασιστική Ιταλία και το Γ΄ Ράιχ.

Σέρβοι ιστορικοί
Υπάρχουν έγγραφα στην Ουάσιγκτον, που επιβεβαιώνουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες γνώριζαν το 1940 ότι η ιταλική προπαγάνδα χρησιμοποίησε τη ιδέα της Μεγάλης Αλβανίας κατά της Γιουγκοσλαβίας», σημειώνει ο ιστορικός της Σερβίας Μίλε Μπιέλαγιατς.
Οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν ότι το περιφερειακό σχέδιο «Μεγάλη Αλβανία» είναι σε εξέλιξη.
«Η διαδικασία βρίσκεται σε εξέλιξη, εδώ και πολύ καιρό, όχι από χθες. Και αυτή στηρίζεται, κυρίως, από τις μεγάλες δυνάμεις. Η Αλβανία, η σημερινή, έχει την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών, ορισμένων ευρωπαϊκών και μουσουλμανικών χωρών. Η Σερβία βρίσκεται σε μια δύσκολη θέση. Ωστόσο, σε πιο ευάλωτη στάση είναι τα Σκόπια, θα συνοψίσει ο Σέρβος ακαδημαϊκός Ντράγκολιουμπ Ζιβοϊνόβιτς , σύμφωνα με την εφημερίδα ‘Ρεπούμπλικα’ των Σκοπίων.

Πηγή "Βαλκανικό Περισκόπιο"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 
Πηγή GrCitizen

Η είσοδος του τουρκικού πλοίου ερευνών "Μπαρμπαρός" στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, αποτελεί μία ξεκάθαρη πρόκληση. Αυτό, ισχυρίζονται οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα, οι οποίες καταγγέλουν την τουρκική ενέργεια.
Είναι όμως έτσι; Ή, για την ακρίβεια, είναι μόνο αυτό ή συμβαίνει κάτι πολύ πιό σοβαρό, το οποίο τόσο η ελληνική κυβέρνηση όσο και η αξιωματική αντιπολίτευση δεν τολμούν να αναφέρουν;

Για να το ξεκαθαρίζουμε, η είσοδος του Μπαρμπαρός στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι εισβολή η οποία αποδεικνύεται από το Διεθνές Δίκαιο. Μία ξεκάθαρη εισβολή χωρίς όπλα, αλλά με την απειλή των όπλων. Μία εισβολή - πρόκληση προς την Ελληνοκυπριακή πλευρά, αλλά και προς την Αθήνα. Είναι μία ενέργεια που καταπατά Κυπριακή θαλάσσια κυριαρχία και που εισάγει μία νέα τακτική από την πλευρά της Άγκυρας, η οποία ενδεχομένως να επαναληφθεί και σε ελληνικά θαλάσσια ύδατα (ΑΟΖ) νότια του Καστελλόριζου, αλλά και νότια της Ρόδου.

Δυστυχώς, πρόκειται για μία τουρκική ευθεία πρόκληση που δεν αντιμετωπίστηκε όπως θα έπρεπε από την ελληνική πλευρά. Κι αυτό, επειδή η Ελλάδα εξακολουθεί να είναι εγγυήτρια χώρα της Κυπριακής Δημοκρατίας και όφειλε ως εγγυήτρια δύναμη να στηρίξει έμπρακτα την Λευκωσία απέναντι στην συγκεκριμένη, καλοσχεδιασμένη και μεθοδευμένη τουρκική κίνηση.

Η κυβέρνηση των Σαμαρά - Βενιζέλου, λοιπόν, όφειλε να στείλει πλοία του Ελληνικού πολεμικού ναυτικού και να καταγράψει έμπρακτα την άρνηση αποδοχής των μονομερών παραβάσεων και προκλήσεων της Τουρκίας. Δυστυχώς, όμως, η κυβέρνηση των Αθηνών επέλεξε να καταγγείλει λεκτικά (πάγια τακτική που δεν έχει φέρει κανένα αποτέλεσμα μέχρι σήμερα στις τουρκικές προκλήσεις) τη νέα τουρκική "εισβολή", αντί να τολμήσει να σηκώσει τους τόνους και να υποδείξει στην Άγκυρα πως δεν μπορεί να κινείται ανεξέλεγκτα χωρίς να αντιμετωπίσε σοβαρά προβλήματα και χωρίς να υποστεί σοβαρές ζημίες από τις ενέργειές της.

Έτσι, μετά από τη νέα αυτή αποδοχή των τουρκικών κινήσεων - προκλήσεων, και με καταγεγραμμένη εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης την μηδενική διάθεση να θέσει την Τουρκία προ των ευθυνών της, είναι άγνωστο τι θα συμβεί όταν το τουρκικό ερευνητικό σκάφος "Μπαρμπαρός" εισέλθει σε ελληνικά χωρικά ύδατα (ΑΟΖ) για να πραγματοποιήσει έρευνες. 
Και στο σημείο αυτό δεν τίθεται και το ζήτημα για το εάν η Τουρκία θα προχωρήσει τις έρευνές της σε ελληνικό θαλάσσιο χώρο. Το μόνο ζήτημα που τίθεται είναι για το πότε θα συμβεί αυτό, δηλαδή πότε θα αποφασίσει να Άγκυρα να κορυφώσει τις συνεχώς αυξανόμενες προκλήσεις της προς την Ελλάδα, η κυβέρνηση της οποίας μέχρι στιγμής αρκείται να παρακολουθεί χωρίς ουσιαστική διάθεση παρέμβασης για να σταματήσει την τουρκική πειρατική επέλαση...

Δυστυχώς, οι χώρες που δεν μπορούν να προστατεύσουν τα δικαιώματά τους που προέρχονται από το Διεθνές Δίκαιο, αργά ή γρήγορα ανακαλύπτουν εθνικές καταστροφές επειδή δεν τόλμησαν να κινηθούν κατάλληλα όταν έπρεπε...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Το νέο «αφήγημα» του Πρωθυπουργού, που διατυπώθηκε κατά τη διάρκεια της συζήτησης για την ψήφο εμπιστοσύνης, αποδείχθηκε μέσα σε λίγες μέρες ένα από τα πιο σύντομα ανέκδοτα, και προκάλεσε περισσότερο γέλιο και από εκείνο του «success story».

Ο κ. Σαμαράς είχε κηρύξει την έξοδο από το μνημόνιο χωρίς να χρειαστούμε άλλο πρόγραμμα επιτήρησης, την αποδέσμευση από το ΔΝΤ και την αυτόνομη χρηματοδότηση της χώρας από τις αγορές.
Το τί επακολούθησε είναι γνωστό:

Στο Eurogroup που έγινε δυο ημέρες μετά, ο Γκίκας Χαρδούβελης, που τόλμησε να θέσει προφορικά το αφήγημα Σαμαρά, έγινε σάκος του μποξ. Ο Πρόεδρος του Eurogroup, Γερούν Ντάισελμπλουμ, έκανε μια "διακριτική" δήλωση ότι δεν μπορεί να βγει η Ελλάδα στις αγορές χωρίς "προληπτικό" πρόγραμμα, ενώ αμέσως μετά ακολούθησε το σφυροκόπημα των αγορών στα ελληνικά ομόλογα, με αποτέλεσμα να βρεθούν τα spreads πιο πάνω και από τις τιμές που είχαν την αποφράδα της ένταξής μας στο μνημόνιο.

Όπως ήταν φυσικό, η ελληνική κυβέρνηση ανέκρουσε πρύμνα και άρχισε να ψελλίζει κάτι περί ανάγκης "προληπτικής στήριξης", όπως ακριβώς της είχαν υπαγορεύσει στο Eurogroup. Αποκρύπτει, βεβαίως, ότι οποιαδήποτε τέτοια "προληπτική" στήριξη προϋποθέτει νέο μνημόνιο, όπως κι αν λέγεται αυτό, που θα επιβάλλει τη συνέχιση της λιτότητας, του ξεπουλήματος της χώρας, των απολύσεων και της πλήρους απορρύθμισης των σχέσεων εργασίας, με όποιες ωραιοποιημένες λέξεις κι αν  αμπαλαριστούν τα εγκλήματα αυτά (δημοσιονομική σταθερότητα, αποκρατικοποιήσεις, μεταρρυθμίσεις, αξιολόγηση, άνοιγμα νέων θέσεων εργασίας, κ.λπ.).

Από την εξέλιξη αυτή, προκύπτουν δύο εύλογες απορίες...

Η πρώτη αφορά την κυβέρνηση και κυρίως τον Αντώνη Σαμαρά: Είναι τόσο αφελείς, που δεν καταλάβαιναν ότι το νέο τους "αφήγημα" που δεν είχε την έγκριση της τρόικας (ούτε της Μέρκελ, όπως φάνηκε από την πρόσφατη συνάντηση στο Παρίσι), θα είχε κοντά ποδάρια;

Η δεύτερη αφορά την τρόϊκα, την ευρωπαϊκή ελίτ και την ίδια την Μέρκελ: Είναι όλοι αυτοί τόσο "αχάριστοι" απέναντι σ' αυτόν που οι ίδιοι επέλεξαν ως εκλεκτό τους στην Ελλάδα, που αντί να του προσφέρουν μια πολιτική ανάσα, τώρα που βρίσκεται σε δύσκολη κατάσταση, του απαντούν με απανωτά χαστούκια; Δεν μπορούσαν να μεσολαβήσουν στις αγορές ώστε να επαναληφθεί μία ακόμα, έστω εικονική, χρηματοδότηση από τις ίδιες, με τις πλάτες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας; Δεν βλέπουν ότι έτσι οδηγούν στην απαξίωση και στην κατάρρευση τον πιο πιστό  υπηρέτη της δικής τους πολιτικής στην Ελλάδα;

Ο Σαμαράς οφείλει την πολυπόθητη γι' αυτόν πρωθυπουργία στην υποταγή του στην τρόϊκα και στη Μέρκελ. Ο δρόμος αυτός άνοιξε με την μεταστροφή του από λάβρο αντιμνημονιακό σε μνημονιακό, μετά την περίφημη δήλωση υποταγής (μετά υπογραφής) στο μνημόνιο, την περίοδο της συγκρότησης της κυβέρνησης Παπαδήμου. Εκείνη τη στιγμή, ο Σαμαράς, ξεπέρασε μια διαχωριστική (μια κόκκινη) γραμμή, με αντάλλαγμα την μελλοντική Πρωθυπουργία. Έκτοτε, ποτέ πια δεν θα μπορούσε να ασκήσει δική του πολιτική. Το ίδιο είχε συμβεί και με τον Γ. Παπανδρέου με την ένταξη της χώρας στον έλεγχο του ΔΝΤ, το ίδιο έχει συμβεί άπειρες φορές στην παγκόσμια Ιστορία. Τα μετέπειτα γεγονότα, απλώς επιβεβαίωσαν την αλήθεια αυτή. Η δεύτερη μεταστροφή του Σαμαρά, από τις προεκλογικές κορώνες περί σκληρής διαπραγμάτευσης έως την μετεκλογική πλήρη συμμόρφωση, χωρίς όχι μόνον να διαπραγματεύεται αλλά χωρίς καν να τολμά να θέτει θέματα διαπραγμάτευσης στους υπαλλήλους της τρόϊκας, ήταν μια φυσιολογική εξέλιξη. Τα "καλά" και ανέξοδα λόγια κάποιων τροϊκανών και ηγετών της Ε.Ε., ότι η Ελλάδα "πηγαίνει καλά", συνοδεύονταν πάντοτε από την προσθήκη ότι πρέπει να συνεχίσει τις "μεταρρυθμίσεις" και ήταν στάχτη στα μάτια.

Το ορόσημο της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, που μπορεί να κόψει ενάμιση χρόνο ζωής από την κυβέρνηση Σαμαρά, δημιούργησε μια μεγάλη αντίφαση, ιδιαίτερα μετά την ήττα στις ευρωεκλογές. Η εφαρμογή του μνημονίου απαιτούσε σκληρότερα μέτρα ενώ το ενδεχόμενο εκλογών απαιτούσε παροχές. Πάνω στον πανικό που δημιουργούσε αυτή η αντίφαση, ο Σαμαράς πίστεψε, χωρίς καμία ένδειξη, ότι η Μέρκελ και οι ευρωπαίοι νεοφιλελεύθεροι ηγέτες θα του έδιναν μια ευκαιρία... Αλίμονο.

Η Μέρκελ, με τη σειρά της, οφείλει την επανεκλογή της, τον Νοέμβριο 2013, σε δύο παράγοντες. Ο πρώτος, είναι  γιατί έχει αναδειχτεί στον καλύτερο εκφραστή των συμφερόντων των λεγόμενων αγορών, του χρηματιστηριακού κεφαλαίου που αποτελεί την πραγματική εξουσία σήμερα παγκοσμίως. Ο δεύτερος, που σχετίζεται με την μέχρι τώρα  δημοφιλία της στην Γερμανία, είναι ότι έχει αναδείξει τη χώρα της σε ηγεμονική δύναμη στην Ευρώπη και έχει επιτύχει τη μεταφορά πλούτου από τις χώρες του Νότου στη Γερμανία. Δεν υπήρχε, λοιπόν καμία περίπτωση, να διακινδυνεύσει τα συμφέροντα των δικών της "χορηγών" με μια επικίνδυνη ανεκτικότητα σε μια αλλαγή της εφαρμοστέας συνταγής στο πολυσυζητημένο πειραματόζωο, την Ελλάδα. Ήταν και για εκείνη θέμα κύρους και τελικώς πολιτικής επιβίωσης, ιδιαιτέρως σε μια στιγμή που αρχίζει να αμφισβητείται η πολιτική της και από άλλες χώρες του Νότου. Ακόμα περισσότερο, δεν θα το ρίσκαρε για κάποιον που έχει δηλώσει υποταγή στην ίδια και είναι του χεριού της. Κι αυτό δεν είναι "αχαριστία", είναι ψυχρή πολιτική. Και δεν αφορά μόνον το Σαμαρά...

Πηγή thepressproject

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Γιώργος Χαρβαλιάς

Συμπτώματα πρόωρου και… βαρύτατου βεντετισμού εμφανίζει το τελευταίο διάστημα ο επικεφαλής της πολιτικής κίνησης με το σακίδιο, που πρόσφατα γελοιοποιήθηκε τηλεοπτικά, παραδομένος αμαχητί στα χέρια του έμπειρου Νίκου Χατζηνικολάου. Ο τελευταίος, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, τον έκανε να μοιάζει όχι με αρχηγό κόμματος, αλλά με αγχωμένο συνοικιακό κονφερασιέ. Δυστυχώς, το πάθημα δεν έγινε μάθημα και ο πρόεδρος Σταύρος αναπτύσσει πλέον ταχύτατα σύνδρομα πολιτικής αυταρέσκειας, που δεν απαντώνται ούτε σε «χτισμένους» ηγέτες με κοινοβουλευτική διαδρομή δεκαετιών.

Ο ιδρυτής του Ποταμιού, ενός υβριδικού κομματικού σχηματισμού χωρίς σαφές ιδεολογικό στίγμα, πέραν του αμιγώς μνημονιακού προσανατολισμού του, θεωρεί ότι τα τρία λεπτά θετικής δημοσιότητας που του χαρίζουν καθημερινά τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης (σ.σ.: αυτά που είχε το θράσος να ισχυριστεί ότι τον... πολεμούν) μαζί με το ποσοστό που απέσπασε στη συγκριτικά χαλαρή αναμέτρηση των ευρωεκλογών, συνθλίβοντας τη διαλυμένη ΔΗΜ.ΑΡ., τον καθιστούν αναπόσπαστο, ισότιμο και προφανώς… απαραίτητο μέλος του πολιτικού συστήματος.

Ο ίδιος δηλώνει «λίγος» για τα σαλόνια της γερμανοκρατούμενης… Εσπερίας, αλλά ενδεδειγμένος για τη δική μας Βουλή των ιθαγενών, και μάλιστα σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Επιθυμεί να κυβερνήσει μόνος του, γιατί αυτή άλλωστε πρέπει να είναι και η βούληση του λαού: το Ποτάμι με διψήφια ποσοστά και ει δυνατόν… αυτοδύναμο! Στην απευκταία και απίθανη περίπτωση που θα πρέπει να αναζητήσει συμμάχους, θα τους επιλέξει ο ίδιος με αυστηρό «face control». Ο πρόεδρος Σταύρος το ξεκαθάρισε: Δεν γουστάρει φασίστες, σταλινικούς, Λαφαζάνηδες και… ψεκασμένους.

Πολύ ωραία όλα αυτά, αλλά ο ίδιος δεν έχει μπει στον κόπο να μας εξηγήσει γιατί το… παλεύει ακόμη. Αν δεν με γελά η μνήμη μου, είχε δηλώσει ότι, εφόσον στις ευρωεκλογές δεν πάρει την τρίτη θέση, τότε θα εγκαταλείψει την προσπάθεια, γιατί αυτό θα σημαίνει ότι ο λαός δεν αντελήφθη τη μοναδική ευκαιρία διάσωσης που του δόθηκε…
Προ ημερών έθεσε νέους πήχεις, αυτή τη φορά για την αναμέτρηση των εθνικών εκλογών. Ομως, μη
στενοχωριέστε: και από κάτω να περάσει, πάλι κοντά μας θα 'ναι. Σαν την πατημένη τσίχλα - δεν ξεκολλάει με τίποτα…

Το κακό είναι ότι, μολονότι δηλώνει πολιτικός, ο Σταύρος εξακολουθεί να συμπεριφέρεται ως τηλεαστέρας. Γι' αυτό και η γλώσσα του είναι μεγαλύτερη από το πολιτικό μπόι του. Αν νομίζει, όμως, ότι οι μισοί Ελληνες ψηφοφόροι είναι
καταγέλαστοι ως «ψεκασμένοι», «σταλινικοί» ή «φασίστες», ας ρίξει μια ματιά στον καθρέφτη. Και, όσο είναι καιρός, ας ξεκαβαλήσει…

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Η Άμσα πωλήθηκε σε έναν 50χρονο άνδρα έναντι 12 δολαρίων. Κανονικά, η αξία της θα ήταν αρκετά μεγαλύτερη αλλά η Άμσα ήταν έγκυος και είχε ήδη έναν γιο 21 μηνών. Οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους είχαν ήδη εκτελέσει τον σύζυγό της μπροστά στα μάτια της, αναφέρει ρεπορτάζ της βρετανικής εφημερίδας Guardian.

Η ίδια θυμάται: «Ένας 50χρονος άνδρας με σκούρα γενειάδα ήρθε να με αγοράσει. Από εκείνη την ημέρα και έπειτα δεν ήθελα να ζω πια». Η Άμσα είναι μία από τις εκατοντάδες γυναίκες Γιαζίντι από το βόρειο Ιράκ που αιχμαλωτίστηκαν από τους μαχητές του Ισλαμικού Κράτους πριν πωληθούν σε άνδρες ως λάφυρα πολέμου. Όπως έγραψε το ISIS σε ένα κείμενό του που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο, οι τζιχαντιστές αναβιώνουν ένα αρχαίο έθιμο που ήθελε τους ηττημένους σκλάβους και τις γυναίκες τους να ανήκουν πια στους νικητές. Η Άμσα μπόρεσε να κρατήσει τον γιο της.

Οι τζιχαντιστές επιτέθηκαν στην πόλη της στις αρχές του περασμένου Αυγούστου. Χιλιάδες Γιαζίντι κατέφυγαν στο παρακείμενο όρος Σιντζάρ, αλλά όσοι δεν πρόλαβαν έπεσαν στα χέρια των ισλαμιστών. «Όταν ακούσαμε ότι πλησίαζε το ISIS, αφήσαμε τα πάντα πίσω μας και αρχίσαμε να τρέχουμε» είπε η Άμσα. Η ίδια και ο σύζυγός της ακολούθησαν μία ομάδα δεκάδων οικογενειών, πριν έρθουν πρόσωπο με πρόσωπο με τους τζιχαντιστές. «Πήραν τους άνδρες από τις οικογένειές τους και τους ανάγκασαν να ακολουθούν τις εντολές αυτών που είχαν καταλάβει το χωριό. Τους είπαν να ξαπλώσουν με το πρόσωπο στο έδαφος. Ο σύζυγος και ο γαμπρός μου ήταν ο ένας δίπλα στον άλλον. Νόμιζα ότι θα τους λήστευαν. Ότι θα τους έπαιρναν τα κινητά ή κάτι παρόμοιο» είπε η Άμσα. Και συμπλήρωσε με τρεμάμενη φωνή: «Αλλά τους σκότωσαν. Τους πυροβόλησαν στο κεφάλι, έναν προς έναν». Έπειτα οι τζιχαντιστές ανάγκασαν την Άμσα και τις υπόλοιπες γυναίκες να επιβιβαστούν σε φορτηγάκια, με τα οποία τις μετέφεραν στη Μοσούλη.

«Με κρατούσαν αιχμάλωτη σε μία σκοτεινή αίθουσα μαζί με εκατοντάδες άλλες γυναίκες και κορίτσια. Κάποια από τα κορίτσια δεν ήταν πάνω από πέντε χρόνων» είπε η γυναίκα και συμπλήρωσε: «Μία ημέρα ένα κορίτσι δέκα ετών χωρίστηκε από τη μητέρα της, επειδή μία ομάδα ανδρών αποφάσισαν να αγοράσουν το κορίτσι». Έπειτα πούλησαν και την ίδια σε έναν 50χρονο άνδρα, ο οποίος τη χτυπούσε και την ταπείνωνε καθημερινά. Κατάφερε να δραπετεύσει, παίρνοντας μαζί τον γιο της. Με τη βοήθεια ενός άγνωστου άνδρα, επέστρεψε στους γονείς της. «Οι γονείς μου είναι χαρούμενοι που είμαι εδώ. Αλλά δεν έχω δύναμη να συνεχίσω. Αυτή τη στιγμή, θέλω απλά να πεθάνω» είπε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Από τι κινδυνεύει η ευρωπαϊκή συνοχή και γιατί το μέλλον είναι ζοφερό

Η Ενωμένη Ευρώπη διέρχεται τη μεγαλύτερη δοκιμασία συνοχής από συστάσεώς της. Οι απειλές των Βρετανών περί δημοψηφίσματος και αποχώρησης δεν είναι το σημαντικότερο, από την εποχή της Θάτσερ και μετά η Μ. Βρετανία είναι στην περιφέρεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και λοξοκοιτάζει προς την έξοδο. Η απειλή της συνοχής της Ευρώπης είναι πλέον υπαρξιακής φύσεως και μάλιστα στον σκληρό πυρήνα της, στην Ευρωζώνη. Η αιτία δεν είναι μόνο οικονομική αλλά και πολιτική.

Η Γαλλία στα πρώτα στάδια της κρίσης, επί εποχής Σαρκοζί, εκχώρησε στη Γερμανία πολιτική εξουσία με αντάλλαγμα την οικονομική ανοχή της Γερμανίας στην οικονομία της Γαλλίας και στους προϋπολογισμούς της.

Προ των πυλών η σύγκρουση στην Ευρώπη - Από τι κινδυνεύει η ευρωπαϊκή συνοχή και γιατί το μέλλον είναι ζοφερό
Οι Γερμανοί έχοντας δαμάσει τη Γαλλία, επιτύχει μια συνεννόηση υποταγής με την Ισπανία και αντικαταστήσει τον Μπερλουσκόνι και τον Παπανδρέου με τους Μόντι και Παπαδήμο είχαν επιβάλει μια αρχή λιτότητας που ήταν τόσο πιο αυστηρή όσο το κράτος ήταν πιο αδύνατο, όπως η Κύπρος, η Ελλάδα και η Πορτογαλία.

Αυτό στις μεγάλες χώρες δεν κράτησε πολύ. Οι εκλογές έφεραν στη Γαλλία και στην Ιταλία κυβερνήσεις που είχαν υποσχεθεί στον λαό οικονομική άνοδο χωρίς πόνο.

Η υπόσχεση βέβαια αποδείχθηκε ψεύτικη, αλλά οι κυβερνήσεις αυτές για να κρατηθούν στην εξουσία εξακολουθούν να αυξάνουν τα ελλείμματα και να έχουν μια τελματωμένη οικονομία. Χωρίς δομικές αλλαγές και χωρίς μείωση του προνοιακού κράτους είναι αδύνατο να δημιουργηθεί ανάπτυξη. Κρατούν τις βαριές γραφειοκρατικές δομές μιας υπέρ- ρυθμισμένης κοινωνίας, της οποίας οι ρυθμίσεις που έγιναν σε ευτυχέστερες εποχές δεν είναι διατηρήσιμες και πνίγουν την ανάπτυξη.

Σε αντίθεση οι Γερμανοί, με τη λογική της πλέον πειθαρχημένης και ορθολογιστικής κοινωνίας, έκαναν νωρίς τις απαιτούμενες θυσίες, για να κρατήσουν την λειτουργία της οικονομίας τους σε ένα ανεκτό επίπεδο και η κοινωνία τους δέχτηκε και ενσωμάτωσε τις απαιτούμενες θυσίες και βεβαίως αρνούνται στους άλλους οποιαδήποτε υποχώρηση από τη λιτότητα.

Όπως αποδεικνύεται τώρα και οι δύο κοινωνίες, του Βορρά και του Νότου αμάρτησαν, η κάθε μία υπερβάλλοντας αντίθετα με την άλλη.

Ο ΔΙΧΑΣΜΟΣ
Ο μεν Βορράς υπερέβαλε ως προς τη λιτότητα, μην κάνοντας τις απαραίτητες, κρατικές κυρίως, δημόσιες επενδύσεις σε έργα κοινής ωφέλειας και στραγγαλίζοντας την κατανάλωση, είχε δε αναιμική ανάπτυξη, ο δε Νότος αρνούμενος την εξυγίανση και περιστολή των δημοσίων οικονομικών και τον ρυθμιστικό εκσυγχρονισμό, εξακολουθεί να έχει ελλείμματα που αυξάνουν το χρέος του χωρίς ουσιαστική ανάπτυξη.

Τίποτε δεν φωτίζει περισσότερο το χάσμα πολιτικών από τον εξαναγκασμό του κ. Ντράγκι να υπαναχωρήσει στη Νάπολη από το περίφημο σχέδιό του να διαθέσει ένα τρισ. ευρώ, αγοράζοντας τιτλοποιημένα δάνεια και παίρνοντας το ρίσκο της μη εξυπηρετήσεως μερικών εξ αυτών, για πρώτη φορά στην ΕΚΤ.

Μόλις ο κ. Ντράγκι άφησε να εννοηθεί ότι προτίθεται να διαθέσει χρήμα με τη μορφή αγοράς τιτλοποιημένων δανείων (ABS) και άλλων τραπεζικών εργαλείων, του επετέθη με άρθρα και αγωγές στα γερμανικά δικαστήρια, το σύνολο σχεδόν των επιφανών Γερμανών οικονομολόγων.

Σκληρότατες δηλώσεις έκανε ο Γιούργκεν Σταρκ, πρώην επικεφαλής οικονομολόγος της ΕΚΤ. «Η απόφαση της ΕΚΤ να διπλασιάσει το κίνητρο (της ανάπτυξης) είναι μια πράξη απελπισίας και η πρόθεσή της να αγοράσει τιτλοποιημένα δάνεια (ABS) είναι ιδιαιτέρως επικίνδυνη και δημιουργεί κοινή υπευθυνότητα με αιχμάλωτους τους Ευρωπαίους φορολογουμένους. (Διάβαζε Γερμανούς). Η ΕΚΤ στερείται δημοκρατικής νομιμότητος να παίρνει τέτοιες αποφάσεις».

Πρόσθεσε επίσης ότι η ΕΚΤ πέταξε τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και ρυθμίζει την οικονομική της πολιτική με βάση της ανάγκες των «προβληματικών μελών» της και όχι το σύνολο της Ευρωζώνης.
Τα ίδια και βαρύτερα είπαν οι υπόλοιποι Γερμανοί οικονομολόγοι και μπροστά σε αυτήν την επιθετική αντίσταση. ο κ. Ντράγκι απέφυγε να ορίσει τα ποσά τα οποία προτίθεται να διαθέσει η ΕΚΤ για αναπτυξιακούς σκοπούς.

Όπως ήταν επόμενο, τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια έπεσαν δραματικά και θα συνεχίσουν την καθοδική τους πορεία. Το μόνο σημαντικό όφελος μέχρι στιγμής είναι η πτώση της ισοτιμίας του ευρώ, η οποία οφείλεται στην «τεράστια πολιτική πίεση» από τη Γαλλία και την Ιταλία -κατά τον κ. Σταρκ- σαν αυτό να ήταν κακό για τη Ευρωζώνη.
Αποτέλεσμα όλων των ανωτέρω ήταν η βίαιη αντίδραση της Γαλλίας.

Η Γαλλία διά στόματος του πρωθυπουργού της κ. Βαλς κατήγγειλε την επιλογή της λιτότητας ως βαθύτατα άστοχη και προειδοποίησε ωμά τη Γερμανία και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς ότι απαιτήσεις για περαιτέρω λιτότητα θα έχουν τέτοια σπασμωδική αντίδραση, που θα τεθεί σε κίνδυνο η ευρωπαϊκή σταθερότητα. Η αντίδραση του κ. Βαλς δεν είναι παρορμητική. Ο κ. Βαλς διευκρίνισε ότι η αδυναμία της Ευρωζώνης να ανακάμψει, την οδηγεί σε μια ιαπωνικού τύπου οικονομική αποτελμάτωση ή και χειρότερα. Το όριο των δυνατοτήτων της Γαλλίας είναι ακόμη 30 δισ. που κόβει από τον προϋπολογισμό της και παρ' όλα αυτά το έλλειμμά της θα παραμείνει στο 4,3% του ΑΕΠ ή και χειρότερο και το 2015, παρ' όλο που θα κόψει ακόμα 50 δισ. από τους προϋπολογισμούς της την επομένη τριετία.

«Εάν μας εξαναγκάσουν να μειώσουμε το έλλειμμα στο 3% θα γονατίσουμε. Δεν είναι δυνατό», πρόσθεσε ο κ. Βαλς.

Εδώ πρέπει να παρατηρήσουμε ότι είναι τραγική ειρωνεία το γεγονός ότι όταν ο κ. Ντράγκι ζήτησε ένα φύλλο συκής με τη μορφή μιας δέσμευσης της ελληνικής κυβέρνησης για να μπορέσει να απορροφήσει τα επισφαλή τραπεζικά δάνεια και των ελληνικών τραπεζών, η μεγαλύτερη μερίδα των ελληνικών ΜΜΕ κατήγγειλε «νέο μνημόνιο». Λίγο καταλαβαίνουμε το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι και λόγω της άγνοιάς μας συνταχθήκαμε με τον κ. Σταρκ εναντίον του κ. Ντράγκι.

Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ
Η παραπάνω πρόταση αποτελεί ανάθεμα για τους Γερμανούς. Με κίνδυνο και της δικής τους οικονομίας αρνήθηκαν την πρόταση Γιούνκερ να χρησιμοποιήσει 100 δισ. του Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM) για ευρωπαϊκές υποδομές με τη φράση του κ. Σόιμπλε «Ξέχνα το».

Η ευρωπαϊκή λιτότητα δεν μπορεί να αποδώσει μέσα στην παγκόσμια δυσπραγία, στην έλλειψη δημοσίων επενδύσεων και την τραγική κατάσταση των περισσότερων τραπεζών, και μάλιστα με την επομένη κρίση να είναι μόνο θέμα ημερομηνίας. Η αμοιβαιοποίηση του χρέους μαζί με την επενδυτική πολιτική είναι ίσως κακή λύση για ορισμένους, αλλά είναι η μόνη λύση για όλους.

Η ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ ΡΗΞΗ
Το χάσμα είναι αγεφύρωτο και αυτό φάνηκε στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής για την απασχόληση, όπου οι κ. Ολάντ και Ρέντζι πίεσαν ασφυκτικά την κ. Μέρκελ, η οποία δεν υποχώρησε στο ελάχιστο, σε σημείο που ο Ρέντζι να μιλήσει για γραφειοκρατία «Βρυξελλών», που εμποδίζει αποφάσεις δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων.

Το μέλλον προδιαγράφεται ζοφερό. Αναμένονται βίαιες αντιπαραθέσεις στην ΕΚΤ, την Ε.Ε. και το Ευρωκοινοβούλιο.

Αν το κρατικό χρέος δεν στηριχθεί από την ΕΚΤ, μεγάλες χώρες θα κινδυνεύσουν να χρεοκοπήσουν. Η γερμανική αδιαλλαξία για λιτότητα έχει πλέον και επιστημονικά καταρριφθεί από τον ΟΟΣΑ, το ΔΝΤ και άλλους έγκυρους παγκόσμιους οργανισμούς και η εμμονή της Γερμανίας σε αυτή, καταστρέφει την ίδια και την υπόλοιπη Ευρωζώνη.

Η βέβαιη συνέπεια, αν κάτι δεν αλλάξει, είναι η ρήξη μέσα στην Ευρωζώνη. Ο κ. Ντράγκι δεν μπορεί να κοπεί στα δύο για να ικανοποιήσει όλους. Οι ηγεσίες του Νότου δεν μπορούν να αυτοκαταστραφούν υπακούοντας την κ. Μέρκελ και οι Γερμανοί δεν φημίζονται για την υποχωρητικότητά τους.

Ήδη διάφοροι πολιτικοί σχηματισμοί είναι εναντίον του κοινού νομίσματος, ακόμη και εναντίον της Ενωμένης Ευρώπης. Η διάλυση δεν είναι πλέον φανταστικό σενάριο. Θα είναι σύντομα απτή επιλογή. Αν η Γερμανία τελικά αποφασίσει να υποχωρήσει και να κρατήσει ενωμένη την Ευρωζώνη, τότε υπάρχει ελπίδα. Αλλιώς, η διάλυση θα έρθει σε λίγα χρόνια, αρχίζοντας βέβαια από την περιφέρεια.

Αλλο την εποχή Σρέντερ και άλλο τώρα...
Αυτό που δεν αναγνωρίζει η Γερμανία είναι ότι η λιτότητα που επέβαλε τότε ο καγκελάριος Σρέντερ πέτυχε γιατί εφαρμόσθηκε με ακμάζουσα την παγκόσμια οικονομία, ενώ σήμερα η παγκόσμια οικονομία είναι αναιμική και αυτή των αναπτυγμένων χωρών προβληματική και λειτουργεί με ενέσεις ρευστότητας. Επίσης και ο κ. Σρέντερ παρενέβη τους κανονισμούς για το έλλειμμα έως ότου η ακμάζουσα τότε διεθνής οικονομία έκανε τις περικοπές να αποδώσουν και να έρθει η ανάκαμψη για τη Γερμανία. Η σημερινή κατάσταση δεν είναι ίδια. Το μεγαλύτερο πρόβλημα της παρούσας κατάστασης είναι η ταυτόχρονη αύξηση του παγκοσμίου χρέους με χαμηλά επίπεδα ανάπτυξης.
Το εγκυρότατο GenevaReport 16 το δείχνει σαφώς με το κατωτέρω γράφημα που απεικονίζει την αύξηση του παγκοσμίου χρέους, χωρίς τον χρηματοπιστωτικό τομέα, ως ποσοστού του ΑΕΠ από το 2001 έως το 2013.

Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι το χρέος της Ευρωζώνης, εξαιρουμένου μάλιστα του μεγάλου όγκου του χρηματοπιστωτικού τομέα, έφτασε από 200% του ΑΕΠ το 2001 στο 260% του ΑΕΠ το 2013, δηλαδή με ρυθμό αύξησης 5% τον χρόνο!

Ταυτόχρονα παρατηρείται η δηλητηριώδης συνύπαρξη αναιμικής ανάπτυξης και αποπληθωρισμού.
Ο αποπληθωρισμός συνδυαζόμενος με απόπειρες απομόχλευσης και χαμηλή ή αρνητική ανάπτυξη δημιουργεί ένα φαύλο κύκλο, όπου η κακή ανάπτυξη δυσκολεύει την απομόχλευση, δηλαδή τη μείωση του χρέους και η απόπειρα μείωσης του χρέους πνίγει την ανάπτυξη. Επίσης η αύξηση του χρέους δεν δημιουργεί ανάλογη αύξηση της ανάπτυξης, όπως διαπιστώνεται στις ευρωπαϊκές οικονομίες.

Η μόνη πλέον ελπίδα είναι η ΕΚΤ να ακολουθήσει τη λογική των άλλων κεντρικών τραπεζών με επιθετική πολιτική ποσοτικής χαλάρωσης, ώστε -αφού το χρέος δεν μειώνεται- να αυξηθεί τουλάχιστον το ΑΕΠ και να αποκατασταθεί κατά κάποιο τρόπο η ισορροπία. Αυτό οδηγεί ρεαλιστικά στην ανάγκη η ΕΚΤ να παρέμβει δυναμικά και να αγοράσει ευθέως κρατικό χρέος και τιτλοποιημένα δάνεια (ABS) ώστε να σταματήσει ο αποπληθωρισμός και να αρχίσει η ανάπτυξη. Η καθυστέρηση αυτών των μέτρων δημιουργεί πιέσεις που θέτουν σε κίνδυνο αυτή την ίδια την ύπαρξη της Ευρωζώνης.

Γράφει ο Κάσσανδρος
Πηγή "Ημερησία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Οι ρωσο-αμερικανικές σχέσεις "έπιασαν πάτο" και η κατάσταση αυτή θα διαρκέσει για καιρό, δήλωσε σήμερα ο ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ.

"Κατεβήκαμε αρκετά βαθιά. Και ελπίζω αληθινά ότι αυτή η πτώση το επιπέδου της συνεργασίας έπιασε πάτο" και δεν θα πάει πιο κάτω, δήλωσε ο επικεφαλής της ρωσικής διπλωματίας στη διάρκεια διάσκεψης απευθυνόμενος στους συμμετέχοντες σε ένα "Πανεπιστήμιο των Πολιτών" που οργανώθηκε στη Μόσχα από το κυβερνών κόμμα Ενωμένη Ρωσία.

"Προς το παρόν, αυτή η διαδικασία προχωρεί χωρίς νέα πτώση, αλλά και χωρίς να γίνεται προσπάθεια να βελτιωθούν οι σχέσεις μας", δήλωσε ο υπουργός προσθέτοντας πάντως πως "δεν πρόκειται για ένα νέο Ψυχρό Πόλεμο".

Αυτή η περίοδος της ψυχρότητας "θα έχει διάρκεια", δήλωσε και πρόσθεσε πως "η αναθεώρηση από τους Αμερικανούς της θέσης τους στον κόσμο (...) θα πάρει καιρό".

Σε συνέντευξή του την περασμένη εβδομάδα σε σερβική εφημερίδα, ο ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν είχε κατηγορήσει τον αμερικανό ομόλογό του Μπαράκ Ομπάμα ότι τηρεί "εχθρική" στάση έναντι της Ρωσίας.

Η ουκρανική κρίση έχει οδηγήσει σε μια επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ της Ουάσινγκτον και της Μόσχας που δεν έχει προηγούμενο από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, το 1991.

Οι ΗΠΑ και η Ρωσία αντιπαρατίθενται επίσης εδώ και τρία χρόνια σχετικά με τη Συρία, όπου οι Αμερικανοί υποστηρίζουν την αντιπολίτευση ενώ οι Ρώσοι είναι οι σύμμαχοι του καθεστώτος του σύρου προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Γιάννης Λαζάρου

Ο Αλεξάκος ως μία ακόμη Σαλώμη της πολιτικής πέταξε από πάνω του το προτελευταίο πέπλο που καλύπτει το κυρίως σώμα του Σύριζα. Στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος είπε αυτό που περίμεναν όλοι οι υποψιασμένοι: «Απεγκλωβισμός από την ΠΑΓΙΔΑ της υποτιθέμενης ιδεολογικής καθαρότητας». Εν ολίγοις ο Αλεξάκος έφτυσε κατάμουτρα όσους είχαν και έχουν την αριστερή ιδεολογία, όσους δεν έχουν βάλει και δεν βάζουν νερό στο κρασί τους όταν πρόκειται για κοινωνική δικαιοσύνη, ισότητα, εθνική κυριαρχία, αδιαπραγμάτευτη πολιτική ηθική, λέγοντας ότι όλα αυτά δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μόνο παγίδα.

Τέτοιο φτύσιμο σε τάφους νεκρών, σε ιστορίες ανθρώπων που είδαν περισσότερο τα ξερονήσια απ’ ότι το σπίτι τους δεν έχει γίνει στην ιστορία από πολιτικό άνδρα εξαιρουμένων των Γεωργιάδη και Βορίδη. Κάλεσε ο Αλεξάκος σε επανάσταση τους Συριζαίους. Την μεγαλύτερη επανάσταση της ανανεωτικής αριστεράς από το 1968 με το περιβόητο είμαστε και αριστεροί, είμαστε και κομουνιστές, είμαστε και ευρωπαϊστές , είμαστε και σοσιαλιστές, κοινώς είμαστε σούπερ μάρκετ! Όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω.

Πλέον δεν χρειάζεται καμία ιδεολογική καθαρότητα για να είσαι κομμάτι της Αριστεράς. Μπορείς να είσαι από χρυσαυγίτης μέχρι ψηφοφόρος του ΚΚΕ και να χωρέσεις μέσα στην μεγαλύτερη σακούλα σκουπιδιών της μάρκας SYRIZA. Να μαζευτείτε όλοι μαζί για την Ανατροπή της συγκυβέρνησης που εδώ και 2 χρόνια έχει καταργήσει και αυτή την «καθαρότητα ιδεολογίας» και που μέσα τρώνε και πίνουν «σοσιαλιστές» του ΠΑΣΟΚ και «συντηρητικοί» της ΝΔ. Έπεσε ο διαχωρισμός των κομμάτων ρίχνοντας με τη μία τον τοίχο που χώριζε και τις ιδεολογίες αυτών. Οι ιδεολογίες όπως ανέκραξε το «αριστερό» πράγμα από το πόντιουμ είναι παγίδα.

Παγίδα για ποιον; Γιατί να περιγράφει ο πρόεδρος της αριστερής αξιωματικής αντιπολίτευσης με αυτή την λέξη τα πιστεύω και τις αξίες εκατομμυρίων Ελλήνων (όλων των ιδεολογιών) που πέρασαν από αυτή την χώρα πολεμώντας και πεθαίνοντας; Δηλαδή τι μάς λέει ο Αλεξάκος; Ότι όσοι πέθαναν για την ιδεολογία τους ήταν ηλίθιοι που έπεσαν σε μια παγίδα ενώ αυτός και οι παλαμακιστές του είναι οι μάγκες που είδαν την παγίδα και δεν έπεσαν μέσα;

Δηλαδή ο Βελουχιώτης π.χ ήταν ο μαλάκας της Ιστορίας, ο Ίωνας Δραγούμης ήταν ένας βλάκας, ο Μαρίνος Αντύπας ένας χαζούλης, ο Παύλος Μελάς ένας άνοος μιλιταριστής, ο Αλέκος Παναγούλης ένας ανόητος μαζοχιστής, ο Νικηφόρος Μανδηλαράς ένας βλακούλης, ο Σπύρος Μουστακλής ηλίθιος μαζοχιστής, οι δε Νίκος Μπελογιάννης και Πλουμπίδης δεν ήξεραν που πάνε τα τέσσερα και σαν χάπατα έπεσαν μέσα στην παγίδα της ιδεολογίας;

Ο Αλεξάκος όμως στο θέμα της «καθαρότητας της ιδεολογίας» έβαλε και έναν επιθετικό προσδιορισμό που αν υπήρχε ένας πραγματικός αριστερός στην Επιτροπή όπου μιλούσε, θα είχε σηκωθεί και θα του έχωνε μία μπάτσα για να συνέλθει. «Υποτιθέμενη». Βάση αυτού του προσδιορισμού ο αριστερός πρόεδρος του Σύριζα κατατάσσει όλους όσους αγωνίστηκαν και όσους έχουν ακόμη δύο δράμια αξίας ακόμα πάνω τους ότι κορόιδευαν τον εαυτό τους ως μονάδες και αν ήταν εκπρόσωποι ιδεολογικών αγώνων κορόιδευαν συνειδητά όλους όσους τους ακολουθούσαν.

Για όποιον ακόμα δεν κατάλαβε τι παιχνίδι παίζει η συμπολιτευόμενη αντιπολίτευση που λέγεται Σύριζα πραγματικά του αξίζει η συγκυβέρνηση που έχει αλλά και η επόμενη συγκυβέρνηση με αρχηγό χωρίς ιδεολογική καθαρότητα τον Αλεξάκο. Διότι πρέπει να έχεις χάσει κάθε ίχνος ηθικής και αξιών για να θεωρείς ότι αυτό το κομματικό υβρίδιο που εμφανίστηκε ως Συνασπισμός και μετεξελίχθηκε με ευρωπαϊκά ναζιστικά ιδεώδη σε Σύριζα είναι εδώ για να σώσει την αξιοπρέπεια σου. Σε καλεί ο αριστερός ηγέτης να πετάξεις από πάνω σου ό,τι μέχρι σήμερα σε έκανε να παλέψεις και να παραμείνεις άνθρωπος μόνο και μόνο για να είσαι αγκαζέ με αυτόν που έχει σκάψει τον λάκκο σου εις το όνομα της Ψήφου.

Μετά από αυτό το ξεβράκωμα του Αλεξάκου στην κεντρική επιτροπή έπεσε το προτελευταίο ανάχωμα για να δούμε όλο το έργο που στήνεται εδώ και 5 χρόνια στην χώρα. Δεν ήταν άλλωστε καθόλου τυχαίο ότι πρώτος ο Αλεξάκος έβγαλε από πάνω του την «ιδεολογική καθαρότητα» και υποστήριξε τον «ιδεολογικό» αντίπαλό του ναζίστα Γιούνκερ. Μπροστά στον ευρωπαϊκό ολοκληρωτισμό όποιος έχει ακόμα ιδεολογία είναι ένας παρείσακτος που πρέπει να απομονωθεί. Πέραν του οτι για τον Αλεξάκο είναι και βλαξ που στην παγίδα που έστησε ο Μαρξ, ο Ενγκελς, ο Λένιν, ο Μπακούνιν, ο Τρότσκι, ο Γκράμσι και όλοι οι θεωρητικοί της ιδεολογίας, δεν την κατάλαβε, ασχέτως αν ο Αλεξάκος συνειδητά την εκμεταλλεύτηκε για να εξουσιάζει.

Μένει ακόμα το τελευταίο πέπλο της Σαλώμης της «αριστεράς. Αλλά για να το βγάλει αυτό θα ζητήσει πολλά κεφάλια επί πίνακι, όχι των ιδεολογικών του εχθρών αλλά όσων γουστάρουν μέχρι Γουναράδικων να πατάνε την παγίδα της καθαρότητας της ιδεολογίας τους.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 



Σχολιάζει ο Κλεισθένης

Οι πολιτικάντηδες κατά καιρούς μας πιπιλίζουν το μυαλό με βαρύγδουπες δηλώσεις ,«η βουλή είναι ο ναός της δημοκρατίας» ή « η βουλή είναι ένα απ’ τα βάθρα της δημοκρατίας». Κουραφέξαλα, την έχουν γραμμένη εκεί που δεν πιάνει μελάνι.

Εκτός απ’ την συνεχή υποβάθμισή της την χρησιμοποιούν για κάθε άλλο θέμα πλην των αναγκαίων.
Κοκορομαχίες για εντυπώσεις, προεδρολογία, αριθμολαγνεία, ανταλλαγή ύβρεων και «κούφιων» καταγγελιών, μ’ αυτά ασχολούνται στην βουλή κυβερνητικοί και αντιπολιτευόμενοι βουλευτές. Να τους χαιρόμαστε.

Εξηγούμαι.

Αυτές τις ‘μέρες δεχόμαστε βομβαρδισμό ενημέρωσης από ντόπια και ξένα ΜΜΕ για τα όσα συμβαίνουν στον περίγυρο. Απ’ την Λιβύη έως την Ουκρανία. Σε Λιβύη, Αίγυπτο, Ιράκ, Συρία, Αφγανιστάν, Βουλγαρία, ΠΓΔΜ, Κόσοβο, Αλβανία και Ουκρανία μαίνονται πόλεμοι ή γίνονται συνταρακτικά γεγονότα. Είναι λίγο-πολύ γνωστά.

Κανονικά έπρεπε στην βουλή να συζητούνται αυτές οι εξελίξεις για ενημέρωση των βουλευτών και του λαού. Όφειλαν να κάνουν προ ημερησίας διατάξεως συζητήσεις.

Αντ’ αυτού έχουμε σπασμωδικές κινήσεις του υπουργείου εξωτερικών με παντελή έλλειψη ενημέρωσης.

Ο υπουργός έχει στήσει ένα καπετανάτο στο υπουργείο με κάποιους συμβούλους και αποφασίζουν τις παρεμβάσεις τους στα εξωτερικά θέματα χωρίς να ενημερώνουν κανένα, ούτε την βουλή ούτε τον λαό.

Αν νομίζουν ότι δεν οφείλουν να ενημερώσουν τουλάχιστον τον λαό για το τι συμβαίνει και ποιες πρωτοβουλίες παίρνουν, είναι πολύ γελασμένοι. Θα το πληρώσουν στις κάλπες.

Η καταδίκη της συγκυβέρνησης στις εκλογές με αφήνει παγερά αδιάφορο, εκείνο που με τρομάζει είναι ότι στις εξελίξεις στα γειτονικά κράτη θίγονται και τα εθνικά μας συμφέροντα.

Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη σε μια, ό μη γένοιτο, εθνική καταστροφή; Τι είδους ευθύνη θα αναλάβει; πολιτική; όπως γίνεται κάθε φορά, και κουκουλώνονται οι άλλες ευθύνες απ’ όλα τα υπόλοιπα κόμματα;

Εθνικιστικοί κύκλοι στην Αλβανία προπαγανδίζουν ανοιχτά υπέρ μιας μεγάλης Αλβανίας. Συμπεριλαμβάνουν σ’ αυτήν την Ήπειρο, κομμάτι της Μακεδονίας και την Κέρκυρα. Αλβανός δημοσιογράφος ξεστόμισε ότι η Αλβανία θα γίνει μεγάλη μόνο με πόλεμο.

Τι έχουν να πουν για όλα αυτά οι κυβερνώντες και οι εξουσιαστές;

Παίζουν το κρυφτό με την τρόικα και ψάχνουν να βρουν τους 180 ή 120 αντίστοιχα;

Θα κάνουμε 72 ή 100 δόσεις, θα φύγει το ΔΝΤ, άρχισε η ανάπτυξη μειώνεται η ανεργία και άλλες τέτοιες βλακείες μας τσαμπουνάνε κάθε ‘μέρα.

Μακάρι να μην γίνει τίποτε κακό όπως συνήθως γίνεται. Η κυβερνητική παράλυση, η αδυναμία συνεννόησης και το πολιτικό κόστος μας έχουν ξαναφέρει σε δυσμενή θέση και έχουμε υποστεί μέχρι και εθνικές ακρωτηριάσεις.

Ας ελπίσουμε ότι έστω και τώρα θα συνειδητοποιήσουν  την σοβαρότητα και τους κινδύνους των εξελίξεων και θα πράξουν ανάλογα.

Μέχρι τότε αγρυπνούμε.

Πηγή:





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Μανώλης Κοττάκης

Θα ήθελα πολύ να συγχαρώ -χωρίς αστερίσκους- τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης για τις αναφορές του στα εθνικά θέματα στην Κεντρική Επιτροπή του Κόμματός του, και ειδικά για το Βορειοηπειρωτικό και τους διωγμούς χριστιανικών κοινοτήτων.
Άνθρωποι σαν κι εμένα, οι οποίοι έχουν ιδιαίτερες ευαισθησίες γι αυτά, ικανοποιούνται όταν ακούν έναν ηγέτη της Αριστεράς να υπερβαίνει τις ιδεοληψίες και να εντάσσει στον πολιτικό λόγο του θέματα που θεωρούνται εθνικιστικά για τους συντρόφους του.
Ωστόσο, όσα ανακάλυψα εκ των υστέρων αναίρεσαν πλήρως τη διάθεσή μου και γέννησαν μεγαλύτερη ανησυχία για το είδος των απόψεων που κυκλοφορούν επισήμως μέσα στη δεύτερη πολιτική δύναμη του Κοινοβουλίου.

Ο Σαμαράς έχει απόλυτο δίκιο όταν υποστηρίζει ότι κάποιοι υποκρίνονται όταν αναφέρονται σε θέματα πατριωτισμού, θρησκείας, παράδοσης.
Το αποδεικνύω: Η ομιλία του Τσίπρα στην Κεντρική Επιτροπή του είχε δύο νέα στοιχεία.
Το πρώτο ήταν ο ρεαλισμός. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ παραδέχθηκε ότι δεν υπάρχει ζωή για την Ελλάδα στις αγορές, αλλά μέσα σε μία νέα δανειακή σύμβαση και σε μία νέα εθνική κοινωνική συμφωνία (πρόοδος το ότι μίλησε για «εθνική», οι αριστεροί παθαίνουν αναφυλαξία με τον όρο «έθνος»).
Το δεύτερο ήταν η αναφορά του σε όσα συνέβησαν στη Βόρειο Ήπειρο. «Μας προκάλεσαν ιδιαίτερη ανησυχία τα γεγονότα στη Βαλκανική γειτονιά μας, μεταξύ άλλων και εις βάρος της ελληνικής εθνικής μειονότητας στην Αλβανία», είπε.
Απ’ όσο θυμάμαι, είναι η πρώτη φορά έπειτα από δεκαετίες που ηγέτης της Αριστεράς εντάσσει στην ατζέντα του τέτοιο θέμα και κάνει αναφορά σε «εθνική μειονότητα». Η μνεία του θα ήταν πλήρης, βεβαίως, αν περιελάμβανε και τον ιστορικό – γεωγραφικό όρο «Βόρειος Ήπειρος», αλλά τέλος πάντων.

Η ικανοποίησή μου για τη διατύπωση της νέας θέσης εξανεμίστηκε όταν διάβασα το σχέδιο ψηφίσματος της Κεντρικής Επιτροπής. Στο κεφάλαιο της εξωτερικής πολιτικής είχε δύο θέσεις, μία κανονική και μία αιρετική.
Η «ορθόδοξη» για το Κυπριακό διακήρυσσε:
«Εμμένουμε στην απόλυτη τήρηση του διεθνούς δικαίου και στον σεβασμό της διεθνούς (sic) συνθήκης για τη θάλασσα. Με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο συμπαρατασσόμαστε στον αγώνα του Κυπριακού λαού, ιδιαίτερα τούτες τις μέρες που δοκιμάζεται από την τουρκική προκλητικότητα με απαράδεκτες ενέργειες που αμφισβητούν τα κυριαρχικά του δικαιώματα στην απόλυτα καθορισμένη ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ πυρπολεί κάθε προσπάθεια ουσιαστικού διαλόγου στην κατεύθυνση επίλυσης του Κυπριακού στη βάση των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ».

Το σχέδιο, όμως, είχε και άλλη θέση με τη διευκρίνιση «άλλη διατύπωση». Αυτή υποστήριζε:
«Εμμένοντας στην ανάγκη πλήρους τήρησης των αποφάσεων του ΟΗΕ και των Γενικών Συνελεύσεών του, απορρίπτουμε κάθε ενέργεια σε σχέση με την κυπριακή ΑΟΖ που υπονομεύει τον ζωτικό διάλογο των δύο κοινοτήτων για την επίτευξη του στόχου της ειρηνικής συμβίωσής τους στο πλαίσιο μίας διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, απαλλαγμένης από δυνάμεις κατοχής».

Συγκρίνετε, παρακαλώ, τις δύο θέσεις. Από τη δεύτερη λείπουν οι όροι «τήρηση του Διεθνούς Δικαίου – σεβασμός της Διεθνούς Συνθήκης της Θάλασσας», «τουρκική προκλητικότητα», «απόλυτα καθορισμένη ΑΟΖ», «Κυπριακή Δημοκρατία».

Λυπάμαι που το επισημαίνω, αλλά το δεύτερο κείμενο είναι απόλυτα μειοδοτικό.
Η Κύπρος υποβαθμίζεται σε «κοινότητα», το Διεθνές Δίκαιο απουσιάζει.
Αγνοώ τι εγκρίθηκε και τι όχι από όλα αυτά, με ενοχλεί όμως και που υπάρχουν σε επίσημο κείμενο κόμματος το οποίο διεκδικεί την εξουσία.

Δεν μπορεί να τους έχει κανείς την παραμικρή εμπιστοσύνη!

Πηγή εφημ. «Δημοκρατία»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Πάνω από 9 στους 10 έλληνες πιστεύουν ότι κυβερνητικοί εμπλέκονται σε υποθέσεις διαφθοράς!
Μόλις 14% των Ελλήνων δηλώνει ότι αποδέχεται την κυβέρνηση Σαμαρά και τα πεπραγμένα της, ενώ πάνω από εννέα στους δέκα θεωρεί ότι εντός της κυβέρνησης υπάρχουν εκτεταμένα φαινόμενα διαφθοράς, αναφέρει η Global States of Mind 2014 που συντάσσει κάθε χρόνο η εταιρεία δημοσκοπήσεων Gallup.

Οι «επιδόσεις» αυτές καθιστούν την Ελλάδα την χώρα με τον τρίτο μικρότερο βαθμό αποδοχής της κυβέρνησής της, πίσω μόνο από την Βουλγαρία και την Βοσνία Ερζεγοβίνη, κατά την ίδια πηγή.
Ελλάδα και Βοσνία ισοβαθμούν στην κορυφή, ως προς την κυβερνητική διαφθορά.

Η αποδοχή των πεπραγμένων της ηγεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τους Έλληνες φτάνει το 23%, ενώ για την γερμανική πολιτική το ποσοστό είναι μεγαλύτερο, στο 29%. Για τους μεγάλους οικονομικούς οργανισμούς (όπως το ΔΝΤ) το ποσοστό αυτό είναι πολύ χαμηλότερο, στο 19%.

Η έρευνα παραθέτει επίσης ως σημαντικό στοιχείο το πολύ υψηλό ποσοστό ανεργίας στην χώρα μας, το οποίο φτάνει στο 27,3%, το υψηλότερο μεταξύ των πρώτων χωρών.

Στο συνοδευτικό κείμενο γίνεται εκτενής αναφορά στα μέτρα λιτότητας που υιοθετήθηκαν προκειμένου η Ελλάδα να αντιμετωπίσει την κρίση χρέους και δανεισμού.

Παρότι η χώρα αναβαθμίστηκε πρόσφατα από διεθνείς οίκους αξιολόγησης, οι πολίτες υποφέρουν ακόμη από τα μέτρα αυτά, κατά την ίδια έκθεση.

Το ινστιτούτο, το οποίο λειτουργεί περισσότερα από 40 γραφεία σε 27 χώρες, έχει έδρα στην Ουάσιγκτον, ενώ το ερευνητικό κέντρο του βρίσκεται στην Ομάχα της Νεμπράσκα. Ιδρύθηκε από τον Αμερικανό Georges Gallup.

Αναλυτικά, οι 12 κυβερνήσεις του κόσμου με την μικρότερη δημοτικότητα:

12η θέση: Ισπανία
11η θέση: Πορτογαλία
10η θέση: Τζαμάικα
9η Θέση: Κόστα Ρίκα
8η Θέση: Ρουμανία
7η Θέση: Περού
6η θέση: Πακιστάν
5η θέση: Μολδαβία
4η Θέση: Τσεχία
3η Θέση: Ελλάδα
2η Θέση: Βουλγαρία
1η Θέση: Βοσνία- Ερζεγοβίνη

Πηγή NewsBomb


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Ειδικά μετά την μεταπολίτευση, όλοι όσοι κυβέρνησαν ετούτο τον ευλογημένο τόπο, υφάρπαξαν την ψήφο του ελληνικού λαού με ασύστολα προεκλογικά και ανεφάρμοστα ψεύδη. Πολλές φορές δε, αυτή η εξαπάτηση άγγιξε τα όρια της διαστροφής και της παράκρουσης, μετατρέποντας τον πολιτικό που διεκδικούσε την διακυβέρνηση της Πατρίδος μας, από άκακο φαινομενικά αρνάκι, σε αιμοσταγή λύκο, όταν αναλάμβανε την Εξουσία. Ποτέ μα ποτέ δεν εφάρμοσαν κατά το ελάχιστο τα προεκλογικά τους προγράμματα – με τα οποία τους επέλεγε ο λαός - και όταν η κυβερνητική τους αποτυχία αντανακλούσε σε μειωμένα δημοσκοπικά αποτελέσματα, αυτοί χωρίς ίχνος εγωισμού, περηφάνιας και ευθύνης, προσπαθούσαν συνεπικουρούμενοι και από τα καθεστωτικά ΜΜΕ, να πείθουν το λαό πως εκείνος τους εξέλεξε και βεβαίως έχουν την δεδηλωμένη διακυβέρνησης της χώρας.

Όμως, η πολιτική ιστορία της Ελλάδος θα καταγράψει ως τους μεγαλύτερους πολιτικούς τσαρλατάνους, τον Γεώργιο Παπανδρέου και τον Αντώνη Σαμαρά. Και εάν ο Γιώργος Παπανδρέου υφάρπαξε την ψήφο των πολιτών με την εγκληματική προεκλογική του ρύση “λεφτά υπάρχουν”, ο Αντώνης Σαμαράς σίγουρα θα έπαιρνε το πρώτο “βραβείο” Πρωθυπουργού, γιατί καθημερινά ακυρώνει – διαψεύδει τον ίδιο του τον εαυτό!!

Πιο συγκεκριμένα. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος υπουργός της κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου εμπνεύστηκε την επιβολή “χαρατσιού” στα ακίνητα μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ, προκειμένου να εισρεύσει σίγουρο χρήμα στα άδεια Ταμεία του ελληνικού Δημοσίου, που οι ίδιοι είχαν κατακλέψει. Η υπόσχεση-δέσμευση ήταν η επιβολή αυτού του φόρου να είναι εφάπαξ. Αυτό το “χαράτσι” όμως, έγινε επαναλαμβανόμενο και τελικά η κατοχική δοσιλογική κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου το μετέτρεψε σε μόνιμο, μέσω της θέσπισης του ληστρικού Ενιαίου Φόρου Ιδιοκτησίας Ακινήτων (ΕΝΦΙΑ). Επιπρόσθετα, θριαμβολογούν πως έχουν πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα 2,5 δις ευρώ, που θα το διαθέσουν σε ευπαθή στρώματα της κοινωνίας μας. Ένα πρωτογενές πλεόνασμα που είναι πλασματικό από τη στιγμή που δεν γίνεται συμψηφισμός οφειλών από και προς το Δημόσιο, παρά μόνο εισπράττουν χωρίς να αποδίδουν τα οφειλόμενα στους ιδιώτες. Όταν, όσοι έχουν θεμελιώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα, περιμένουν για να πάρουν τη σύνταξή τους από 6 – 30 μήνες, για δε την επικουρική θα περιμένουν άνω των 4 ετών. Όταν, όταν…

Ωστόσο, διαβάστε με ιδιαίτερη προσοχή τι ακριβώς ισχυριζόταν και τι υποσχόταν ο Αντώνης Σαμαράς από του βήματος της 76ης Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης τον Οκτώβριο του 2011, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης:
«…Και έτσι ακούσαμε από το βήμα αυτό την περασμένη Κυριακή το έκτο χαράτσι στα ακίνητα μέσα σε ενάμιση χρόνο! Το οποίο μάλιστα θα είναι διπλάσιο απ΄ όσο μας είπαν στην αρχή. Και καλούνται να το πληρώσουν οι άνεργοι και οι ανήμποροι, υπό την άμεση απειλή να τους κοπεί το ηλεκτρικό ρεύμα! Τι είναι αυτό; Δεν είναι πλήρης ομολογία αποτυχίας; Δεν είναι ομολογία αδιεξόδου; Δεν θα χειροτερέψει την κρίση; Θέλουν να μας πουν ότι όλα πηγαίνουν καλά; Κι ότι τώρα, με τους νέους ατέλειωτους φόρους που θα πληρώσουμε, θα βγάλουμε και …“πρωτογενή πλεονάσματα” του χρόνου; Και θέλουν να το πιστέψουμε; Πως θα βγάλουμε πρωτογενή πλεονάσματα; Με την ύφεση να βαθαίνει; Με το δημόσιο να μην πληρώνει τις ληξιπρόθεσμες οφειλές του; Αυτό θέλουν να πιστέψουμε; Οι ίδιοι το πιστεύουν; Δεν νομίζω…».
Έτσι, πιστεύω θα συμφωνήσετε στον απόλυτο πρόστυχο παραλογισμό του Αντώνη Σαμαρά. Όμως, έχουμε και συνέχεια!! Αυτός ο ολίγιστος Πρωθυπουργός δημιούργησε το ΤΑΙΠΕΔ, διά μέσω του οποίου εκποιείται όλη η δημόσια περιουσία της Πατρίδος μας, πολύ πιο κάτω από την πραγματική της αξία. Σε ορισμένες δε, περιπτώσεις εκποιούνται τμήματα της ελληνικής επικράτειας που έχουν στρατηγική θέση για την Εθνική μας ακεραιότητα.
Για την ιστορία, το ΤΑΙΠΕΔ συστάθηκε την 1η Ιουλίου 2011 και η διάρκειά του είναι για 6 χρόνια. Μπορεί βέβαια, να παραταθεί με απόφαση του υπουργού Οικονομικών. Στο Ταμείο μεταφέρθηκαν τα περισσότερα από τα περιουσιακά στοιχεία που είχαν περιληφθεί στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα και θα μεταφερθούν όσα ακόμη περιουσιακά στοιχεία αποφασιστεί από το Κράτος.

Όμως, τι ισχυριζόταν, προκειμένου να αναρριχηθεί στην “καρέκλα” της Εξουσίας ο Αντώνης Σαμαράς; «…Έχουμε δυνατότητες ανεκμετάλλευτες. Και πλούτο αναξιοποίητο. Μέχρι σήμερα…Δεν είναι η Ελλάδα “Ψωροκώσταινα”! Κι εμείς οι Έλληνες Μπορούμε! Τέρμα αυτά τα συμπλέγματα μοιρολατρίας… Μόνο η αξία της γνωστής δημόσιας περιουσίας μας είναι όση περίπου το συνολικό χρέος μας!
Αυτό για το οποίο μας χλευάζουν σήμερα οι “καλοθελητές”, δεν θα ήταν πρόβλημα καθόλου, αν μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε τον πλούτο μας…Λέω να τον αξιοποιήσουμε. Όχι να τον ξεπουλήσουμε! Γιατί αν τον ξεπουλήσουμε τώρα, κοψοχρονιά, δεν θα καταφέρομε να βγούμε από την κρίση. Και δεν θα μας έχει μείνει τίποτε μετά, να στηριχθούμε πάνω του…».

Οσονούπω, έχοντας κατά νου ως εικόνα το χθες και το σήμερα του Αντώνη Σαμαρά, σε τι σκέψεις θα καταλήγατε. Πως πρόκειται τουλάχιστον, για πολιτική αλητεία; Ναι ή όχι;

Είναι τόσα πολλά τα παραδείγματα της πολιτικής μετάλλαξης αυτού του ανδρός, που θα απαιτούνταν επί μέρες, σελίδες ολόκληρες να γράφουμε για να απαριθμούμε τα “κατορθώματά” του!! Ωστόσο, θα ήθελα να κλείσω για σήμερα, με ένα ακόμη απόσπασμα από εκείνη την ομιλία στην 76η ΔΕΘ:
«…Η Ελλάδα χρειάζεται μεγάλες διαρθρωτικές αλλαγές. Όπως η φορολογική μεταρρύθμιση. Που σημαίνει, πρώτα από όλα να χτυπηθεί η φοροδιαφυγή. Δηλαδή, να πληρώνουν όλοι! Αλλά για να πληρώνουν όλοι, πρέπει να μειωθούν οι φορολογικοί συντελεστές…Απαιτείται ευέλικτος φορολογικός μηχανισμός, ώστε το δημόσιο να αντλεί έσοδα που ξέρει ότι παράγονται, χωρίς να εξαντλεί την επιχείρηση. Κι ακόμα να γίνει επιτέλους πράξη ο συμψηφισμός οφειλών από και προς το Δημόσιο. Οι φορολογικές επιδρομές μείωσαν τελικά τα έσοδα, αύξησαν τα ελλείμματα. Προτείνουμε να αντιστραφεί αυτή η καταστροφική πολιτική! Γιατί τώρα ποιος να επενδύσει σε μια χώρα που υπερφορολογεί ό,τι αναπνέει και ό,τι κινείται; Εμείς τους προτείνουμε να μειωθούν οι φορολογικοί συντελεστές για να μπορέσει το κράτος να εισπράξει…Τώρα οι εταιρείες φεύγουν από την Ελλάδα και πάνε δίπλα, σε γειτονικές χώρες με πολύ χαμηλότερους φόρους. Κι όσες δεν μπορούν να φύγουν, κλείνουν. Αυτή τη στιγμή με τα απανωτά χαράτσια, πνίγουν κυριολεκτικά και τις ελάχιστες κερδοφόρες επιχειρήσεις που έχουν μείνει. Και φέρνουν και νέα λουκέτα. Άντε να δούμε, τι θα βρουν να φορολογήσουν!...».
Ειλικρινά θεωρείτε πως πρέπει να κάνω κάποιο σχόλιο; Είχε πει όλη την αλήθεια για την οικονομική ανάκαμψη ο Αντώνης Σαμαράς! Που όμως, μόλις έγινε Πρωθυπουργός είδε τα πράγματα από άλλη σκοπιά. Γιατί στην Ελλάδα, όταν ένα κόμμα είναι στην αντιπολίτευση, βλέπει τα πράγματα με τα μάτια του λαού και όταν γίνει κυβέρνηση τα βλέπει με τα μάτια της Εξουσίας. Και όπως γνωρίζουμε, λαός και Εξουσία είναι διαφορετικά στρατόπεδα.
Παρ΄ όλα ταύτα θα ήθελα να σταθώ στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της φοροκλοπής, που όλες οι κυβερνήσεις θα είχαν πατάξει, αλλά αυτές ζουν και βασιλεύουν εις βάρος του κράτους και των νομίμων φορολογουμένων (κυρίως μισθωτών και συνταξιούχων).
Όλες οι κυβερνήσεις, προεξέχουσας της κυβέρνησης Σαμαρά υπόσχονταν την δημιουργία μηχανισμών που θα βοηθούσαν στον περιορισμό – γιατί είναι ουτοπία να ομιλούμε για εξάλειψη – αυτού του φαινομένου, που στην πραγματικότητα εξακολουθεί και κατακαίει τα σωθικά της κοινωνίας μας στις ημέρες των Μνημονίων. Γιατί, η φοροδιαφυγή ανέρχεται στα 15 δις ευρώ κατ΄ έτος και η φοροκλοπή στα 5 δις αντίστοιχα.

Ολοκληρώνοντας, να υπενθυμίσω στην Εξουσία πως, τεράστια φοροδιαφυγή με απώλεια πολλών δις ευρώ – σύμφωνα με πληροφορίες - συντελείται από τις παράνομες υιοθεσίες, με σκοπό την αποφυγή της καταβολής του φόρου μεγάλης κληρονομιάς (Νόμος 3815/2010).
Γνωρίζουν κάτι περισσότερο;
Και εάν Ναι, προτίθενται να ενημερώσουν τον ελληνικό λαό που πένεται και δυστυχεί;

Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Και ξανά προς τη Μέρκελ τραβά…

Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος

Η κατάσταση στην χώρα είναι οικτρή. Το success story του Σαμαρά, αποτελεί κόλαφο για την κοινή λογική και κορύφωση της εικονικής πραγματικότητας. Μίας πραγματικότητας που μπορεί να συγκριθεί μόνο με μεταπολεμική περίοδο... Και, που δυστυχώς έχει και συνέχεια, αφού οι "επιταγές" των "φίλων", των "εταίρων" και των "συμμάχων", φαίνεται πως δεν έχουν ικανοποιηθεί πλήρως...


Σήμερα βιώνουμε τη συνέχεια της εποχής του Γιώργου Παπανδρέου, του «λεφτά υπάρχουν» και τη συνέχειά τους με τον «δρόμο προς την Ιθάκη.
Μετά ήρθε ένας τραπεζικός υπάλληλος, ονόματι Παπαδήμος και εξασφάλισε τις τράπεζες με τα PSI και τη μείωση του χρέους, που τελικά όμως δεν μειώθηκε, αλλά αυξήθηκε.
Ακολούθησε ο Αντώνης Σαμαράς με τα Ζάππεια, αλλά και το «τα λάθη είναι ανθρώπινα» για να εισάγει ακόμη πιο σκληρά την οικονομική πολιτική της χούντας των Βρυξελλών, παίζοντας με τις λέξεις και καταστρέφοντας συνολικά την χώρα.
Τώρα, ετοιμάζεται ο Αλέξης Τσίπρας που ξεκίνησε λέγοντας πως θα διαγράψει το χρέος, συνέχισε με το «θα επαναδιαπραγματευτούμε το χρέος» και λίαν προσφάτως ερωτοτροπεί με την εξουσία λανσάροντας το «θα παγώσουμε το χρέος».
Αξιοθαύμαστο, δε και ανάξιο περαιτέρω σχολιασμού είναι πως, η σημερινή κυβέρνηση θεωρεί τις εκλογές κίνδυνο για την χώρα(!), ενώ η αξιωματική αντιπολίτευση ακολουθεί την τακτική το «ώριμου φρούτου» αδιαφορώντας για την καταστροφή που επιφέρει η παραμονή των συγκυβερνητών και εκφραστών του Μερκελισμού, Σαμαρά – Βενιζέλου…

Πορείες κοινές, από κοινούς ψεύτες που διαθέτουν την πολιτική ασυλία για τα ψέματα που εκστομίζουν. Κοινό τους σημείο η λατρεία τους για την εξουσία, αλλά και η αποφυγή της ορθής πορείας προς την έξοδο από το χάος στο οποίο οδήγησαν και συνεχίζουν να οδηγούν την χώρα. Κανείς τους δεν αναφέρεται στην μαγική λέξη, στην «αυτοδιαχείριση» της φτώχειας αλλά και του πλούτου. Της φτώχειας που ζούμε, αλλά και του πλούτου τον οποίο όλοι αυτοί οι «διασώστες» ξεχνάνε να αναφερθούν. Στον ενεργειακό πλούτο, για τον οποίο χαρακτηριζόταν γραφικός (από πολιτικούς αλλά και από δημοσιογράφους) ό,ποιος τολμούσε να αναφερθεί. Στον πλούτο που τώρα διαμοιράζουν εν κρυπτώ, χωρίς να ενημερώνουν τον φυσικό του ιδιοκτήτη, τον λαό. Στον πλούτο για τον οποίο προσέτρεξαν οι μεγαλύτερες εταιρείες ενέργειας του πλανήτη, για να συμφωνήσουν και να κατοχυρώσουν την εκμετάλλευση – υφαρπαγή του. Στον πλούτο που αν δεν αυτοδιαχειρισθούμε με απόλυτη διαφάνεια θα πάψει να είναι δικός μας...

Κι ενώ αυτό το απίστευτο συνονθύλευμα πολιτικών καρικατούρων ασχολείται με τον διαμοιρασμό και τον εξευτελισμό της χώρας, δεν φαίνεται πως οι Έλληνες πολίτες διαθέτουν την δυνατότητα αποφυγής του ολέθρου. Οι Έλληνες πολίτες που βομβαρδίζονται με ειδικές επιχειρήσεις παραπληροφόρησης (μέσω των ΜΜΕ), αλλά και ψυχολογικές επιχειρήσεις κατευνασμού και εν γένει ελέγχου των αντιδράσεών τους, προκειμένου να μην γίνουν επικίνδυνοι για το «σύστημα». Είναι οι Έλληνες πολίτες που δεν μπορούν να διακρίνουν (ή να οργανώσουν) μία πολιτική κίνηση, αφού –όλως παραδόξως- έχει «γεννηθεί» ένα μεγάλο πλήθος «κομμάτων» και «κινημάτων» που αρνούνται να ενωθούν (αποτέλεσμα της ματαιοδοξίας των «ηγετών» τους) και συμβάλουν τα μέγιστα στον πολιτικό αποπροσανατολισμό αλλά και την σύγχυση των πολιτών, αποτρέποντας –επί της ουσίας- την συσπείρωσή τους…

Δυστυχώς, είναι τόσο μεγάλη η ζημιά που έχει υποστεί ο πολίτης, ώστε ακόμη και εάν εμφανιζόταν ο ίδιος ο Θεός ανακοινώνοντάς μας ότι θα μας σώσει, αρκεί να τον ακολουθήσουμε, θα τον απαξιώναμε, επειδή δεν θα γνωρίζουμε το πρόσωπό του από τηλεοπτικές εκπομπές των γνωστών αστέρων – καθοδηγητών της κοινής γνώμης…

Όσο για την απάντηση, του πως θα γλιτώσουμε από την καταστροφή, αυτή βρίσκεται μέσα στον καθένα από εμάς και στην συλλογικότητα που θα επιδείξουμε όταν αποφασίσουμε και ανακοινώσουμε το «μη παρέκει».
Αλλά, φαίνεται πως δεν έχουμε καμία διάθεση να παλέψουμε για τα αυτονόητα και περιμένουμε να ζήσουμε την φρίκη που μας ετοίμασαν, για να αποφασίσουμε –εάν αποφασίσουμε- πως έχουμε αξιοπρέπεια και είμαστε άνθρωποι και όχι σκλάβοι…

Όμως, μέχρι να συμβούν αυτά, η τσογλανοκρατία καλά κρατεί και απ’ ότι φαίνεται θα έχει και συνέχεια, με νέα επεισόδια φρίκης… και μάλιστα, εθνικής φρίκης…
Και δεν πρέπει να ξεχνάμε πως σήμερα ζούμε αυτό που μας αξίζει ή αυτό που… ανεχόμαστε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος 
Ξεκίνησαν με το «Μνημόνιο ή χρεοκοπία». Kαι έφεραν τη χρεοκοπία, έφεραν την φτωχοποίηση  εκατομμυρίων ανθρώπων του λαού.
Προχώρησαν με το «Μεσοπρόθεσμο ή τανκς». Kαι έφεραν δοτούς πρωθυπουργούς, τον αυταρχισμό του «μαύρου», τη δημοκρατία των Μπαλτάκων και των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου.
Συνέχισαν με το δεύτερο Μνημόνιο, διακηρύσσοντας «Μνημόνιο ή χάος». Και έφεραν το χάος της αδιανόητης ανεργίας, των συσσιτίων, των ληγμένων τροφίμων, των παιδιών που λιποθυμούν από ασιτία στα σχολεία.
Απείλησαν με το «PSI ή καταστροφή». Και έφεραν την καταστροφή των νοσοκομείων, των Πανεπιστημίων, των Ασφαλιστικών Ταμείων.
Εκβίασαν με το «ευρώ ή δραχμή». Και έφεραν την πλήρη... αφραγκία, το μηδενικό εισόδημα, τα χαράτσια, τον ΕΝΦΙΑ, τη φτώχεια που ακόμα κι αυτήν τη φοροληστεύουν. 
Και να που μετά από όλα αυτά φτάσαμε στον νέο εκβιασμό: «Αγορές ή θάνατος»! «Αγορές ή πείνα»! «Αγορές ή εξανδραποδισμός»!
Ιδού, λοιπόν, η νέα τρομοκρατία. Αυτοί που «σκίζουν Μνημόνια», που «διαπραγματεύονται την έξοδο από τα Μνημόνια», που «οργανώνουν την έξοδο της χώρας από τα Μνημόνια», σε συνεργασία με τους αφεντάδες του βασιλείου που υπηρετούν, σε συνεργασία δηλαδή με τους κερδοσκόπους και τους τοκογλύφους του σάπιου βασιλείου της Αυτού Εξοχότητας της «Αγοράς», βάζουν τα κανάλια τους, τις εφημερίδες τους και τους ενσωματωμένους διανοούμενους της αγοραίας κινδυνολογίας να διαλαλούν:   

-       Ή θα κάνουμε ό,τι λένε οι «Αγορές» ή θα πεινάσουμε!
-       Ή θα κάνουμε ό,τι λένε οι «Αγορές» ή θα χρεοκοπήσουμε!
-       Ή θα παραμείνουμε αιωνίως (και… προληπτικώς) σε καθεστώς λιτότητας υπό την επιτήρηση της ΕΕ, της Κομισιόν, της ΕΚΤ ή οι «Αγορές» θα μας πνίξουν!
Ερώτηση 1η: Από πότε συνιστά «σωτηρία» και «πατριωτισμό» το «σφάξε με… Αγορά μου ν’ αγιάσω»;
   
Ερώτηση 2η: Από πότε είναι «σωτηρία» και «πατριωτισμός» να απειλούν με «πείνα» ένα λαό αυτοί που – για τον… εξευμενισμό των «Αγορών» - κατάντησαν τα 6,3 εκατομμύρια του πληθυσμού της Ελλάδας να ζουν στην καταχνιά της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού;
   
Ερώτηση 3η: Από πότε είναι «σωτηρία» και «πατριωτισμός» το κήρυγμα της αιώνιας υποταγής στα πιράνχας των «Αγορών» από αυτούς που για να θησαυρίζουν οι ύαινες των «Αγορών» σφάγιασαν μισθούς και συντάξεις, «φυλάκισαν» τα εργασιακά δικαιώματα και «απελευθέρωσαν» τις απολύσεις;
   
Ερώτηση 4η: Από πότε είναι «σωτηρία» και «πατριωτισμός» να κατακρεουργούνται στην προκρούστια κλίνη της «Αγοράς» οι εργάτες, οι υπάλληλοι και οι άνεργοι για να διασώζονται οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι και οι εργολάβοι της «Αγοράς»;
Αφού, λοιπόν, έπαιξαν με τα ταξίδια στα Παρίσια και με τα «διαζύγια» με το ΔΝΤ, ιδού ο «ρεαλιστικός» δρόμος που μας προτείνουν: Να είμαστε φρόνιμοι, να πληρώνουμε κανονικά τους κερδοσκόπους και τους διεθνείς τοκογλύφους, να είμαστε μειλίχιοι κα κατευναστικοί με τις «Αγορές», να συνεχίσουμε να ταΐζουμε τον Μινώταυρο της καπιταλιστικής κρίσης με την δική μας ανθρωπιστική κρίση, ειδάλλως οι «Αγορές» θα μας αυξήσουν τα σπρέντ…
 Αλλά για μισό λεπτό ορέ «λεβέντες»:
- Και τι θα γίνει άμα μας αυξήσουν τα σπρεντ;  Τότε – απαντούν οι «λεβέντες» - δεν θα μπορούμε να δανειζόμαστε (από τους τοκογλύφους).
   
- Ε, κι άμα δεν μπορούμε να δανειζόμαστε από τους τοκογλύφους τι θα γίνει; Τότε – επιμένουν οι «λεβέντες» - δεν θα μπορούμε να ξεπληρώνουμε τα χρέη (στους τοκογλύφους).
   
- Αλλά ποιος σας είπε, ορέ «λεβέντες», ότι η μοίρα αυτού του λαού είναι ντε και καλά να θυσιάζεται για δάνεια και να ματώνει για χρέη που τα δημιουργεί η κάστα σας και για τόκους που τους εισπράττουν οι τοκογλύφοι φίλοι σας;
Επομένως: Αφού η «Αγορά» σας δεν είναι παρά το γήπεδο ενός σικέ παιχνιδιού, αφού δεν είναι  τίποτα λιγότερο από μια ζούγκλα από γύπες κι από ύαινες, από σαρκοφάγα και από παχύδερμα που παριστάνουν τους «καλούς Σαμαρείτες», τότε:
  • Είναι δικαίωμα του ελληνικού λαού και κάθε λαού να την στείλει στην «Αγορά» σας στον αγύριστο.
  • Είναι δικαίωμα του ελληνικού λαού να αρνηθεί να πληρώνει στην «Αγορά» σας χρέη που δεν του αναλογούν.
  • Είναι δικαίωμά του αντί να πληρώνει λύτρα σε εκβιαστές και τρομοκράτες, να οργανώσει την άμυνά του απέναντι στην «Αγορά» σας, και να χρηματοδοτήσει ο ίδιος τους όρους της ύπαρξής του.
Εδώ, βέβαια, ξεκινούν τα δύσκολα. Εδώ είναι που τίθεται το μέγα ερώτημα: Και πώς θα γίνουν όλα αυτά; Πως θα τα βάλουμε με τις «Αγορές»; Μπορεί η «μικρή Ελλάδα» να τα βάλλει με τέτοιες δυνάμεις; Μην είναι καλύτερα να εξουσιοδοτήσουμε κάποιο Μεσσία μπας και καλοπιάσει τα όρνεα; Μήπως να προσδοκούμε να περισώσουμε κάτι από τις διαπραγματεύσεις με τις ύαινες; Μήπως να διατηρήσουμε τη χώρα και το λαό στις αρένες των «Αγορών» εν αναμονή της συνεννόησης με τα παχύδερμα;
Ένα τέτοιο πολιτικό σχέδιο, ισοδυναμεί με το να πιστεύεις ότι παίζοντας με τους κανόνες του Κύκλωπα και ζώντας μέσα στη σπηλιά του Κύκλωπα, θα καλοπιάσεις τον Κύκλωπα.
Στην οργάνωση του σχεδίου της άμυνας, και ταυτόχρονα της λαϊκής αντεπίθεσης, απέναντι στα σαρκοφάγα και τους Κύκλωπες των «Αγορών» δεν χωρούν ψευδαισθήσεις. Εδώ απαιτείται ένας κοινωνικός συναγερμός, αποτυπωμένος σε ένα τέτοιο πολιτικό σχέδιο που δεν μπορεί παρά:
  • Να περνάει μέσα από την ανυπακοή στους εκβιαστές και από την «ιχνηλάτηση» της πορείας αποδέσμευσης από την αρένα τους.
  • Να περνάει μέσα από ένα λαό αποφασισμένο ότι τον πλούτο που παράγεται σε αυτόν τον τόπο δεν θα τον οικειοποιούνται τρίτοι.
  • Να στηρίζεται από ένα οικονομικό πρόγραμμα που θα αξιοποιεί όλο το εργατικό και επιστημονικό δυναμικό της χώρας στο πλαίσιο της παραγωγικής αναγέννησης του τόπου.
  • Να εντάσσει την παραγωγική βάση, τον ορυκτό πλούτο, τις βιομηχανικές δυνατότητες, τον τραπεζικό τομέα, τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας σε ένα σχεδιασμό με γνώμονα τις κοινωνικές ανάγκες και με πολιτική πυξίδα οι παραγόμενες αξίες να μην γίνονται κέρδη ή τοκοχρεολύσια για τους λίγους αλλά κοινωνικό όφελος που θα διανέμεται στους πολλούς.
  • Να περνάει μέσα από την οικοδόμηση διεθνών σχέσεων όπου ο δανεισμός και οι κάθε λογής σχέσεις της χώρας στο «παγκόσμιο χωριό» θα αποφασίζονται στη βάση του κοινού οφέλους και όχι στη βάση της υποταγής στο δίκιο του εκμεταλλευτή.  
Μα όλα αυτά – θα πουν οι «λεβέντες» - θα επιφέρουν τη σύγκρουση με τις «Αγορές» και με τα πολιτικοοικονομικά τους στηρίγματα εντός και εκτός Ελλάδας.
Μα, ναι! Αυτό ακριβώς λέμε! Λέμε ότι εισερχόμαστε στη νέα φάση της λαϊκής σφαγής, όπου όντως στον ελληνικό λαό τίθεται το πραγματικό δίλημμα:
   
    Ή θα συνεχίσει να παρακολουθεί τη συντριβή του ή θα επιλέξει τον άλλο δρόμο!
   
    Ή θα αποδεχθεί το εκβιαστικό δίλημμα «Αγορές ή θάνατος» και θα υποταχθεί στην τυραννία ως το θάνατο, ή θα συγκρουστεί με τους εκ-βιαστές του διεκδικώντας ως έπαθλο την Ελευθερία του από τις αλυσίδες.
  
Πηγή enikos
Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Σύμφωνα με τον Υπουργό Εξωτερικών της Ρωσίας, Σεργκέι Λαβρόφ, η Μόσχα θα συνεχίσει να υποστηρίζει τη Βαγδάτη και τη Δαμασκό. Η υποστήριξη αυτή δεν είναι μόνο πολιτική καθώς ο υψηλόβαθμος πολιτικός της Ρωσίας αναφέρθηκε και σε εφοδιασμό όπλων.

«Η Μόσχα θα συνεχίσει να υποστηρίζει τη Συρία και το Ιράκ για την καταπολέμηση της διεθνούς τρομοκρατίας, ιδιαίτερα στον εφοδιασμό τους με όπλα», δήλωσε τη Δευτέρα ο Ρώσος Υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ.

Παρέχουμε συνεχή υποστήριξη στις κυβερνήσεις του Ιράκ, της Συρίας και σε περιοχές άλλων χωρών που μάχονται κατά των θρησκευτικών εξτρεμιστών οι οποίοι προσπαθούν να καταλάβουν την εξουσία.

Στην συνέχεια ο Λαβρόφ δήλωσε πως η υποστήριξη στις συγκεκριμένες κυβερνήσεις εκφράζεται κυρίως με μεγάλα φορτία όπλων και στρατιωτικό εξοπλισμό. Όσο αφορά τον εφοδιασμό όπλων ο επικεφαλής της ρωσικής διπλωματίας δήλωσε επίσης πως «αυξάνει σημαντικά τις πιθανότητες για την καταπολέμηση τους».



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου