Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

1 Ιαν 2014

Οι επενδυτές ξεφορτώνονται τα τουρκικά ομόλογα

Γράφει ο Νίκος Μελέτης 

Χρειάστηκαν λιγότεροι από 24 μήνες από τον Νοέμβριο του 2011, όταν οι αναγνώστες του περιοδικού «ΤΙΜΕ» ανακήρυσσαν πρόσωπο της χρονιάς τον Ταγίπ Ερντογάν, μέχρι τη στιγμή που άρχισε η διαδικασία αποκαθήλωσης του ανθρώπου που πίστεψε ότι μπορεί να γίνει (και σχεδόν το πέτυχε) «Σουλτάνος» μιας μεγάλης και ισχυρής ισλαμικής Τουρκίας.
Η μεγάλη μάχη και σύγκρουση στην Τουρκία τώρα μόλις έχει ξεκινήσει και ο Ταγίπ Ερντογάν είναι ένας ιδιαίτερα σκληρός και ανθεκτικός παίκτης, καθώς αντλεί δύναμη από την ισχυρή επιρροή που ασκούν ακόμη ο δημαγωγικός λόγος του και η ισλαμική «ταυτότητά» του, σε ένα πολύ σημαντικό τμήμα του τουρκικού λαού.
Οι καταιγιστικές εξελίξεις των τελευταίων δύο εβδομάδων, αποτέλεσμα σε μεγάλο βαθμό της σύγκρουσης για τη νομή της εξουσίας στη «μετακεμαλική» Τουρκία, μεταξύ του Τ. Ερντογάν ως πιο σημαντικού εκπροσώπου της «Εθνικής Αποψης» (Milli Gorus) και του Φετουλάχ Γκιουλέν και της «Κοινότητάς» του που εκπροσωπούν το φιλελεύθερο Ισλάμ της παράδοσης του Σαΐντ Νουρσί, δημιουργούν νέα εκρηκτικά δεδομένα στη γειτονική χώρα, που το 50% των πολιτών είναι σταθερά αντίθετο στην ισλαμική και αυταρχική ατζέντα του ΑΚΡ.

Η ευρωπαϊκή ατζέντα
Η σύγκρουση αυτή όμως δημιουργεί σοβαρές ανησυχίες όχι μόνο για τη σταθερότητα αλλά και για τον στρατηγικό προσανατολισμό της Τουρκίας, καθώς η τροπή της παρούσας κρίσης την απομακρύνει ακόμη περισσότερο από την ευρωπαϊκή ατζέντα της. Ο Ερντογάν ταυτίζει πλέον τον εαυτό του και την πολιτική τύχη του με την ίδια την τύχη της Τουρκίας, μια προσέγγιση ιδιαίτερα επικίνδυνη και εμφυλιοπολεμική, καθώς επιχειρεί να ενοχοποιήσει ως «αντεθνική» κάθε αποκάλυψη για τα σκάνδαλα της κυβέρνησής του, ακόμη και την άσκηση κριτικής προς την κυβερνητική πολιτική.

Σε συγκέντρωση του κόμματός του κάλεσε τους οπαδούς του να αγωνιστούν εναντίον όλων των «λόμπι του χάους» χαρακτηρίζοντας τη «νέα εποχή» τόσο σημαντική όσο και τον «Πόλεμο της Ανεξαρτησίας» (του Κεμάλ εναντίον του Ελληνικού Στρατού στη Μικρά Ασία).
Η «συνωμοσία αυτή δεν στρέφεται απλώς εναντίον του κυβερνώντος κόμματος και του πρωθυπουργού, αλλά εναντίον του έθνους των 76 εκατομμυρίων πολιτών», είπε ο Ερντογάν.

Ο Τούρκος ηγέτης βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα πρωτοφανές σκάνδαλο διαφθοράς το οποίο έχει αγγίξει τον στενό πυρήνα του κυβερνητικού επιτελείου του και απειλεί να του αφαιρέσει το πιο σημαντικό επιχείρημά του, αυτό του «Σταυροφόρου» της διαφάνειας και του αμείλικτου πολέμιου της διαφθοράς.

Ο Ταγίπ Ερντογάν, ύστερα από έντεκα χρόνια στην εξουσία και αφού πέτυχε τον άθλο της εξουδετέρωσης του πανίσχυρου κεμαλικού στρατιωτικού κατεστημένου, άρχισε εδώ και καιρό να μολύνεται από τον ιό της αλαζονείας.

Οι μεγαλοϊδεατισμοί για διεκδίκηση εκ μέρους της Τουρκίας περιφερειακού και παγκόσμιου ρόλου, οι εμμονές με φαραωνικά έργα όπως η διάνοιξη διώρυγας παράλληλης με τον Βόσπορο, το νέο αεροδρόμιο κ.ά., η αντίληψη ότι μπορεί με την ίδια άνεση να ζητά την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, ή στην Ενωση των «Πέντε της Σανγκάης», αλλά και να θέλει να υπαγορεύσει το πολιτικό σκηνικό της Αιγύπτου βάσει των επιθυμιών του, ήταν φαινόμενα ανησυχητικά.

Ρέποντας επικίνδυνα προς τον ιδιότυπο αυταρχισμό, τύπου Ασαντ και Μουμπάρακ, διανθισμένο με αρκετό Ισλάμ, ο Τ. Ερντογάν άρχισε να χάνει την επαφή με την πραγματικότητα, τόσο του διεθνούς περίγυρου όσο κυρίως του εσωτερικού της Τουρκίας, κάτι που έγινε ακόμη πιο φανερό με τη βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων στο πάρκο Γκεζί τον Ιούνιο… Τώρα και πάλι καταφεύγει σε μια σκληρή διχαστική ρητορική, ανακαλύπτοντας εχθρούς και συνωμοσίες για να δικαιολογήσει τα σκάνδαλα και τις ωμές παρεμβάσεις του στη λειτουργία της Δικαιοσύνης και της Αστυνομίας.

Την Παρασκευή από το πανεπιστήμιο του Σαγγάριου ο Τ. Ερντογάν επιτέθηκε εναντίον της Δικαιοσύνης, κατηγορώντας την ότι εκπροσωπεί την «παλιά Τουρκία» και απειλώντας τους «δικαστές ότι θα δικαστούν από το Εθνος»…

Ενώ υπαγόρευσε την παραίτηση υπουργών του και μάλιστα εκ των στενότερων συνεργατών του, την ίδια στιγμή αρνείται ότι υπάρχει το οποιοδήποτε σκάνδαλο αποδίδοντας όλα όσα συμβαίνουν στην Τουρκία σε μια διεθνή συνωμοσία.

Gulen03-31december2013
Βλέπει παντού «εχθρούς»
Καταγγέλλει ως συνωμοσίες εναντίον της Τουρκίας, κάθε κριτική που ασκείται στην κυβέρνησή του, ενώ έχει ανακαλύψει έναν κατάλογο «εχθρών» για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από την αποκάλυψη των σκανδάλων αυτών που συγκλονίζουν την Τουρκία.
Το «επιχείρημά» του είναι ότι η Τουρκία μπήκε στο «μάτι» όσων έχασαν από την οικονομική ανάπτυξή της, το λόμπι των επιτοκίων όπως αρέσκεται να το ονομάζει, που σύμφωνα με δικούς του υπολογισμούς έχασε 642 δισ. λίρες, τα οποία έτσι κέρδισε η Τουρκία.

Δεν είναι όμως μόνο το λόμπι των επιτοκίων, αλλά, όπως το κωδικοποίησε η «Χουριέτ», οι «συνωμότες» είναι οι ΗΠΑ, το εβραϊκό λόμπι, οι σπείρες και οι συμμορίες, ο παράγοντας του Γκεζί, τα ΜΜΕ, τα ΜΜΕ του εξωτερικού, το λόμπι του αίματος (που δεν θέλει την ειρήνευση με το PKK) και φυσικά η «Κοινότητα» Γκιουλέν.
Οι επόμενες εβδομάδες είναι καθοριστικές για τον Τ. Ερντογάν, καθώς θα αποδειχθεί πόσο βαθιές είναι οι ρίζες της «Κοινότητας» των γκιουλενιστών στη Δικαιοσύνη και την Αστυνομία.

Κι αν θα μπορέσει να τους αντιμετωπίσει και να εγκαταστήσει τον βαθύ Ερντογανικό μηχανισμό σε όλη την κρατική μηχανή, ώστε πλέον να μπορεί να ελέγξει κάθε αντίδραση και εκτός της κυβέρνησης αλλά και εντός του κόμματός του.

Εφόσον όμως οι γκιουλενιστές που κατόρθωσαν να τυλίξουν σε «μια κόλλα χαρτί» το μέχρι πρότινος πανίσχυρο στρατιωτικό κατεστημένο, αντέξουν την πίεση του Ερντογάν, τότε πιθανόν οι αποκαλύψεις να πάρουν καταιγιστικό χαρακτήρα και να συμπαρασύρουν και τον ίδιο τον Ερντογάν, που πεισματικά επιμένει ότι δεν υπάρχει σκάνδαλο, αλλά όλα είναι αποκυήματα της φαντασίας και σενάρια των «συνωμοτών».

Δυσαρέσκεια στο κόμμαΚρατάει αποστάσεις ο Γκιουλ
Στο ίδιο το ΑΚΡ που σημειώθηκαν αποχωρήσεις και διαγραφές βουλευτών και στελεχών υπάρχει έντονο κλίμα δυσαρέσκειας στη μερίδα των στελεχών που βλέπουν να διαμορφώνεται μια αυταρχική εξουσία και στο εσωτερικό του κόμματος.

Από αυτήν την τάση δεν πρέπει να εξαιρεθεί και ο ίδιος ο πρόεδρος της χώρας και συνιδρυτής του ΑΚΡ Αμπντουλάχ Γκιουλ που από τα επεισόδια στο Γκεζί έχει διαφοροποιηθεί αρκετές φορές από επιλογές του Τ. Ερντογάν. Εξάλλου, ο νυν πρόεδρος θα επιθυμούσε, όπως έχει αφήσει ο ίδιος να εννοηθεί, να είναι και πάλι υποψήφιος για τη θέση του προέδρου εφόσον ο Τ. Ερντογάν για κάποιον λόγο δεν διεκδικήσει τη θέση αυτή.

Καθώς ο Ερντογάν θα συνεχίσει, εν όψει και των δημοτικών εκλογών της 30ής Μαρτίου, να δίνει τη μάχη του μπαλκονιού, ο Α. Γκιουλ αλλά και ένα πολιτικό και οικονομικό σύστημα που έχει αρχίσει να ενοχλείται από τις «τρέλες» του Ερντογάν, θα καιροφυλακτεί για το ενδεχόμενο να επιβληθεί από τις εξελίξεις η ανάγκη για μια «ήπια και συμβιβαστική» υποψηφιότητα. Το ερώτημα είναι εάν ο Τ. Ερντογάν, που ονειρεύεται ακόμη ότι το 2023 θα σηματοδοτήσει την επανίδρυση του τουρκικού κράτους, εκατό χρόνια μετά την ίδρυσή του από τον Κεμάλ Ατατούρκ, θα είναι πρόθυμος να αποδεχθεί την πρόωρη συνταξιοδότησή του.

Καμπανάκι για την οικονομία
Εν τω μεταξύ, εικόνες από το (πρόσφατο) παρελθόν θύμισε τις ημέρες αυτές η τουρκική οικονομία, καθώς η ισοτιμία της τουρκικής λίρας κατέρρευσε σε ιστορικά χαμηλά έναντι του δολαρίου και του ευρώ, ενώ τα CDS κτύπησαν τις υψηλότερες τιμές των τελευταίων 18 μηνών.

Το χρηματιστήριο της Κωνσταντινούπολης έπεσε σε χαμηλό 17μήνου, ενώ έντονη ήταν η ανησυχία ξένων επενδυτών για τον κύκλο αβεβαιότητας στον οποίο εισέρχεται η Τουρκία. Οι πρώτες τρεις ημέρες της κρίσης, σύμφωνα με τον υπουργό Οικονομίας Α. Μπαμπατσάν, είχαν στοιχίσει σχεδόν 1,5 δισ. δολ. στην τράπεζα Halkbank και 20 δισ. δολάρια στην τουρκική οικονομία.

Ενδεικτική του κλίματος όμως ήταν η παρέμβαση του προέδρου της Τουρκικής Ενωσης Βιομηχάνων (TUSIAD) Μουχαρέμ Γιλμάζ που επεσήμανε την ανάγκη να αναζωογονηθεί η σχέση της Τουρκίας με την Ε.Ε., για την προώθηση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, που είναι απαραίτητες για την εμπέδωση των δημοκρατικών αρχών στη χώρα και την επιτάχυνση της οικονομικής ανάπτυξης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος 

«Ο περί ου ο λόγος Υπουργός γνωρίζει δώδεκα τρόπους να προσπορίζεται χρήματα, εκ των οποίων ο τιμιότερος είναι η κλοπή…» (Εμμανουήλ Ροΐδης)

Παρατήρηση πρώτη: «Μίζα», «ρουσφέτι», «μέσο», «δόντι», «διαπλοκή», «λάδωμα», «φακελάκι», «δωράκι», «βύσμα»... Περίεργο πράγμα. Πώς γίνεται να υπάρχει τέτοιο πλούσιο λεξιλόγιο, σε μια χώρα όπου βασιλεύει η «κάθαρση» και όπου οι εκάστοτε κυβερνώντες δεν αφήνουν τη διαφθορά σε χλωρό κλαρί;…

Παρατήρηση δεύτερη: Χρηματιστήριο, κυκλώματα στα εξοπλιστικά, κυκλώματα παραδικαστικά, κυκλώματα παραεκκλησιαστικά, κότερα, Πανάγοι, κουμπάροι, Τομπούλογλου, Ζήμενς, αναψυκτήρια, Βατοπέδια, Τσουκάτοι, Μαντέληδες, Ακηδες κοκ. Περίεργο πράγμα. Πώς γίνεται να υπάρχει τόσο...
πλούσιο ρεπερτόριο, σε μια χώρα που κατά τα άλλα «το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκκαλο»;…

Παρατήρηση τρίτη: Πώς φτάσαμε ως εδώ; Να πώς φτάσαμε: «Εγώ απλώς προήδρευα». «Είπαμε να κάνει ένα δωράκι στον εαυτό του» (Αντρέας Παπανδρέου). «Αυτή είναι η Ελλάδα». «Όποιος έχει στοιχεία να πάει στον εισαγγελέα» (Κώστας Σημίτης). «Το ξέρω ότι είναι μεγάλο το πρόβλημα της διαφθοράς. Είναι προτεραιότητά μου η καταπολέμησή της... Το ξέρετε κι εσείς ότι υπάρχουν επίορκοι υπάλληλοι που παραπέμπονται και δεν τιμωρούνται. Τι θέλετε να κάνω;» (Κώστας Καραμανλής).  Είτε κάποιες από αυτές τις φράσεις εκστομίστηκαν ευθέως από τα χείλη των παραπάνω πρωθυπουργών, είτε άλλες από αυτές απλώς τους αποδόθηκαν ή τους τις «χρέωσαν», ένα είναι σίγουρο: Όλες καταγράφηκαν στη συλλογική συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας ως μια «απόλυτη» αλήθεια. Μια αλήθεια που εμπεδώνεται από την καθημερινότητα. Μια καθημερινότητα μέσα από την οποία ο απλός πολίτης προσλαμβάνει τη σχέση πολιτικής εξουσίας - διαφθοράς ως αδιατάρακτη συνέχεια του πολιτικού συστήματος. Συνεπώς, προϋπόθεση για να πάψει το φαινόμενο της διαφθοράς να θεωρείται πολιτικά «κατοχυρωμένο», είναι να σπάσει η αδιατάρακτη συνέχεια του φθαρμένου και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος που «κατοχυρώνει» τη διαφθορά.

Παρατήρηση τέταρτη: Οι διαχειριστές της σήψης και της διαφθοράς δεν έχουν κανένα λόγο να αγγίξουν τη λυδία λίθο του προβλήματος της διαφθοράς. Οι βουτηγμένοι μέχρι το λαιμό στο σύστημα της λαμογιάς και της αρπαχτής αντιπαρέρχονται - με μια εμφανή προσπάθεια να την υποβαθμίσουν - την ταξική προσέγγιση του θέματος. Επιθυμούν να μας πείσουν ότι η γενεσιουργός αιτία για τα σκάνδαλα, τις μίζες, τη διαφθορά, τη συναλλαγή, τους εκβιασμούς, την αδιαφάνεια ανάγεται στην... ατελή φύση του ανθρώπινου είδους. Οι θεωρίες τους δεν έχουν αλλάξει και πολύ από την εποχή της αρχαίας Ρώμης. Τότε έλεγαν ότι η διαφθορά οφειλόταν στο γεγονός ότι οι δημόσιοι λειτουργοί φορούσαν ρούχα που είχαν… τσέπες. Βρήκαν, λοιπόν, ότι θα καταργήσουν τη διαφθορά επιβάλλοντας στους δημόσιους λειτουργούς να μην φορούν ρούχα με τσέπες για να μην έχουν που να βάζουν τα «δώρα» και ως εκ τούτου να μην δωροδοκούνται…

Παρατήρηση πέμπτη: Οι «Τσουκάτοι» και οι «Κάντες», οι υπουργοί και οι παρατρεχάμενοι, έχουν ευθύνη και ως πρόσωπα που αποδείχτηκαν «επίορκοι», αλλά  και ως φορείς συγκεκριμένων κομματικών μηχανισμών. Που λειτουργούν στο πλαίσιο συγκεκριμένων οικονομικών και πολιτικών δομών. Που υπηρετούν ένα συγκεκριμένο πολιτικό σύστημα. Όσο, δε, μεγαλύτερο είναι το «νόμιμο» πλιάτσικο που συντελείται εις βάρος ενός λαού, από τα νόμιμα «χοτζέτια» των Βατοπεδίων και το νόμιμο ξεπούλημα των ναυπηγείων μέχρι το νόμιμο καθεστώς η Ελλάδα να είναι – μετά τις ΗΠΑ - η πρώτη (!) χώρα σε εξοπλιστικές δαπάνες στο ΝΑΤΟ (σσ: για αυτή την υπέροχη κατάσταση θα αναφερθούμε σε επόμενο σημείωμα), τόσο μεγαλύτερη είναι και η διαφθορά που συνοδεύει το (νόμιμο) πλιάτσικο. Πρόκειται για  νόμο ισοδύναμης ισχύος με το νόμο της βαρύτητας: Η διαφθορά στην πολιτική είναι το παράγωγο της πολιτικής της διαφθοράς. Και τα δυσώδη αποτελέσματά της, που εκδηλώνονται στο πολιτικό και κοινωνικό εποικοδόμημα, τόσο περισσότερο γιγαντώνονται όσο πιο σάπιο είναι το έδαφος του κοινωνικο-οικονομικού και πολιτικού συστήματος πάνω στο οποίο φυτρώνουν. Στη γλώσσα της επιστήμης, σήμερα, το σύστημα αυτό καλείται κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός.

Παρατήρηση έκτη: Η σχέση της «Ζήμενς» με τα 4/5 των κρατών του ΟΗΕ που «λαδώνονταν» από την «Ζήμενς», η σχέση της «Ζήμενς» με το εγχώριο πολιτικό κατεστημένο που «λαδωνόταν» από την «Ζήμενς», η σχέση του πρώην ΓΓ του ΝΑΤΟ κ.Κλάες με τις μίζες για τα ελικόπτερα «Αγκόστα», η σχέση της Κομισιόν επί Σαντέρ με κάθε λογής μίζα που κυκλοφορούσε στην ευρωπαϊκή ήπειρο, η σχέση των τραπεζών με τις «off shore» και τη φυγάδευση κεφαλαίων σε «παρθένες νήσους», η σχέση των πολυεθνικών όπλων με μιζαδόρους και «δωρολήπτες» για να πουλούν την πραμάτεια τους στην Ελλάδα και παντού, είναι τυπικές καπιταλιστικές σχέσεις, που τα απόβλητά τους δε συνιστούν παρέκκλιση αλλά κανόνα λειτουργίας του συστήματος.

Παρατήρηση έβδομη: Αυτό που με εκκωφαντικό τρόπο δηλώνει η διαφθορά είναι ο ηθικός ξεπεσμός μέρους του πολιτικού προσωπικού, που πρέπει και να ξεσκεπαστεί και να παταχτεί αμείλικτα. Αλλά, προσοχή: Πρόκειται για ηθικό ξεπεσμό στο πλαίσιο ενός κοινωνικο-οικονομικού μοντέλου, που η ανηθικότητά του, δηλαδή η παντοδυναμία του Δυνατού έναντι του αδύναμου, η υπεροχή, η ατιμωρησία, η αλαζονεία του πατρικίου έναντι του πληβείου, αποτελούν εξ αντικειμένου τον ακρογωνιαίο λίθο της ύπαρξής του. Ένα τέτοιο σύστημα, που έχει για προμετωπίδα του την «εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο», συνιστά εκ προοιμίου θερμοκήπιο του εκμαυλισμού, της αλλοτρίωσης, της παγαποντιάς, της σήψης και της διαφθοράς.

Παρατήρηση όγδοη: Τα λαμόγια είναι λαμόγια. Τα αρπακτικά είναι αρπακτικά. Και τα τρωκτικά είναι τρωκτικά. Και τους αρμόζει, σε προσωπικό, δικαστικό, κοινωνικό επίπεδο, κάθε ποινή, τιμωρία και καταισχύνη. Ταυτόχρονα, όμως: Το εύλογο και απολύτως δικαιολογημένο αίτημα της τιμωρίας των ενόχων για τα σκάνδαλα δεν πρέπει να συσκοτίζει και να θολώνει την κριτική ικανότητα εντοπισμού της πηγής των σκανδάλων. Και η πηγή των σκανδάλων ξεκινάει από τη βάση του συστήματος. Ενός συστήματος που έχει ως ευαγγέλιο όχι την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών, αλλά την «τίμια» και «νόμιμη» κλοπή της υπεραξίας που παράγει ο εργάτης. Ενός συστήματος, που στην είσοδο του βασιλείου του δεν υπάρχει η επιγραφή «συντροφικότητα», αλλά η επιγραφή «ανταγωνιστικότητα». Ενός συστήματος, που οικοδομημένο καθώς είναι να πατά επί πτωμάτων, δεν έχει καμία αναστολή να προωθεί τις υποθέσεις του επί μιζών και επί «λαδωμάτων».

Υστερόγραφο: Τα «παιδάκια» που χθες έπαιξαν τους «λαϊκούς αγωνιστές» έξω από το σπίτι του Γερμανού πρεσβευτή, το «δώρο» τους το πήραν; Ή μήπως οι «υπηρεσίες» για τις οποίες –εξ αντικειμένου- δουλεύουν έχουν και αυτές κεσάτια λόγω κρίσης; …



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Βασίλης Γιαννακόπουλος

Τούρκοι υπουργοί παραιτούνται, γιοι υπουργών συλλαμβάνονται, ο Τούρκος πρωθυπουργός προχωρά σε ευρύ ανασχηματισμό, τα σκάνδαλα διαφθοράς φιγουράρουν καθημερινά στα ΜΜΕ, οι διαδηλωτές στις τουρκικές μεγαλουπόλεις φωνάζουν «πιάστε τον κλέφτη» και «Ερντογάν παραιτήσου», ενώ ο τουρκικός στρατός ανακοινώνει ότι δεν θα εμπλακεί στην πολιτική αντιπαράθεση.
Πέραν αυτών και λόγω της πολιτικής αβεβαιότητας, επικρατεί έντονη ανησυχία και για την τουρκική οικονομία. Το χρηματιστήριο της Κωνσταντινούπολης σημειώνει διαδοχικές απώλειες, η τουρκική λίρα υποχωρεί σημαντικά έναντι του δολαρίου και του ευρώ και οι ξένοι επενδυτές ρευστοποιούν τις τουρκικές μετοχές και τα κρατικά ομόλογα.

Ο αναβρασμός, οι έρευνες για την υπόθεση διαφθοράς που συνταράσσει την κυβέρνηση Ερντογάν, καθώς και οι ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις που ακολούθησαν στην Τουρκία, ερμηνεύονται ως «ένας πόλεμος εξουσίας» μεταξύ του AKP και του κινήματος Hizmet του εξόριστου στις ΗΠΑ ισλαμιστή ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν, που φέρεται να ελέγχει σε σημαντικό βαθμό την τουρκική αστυνομία, τη δικαστική εξουσία, την παιδεία, μέρος των ΜΜΕ, αλλά και να υποστηρίζεται από τον αμερικανικό παράγοντα. Η Ουάσιγκτον θέλει την Άγκυρα ως «στρατηγικό της εταίρο», αλλά «ο Ερντογάν έχει πετάξει κατ΄ επανάληψη το γάντι στους Αμερικανούς». Ως εκ τούτου, «ο Τούρκος πρωθυπουργός πρέπει να αντικατασταθεί ή να αλλάξει πολιτική». Επομένως, η αμερικανική υποστήριξη προς τον Γκιουλέν αφενός θεωρείται δεδομένη, αφετέρου διαφαίνεται ότι θα διαρκέσει τουλάχιστον μέχρι τη μετά-Ερντογάν εποχή.

Τα οικονομικά σκάνδαλα, όπως ξέπλυμα μαύρου χρήματος, δωροδοκίες για την χορήγηση της τουρκικής υπηκοότητας σε ξένους, μίζες για την ανάθεση έργων, πώληση αρχαίων που αποκαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια των ανασκαφών για την κατασκευή του υποθαλάσσιου τούνελ που συνδέει την ασιατική πλευρά της πόλης με την ευρωπαϊκή, παράνομες μεταφορές χρημάτων στο Ιράν, κτλ, δεν είναι αποτέλεσμα σκευωρίας, όπως υποστηρίζει ο Τούρκος πρωθυπουργός. Δεν πρόκειται για διεθνή συνωμοσία που εμφανίζεται με το μανδύα των ποινικών διώξεων. Η διαφθορά και η έλλειψη διαφάνειας συνιστούν πραγματικότητα. Ο νόμος μπορεί να προβλέπει ποινικές κυρώσεις για τη διαφθορά, ωστόσο μέχρι σήμερα δεν εφαρμόζονταν αποτελεσματικά. Αρκετοί κρατικοί λειτουργοί, πολιτικοί και συγγενείς πολιτικών, που εμπλέκονταν με υποθέσεις διαφθοράς, παρέμεναν στην ατιμωρησία. Το καμπανάκι για τον Ερντογάν χτύπησε τον Οκτώβριο του 2012, όταν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τόνισε σε έκθεσή της ότι «δεν υπήρξε καμία πρόοδος στον περιορισμό της ασυλίας των βουλευτών και των ανώτερων δημοσίων υπαλλήλων σε υποθέσεις διαφθοράς». Ωστόσο, ο Ερντογάν, αισθανόμενος πανίσχυρος και με αρκετή δόση υπεροψίας, αδιαφόρησε και δεν φαίνεται να έλαβε καμία σημαντική μέριμνα. Το τίμημα αυτής της αδιαφορίας φαίνεται να είναι πολύ ακριβό, καθώς ο Φετουλάχ Γκιουλέν καραδοκούσε και την χρησιμοποίησε ως ατού στη μέχρις εσχάτων μεταξύ τους πολιτική αντιπαράθεση.

Η πρώτη σοβαρή σύγκρουση μεταξύ του Ερντογάν και του πρώην συμμάχου του Γκιουλέν ξεκίνησε το 2010. Ο πρώην ιμάμης Φετουλάχ Γκιουλέν αντέδρασε έντονα στην απόφαση του Ερντογάν να στείλει το Mavi Marmara στη Λωρίδα της Γάζας, για παροχή βοήθειας προς τους Παλαιστίνιους. Η δεύτερη γνωστή αντιπαράθεση αφορούσε το διοικητή της τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών (ΜΙΤ), Χακάν Φιντάν. Συγκεκριμένα, το Δεκέμβριο του 2012, ο Γκιουλέν, μέσω των προσβάσεων που διατηρούσε στην εισαγγελία της Κωνσταντινούπολης, φέρεται ότι παρενέβη προκειμένου να κατηγορηθεί ο τότε νεοδιορισμένος Χακάν Φιντάν, για μυστικές επαφές με το PKK. Ο Ερντογάν έδρασε άμεσα και με μια νομοθεσία έκλεισε την υπόθεση.

Σήμερα, «το κακό τρίτωσε» και μάλιστα απειλεί την πολιτική επιβίωση του Τούρκου πρωθυπουργού. Είναι γεγονός ότι ο πρωθυπουργός της Τουρκίας έχει δεχθεί ένα πολιτικό χτύπημα από το οποίο δεν θα μπορέσει να ανακάμψει. Μετά από αγώνες μιας δεκαετίας και πλέον κατά των κεμαλιστών, ο Ερντογάν συνειδητοποίησε ότι το πρόβλημα δεν είναι πλέον μόνο οι κοσμικοί. Είναι και οι γκιουλενιστές.

Σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, το πολιτικό μέλλον του Ερντογάν είναι δυσοίωνο. Τίποτε δεν πάει καλά και είναι λογικό να αναζητά συμμάχους. Να διευρύνει τη δύναμή του. Ίσως, το επόμενο χρονικό διάστημα να αποφασίσει να χρησιμοποιήσει και τον Οτσαλάν, προκειμένου να ενισχυθεί από την κουρδική κοινότητα, εν όψει των τοπικών εκλογών του επόμενου Μαρτίου. Ωστόσο, αφενός δεν είναι βέβαιη η παραμονή του στον πρωθυπουργικό θώκο μέχρι την άνοιξη του 2014, αφετέρου η «πολυδιαφημιζόμενη» μέχρι πριν μερικούς μήνες επίλυση του κουρδικού προβλήματος έχει τελματώσει.

Έτσι όπως έχει εξελιχθεί η κατάσταση, ο Ερντογάν έχει τρεις βασικές επιλογές:

Η πρώτη επιλογή είναι η παραίτησή του. Όσοι όμως γνωρίζουν τον χαρακτήρα του Τούρκου πρωθυπουργού αντιλαμβάνονται ότι αυτή η επιλογή συγκεντρώνει ελάχιστες πιθανότητες.
Η δεύτερη επιλογή, που συγκεντρώνει και τις περισσότερες πιθανότητες, είναι να αγωνισθεί μέχρις εσχάτων. Βέβαια, σε αυτή την περίπτωση, είναι αναγκασμένος να επιδείξει περισσή αυταρχικότητα, γεγονός που θα προκαλέσει αύξηση της συγκρουσιακής κατάστασης στο εσωτερικό της χώρας. Με άλλα λόγια, είναι αναγκασμένος εκ των πραγμάτων να προχωρήσει σε αποφάσεις, οι οποίες θα χαρακτηρίζονται από δημοκρατικό έλλειμμα, θα επιφέρουν επιπρόσθετο έλλειμμα εσωτερικής ασφάλειας και θα φθείρουν σταδιακά τη δημοτικότητα και τη δύναμή του.
Η τρίτη επιλογή είναι ο συμβιβασμός. Δηλαδή, να θέσει υποψηφιότητα στις επόμενες προεδρικές εκλογές, που είναι προγραμματισμένες για τον Ιούνιο του 2014. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, θα προχωρήσει σε μια «αξιοπρεπή» έξοδο από την πρωθυπουργία και την ηγεσία του AKP, αλλά θα απολέσει την εξουσία ως πρόεδρος της τουρκικής δημοκρατίας. Η επιλογή αυτή θα μπορούσε να απασχολήσει τον Ερντογάν αρκετούς μήνες αργότερα, εφόσον προηγουμένως «απογοητευθεί» από τα αποτελέσματα της δεύτερης επιλογής και εφόσον παραμείνει στη θέση του πρωθυπουργού για τους επόμενους έξι μήνες. Λόγω της απουσίας διαδόχου στο AKP, δεν θα ήταν εξωπραγματικό το σενάριο ανταλλαγής ρόλων μεταξύ Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και Αμπντουλάχ Γκιουλ. Δηλαδή, πάντα υπό προϋποθέσεις που αυτή τη στιγμή δεν είναι δυνατόν να αναλυθούν σε βάθος, ο Τούρκος πρωθυπουργός θα μπορούσε να δεχθεί την προεδρία της τουρκικής δημοκρατίας και τη θέση του να αναλάβει ο νυν Τούρκος πρόεδρος.

Σχετικά με τις ελληνο-τουρκικές σχέσεις για το επόμενο χρονικό διάστημα, θα πρέπει να τονίσουμε ότι «αντίθετα με το παρελθόν, η πιθανότητα εξαγωγής της τουρκικής κρίσης είναι αρκετά περιορισμένη». Αυτή τη φορά, ο αμερικανικός παράγοντας επιδιώκει την ανατροπή του Τούρκου πρωθυπουργού. Επομένως, ο Ερντογάν δεν έχει να κερδίσει τίποτε αν προσπαθήσει να εκμεταλλευθεί μια πιθανή τεχνητή ελληνο-τουρκική κρίση.
Τόσο οι πολιτικοί του αντίπαλοι όσο και η Ουάσιγκτον καραδοκούν, προκειμένου να εκμεταλλευθούν κάθε στραβοπάτημά του. Και δυστυχώς για τον Ερντογάν, συνεχίζει να στραβοπατά.
Αυτό που μάλλον προβληματίζει το ελληνικό ΥΠΕΞ είναι η μετά-Ερντογάν εποχή και ειδικά η πορεία των σχέσεων της Άγκυρας με την Ουάσιγκτον και πρωτίστως με το Τελ Αβίβ. Μια αναθέρμανση των σχέσεων Άγκυρας-Τελ Αβίβ είναι προφανές ότι αφενός θα υποβαθμίσει ως ένα βαθμό την ενεργειακή-στρατιωτική συνεργασία Αθηνών-Λευκωσίας-Τελ Αβίβ, αφετέρου είναι πολύ πιθανόν να επανασχεδιασθεί η αναβάθμιση της ενεργειακής ασφάλειας που ήδη επιχειρείται σε περιφερειακό επίπεδο.

Πηγή Geostrategy

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η έγκυρη βρετανική εφημερίδα «The Times» ανακήρυξε τον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν «Άνθρωπο της χρονιάς στη διεθνή σκηνή». Μεταξύ των προφανών προσφορών του είναι η αποτροπή της εξωτερικής στρατιωτικής επέμβασης στη συριακή σύγκρουση και η προσέγγιση με το Κίεβο με φόντο τις προσπάθειες ολοκλήρωσης της Ουκρανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δύο μήνες νωρίτερα ο Πούτιν ήταν επικεφαλής στη λίστα της επιρροής στην παγκόσμια πολιτική σε μία άλλη κορυφαία επιχειρηματική έκδοση, το αμερικανικό περιοδικό «Φορμπς».

Ο δυτικός Τύπος, που ποτέ δεν διακρινόταν για ιδιαίτερη συμπάθεια προς τη Ρωσία και τους ηγέτες της, τώρα για δεύτερη φορά σε σύντομο χρονικό διάστημα δίνει την πρώτη θέση για την επιρροή στο διεθνές σύστημα σχέσεων στον Βλαντίμιρ Πούτιν. Κι εδώ, όπως φαίνεται, επικράτησε ο επαγγελματισμός και όχι οι ιδεολογικές επιδιώξεις. Η προσφορά της Μόσχας στη συριακή διευθέτηση είναι προφανής, ενώ το δάνειο των δεκαπέντε δισεκατομμυρίων και οι σημαντικές εκπτώσεις για το ρωσικό φυσικό αέριο επέτρεψαν στο Κίεβο να αποφύγει μία μεγάλης κλίμακας οικονομική κατάρρευση.

Ο γενικός διευθυντής του Κέντρου Πολιτικών Αναλύσεων Πάβελ Ντανίλιν τόνισε και άλλα σημαντικά επιτεύγματα της Μόσχας στο απερχόμενο έτος:

Αυτό είναι η πρόοδος στην ιρανική κατεύθυνση, όπου ο πόλεμος στο Ιράν απετράπη. Η Ρωσία κατάφερε να πείσει το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, ότι αυτή η χώρα έχει το δικαίωμα στην πυρηνική ενέργεια. Στη διάρκεια 10 έτων η Μόσχα προσπαθούσε να το πετύχει, και τελικά το κατάφερε. Φυσικά, πολλοί είναι δυσαρεστημένοι με εμάς, επειδή μία τέτοια ενίσχυση της Ρωσίας δεν συμφέρει όλους. Ειδικά όταν η Ρωσία πραγματοποίησε με επιτυχία τη σύνοδο κορυφής των G20, ενώ αυτόν τον οργανισμό είχε επινοήσει η ίδια. Και τώρα ετοιμάζεται για τη διεξαγωγή της συνόδου κορυφής των G8 το 2014. Τέλος, οι Ολυμπιακοί Αγώνες επίσης ενισχύουν την εικόνα της Ρωσίας. Οπότε, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Πούτιν αναγνωρίστηκε ως ο κορυφαίος παγκόσμιος ηγέτης.

Το κύριο κριτήριο για την επιλογή του «Ανθρώπου της χρονιάς» ο εκδότης της «The Times» Χένρι Λιους καθόρισε πολύ απλά: το πρόσωπο, το οποίο στο μεγαλύτερο βαθμό επηρέασε τα γεγονότα του απερχόμενου έτους. Επίσημα αυτό είναι διατυπωμένο ως εξής: επιλογή «ατόμου ή ανθρώπων, οι οποίοι περισσότερο από άλλους επηρέασαν τις ειδήσεις και τις ζωές μας, με θετικό ή αρνητικό τρόπο». Ο ίδιος ο πρόεδρος της Ρωσίας μετά την πρόσφατη δημοσίευση στο περιοδικό «Φορμπς» δέχτηκε πολύ ήρεμα την πρωτιά στη λίστα. Συγκεκριμένα, ο ίδιος είπε ότι παρόμοιες υποψηφιότητες μπορεί να περιορίζουν στη λήψη αποφάσεων. Επιπλέον, οι αξιολογήσεις αυτές συνεχώς αλλάζουν, και για αυτό ο ίδιος προτιμά «να δίνει λιγότερη σημασία σε αυτό».

Φορμπς: Ο Πούτιν – ο πιο ισχυρός άνθρωπος του έτους

Μια από τις πιο αξιοσημείωτες ειδήσεις του 2013 ήταν η δημοσίευση της κατάταξης των πιο ισχυρών ανθρώπων του κόσμου σύμφωνα με το αμερικανικό περιοδικό Φορμπς.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα αυτή τη φορά αναγκάστηκε να υποχωρήσει. Παραχώρησε την πρωτιά της επίδρασης στο παγκόσμιο σύστημα των σχέσεων στον ομόλογό του, τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Οι εμπειρογνώμονες το συνδέουν με την προφανή επιτυχία της Μόσχας στην αποτροπή της στρατιωτικής επιχείρησης των δυτικών χωρών κατά της Συρία;, η οποία πλήττεται από μια παρατεταμένη εμφύλια διαμάχη, όπως επίσης και από μια σειρά άλλων εξωτερικών και εσωτερικών επιτυχιών του Κρεμλίνου.

Το Φορμπς είναι ένα από τα περιοδικά με το μεγαλύτερο κύρος στο θέμα των αναλύσεων. Για τη σχεδόν εκατοντάχρονη ιστορία του έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη για τις πληροφορίες που δημοσιεύει, συμπεριλαμβανομένων των αξιολογήσεων των πολιτικών και επιχειρηματιών. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Βλαντίμιρ Πούτιν παρουσιάζεται στη λίστα των ισχυρών ανθρώπων. Ωστόσο, είναι η πρώτη φορά που βρέθηκε στην πρώτη θέση. Στη δεύτερη θέση βρέθηκε ο Μπαράκ Ομπάμα, στην τρίτη – ο επικεφαλής της Κίνας Ξι Ζινπίνγκ.

Στην πραγματικότητα η τριάδα αυτή καθορίζει την πραγματική ισορροπία στην παγκόσμια πολιτική. Και ακριβώς αυτή διάταξη των κύριων πρωταγωνιστών υποδεικνύει ότι η αμερικανική άρχουσα τάξη (και το περιοδικό κατά κάποιο λόγο αντανακλά τη γνώμη της) αναγνώρισε τη σημασία των προσωπικών προσπαθειών του Ρώσου ηγέτη σε διάφορους τομείς. Από την προώθηση των γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων της Ρωσίας μέχρι τη συνεχή και αποτελεσματική υποστήριξη των αρχών του διεθνούς δικαίου και των δικαιωμάτων των ανεξάρτητων χωρών. Διαφορετικά η Συρία θα είχε υποστεί τις τρομερές συνέπειες της εξωτερικής στρατιωτικής επέμβασης, και το ειρηνικό πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν θα γινόταν πρόσχημα για αυστηροποίηση των κυρώσεων κατά της χώρας αυτής όπως και άλλων μορφών επιρροής κατά των ηγετών της. Ωστόσο, στην περίπτωση με τη Συρία, με την ενεργή συμμετοχή του Βλαντίμιρ Πούτιν αποφασίστηκε να περιοριστούν στην καταστροφή των χημικών όπλων ως εναλλακτική λύση της στρατιωτικής επιχείρησης.

Για τις αρχές δημιουργίας της κατάταξης του Φορμπς ανέφερε ο αντιπρόεδρος του Κέντρου των στρατηγικών επικοινωνιών Ντμίτρι Αμπζάλοφ:

Μια από αυτές είναι αυτή που αφορά τις πληροφορίες, δηλαδή κατά πόσο συχνά γίνονται αναφορές για τον πολιτικό. Δεύτερον, κατά πόσο συμμετέχει στη λήψη των αποφάσεων και κατά πόσο από τη θέση του και από τις ενέργειές τους εξαρτάται η γενική κατάσταση σε διεθνές επίπεδο. Σε αυτό το πλαίσιο δεν υπάρχει τίποτα το περίεργο στη σημερινή κατάταξη. Αναμφίβολα, μια από τις συνιστούσες του ήταν το θέμα της Συρίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Του Θάνου Π. Ντόκου

Δυστυχώς και για το 2014 το διεθνές σύστημα δεν θα στερείται σημαντικού αριθμού εστιών έντασης, ενδοκρατικών ή διακρατικών συγκρούσεων και άλλων προβλημάτων. Φαίνεται ότι η Μέση Ανατολή θα διατηρήσει τον διόλου επίζηλο τίτλο της πλέον ταραγμένης περιοχής του πλανήτη, με επίκεντρα τη Συρία (1), την Αίγυπτο (2) και τον Περσικό Κόλπο (3).
Περιορισμένες είναι οι δυνατότητες για επίτευξη διπλωματικής λύσης στη διάσκεψη της Γενεύης, ενώ πιθανότερη φαίνεται η συνέχιση της σύγκρουσης στη Συρία.
Η στρατιωτική κυβέρνηση φαίνεται να ελέγχει την κατάσταση στην Αίγυπτο, αλλά η ένταση θα παραμείνει σε υψηλά επίπεδα.
Η επιτυχημένη ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων με το Ιράν θα μπορούσε να οδηγήσει σε αλλαγή των στρατηγικών ισορροπιών στην περιοχή του Περσικού Κόλπου, αλλά ενδεχόμενη αποτυχία ίσως μας φέρει κοντύτερα σε μια στρατιωτική ενέργεια σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης.
Υψηλή θα παραμείνει η αστάθεια σε Ιράκ και Υεμένη, πολλές οι αβεβαιότητες σχετικά με τη Σαουδική Αραβία και περιορισμένες οι πιθανότητες προόδου στο παλαιστινιακό πρόβλημα.
Στη γειτονική μας Τουρκία (4), το 2014 θα είναι έτος εκλογικών αναμετρήσεων, «εμφύλιας» σύγκρουσης στο ισλαμικό στρατόπεδο, πολιτικής αμφισβήτησης του Ταγίπ Ερντογάν, οικονομικής αβεβαιότητας και αναθεώρησης της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Το κεντρικό γεγονός για την Ευρώπη θα είναι οι ευρωεκλογές (5), που, όπως όλα δείχνουν, θα οδηγήσουν στο πιο ευρωσκεπτικιστικό (ή, αντίστοιχα, λιγότερο φιλοευρωπαϊκό) Ευρωκοινοβούλιο στην ιστορία του θεσμού. Ο νέος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η σύνθεση του Κολεγίου των Επιτρόπων, η πορεία των θεσμικών μεταρρυθμίσεων και η προσπάθεια οριστικής εξόδου από την οικονομική κρίση θα αποτελέσουν κρίσιμους δείκτες για το μέλλον της Ευρώπης.
Σημαντικό στρατηγικό στοίχημα για την Ε.Ε. (αλλά και τις ΗΠΑ) θα αποτελέσει η οικοδόμηση μιας πιο συνεργατικής εταιρικής σχέσης με τη Ρωσία (6), με εστίες πιθανής τριβής την Ουκρανία, τη Συρία και το Ιράν.
Η εξέλιξη της εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης στις ΗΠΑ (7) μεταξύ Ρεπουμπλικανών στο Κογκρέσο και προέδρου Ομπάμα θα καθορίσει το αν οι ΗΠΑ θα μπορέσουν να ξεκινήσουν την πορεία μείωσης του υπέρογκου χρέους τους και αν θα μπορέσουν να διαδραματίσουν κεντρικό ρόλο σε κρίσιμα ζητήματα όπως οι σχέσεις με το Ιράν και το παλαιστινιακό πρόβλημα.

Στη ΒA Ασία θα συνεχιστεί η ένταση στις σχέσεις της Κίνας με την Ιαπωνία και τη Ν. Κορέα, ενώ με ενδιαφέρον αναμένονται οι πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις στο εσωτερικό της Κίνας (8).
Η πάντοτε αινιγματική Βόρειος Κορέα (9), με νέο ηγέτη που αποδεικνύεται λίαν απρόβλεπτος, θα συνεχίσει να συγκεντρώνει την προσοχή και να προκαλεί ανησυχία σε όλες τις γειτονικές χώρες.
Τέλος, η Αφρική (10) θα συνεχίσει να σπαράσσεται από αρκετές εμφύλιες και (λιγότερες) διακρατικές συγκρούσεις, με σημαντικότερη ίσως αυτή που εξελίσσεται στο Σουδάν.

Εν κατακλείδι, ταραγμένο προβλέπεται και το 2014 για την ευρύτερη γειτονιά της χώρας μας, η οποία ενδεχομένως να κληθεί να διαχειριστεί ορισμένες από τις ανωτέρω κρίσεις ως προεδρεύουσα της Ε.Ε.

* Ο κ. Θ. Ντόκος είναι γενικός διευθυντής στο ΕΛΙΑΜΕΠ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Χρόνια Πολλά, με υγεία, δύναμη και ενότητα.
Ετούτος ο νέος χρόνος ας είναι εκείνος που θα οριστεί σαν χρονιά αποκατάστασης και επαναφοράς στα αυτονόητα, στη λογική και στην ανθρωπιά.

Μέσα από όλα όσα μέχρι σήμερα ζήσαμε, ας κρατήσουμε στη μνήμη μας εκείνα και εκείνους που μας κατέστρεψαν και αφού θυμηθούμε πως είμαστε Έλληνες ας πράξουμε τα… δέοντα.

Στις ημέρες που θα ακολουθήσουν θα ξαναζήσουμε επιθέσεις που θέλουν να μας τρομάξουν, να μας λυγίσουν, να μας χωρίσουν, να μας κάνουν να ξεχάσουμε την πίστη μας, για να προσκυνήσουμε τους υπηρέτες του μαμωνά και να πουλήσουμε τα ιδανικά και την ψυχή μας στους δαίμονες που θέλουν να κυριαρχήσουν στη ζωή μας και να ορίσουν το πνεύμα μας.

Αυτή η νέα χρονιά ας κλείσει τον κύκλο του πόνου και της καταστροφής και ας είναι η χρονιά που θα λάμψει η αλήθεια, θα επέλθει δικαιοσύνη και θα σηματοδοτήσει την Ανάσταση της πατρίδας, μέσα από τη δική μας αποφασιστικότητα και αγωνιστικότητα.

Σε αυτή τη χρονιά θα βιώσουμε την περαιτέρω κατάπτωση του πολιτικού συστήματος, θα γίνουμε μάρτυρες της περαιτέρω διαστρέβλωσης - κακοποίησης του πολιτεύματος και να κληθούμε να πληρώσουμε επώδυνες αποφάσεις εξαιτίας της εθελοδουλείας, της ανικανότητας και της επικινδυνότητας των πλέον ακατάλληλων να διαχειριστούν τα προβλήματα της χώρας υπέρ των συμφερόντων των πολιτών. Δυστυχώς, θα γίνουμε μάρτυρες περισσότερων δεινών και θα διαπιστώσουμε την έμπρακτη αδιαφορία των πολιτικών για το ίδιο το Σύνταγμα, το οποίο μεταβάλλεται σε κουρελόχαρτο και θα γίνει ελαστικό αντικείμενο διαχείρισης της εξουσίας υπέρ συμφερόντων τρίτων...

Καλή χρονιά και καλή λευτεριά αδέρφια…
Κρατηθείτε γερά, χέρι με χέρι, γιατί τα μεγάλα χτυπήματα τώρα θα δοθούν...

Ότι είναι να γίνει, ας γίνει γρήγορα, για να τελειώσει αυτή η νύχτα και να βγούμε στο φως της επόμενης ημέρας, που θα μας ξανάβρει ελεύθερους να ορίζουμε την ζωή και την πατρίδα μας…

Κωνσταντίνος



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου