Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

2 Νοε 2014

Του πρέσβη Αλέξανδρου Π. Μαλλιά

Δώδεκα χρόνια πριν, ο Pετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θριαμβευτής των εκλογών του 2002, επέλεξε να πραγματοποιήσει την πρώτη του επίσκεψη στην Αθήνα.
Ήδη η επίσκεψη αυτή περιείχε μια χαρακτηριστική της τουρκικής δημοκρατίας αντίφαση. Νικητής ο Ερντογάν δεν μπορούσε εν τούτοις να γίνει πρωθυπουργός… Λόγω αντιρρήσεων (το γράφω απλουστευτικά) του στρατού “θεματοφύλακα” πριν την αναθεώρηση του τουρκικού συντάγματος. Στην πράξη όμως του κεμαλικού κατεστημένου.

Στην Αθήνα, προκάλεσε θετικές εντυπώσεις, που αργότερα μετατράπηκαν σε θαυμασμό λανθάνοντα και απροκάλυπτο.

Ισλαμιστής και μεταρρυθμιστής ο ίδιος, έχοντας αφήσει το καθαρό πολιτικό-ιδεολογικό του στίγμα στην Δημαρχία Κωνσταντινουπόλεως, επέλεξε αρχικά να διακηρύξει ότι θα οδηγήσει την Τουρκία στην Ευρώπη.

Τον πιστέψαμε, τον ενθαρρύναμε και τον στηρίξαμε. Άλλωστε η “αγκίστρωση” της Τουρκίας στην Ευρώπη ήταν από το Ελσίνκι (Δεκέμβριος 1999) και μετά στρατηγική επιλογή όλων των ελληνικών κυβερνήσεων. Ήταν και εξακολουθεί να παραμένει το Σχέδιο Α, καθώς φοβούμαι ότι δεν υφίσταται ακόμη Σχέδιο Β.

Η Τουρκία ένιωθε ότι βρήκε στην Ελλάδα, ανεξαρτήτως των κυβερνητών της, βασικό στήριγμα στη προοπτική αυτή.

Παρά το γεγονός ότι δεν υπήρχε ομοφωνία μεταξύ των κυβερνήσεων του Κώστα Σημίτη και του Κώστα Καραμανλή ως προς συγκεκριμένες πρόνοιες των Συμπερασμάτων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Ελσίνκι.

Στις 3 Οκτωβρίου 2005, χάρις στις προσπάθειες της ελληνικής κυρίως διπλωματίας, η έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Τουρκία έγινε με ένα πακέτο όρων και προϋποθέσεων που καλύπτει –έτσι τουλάχιστον πιστεύουμε- σε μεγάλο βαθμό τις ανησυχίες και ανταποκρίνεται στα συμφέροντα της Ελλάδος και της Κύπρου.

Τις παραμέτρους του πακέτου αυτού επικαλούμαστε τώρα άλλωστε.

Παράλληλα, ταυτόχρονα με την παντοκρατορία -σκόπιμα επιλέγω τον όρο- του AKP και του Ερντογάν στο εσωτερικό και την πρωτοφανή του στήριξη και απήχηση από (στα) λαϊκά στρώματα και όχι μόνο, εξοστρακίστηκαν θεσμικά με συνταγματικές μεταρρυθμίσεις και τέθηκαν υπό έλεγχο η διώχθηκαν εξωθεσμικά οι κατεστημένοι κεμαλικοί θεσμοί που θα μπορούσαν να ανακόψουν την πορεία του Ερντογάν προς την απόλυτη εξουσία. Απόλυτη ή απολυταρχική;

Στο στόχο η δικαστική εξουσία, οι στρατιωτικοί και βέβαια οι δημοσιογράφοι, τα ΜΜΕ και η κοινωνία των πολιτών. Ακόμη από την Διπλωματική Υπηρεσία σταδιακά απομακρύνθηκαν εγνωσμένης αξίας στελέχη. Δεν ξέρω αν πρέπει να πω ευτυχώς ή δυστυχώς. Ακούω ότι η νέα γενιά διπλωματών -όχι μόνο ηλικιακά- διακρίνεται από την προσήλωση της στον μεγαλοπρεπές δόγμα Νταβούτογλου.

Το σύστημα Ερντογάν σταδιακά σηματοδότησε την δίωξη του κεμαλισμού και τη σταδιακή αποστέωση του κοσμικού χαρακτήρα της Τουρκικής Δημοκρατίας.

Παράλληλα όμως -ας μην ξεχνάμε- η Τουρκία εξελίχθηκε γρήγορα σε παίκτη με υπερφερειακή εμβέλεια, έχοντας λόγο και διεκδικώντας ρόλο σε όλα τα καίρια θέματα της παγκόσμιας ατζέντας. Μια χώρα με εξαιρετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, οικονομική ευρωστία, με μεγάλη καταναλωτική αγορά και δαπάνη και πάνω απ” όλα με αχαλίνωτη φιλοδοξία.

“Με την Τουρκία συζητούμε όλα τα θέματα που βρίσκονται στο φως του ηλίου” έλεγε μόλις πριν από λίγα χρόνια η επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας Χίλαρι Κλίντον. Και έτσι ήταν τα πράγματα.

Με μια μικρή όμως διαφορά. Για τους Ερντογάν-Νταβούτογλου η σημασία που είχε η Τουρκία για την Ουάσιγκτον εκτιμήθηκε σταθερά ως σημαντικότερη από την σημασία με τη οποία έγιναν αντιληπτά τα συμφέροντα των ΗΠΑ στην Άγκυρα. Δεν μπορώ να επικρίνω την Τουρκία γι’ αυτό. Στη πράξη η Τουρκία έκανε πράξη κάτι που πολλοί θα επιθυμούσαν να πράξουν…Άλλωστε, η ηγεσία του ΑΚΡ το έλεγε δημόσια και όπως προκύπτει από τις εξελίξεις το εννοούσε.

Ήμουν πια πρέσβης στην Ουάσιγκτον, όταν ο πρωθυπουργός Ερντογάν πραγματοποίησε το 2007 μια από τις πυκνότερες τότε σε σχέση με σήμερα επισκέψεις του. Παρακολούθησα μια ομιλία του στο Center for Strategic and International Studies.

Γύρισα στην Πρεσβεία και έγραψα ένα τηλεγράφημα μεταδίδοντας τις εντυπώσεις μου στην Αθήνα. Θυμάμαι ότι αυτό που θέλησα να αποτυπώσω ήταν ότι ο Ερντογάν μίλησε μόνο για τα όσα συμβαίνουν εντεύθεν της ανατολικής όχθης του Βοσπόρου. Ιράν, Ιράκ, Μεσανατολικό κλπ. Η περιφερειακή θέση, η βούληση και οι δυνατότητες της Τουρκίας να πρωταγωνιστήσει. Λέξη για Ευρώπη και Ευρωπαϊκή Ένωση. Λέξη για Ελλάδα και βέβαια λέξη για την Κύπρο.

Δεν ήταν μια επιτηδευμένη ομιλία. Είπε αυτά που πίστευε. Πολλοί τόσο στην Ουάσιγκτον, στις Βρυξέλλες και αλλού στην Ευρώπη -της Αθήνας μη εξαιρουμένης- μάλλον κάτι δεν θελήσαμε ή δεν μπορέσαμε να καταλάβουμε.

Και όμως, τα μηνύματα ήσαν καθαρά, τουλάχιστον όσο καθαρά ήσαν και τα λόγια -από τότε- του κ. Ερντογάν και του καθηγητού κ. Νταβούτογλου.

Ήταν η ίδια εποχή που η έγκριτη Washington Post φιλοξενούσε άρθρα κορυφαίων Αμερικανών αναλυτών που περιέγραφαν με θαυμασμό τον Νταβούτογλου ως τον “Κίσινγκερ της Τουρκίας”.

Θα ήταν άδικο να λεχθεί ότι άλλος ήταν εκείνος ο Ερντογάν και άλλος είναι σήμερα. Όχι, ο ίδιος είναι. Απλά εμείς, οι άλλοι, δεν αναφέρομαι μόνο στην Ελλάδα, μάλλον κάναμε ότι δεν καταλαβαίναμε. Η μάλλον καταλαβαίναμε αυτό που θέλαμε, και όχι αυτό που βλέπαμε.

Διαβάζω στο ημερολόγιο μου, στα μέσα Μαρτίου 2009, μερικούς μήνες πριν φύγω από την Ουάσιγκτον. Οι ηγεσίες των Αμερικανό – Εβραϊκών Οργανώσεων της πανίσχυρης ΑΙPAC (American Israeli Public Affairs Committee) συμπεριλαμβανομένης, προεξοφλούσαν ότι “το επεισόδιο του Νταβός μεταξύ του Ταγίπ Ερντογάν και του Σιμόν Πέρεζ δεν επρόκειτο να θέσει σε κίνδυνο τις σχέσεις της Τουρκίας με το Ισραήλ”. Ήσαν εξίσου σημαντικές και για τους δύο. Την πεποίθηση τους στήριζαν στο γεγονός ότι κατά τα δικά τους λόγια “the permanent structures” (οι μόνιμες δομές) των δύο χωρών “συνεννοούνται και δεν θα αφήσουν τις πολιτικές σκοπιμότητες να τις υπονομεύσουν”. Έπεσαν έξω. Ομολογώ ότι έπεσα και εγώ έξω στις εκτιμήσεις μου.

Στη πραγματικότητα, η Τουρκία του Ερντογάν έστελνε από τότε το μήνυμα στο Ισραήλ ότι οι σχέσεις είναι σημαντικότερες για το Τελ-Αβίβ απ” ότι για τη Άγκυρα. Και όμως ελάχιστοι στη Ουάσιγκτον το 2009 θα διακινδύνευαν την πρόβλεψη ότι η Τουρκία και ο Ερντογάν θα μπορούσαν να γυρίσουν την πλάτη στο Ισραήλ. Και όμως τούτο έγινε. Χωρίς να σημαίνει ότι μια μέρα, η οποία δεν αποκλείεται να έλθει συντομότερα απ” ότι πιστεύουμε, δεν θα αποκατασταθούν σε επίπεδο διπλωματίας και πολιτικής. Δεν θα έχουν όμως τη στήριξη της κοινής γνώμης, εάν υποθέσουμε βέβαια ότι βαρύνει στην πολιτική. Διότι τουλάχιστον σε επίπεδο της τουρκικής κοινής γνώμης, η ζημιά εκτιμώ ότι είναι ανεπανόρθωτη.

Σταδιακά, από τα τέλη του 2010, η Τουρκία από χώρα, κράτος “πρότυπο” για την Μέση Ανατολή αναδεικνύεται σε μέρος του προβλήματος, κυρίως στα θέματα που αφορούν επι μέρους προτεραιότητες της αμερικανικής πολιτικής. Ταυτόχρονα ραγίζει ο καθρέπτης των σχέσεων της με το σύνολο σχεδόν των πρωταγωνιστών στη Μέση Ανατολή και Βόρειο Αφρική (Αίγυπτος, Συρία και Λιβύη).

Στην ευρωπαϊκή πολιτική, δηλαδή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν αναφέρομαι, γιατί απλά δεν υφίσταται. Όπου εκδηλώθηκε, επρόκειτο για κακοσχεδιασμένη πολιτική επιχείρηση χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Η μάλλον ορθότερα με τέλος που δεν έχουμε ακόμη δει και με μέση που δεν έχει καμία σχέση με την αρχή.

Η Λιβύη κυρίως είναι η πλέον χαρακτηριστική περίπτωση Ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας αποτυχία. Όπως αποτυχία ήταν και η πρώτη αντίδραση των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων όταν εκδηλώθηκαν τα ανατρεπτικά γεγονότα στην Τυνησία. Να θυμίσω τις δηλώσεις Γάλλων αξιωματούχων που τάχθηκαν αμέσως υπέρ του Μπεν Αλι;

Θυμίζω επίσης την επιμονή του Ερντογάν για το χειρισμό της κρίσης στην Αίγυπτο (να φύγει ο Μουμπάρακ), την καθυστέρηση έγκρισης της δράσης του NATO στην Λιβύη και την διαφοροποίηση με τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. Σε γενικότερους και ειδικότερους χειρισμούς στην Συρία.

Οι επιλογές έχουν ένα κόστος. Πριν λίγες μέρες η Τουρκία, υπέστη μια οδυνηρή διπλωματική ήττα στα Ηνωμένη Έθνη. Δεν εξελέγη στο Συμβούλιο Ασφάλειας. Δεν την ψήφισαν προφανώς οι δυτικοί σύμμαχοί της και η συντριπτική πλειοψηφία των Αραβικών και Μεσανατολικών χωρών. Πέντε χρόνια πριν αυτό ήταν αδιανόητο. Και όμως έγινε σε μια στιγμή που η Τουρκία είχε επενδύσει οικονομικά, πολιτικά και διπλωματικά στη επανεκλογή της.

Επιπλέον, η Τουρκία έχει υποχρεωθεί να αποσύρει ή να ανακαλέσει τους πρέσβεις της από το Ισραήλ, την Συρία, την Αίγυπτο και την Λιβύη. Μάλιστα και από τη Λιβύη, η κυβέρνηση της οποίας συνεδριάζει σε ένα πλοίο κάπου στην Βεγγάζη.

Το δόγμα της πολιτικής “μηδέν προβλημάτων με τους γείτονες” του καθηγητή Νταβούτογλου, εφαρμόσθηκε από το σημερινό δίδυμο εξουσίας της Άγκυρας σε πολιτική “μηδέν φίλων” στην περιοχή. Με εξαίρεση, κατά τους Ερντογάν-Νταβούτογλου, τις σχέσεις με την Ελλάδα. Αλώστε, γι’ αυτό το λόγο οι δυο χώρες εγκαινίασαν τις κοινές συνεδριάσεις των δύο κυβερνήσεων υπό την Συμπροεδρία των δύο Πρωθυπουργών.

Ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας έχει η Τουρκία – συγκεκριμένες Δομές της – και με το ΙSIL στο Κομπάνι και αλλού. Αλήθεια, μπορεί να σκεφθεί κανείς ποία θα είναι η σημασία του Χαλιφάτου του ISIL στην ίδια την Τουρκία, την μέρα που οι Τούρκοι αποφασίσουν να επαναφέρουν δημοκρατικά στην εξουσία τους Κεμαλιστές; Τίνος μακρύ χέρι θα είναι οι τζιχαντιστές του Χαλιφάτου; Εκτός βέβαια αν κάποιοι εκτιμούν ότι το AKP και ο Ερντογάν δεν πρόκειται ούτως ή άλλως να εγκαταλείψουν την εξουσία.

Δύο λόγια για τα καθ” ημάς. Τώρα έρχεται και πάλι η σειρά της Κύπρου και στο βάθος και της Ελλάδος.

Η χώρα που κατέχει παράνομα το 40% του εδάφους της Κύπρου έχοντας δημιουργήσει ένα νέο τοίχος της ντροπής στην Ευρώπη, εδώ και σαράντα χρόνια, επιδιώκει να εμπεδώσει τα τετελεσμένα γεγονότα και στις θαλάσσιες ζώνες της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η Απόφαση της Κύπρου να διακόψει – στην πραγματικότητα να αναστείλει τον διάλογο – σίγουρα δεν στερείται κόστους. Ας διαβάσει κανείς τις δηλώσεις »μέσα από τις γραμμές ». Θέλω να ελπίζω ότι η απόφαση έχει καλώς σταθμισθεί. Επίσης, ότι η επιστροφή στην status quo ante κατάσταση δεν θα έχει πρόσθετους επαχθείς όρους.

Επιπλέον, να μην ξεχνάμε ότι η σύμμαχος Τουρκία εξακολουθεί να διατηρεί την απειλή πολέμου κατά της Ελλάδος (casus belli), εάν η Αθήνα αποφασίσει να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια. Εδώ και μερικές δεκαετίες λέγουμε ότι έχουμε το αναφαίρετο αυτό δικαίωμα σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο.

Μερικές φορές η ίδια μας η πρόσφατη και μη συμπεριφορά θα μπορούσε να αποτελέσει ασφαλέστερη πυξίδα πλοήγησης. Όταν επί τέσσερις σχεδόν δεκαετίες ισχυρίζεσαι ότι έχεις ένα ισχυρό δικαίωμα χωρίς να το κάνεις πράξη, τότε καλλίτερα να αναρωτηθείς τι δεν έχεις κάνει σωστά.

Πολιτική των αντιφάσεων η επιλογή της Τουρκίας. Με σταθερή όμως διεκδίκηση και ζητούμενο.

Πολιτική των αντιφάσεων η απάντηση της Αθήνας. Χωρίς ανάγκη περαιτέρω εξειδίκευσης.
Αλήθεια, σήμερα με όσα ανακοινώνονται και με όσα – όπως μαθαίνω – δεν ανακοινώνονται διερωτώμαι : ποιο θα ήταν το “πολιτικό κόστος” μιας ανακοίνωσης της Αθήνας ότι παγώνουν οι προοπτικές για τη νέα κοινή συνεδρίαση των δυο κυβερνήσεων; Δηλαδή απλά το αυτονόητο.

Χωρίς να διεκδικώ το αλάθητο, προσπάθησα να καταγράψω, παραλείποντας αρκετά είναι αλήθεια, ότι η πολιτική των Ερντογάν και Νταβούτογλου, πάνω από μια δεκαετία, είναι συνεπής. Όχι μόνο αδιαφορούν επιδεικτικά για την ευρωπαϊκή και αμερικανική γνώμη αλλά στη Συρία, στην Αίγυπτο και αλλού επιλέγουν την σύγκρουση με τα αμερικανικά και ευρωπαϊκά συμφέροντα.

Γιατί να σεβαστούν τα Κυπριακά ή τα Ελλαδικά;
Η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι ΗΠΑ έχουν από την πλευρά τους επιλέξει να εφαρμόζουν την γνωστή συνταγή της πολιτικής των » δύο μέτρων και δύο σταθμών».
Άλλη απέναντι στην Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν (Κριμαία και Ανατολική Ουκρανία) και άλλη απέναντι στην Τουρκία (Κύπρος).

Αυτό που ξεχνούμε είναι ότι ακριβώς αυτή η ασυνέπεια αποτελεί την χειρότερη συνταγή για την άσκηση πειθούς και παραδειγματισμού. Άρα, έχουμε μέρος της ευθύνης. Λέγω έχουμε, διότι αν δεν σφάλλω μετέχουμε της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του NATO.

Πληροφορούμαστε τώρα ότι – σύμφωνα με τις καταγγελίες που δημοσιοποιήθηκαν – ρωσικοί αεροπορικοί σχηματισμοί παραβίασαν τον εναέριο χώρο χωρών του ΝΑΤΟ. Αλήθεια γιατί να ενοχληθεί η Μόσχα από τις ΝΑΤΟικες δηλώσεις όταν η Τουρκία καθημερινά έχει την ίδια τακτική στο Αιγαίο; Γιατί ;

Η Μόσχα, επίσης, δεν μπορεί πια να είναι πειστική όταν καταγγέλλει -αν πράγματι καταγγέλλει- τις τουρκικές ενέργειες στην Κυπριακή ΑΟΖ. Η ίδια εισέβαλε στη Κριμαία, την κατέχει και την προσάρτησε παράνομα.

Τι μήνυμα στέλνει η Ρωσία ένα Μόνιμο Μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας;
Απλά, το ίδιο μήνυμα που έστειλε η Ουάσιγκτον όταν εισέβαλε χωρίς έγκριση του ΟΗΕ στο Ιράκ το 2003 αρνούμενη να περιμένει και να εργασθεί για την (λεγόμενη) δεύτερη Απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας για την έγκριση χρήσης βίας.

Λευκωσία και Αθήνα – όπως διαβάζω – μεταφέρουν το »παιχνίδι»
στο πεδίο που έχουμε συγκριτικό πλεονέκτημα, δηλαδή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τα πρόσφατα Συμπεράσματα των Βρυξελλών κινούνται μεν προς τη σωστή κατεύθυνση, δεν πρόκειται όμως να επηρεάσουν την διαδικασία λήψης απόφασης στην Τουρκία.

Μεγαλύτερη ίσως σημασία – από πλευράς εντυπώσεων και ουσίας – έχουν οι εν εξελίξει διεργασίες ομόκεντρων υποπεριφερειακών σχημάτων/συστημάτων ασφαλείας με τις τριγωνικές συνεργασίες Αιγύπτου-Κύπρου – Ελλάδος και Ισραήλ – Κύπρου – Ελλάδος.
Δυστυχώς, το μοναδικό παγκόσμιο συλλογικό σύστημα Ασφαλείας, που είναι ο ΟΗΕ, έχει αδρανοποιηθεί λόγω της αδυναμίας του Συμβουλίου Ασφαλείας να εκτελέσει την προβλεπόμενη από τον Χάρτη αποστολή του λόγω της σύγκρουσης συμφερόντων των »Πέντε » ( Μόνιμων Μελών).

Η λεγόμενη προς την κατεύθυνση της Νέας Υόρκης “διεθνοποίηση” – με το καλό σενάριο- στην καλλίτερη περίπτωση ως αποτέλεσμα θα είχε την πρόταξη της επανάληψης των δικοινοτικών συνομιλίων και κατά ειωθότα ουδέτερη γλώσσα σε σχέση με τις ενέργειες της Τουρκίας. Δηλαδή θα περιείχε την γνωστή έκκληση προς όλα τα μέρη “να αποφύγουν ενέργειες που επιδεινώνουν τη κατάσταση κλπ.»

Με το κακό όμως σενάριο, δεν μπορεί να αποκλεισθεί ότι η επιστροφή στην status quo ante κατάσταση θα μπορούσε να περιέχει και την “σύσταση» για σύνδεση της διαδικασίας και του χρονοδιαγράμματος εκμετάλλευσης του ενεργειακού πλούτου της Κυπριακής Δημοκρατίας με τη επίλυση του λεγόμενου »πολιτικού προβλήματος».

Αυτός ακριβώς είναι ο στρατηγικός στόχος της Τουρκίας.

 Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Στο Πεντάγωνο ανησυχούν ότι η Τουρκία μετά τις προκλήσεις στην Κύπρο θα επιχειρήσει να ανοίξει μέτωπο και για την ελληνική ΑΟΖ

Γράφει ο Πάρις Καρβουνόπουλος

Ψυχραιμία από τη μία, επίδειξη ισχύος από την άλλη. Στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας η αντιμετώπιση των αυξανόμενων τουρκικών προκλήσεων έχει και από τα δύο.

Έπειτα από το «ψηλά το κεφάλι» του σμηναγού από τον ουρανό της Θεσσαλονίκης, ο Α/ΓΕΑ πτέραρχος Βαγγέλης Τουρνάς σε προσωπική του συνομιλία τόνισε: «Έχουμε τις επιχειρησιακές ικανότητες να κάνουμε μεγάλη ζημιά. Έχουμε στρατηγικά πλεονεκτήματα που μας δίνουν τεράστιες επιχειρησιακές δυνατότητες, τέτοιες που όποιος τολμήσει να κάνει οτιδήποτε, θα σπάσει τα μούτρα του».

Όμως, κακά τα ψέματα. Υπάρχει μεγάλη ανησυχία για όσα πράττει η Άγκυρα ανοικτά της Κύπρου. Δεν είναι λίγοι αυτοί που εκτιμούν ότι η Τουρκία προκαλεί αναστάτωση στην Κύπρο, όπου το «παιχνίδι» στην ενέργεια για την ίδια μοιάζει χαμένο, βάζοντας «υποθήκη» για… άλλα. Και αυτά έχουν να κάνουν με την ελληνική ΑΟΖ και φυσικά με το Καστελλόριζο, το οποίο για την Τουρκία απλά… δεν υπάρχει, αλλά και με τη συνολική επιβάρυνση του Κυπριακού.

Η Άγκυρα το δηλώνει ξεκάθαρα και μέσω του σημερινού πρωθυπουργού της Αχμέτ Νταβούτογλου. Οι χάρτες που δημοσιεύουμε αποτυπώνουν όλο το σχέδιο της Τουρκίας. Ο ένας δείχνει την πραγματική ΑΟΖ που δικαιούται η Άγκυρα, με βάση το διεθνές δίκαιο και τη λογική. Ο άλλος αποδεικνύει ότι η Τουρκία δεν σέβεται το πρώτο και δεν ακολουθεί ποτέ το δεύτερο.

Για να επιβληθεί ο παραλογισμός της Άγκυρας, θα πρέπει να έρθουν τα πάνω κάτω. Και η Τουρκία, που παίζει το τελευταίο της χαρτί σε αυτή την περιοχή, δεν θα διστάσει να το πράξει.

Και ήδη το «δουλεύει» χωρίς να χρησιμοποιεί τη στρατιωτική της μηχανή. Επίσης, στον χάρτη του ειδικού αναλυτή για τα ελληνοτουρκικά και του συγγραφέα του βιβλίου Χρήστου Μηνάγια, είναι σημειωμένες όλες οι περιοχές του Αιγαίου και της νοτιοανατολικής Μεσογείου στις οποίες τουρκικά πανεπιστήμια και «ιδρύματα» έχουν σχεδιάσει να κάνουν γενικώς… έρευνες. Όλες σχεδόν οι περιοχές περιλαμβάνουν διεθνή ύδατα, αλλά ο στόχος είναι προφανής: να «εθιστούμε» στην ιδέα ότι το Αιγαίο βρίσκεται υπό συνιδιοκτησία.

Ίσως αυτές οι νυχτερινές ανησυχίες που προκλήθηκαν από τις τουρκικές «παγαποντιές» στο Αιγαίο να έπεισαν τον Δημήτρη Αβραμόπουλο και τους επιτελείς του ότι οι στρατιωτικοί έχουν τα δικά τους όταν ζητούν «συμμάζεμα» του οπλοστασίου και άμεσο… restart. Δεν είναι τυχαίο ότι περίπου 10 ημέρες πριν την αποχώρησή του ο Δ. Αβραμόπουλος πέρασε από ένα «μυστικό» ΚΥΣΕΑ έξι προγράμματα συντήρησης και αναβάθμισης οπλικών συστημάτων, τα σημαντικότερα από μία λίστα 42 προγραμμάτων που νωρίτερα είχαν περάσει από τη Βουλή. Πρόκειται για προγράμματα ύψιστης προτεραιότητας και κόστους που προσεγγίζει το 1,5 δις. ευρώ.
Όπως λένε κυβερνητικές πηγές, ο πρωθυπουργός έχει δώσει «πράσινο φως» για να γίνει ό,τι είναι οικονομικώς δυνατόν για την ισχυροποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων. Ένας κατάλογος συντηρήσεων και αναβαθμίσεων υπαρχόντων οπλικών συστημάτων έχει λάβει την έγκρισή του με χρονοδιάγραμμα δεκαετίας και ετήσιο κόστος το πολύ 1 δις. ευρώ. Όλα αυτά κρίνονται επαρκή, έναντι της φρενίτιδας εξοπλισμών που κυριαρχεί στην Τουρκία.

Ήδη το Πολεμικό Ναυτικό με τα δύο υποβρύχια (Πιπίνος και Ωκεανός) που έπεσαν στην θάλασσα, τη μία τουλάχιστον πυραυλάκατο Super Vita που θα παραδοθεί από τα Ναυπηγεία Ελευσίνας, αλλά και την απογείωση από την κατάσταση καθήλωσης πέντε αεροσκαφών Ρ3 Orion, θα είναι σύντομα… άλλο Πολεμικό Ναυτικό σε σχέση με σήμερα.

Οι συμμαχίες που έχει συνάψει η χώρα και σε στρατιωτικό επίπεδο, με κυριότερη αυτή με το Ισραήλ, προσμετρώντας στη «δύναμή» της. Αλλά, όπως διαπιστώσαμε και από τις άκρως… ουδέτερες δηλώσεις του γ.γ. του ΝΑΤΟ στην Αθήνα, ό,τι συμμαχίες και αν έχεις σε ό,ποια συμμαχία και αν συμμετέχεις, καλό είναι να στηρίζεσαι πρώτα από όλα στις δικές σου δυνάμεις.

Πηγή εφημ. «Real News»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Παρά τη δύσκολη συγκυρία που διανύει η Ελλάδα, δεν είναι υπερβολή να λεχθεί ότι αναπτύσσει ισχυρή δυναμική ανάδειξής της σε σημαντικό περιφερειακό παράγοντα στην αγορά του φυσικού αερίου. Η γεωστρατηγική θέση της χώρας παρέχει σειρά πλεονεκτημάτων, τα οποία μπορούν να μετουσιωθούν τόσο σε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα για τη χώρα στο οικονομικό πεδίο, όσο και να αναβαθμίσουν τον γεωπολιτικό της ρόλο στην περιοχή της ΝΑ Ευρώπης.

Κατ’ αρχήν, ο ρόλος της Ελλάδας στη διεθνή σκακιέρα των αγωγών καθίσταται κομβικός. Η επιλογή του Αδριατικού Αγωγού Φυσικού Αερίου (TAP) ως προτιμητέου αγωγού για τον Νότιο Ενεργειακό Διάδρομο της Ε.Ε., αλλά και το σχέδιο για την ανάπτυξη του αγωγού Ελλάδας-Ιταλίας Ποσειδών (IGI) με τη συμμετοχή της ΔΕΠΑ, πέρα από τα οικονομικά οφέλη για τη χώρα και τις τοπικές κοινωνίες κατά την περίοδο κατασκευής τους, είναι μια εξέλιξη υψηλής στρατηγικής σημασίας, καθώς «κλειδώνει» τη συγκεκριμένη διαδρομή διαμέσου ελληνικού εδάφους ως την κύρια πύλη εισόδου του αζερικού αερίου στην Ευρώπη.

Οπως έχει επισημανθεί αρκετές φορές από διάφορους αναλυτές της αγοράς, η μεταφορική δυνατότητα των 10 δισ. κ.μ., σε πρώτη φάση, είναι μικρή για το σύνολο της Ε.Ε. η οποία εισάγει περίπου 280 δισ. κ.μ. για τις ετήσιες ανάγκες της (από 460 δισ. κ.μ. συνολικής κατανάλωσης). Παρ’ όλα αυτά, η ποσότητα των 10 δισ. κ.μ. αντιστοιχεί σε ένα μεγάλο ποσοστό των εισαγωγών φυσικού αερίου των χωρών διέλευσης και των γειτόνων τους, αν αναλογιστεί κανείς ότι αθροιστικά η Ελλάδα, η Βουλγαρία, η Κροατία, η Ρουμανία και η Αλβανία εισάγουν περίπου 12 δισ. κ.μ., ενώ η Τουρκία 45 δισ. κ.μ. και η Ιταλία 66 δισ. κ.μ.

Αυτή η τάξη μεγέθους έχει προφανή σημασία για τη διαφοροποίηση των πηγών εφοδιασμού των προαναφερθέντων κρατών, ιδιαίτερα εάν ληφθεί υπ’ όψιν ότι ο σχεδιασμός του αγωγού επιτρέπει τη δυνατότητα διπλασιασμού της χωρητικότητας στο μέλλον. Επίσης, η προώθηση του Διασυνδετήριου Ελληνοβουλγαρικού αγωγού (IGB) από τη ΔΕΠΑ και τους συνεργάτες της θα δώσει μελλοντικά τη δυνατότητα και στις δύο χώρες να διαφοροποιήσουν τις πηγές προμήθειάς τους, καθώς μέσω αυτού έχει προγραμματισθεί η σύνδεση της Βουλγαρίας με τον TAP. Η δυνατότητα αντίστροφης ροής του αγωγού θα δώσει επίσης στην Ελλάδα τη δυνατότητα μέσω της υπάρχουσας υποδομής ή νέων υποδομών αφυγροποίησης να προμηθεύσει με ποσότητες υγροποιημένου αερίου τη Βουλγαρία, αλλά και όλη την ευρύτερη περιοχή, σε συνδυασμό με την ανάπτυξη ενός ευρύτερου δικτύου διασυνδετήριων αγωγών, όπως για παράδειγμα μεταξύ Βουλγαρίας και Ρουμανίας (IBR), Βουλγαρίας και Σερβίας (IBS) κτλ.

Η δημιουργία των παραπάνω αγωγών ενισχύει αναμφισβήτητα την ενεργειακή ασφάλεια ολόκληρης της περιοχής της ΝΑ Ευρώπης, καθιστώντας παράλληλα την Ελλάδα αναπόσπαστο συνδετικό κρίκο της. Ενισχυτικό ρόλο σε αυτό θα έχει η σχεδιαζόμενη κατασκευή τρίτης δεξαμενής αποθήκευσης στη Ρεβυθούσα από τον διαχειριστή του συστήματος φυσικού αερίου (ΔΕΣΦΑ), η οποία θα προσθέσει 95 χιλ. κ.μ. φυσικού αερίου στην παρούσα αποθηκευτική ικανότητα του συστήματος, αυξάνοντάς την κατά 73%. Οι δυνατότητες αποθήκευσης μπορούν να ενισχυθούν ακόμα περισσότερο εάν πραγματοποιηθεί το προταθέν έργο αξιοποίησης του εξαντλημένου κοιτάσματος φυσικού αερίου της ελληνικών συμφερόντων Energean SA σε συνεργασία με τη ΔΕΠΑ στην περιοχή της Καβάλας, με εκτιμώμενη δυνατότητα αποθήκευσης 1 δισ. κ.μ.

Επιπλέον, η είσοδος ποσοτήτων αερίου από εναλλακτικές πηγές μπορεί να αυξηθεί σημαντικά, εάν ευοδωθεί το έργο κατασκευής πλωτού σταθμού υγροποιημένου φυσικού αερίου (FSRU) από τη ΔΕΠΑ στην περιοχή της Καβάλας, το οποίο θα μπορούσε να προσθέσει 150.000 κ.μ. στην αποθηκευτική ικανότητα της χώρας, έχοντας παράλληλα τη δυνατότητα αποστολής έως και 5 δισ. κ.μ. αερίου ετησίως στο σύστημα. Το παραπάνω έργο, σε ενδεχόμενη συνέργεια με συναφές έργο προτεινόμενο από την επίσης ελληνικών συμφερόντων GASTRADE S.A. στην περιοχή της Αλεξανδρούπολης, είναι μείζονος σημασίας για την πραγματική ανάδειξη της χώρας μας ως εμπορικού κόμβου αερίου στην ευρύτερη περιοχή.

Ακόμα, σημαντικές συνέργειες μπορούν να αναπτυχθούν και με τη ναυτιλιακή βιομηχανία για τις δυνατότητες εισαγωγών και εξαγωγών υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), καθώς και τη δυνατότητα χρήσης του φυσικού αερίου ως καυσίμου κίνησης για τα ίδια τα πλοία, ιδιαίτερα στο πλαίσιο των πρόσφατων νομοθετικών προτάσεων της Ε.Ε. για μείωση των ναυτιλιακών ρύπων στις θάλασσές της, συμπεριλαμβανομένης της Μεσογείου.

Επιπρόσθετα, ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει και στις προοπτικές που ανοίγονται για τη μεταφορά του φυσικού αερίου της Κύπρου, μέσω του προταθέντος από τη ΔΕΠΑ αγωγού Eastern Mediterranean Pipeline. Ο αγωγός, που προωθείται σε συνεργασία με το υπουργείο Ενέργειας, Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού της Δημοκρατίας της Κύπρου, θα μπορούσε να μεταφέρει αρχικά 8 δισ. κ.μ. κυπριακού και ενδεχομένως ισραηλινού αερίου ετησίως. Ακόμα, ο σχεδιασμός για την αξιοποίηση των εγχώριων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη από την ελληνική κυβέρνηση, θα μπορούσε να διευκολυνθεί στο μέλλον από την ύπαρξη ενός δικτύου αγωγών που θα επέτρεπε τη διάθεση των ελληνικών υδρογονανθράκων στις γειτονικές αγορές, πέραν φυσικά της εξυπηρέτησης των εγχώριων αναγκών.

Τέλος, είναι αξιοσημείωτο ότι όλα τα παραπάνω έργα έχουν χαρακτηριστεί «Κοινού Ενδιαφέροντος» (PCI) από την Κομισιόν, γεγονός που όχι μόνο ενισχύει τη σημασία τους αλλά κυρίως καθιστά περισσότερο εφικτή την υλοποίησή τους. Με την ολοκλήρωση των παραπάνω επενδύσεων, οι διαθέσιμες ποσότητες φυσικού αερίου θα ξεπεράσουν κατά πολύ τις ετήσιες ανάγκες της Ελλάδας, που κυμαίνονται στο επίπεδο των 4 δισ. κ.μ. ετησίως. Ετσι, οι επιπλέον αυτές ποσότητες δεν θα συμβάλλουν μόνο στην ενίσχυση της ενεργειακής ασφάλειας της περιοχής, αλλά μπορούν να γίνουν και αντικείμενο εμπορικής εκμετάλλευσης για την Ελλάδα.

Υπό αυτό το πρίσμα καθίστανται περισσότερο ρεαλιστικές οι επιδιώξεις για τη δημιουργία ενός εικονικού κόμβου συναλλαγών (virtual trading hub) στη χώρα μας, με πιθανή έδρα τη Θεσσαλονίκη.
Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με την αποφασιστικότητα και την ισχυρή βούληση της κυβέρνησης να προχωρήσει στην απελευθέρωση της ενεργειακής αγοράς, ενισχύοντας έτσι τον ανταγωνισμό σε όλους τους κρίκους της αλυσίδας από την παραγωγή μέχρι την προμήθεια, καθώς και ο σχεδιασμός για προσέλκυση στρατηγικών επενδυτών που θα αναβαθμίσουν τις ενεργειακές υποδομές της χώρας μας, θέτουν τις βάσεις για να αποκτήσει πλέον η Ελλάδα ενισχυμένο ρόλο ως ενεργειακός διαμετακομιστικός κόμβος και στρατηγική πύλη εισόδου των ενεργειακών δικτύων στο τόξο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου.

* Ο κ. Κώστας Ανδριοσόπουλος είναι αν. καθηγητής και διευθυντής του Ερευνητικού Κέντρου Ενεργειακής Διοίκησης (RCEM.eu) στο ESCP Europe Business School στο Λονδίνο, αντιπρόεδρος Δ.Σ. της ΔΕΠΑ.
** Ο κ. Δημήτρης Αρβανίτης είναι δικηγόρος Αθηνών, LL.M, Ph.D cand. στο δίκαιο της ενέργειας (City University London).

Πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Σταύρος Τζίμας

Ολοι ανέμεναν ότι με το προγραμματισμένο ταξίδι του πρωθυπουργού της Αλβανίας, Εντι Ράμα, στο Βελιγράδι (ήταν για την 22α Οκτωβρίου) και τη συνάντησή του με τον ομόλογό του Αλεξάντερ Βούτσιτς, οι δύο χώρες θα άφηναν πίσω τη μακρόχρονη καχυποψία και αντιπαλότητα και θα γύριζαν σελίδα στις σχέσεις τους.

Οι πιο αισιόδοξοι μάλιστα έκαναν λόγο για τη «συνάντηση του αιώνα» στα πολύπαθα δυτικά Βαλκάνια, καθώς επισκέψεις ηγετών ανάμεσα στις δύο χώρες είχαν να γίνουν από το 1948 (!) οπότε επήλθε η ρήξη Τίτο - Χότζα, και ήλπιζαν ότι θα τεθούν οι βάσεις για έναν νέο άξονα σταθερότητας στην περιοχή.

Ηρθαν όμως τα γνωστά ποδοσφαιρικά γεγονότα και επεισόδια, στον αγώνα Σερβίας - Αλβανίας, να υπονομεύσουν τις προσπάθειες που εκατέρωθεν –αλλά και από τρίτους– καταβλήθηκαν για να δώσουν τα χέρια Τίρανα και Βελιγράδι. Και προκειμένου να μην τιναχθούν τα πάντα στον αέρα, ειδικά ο διάλογος για την εξομάλυνση των σχέσεων στο Κόσοβο, κατόπιν ισχυρών πιέσεων Ευρωπαίων και Αμερικανών, το ταξίδι του κ. Ράμα διασώθηκε διά της αναβολής του στις 10 Νοεμβρίου.

Οι οιωνοί όμως πάραυτα δεν είναι καλοί, αν κρίνουμε από τη ρητορική των δύο πρωθυπουργών στις συνεντεύξεις που παραχώρησαν οι κ. Ράμα και Βούτσιτς στην «Κ».

Οι δύο ηγέτες συντηρούν με τις ερμηνείες των επεισοδίων στο γήπεδο και γενικότερα με την προσέγγισή τους σε επίμαχα ζητήματα που άπτονται των σχέσεων μεταξύ των χωρών τους, αλλά και της περιφερειακής σταθερότητας, κλίμα οξύτητας, γεγονός που προϊδεάζει για παράλληλους μονολόγους, αν όχι για κάτι χειρότερο, στη μεταξύ τους επικείμενη συνάντηση, υπονομεύοντας εκ προοιμίου το ταξίδι.

Για «θρασεία έκρηξη εθνικού ρατσισμού» της άλλης πλευράς μιλάει ο κ. Ράμα και κατηγορεί τα μέσα ενημέρωσης διεθνώς ότι αντιμετώπισαν με «τυφλότητα» την «εθνικιστική καταιγίδα» των Σέρβων. Υποστηρίζει ότι σε αυτό το «παράλογο δράμα, εμείς οι Αλβανοί ήμασταν οι νεο-Ευρωπαίοι και οι Σέρβοι φίλοι μας οι παλαιο-Βαλκάνιοι…». Οσο για τα περί Μεγάλης Αλβανίας, συνιστά σε όσους «έχουν αυτόν τον εφιάλτη» να «χαλαρώσουν».

Ο κ. Βούτσιτς, αντιθέτως, κάνει λόγο για «βάναυση πολιτική προβοκάτσια» των Αλβανών και θεωρεί τη σημαία της Μεγάλης Αλβανίας «σύμβολο του κακού».

Χαρακτηρίζει «φασιστικό δημιούργημα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου» και «εφιάλτη για κάθε λογικό άνθρωπο» τα σχέδια περί Μεγάλης Αλβανίας, ενώ ψέγει τον κ. Ράμα για το ότι «δεν καταδίκασε έστω μονολεκτικά την πρόκληση της σημαίας».

Σε αυτό το πνεύμα, λοιπόν, και με τους εθνικοπατριωτικούς τόνους στα ύψη, αναρωτιέται κανείς ποια μπορεί να είναι τα σημεία σύγκλισης των δύο πλευρών ώστε να βρεθεί έστω ένα modus vivendi και να σωθούν τα προσχήματα του ταξιδιού – εάν τελικά και αυτό πραγματοποιηθεί.

Πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος

Στα τέλη Μαΐου του 2010 πετούσα από την Θεσσαλονίκη προς την Λέσβο για να μιλήσω σε μια εκδήλωση υπό την αιγίδα των δυο μητροπόλεων της μεγαλονήσου με θέμα, τα «Σημάδια Ορθοδοξίας στην Σημερινή Τουρκία». Το αεροπλάνο έκανε μια στάση στην Λήμνο. Αφού κατέβηκαν οι επιβάτες που είχαν προορισμό αυτό το νησί περιμέναμε για να απογειωθούμε με κατεύθυνση την Μυτιλήνη. Η ώρα περνούσε και το αεροπλάνο έμεινε καθηλωμένο στο τοπικό αεροδρόμιο. Κάποια στιγμή αποφάσισα να μάθω γιατί δεν φεύγουμε. Κατευθύνθηκα προς το πιλοτήριο και έπιασα συζήτηση με τους δυο πιλότους. Αυτή την στιγμή, όπως μου ανέφεραν, γίνονται αλλεπάλληλες αερομαχίες στον εναέριο χώρο μεταξύ ελληνικών και τουρκικών μαχητικών γι’ αυτό δεν μπορούμε να απογειωθούμε. Εκείνη την στιγμή, «καπάκι» στην συζήτηση μας ακούστηκε εκκωφαντικός θόρυβος από αεροπλάνα που πετούσαν με μεγάλη ταχύτητα πάνω από το νησί χωρίς να μπορώ να εξακριβώσω αν ήταν ελληνικά ή τουρκικά. Αυτή η κατάσταση, όπως μου ομολόγησε ο ένας πιλότος, εκείνη την περίοδο συνέβαινε πολύ συχνά με αποτέλεσμα να υπάρχουν καθυστερήσεις στα αεροπορικά δρομολόγια.

Πέρασαν πολλά χρόνια από τον Δεκέμβριο του 1999 όταν ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, ο περίφημος ΓΑΠ, είχε δηλώσει με στόμφο ότι τώρα που άνοιξε τις πύλες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Τουρκία, αίροντας το ελληνικό βέτο, θα σταματήσουν οι τουρκικές προκλήσεις και οι αερομαχίες στο Αιγαίο. Όχι μόνο δεν σταμάτησαν αλλά γίνονται όλο και πιο επικίνδυνες.
Η ελληνική εξωτερική πολιτική έναντι της Τουρκίας επί χρόνια βασίστηκε και σχεδιάστηκε στο γελοίο και ανεύθυνο επιχείρημα ότι τώρα που η Τουρκία έγινε δεκτή σαν υποψήφια για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, θα σταματήσει και η τουρκική προκλητικότητα. Επικράτησε η υπερφίαλη αντίληψη ότι θα μπορούμε να ελέγχουμε κάθε τουρκική κίνηση, καθώς θα είμαστε μια από τις χώρες που θα αξιολογεί και θα κρίνει βήμα προς βήμα την τουρκική πρόοδο στην ενταξιακή πορεία.
Αλλά αντί εμείς να ελέγχουμε την Τουρκία στην ενταξιακή της πορεία προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση εμάς έριξε στα «βράχια» καταλύοντας την εθνική μας κυριαρχία, ενώ η Τουρκία έφτασε στο προκλητικό αποκορύφωμα να στέλνει τις πολεμικές της φρεγάτες να κάνουν επίδειξη δύναμης έξω από το Σούνιο.

Τώρα εκεί στην Αθήνα δείχνουν να έχουν πελαγώσει από τις αλλεπάλληλες τουρκικές προκλήσεις καθώς η Τουρκία δεν διστάζει πλέον να εγκαθίσταται στην κυπριακή ΑΟΖ και μάλιστα να εξαγγέλλει προγράμματα έρευνας ενεργειακών κοιτασμάτων ενώ παράλληλα με αλλεπάλληλες επιχειρήσεις επιδιώκει να κατοχυρώσει τον θαλάσσιο χώρο γύρω από το Καστελόριζο σαν δική της υφαλοκρηπίδα.
Είναι χαρακτηριστικές οι αντιδράσεις στις δυο πλευρές από αυτή την πρόσφατη νέα κρίση της τουρκικής προκλητικότητας.
Στην Άγκυρα, με την αυτοπεποίθηση του ισχυρού έναντι ενός αδύναμου αντίπαλου, ούτε καν ασχολούνται με εμάς καθώς έχουν να λύσουν πολύ σοβαρότερα προβλήματα όπως το κουρδικό που πάλι ξαναφουντώνει, η κρίση της Συρίας, οι Τζιχαντιστές και γενικότερα η ανατολική τους περιοχή.
Σε αντίθεση, στην δική μας πλευρά πανικόβλητα δημοσιεύματα υψώνουν τους τόνους χωρίς κανένα ουσιαστικό αντίκρισμα αφού το μόνο που καταφέρνουν είναι για άλλη μια φορά να σπέρνουν τουρκικούς «μπαμπούλες» για εκφοβισμό και φυσικά με τις απαραίτητες συστάσεις, «μην τραβάτε το σχοινί», «μην σιγοντάρετε στην κρίση», μην τυχόν και μας… δείρουν οι απέναντι.

Καμία σοβαρή χώρα στον κόσμο δεν κάθεται με σταυρωμένα τα χέρια όταν παραβιάζεται με αυτόν τον τρόπο η εθνική της ακεραιότητα. Και για την Κύπρο υπάρχουν κάποιες δικαιολογίες, καθώς είναι ένα κράτος χωρίς ναυτικό και ένοπλη δύναμη θαλάσσιας αποτρεπτικότητας. Αλλά για την δική μας πλευρά η μειοδοσία έχει φτάσει στο απροχώρητο και το, «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε», δεν φαίνεται πια να μπορεί να διαγράψει την πολύ άσχημη πραγματικότητα.
Η εικόνα που παρουσιάζουμε είναι μια χώρα στο έλεος της μνημονιακής της προδοσίας, με αδυναμία επιλογής στρατηγικών συμμάχων που θα μπορούσαν να μας στηρίξουν στην υπεράσπιση των εθνικών μας δικαίων και το πιο χειρότερο, προσήλωση σε μια πολιτική που έχει σαν αποτέλεσμα να ενισχύεται όλο και περισσότερο η τουρκική προκλητικότατα μέχρι να δούμε την ημισέληνο να πετά πάνω απο την Ακρόπολη και εμείς να δικαιολογούμαστε ότι… φταίνε τα μποφόρ του Αιγαίου.

Δυστυχώς ή ευτυχώς η άλλη πλευρά, απτόητη και απρόβλεπτη, δείχνει ότι θα προχωρήσει στην συνέχιση της προκλητικής της πολιτικής καθώς έχει επικρατήσει η άποψη πως τα ψελλίσματα και οι ευκαιριακές συμμαχίες μας δεν έχουν την ουσιαστική δυνατότητα να την σταματήσουν. Στην Άγκυρα πιστεύουν ότι ούτε το Ισραήλ, ούτε η Αίγυπτος και πολύ περισσότερο ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση (εδώ γελά ο κάθε πικραμένος), έχουν την πρόθεση να μας στηρίξουν σε μια θερμή κρίση. 
Εκείνο μόνο που θα μπορούσε να τους συνετίσει, είναι η ουσιαστική αλλαγή των στρατηγικών μας επιλόγων με το σταμάτημα της μειοδοτικής προδοτικής πολιτικής μας. Μονάχα η «Αρκούδα του Βορρά», πάγιο φόβητρο της άλλης πλευράς του Αιγαίου, μπορεί να κάνει κάτι, όμως μόνο με την απαραίτητη προϋπόθεση η δική μας στάση να στείλει δυναμικό μήνυμα πως είμαστε αποφασισμένοι να υπερασπίσουμε την εθνική μας ακεραιότητα. Ο Τούρκος μόνο αυτή την γλώσσα καταλαβαίνει, όπως εξάλλου το έδειξε σε ανάλογες περιπτώσεις όπου προσποιήθηκε την… «πάπια», όπως στην Κριμαία όπου απέφυγε να σταθεί στο πλευρό των ομοφύλωνν του Τατάρων, παρά τις επανειλημμένες τους εκκλήσεις προς τον ίδιο τον Ερντογάν, στο Ιράν, στην μικρή Αρμενία, ακόμα και με το κουρδικό ΡΚΚ.

Να δώσουμε επιτέλους τέρμα στις ψευδαισθήσεις μας πριν είναι πολύ αργά. 
Ιδού ο διέξοδος, ιδού και η πρόκληση!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

  • Ο Παπούλιας θέλει σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών για τα εθνικά θέματα
  • Την ώρα που η Άγκυρα βρυχάται, έγιναν οι απαραίτητες ενέργειες και βελτιώσεις, για να μπορεί να τεθεί σε πλήρη και κανονική λειτουργία το ρωσικό οπλικό σύστημα που είχε αγοραστεί το 1997
Γράφει ο Ανδρέας Καψαμπέλης

Σε πολύ οριακό σημείο -το πιο οριακό των τελευταίων ετών- οδηγούνται οι σχέσεις της χώρας μας με την Τουρκία λόγω των συνεχιζόμενων προκλήσεων στην ΑΟΖ της Κύπρου και όχι μόνο. Πέραν όσων είναι γνωστά, η κρισιμότητα της κατάστασης προκύπτει και από το γεγονός ότι -σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες της «κυριακάτικης δημοκρατίας»- έχουν τεθεί σε «επιφυλακή» και οι ρωσικοί πύραυλοι S300 που βρίσκονται στην Κρήτη...

Η στρατηγική της έντασης έχει κλιμακωθεί από την Άγκυρα, με αποτέλεσμα να αναβιώνει ο κίνδυνος ενός θερμού επεισοδίου περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Η γεωπολιτική αστάθεια φαίνεται ότι οδηγεί την τουρκική ηγεσία, μετά και την υποχώρησή της στο θέμα των Κούρδων στα ανατολικά, στην αναζήτηση «διεξόδου» για το εσωτερικό ακροατήριό της στο Κυπριακό.

Το δόγμα
Όπως εκτιμάται, άλλωστε, η συγκυρία αυτή προσφέρεται για να επιχειρήσει ο Αχμέτ Νταβούτογλου, μετά και την ανάληψη της πρωθυπουργίας, «δικαίωση» ως προς το δόγμα του σε σχέση με την Ελλάδα, για την οποία θεωρεί ότι «έχει αποκτήσει στρατηγικά πλεονεκτήματα απέναντι στην Τουρκία μέσω των νησιών του Αιγαίου». Στην Τουρκία μεγάλη είναι η ενόχληση και για την Τριμερή Ελλάδας, Κύπρου και Αιγύπτου, καθώς μετά την υπουργική συνάντηση στη Λευκωσία που έγινε την Τετάρτη, η επόμενη κρίσιμη ημερομηνία είναι η 8η Νοεμβρίου, οπότε θα διεξαχθεί η Σύνοδος Κορυφής της Τριμερούς.

Θεωρείται πολύ πιθανό αυτές οι εξελίξεις να επηρεάσουν καθοριστικά και τις διεργασίες στην εσωτερική πολιτική σκηνή, καθώς διαμορφώνεται ένα εκρηκτικό μείγμα με όσα συμβαίνουν παράλληλα στον χώρο της οικονομίας και στις συζητήσεις στα κόμματα, τόσο της συγκυβέρνησης όσο και της αντιπολίτευσης, για το θέμα του Προέδρου της Δημοκρατίας και της διενέργειας (ή μη) πρόωρων εκλογών.

Μάλιστα, όπως υποστηρίζει αξιόπιστη πηγή, η τουρκική επιθετικότητα θα είχε περάσει κατά πιθανότητα στο επόμενο στάδιο, αν δεν υπήρχε για την Άγκυρα ο φόβος των S-300. Οι S-300, βασικός σκοπός των οποίων είναι η κατάρριψη αεροσκαφών και πυραύλων, είχαν αγοραστεί το 1997 από την Κύπρο, αλλά μετά τις έντονες τουρκικές αντιδράσεις και την εμπλοκή που προκλήθηκε το σύστημα μεταφέρθηκε το 1999, μυστικά και με ειδικό απόρρητο σχέδιο, κατόπιν συμφωνίας με την Αθήνα στο πλαίσιο του δόγματος περί «Ενιαίου Αμυντικού Χώρου», στην Κρήτη.

Οι απειλές
Οι τούρκοι είχαν απειλήσει ότι τους περιμένουν στα Δαρδανέλια, δηλώνοντας ότι θα τους βομβαρδίσουν και ότι θα κάνουν τα πάντα για να αποτρέψουν την ανάπτυξή τους στον ελληνικό χώρο…

Έκτοτε το οπλικό σύστημα παρέμενε για σχεδόν 15 χρόνια «αποθηκευμένο» στην Κρήτη. Για πρώτη φορά οι πύραυλοι ενεργοποιήθηκαν και εκτέλεσαν δοκιμαστική βολή στο πεδίο βολής Κρήτης τον Δεκέμβριο του 2013, στο πλαίσιο της άσκησης «Λευκός Αετός 2013», με την παρουσία αμερικανών, ρώσων και κινέζων παρατηρητών.
Την άσκηση είχαν παρακολουθήσει ως υπουργός Εθνικής Άμυνας ο κ. Αβραμόπουλος, καθώς και ο υπουργός Άμυνας της Κυπριακής Δημοκρατίας Φώτης Φωτίου.

Το ενδιαφέρον, πάντως, είναι ότι σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, έγιναν πριν από λίγο καιρό (πάντως σε όχι ανύποπτο χρόνο) και κατά τρόπο αθόρυβο οι απαραίτητες ενέργειες και βελτιώσεις με πρωτοβουλία της στρατιωτικής ηγεσίας, για να μπορεί να τεθεί σε πλήρη και κανονική λειτουργία το οπλικό σύστημα. Αυτό θεωρείται ακόμη μία ένδειξη του κρίσιμου χαρακτήρα που έχουν προσλάβει οι εξελίξεις όσον αφορά τις σχέσεις με την Τουρκία και των προετοιμασιών που συντελούνται αρκετό διάστημα πριν από την τωρινή επικίνδυνη κλιμάκωση.

Θέλουν να αντιγράψουν το «μοντέλο της Κριμαίας» ο Ερντογάν και ο Νταβούτογλου
Δέκα ώρες και 20 λεπτά διήρκεσε (καταγράφοντας ιστορικό ρεκόρ που από μόνο του έχει ιδιαίτερη σημασία) η τελευταία συνεδρίαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας στην Άγκυρα, που με μία προκλητική ανακοίνωση υποστηρίζει ότι θα προστατεύσει «με αποφασιστικότητα» τα συμφέροντα της Τουρκίας εντός της υφαλοκρηπίδας της και τις περιοχές που την εξουσιοδότησε το ψευδοκράτος για να διεξάγει έρευνες φυσικού αερίου…
Με βάση την εικόνα και τις πληροφορίες που έχουν, πολιτικοί και διπλωματικοί κύκλοι στην Αθήνα εκφράζουν φόβους ότι η Άγκυρα θα προσπαθήσει να θέσει τώρα σε εφαρμογή ένα ύπουλο και ακραίο σχέδιο.

Οι Ερντογάν και Νταβούτογλου εμφανίζονται έτοιμοι να «αντιγράψουν» το μοντέλο της Κριμαίας και να επιχειρήσεις να επιβάλουν νέα τετελεσμένα και να εκβιάσουν καταστάσεις με ένα δημοψήφισμα – αστραπή στην κατεχόμενη Κύπρο. Θέμα του δημοψηφίσματος θα είναι η δημιουργία συνομοσπονδίας με την Τουρκία, κατά τρόπο ανάλογο με τον οποίο ο Πούτιν ένωσε τη ρωσόφιλη χερσόνησο της Ουκρανίας με την Ρωσία.

Όλες οι αναλύσεις που γίνονται οδηγούν στην εκτίμηση ότι, με τα δεδομένα που έχουν διαμορφωθεί, η Τουρκία θα προχωρήσει σε «επιθετική κίνηση», ειδάλλως το δόγμα της ηγεσίας της για ανάδειξη σε περιφερειακή δύναμη στις περιοχές που ανήκαν κάποτε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία κινδυνεύει με κατάρρευση.
Το νέο επιβλητικό «λευκό παλάτι» του Ερντογάν θεωρείται μάλιστα ότι συμβολίζει αυτό το όραμα.

Στη σκιά όλων αυτών, το μεσημέρι της Δευτέρας ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς θα συναντηθεί με τον Κάρολο Παπούλια, ενώ λίγη ώρα νωρίτερα θα έχει διαβεί το κατώφλι του Προεδρικού Μεγάρου ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλ. Τσίπρας.
Πληροφορίες, φέρουν τον κ. Παπούλια να διερευνά τις δυνατότητες για τη σύγκλιση σύσκεψης των πολιτικών αρχηγών, με αποκλειστικό αντικείμενο τα εθνικά θέματα!

Πηγή «Κυριακάτικη Δημοκρατία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Χρήστος Θ. Μπότζιος
Πρέσβυς ε.τ.


Τα γεγονότα στην πλατεία Ταξίμ στην Κωνσταντινούπολη άφησαν άθικτο πολιτικά τον τότε πρωθυπουργό και σημερινό Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας κ. Ταγίπ Ερντογάν. Το ίδιο φαίνεται να συμβαίνει και με τη χώρα του, η οποία, παρά την παραβατικότητά της και την εν γένει συμπεριφορά ταραξία στην ευρύτερη περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου, τυγχάνει μίας ιδιότυπης ανοχής από την Ευρώπη και τη Δύση γενικότερα.

Η ανοχή έναντι της Άγκυρας επιβεβαιώθηκε και πρόσφατα όταν η Τουρκία έμπρακτα αμφισβήτησε κυπριακά κυριαρχικά δικαιώματα επί οριοθετημένης ΑΟΖ με αυθαίρετη διενέργεια ερευνών για υδρογονάνθρακες από το «Barbaros» (που θα μπορούσε να διαβασθεί και με τον τόνο στην προπαραλήγουσα «Βάρβαρος»).
Οι τουρκικές ενέργειες, εκτός της παραβίασης βασικών αρχών του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, συνιστούν και διατάραξη της ειρήνης στην ευαίσθητη περιοχή της ΝΑ Μεσογείου, γεγονός που θα έπρεπε να προκαλέσει μία ενεργότερη παρέμβαση του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών.

Ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Ν. Αναστασιάδης, στον οποίο αποδίδουν διπλωματική ασθένεια, ανέθεσε στον έλληνα πρωθυπουργό να τον εκπροσωπήσει στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και να καταθέσει τις κυπριακές καταγγελίες κατά της Τουρκίας. Το Συμβούλιο, στα Συμπεράσματα των εργασιών της 23ης Οκτωβρίου στο κεφάλαιο Κύπρος (παρ. 23), παρέχει μεν μία διπλωματική στήριξη στη Λευκωσία, αποφεύγει όμως μία ρητή καταδίκη των τουρκικών ενεργειών και έκκληση να αποσύρει άμεσα το ερευνητικό σκάφος από την Κυπριακή ΑΟΖ.
Εξάλλου, η αναφορά στην απόφαση της 21ης Σεπτεμβρίου 2005, που θέτει ως προϋπόθεση για μία υποψήφια προς ένταξη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση την προηγούμενη αναγνώριση των κρατών – μελών της, άρα και της Κυπριακής Δημοκρατίας, ουδόλως συγκινεί την Άγκυρα, η οποία δείχνει ότι ελάχιστα, πλέον, ενδιαφέρεται για την ευρωπαϊκή της προοπτική.

Επί των ανωτέρω γεγονότων αξίζει η επισήμανση δύο βασικών σημείων. Το πρώτο αφορά τη στάση των κοινοτικών εταίρων έναντι της τουρκικής παραβατικότητας. Αποδείχτηκε ότι δεν αποκλίνει από την παραδοσιακή γραμμή ανοχής προς την Άγκυρα για λόγους, κυρίως, γεωπολιτικούς αλλά και εξυπηρέτησης εθνικών οικονομικών συμφερόντων.

Το δεύτερο αφορά τη στάση που τήρησε και εξακολουθεί να τηρεί η ελληνική κυβέρνηση, η οποία περιορίσθηκε σε μία ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών που καλεί την Άγκυρα να αποσύρει το ερευνητικό της σκάφος από την κυπριακή ΑΟΖ. Ούτε μία κινητοποίηση των ναυτικών μας δυνάμεων έστω to show the flag, όπως θα λέγανε οι Αγγλοσάξονες. Τα χρόνια του «βυθίσατε το Χόρα» φαίνεται να έχουν παρέλθει οριστικά.

Ορισμένοι προσπάθησαν να μειώσουν την σημασία τους, αποδίδοντας στον τότε αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Ανδρέα Παπανδρέου δημαγωγία, ενώ άλλοι ότι ήταν συμπεφωνημένο με τον τότε πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή.
Και όμως. Όσοι την εποχή εκείνη υπηρετούσαν σε νευραλγικά διπλωματικά πόστα, γνωρίζουν καλά πόση νευρικότητα και ανησυχία είχαν προκαλέσει σε νατοϊκούς και κοινοτικούς εταίρους.

Το «Barbaros» μπορεί να αποχωρήσει και πριν από τον καθορισμένο χρόνο διεξαγωγής των παράνομων ερευνών του από την Κυπριακή ΑΟΖ. Αλλά δεν πρόκειται για τυχοδιωκτική ενέργεια. Η Άγκυρα βαδίζει επί συγκεκριμένου σχεδίου. Αθήνα και Λευκωσία πρέπει να επαγρυπνούν. Η ελληνική κυβέρνηση να εγκαταλείψει την ενδοτική της πολιτική έναντι της Άγκυρας και να αποβάλλει τα φοβικά της σύνδρομα. Οι ψίθυροι ότι η χώρα βρίσκεται σε οικονομική κρίση, δεν πείθουν.

Η αμυντική ικανότητα δεν πρέπει να υποχωρεί. Υπό το φως των όσων εκτίθενται παραπάνω και με πρόβλεψη ότι η στάση της Άγκυρας έναντι της Κύπρου αλλά και στο Αιγαίο δεν πρόκειται να αλλάξει στο προβλεπτό μέλλον, οι ελληνικές κυβερνήσεις οφείλουν να μεριμνούν προκειμένου:
Α. Να αποκτήσει η χώρα και να διατηρεί σε πλήρη ετοιμότητα αξιόμαχες Ένοπλες Δυνάμεις με ισχυρή αποτρεπτική ικανότητα
Β. Να προβούν σε επαναπροσδιορισμό της εξωτερικής μας πολιτικής σε πατριωτική και πολυδιάστατη βάση με αναζήτηση ερεισμάτων και συμμαχιών με δυνάμεις της περιοχής μας ή εκτός και πέραν των συμβατικών μας σχέσεων. Το «ανήκομεν εις την Δύσιν» είναι μία παρωχημένη έννοια.
Γ. Να δραστηριοποιήσουν τις διπλωματικές εκπροσωπήσεις, σε διμερή και πολυμερή επίπεδα, με σταθερή και εμπεριστατωμένη ενημέρωση χωρίς μεμψιμοιρίες για την τουρκική παραβατικότητα σε Κύπρο και Αιγαίο. Η έλλειψη αποφασιστικότητας οδηγεί τις ξένες καγκελαρίες να αποδίδουν, εσφαλμένα, τις ελληνοτουρκικές διενέξεις στο ιστορικό παρελθόν των δύο χωρών.

Πηγή εφημ. «Το Παρόν»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Το μεταφρασμένο έγγραφο που σας παρουσιάζουμε είχε εμφανιστεί και στον ελληνικό ηλεκτρονικό τύπο πριν από περίπου ένα χρόνο, αλλά με μεταφρασμένα μόνο ορισμένα τμήματα του. Σας το παραθέτουμε όλο για να αντιληφθούμε όλοι το πως και γιατί η Τουρκία εξακολουθεί χρόνια τώρα να ενισχύει τους κατσαπλιάδες του αποκαλούμενου "Ισλαμικού Κράτους".
ΑΠΟΡΡΗΤΟ Τ.C.
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ
Προς νομαρχία Χατάι
Νο 21714546-47201 (81340) 224-5826/42438
15/3/2013

Θέμα: Στην βάση των περιφερειακών μας συμφερόντων, παροχή στήριξης στο παρακάτω πλαίσιο των μαχητών της Ελ Νούσρα που πολεμάνε στην Συρία ενάντια στις δυνάμεις του PYD που είναι η προέκταση της διασπαστικής οργάνωσης του ΠΚΚ. Φιλοξενία στις δημόσιες εγκαταστάσεις εντός των ορίων του νομού σας.

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 2013/12

Είναι σημαντικό να τηρηθεί μυστικότητα σχετικά με το πέρασμα των μαχητών –κυρίως από Τσετσενία και Τυνησία- που έρχονται υπό τον έλεγχο της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΜΙΤ) και περνάνε από τα σύνορα του νομού σας στην Συρία για να πολεμήσουν ενάντια στις δυνάμεις του PYD η οποία είναι η προέκταση του ΠΚΚ, όπως και για την παροχή της δέουσας στήριξης και ασφάλειας στους αξιωματικούς της υπηρεσίας πληροφοριών.

Ο νομός του Χατάι κατέχει μια στρατηγική θέση για το πέρασμα των μαχητών από τα σύνορα της χώρας μας προς την Συρία. Κυρίως από εδώ θα γίνεται παροχή λογιστικής υποστήριξης προς τις ισλαμικές ομάδες, η εκπαίδευση τους, η νοσηλεία των τραυματιών και το πέρασμα των μαχητών. Η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών μας και οι αρμόδιες αρχές έχουν εξουσιοδοτηθεί για αυτό το θέμα. Θα εργαστούν σε συντονισμό με την νομαρχία του Χατάι.

Κρίθηκε κατάλληλο μέσα σε μεγάλη μυστικότητα ένα μεγάλο μέρος των μαχητών που μέσω διαφόρων ΜΚΟ στέλνονται οδικώς ή αεροπορικώς στον νομό σας, να καταλύουν σε ξενώνες της Διεύθυνσης Θρησκευτικών Υποθέσεων και άλλων υπαγόμενων εκεί φορέων, όπως και σε δημόσιους ξενώνες που θα καθοριστούν από την ΜΙΤ.

Είναι ανάγκη η επίδειξη μεγάλης επιμέλειας για την εφαρμογή της εγκυκλίου και η τήρηση μυστικότητας.
Ζητώ την κατά το δυνατόν εφαρμογή των παραπάνω

Υπογραφή
Μουαμέρ Γκιουλέρ
Υπουργός Εσωτερικών
Τα συμπεράσματα και τα σχόλια δικά σας...



Πηγή "Τουρκικά Νέα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας

Ελπίζω και εύχομαι, μετά το απαράδεκτο σχολικό βιβλίο του «συνωστισμού», οι υπεύθυνοι για τα σχολικά εγχειρίδια να είναι πιο προσεκτικοί και να τηρούν το άρθρο 16, παρ. 2 του Συντάγματος. Εκεί αναφέρεται ως κύριος σκοπός της Παιδείας η ανάπτυξη εθνικής και θρησκευτικής συνειδήσεως. Προβληματίζομαι, πάντως, διότι πληροφορούμαι ότι το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ), το οποίο αντικατέστησε το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, προβαίνει σε αναθεώρηση των προγραμμάτων σπουδών και των σχολικών βιβλίων Ιστορίας του δημοτικού, του γυμνασίου και του λυκείου.

Η αθώα ερμηνεία είναι ότι κατά καιρούς ανανεώνονται βιβλία και προγράμματα και είναι ευκαιρία να διορθωθούν ορισμένα ημαρτημένα.

Η καχύποπτη ερμηνεία λέγει ότι όλα αυτά γίνονται για να αποσυρθεί από τη στ΄ δημοτικού το καλό, επιστημονικώς τεκμηριωμένο και εθνικώς αξιοπρεπές βιβλίο, το οποίο εγράφη για να αντικαταστήσει το έργο της κυρίας Ρεπούση. Δεν μου αρέσει να είμαι καχύποπτος, αλλά στην προκειμένη περίπτωση οι υποστηρικτές αυτής της ερμηνείας διαθέτουν ισχυρά επιχειρήματα και διερωτώνται:

Γιατί επί τρία χρόνια, που διδάσκεται στη στ΄ δημοτικού το σωστό βιβλίο Ιστορίας, δεν έχει εκτυπωθεί το βιβλίο του δασκάλου;

Γιατί σε συγκεντρώσεις δφιλολόγων, που διοργανώνει το ΙΕΠ, το ελληνορθόδοξα γραμμένο νέο βιβλίο της στ΄ δημοτικού παρουσιάζεται ως παράδειγμα προς αποφυγήν;

Αλλά και γενικότερα ερωτήματα εγείρονται από τη νέα αυτή προσπάθεια επανασυγγραφής της Ιστορίας:Γιατί για τα άλλα μαθήματα αλλάζει η ύλη μόνο στο λύκειο, ενώ για την Ιστορία αλλάζουν την ύλη και τα εγχειρίδια και στο δημοτικό και στο γυμνάσιο;

Θα τηρηθεί η γραμμική διδασκαλία της Ιστορίας (αρχαιότητα, Βυζάντιο, Νέος Ελληνισμός), ώστε να καταδεικνύεται η συνέχεια του Ελληνισμού ή θα εισαχθούν αποτυχημένα πρότυπα από το εξωτερικό, όπως π.χ. η θεματική Ιστορία με χρονολογικές ακροβασίες; Επί παραδείγματι, στη γ΄ λυκείου θέλουν να αποσύρουν το βιβλίο Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας και να εισαγάγουν νέο εγχειρίδιο με τον τίτλο «Πόλεμος και Ειρήνη»!

Εγινε αξιοκρατικά η επιλογή συγγραφέων και κριτών; Πώς εξηγείται ότι στην ομάδα συντάξεως του Οδηγού για τους εκπαιδευτικούς του λυκείου μετέχει ένας δάσκαλος του δημοτικού;Η Ακαδημία Αθηνών είχε επισημάνει δεκάδες λάθη στο βιβλίο της κυρία Ρεπούση. Προτείνω να σταλούν στην Ακαδημία τα υπό έκδοση εγχειρίδια, ώστε να μην έχουμε νέα φαινόμενα «συνωστισμού»!

Πηγή "Κυριακάτικη Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Μικρομαγαζάτορας στη Ρόδο, οξυνούστατος και προσγειωμένος, καταθέτει:

Την περασμένη χρονιά (2013) καταγράφηκαν στη Ρόδο τρία εκατομμύρια οκτακόσιες χιλιάδες διανυχτερεύσεις επισκεπτών. Το ελάχιστο από όσα θα καταναλώσει ένας επισκέπτης σε κάθε εικοσιτετράωρη παραμονή του στο νησί, είναι, οπωσδήποτε, ένα ψωμάκι – ένα από τα μικρά στρογγυλά αρτίδια που συνοδεύουν κάθε πρόγευμα - γεύμα - δείπνο σε ξενοδοχείο ή ενοικιαζόμενο κατάλυμα.

Για να παράγονται στη Ρόδο καθημερινά 3.800.000 ψωμάκια (η ελάχιστη αναγκαία για τους επισκέπτες ποσότητα) χρειάζονται περίπου 500 φούρνοι. Τόσοι φούρνοι για να λειτουργήσουν, ως παραγωγή και εμπορία, προϋποθέτουν και συνεπάγονται τουλάχιστον 1.500 έως 2.000 θέσεις εργασίας. Η διακίνηση των υλικών που απαιτούνται για την παραγωγή των αρτιδίων και την οργάνωση της προώθησής τους στην αγορά, θα προϋπέθετε άλλους τόσους ανθρώπους στη δουλειά.

Σήμερα, τα ψωμάκια που καταναλώνονται, κατά εκατοντάδες χιλιάδων, στη Ρόδο, εισάγονται, όλα, ως κατεψυγμένη ζύμη, από την Κίνα, το Μαρόκο, την Πολωνία (βλ. και «Κ» 22.4.2006). Μόλις πριν από λίγες εβδομάδες έγινε εισαγωγή από την Κίνα και κατεψυγμένων μερίδων μουσακά! Ναι, ακόμα και ο προβαλλόμενος στην τουριστική αγορά σαν σύμβολο της ελληνικότητας μουσακάς, εισάγεται πια «προκάτ» από την Κίνα.

Δεκαετίες τώρα, όλα τα μικροαντικείμενα που αγοράζουν οι τουρίστες ως «ενθύμια» από την Ελλάδα, είναι όλα εισαγόμενα από χώρες με εξαιρετικά χαμηλό κόστος εργασίας: Ταϊβάν, Κίνα, Ταϊλάνδη: Εκεί παράγονται μαζικά τα ίδια σταχτοδοχεία ή πορτοφολάκια ή μπλουζάκια ή αγαλματίδια ή βαζάκια ή ό,τι άλλο ευτελές και ανυπόφορα ακαλαίσθητο, με τυπωμένο ή χαραγμένο ή έκτυπο τον Παρθενώνα ή το Κολοσσαίο ή τον πύργο του Αϊφελ – αναλόγως σε ποια χώρα θα πουληθούν.

Λέμε, με τις φανταχτερές παρόλες που φτιασιδώνουν την ντροπή και παρακμή μας, ότι «ο τουρισμός είναι η βαριά μας βιομηχανία». Και στην πράξη οργανώνουμε την υποδοχή των ξένων επισκεπτών και παραθεριστών αντιγράφοντας τις πρακτικές και τη νοο-τροπία χωρών δραματικής υπανάπτυξης ή αποφασισμένων να ελκύουν μάζες πολύ χαμηλής καταναλωτικής ευχέρειας, αμφίβολης ή ανύπαρκτης καλλιέργειας, διψασμένες για κτηνώδη μεθύσια και παρανοϊκούς βανδαλισμούς. Οπως σε κάθε τομέα του κρατικού μας βίου έτσι και στον τουρισμό μάς εξευτελίζει η επαρχιώτικη ξιπασιά μας: Μας γυάλισαν τα μεγάλα, απρόσωπα (πανομοιότυπα διεθνώς) ξενοδοχειακά συγκροτήματα στρατωνισμού των τουριστικών κοπαδιών, όχι το παράδειγμα της Ιρλανδίας, Φινλανδίας, Ελβετίας: η ανθρώπινη σχέση με τον επισκέπτη.

Αν τα ψωμάκια και ο «μουσακάς» της Ρόδου θα εισάγονται ή όχι από την Κίνα, αν τα ξενοδοχεία μας θα είναι ισοπεδωτικές καζάρμες δίχως ίχνος από τη φιλόξενη ελληνική «εστία», αν το ξενοδοχειακό προσωπικό θα σαρκώνει το ήθος της ελληνικής ζεστής αμεσότητας ή αν θα συγκροτείται από κάθε καρυδιάς αλλοδαπό καρύδι μόνο για χάρη της φτηνής «μαύρης εργασίας», όλα αυτά προϋποθέτουν χάραξη μιας κεντρικής πολιτικής τουρισμού, με διάρκεια και συνέπεια. Μιλάμε δηλαδή για το εξ ορισμού ανέφικτο, αφού οι έννοιες «σύγχρονη Ελλάδα», «κεντρική πολιτική βούληση» και «συνέπεια με διάρκεια» είναι ασύμβατες και ασύμπτωτες. Δεν κατορθώσαμε να τις συνταιριάξουμε ούτε σε πεδία που καμωνόμαστε ότι μας καίνε: στην παιδεία, λ.χ., ή στην υγεία - πρόνοια - ασφάλιση.

Ωστόσο, για τη χαρά και μόνο της ομορφιάς του ονείρου, ας μιλήσουμε, λίγο ακόμα, για το ανέφικτο: Για έναν υπουργό Τουρισμού, που θα έχει επιλεγεί όχι με κριτήρια θηλυκών καλλιστείων βιτρίνας ούτε για να καλύψει με ρουσφέτια κάποια εκλογική περιφέρεια. Υπουργό που θα επιλεγεί για να αποκαταστήσει την ιδιοπροσωπία της ελληνικής φιλοξενίας και αρχοντιάς σε κάθε παραμικρή πτυχή της οργανωμένης υποδοχής των ξένων επισκεπτών στην Ελλάδα. Υπουργό συνεπή στη θεμελιώδη αρχή: να προσφέρεται η απαρόμοιαστη ομορφιά της ελληνικής γης και θάλασσας στοχεύοντας σε επισκέπτες με υψηλή καλλιέργεια – π.χ. στον φυσιολατρικό τουρισμό, στον αρχαιολογικό - ιστορικό, στον σπηλαιολογικό, θρησκευτικό, συνεδριακό κ.λπ. ΄Η, με άκρα συγκατάβαση, και σε επισκέπτες που είναι διατεθειμένοι αυτή την ομορφιά να την πληρώσουν χρυσάφι.

Αρχή απαρέγκλιτη: Ο,τι προσφέρεται ως έδεσμα και ως ενθύμιο στους επισκέπτες, να είναι μόνο χειροποίητο, εγχώριας παραγωγής, με εγχώρια υλικά. Ο,τι προσφέρεται ως κατάλυμα, να αποτυπώνει την πείρα - σοφία, δηλαδή τη λειτουργική αισθητική, του ελληνικού αρχιτεκτονήματος (αυτονοήτως με σύγχρονα υλικά). Μιλάμε για πολιτική με συνέπεια, επομένως οι κραυγαλέες, προκλητικές περιπτώσεις τερατωδών ξενοδοχειακών μονάδων, που καταστρέφουν την ιδιομορφία του ελληνικού τοπίου και κλίματος, θα μπουν σε μακροπρόθεσμο (αλλά συνεπές) πρόγραμμα κατεδάφισης. (Αρχίζοντας από το υβριστικό ασέλγημα, απέναντι στον ιερό βράχο της Ακρόπολης, μουσείο - μνημείο ξιπασμένου επαρχιωτισμού, με μοναδική χρηματολάγνο στόχευση τον εντυπωσιασμό χαύνων τουριστών. Προϋπόθεση για σοβαρή πολιτική τουρισμού στην Ελλάδα, η επιστροφή στην πρόταση Κρόκου για το μουσείο της Ακρόπολης).

Καίριο ρόλο σε μια τέτοια πολιτική θα κληθεί να παίξει και ο επαγγελματικός κλάδος των ξεναγών, όπως και η ποιότητα του εκδοτικού υλικού ταξιδιωτικών οδηγών και χαρτών. Η μέριμνα και ο έλεγχος από το αρμόδιο υπουργείο της εκπαίδευσης των ξεναγών, η ποιοτική αξιολόγηση του έργου τους και η αποτίμηση της ποιότητας των εντύπων που προσφέρονται ως οδηγοί στους επισκέπτες, είναι ζωτικής σημασίας για το επίπεδο σοβαρότητας της πολιτικής για τον τουρισμό.

Το ερώτημα είναι: οι Ελληνες θέλουμε να δουλέψουμε, μας δίνει χαρά και νόημα ζωής η δημιουργική δουλειά, η καινοτομία, η ρηξικέλευθη πρωτοβουλία, η επιδίωξη της ποιότητας; Μας ενδιαφέρει να γίνουν πεντακόσιοι φούρνοι στη Ρόδο ή προτιμάμε τα ψωμάκια και ο μουσακάς να μας έρχονται από την Κίνα και εμείς να θεωρούμε προνόμιο μια θέση σερβιτόρου ή καμαριέρας στην απρόσωπη τουριστική βιομηχανία;

Ετσι που δείχνουν τα πράγματα, ίσως και μόνο η πολιτική βούληση να πάρουμε στα χέρια μας τον τουρισμό, να τον οργανώσουμε όπως εμείς ξέρουμε και μπορούμε (ξέρουμε από αιώνων παράδοση φιλοξενίας και μπορούμε από φιλότιμο πείσμα), θα αρκούσε για να χτυπηθεί καίρια η ανεργία και να ανακάμψει η αυτοπεποίθηση του Ελληνα.

Αυτά, για τη χαρά και μόνο της ομορφιάς του ονείρου.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης

Παρακολουθούμε, τις τελευταίες μέρες, μία, άνευ προηγουμένου, προκλητική επέλαση διαρκείας του Τουρκικού πολεμικού ναυτικού, στην Κυπριακή ΑΟΖ.

Από τότε που, με πρωτοβουλίες και του Μίκη Θεοδωράκη/ΣΠΙΘΑΣ (και όχι μόνο) έσπασε το εμπάργκο της πληροφόρησης του λαού, για την ύπαρξη μεγάλων ποσοτήτων φυσικού αερίου και πετρελαίων στην (μέχρι σήμερα αχαρτογράφητη!) Ελληνική ΑΟΖ, “διέρρευσε” πως η “άνωθεν” εντολή (και η, παγίως αναντίρρητη, Ελληνική αποδοχή των άνωθεν εντολών) είναι η μοιρασιά του Ελληνικού μεριδίου αυτού του πλούτου (μετά το ποσοστό της εταιρείας εξόρυξης), κατά 50/50 μέ την Τουρκία!

Με τον τρόπο αυτόν, οι ΗΠΑ (με το αζημίωτο γι' αυτές) προτίθενται, προφανώς, να ανταμείψουν την Τουρκία για τις “υπηρεσίες και παροχές” που της ζητούν για τα Αμερικανικά συμφέροντα, όπως αυτά διαμορφώνονται στην περιοχή.

Είναι, εξ' άλλου, γνωστό, πως τα “αφεντικά” ποτέ δεν πληρώνουν με δικά τους λεφτά τις επιλογές τους. Καλά να είναι οι πρόθυμοι υποτελείς....

Όμως, όπως ο καθ' ένας καταλαβαίνει, καμία Ελληνική κυβέρνηση, δεν θα μπορούσε να καλέσει μίαν ωραία πρωία την Τουρκία να υπογράψει την παραλαβή ενός Ελληνικού θησαυρού τον οποίον αυτή (η Τουρκία) δεν διεκδικεί...

Θα πρέπει, λοιπόν, να τον διεκδικήσει!

Αυτό γίνεται τώρα. Η Τουρκία, διεκδικεί αυτό που δεν της ανήκει, αλλά της έχει υποσχεθεί !!!. Έτσι πρέπει να κάνει, και το κάνει.

Ίσως χρειαστεί να πέσουν και μερικές κανονιές, για να γίνει πιο αληθοφανές το στημένο θέατρο της προαποφασισμένης απώλειας του Ελληνικού θησαυρού.

Μερικοί κανονιοβολισμοί, ίσως και η βύθιση ενός-δύο πλοίων, μία αποβατική επιχείρηση σε μικρό Ελληνικό νησάκι και ο θάνατος ενός αριθμού ενόπλων παιδιών μας, θα διευκολύνουν τη λήψη μίας “εθνικής” απόφασης, (παρμένης μάλιστα και με κοινή “εθνική συναίνεση” κυβέρνησης / αντιπολίτευσης) “για την αποφυγή ενός καταστροφικού πολέμου με τους Τούρκους”.

Το αντίτιμο της “ειρήνης” (που η κοινωνία θα δεχτεί όπως θα της σερβιριστεί το όλο θέμα, από την – δοκιμασμένης αποτελεσματικότητας - προπαγάνδα) θα είναι το μισό του εθνικού μας πλούτου. “Τί είχαμε τί χάσαμε” (!!!) θα ισχυρισθεί η πραπαγάνδα... “Θα βγούμε και κερδισμένοι, “πετρελαιάδες” πλέον, από εκεί που δεν είχαμε τίποτε απολύτως, ή από εκεί που μπορούσε να τα χάσουμε όλα, από τον φοβερό και τρομερό Τούρκο”!

Η πολιτική ηγεσία μας, πάλι μας έσωσε !!! Ζήτω η Δημοκρατία που αναδεικνύει τέτοιους ηγέτες !!! “ - Ευχαριστούμε τους Αμερικάνους που διαμεσολάβησαν και επετεύχθη ειρήνη”!!!...

Αυτό είναι το σενάριο απώλειας τεράστιου εθνικού μας πλούτου, ικανού να κάνει την Ελληνική κοινωνία, πρότυπο ευημερίας!

Το άλλο σενάριο, για την προστασία του εθνικού μας πλούτου από τις αρπακτικές διαθέσεις Τούρκων και Αμερικάνων, είναι η πρόσκληση προς τη Ρωσσία για συμφωνία συνεκμετάλλευσης φυσικού αερίου και πετρελαίων που βρίσκονται στην Ελληνική υφαλοκρηπίδα, χωρίς το βάρος του “υποχρεωτικού συνεταίρου” στην περιουσία μας, Τούρκο.

Επειδή μία τέτοια επιλογή είναι εξαιρετικά σοβαρή, διότι ανατρέπει την κρατούσα Γεω-στρατιωτική ισορροπία στην Αν. Μεσόγειο, δεν μπορεί να επιχειρηθεί, παρά μόνο μετά την σοβαρή εκτίμηση (κυρίως) δύο βασικών παραγόντων:
  • την βεβαιωμένη στάση των “Δυτικών”, απέναντι στα Ελληνικά συμφέροντα και
  • την σωστή αποτίμηση της αξίας (για την Ελλάδα) του διακυβεύματος της επιχειρούμενης αυτής ανατροπής (τόσο σε υλικές αξίες όσο και σε άϋλες).
Υλικές αξίες είναι η αξία των υδρογονανθράκων που θα χαθεί για την Ελληνική κοινωνία, παραδιδόμενη στους Τούρκους, με τη μεσολάβηση των Αμερικάνων.

Άϋλες αξίες, είναι η εθνική Ανεξαρτησία, η Εθνική υπερηφάνεια, ο αυτοσεβασμός, η αξιοπιστία της Χώρας που σέβεται το “ειδικό ιστορικό βάρος” της.

Με τις σκέψεις αυτές, μία απόφαση για ανατροπή της δεδομένης θέσης μας ως υποτακτικών της “Μεγάλης Δύναμης”, θα μπορεί (ή και θά πρέπει) να γίνει, μόνο μετά την διαπίστωση ότι (εκ μέρους τής “Μεγάλης Δύναμης”) είναι ανεκλήτως αποφασισμένη η αρπαγή του εθνικού μας πλούτου, υπέρ “άλλων” συμφερόντων.

Επειδή τέτοια ερωτήματα δεν τίθενται ευθέως στη διπλωματία (δηλαδή δεν μπορούμε να ρωτήσουμε: “Θέλετε ή όχι, να αρπάξετε τον εθνικό μας πλούτο;”) οι διαπιστώσεις γίνονται από τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα.

Έτσι, όταν π.χ, ο Τούρκος σού έχει χώσει μία πρώτη μαχαιριά (αλωνίζει επί μέρες μέσα στην ΑΟΖ σου) και ετοιμάζεται να σου καταφέρει μία δεύτερη, ισχυρότερη (δεν κρύβει ότι ετοιμάζεται να εγκαταστήσει εξέδρα γεώτρησης) και ο διαιτητής (ΗΠΑ /ΝΑΤΟ), αντί να σφυρίξει αμέσως πέναλτυ (και να στείλει τις κανονιοφόρους του να εκδιώξουν τον καταπατητή) δείχνει “να συνεχιστεί το παιχνίδι”, συστήνοντας στον θύτη και στο θύμα του μαχαιρώματος “ψυχραιμία”, δεν χρειάζεται και πολύ μυαλό για να καταλάβει κάποιος τις προθέσεις του για το αποτέλεσμα του αγώνα, αφού η ψυχραιμία ευνοεί αναφανδόν τον ήδη επιτεθέντα μαχαιροβγάλτη, που ήδη “έχει βάλει γκόλ” και είναι (προς στιγμήν) νικητής...

Με τα δεδομένα αυτά, βλέπω να εκτυλίσσεται απρόσκοπτα το σενάριο απώλειας μεγάλου Εθνικού πλούτου μας, μαζί με την απώλεια κάθε ίχνους Εθνικής υπερηφάνειας, ιστορικής συνέχειας, αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού της Ελληνικής κοινωνίας.

Σ' αυτό, εξ άλλου, συνηγορεί και το βεβαρυμένο ιστορικό του πολιτικού προσωπικού που χειρίζεται τις εθνικές υποθέσεις στην παρούσα συγκυρία. Αυτοί που βαρύνονται με την απώλεια της Αυτοδιάθεσης της Χώρας και (σαν άφταστοι απατεώνες που πουλανε “μαμούνι γι' αστακό”) την παρουσιάζουν ως “παροχή σωτήριας βοήθειας”, είναι φύσει αδύνατον να ενεργήσουν διαφορετικά. Θα κάνουν ακριβώς το ίδιο.

Το ερώτημα είναι: Τί θα κάνει ο Λαός;

Φοβούμαι πως θα κάνει κι αυτός, το ίδιο που κάνει ως τώρα: “Θα την φάει και θα κάτσει”.

Εκτός κι αν ο ευνουχισμός του, δεν είναι, ακόμη, τέλειος... και υπάρχει μία ανάμνηση ανδρισμού... έστω των προγόνων...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τι κακιά μοίρα κυνηγά τους νεοέλληνες! Διερωτάται σίγουρα κάθε νοήμων του οποίου τα μάτια δεν πιστεύουν αυτά που βλέπουν και τα αυτιά αυτά που ακούνε.

Σ’ ένα ευημερών, πλούσιο και ισχυρό κράτος –το νεοελληνικό, το οποίο διαθέτει μια συνεκτική, περιεκτική και γεμάτο παραδόσεις κοινωνία όσο ελάχιστες άλλες και το οποίο παρά τα προβλήματά του σε περιφερειακό επίπεδο ήταν και παραμένει πανίσχυρο στην περιφέρεια που ανήκει–, το σύνολο του πολιτικού προσωπικού μετατράπηκε σε έντρομους υπαλλήλους μιας κινούμενης από ξένους τεχνόσφαιρας που ακυρώνει την πολιτική μας κυριαρχία. Υπογράφουν διατάγματα που τους δίνουν τεχνοκράτες-εντολοδόχοι των αδιαφανών διεθνικών και ηγεμονικών παρασκηνίων.

Για να παραφράσουμε τον μεγάλο Αλεξανδρινό,  «Ουδείς εξ αυτών ταράττεται» όταν διαπράττει αυτές τις αθλιότητες. Η καρέκλα μετρά και τα κοκαλάκια που γλύφει. Λογικό είναι οι καρεκλοκένταυροι «να μην ακούνε την βοή των πλησιαζόντων γεγονότων» που κάθε πολίτης πλέον ακούει. Εκδίδουν διατάγματα οι εγχώριοι μεταπράτες εντολοδόχοι των ξένων τεχνοκρατών-εντολοδόχων τα οποία εξουθενώνουν τους πολίτες, κατεδαφίζουν συστηματικά την οικονομία και εκποιούν τον πλούτο που οι Έλληνες δημιούργησαν με κόπο και μόχθο επί δύο αιώνες μετά την Ελληνική Επανάσταση. Μια νέα μεταμοντέρνα κατάκτηση και υποδούλωση βρίσκεται σε πλήρη εξέταση.

Διαχρονικά καταμαρτυρείται ότι σε κάθε ξένη κατάκτηση κάθε κοινωνίας πάντα υπάρχουν Εφιάλτες, δειλοί, ασθενείς ψυχές, χρήσιμοι ηλίθιοι, λιγόψυχοι και φορείς συνδρόμων υποτέλειας οι οποίοι ανενδοίαστα και ανερυθρίαστα κάνουν τις βρωμοδουλειές των κατακτητών. Στην εποχή μας η κατάκτηση είναι πρωτίστως μεταμοντέρνα. Προηγείται ροκάνισμα των πνευματικών θεμελίων (ιστορικές ανεκδοτολογίες), ηθική διάβρωση (σαπουνόνερες), αποπροσανατολισμός των κοσμοθεωρητικών παραδοχών οι οποίες σε όλες τις κοινωνίες στηρίζουν την Δημοκρατία-Εθνική Ανεξαρτησία-Ελευθερία (διεθνισμοί και κοσμοπολιτισμοί κάθε είδους  και απόχρωσης μέχρι και τα αξιοθρήνητα παραμιλητά περί … «παγκοσμιοποίησης») και αναίρεση κάθε Δήμου Δημοκρατίας από αλλοπρόσαλλα κόμματα, από διεθνικά (υπό)κινούμενα ΜΚΟ και από αποπροσανατολιστικές συζητήσεις στα «δελτία των 8». Ως προς το τελευταίο, τα «μέσα μαζικής εξαχρείωσης» είναι πλέον κύριο εργαλείο των μεταμοντέρνων κατακτήσεων και των μεταμοντέρνων υποδουλώσεων.

Η απάντηση σε αυτά είναι γνωστή και δεν είναι του παρόντος να επεκταθούμε. Σίγουρα η αντίσταση μιας κοινωνίας στα εγχειρήματα υποδούλωσής της προϋποθέτει ισχυρά πνευματικά θεμέλια, εδραίες κοσμοθεωρίες, κοινωνική συνοχή γύρω από τις τελευταίες, ηθικές και κανονιστικές δομές συμβατές με τις εθνικές κοσμοθεωρίες, ισχυρή οικονομία, ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις, ισχυρή διπλωματία, κρατικούς λειτουργούς υψηλότερης βαθμίδας, σχέση εντολέα-εντολοδόχου μεταξύ πολιτών-διακυβέρνησης και οτιδήποτε άλλο καθιστά το εθνοκράτος ισχυρό και ανταγωνιστικό.

Αυτά είχαμε τις τελευταίες δεκαετίες; Η απάντηση είναι ότι κρινόμαστε εκ του αποτελέσματος. Όχι ως κοινωνία (γιατί δεν υπάρχει συλλογική ευθύνη ενώ τα ελληνικά νοικοκυριά των τελευταίων δύο αιώνων κινήθηκαν παραδειγματικά επιβιώνοντας ενός ξενοκρατούμενου κράτους). Κρίνονται κυρίως όσοι κατεξουσιαστές μετά την Επανάσταση έκατσαν πάνω στο σβέρκο της Ελληνικής κοινωνίας και τώρα αδιάντροπα παρά το ναυάγιο που προκάλεσαν επιμένουν να κάθονται – είναι μέλη του ίδιου περίπου γενεαλογικού δένδρου με τα οποία η κοινωνία δεν έχει σχέση παρά μόνο ότι τους … ψήφιζε καθότι δεν είχε επιλογή. Μια από τα ίδια ήταν και συνεχίζουν να είναι όλοι πλην ολοφάνερων και υπό δίωξη ανεξάρτητων φωνών. Επιμένουν να κάθονται στις καρέκλες και όλοι μαζί καθημερινά επιστρατεύουν όλη την διανοητική ικανότητά τους για να εκλογικεύουν και για να εξαντικειμενικεύουν την υποδούλωση και την εξανέμιση των νεοελλήνων.

Συναφώς, δεν είναι του παρόντος να επεκταθούμε –κάτι γράψαμε στο παρελθόν γι’ αυτό– αλλά μια κοινωνία με πάμπλουτες πολιτικές παραδόσεις και συγκριτικά με κάθε άλλη κοινωνία προικισμένη με υψηλοτάτη πνευματική υπόσταση, δεν χρειάζεται τα κόμματα που είναι κληροδότημα της εποχής των δουλοπαροίκων. Πολλούς Δήμους Δημοκρατίας χρειάζεται και μια μεγάλη Εθνοσυνέλευση τα μέλη της οποίας είναι ανακλητά ανά πάσα στιγμή. Να ορίζουν και να ελέγχουν μια ανακλητή κεντρική εξουσία εντολοδόχο της κοινωνίας και της Εθνοσυνέλευσης. Το πώς οι Έλληνες έτσι θα γίνουν κάτοχοι της Πολιτείας τους και οι κυβερνήτες εντολοδόχοι τους είναι και το μεγάλο ζητούμενο της μεταβατικής φάσης που διανύουμε. Μερικοί λένε ότι ούτε καν συνταγματική αλλαγή δεν χρειάζεται για να επιτύχουμε μια τέτοια σημαντική δημοκρατική τομή.

Το διεθνές σύστημα βρίσκεται σε μετάβαση. Ήδη από το 1990 και μετά ή κατ’ ακρίβεια από το 1985 όταν το Σοβιετικό κράτος άρχισε να λικνίζεται. Μεταβατική φάση η οποία συνοδεύεται εξαρχής με μεγάλες ανακατανομές ισχύος, ανάδυση πολλών μεγάλων δυνάμεων, δραστικές στρατηγικές αλλαγές όλων των μεγάλων δρώντων, έγερση των μεγάλων εθνών της ιστορίας που είχαν καταστείλει οι αποικιοκράτες επί αιώνες, μεγάλες συγκρούσεις στις περιφέρειες και αλλαγές ισορροπιών, δομών ισχύος και συνόρων σε κλίμακα και με ένταση όσο ποτέ άλλοτε στην σύγχρονη ιστορία. Πως μας αγγίζουν; Είναι ολοφάνερο αλλά ας μνημονεύσουμε ενδεικτικά κάποια σημεία που βλέπουμε καθημερινά στις ειδήσεις και που δείχνουν τόσο τις μεγάλες προεκτάσεις για τα συμφέροντά μας όσο και το πόσο επικίνδυνοι κατάντησαν όσους «ψηφίσαμε» και που βρίσκονται στη εξουσία.

Όσον αφορά τα ζωτικά ελληνικά συμφέροντα που κανονικώς εχόντων των πραγμάτων διασφαλίζονται από την διεθνή νομιμότητα –είναι εκείνα τα συμφέροντα που κάθε κράτος διασφαλίζει με την ισχύ του και όχι με προσδοκίες ότι θα τα διασφαλίσει η… «παγκοσμιοποίηση»– οι Αμερικανοί και πολλοί άλλοι συμπεριφέρονται ως επιτήδειοι ουδέτεροι. Την στιγμή μάλιστα που η Τουρκία εισβάλλει στην Κυπριακή επικράτεια με στόλους και ερευνητικά σκάφη οι ΗΠΑ επιλέγουν είτε μια επιτήδεια στάση αναμονής είτε στρατηγικά παίγνια που εν δυνάμει θα μπορούσαν να βλάψουν βαθύτατα τα ελληνικά συμφέροντα ή ακόμη και την επιβίωση του νεοελληνικού κράτους. Αναμενόμενο και αναπόδραστο αυτό: Γιατί καμιά μεγάλη δύναμη δεν λαμβάνει υπόψη από άποψη διακυβέρνησης ανυπόστατα κράτη τα οποία και γι’ αυτό θεωρούν αναλώσιμα. Όσο δε βλέπουν την Ελληνική κοινωνία να εξουθενώνεται, να αποδυναμώνεται και να εξουδετερώνονται τα αντανακλαστικά αντίστασης, τόσο περισσότερο θα μας θεωρούν αναλώσιμους και τους εγχώριους πραιτοριανούς εργαλεία των στρατηγικών τους παιγνίων.

Οι Εβραίοι, τώρα, οχυρωμένοι μέσα στο πανίσχυρο Ισραηλινό κράτος εκμεταλλεύονται όσο μπορούν την κατάσταση. Με το ένα μάτι σίγουρα παρακολουθούν τι γίνεται στην Τουρκία για να ξαναφτιάξουν την σχέση τους εάν εκτιμήσουν ότι την ελέγχουν (και το «κουρδικό» εδώ είναι καίριας σημασίας). Εμάς ήδη μας θεωρούν αναξιόπιστους αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα μας συμπεριλαμβάνουν στα στρατηγικά τους παίγνια. Το πώς «μας συμπεριλαμβάνουν» είναι το μεγάλο ερώτημα η απάντηση του οποίου εξαρτάται από πολλούς παράγοντες τους οποίους ενώ έπρεπε να ελέγχουμε η ακινησία μας και η αναξιοπιστία μας είναι ολοφάνερη. Κάποιοι ας μην αναζητούν συνομωσίες. Κράτος είναι το Ισραήλ σε ένα κρατοκεντρικό κόσμο και ως τέτοιο διαθέτει εθνική στρατηγική και στρατηγικά σχέδια που εντάσσονται στο ανελέητο γεγονός ενός ανταγωνιστικού διεθνούς συστήματος. Το γεγονός ότι εμείς δεν διαθέτουμε εθνική στρατηγική δεν σημαίνει ότι και οι άλλοι δεν έχουν. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε τόσο το καλύτερο.

Οι Ρώσοι ως μεγάλη περιφερειακή δύναμη εκμεταλλεύονται κάθε περίσταση όταν βλέπουν παράθυρα ευκαιρίας μέσα στα οποία μπορεί ο καθείς να εισέλθει για να αποκτήσει ερείσματα στο ανελέητο παιχνίδι ισχύος των ηγεμονικών δυνάμεων. Ο σκοπός όπως και κάθε άλλης δύναμης είναι να αυξήσουν τα περιφερειακά τους ερείσματα. Εδώ το ζήτημα με τους Ρώσους είναι πανομοιότυπο με κάθε άλλη δύναμη. Το ζήτημα δεν είναι οι «συγγένειες», οι συναισθηματισμοί και οι αισθητικές σχέσεις αλλά τα στρατηγικά παίγνια, οι Συμπληγάδες που στήνονται και κατά πόσο εμείς θα τις διασχίζουμε εκπληρώνοντας τον σκοπό μας και συνεχίζοντας το ταξίδι στο δύσκολο και ανελέητα ανταγωνιστικό διεθνές σύστημα. Επί αυτού θα επανέλθουμε κατωτέρω.

Στο υπόλοιπο μετά-αποικιακό περιφερειακό σύστημα στο οποίο ανήκουμε –όπως και στο ευρύτερο διεθνές σύστημα–, «τα πάντα ρει και πόλεμος πατήρ πάντων». Οι Αιγύπτιοι προσπαθούν να ξανασταθούν στα πόδια τους και κινούνται ευέλικτα αλλά όπως φαίνεται κάποιο σχεδιασμό έχουν στο νου. Πολλά άλλα Αραβικά κράτη λικνίζονται, ταλανίζονται από εσωτερικές διαιρέσεις, συχνά κινούνται αντιφατικά και συχνά ταλαντεύονται αντιφατικά ανάλογα με τις εξελίξεις. Το «ισλαμικό (ψευδο)κράτος του αποκεφαλιστάν», εξάλλου, ολοφάνερα υποκινούμενο συνεχίζει να πλήττει τους πάντες και τα πάντα προκαλώντας κατατριβή όσων θέλουν να αποδυναμώσουν αυτοί που κινούν τα νήματά του (σιγά που δεν τους ξέρουμε! μιας και μόνο πίσω από το δάκτυλό τους κρύβονται).

Η ίδια η Τουρκία, παρά την ισχύ της, κυριολεκτικά σαν αγρίμι αγωνίζεται, ελίσσεται και αγωνιά για την επιβίωσή της. Γιατί μόνο τυφλοί δεν βλέπουν ότι «κάποιες» δυνάμεις θέλουν γύρω στα 3 ή 4 κουρδικά κράτη. Το κατά πόσο θα είναι «κρατίδια» ή κράτη ή κατά πόσο στην παρούσα φάση οι κούρδοι διαθέτουν Υψηλή Στρατηγική που θα οδηγήσει σε ένα ενιαίο ισχυρό Κουρδικό κράτος είναι μια άλλη υπόθεση πλην σε όλες τις περιπτώσεις η Τουρκία θα υποστεί μεγάλες ζημιές. Εξ ου και τίθεται το μεγάλο ερώτημα γιατί εμείς κινούμαστε τρομαγμένα και δειλά απέναντι σε ένα κράτος βαθύτατα εσωτερικά διαιρεμένο και διαφοροποιημένο συνάμα και περιβαλλόμενο από πλήθος επικίνδυνων γεγονότων στο άμεσο περιβάλλον της και στο εσωτερικό της. Εν τούτοις, εν μέσω Ελληνικής ακινησίας και αξιοθρήνητης αδράνειας διαβάζουμε, μεταξύ άλλων, ότι στις 31.10.14, μετά από μια συνεδρία του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας στην Άγκυρα που κράτησε 10 ώρες και 20 λεπτά!!, δηλώθηκε ότι η «Τουρκία θα λάβει με αποφασιστικότητα κάθε αναγκαίο μέτρο για την προστασία των συμφερόντων και των δικαιωμάτων της εντός της δικής της υφαλοκρηπίδας και ως εγγυήτρια δύναμη στις περιοχές που η Τουρκική Δημοκρατία της Βορείου Κύπρου, [όπως λένε το εγκάθετη διοίκηση των εποίκων] την εξουσιοδότησε». Όπως λέμε, το λαβωμένο αγρίμι βρήκε ελεύθερο έδαφος στα πεδία της Ελληνικής ανυπαρξίας και βυσσοδομεί.

Σε ένα τέτοιο διεθνές και περιφερειακό περιβάλλον ένα οποιοδήποτε κράτος για να επιβιώσει απαιτείται να διαθέτει αξιόπιστη εθνική στρατηγική και όχι να κάνει λαϊκίστικες κινήσεις εντυπωσιασμού ή άλματα στο άγνωστο όπως οι συνομιλίες και οι πρόχειρες συναντήσεις προέδρων και πρωθυπουργών με Αμερικανούς και Ρώσους που ανακοινώνονται εν μέσω καταιγίδας ως και ο πλανήτης να διαθέτει ασφαλή αεροδρόμια διπλωματικής προσγείωσης όποτε και όταν ξυπνάμε και έντρομοι αναζητούμε διέξοδο. Η αλήθεια είναι ότι στις μέρες μας η Ελλάδα και η Κύπρος δεν διαθέτουν ούτε ίχνος εθνικής στρατηγικής. Γι’ αυτό κάθε βήμα που κάνουν τα μέλη του αναξιόπιστου «πολιτικού» προσωπικού που κακιά τους μοίρα τους έλαχε να διακυβερνά τους νεοέλληνες, είναι ακραία επικίνδυνο. Κάθε βήμα τους είναι, δυνητικά, σεισμός, κατακλυσμός και καταποντισμός.

Ως προς το τελευταίο κάτι ακόμη: Όταν ένας αρχηγός κράτους επισκέπτεται ένα άλλο κράτος για μεγαλειώδεις «στρατιωτικές και άλλες συμφωνίες» στοιχειώδης γνώση της πρακτικής που ακολουθείται διδάσκει ότι απαιτείται βασανιστική προετοιμασία επί μακρόν, έντονη διπλωματική διεργασία με όλους τους ενδιαφερόμενους (διαπραγματεύσεις όχι δηλώσεις υποτέλειας κάτω από το τραπέζι), συνεκτίμηση των κινδύνων και των ευκαιριών, υπολογισμό του κόστους και του οφέλους κάθε βήματος και μέριμνα για αντιμετώπιση κάθε ενδεχόμενου. Κάθε κίνηση που δεν τηρεί αυτά και άλλα στοιχειώδη και ουσιώδη είναι ταξίδι χωρίς πυξίδα ή άλμα στο κενό ανθρώπων που γνωρίζουν από εθνική στρατηγική όσα γνώριζε η μακαρίτισσα η γιαγιά μου από κινέζικη λογοτεχνία.

Δεν είναι ανάγκη να πούμε πολλά άλλα τα οποία διαβάζουμε κάθε μέρα στις ειδήσεις. Λέμε μόνο ότι οι νεοέλληνες μετατρέπονται σε αναλώσιμο είδος αφενός λόγω δικού μας ερασιτεχνισμού και αφετέρου λόγω πάγιων στάσεων, αποφάσεων και ενεργειών των μεγάλων δυνάμεων. Μεγάλες δυνάμεις, οι οποίες, ήδη από το 1990, εισήλθαν σε μια τροχιά ολοένα μεγαλύτερου ανταγωνισμού και υπερπόντιων εξισορροπήσεων αλλήλων και με μέσα κάθε είδους, κλίμακας και βαθμίδας. Αυτό που βλέπουμε τώρα είναι αυτό το οποίο εκκολάφθηκε τα είκοσι τελευταία χρόνια και για το οποίο κάποιοι προειδοποιήσαμε ότι εάν δεν δυναμώσουμε και συσπειρωθούμε και εάν δεν κινηθούμε προσεκτικά θα καταστούμε αναλώσιμοι και ως κράτος ίσως μη βιώσιμοι. Όχι μόνο «λεφτά δεν υπήρχαν» αλλά και μυαλό δεν υπήρχε σε αυτούς που αναπόδραστα λόγω της αξιοθρήνητης έμμεσης αντιπροσώπευσης τα μέλη της ελληνικής κοινωνίας «ψήφιζαν». Εάν είναι δυνατό να είναι Δημοκρατία και Πολιτική Ελευθερία η θεσμικά κατοχυρωμένη αρπαγή της ψήφου με τρομοκρατικές επικοινωνιακές μεθόδους που εκφοβίζουν τους ψηφοφόρους. Εξ ου και η ανάγκη για βαθύτατες Συνταγματικές αλλαγές που θα προσαρμόσουν την Πολιτεία στις δημοκρατικές πολιτικές παραδόσεις της κοινωνίας μας. Όσον δε αφορά τους «ψηφοφόρους», η συντριπτική πλειονότητα σύντομα δεν θα έχει να χάσει παρά μόνο τα δεσμά της.

Οι στρατηγικές εξελίξεις στην περιφέρειά μας είναι κυριολεκτικά καταιγιστικές και ίσως οι δραστικότερες της σύγχρονής εποχής. Αυτό γιατί μετά το 1990 μέχρι και σήμερα [φάση κατά την οποία πολλοί παραμιλούντες αριστεροδεξιοκεντρωοαναρχικοί Έλληνες έβλεπαν την ένωση του πλανήτη μέσω … παγκοσμιοποίησης και … ΜΚΟ] λόγω γιγαντιαίων ανακατανομών ισχύος το διεθνές σύστημα κινείται δυναμικά προς ολοένα μεγαλύτερο ανταγωνισμό και προς ένα φαύλο κύκλο συγκρούσεων, ιδιαίτερα στις περιφέρειες.

Αναμενόμενα, όπως διδάσκει η ιστορική εμπειρία σε όλες τις ανάλογες και αντίστοιχες περιστάσεις, αναπτύσσονται τάσεις δημιουργίας νέων ισορροπιών ισχύος και συμφερόντων μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων και στις περιφέρειες. Με την διαφορά, βέβαια, ότι αυτή την φορά αναπόδραστα θα είναι ασυνήθιστα παρατεταμένες και συγκρουσιακές καθότι 5-6 αναδυόμενες μεγάλες δυνάμεις αναζητούν θέση, ρόλο, κατοχή ή έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πόρων και αύξηση της ισχύος τους και των ερεισμάτων τους με κάθε τρόπο (και εδώ για όποιον γνωρίζει στοιχειωδώς την τυπολογία αυτού του «τρόπου», «ο σκοπός τους αγιάζει και κάθε μέσο»).

Τώρα, τι κάνουν οι Έλληνες; Ένας αναλυτής, κατ’ αρχάς δεν διαθέτει συνταγές παρά μόνο μιλά για τους προσανατολισμούς που είναι θεμελιώδεις, στρατηγικοί και απαραίτητοι για κάθε βιώσιμο κράτος. Το ζήτημα είναι πολιτικό και κανείς να μην αναμένει θαυματουργές συνταγές. Οι απαντήσεις θα δοθούν μόνο εάν παλινορθωθεί η δημοκρατία, η εθνική ανεξαρτησία και η πολιτική ελευθερία.

Τώρα, διαβάζουμε για κάτι τηλεφωνήματα μεγάλης διάρκειας με Αμερικανούς ηγέτες και για ταξίδια του κ Αναστασιάδη στην Μόσχα (ναι, του κ Αναστασιάδη, αυτού του Κυρίου που φανατικά υποστήριξε το φασιστικό σχέδιο Αναν και που μόλις εκλέχθηκε λόγω των γνωστών κομματικών παρωπίδων, κάθε βήμα ήταν σεισμός, κατακλυσμός και καταποντισμός). Είναι ο ίδιος ο οποίος τάχιστα υπέγραψε «κοινό ανακοινωθέν» για διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία κατιτί που εκτός από τους ισλαμιστές της Άγκυρας κανείς δεν ξέρει τι είναι ή που οδηγεί). Μάλιστα οι τυμπανοκρουσίες στον τύπο ιλαροτραγικά εμφανίζουν αυτά τα ταξίδια στην Μόσχα ως περίπου κοσμογονική αλλαγή της (ανύπαρκτης) στρατηγικής μας. Ακούμε επίσης για κάτι συναντήσεις ημέτερων επικίνδυνων πρωταθλητών των κατευνασμών και των  υποκλίσεων με Ισραηλινούς και Αιγύπτιους που οδηγεί, δήθεν, σε «συμμαχίες» και «άξονες». Και πολλά άλλα που προκαλούν σοκ και δέος γιατί οι κύριοι αυτοί κινούνται αντανακλαστικά, σπασμωδικά, αποσπασματικά, χωρίς θέαση των ευρύτερων εξελίξεων, χωρίς στρατηγικό σχεδιασμό, χωρίς επαρκή μεταξύ τους συντονισμό και ολοφάνερα χωρίς γνώση για πελατειακό χαρακτήρα των διακρατικών διαπραγματεύσεων και συμφωνιών.

Εθνική στρατηγική δεν υπάρχει όταν αυτοί που μας «αντιπροσωπεύουν» είναι περιδεείς, τρομαγμένοι, ασυνάρτητοι, μπερδεμένοι, πολιτικά τρωτοί, βεβαρημένοι με μύρια λάθη, αναξιόπιστοι, άσχετοι με την διεθνή πολιτική, πρωταθλητές του κατευνασμού, εκπαιδευμένοι να υποκλίνονται και έτοιμοι να υπογράψουν χαρτιά που καταργούν το Σύνταγμά μας και την Εθνική μας Ανεξαρτησία. Τα γνωστά δηλαδή  μνημόνια που ο Κολοκοτρώνης ή ο Παλληκαρίδης και οι άλλοι που μας έφεραν την Ελευθερία μας θα πετούσαν στα σκουπίδια.

Δεν είναι εθνική στρατηγική αυτή. Είναι σπασμωδικές κινήσεις έντρομων μικρών ανθρώπων τους οποίους οι νεοέλληνες ατύχησαν να έχουν … «ηγέτες». Συντομεύω λέγοντας ότι το σύνολο των στάσεων και συμπεριφορών που βλέπουμε –φανταστείτε αυτά που δεν βλέπουμε– αυτών των «αντιπροσώπων μας» οδηγεί σε μια κατάσταση όπου:
  • α) κανείς δε μπορεί να μας παίρνει σοβαρά,
  • β) αφήνει όλους τους άλλους να διαπραγματεύονται ασελγώντας πάνω στα δύο ημιθανή νεοελληνικά κράτη και
  • γ) όταν μας συναντούν σαν φίλοι ή σαν εχθροί ή εναλλασσόμενα ως φίλοι και εχθροί, είναι για να δουν πόσο μέσα από αυτό θα εκμεταλλευτούν την αδυναμία μας.
Όπως κινούμαστε και με αυτούς που καταφέρνουν να κάθονται στο σβέρκο των νεοελλήνων, τίποτα, μα τίποτα άλλο, δεν μπορεί να συμβαίνει!! Φρικτό αλλά ανελέητα αληθινό και ο κρημνός πολύ κοντά.

Τώρα κάτι τελευταίο. Σε όλα τα βιώσιμα πολιτειακά συστήματα ακόμη και στις χειρότερες στιγμές τους εκκολάπτονται εναλλακτικές δομές διακυβέρνησης. Το δράμα μας έγκειται στο γεγονός ότι αμφίπλευρα παραμονεύει η καταστροφή. Στην μια πλευρά του αριστεροδεξιοκεντρωαναρχικού χώρου εδώ και 4 χρόνια οι δράστες της συμφοράς μας καθημερινά υπογράφουν την καταδίκη μας και τέλος όλων πλησιάζει. Στοιχειώδες ένστικτο επιβίωσης απαιτεί να κλωτσηθούν με αηδία στα χειρότερα ράφια της ελληνικής ιστορίας.

Στην άλλη πλευρά του πολιτικού σκηνικού που μάλλον θα ανέβει στην εξουσία, τα μέλη του πολιτικού προσωπικού –πλην μιας «ανεξάρτητης» πολιτικής ομάδας που μέχρι στιγμής τα ποσοστά μετρούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού– αρνούνται να αναφέρουν την λέξη «εθνική ανεξαρτησία».

Επηρεασμένοι από τις ασυναρτησίες που συζητούσαν επί μακρόν στα Εξάρχεια, έχουν αλλεργία με την μεγάλων κοσμοθεωρητικών προεκτάσεων έννοια της Εθνικής Ανεξαρτησίας, της Ελευθερίας δηλαδή των νεοελλήνων. Αυτά παθαίνουμε όταν πανταχόθεν κυκλοφορούν, για να παραφράσω ένα όρο που μου είπε ο Παναγιώτης Κονδύλης «μπουμπουνοκέφαλοι» [βλ. άριθρο: «Οι Έλληνες “μπουμπουνοκέφαλοι προοδευτικοί”»].

Η ψήφος των Ελλήνων στις επερχόμενες εκλογές, έστω και εάν εντάσσεται στην λογική της αξιοθρήνητης και πολιτικά παρωχημένης έμμεσης αντιπροσώπευσης, θα πρέπει να είναι ψήφος αυστηρά Πολιτική. Αυστηρά πολιτική και έχοντας κατά νου την την Εθνική Ανεξαρτησία-Ελευθερία και την Δημοκρατία-πολιτική Ελευθερία. Ψήφος Πολιτική για να ενισχυθεί κάθε Φιλοπάτριδα Ανεξάρτητη φωνή. Σε πρώτη φάση για να σφίγγουν τα λουριά της άμαξας μιας νέας διακυβέρνησης ούτως ώστε να κινείται στην βάση παραδοχών Εθνικής Ανεξαρτησίας. Σε δεύτερη φάση για να υπάρξει μια νέα αφετηρία που θα φέρει δημοκρατικές δομές συμβατές με τις πολιτικές παραδόσεις της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας.

Π. Ήφαιστος
 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Ανδρέας Ν. Αθανασίου

Ενώ στις κυπριακές θάλασσες συνεχίζεται η εισβολή του «Μπαρμπαρός» και στο Αιγαίο εντείνονται οι διεκδικητικές εφορμήσεις τουρκικών αεροσκαφών, στη Θράκη εγκάθετοι της Άγκυρας μεθοδεύουν την ανάπτυξη αυτονομιστικού κινήματος. Με πρωταγωνιστές το τουρκικό προξενείο στην Κομοτηνή και τους αυτο-αποκαλούμενους «τουρκικούς συλλόγους», αναπτύσσονται συντονισμένες κινήσεις που δεν μπορεί ούτε να αγνοούνται ούτε να υποτιμούνται. Συντελείται ήδη, με την αρωγή τουρκικών τραπεζών μεταβίβαση μεγάλων εκτάσεων γης από τον χριστιανικό στον μουσουλμανικό πληθυσμό. Προετοιμάζεται, για το πρώτο εξάμηνο του χρόνου, σύναξη στην Κομοτηνή αυτονομιστικών κινημάτων της Ευρώπης. Μεθοδεύεται, εν όψει των επόμενων εθνικών εκλογών, μαζική μεταφορά από τη γείτονα μουσουλμάνων με ελληνική ιθαγένεια, προκειμένου να στείλει η Θράκη αποκλειστικά και μόνο μουσουλμάνους βουλευτές στην Βουλή των Ελλήνων.

Όλα αυτά σηματοδοτούν μία συντονισμένη απόπειρα που στόχο έχει το πέρασμα της τουρκικής πολιτικής από την έγερση μειονοτικού ζητήματος στην υποκίνηση αυτονομιστικού κινήματος. Αποτελούν κρίσιμο σταθμό ενός μακροχρόνιου σχεδιασμού και στηρίζονται σε δραματικές παραβιάσεις της Συνθήκης της Λοζάνης σχετικά με τις εκατέρωθεν μειονότητες, που υποτίμησε και ανέχτηκε για πολλές δεκαετίες η Ελληνική πολιτεία. Ιδίως, μάλιστα, στην παραβίαση της Αρχής της Αμοιβαιότητας και την ανατροπή της πληθυσμιακής ισορροπίας που επέβαλε η Συνθήκη ανάμεσα στους μουσουλμάνους της Θράκης από τη μία και τους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου από την άλλη. Αλλά και στην παραβίαση των δικαιωμάτων των Πομάκων και των Αθίγγανων από τους τουρκογενείς και το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής.

Ενώ ποτέ δεν εφαρμόστηκε το ειδικό μειονοτικό καθεστώς που προβλεπόταν στο άρθρο 14 της Συνθήκης για την Ίμβρο και την Τένεδο, κατασχέθηκαν βακούφια και ελληνικές περιουσίες στην Κωνσταντινούπολη, ενώ περιορίστηκε η δραστηριότητα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ενώ έκλεισαν σχολεία, καταστράφηκαν εκκλησίες και βεβηλώθηκαν μνημεία και νεκροταφεία, ενώ εκδιώχθηκαν από τη γείτονα πάνω από 100.000 Έλληνες και δεν απέμεναν παρά μόνο δύο-τρεις χιλιάδες γέροντες, εδώ συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Ο πληθυσμός των μουσουλμανικών μειονοτήτων στη Θράκη αυξήθηκε στις 120.000, ακμάζει και εκπροσωπείται στη Βουλή των Ελλήνων. Και έτσι η προβλεπόμενη από τη Συνθήκη ισορροπία ανατράπηκε δραματικά εις βάρος του Ελληνισμού.

Η δεύτερη παραβίαση αφορά στην απόπειρα «τουρκοποίησης» των μουσουλμανικών μειονοτήτων της Δυτικής Θράκης. Πρώτα απ’ όλα, η Συνθήκη της Λοζάνης μιλά αφενός για Έλληνες στην Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο και την Τένεδο και αφετέρου για μουσουλμάνους στην Ελλάδα. Στον ελληνικό μάλιστα αντίκτυπό της, χρησιμοποιεί πληθυντικό –μιλά για μουσουλμανικές μειονότητες-, επισημαίνοντας έτσι την ύπαρξη στη Θράκη διαφορετικών και περισσότερων της μίας μουσουλμανικών μειονοτήτων.
Παρ΄ όλα αυτά, η τουρκική πολιτική επιχειρεί, εδώ και χρόνια, να ενοποιήσει και να «τουρκοποιήσει» όλες τις θρησκευτικές μειονότητες. Και αυτό συνιστά ευθεία παραβίαση όχι μόνο της Συνθήκης, αλλά και των ευρωπαϊκών κανόνων για την προστασία των ιδιαίτερων πολιτισμικών, γλωσσικών και εθνοτικών μειονοτήτων.

Εάν, λοιπόν, υπάρχει ανάμεσα στις δύο χώρες ένα ζήτημα μειονοτήτων, αυτό αφορά στην ανατροπή της πληθυσμιακής αναλογίας μεταξύ των Ελλήνων της Τουρκίας και των μουσουλμάνων της Ελλάδας. Και εάν το ελληνικό κράτος αποδείχθηκε ανεπαρκές στην προστασία των μειονοτικών δικαιωμάτων, αυτό αφορά στην καταπίεση των δικαιωμάτων των Πομάκων και των Αθιγγάνων από τους αυτο-αποκαλούμενους «τούρκους». Αφορά στην καταπίεση μειονοτήτων από άλλη μειονότητα και από όργανα άλλης χώρας, Και αυτό είναι πράγματι πολύ σοβαρό.

Απέναντι σε όλα αυτά, είναι επιτακτική ανάγκη να διδαχτούμε από το έγκλημα που διαπράχθηκε στην Κύπρο. Ας μην λησμονείται, άλλωστε, πως όταν (το 1960) ανακηρυσσόταν η Κυπριακή Δημοκρατία, δεν υπήρχε στην Κύπρο ούτε ένας τουρκοκύπριος που να μην ξέρει ελληνικά, ενώ υπήρχαν πολλοί που δεν ήξεραν καθόλου, μα καθόλου, τουρκικά. Πάρα πολλοί, όμως, ήταν και οι τουρκοκύπριοι που κατέφευγαν στα μοναστήρια και τις εκκλησίες της χριστιανοσύνης για να πάνε τα τάματά τους. Τελικά, όμως, επικράτησαν οι λίγοι. Και το νησί μοιράστηκε στα δύο. Και απειλείται, σήμερα, ολόκληρο…

Πηγή εφημ. «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου