Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

3 Μαρ 2015


Επειδή τέτοια λάθη δεν γίνονται κι επειδή "συμπτώσεις" και "ατυχίες" σε τέτοιο επίπεδο δεν συμβαίνουν, περιμένουμε την επόμενη τουρκική κίνηση, που είμαστε βέβαιοι ότι δεν θα καθυστερήσει...

Έπειτα από τη σφοδρή αντίδραση της Αθήνας στην έκδοση της ΝΟΤΑΜ Α0889/15 με την οποία η Άγκυρα (σε συνδυασμό με τη NAVTEX 201/15) δέσμευε μία τεράστια περιοχή στο Βόρειο και Κεντρικό Αιγαίο ασκήσεις με πραγματικά πυρά από τις 2 Μαρτίου μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2015 (σε μία περιοχή από τη Σκύρο μέχρι τη Λήμνο), η τουρκική πλευρά υποχρεώθηκε τελικά τη Δευτέρα να υποχωρήσει και να προχωρήσει στην έκδοση διορθωτικών – ακυρωτικών ΝΟΤΑΜ που αποκαθιστούν, έστω προσωρινά, την τάξη πραγμάτων στην περιοχή.

Σύμφωνα πάντως με πληροφορίες, η κίνηση της Άγκυρας φέρεται να εξόργισε ακόμη και το ΝΑΤΟ που παραδοσιακά τηρεί στάση ουδετερότητας στις διμερείς ελληνοτουρκικές διαφορές, με αποτέλεσμα να ενισχυθούν τα ελληνικά επιχειρήματα.
Η τουρκική υπαναχώρηση έγινε σε δύο δόσεις. Κατ’ αρχήν, το πρωί της Δευτέρας, η Άγκυρα (και αφού είχαν προηγηθεί τα διαβήματα της ελληνικής κυβέρνησης σε ΝΑΤΟ, ΕΕ, ICAO και Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ), προχώρησε στην έκδοση της πρώτης διορθωτικής ΝΟΤΑΜ (Α0900/15) με την οποία εξαιρούσε από την αρχική περιοχή που είχε δεσμεύσει το κομμάτι του εδάφους της Λήμνου που είχε συμπεριλάβει – κίνηση που συνιστούσε παραβίαση εθνικής κυριαρχίας.
Η απάντηση της Αθήνας ήταν να εκδώσει νέα ακυρωτική ΝΟΤΑΜ, καθώς δεν την ικανοποιούσε ούτε αυτή η κίνηση της Άγκυρας, καθώς η πρόκληση παρέμενε αναλλοίωτη. Έπειτα και από νέες τηλεφωνικές επικοινωνίες, η Άγκυρα υποχρεώθηκε να εκδώσει και δεύτερη διορθωτική ΝΟΤΑΜ,την υπ’ αριθμόν Α904/15, περίπου στις 14.30 το μεσημέρι της Δευτέρας, αποσύροντας ολόκληρη την προκλητική ΝΟΤΑΜ Α0889/15 που είχε εκδοθεί την περασμένη Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου.

Οριστική υποχώρηση: "Κάναμε λάθος, δεν θα εκδώσουμε νέα ΝΟΤΑΜ για κάποιο διάστημα"
Κατά λάθος έχει εκδοθεί με λανθασμένες συντεταγμένες η ΝΟΤΑΜ της Τουρκίας, η οποία τελικά ακυρώθηκε, σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών Τανζού Μπιλγκίτς, ο οποίος αναφέρει ότι για ένα συγκεκριμένο διάστημα δεν θα εκδοθεί άλλη ΝΟΤΑΜ.
Σύμφωνα με τον Τανζού Μπιλγίτς, η Άγκυρα πρότεινε πέρσι στην Ελλάδα να καταργηθούν αμοιβαία οι δεσμεύσεις περιοχών στο Αιγαίο για επικίνδυνες επιχειρήσεις, ωστόσο δεν πήραν απάντηση από την Αθήνα μέχρι σήμερα.

Συγκεκριμένα, ανέφερε ότι το ζήτημα των ζωνών για επικίνδυνες επιχειρήσεις μεγάλου χρονικού διαστήματος στο Αιγαίο όπως έχουν οριστεί από την Τουρκία και την Ελλάδα είναι στην ατζέντα εδώ και πολύ καιρό. “Πέρσι προτείναμε στην Ελλάδα να ακυρωθούν αμοιβαία αυτές οι περιοχές.

Ωστόσο μέχρι σήμερα η πλευρά μας δεν πήρε θετική απάντηση από την Ελλάδα. Η ευχή μας είναι να βρεθεί εγκαίρως λύση σε αυτό το πρόβλημα μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας στο πλαίσιο των Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης. Γι αυτό τον σκοπό η ΝΟΤΑΜ που έχει κατά λάθος εκδοθεί με λανθασμένες συντεταγμένες ακυρώνεται και σε αυτό το επίπεδο για κάποιο συγκεκριμένο διάστημα δεν θα εκδοθεί νέα. Φυσικά σε σχέση με αυτό το θέμα αυτό διατηρούμε τη στάση μας η οποία είναι βασισμένη στην αρχή της αμοιβαιότητας”, ανέφερε ο κ. Μπιλγκίτς.

Πρόσθεσε ότι με αυτή την ευκαιρία επαναλαμβάνουν την έκκλησή τους προς την κυβέρνηση της Ελλάδας, η οποία έχει σχηματιστεί, πρόσφατα να προσεγγίσει τα υπάρχοντα ζητήματα μεταξύ των δύο κρατών με εποικοδομητικό τρόπο και κάνοντας χρήση των διπλωματικών καναλιών διαλόγου.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Αφού η Ελλάδα εγκατέλειψε γρήγορα το αίτημά της για κούρεμα του χρέους, συμφώνησε στην τετράμηνη παράταση του σχεδίου διάσωσης, ενώ η συμφωνία περιλαμβάνει κάποιες διακοσμητικές αλλαγές, όπως ασαφή γλώσσα σχετικά με τις σαρωτικές, φιλικές προς την αγορά, μεταρρυθμίσεις και ασαφείς υπαινιγμούς δημοσιονομικής ευελιξίας, παράλληλα με αυστηρούς ελέγχους για την εκταμίευση των δόσεων, υποστηρίζει ο Stathis Kalyvas, καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Yale University, σε άρθρο γνώμης στο FOREIGN AFFAIRS με τίτλο «Syriza’s About-Face».

Όπως επισημαίνεται, μεταξύ άλλων, τέσσερις είναι οι λόγοι για την μεταστροφή του ΣΥΡΙΖΑ. Πρώτον, πολλοί ειδικοί αναλυτές δεν κατανόησαν την πολύπλοκη φύση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αντί να εκφράζει μια διπολική αντίθεση (Γερμανίας κατά Ελλάδας ή πιστωτών κατά δανειζόμενων χωρών) η πολιτική της Ευρωζώνης συνεπάγεται μια σύνθετη αλληλεπίδραση των ημιαυτόνομων υπερεθνικών θεσμών (Ευρωπαϊκή Επιτροπή και Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, όπως και του ΔΝΤ στην περίπτωση της Ελλάδας) και των 19 ξεχωριστών κυβερνήσεων που δρουν υπό το βάρος της δικής τους εσωτερικής πολιτικής.
Η Ελλάδα απέτυχε να βρει συμμάχους μεταξύ των άλλων δανειζομένων χωρών οι οποίες αφού κατάπιαν το πικρό φάρμακο της λιτότητας και πέτυχαν την επιστροφή τους στις αγορές, είναι έτοιμες να προχωρήσουν. Από την άλλη πλευρά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή άσκησε ισχυρές πιέσεις για την επίτευξη συμφωνίας, παραβλέποντας την ανησυχία τόσο της ΕΚΤ όσο και του ΔΝΤ που έκριναν το ελληνικό σχέδιο ως εξαιρετικά αόριστο.

Δεύτερον, οι Έλληνες ψηφοφόροι ζήτησαν ταυτόχρονα λιγότερη λιτότητα, αλλά με την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη. Στο μυαλό των περισσότερων Ελλήνων το ευρωπαϊκό νόμισμα είναι συνυφασμένο με την ευημερία. Πράγματι, υποστηρίζει ο αρθρογράφος, ακόμη και μετά από επτά χρόνια ύφεσης η Ελλάδα είναι πολύ καλύτερα από την περίοδο πριν της υιοθέτησης του ευρώ. Επιπλέον η ένταξη στο ευρώ αντιπροσωπεύει την ένταξη της Ελλάδας στη Δυτική Ευρώπη, η οποία υπήρξε στον πυρήνα της υπαρξιακής σχεδόν προτεραιότητας του ελληνικού κράτους, από την ίδρυσή του στις αρχές του 19ου αιώνα. Εν συντομία, οι Έλληνες ψηφοφόροι δεν έδωσαν ποτέ την εντολή επιστροφής στη δραχμή.

Τρίτον, οι Έλληνες αυτοαναιρούνται μόνοι τους. Μολονότι μια ευρεία πλειοψηφία στηρίζει την προσπάθεια της νέας κυβέρνησης να διαπραγματευτεί μια καλύτερη συμφωνία, οι ίδιοι άνθρωποι, ανήσυχοι από μια ενδεχομένως καταστροφική αντιπαράθεση, κλόνισαν το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, αποσύροντας καταθέσεις 12 δις ευρώ, μόνο τον Ιανουάριο.
Με αυτόν τον τρόπο υπονόμευσαν τα θεμέλια της ελληνικής οικονομίας και κατ’ επέκταση τη διαπραγματευτική της ισχύ. Στην πραγματικότητα ήταν η προοπτική μια καταστροφικής κατάρρευσης των τραπεζών που υποχρέωσε την ελληνική κυβέρνηση σε συμβιβασμό.

Με δεδομένους όλους αυτούς του περιορισμούς και τις προκλήσεις της οικονομικής πραγματικότητας, θα είναι δύσκολο για την ελληνική κυβέρνηση να διαφυλάξει τη συνοχή της, την αφοσίωση των ψηφοφόρων, και να εφαρμόσει τα σκληρά οικονομικά μέτρα που βρίσκονται σε αντίθεση με τις αρχικές της υποσχέσεις.
Η Ελλάδα και οι Ευρωπαίοι εταίροι της αναμένεται τώρα να επιτύχουν μια νέα μακροπρόθεσμη συμφωνία, το αργότερο έως τον Ιούνιο, για την χρηματοδότηση της χώρας. Λόγω της κακής κατάστασης της ελληνικής οικονομίας η συμφωνία αυτή θα έπαιρνε τη μορφή ενός τρίτου σχεδίου διάσωσης ύψους 30 δις ευρώ. Όπως όλες οι ανάλογες συμφωνίες αναμένεται ότι θα περιλαμβάνει αυστηρές προϋποθέσεις τόσο σχετικά με τους δημοσιονομικούς στόχους, όπως και τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.

Θα είναι πολύ δύσκολο για την ελληνική κυβέρνηση «πουλήσει» μια τέτοια συμφωνία στους ψηφοφόρους της, αλλά δεν διαθέτει επίσης βιώσιμες εναλλακτικές, καθώς πλήττεται από την περιορισμένη εμπειρία της, τις ιδεολογικές της απόψεις, τα άδεια κρατικά ταμεία, την «κόπωση της λιτότητας» στην Ελλάδα και την «κόπωση για την Ελλάδα» στην Ευρώπη.
Παραμένει άγνωστο εάν η επιδίωξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης να διατηρήσει ακέραιο το ευρώ και η επιθυμία του ελληνικού λαού να παραμείνει σε αυτό θα είναι αρκετά για να αποτρέψουν τα χειρότερα, καταλήγει ο αρθρογράφος.

Πηγή Foreignaffairs



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Τι συμβαίνει με τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ;
Στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε;
Η θεωρία τελείωσε, ήρθε η ώρα για... πράξεις

Γράφει ο Βαγγέλης Παπαδόπουλος

Μετά την ανάσα που πήραμε στο τελευταίο Eurogroup, η νέα κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα βρίσκεται σε κατάσταση παροξυσμού! Θα είναι θαύμα αν μπορέσει να ανταπεξέλθει στις μάχες που αναμένονται, για να κερδίσει τον πόλεμο. Και το μεγάλο ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσον η νέα κατάσταση θα είναι συνέχεια της προηγούμενης ή θα σηματοδοτήσει μία πραγματική αλλαγή στην πορεία της χώρας.

Ας δούμε πως διαμορφώνεται το πολιτικό σκηνικό, για να μπορέσουμε να βγάλουμε κάποιο λογικό συμπέρασμα για τα όσα έγιναν και για όσα πρόκειται να συμβούν:

1. Ποιος είναι ο στόχος των μεγάλων δυνάμεων για την Ελλάδα; Τι έχουν αποφασίσει για το μέλλον της και τι διεκδικεί η κάθε μία από τους Έλληνες; Μέχρι τώρα έχει βεβαιωθεί από πολλές πλευρές ότι η Ελλάδα μπήκε στο Ευρώ με τεχνάσματα της κυβέρνησης Σημίτη, μεγάλων ξένων τραπεζών και οικονομικών συμφερόντων, χωρίς αντικειμενικά να μπορούσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της Ευρωζώνης. Άρα παίχτηκε ένα σπουδαίο ντηλ (συμφωνία) που απέφερε τεράστια κέρδη, ιδίως στην Γερμανία και εις βάρος του ελληνικού λαού!

2. Γιατί η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή «το ‘βαλε στα πόδια» ή την «φάγανε», μόλις έγειρε προς τη Μόσχα;

3. Γιατί ο Γιώργος Παπανδρέου, ενώ είχε τα περιθώρια να διαχειριστεί την κρίση, έσπευσε να φέρει το ΔΝΤ στην Ελλάδα, να δέσει χειροπόδαρα τη χώρα σε ένα μνημόνιο που του το έδωσαν έτοιμο, να συνάψει συμφωνία με το Ισραήλ και να βάλει στοπ στην κάθοδο των Ρώσων, ματαιώνοντας τον αγωγό Πύργου – Αλεξανδρούπολης;

4. Ποιο ρόλο έπαιξαν στη συνέχεια οι Σαμαράς, Βενιζέλος, Καρατζαφέρης, Κουβέλης και Παπαδήμος; Τι κέρδισε η Γερμανία σε χρήμα και επιρροή και τι κέρδισαν οι εν λόγω πολιτικοί;

5. Που το πάει σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας, όταν έναν μήνα σχεδόν μετά τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να έχει γίνει δύο κομμάτια, με την ομολογία – συγνώμη του Μανώλη Γλέζου, ότι συνήργησε στην εξαπάτηση του Λαού;

6. Γιατί αυτό το μένος της Γερμανίας εναντίον της χώρας μας, κατά τρόπο ανεπίτρεπτο και φραστικά και ουσιαστικά και ευρωπαϊκά και σε διμερές επίπεδο;

7. Γιατί η Ισπανία και η Πορτογαλία ζητούν την κεφαλή μας επί πίνακι;

8. Γιατί ο Τσίπρας «έβαλε νερό στο κρασί του» και δίνει την εντύπωση ότι ενέδωσε;

9. Γιατί επέλεξε ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας ένα πρόσωπο ευάλωτο και χωρίς κύρος;

10. Γιατί, μόλις ο Αναστασιάδης άνοιξε τα λιμάνια του στην Ρωσία, η Τουρκία δημιουργεί πρόβλημα στο Αιγαίο με άσκηση, που το χωρίζει στα δύο;

11. Γιατί ο Αλέξης Τσίπρας υπενθυμίζει ότι θα αξιοποιήσει την γεωπολιτική δυναμική της χώρας;

12. Τι θα συμβεί ως το καλοκαίρι αν δεν βρούμε χρήματα για τις ανάγκες της χώρας;

13. Ο μέσος πολίτης πρέπει να βρει άμεση λύση και απάντηση στα ερωτήματα – προβλήματα αυτά, ώστε να γνωρίζει προς τα που πάει η βάρκα!

Οι ελπίδες και οι προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν προεκλογικά και η δεινή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η κοινωνία, απαιτούν ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ λύσεις χωρίς να δίνουν περιθώρια και πίστωση χρόνου στην κυβέρνηση!
Η ασφυξία είναι διπλή: και από έξω και από μέσα!
Ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να πάρει τις αποφάσεις του. Ή μάλλον να τις εφαρμόσει, γιατί τις έχει ήδη πάρει. Αν είναι άνθρωπος του συστήματος, θα φανεί από την συμπεριφορά του. Αν, όμως, είναι γνήσιος εκφραστής του Λαού και επαναστάτης, τότε έχουμε να δούμε πολλά και άκρως απαραίτητα!

Αν ήταν πρωθυπουργός μίας κομμουνιστικής κυβέρνησης του βουνού, ή αν ήταν πρωθυπουργός μίας εθνικής στρατιωτικής κυβέρνησης, τα πράγματα θα ήταν απλά!
Θα έδινε εντολή σε ένα λαϊκό δικαστήριο να καταδικάσει αυτούς που μας έφεραν σε αυτήν την κατάσταση και θα τους έκοβε το λαιμό με κονσερβοκούτι. Ή θα τους περνούσε από στρατοδικείο και θα τους εκτελούσε στο Γουδί. Την ίδια στιγμή θα δήμευε περιουσίες και θα προχωρούσε σε κατάσχεση όλων των χρημάτων που έκλεψαν αυτά τα χρόνια οι λωποδύτες με γραβάτα!

Δυστυχώς, δεν μπορεί να κάνει τίποτε από αυτά! Ούτε δικτάτορας είναι, ούτε Βελουχιώτης! Είναι ένας άριστος χαρισματικός και ταλαντούχος επαναστάτης που πρέπει να συμπεριφερθεί τώρα ως κλασικός πρωθυπουργός μιας νόμιμα αιρετής αριστερής κυβέρνησης για να εφαρμόσει τις επαναστατικές εξαγγελίες του με… δημοκρατικό τρόπο!
Γίνεται; Δύσκολο!
Πρέπει να βρει χρήματα.
Πρέπει να τιμωρήσει τους ενόχους.
Πρέπει να παλέψει με Γερμανούς και Τούρκους σε Βρυξέλλες και Αιγαίο…
Πρέπει να διαγράψει το παράνομο χρέος!

Εκτός και αν ο Καμμένος, ως αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων σε συνεργασία με τον Αλέξη Τσίπρα κηρύξει τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, αναστολή του Συντάγματος, και αποκατάσταση της Εθνικής Κυριαρχίας!
Θα είναι όπως ο Ζέρβας με τον Βελουχιώτη στον Γοργοπόταμο, για να στεφανωθούν με δόξα!

Δεν θα κάνουν παρανομία. Και ο Γ. Παπανδρέου και ο Ε. Βενιζέλος και ο Α. Σαμαράς, δήλωσαν ότι η χώρα βρίσκεται σε πόλεμο και αντιμετωπίζουν έκτακτη κατάσταση, γι αυτό και παίρνουν μέτρα.
Αφού, λοιπόν, κατ’ αυτούς βρισκόμαστε σε πόλεμο, νομιμοποιείται ο Καμμένος να κηρύξει τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης! Με την άδειά τους…
Μόνο που πρέπει να τους κρεμάσει στο Γουδί…
Αν βλέπετε κάτι άλλο… ειδοποιήστε με…

Πηγή εφημ. «Ελεύθερη Ώρα»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

Μην θεωρήσει κανείς «συνήθη τουρκική πρακτική» το γεγονός. Ούτε να αυτοκαθησυχαστεί θεωρώντας ότι η Ελλάδα μπορεί να το παρακάμψει δια της σιωπής, όπως έκανε μέχρι σήμερα.

Η μονομερής, παράνομη και πρωτοφανής από την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, επίσημη Οδηγία προς Ναυτιλλομένους (ΝΟΤΑΜ) που εξέδωσε η Τουρκία την περασμένη Παρασκευή, αποτελεί πράξη όχι απλής διαμφισβήτησης, αλλά υφαρπαγής της Ελληνικής Εθνικής Κυριαρχίας στο Αιγαίο, στην θάλασσα, στον αέρα και στην ξηρά.

Η τουρκική ΝΟΤΑΜ εγκαθιστά μόνιμο πεδίο βολής (Firing Exercise Area), εντός του οποίου οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις σχεδιάζουν να πραγματοποιήσουν ασκήσεις με πραγματικά πυρά μέχρι ύψους 8.000 ποδών. Ο χώρος του «πεδίου βολής» διχοτομεί το Αιγαίο, διακόπτει τα δρομολόγια της Πολιτικής Αεροπορίας και δεσμεύει για στρατιωτικές ασκήσεις μία τεράστια περιοχή από τα δυτικά της Σκύρου μέχρι και ανατολικά της Λήμνου, εντός του FIR Αθηνών. Καλύπτει δε εναέριο χώρο πάνω από την Λήμνο!

Εκτός από την παράνομη δέσμευση ελληνικού χώρου, πρωτοφανής είναι και η χρονική διάρκειά της, από τις 2 Μαρτίου έως και τις 31 Δεκεμβρίου 2015.

Ήδη από τις 31 Δεκεμβρίου 2014, η Τουρκία έχει εκδώσει δύο Αγγελίες προς Ναυτιλλομένους (ΝΑVTEX), τις 1076/14 και 1077/14, με τις οποίες έχει δεσμεύσει μεγάλες περιοχές στο Βόρειο και Κεντρικό Αιγαίο για όλο το 2015. Αλλά αυτές οι πρωτοβουλίες πέρασαν σχετικά απαρατήρητες, λόγω των καταιγιστικών εξελίξεων στην Ελλάδα.

Προ ολίγων ημερών, η Τουρκία «προειδοποίησε» το ιταλικό σκάφος EXPLORA, που πόντιζε καλώδιο νοτιο-ανατολικά της Κρήτης, να αποχωρήσει από την περιοχή, διότι βρισκόταν σε «ζώνη τουρκικής δικαιοδοσίας» και δεν είχε ζητήσει σχετική άδεια. Το ιταλικό σκάφος είχε άδεια από το Ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, αλλά η Τουρκία επέμενε και το σκάφος φοβήθηκε μην εμπλακεί σε ελληνοτουρκική διένεξη και αποχώρησε.

Αν αυτά συνδυαστούν με την πρόσφατη πτήση του τούρκου Α/ΓΕΑ προσωπικώς εντός του ελληνικού εναέριου χώρου, αντιλαμβάνεται κανείς ότι ευρισκόμεθα προ κλιμακώσεως (escalation), με άγνωστη έκβαση.

Εκτίμηση: Οι τούρκοι θα δημιουργήσουν ευρύ και ασφυκτικό πλαίσιο αμφισβήτησης της Ελληνικής Εθνικής Κυριαρχίας, ώστε να δοκιμάσουν τις αντοχές και τα όρια της Ελληνικής πλευράς. Όσο η Ελλάδα δεν θα αντιδρά, θα προωθούν την αμφισβήτηση. Το «πεδίο βολής» που εγκαθιστούν σήμερα, θα οδηγήσει, εάν δεν υπάρξει ελληνική αντίδραση, σε «γκριζοποίηση» ολόκληρης της περιοχής, ώστε στη συνέχεια να τεθεί σε διαδικασία διμερούς διαπραγμάτευσης.

Η Τουρκία θα συνεχίσει την κλιμάκωση, ώστε να εγκλωβίσει την ελληνική πλευρά στο δίλημμα ή να δεχθεί άβουλη την υφαρπαγή της εθνικής της κυριαρχίας ή να αντιδράσει έμπρακτα, διακινδυνεύοντας θερμό επεισόδιο.
Χρειάζεται ψυχραιμία αλλά και αποφασιστικότητα, διότι τον πόλεμο ασφαλώς δεν τον θέλει κανείς, αλλά και κανείς δεν θέλει και μία νέα, έστω και τεχνικά καμουφλαρισμένη κάτω από περίτεχνους νομικούς όρους, τουρκοκρατία.

Πηγή εφημ. KontraNews



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Σπύρος Ριζόπουλος

Η νέα ελληνική κυβέρνηση στην πρόσφατη διαπραγμάτευση «αγόρασε» χρόνο. Δεν «αγόρασε» όμως χρήμα και αυτό το βρίσκει τώρα μπροστά της. Σε συνθήκες ταμειακής ασφυξίας και προκειμένου να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις έναντι οφειλών που λήγουν μέσα σε αυτό το τετράμηνο της «ανακωχής» έχει επί της ουσίας δύο επιλογές.

Η πρώτη είναι η επιλογή της «αντίστασης», να προσπαθήσει δηλαδή να τα καταφέρει μόνη της,  χωρίς να χρειαστεί να υποκύψει στις επιταγές και τα τελεσίγραφα των δανειστών της. Όμως οι πηγές από τις οποίες μπορεί να αντλήσει χρήμα είναι συγκεκριμένες. Τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων (ό,τι έχει απομείνει δηλαδή), πρόσθετες περικοπές στις δημόσιες δαπάνες με ό,τι αυτό συνεπάγεται και τέλος, κάποιου είδους έκτακτη φορολόγηση. Είναι φανερό πως ο δρόμος της «αντίστασης» μοιραία θα τη φέρει αντιμέτωπη με την κοινωνική δυσαρέσκεια, διότι σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορεί να δικαιολογηθεί το πώς η υπεσχημένη ελπίδα μεταμορφώνεται σε… έκτακτο φόρο.

Η δεύτερη είναι η επιλογή του «να τα βρούμε». Η επιλογή αυτή προσκρούει στην αριστερή αντιπολίτευση που έχει διαμορφωθεί εντός των τειχών του ΣΥΡΙΖΑ (Αριστερή Πλατφόρμα και λοιποί) οι οποίοι υπολογίζονται σε 25 – 30 βουλευτές της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Ερωτηματικό παραμένει επίσης το αν μια τέτοια επιλογή θα είχε τη συναίνεση των Ανεξάρτητων Ελλήνων.

Ο Τσίπρας αυτή τη στιγμή προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στις δύο αυτές επιλογές, με μικρές παραχωρήσεις πότε στους «έξω» και πότε στους «μέσα». Όμως είναι μοιραίο,  όταν κάποιος πατάει σε δυο βάρκες, κάποια στιγμή να βρεθεί στη θάλασσα κι αυτό ο Τσίπρας το γνωρίζει καλά. Όπως γνωρίζει εξίσου καλά τα σενάρια των εξελίξεων στην Ελλάδα που επεξεργάζονται οι ηγετικοί κύκλοι της Ε.Ε.

Σύμφωνα με τα σενάρια αυτά, η  κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ είναι η πρώτη από τις τρεις κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ! Η δεύτερη θα είναι κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με το Ποτάμι και η τρίτη «οικουμενική» κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» με νέες… συμμετοχές τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ!  Για τους ηγετικούς κύκλους της Ε.Ε  η πορεία πρέπει να ολοκληρωθεί γρήγορα και γι αυτό οι πιέσεις που ασκούνται είναι τεράστιες.

Στο πρώτο στάδιο που βρισκόμαστε σήμερα, στόχος είναι να μην υπάρξει η «ανάσα» (ούτε χρονικά ούτε επί της ουσίας), να αναγκαστεί η κυβέρνηση να διαχειρίζεται διαρκώς μια κατάσταση οικονομικού στραγγαλισμού και χρηματοδοτικής ασφυξίας και να υποχρεωθεί έτσι σε συμβιβασμό με τους δανειστές.

Στο δεύτερο στάδιο και καθώς ο συμβιβασμός δεν είναι αρεστός στην αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ, αρχίζει ένας νέος κύκλος πιέσεων και πολιτικού «μασάζ», με στόχο μια πρώτη «διεύρυνση» της κοινοβουλευτικής βάσης στήριξης της κυβέρνησης. Σε αυτό το στάδιο, στόχος είναι η διεύρυνση της κοινοβουλευτικής βάσης στήριξης με το Ποτάμι.

Ο συντονισμός ευρωπαϊκών και εγχώριων δυνάμεων (θεσμικών και πολιτικών) προς την κυβέρνηση να φέρει τη συμφωνία του Eurogroup προς κύρωση στη Βουλή είναι ο προθάλαμος αυτού του δεύτερου σταδίου. Ο πραγματικός στόχος είναι προφανής: Να «αποδειχτεί» από την ψηφοφορία στη Βουλή ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι διχασμένος, ότι ένα τμήμα της αριστερής του πτέρυγας δεν στηρίζει τη συμφωνία του Eurogroup και ότι η πραγματική κοινοβουλευτική βάση στήριξης της κυβέρνησης έχει ήδη διαφοροποιηθεί αποβάλλοντας ένα κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ και περιλαμβάνοντας το Ποτάμι…

Ο Αλέξης Τσίπρας -έχοντας πλήρη επίγνωση του σχεδίου- αποφάσισε να μην κυρωθεί η συμφωνία από τη Βουλή αλλά μόνο να συζητηθεί. Οι Ευρωπαίοι ήδη κουνάνε το «καρότο»: Αν προχωρήσετε γρήγορα με τις μεταρρυθμίσεις, ίσως προκαταβάλουμε ένα μέρος του ποσού το Μάρτιο, ώστε να καλυφθούν οι υποχρεώσεις του Δημοσίου για πληρωμή τόκων και χρεολυσίων. Και αυτό, μπορεί να είναι μέρος ενός συνολικότερου σχεδίου για νέα χρηματοδοτική σύμβαση ύψους τουλάχιστον 30 δισ. ευρώ με το «αναλογούν» τρίτο μνημόνιο… όπου εκεί πλέον θα κληθούν να «βάλουν πλάτη» ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.

Το πολιτικό παιχνίδι που παίζεται είναι μεγάλης κλίμακας.  Και είναι φανερό ότι δεν υπάρχει ούτε «τετράμηνο»,  ούτε «ανάσα», παρά μόνο  «σκληρά μαρκαρίσματα» που ενδέχεται να οδηγήσουν – στον όχι τόσο  μακρινό Ιούνιο – σε οξύτατα πολιτικά «επεισόδια».

Πηγή RizopoulosPost 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Αν δεν κινηθούμε έγκαιρα, θα βρεθούμε ενώπιον δυσάρεστων εκπλήξεων

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Η μεγάλη οικονομική κρίση των τελευταίων ετών που έριξε την Ελλάδα σε μια πρωτοφανή περιπέτεια, με χιλιάδες οικογένειες να μην έχουν τα βασικά προς το ζην και την εθνική μας κυριαρχία παραδομένη σε ξένους ανθέλληνες τοκογλύφους, μας δίνει το ισχυρό ερέθισμα να θέσουμε ξανά το ζήτημα των ενεργειακών κοιτασμάτων στο Αιγαίο, μια παλιά υπόθεση η οποία όμως τώρα παίρνει καινούργιες διαστάσεις συνδυασμένη και με την ανάκτηση της χαμένης εθνικής μας ανεξαρτησίας.

Όπως θα δούμε, από την δεκαετία του '50 ήταν γνωστή η ύπαρξη των κοιτασμάτων αυτών, αλλά καμία ελληνική κυβέρνηση δεν έδειξε την διάθεση να αξιοποιήσει προς το εθνικό μας συμφέρον το ζήτημα αυτό. Ήδη από το 1951 ο μετέπειτα διευθυντής της «Oceanic», George Brandley, σύμφωνα με ειδική αναφορά του έκανε γνωστή την ύπαρξη πετρελαίων στην περιοχή της Θάσου.
Με έκθεση του προς τον τότε επικεφαλής της αμερικανικής οικονομικής αποστολής στην Ελλάδα, George Hakes, του γνωστοποιούσε όλα τα γεωλογικά στοιχεία της περιοχής. Η εφημερίδα για τα πετρέλαια, World Oil, έγραψε σχετικά το 1974: «Η Μεσόγειος είναι ουσιαστικά ανεξερεύνητη περιοχή. Αλλά οι ενδείξεις δηλώνουν ότι στην Αδριατική και το Βόρειο Αιγαίο υπάρχουν μεγάλες μάζες πετρελαίου».

Η περίοδος από το τέλος της στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα μέχρι την άντληση του πρώτου ελληνικού πετρελαίου (Ιούλιος 1981), χαρακτηρίζεται ως περίοδος παρασκηνίου γύρω από τα πετρελαϊκά πράγματα του Αιγαίου. Με τον νόμο 98/75, παραχωρήθηκε για πρώτη φορά το δικαίωμα στις «Επτά Αδελφές» (εφτά μεγαλύτερες παγκοσμίως πετρελαϊκές εταιρείες), να ερευνήσουν για πετρέλαιο στην ελληνική επικράτεια.
Σύμφωνα με τον νόμο, η εταιρεία που θα εύρισκε κοιτάσματα στην περιοχή της θα είχε το δικαίωμα εκμετάλλευσής τους για 25 χρόνια. Το 1976 (επί πρωθυπουργίας Καραμανλή), πραγματοποιείται συστηματική καταγραφή των πετρελαίων του Αιγαίου από την γαλλική εταιρεία, Beicip, ενώ ένας ανεξάρτητος όμιλος Ελλήνων επιχειρηματιών παραγγέλλουν εκτεταμένες έρευνες στην επίσης γαλλική, Elf-Aquirtane.
Χαρακτηριστικά γνωρίσματα της περιόδου αυτής είναι οι σκόπιμα ανακριβείς δηλώσεις της αμερικανικής εταιρείας, Oceanic, σχετικά με την ημερήσια παραγωγή πετρελαίου του κοιτάσματος "ΠΡΙΝΟΣ" και τον χρονικό ορίζοντα εκμετάλλευσης του κοιτάσματος.
Ήδη τα στοιχεία αυτά επί των οποίων στηρίχτηκε η σύμβαση αντλήσεως και εκμετάλλευσης του κοιτάσματος του Πρίνου προς όφελος της αμερικανικής εταιρείας έχουν διαψευσθεί. Το ίδιο συνέβη και με το κοίτασμα Δομή, East Θάσος, δηλαδή στην θαλάσσια περιοχή από τα 10 ως τα 23 ναυτικά μίλια μεταξύ της νησίδας Μπαμπούρας και Σαμοθράκης.
Για την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων αυτών σπεύδει η NAPC (North Aegean Petroleum Company), σύμφωνα με τον νόμο Ν 8/1975. Στην NAPC συμμετέχουν η καναδική Denison με ποσοστό 62%, η Oceanic με 10%, η ΔΕΠ με 10%, η αμερικανική Hellenic Oil με 10%, και η γερμανική Whiteshild με 8%.
Μετά την λήξη των ερευνών και μετά από μια μεγάλη περίοδο ύφεσης, φτάνουμε στις ελληνοτουρκικές κρίσεις του 1976 και 1987, ενώ στο μεταξύ έχουν συμβεί διάφορα άλλα γεγονότα που απέτρεψαν την διευκρίνηση του πραγματικού μεγέθους του κοιτάσματος πετρελαίου στο βόρειο Αιγαίο. Στη συνέχεια είχαμε την μεγάλη κρίση των Ίμια, το 1996, που ανάδειξε μια νέα διάσταση του προβλήματος με την φανερή πλέον, για πρώτη φορά, αμφισβήτηση της Τουρκίας της κυριαρχίας 300 περίπου νησίδων και βραχονησίδων στο Αιγαίο.

Τα τελευταία χρόνια το καθεστώς εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων πετρελαίου του Αιγαίου εξελίχθηκε σε ένα εξαιρετικά περίπλοκο πολιτικό πρόβλημα με τα εξής χαρακτηριστικά:
1) Η Ελλάδα με τα περίπου 3.000 νησιά ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος του Αιγαίου, το οποίο ακόμα και με το σημερινό καθεστώς των 6 μιλίων της υφαλοκρηπίδας, αλλά και με το διεθνές δίκαιο, της δίνει το κυρίαρχο δικαίωμα να ελέγχει το ιδιοκτησιακό καθεστώς των μελλοντικών γεωτρήσεων.
2) Οι αυξανόμενες με ραγδαίο ρυθμό ενεργειακές ανάγκες της Τουρκίας έχουν επισπεύσει τις έρευνές της για ανεύρεση ενεργειακών κοιτασμάτων σε περιοχές όμως που άπτονται καθαρά της ελληνικής κυριαρχίας και των ελληνικών συμφερόντων.
3) Το σημαντικότερο από τα κοιτάσματα του βορείου Αιγαίου βρίσκεται στην αμφισβητούμενη ζώνη των 10,5 μιλίων. Δηλαδή η εκμετάλλευσή του απαιτεί την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 μίλια.
4) Η εξόρυξη πετρελαίου με θαλάσσιες εξέδρες δημιουργεί καινούργια δεδομένα καθώς έχουν αναδυθεί καινούργια στοιχεία διαπραγμάτευσης για την αξιοποίηση των ενεργειακών κοιτασμάτων.

Τα δώδεκα σημαντικότερα κοιτάσματα πετρελαίου στην ελληνική επικράτεια σύμφωνα με μια παλαιότερη έρευνα του ειδικού Βρετανού ερευνητή, A. Wilson, που δημοσιεύτηκαν στο βιβλίο του, «The Aegean Dispute» και έχουν αναδημοσιευτεί και σε τουρκικά έντυπα, ενώ έχουν ληφθεί σοβαρά υπόψη από την ΤΡΑΟ για τις έρευνές της, είναι τα ακόλουθα:

1) Δομή, EAST. Θάσος, ανατολικά της Θάσου: 250 εκατομμύρια βαρέλια καλής ποιότητας χαμηλού ειδικού βάρους, 280 εκατομμύρια υψηλού ειδικού βάρους, 1,5 δις κυβικά αερίου βάθους, 1.200 με 1.600 μέτρα, εκμετάλλευσης NAPC.
2) Βόρειος Πρίνος, Νέα Πέραμος, Άθως: 40 εκατομμύρια βαρέλια χαμηλού ειδικού βάρους, βάθους 800 έως 1000 μέτρα, εκμετάλλευση NAPC.
3) Επανομή, Σιθωνία: 80 εκατομμύρια βαρέλια χαμηλού ειδικού βάρους, 2 δις κυβικά αερίου, εκμετάλλευση Texaco, ΔΕΠ.
4) Θερμαϊκός: 100 εκατομμύρια βαρέλια, 1 δις κυβικά αερίου εκμετάλλευση Shell.
5) Βόρειο Κρητικό πέλαγος: 960 εκατομμύρια βαρέλια, βάθος 2.800 έως 3.200 μέτρα, εκμετάλλευσης Chevron, RIFT, ΔΕΠ.
6) Κυκλάδες: 120 εκατομμύρια βαρέλια, βάθος 1.800 - 2.200 μέτρα, εκμετάλλευση ΔΕΠ, Ancar oil
7) Ικαρία: 120 εκατομμύρια βαρέλια βάθος 1.800 - 2.400 μέτρα, εκμετάλλευση ΔΕΠ, Ancar oil
8) Σκόπελος: 80 εκατομμύρια βαρέλια εκμετάλλευση Agip.
9) Κατάκωλο, Ζάκυνθος: 600 εκατομμύρια βαρέλια υψηλού ειδικού βάρους, βάθος 2.300 - 2.700 μέτρα, εκμετάλλευση ΔΕΠ, Esso.
10 ) Άρτα: 80 εκατομμύρια βαρέλια χαμηλού ειδικού βάρους, 1,8 δις κυβικά αερίου, εκμετάλλευση ΔΕΠ.
11) Μαρμαράς και τουρκικές ακτές, εκμετάλλευση Amoco.
12) Νότιο Κρητικό πέλαγος: 850 εκατομμύρια βαρέλια βάθους 3.000 - 3.400 μέτρα, εκμετάλλευση Chevron, Calvin, Shell.

Από όλα αυτά συνάγεται το γεγονός πως ένα ακόμα μεγάλο «χαρτί» που αναδεικνύει την γεωπολιτική αλλά και γεωοικονομική άξια της χώρας μας είχε θαφτεί για ευνόητους λόγους από όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις.
Σήμερα θα πρέπει να εξεταστούν ξανά όλα τα δεδομένα και όλες οι δυνατότητες αξιοποίησης του εθνικού πλούτου σε συνδυασμό με μια αδέσμευτη και ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική με γνώμονα μόνο το εθνικό συμφέρον και όχι τις δουλικές συμμαχίες του παρελθόντος.

Πηγή NikosXeiladakis



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το παρασκήνιο της διαπραγμάτευσης – Απειλές, εκβιασμοί, βαριές εκφράσεις, ειρωνείες, αυταρχισμός, συνθέτουν εικόνα αποστροφής για την Ε.Ε.

Γράφει ο Σωτήρης Σιδέρης

Σε κατάσταση πρωτοφανούς παραλυσίας έχει καθηλωθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση, με το θεσμικό οικοδόμημα να αδυνατεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά. Η Ένωση βρίσκεται εγκλωβισμένη σε πολιτικό, οικονομικό και διπλωματικό επίπεδο στη γερμανική κηδεμονία και η μοναδική χαραμάδα ελπίδας για αλλαγές έρχεται από την αντίσταση της Ελληνικής κυβέρνησης τις τελευταίες εβδομάδες.
Η ΕΕ, όπως απέδειξαν οι διαπραγματεύσεις με τη χώρα μας, βρίσκεται σε οριακή κατάσταση. Δεκάδες προβλήματα, οικονομικά, κοινωνικά, διπλωματικά αλλά και δημοκρατίας, σωρεύονται, με τη Γερμανία να αρνείται να τα παραδεχτεί και τις άλλες χώρες να μην τολμούν να τα φέρουν στο τραπέζι φοβούμενες, προς το παρόν τουλάχιστον, το Βερολίνο.

Η μικρή ρωγμή που προκλήθηκε με την απόφαση της 20ης Φεβρουαρίου μεταξύ Ελλάδας και δανειστών, προκάλεσε συγκρατημένη αισιοδοξία σε Παρίσι και Ρώμη, καθώς και σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, που ευελπιστούν ότι τα μικρά κέρδη που φαίνεται να αποσπά η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να ενθαρρύνουν και άλλες χώρες να γίνουν πιο διεκδικητικές και κυρίως να ξανασυζητήσουν το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αυτό όμως είναι κάτι που δεν θέλει με τίποτα το Βερολίνο, σύμφωνα με καλά πληροφορημένη πηγή που έχει παρακολουθήσει από πολύ κοντά τις διαπραγματεύσεις της Αθήνας τις τελευταίες εβδομάδες. Όπως τονίζει ο ίδιος αξιωματούχος, όλες αυτές τις μέρες των διαπραγματεύσεων, για τη Γερμανία υπήρχε «ελληνικό πρόβλημα» και τίποτα άλλο, πράγμα που προκάλεσε παρασκηνιακά έντονη δυσφορία. Το Βερολίνο έχει θέσει ως κορυφαίο πολιτικό ζήτημα την «τιμωρία» της ελληνικής κυβέρνησης προκειμένου όχι απλώς να παρεμποδίσει άλλες χώρες να διεκδικήσουν αλλαγές, αλλά και για να μείνει η Ε.Ε. ως έχει: ένα γραφειοκρατικό τέρας με παραλυμένους θεσμούς και υπό γερμανική εποπτεία, χωρίς την παραμικρή αλλαγή που δεν θα ευνοεί την κυριαρχία του Βερολίνου.

Εγκλωβισμένη στην Ουκρανική κρίση
Οι διαπραγματεύσεις στο πλαίσιο του Eurogroup και στη Σύνοδο Κορυφής της 12ης Φεβρουαρίου, μέχρι τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου, ήταν ίσως το μοναδικό γεγονός πανευρωπαϊκά, καθώς ΜΜΕ και κυβερνήσεις είχαν επικεντρωθεί στο ελληνικό πρόβλημα σαν να μην υπήρχε τίποτε άλλο, πράγμα προβληματικό από τα ίδια τα γεγονότα. Οικονομικά σε τέλμα, διπλωματικά εγκλωβισμένη στην κρίση Ρωσίας – Ουκρανίας, πολιτικά καθηλωμένη στη γερμανική λογική που διέπει τις Συνθήκες, η Ευρωπαϊκή Ένωση χάνει έδαφος σε όλα τα πεδία, στοιχείο ανησυχητικό για όσους μελετούν τον γεωστρατηγικό ρόλο της Ευρώπης στα παγκόσμια πράγματα. Ειδικότερα στο ουκρανικό μέτωπο, η Γερμανία ωθήθηκε από τις ΗΠΑ σε μία αντιπαράθεση, μέσω των κυρώσεων με τη Ρωσία, κάτι που η Ουάσιγκτον οδηγεί σε κλιμάκωση προκαλώντας ανησυχία στο Βερολίνο, που επ’ ουδενί θέλει κρίση με τη Μόσχα.

Όμως η Γερμανία έχει τις ευθύνες της. Όπως σημειώνουν έμπειρες διπλωματικές πηγές, το Βερολίνο, αντί να εργαστεί για μία συνολική ευρωπαϊκή στρατηγική ασφάλειας και συνεργασίας με τη Ρωσία, προσπαθούσε διμερώς να δημιουργήσει ειδικό καθεστώς σχέσεων με τη Μόσχα, κάτι που προκάλεσε την αντίδραση της Ουάσιγκτον. Και τώρα η Γερμανία, αντί να θέσει εκ νέου στο τραπέζι της Ε.Ε. μία συνολική στρατηγική, κινείται αμήχανα μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ, πότε με πρωτοβουλίες για εκεχειρία, πότε υιοθετώντας κυρώσεις, με την Ένωση να σύρεται πίσω από μία θολή πολιτική με εμφανείς τις συνέπειες στο όλο οικοδόμημα.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι στην κοινή δήλωση της Συνόδου Κορυφής της 12ης Φεβρουαρίου, ενώ γίνεται αναφορά στο πρόβλημα των τζιχαντιστών, δεν διαφαίνεται σε κανένα σημείο του ορίζοντα η οποιαδήποτε ευρωπαϊκή στρατηγική για μία τεράστια περιοχή που επηρεάζει την ΕΕ και την Ελλάδα ειδικότερα. Υπ’ αυτό το πρίσμα, έχει ιδιαίτερη σημασία η επιμονή του υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Κοτζιά, να θέτει σε κάθε συνάντηση το πρόβλημα ασφάλειας που ανακύπτει για όλη την Ευρώπη από την αποσταθεροποίηση της Βόρειας Αφρικής, την ένταση των συγκρούσεων, την πολύ μικρή παρουσία των ΗΠΑ και την ανύπαρκτη πολιτική της Ε.Ε. Οι γεωπολιτικές ανησυχίες της Ουάσιγκτον συνετέλεσαν καθοριστικά στο να υπάρξει συμφωνία με την Ελλάδα, πιέζοντας και την Αθήνα και το Βερολίνο, καθώς θεωρείται δεδομένο ότι η πρόκληση αναστάτωσης στη χώρα μας θα προκαλούσε αλυσιδωτές επιπτώσεις στον τομέα της ασφάλειας στην περιοχή.

Αμηχανία στο Μεταναστευτικό
Στη Σύνοδο της Ομάδας των Μεσογειακών Χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι στις 20 Φεβρουαρίου –συμμετέχουν Ελλάδα, Κυπριακή Δημοκρατία, Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία και Μάλτα- τέθηκε το θέμα της ασφάλειας της περιοχής εξαιτίας της γενικευμένης αποσταθεροποίησης. Κατά τη συζήτηση διαπιστώθηκε και το μεγάλο πολιτικό κενό στην ευρωπαϊκή πολιτική που, πέρα από ευχολόγια, αδυνατεί να αντιμετωπίσει μείζονες προκλήσεις. Η βία είναι ανεξέλεγκτη και μεταφέρεται σταδιακά με τη μορφή τρομοκρατικών επιθέσεων στην καρδιά της Ευρώπης, τα σύνορα έχουν καταρρεύσει σε μία τεράστια περιοχή ευνοώντας τους τζιχαντιστές, κρατικά και παρακρατικά συστήματα πολεμούν, θρησκευτικές διενέξεις εκτροχιάζουν την ομαλότητα, αλλά η Ε.Ε. αποφάσισε –με εμφανή καθυστέρηση- να συντάξει μία μελέτη για να τη συζητήσει τον Ιούνιο! Τα μεταναστευτικά ρεύματα έχουν γίνει ανεξέλεγκτα, η φτώχεια θερίζει και η Ε.Ε. έχει κυριολεκτικά παραλύσει.

Σύμφωνα με κυβερνητικές και διπλωματικές πηγές, μόνο η γερμανική μονολιθικότητα θα μπορούσε να προκαλέσει τόσο μεγάλη κρίση στην Ε.Ε. Η επιμονή στη λιτότητα, ο αυταρχισμός, τα γεγονός ότι εδώ κι έναν μήνα η Ευρώπη συζητά αποκλειστικά για την Ελλάδα, ενώ θα έπρεπε να είναι αυτονόητη η αλλαγή πολιτικής, όχι μόνο έναντι της χώρας μας, αλλά πανευρωπαϊκά, δείχνουν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση φτάνει στα όριά της. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, η Ε.Ε. είτε θα αποφασίσει να αλλάξει είτε θα μπαίνει όλο και πιο βαθιά στην κρίση, έως ότου διασπαστεί ή το οικοδόμημα γίνει τόσο ανυπόφορο που όλοι θα εύχονται την ανατροπή του.

Τα όσα καταγράφηκαν στο πολιτικό και τεχνοκρατικό παρασκήνιο το προηγούμενο διάστημα, στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης με την Ελλάδα, μόνο σε… γκαγκστερική ταινία θα μπορούσε να αποτυπωθούν. Απειλές, εκβιασμοί, βαριές εκφράσεις, ειρωνείες, αυταρχισμός, συνθέτουν μία εικόνα αποστροφής για την Ε.Ε. Η ελληνική αντιπροσωπεία βρέθηκε πολλές φορές σε εξαιρετικά δύσκολη θέση, καθώς οι απειλές για έλλειψη ρευστότητας στα ΑΤΜ επανέρχονταν κάθε λίγα λεπτά στο Eurogroup. Παρ’ όλα αυτά, αρκετά από τα κείμενα που έρχονταν στη συνεδρίαση απορρίπτονταν, μέχρι που φτάσαμε στο τελικό κείμενο της 20ης Φεβρουαρίου κι ενώ ο δρόμος που μένει ναν διανυθεί είναι ακόμη μακρύς.

Έλληνες αξιωματούχοι που έχουν συνολική εικόνα του σκηνικού των συζητήσεων εντός της Ε.Ε., σημειώνουν ότι είναι θέμα χρόνου να αποκαλυφθεί το εύρος των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Ε.Ε., κι αυτό, ως έναν βαθμό, χάρη στη νέα ελληνική κυβέρνηση. Όπως σημειώνουν οι ίδιες πηγές, είναι θέμα χρόνου Γαλλία και Ιταλία να ζητήσουν επανεξέταση του Δημοσιονομικού Συμφώνου, άρα αλλαγές στα όρια των ελλειμμάτων, στη διαχείριση του εκρηκτικού προβλήματος του χρέους, στη διαχείριση των τραπεζικών προβλημάτων που τώρα απλώς κρύβουν, στην πολιτικοποίηση της όλης συζήτησης στην ΕΕ για το μέλλον και τις προοπτικές, στην αντιμετώπιση της οικονομικής στασιμότητας και της ανεργίας των νέων. Κορυφαία ζητήματα που χρήζουν άμεσης συζήτησης είναι το πρόβλημα της δημοκρατίας, η θεσμική λειτουργία και ο γενικότερος προσανατολισμός της Ε.Ε.

Ανησυχητική είναι όμως η κατάσταση και στο διπλωματικό πεδίο, καθώς η Ευρωπαϊκή Ένωση στη Μεσόγειο δείχνει ανίκανη να συνθέσει μία στρατηγική ασφάλειας και παρέμβασης στα εκρηκτικά πολιτικά, ανθρωπιστικά και γεωπολιτικά προβλήματα που κυριαρχούν, ενώ στα ανατολικά σύρεται από την αμερικανική επιρροή στην όξυνση με τη Ρωσία εξαιτίας της ουκρανικής κρίσης.

Η Ελλάδα άνοιξε τον ασκό του Αιόλου
Και στα δύο κορυφαία προβλήματα της Ε.Ε., το οικονομικό και το διπλωματικό – γεωπολιτικό, η νέα ελληνική κυβέρνηση με τη στάση της κατέδειξε τα ελλείμματα και το ότι η αντιμετώπισή τους πρέπει να έχει τον χαρακτήρα του επείγοντος. Η άρνηση της Αθήνας να δεχτεί ως είχε το Μνημόνιο που απλώς εφάρμοζαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις και η ανάγκη απεγκλωβισμού της χώρας από το σπιράλ οικονομικού θανάτου, αφύπνισαν πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις στην Ευρώπη, με πρώτες τη Γαλλία και την Ιταλία, αλλά ιδιαίτερα τις σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις. Το ένα μετά το άλλο, τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, ακόμη και το γερμανικό, δείχνουν αυξημένη συμμετοχή στις συζητήσεις για αλλαγή πολιτικής. Μάλιστα, όπως εκτιμά ελληνική κυβερνητική πηγή, αν η Αθήνα αντέξει μερικούς μήνες και καταφέρει έστω και λίγα θετικά αποτελέσματα, είναι θέμα χρόνου οι συμμαχίες της να πολλαπλασιαστούν.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τις πρωτοβουλίες του υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Κοτζιά, ο οποίος πλέον έχει θέσει στην ευρωπαϊκή ατζέντα το ζήτημα της ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο. Υπογραμμίζοντας τη μεγάλη γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας για την ασφάλεια του δυτικού κόσμου στις ΗΠΑ, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία και αλλού, άρα και την ανάγκη να μην οδηγηθεί στα άκρα η χώρα μας σε οικονομικό επίπεδο, ο κ. Κοτζιάς έχει κάνει μία διπλωματική προσθήκη που δεν θα αργήσει να ενταχθεί στην επίσημη ευρωπαϊκή ατζέντα, με την ελληνική συμμετοχή όμως.

Προφανώς, τα πράγματα κάθε άλλο παρά εύκολα είναι και θα ήταν αφελές να πιστέψει κανείς ότι θα δρομολογηθούν άμεσα νέες πολιτικές και αλλαγές. Πάντα όμως η συζήτηση αρχίζει από κάποιο σημείο, επεκτείνεται και όταν οι εξελίξεις το απαιτούν μετατρέπεται σε πολιτικές. Κι αυτό ακριβώς επιθυμεί η ελληνική κυβέρνηση: οι ιδέες και οι προτάσεις της να εισακουστούν και να γίνουν μέρος της ατζέντας. Γιατί μέχρι σήμερα είτε υπήρχε μία στάση έναντι της Ελλάδας ταπεινωτική, λίγο πολύ σαν να μην υπήρχε, είτε απλώς αναφέρονταν ως «ειδική περίπτωση» και παράδειγμα προς αποφυγή.
Αυτό έχει ήδη αλλάξει προς το καλύτερο. Η Ελλάδα υπάρχει, θυμίζει ότι έχει θέση και ρόλο στις εξελίξεις, ότι δεν είναι «ειδική περίπτωση» και ότι η ασφάλεια των Γερμανών και γενικότερα των Ευρωπαίων πολιτών θα είναι σε υψηλό επίπεδο αν η Ελλάδα είναι ισχυρή. Είναι μία πολύ δύσκολη, αλλά είναι μία καλή αρχή…

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 278


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Δεν πίστευε κανείς τις διαρροές από το ΥΠΕΞ για την “πλήρη αναδίπλωση” της Τουρκίας στο θέμα της απαράδεκτης από κάθε άποψη NOTAM, με την οποία “χώριζε” το Αιγαίο στα δύο. Μέχρι ο εκπρόσωπος του ΥΠΕΞ επισήμως να επιβεβαιώσει την πληροφορία, όλοι μας αντιμετωπίζαμε με καχυποψία τις “διαρροές”. Δυστυχώς εδώ φθάσαμε. “Τουρκοφοβία”, “τουρκολαγνεία” και απόλυτη βεβαιότητα ότι οι “απέναντι” μπορούν να κάνουν ότι θέλουν.

Τι έγινε λοιπόν και η Ελλάδα, μέσα στα τόσα προβλήματά της, με μια οικονομία κατεστραμμένη, με Ένοπλες Δυνάμεις που στέκονται όρθιες χάρη στο φιλότιμο των ανθρώπων τους, απομονωμένη υποτίθεται απ΄ όλους κατάφερε να κάνει την Άγκυρα να αναδιπλωθεί;


Κάποιοι μιλούν για παρέμβαση του NATO που κι αυτό εκνευρίστηκε με το θράσος της Άγκυρας.  
Κάποιοι λένε για τους Αμερικανούς.
Ότι κι αν προέκυψε ως πίεση προς την Άγκυρα είναι βέβαιο ότι προήλθε πρώτα απ΄ όλα από την δική μας κινητοποίηση. Η οποία αυτή τη φορά δεν έμεινε στο γνωστό “θα κάνουμε διάβημα” και τέλος.
Το ΥΠΕΞ κινήθηκε και προς την πλευρά του NATO και προς τον ΟΗΕ και προς τον Διεθνή Οργανισμό Πολιτικής Αεροπορίας. Κάτι που δεν κάναμε σε άλλες ανάλογες προκλήσεις. Το γιατί δεν το κάναμε εφόσον το δίκιο ήταν 100% με το μέρος μας παραμένει ένα αναπάντητο ερώτημα. Όσοι για ανεξήγητους λόγους δεν το έκαναν προφανώς θα πρέπει κάποια στιγμή να μας εξηγήσουν το γιατί.

Η Ελλάδα των χιλίων προβλημάτων δεν μπορεί να… αυτο-υποβαθμίζεται και να κάνει πως αγοεί ποια είναι η θέση της στον γεωπολιτικό χάρτη.
Δεν είμαστε υπερδύναμη, είμαστε μια χώρα μικρή σε έκταση πολύ σημαντική όμως για όλες τις μεγάλες δυνάμεις.
Η γεωπολιτική μας θέση είναι η ευχή και η κατάρα μας ταυτόχρονα. 
Και πάντα ήταν, είναι και θα είναι το ισχυρο μας χαρτί. 
Αρκεί να το εκμεταλλευόμαστε…

Δεν πρέπει κανείς να πανηγυρίζει εννοείται για το αυτονόητο. Ασφαλώς αναγνωρίζεται ως επιτυχία του ΥΠΕΞ και της κυβέρνησης η υποχώρηση της Τουρκίας.
Και μόνο το γεγονός ότι δεν θυμόμαστε πότε ήταν η προηγούμενη φορά που μιλήσαμε για τουρκική υποχώρηση είναι… επιτυχία.
Ωστόσο κανείς δεν πρέπει να πλανάται. Η Άγκυρα έχει σχέδια επιθετικά για την περιοχή τα οποία θα εφαρμόσει την στιγμή που θα θεωρήσει ότι είμαστε σε αδυναμία. Και αδυναμία δεν είναι για την Ελλάδα η οικονομική κρίση και τα άδεια ταμεία. Αδυναμία είναι ο διχασμός που σ΄ αυτά τα θέματα δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να επικρατήσει στην πολιτική και κομματική αντιπαράθεση.

Οι Ένοπλες Δυνάμεις με τα πολλά και μεγάλα προβλήματα που έχουν είναι έτοιμες να δώσουν απάντηση σε κάθε πρόκληση των Τούρκων. 
Καλό θα είναι όπως πολλές φορές έχουμε γράψει να είναι διαρκώς σε ετοιμότητα και το πολιτικό μας σύστημα.

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Στέλιος Παπαθεμελής

Στην πολιτική κάνει κανείς βέβαια ό,τι μπορεί και όχι ό,τι επιθυμεί. Και κρίνεται γι’ αυτό που μπορούσε να πράξει καιδεν το έπραξε και όχι γι’ αυτό που επιθυμούσε και δεν το έκανε. Υπάρχει το «δέον» και το «εφικτόν». Διεκδικούμε το δέον, αλλά δεν απορρίπτουμε το εφικτόν.

Εξάλλου κατά τη γνωστή ρήση του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην πολιτική υπάρχουν πάντοτε πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται και που γίνονται και δεν λέγονται.

Ψηλαφώντας το ευρωπαϊκό τοπίο διαπιστώνει κανείς ότι πέρα από τις πρώϊμες ρητορικές θωπείες των κυβερνήσεων προς τη νέα πολιτική μας ηγεσία αληθινούς συμμάχους σε διακυβερνητικό επίπεδο δεν βρήκαμε. Τελικά «ήρξαντο από μας παραιτείσθαι πάντες » (Λουκ.14,8). Υπέκυψαν στον επικυρίαρχο ηγεμονισμό της Μέρκελ όπως οι προγόνοί τους στο άρμα της (δήθεν) Ιεράς Συμμαχίας του Μέττερνιχ. Γερμανία και ευρωεταίροι φοβούνται την επεκτατικότητα του ελληνικού πειράματος καθώς η σταθεροποίησή του θα δημιουργήσει προηγούμενο απαρχής ξηλώματος της απάνθρωπης λιτότητας και αυτών που την επιβάλλουν στους λαούς τους. Μας θέλουν πειραματόζωο παράδειγμα προς αποφυγήν.

Με άδεια ταμεία , κοινωνικοασφαλιστική κατάρρευση δημοσιονομικό και χρηματοδοτικό κενό και χωρίς συμμάχους στην Ευρώπη η Κυβέρνηση έμεινε να παλεύει μόνη. Και φυσικά «δέν είν εύκολες οι θύρες / όταν η χρεία τες κουρταλεί».

Επιβάλλεται υπομονή, επιμονή και πείσμα για να ανατραπεί αυτό το κλίμα. Και εξαιρετική φρόνηση. Πορευόμαστε ανάμεσα σε Συμπληγάδες.

Ο Krougman βαθμολόγησε θετικά την Κυβέρνηση διότι για το 4μηνο απέφυγε την πιστωτική απομόνωση και μείωσε στο ζητούμενο 1,5% το πρωτογενές πλεόνασμα. Και ο Πωλ Μέϊσον του Channel 4 μας χαιρέτισε ως «μια αποικία χρέους αλλά με κάποια μεγαλύτερη αυτοδιοίκηση».

Αφήνοντας πίσω τα προεκλογικά ταξίματα για επίγειους παραδείσους, (προχθές «Ζάππεια», χθες «Θεσσαλονίκες » κ.τ.τ.) βλέπουμε κατάματα την δύσκαμπτη πραγματικότητα. Από μας εξαρτάται να την αλλάξουμε.

Πρέπει πάντως να ομολογήσουμε ότι ο κόσμος ξαναβρήκε την χαμένη εθνική του αυτοπεποίθηση. Βλέπει τις δυσκολίες, έχει αίσθηση της πραγματικότητας, προσδοκά ικανοποίηση των αυτονοήτων, δείχνει κατανόηση στις απειρίες και περιμένει.

Ο κόσμος στηρίζει, αλλά στηρίζει κριτικά, «δεν μασάει».Και αυτό πρέπει να το εισπράττουν οι κυβερνώντες για να μην πάρουν τα μυαλά τους αέρα. Άλλωστε αν εξαιρέσει κανείς τον σκληρό κομματικό τους πυρήνα δεν διαθέτουν κομματικό στρατό. Ο κόσμος καταλαβαίνει τι σημαίνει realpolitik αλλά δεν εννοεί ότι αυτή φτάνει την απόλυτη ακύρωση των δεσμεύσεων των «100 ημερών» όπως δείχνει η λίστα Βαρουφάκη. Εκεί τίποτε δεν μένει όρθιο: κατώτερος μισθός, συλλογικό εργατικό δίκαιο κ.α.π.

Η κρίση είναι μια μόνο πλευρά του εθνικού μας προβλήματος. Διαχρονικά έχουμε πρόβλημα εθνικής ασφάλειας. Η κρίση επιδεινώνει τις παραμέτρους του της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας και δυσκολεύει την προάσπιση της ακεραιότητάς μας.

Λόγω της μαζικής παράχρησης της απειλής του Grexit από Βρυξέλλες –Βερολίνο και τα media τους ως εσχάτης επαπειλούμενης εναντίον μας ποινής δεν εκτιμήθηκε η βαρύτητα αντιστροφής του. Δηλαδή η από μέρους μας απειλή του. Παρά τους αναμασώμενους ισχυρισμούς τους ότι έχουν τάχα «λάβει τα μέτρα» τους η καθ’ οιονδήποτε τρόπο έξοδος μιας χώρας από την Ευρωζώνη, όπως βεβαιώνουν έγκυροι αναλυτές, θα προκαλούσε πανικό στην παγκόσμια οικονομία. Είναι το φαινόμενο Butterflyeffect. Η a priori δέσμευση Τσίπρα ότι δεν συζητεί έξοδο από το ευρώ αχρήστεψε το όπλο (πρβλ. Μ. Δελιβάνη, Πρώτη αποτύπωση διαπραγμάτευσης, Διαδίκτυο).

Αιωρείται μια πονεμένη ιστορία, αυτή της δημόσιας διαφθοράς και της διαπλοκής. Ακόμη και οι τροικανοί αξίωναν την πάταξή τους. Οι εγχώριοι συνεργάτες τους όμως απέφυγαν να τις θίξουν προφανώς δι’ ίδιον λογαριασμόν. Χρειάζεται ηράκλεια βούληση και δύναμη για να αντιμετωπισθεί το κακό. Ίδωμεν !

Η αναμέτρηση με αυτές τις σκοτεινές αυτές δυνάμεις όπως και με ορισμένες ελάσσονες αλλά εξίσου απαίσιες συντεχνίες συμφερόντων απαιτεί αυξημένη γενναιότητα.

Βουνό τα προβλήματά μας, αλλά όπως σοφά αποφθέγγονταν ο Μακρυγιάννης «Η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος και παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θερία πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά». Η «μαγιά» που έμεινε είμαστε τώρα.

Η προηγούμενη πολιτική μας επέβαλε τριτοκοσμικούς όρους ανταγωνιστικότητας. Είναι προφανής η ανάγκη μιας νέας αναπτυξιακής στρατηγικής η οποία θα στοχεύει να κερδίσει τον χαμένο χρόνο και να αξιοποιήσει τα βέβαια συγκριτικά πλεονεκτήματά μας.

Και εδώ τίθεται με οξύτητα το ζήτημα της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής. Μέχρι τώρα για το μη άνοιγμα στρατηγικών σχέσεων με τη Ρωσία οι αρμόδιοι επικαλούνταν την αλλεργία των ΗΠΑ. Προσφάτως όμως (27.1.15) η αρμόδια αμερικανίδα υφυπουργός Βικτώρια Νούλαντ δήλωσε ότι η Ουάσιγκτον «δεν έχει πρόβλημα και θέλουμε η Ελλάδα να έχει μία φυσιολογική καθαρή σχέση με τη Ρωσία»(Βήμα 22/2/15).

Οπότε το πρόβλημα είμαστε εμείς…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Μπορεί ο πρωθυπουργός να επισκέφθηκε την περασμένη εβδομάδα τον Μίκη Θεοδωράκη σε μία φανερή - πλην ατελέσφορη - προσπάθεια να «μαζέψει» την κατάσταση από την πατριωτική / αριστερή πλευρά που «έσκασε» μετά τη συμφωνία στις Βρυξέλλες, όμως, τελικά, η επικαιρότητα φέρνει επίσης στο μυαλό τον Βασίλη Τσιτσάνη και το τραγούδι του «Στα Τρίκαλα στα δυο στενά σκοτώσανε το Σακαφλιά. Τέτοιο ντερβίσικο παιδί, το κλαίμε όλοι μας μαζί»…

Τα δυο στενά της λαικής σοφίας είναι εν προκειμένω επώδυνα προφανή: από τη μια οι μέσα και από την άλλη οι έξω. Και ναι μεν με τους μέσα «ξεμπέρδεψε», προς στιγμή, με μια δωδεκάωρη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και με μια (όχι ευχάριστη) ψηφοφορία εξασφαλίζοντας ησυχία για κάποιο διάστημα, όμως, με τους έξω, τα πράγματα είναι ασύγκριτα δυσκολότερα.

Ηδη, το Βερολίνο στέλνει διαρκώς και πολλαπλώς το μήνυμα ότι η συμφωνία για το χρέος όπως είχε προσδιοριστεί στο περίφημο Eurogrpoup του Νοεμβρίου 2012, δεν ισχύει πια, από την ώρα που η Ελλάδα δια του υπουργού Οικονομικών Βαρουφάκη υπέγραψε ότι αναγνωρίζει στο ακέραιο τις υποχρεώσεις της στους δανειστές της. Την ίδια ώρα ο υπουργός Οικονομικών χαρακτηρίζει τη λέξη «βρώμικη» τη λέξη κούρεμα και λέει ότι δεν θα τη χρησιμοποιήσει η Ελλάδα…

Με άλλα λόγια, η υπόθεση τελικά όχι μόνον δεν πήγε η χώρα στην κατεύθυνση του περιορισμού, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, του χρέους, αλλά, αντιθέτως, επικύρωσε το σύνολό του. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα και οι Γερμανοί ήδη την περιφέρουν δεξιά και αριστερά ανά την Ευρώπη…

Υπάρχουν όμως και τα πολύ πιο άμεσα: η κυβέρνηση για να μην βρεθεί η χώρα σε χρεοκοπία μέσα στον Μάρτιο, ήδη «βάζει χέρι» σε κονδύλια για αγρότες και νοσοκομεία – και μόνο αυτό δηλώνει τη δραματικότητα της κατάστασης.

Επιπλέον αυτού, τα προβλήματα σε επίπεδο δημοσιονομικού και χρηματοδοτικού κενού ήδη εκτινάσσονται με τρόπο τέτοιο σε κάτι μεταξύ… 20 και 40 δις ευρώ(!), ώστε πολύ σύντομα η Ελλάδα, αν θέλει να συνεχίζει να… οξυγονώνεται από την ευρωζώνη, θα πρέπει να ξεχάσει κάθε αντίρρηση περίπου σε οτιδήποτε η τελευταία, δηλαδή το Βερολίνο, απαιτήσει – ήδη έδειξε πολύ άγρια τα δόντια του...

Φυσικά, αυτό είναι κάτι που έτσι κι αλλιώς βρισκόταν μπροστά μας, παρά τα όσα υποστηρίζει τώρα η πρώην κυβέρνηση: εκείνη είναι που έχασε την αξιολόγηση του περασμένου Δεκεμβρίου και απέτυχε να κλείσει το πρόγραμμα όπως υποσχόταν: στην ουσία, το Βερολίνο την έριξε.

Επί της ουσίας, η Ελλάδα βρίσκεται πάλι πάρα πολύ άγρια στριμωγμένη την ώρα που οι απαιτήσεις των δανειστών συνηθίζουν να καταναλώνουν τις ελληνικές κυβερνήσεις για πρωινό.

Αλλά ένα είναι βέβαιο: ότι μπορεί να είμαστε σήμερα εμείς στα δυο στενά, όμως, όλα αυτά, τελικά, δεν θα βγουν για κανέναν σε καλό.

Και πρέπει επιτέλους να το καταλάβουν αυτό οι Γερμανοί, ότι κι αν θέλουν να πιστεύουν…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ας το πάρομε ξανά, το πράγμα από την αρχή.

Μετά από πολλά-πολλά χρόνια δημοσιονομικής κραιπάλης, και εναλλαγής διεφθαρμένων και ανίκανων ελληνικών κυβερνήσεων στην εξουσία –κυβερνήσεων, βέβαια, που εμείς και κανείς άλλος δεν εξέλεγε- έφτασε, αίφνης, γύρω στα τέλη του 2009 ο κόμπος στο χτένι. Για κάποιον αδιευκρίνιστο προς το παρόν λόγο, η Ελλάδα μπήκε στο μάτι των διεθνών αναλυταράδων και λίγο αργότερα, υπό την ηγεσία του ηγεμονίσκου εκ Δυτικής Λιβύης, «δυστυχώς επτωχεύσαμεν». Δυστυχέστερα, το πολιτικώς ορθόν (sic) δεν μας επέτρεπε να το ομολογήσομε.

Ακόμα χειρότερα, πτωχεύσαμε εντός μιας νομισματικής ένωσης, της οποίας ο σχεδιασμός δεν είχε προβλέψει τίποτα σχετικό. Εντός μιας νομισματικής ένωσης της οποίας τα ελεγκτικά όργανα παρίσταναν ότι έλεγχαν τη υγεία των ελληνικών δημοσιονομικών μεγεθών και που στην πραγματικότητα σφύριζαν κλέφτικα στις αστείες αναφορές των αστειότερων ελληνικών κυβερνήσεων που διέπρεψαν σε αυτό που αργότερα ονομάστηκε “Greek statistics”.
Των ίδιων εποπτικών οργάνων που μετά την απογραφή-παρωδία εκείνου  του ανεκδιήγητου και αλήστου μνήμης Αλογοσκούφη, θα έπρεπε, ως όφειλαν, να έχουν πατήσει ήδη από το 2004-2005 το κουμπί του συναγερμού για την ελληνική οικονομία.
Των ίδιων εποπτικών οργάνων που παρατηρούσαν αδιάφορα τις εκταμιεύσεις των δανείων, πρωτίστως  των γερμανικών και δευτερευόντως των γαλλικών τραπεζών προς την ελληνική οικονομία.
Των ίδιων εποπτικών οργάνων που γνώριζαν, επειδή όφειλαν να γνωρίζουν,  με μια γρήγορη ματιά στα ελλειμματικά ελληνικά εμπορικά ισοζύγια, ότι η αλματώδης αύξηση του ελληνικού ΑΕΠ, η οποία στηριζόταν στην κατανάλωση πρωτίστως γερμανικών προϊόντων, αποτελούσε τον ορισμό της δημοσιονομικής απάτης. 
Των ίδιων εποπτικών οργάνων που γνώριζαν, επειδή όφειλαν να γνωρίζουν,  ότι το όλο σκηνικό που είχε στηθεί γύρω από την ελληνική «επιτυχία» της πρώτης επταετίας του αιώνα μας, συνιστούσε τη βάση μιας σαθρής οικονομίας, της οποίας η παραγωγική βάση κατέρρεε συστηματικά και που, έτσι όπως εξελίσσονταν τα πράγματα, δεν θα μπορούσε ποτέ να αντεπεξέλθει σε τέτοιες δανειακές υποχρεώσεις και επιβαρύνσεις.

Με αυτά τα δεδομένα, η Ελλάδα μπήκε σε ένα πρόγραμμα που ονομάστηκε πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας και του ελληνικού λαού. Μόνο που στην πραγματικότητα διασώθηκαν οι εκτεθειμένες γερμανικές και γαλλικές τράπεζες, που με σκοπό τη μεγιστοποίηση του οφέλους των στελεχών τους κατά πρώτο και των μετόχων τους κατά δεύτερο λόγο, με αφροσύνη δάνειζαν τις ξεπουλημένες κυβερνήσεις μας, προκειμένου να συνεχίζεται ένα πάρτι νεοπλουτισμού, με τους αχρείους συνδαιτυμόνες, ντόπιους και ξένους, να πετούν που και που κι από ένα ξεροκόμματο από το τραπέζι στο πάτωμα, για να κρατούν ευχαριστημένους και τους πληβείους ψηφοφόρους, τεκμηριώνοντας έτσι και το μεθεπόμενο και περίφημο “όλοι μαζί τα φάγαμε”.

Στη διάρκεια της πενταετούς “διάσωσης” είδαμε το μεγαλύτερο κούρεμα χρέους στην παγκόσμια ιστορία, όπως με περισσή κομπορρημοσύνη το περιέγραψαν οι ολετήρες εκτελεστές του. Ένα κούρεμα, το οποίο στην πραγματικότητα ρήμαξε τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία, διάλυσε τα αποθεματικά των νοσοκομείων, των πανεπιστημίων και όλων των υπόλοιπων δημόσιων δομών που υποχρεωτικά χρηματοδοτούσαν, μέσω της Τράπεζας της Ελλάδας, το δημόσιο χρέος, καθώς και την εξαΰλωση των αποταμιεύσεων όλων εκείνων που είχαν την αφέλεια να τις εμπιστευτούν στο ελληνικό κράτος των μαφιόζων διαχειριστών του.
Ακόμα χειρότερα, το περίλαμπρο αυτό κούρεμα, άφησε μια τεράστια τρύπα στους ισολογισμούς των ελληνικών τραπεζών, το οποίο, εκτός της οικονομικής καταστροφής των αμέτοχων στην απάτη μετόχων των, καλύφθηκε με συμπληρωματικό δανεισμό που επίσης φορτώθηκε στις καμπούρες των ραγιάδων και των εγγονών των ραγιάδων και των δισεγγόνων των και νυν και αεί.

Όλα αυτά έγιναν παρά την έγκαιρη προειδοποίηση και τις σαφείς επισημάνσεις ότι όλα όσα συνέβαιναν, ήταν άνομες πράξεις και απαράδεκτες παραλείψεις, κατά παράβαση της ελληνικής συνταγματικής τάξης, αλλά και των προνοιών και των προβλέψεων του Διεθνούς Δικαιου.

Όταν πριν λίγες εβδομάδες ο ελληνικός λαός αποφάνθηκε ότι αυτή η απαράδεκτη κατάσταση δεν μπορούσε πια να συνεχίζεται, οι (συν)εταίροι μας, φοβούμενοι ότι η καλοστημένη απάτη που είχαν εξυφάνει μαζί με τους ντόπιους συνεργούς τους θα μπορούσε να αποκαλυφθεί και στους δικούς τους ψηφοφόρους, έβαλαν το πιστόλι στον κρόταφο της νέας ελληνικής κυβέρνησης και αναίσχυντα αγνόησαν τη νωπή ελληνική λαϊκή εντολή.

Ένας από τους νοσηρότερους εγκέφαλους μεταξύ αυτών που συνέλαβαν αυτήν την απάτη εις βάρος των Ελλήνων και κυρίως κατά εκείνων που είναι σήμερα άστεγοι ή ζουν με κομμένο το ρεύμα και χωρίς θέρμανση ή ως απελπισμένοι άνεργοι κάνουν ουρές στα συσσίτια, ή ως συνταξιούχοι πεθαίνουν πριν της ώρας τους επειδή δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στο κόστος της φαρμακευτικής τους αγωγής ή αυτών που βουτάνε από τις ταράτσες εξαιτίας όσων τους συμβαίνουν, σε συνέντευξή του σε ένα από τα νοσηρότερα γερμανικά έντυπα, σημείωσε, ανερρυθρίαστα ασφαλώς, ότι «κανένας δεν επέβαλε στους Έλληνες το πρόγραμμα βοήθειας». 

Επιτέλους, αυτή η απάτη εις βάρος τόσο των Ελλήνων, όσο και όλων των υπόλοιπων Ευρωπαίων πολιτών που έχουν σήμερα επωμιστεί τα ειδεχθή ελληνικά χρέη, πρέπει να λάβει ένα τέλος. Μια χυδαία απάτη, η οποία συνεχίζεται σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα στην Ελλάδα, πρέπει το συντομότερο δυνατόν να αποκαλυφθεί σε όλο το ανοσιουργό της εύρος.

Η πρόσφατη εξαγγελία της Προέδρου της Βουλής, για τη δρομολόγηση των διαδικασιών σύστασης επιτροπής λογιστικού ελέγχου που θα φέρει στην επιφάνεια τις λεπτομέρειες αυτής της άθλιας απάτης που έχει προκαλέσει μόνο δάκρυα, πόνο, αίμα και θάνατο τα τελευταία χρόνια, είναι ενθαρρυντική και μας κάνει να ελπίζομε ότι σύντομα θα τεκμηριωθεί η παγκοίνως γνωστή αλήθεια.
Εξάλλου, όπως δεν θα κουραστούμε να επαναλαμβάνουμε, ο λογιστικός έλεγχος του χρέους είναι μνημονιακή υποχρέωση της Ελλάδας!

Υ.Γ. Εν τω μεταξύ, ας αναλογιστούμε αν είναι όντως η επέκταση της δανειακής σύμβασης προϊόν εκβιασμού εκ μέρους των (συν)εταίρων μας. Και αν η απάντηση, με το χέρι στην καρδιά, είναι "ναι", τότε ας αναρωτηθούμε τους λόγους για τους οποίους κάποιοι, λυσσαλέα κόπτονται για την τήρηση των δημοκρατικών διαδικασιών εντός της Βουλής και μάλιστα γύρω από ένα προϊόν εκβιασμού!
Προς τι η σπουδή τους, εφόσον η δημοκρατία... δεν εκβιάζεται;
Ακόμα περισσότερο, αξίζει να αναλογιστούμε: πόσο ευκολότερο θα είναι να αμφισβητηθεί, εν ευθέτω χρόνω, η νομιμότητα μιας συμφωνίας που θα έχει εγκριθεί με περισσότερες από 200 ή 250 βουλευτικές ψήφους;

Το κολάζ είναι από την OKTANA
Alexandros Raskolnick από my-pillow-book


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η κυβέρνηση κέρδισε χρόνο. Χρόνο υπέρ της. Και χρόνο εναντίον της. 

Η συμφωνία του Eurogroup, μεταβατική προς την τελική συμφωνία του Ιουλίου, εξασφάλισε για την κυβέρνηση χρόνο στο εξωτερικό (υπέρ της κι εναντίον της) και χρόνο στο εσωτερικό (υπέρ της). 

Εις ό,τι αφορά τη δανειακή σύμβαση και το μνημόνιο, νομικώς συνεχίζονται, πολιτικώς αμφισβητούνται. Και τα δύο. (Και μόνον αυτός είναι ένας καλός λόγος για να μην έρθει στη Βουλή για επικύρωση, αλλά μόνον προς ενημέρωσιν συμφωνία του Εurogroup, διότι η υπερψήφισή της θα επικύρωνε τα προηγούμενα χωρίς να έχουν κατακτηθεί τα επόμενα. Ορισμένα εκ των οποίων, αν εν τέλει κατακτηθούν, μπορεί με τις αναμενόμενες συμφωνίες του Ιουλίου να ανατρέπουν ορισμένα απ’ τα προηγούμενα.) Η τελική συμφωνία είναι αυτή που θα πρέπει να έρθει στο Κοινοβούλιο προς υπερψήφισηκαταψήφιση) και τότε θα είναι φανερό αν η χώρα θα έχει βγει απ’ το Μνημόνιο. Τότε θα γίνει φανερό αν μπορεί να τροποποιηθεί, να βελτιωθεί και πάντως να υπάρξει νέα δανειακή σύμβαση χωρίς Μνημόνιο. Και τότε, τέλος, θα γίνει φανερό αν μπορεί να επισυμβεί επαναδιαπραγμάτευση του χρέους με σκοπό την ουσιώδη απομείωσή του. 

Τις πρώτες τριάντα μέρες μετά τις εκλογές, ο χρόνος για την κυβέρνηση, τον λαό και τη χώρα υπήρξε πολύ πυκνός και ταυτοχρόνως αδρανής. Εις ό,τι αφορά τις διαπραγματεύσεις, η κυβέρνηση εθνικής και κοινωνικής σωτηρίας έλαβε το βάπτισμα του πυρός όπως οι «παίδες εν καμίνω» κι επιπροσθέτως στον «λάκκο των λεόντων». Αν ερμηνεύω σωστά όσα σε χαμηλούς τόνους λέει ο κ. Δραγασάκης, η ύπαρξη στο εξής εναλλακτικών σχεδίων στη διάθεση της κυβέρνησης είναι εκ των ων ουκ άνευ. Διότι μπορεί το μεταδιαπραγματευτικό σόου του κ. Βαρουφάκη να συνεχίζεται, αλλά επί της ουσίας ανταποκρίνεται όλο και λιγότερο στα ζέοντα. Μπορεί να ’ναι και «δική μας τράπεζα η ΕΚΤ», μπορεί να είμαστε «μέλη του ΔΝΤ», αλλά η χώρα βρίσκεται σε έκτακτη κατάσταση που δεν μπορεί να θεραπεύεται με λεκτικές ακροβασίες, οι οποίες μάλιστα τα τελευταία πολλά εικοσιτετράωρα καταναλώθηκαν έως σκασμού. 

Αυτό που δίνει δυνατότητες στον χρόνο που έχει μπροστά της η κυβέρνηση έως τον Ιούνιο είναι η πρωτοφανής λαϊκή υποστήριξη. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι ενώ η κυβέρνηση (έχει μεν εξαγγείλει αλλά ακόμα) δεν έχει πάρει φιλολαϊκά νέα μέτρα, ο λαός την υποστηρίζει όλο και περισσότερο, όλο και πιο έντονα. Οχι μόνον λοιπόν η κυβέρνηση πρέπει να σταθεί στο ύψος των ευθυνών της απέναντι στον λαό και να πάρει ασμένως τα πρώτα απ’ αυτά τα μέτρα, αλλά και να χρησιμοποιήσει αυτήν την πρωτοφανή υποστήριξη του λαού και στα δύο μέτωπα που έχει ανοίξει. Και στο εξωτερικό και στο εσωτερικό.
        
Και ας μην αυταπατώνται ορισμένοι ότι ο λαός θέλει λίγα και θα μείνει ευχαριστημένος με αυτά. Ο λαός θέλει λίγα για αρχή (ώστε να αποδειχθεί ότι είναι εφικτά τα πολλά που θέλει για το μέλλον, το εγγύς μέλλον). Και όταν λέμε «πολλά» εννοούμε αυτά που του αξίζουν.
         
Τη στιγμή αυτή ο διάλογος στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ είναι έντονος. Ο διάλογος στην κοινωνία, όχι τόσο, αλλά ακριβώς επειδή χαρακτηρίζεται από το στοιχείο της αναμονής (που τρέφει την ελπίδα), είναι ένας διάλογος καθοριστικός. Και με ορατό ορίζοντα. Ή η κοινωνία θα διαπιστώσει ότι η κυβέρνηση συγκρούεται με τη διαπλοκή, τη διαφθορά, τη φοροδιαφυγή και την υποτέλεια, με αποτέλεσμα η υποστήριξή της στην νέα κατάσταση να ριζώσει και να γίνει όπλο, ή θα διαπιστώσει ότι η παθολογία που επί μακρόν την ταλάνισε επαναλαμβάνεται με αμελητέες αυξομειώσεις, οπότε θα αποστασιοποιηθεί. Με απογοήτευση ή οργή, ό,τι κι αν σημαίνουν αυτά τα δύο.
       
 Ερχεται η άνοιξη (και καλόν μήνα σ’ όλους σας) κι αυτήν την άνοιξη το «φείδου χρόνου» αποδεικνύεται ιδιαιτέρως κρίσιμο, αν θέλουμε η πατρίδα μας να οδηγηθεί σε μια νέα άνοιξη, σε μια νέα αρχή. Οι εχθροί του λαού δεν αδρανούν, διά των συγκροτημάτων τους βυσσοδομούν για «νέες» κιόλας κυβερνήσεις με «Παπαδήμους» και «ποταμόψαρα», τρέμουν μήπως και απονεμηθεί δικαιοσύνη, λεονταρίζουν και καγχάζουν. Ταυτοχρόνως η Γερμανική Ηγεμονία βυσσοδομεί με τη σειρά της σε όλα τα επίπεδα και με όπλα τη χρηματοπιστωτική κατάσταση της χώρας συν τις δημοσιονομικές της ανάγκες θέλει να τη σφάξει μέρα μεσημέρι, στη μέση στο παζάρι, προς γνώσιν και συμμόρφωσιν όλης της Ευρώπης, των λαών της και της κάθε είδους αριστεράς, πλην των σοσιαλδημοκρατών και των χρήσιμων αριστεριστών που έχει ήδη ενσωματώσει.
         
Αυτή η επίφαση δημοκρατίας που κρατάει απ’ αυτήν το τελετουργικό της και σκοτώνει την ουσία της στη «μάχη της Ελλάδας», αν νικήσει, θα κλείσει έναν κύκλο. Της μετασοβιετικής εποχής, όσον ακόμα υπήρχαν κοινωνικές δομές υπέρ της εργασίας και στην υποδομή και στο εποικοδόμημα. Ασθενείς κι όλο ασθενέστερες δομές, αλλά ακόμα υπαρκτές.
       
 Στην Ελλάδα φθάσαμε 6.500.000 Ελληνες να ζουν κάτω απ’ το όριο, στο όριο και μέσα στη φτώχεια. Ο αριθμός είναι συγκλονιστικός, προϋποθέτει ήττα σε πόλεμο ευρείας κλίμακας.
         
Αυτοί που μας έφεραν έως εδώ, οι εταιρείες τους, τα κόμματά τους, οι δημοσιογράφοι τους, οι διασυνδέσεις τους είναι εδώ και «τραγουδάνε ακόμα», απειλούν ακόμα. Επιδιώκουν, κιόλας, ρεβάνς! Ας μην το ξεχνάμε αυτό. Το μόνον όπλο που έχουμε εναντίον τους είναι η κυβέρνηση εθνικής και κοινωνικής σωτηρίας που οι ίδιοι ψηφίσαμε. Και η ψήφος μας κάνει το έργο αυτής της κυβέρνησης βαρύ (όσο και κρίσιμο). Κάθε παθολογία απ’ το παλιό, που ο οποιοσδήποτε Συριζαίος, είτε απ’ την κυβέρνηση, είτε απ’ το κόμμα, επαναλαμβάνει, συνιστά χτύπημα για τις λαϊκές προσδοκίες και κίνδυνο για τον λαό.
       
 Ρουσφέτια, διορισμοί κολλητών, επιδοτούμενες τέχνες, διασπάθιση του κρατικού χρήματος μέσω των αμαρτωλών ΜΚΟ δεν έχουν καμμιά θέση στη νέα διακυβέρνηση. 
Οσοι νομίζουν ότι η ηθική επανάσταση είναι άσχετη με την οικονομική ανάταξη και την πολιτική ανόρθωση, είναι βαθειά νυχτωμέοι. Οσοι νομίζουν ότι η αποκατάσταση του κοινού περί δικαίου αισθήματος είναι ηθικολογία κι όχι συστατικό εκ των ων ουκ άνευ για τη νέα διακυβέρνηση, απλώς είναι ιδιοτελείς και τυχοδιώκτες. Ο,τι πιο καταστροφικό, δηλαδή, σε μια ιστορική στιγμή, που η χώρα χρειάζεται, περισσότερον παρά ποτέ τα τελευταία πολλά χρόνια, μεταρρυθμιστές και επαναστάτες...

Του Στάθη από enikos 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Με αφοπλιστική κυνικότητα και ιμπεριαλιστική αλαζονεία οι τεχνοκράτες του EFSF, παραβιάζοντας την παράδοση των τριών τελευταίων εβδομάδων που ήθελε τους μηχανισμούς της ΕΕ και το ΔΝΤ να αποφεύγουν να χρησιμοποιούν τη λέξη «μνημόνιο», σε σημερινή του ανακοίνωση – παρέμβαση προς την κυβέρνηση αναφέρει ότι το μνημόνιο όχι μόνο δεν τέλειωσε στις 25 Ιανουαρίου αλλά μάλιστα «δεν έχει ημερομηνία λήξης».

Η ανακοίνωση του EFSF εντάσσεται σε ένα κύμα πιέσεων προς τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ από την πλευρά των δανειστών που ως στόχο έχει να διασφαλίσει την μέχρι τελευταίας τελείας πιστή εφαρμογή της αντιλαϊκής συμφωνίας του Eurogroup αλλά και, με ρεβανσισμό για το επικοινωνιακό σκηνικό «σκληρής διαπραγμάτευσης» του προηγούμενου διαστήματος, να δείξει ποιος είναι το αφεντικό σε ευρωζώνη και ΕΕ, ασκώντας τρομοκρατία σε όποια κυβέρνηση κράτους μέλους προσπαθήσει στο μέλλον να διεκδικήσει καλύτερη μοιρασιά της πίτας για τη δική της αστική τάξη.

Στην σημερινή ανακοίνωσή του το EFSF περιγράφει το καθεστώς που ισχύει αναφορικά με την ελληνική δανειακή σύμβαση και ξεκαθαρίζει ότι είναι αλληλένδετη με το μνημόνιο. 

«Η Ελληνική δανειακή σύμβαση είναι ένα νομικό συμβόλαιο μεταξύ του EFSF, της ελληνικής κυβέρνησης, της ελληνικής Κεντρικής Τράπεζας και του ελληνικού ΤΧΣ.
Εξειδικεύει τους όρους και τις συνθήκες της οικονομικής βοήθειας προς την Ελλάδα, όπως π.χ το ποσό του δανείου, η περίοδος για την οποία είναι διαθέσιμο, τα δικαιώματα, οι τόκοι και η αποπληρωμή. Υπογράφεται από τον Διευθύνοντα Σύμβουλο του EFSF και τον Έλληνα υπουργό Οικονομικών.
Η παροχή οικονομικής βοήθειας που διέπεται από τη δανειακή σύμβαση προϋποθέτει τη συμμόρφωση της Ελλάδας με μία πολιτική μεταρρυθμίσεων που περιγράφεται στο Μνημόνιο, στο οποίο συμφώνησαν Ελλάδα, Κομισιόν και ΕΚΤ. Το μνημόνιο αποτελεί ένα διακριτό και αυτοτελές κείμενο, που όμως συνδέεται με τη δανειακή σύμβαση – καμία εκταμίευση δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς συμμόρφωση προς το μνημόνιο, που αξιολογείται από τους θεσμούς.
Η κανονική διάρκεια της ελληνικής δανειακής σύμβασης έληξε στις 31 Δεκέμβρη 2014. Ωστόσο στις 19 του ίδιου μην, το ΔΣ του EFSF αποφάσισε τεχνική παράταση (της σύμβασης) μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου 2015. Στις 27 του ίδιου μήνα το ΔΣ του EFSF αποφάσισε να παρατείνει περεταίρω την ελληνική δανειακή σύμβαση για τέσσερις μήνες, μέχρι τις 30 Ιουνίου του 2015», αναφέρει.


Κρατώντας το «καλύτερο» για το τέλος, ο EFSF ξεκαθαρίζει ότι το μνημόνιο δεν έχει ημερομηνία λήξης, καθώς, σε δική μας ελεύθερη μετάφραση, αποτελεί την εγγύηση ότι η ελληνική εργατική τάξη θα απομυζάται σε βαθμό τέτοιο που να εξασφαλίζει την ομαλή αποπληρωμή των δανείων και των τόκων προς τους δανειστές. 

«Επιπροσθέτως, πρέπει να σημειωθεί ότι το μνημόνιο είναι ένα έγγραφο που συχνά ενημερώνεται κατά τη διάρκεια της αξιολόγησης, αντανακλώντας τις νέες συνθήκες και την ανάγκη να προσαρμόζεται η λίστα των μέτρων που πρέπει να εφαρμοστούν.
Το μνημόνιο, αντίθετα από τη δανειακή σύμβαση, δεν χρειάζεται να παραταθεί γιατί δεν έχει ημερομηνία λήξης», καταλήγει ο EFSF. 
   
Με τον πιο απροκάλυπτο και κυνικό τρόπο το όργανο του διευθυντηρίου των Βρυξελλών ξεκαθαρίζει ότι στο πλαίσιο του ευρώ και της ΕΕ δεν πρόκειται να υπάρξει απαλλαγή από τα μνημόνια, όποιο όνομα και χρώμα λάβουν.

Πρόκειται για έναν από τους βασικούς λόγους για τον οποίον οι κυρίαρχες μερίδες της ελληνικής αστικής τάξης δεν εξετάζουν την άρση της πρόσδεσης σε ευρώ και ΕΕ, γιατί αποτελεί τη συνθήκη που τους εξασφαλίζει τη μέγιστη εκμετάλλευση των εργαζομένων της χώρας «στον αιώνα τον άπαντα».

Μέρα με τη μέρα γίνεται ακόμα πιο σαφές ότι ζωή για τους εργαζόμενους και τη νεολαία δεν μπορεί να υπάρξει παρά μόνο έξω από το ευρώ, την ΕΕ και τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης. 

Γ. Μουρ.
Πηγή pandiera

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Από τη μια δίνουν κουπόνι φαγητού σε 300,000 οικογένειες δείχνοντας πόσο αλληλέγγυα κυβέρνηση είναι και από την άλλη "κλέβουν" από αγρότες, ασφαλιστικά ταμεία και νοσοκομεία.

300 εκατ.ευρώ που περίμεναν οι αγρότες από ευρωπαϊκά προγράμματα να τα ξεχάσουν. Ήδη τα χρήματα οδηγούνται για τις χρηματοδοτικές ανάγκες του Κράτους. Ενώ αναμένουμε ακόμα την υπουργό Νάντια Βαλαβάνη να κυνηγήσει την ελίτ της χώρας που δεν πληρώνει τους φόρους της, η κυβέρνηση έκρινε δίκαιο να την πληρώσουν πρώτα οι αγρότες.

Με κοινή υπουργική απόφαση που υπογράφουν ο υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Παναγιώτης Λαφαζάνης, και ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, Δημήτρης Μάρδας, η πλεονάζουσα ρευστότητα του ΟΠΕΚΕΠΕ θα πρέπει να μεταφερθεί από τις εμπορικές τράπεζες στην Τράπεζα της Ελλάδος, προκειμένου να αξιοποιηθούν για τις χρηματοδοτικές ανάγκες του κράτους.

Πάνε τα νοσοκομεία
Το έργο του ορυμαγδού της δημόσια υγείας που ξεκίνησαν οι μνημονιακοί υπουργοί Υγείας, έρχεται η "αντιμνημονιακή" κυβέρνηση να το ολοκληρώσει.
Στο πλαίσιο εκτέλεσης του νέου προϋπολογισμού, το υπουργείο Οικονομικών έβαλε «κόφτη» στις τρέχουσες δαπάνες με στόχο να περικοπούν κατά 51% και να εξοικονομηθούν 40-50 εκατ. ευρώ. Οι ασθενείς που θα χρειάζονται νοσηλεία να παίρνουν μαζί τους ορούς, βελόνες, βαμβάκια, μπενταντίν και έναν γιατρό καλού-κακού διότι τα υπουργεία Οικονομικών και Υγείας καλούν τις διοικήσεις των νοσοκομείων να καλύψουν όλες τις ανάγκες τους για τον Μάρτιο (μισθοδοσίες, αγορές αγαθών και υπηρεσιών) με το 49% των πιστώσεων που τους χορηγήθηκε τον Φεβρουάριο ή τον Ιανουάριο του προηγούμενου έτους.

Πάνε και τα Ταμεία
Στην κοινή υπουργική απόφαση Μαρδά-Λαφαζάνη η οποία αφορούσε τις επιδότησεις των αγροτών, έβαλαν την απίστευτη παράγραφο: Το δημόσιο υποχρεώνει τους κρατικούς φορείς να βάζουν σε λογαριασμό της ΤτΕ κάθε ευρώ που περισσεύει μετά τις πληρωμές υποχρεώσεων σε δικαιούχους (συνταξιούχους, επιδοτούμενους κλπ) ενώ αν χρειαστούν ξανά τα λεφτά αυτά, μπορούν να τα ανακτούν (κατά ένα μέρος τουλάχιστον ή εν όλω) μέσα σε 2 μέρες από τη στιγμή που θα το ζητήσουν από την Τράπεζα της Ελλάδος.

Στο μάτι η κυβέρνηση με αυτή την υποπαράγραφο της υπουργικής απόφασης έχει τα αποθεματικά των Ασφαλιστικών Ταμείων. Έτσι, χωρίς να μπορεί καμία διοίκηση Ταμείου να αρνηθεί βάση υπουργικής απόφασης, το Κράτος παίρνει τα λεφτά των ασφαλισμένων τα βάζει για να καλύψει ό,τι κενό έχει όταν δεν του βγαίνει ο λογαριασμός. Όμως η παγίδα πέρα από το απολυταρχικό αυτό νόμο είναι ότι το Ταμείο αν χρειάζεται τα χρήματα για καλύψει ανάγκες των ασφαλισμένων μπορεί να πάρει "κατά ένα μέρος" τα λεφτά των Ελλήνων που ως συνεπείς πλήρωσαν τις εισφορές τους. Ναι, η απόφαση γράφει "ή εν όλω", αλλά αν έχει η ΤτΕ να δώσει το όλον.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Και δηλαδή όταν ο Μεγάλος Ηλίθιος ''πέρναγε'' στην Βουλή το Μνημόνιο και την επί της ουσίας κατάργηση της Εθνικής ανεξαρτησίας, με μόνον 150 τόσους βουλευτές, αντί για 180 που απαιτεί το Σύνταγμα για τέτοιες περιπτώσεις, πού ήταν όλα αυτά τα κανάλια και οι ''έγκριτοι'' δημοσιογράφοι, να απαιτήσουν εξηγήσεις απ' την τότε κυβέρνηση;

Όταν οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου έπεφταν σαν χαλάζι, χωρίς μάλιστα να επικυρώνονται από την Βουλή στο χρονικό περιθώριο που ορίζει το Σύνταγμα, αυτά κοιτούσαν το success story της ανεργίας-ρεκόρ στην Ευρώπη, τού 25,8%;

Τώρα τους μάρανε (με εντολή τού ''μιά φορά δωσίλογος πάντα προδότης'', Ψευταρά) να ζητούν τον λόγο, γιατί η κυβέρνηση θα φέρει ή δεν θα φέρει, ή θα φέρει μόνο για ενημέρωση την τετράμηνη παράταση που συμφωνήθηκε, στην Βουλή; 

Αν αυτό που ισχυρίζονται τα διάφορα επιτελεία της κυβέρνησης, πως δηλαδή μία ψήφιση της παράτασης από την Βουλή σημαίνει ταυτόχρονα και την αποδοχή των προηγούμενων Μνημονίων, ή τουλάχιστον έτσι θα παρερμηνευτεί από τον Άξονα των ελληνικών μνημονιακών κομμάτων-διεθνών απατεώνων-τοκογλύφων εταίρων, αν αυτός ο ισχυρισμός είναι σωστός, τότε πολύ καλά κάνει η κυβέρνηση και δεν ''περνάει'' από ψηφοφορία στην Βουλή την τετράμηνη παράταση!

Και μόνον η επιμονή επί του θέματος των ''κομμάτων των δανειστών'', του μεγαλοεκβιαστή Ντράγκι, και του νεοναζιστικού οικονομικού επιτελείου του γερμανικού Δ' Ράϊχ, φτάνει για να δικαιώσει την υποψία πως η κυβέρνηση έχει δίκιο!

Το ότι κερδήθηκε από τον λαό η μάχη των εκλογών, δεν σημαίνει ότι ο πραγματικός εχθρός, αυτός που κάθε μέρα εκπέμπει εικόνες και χολή στο σαλόνι του σπιτιού μας το έβαλε κάτω.

Ίσα-ίσα, τώρα που βλέπει ή υποψιάζεται, ότι τα άνομα κεκτημένα του κινδυνεύουν, τόσο περισσότερο λυσσομανάει και κάθε μέρα δολοφονεί μπροστά στα μάτια μας την αλήθεια και την κοινή λογική!

Το ξαναείπαμε και δεν θα κουραστούμε να το λέμε: η μάχη με την διαπλοκή, την δολοπλοκία, την πολιτική και δημοσιογραφική κακουργία, πρέπει να είναι καθημερινή.

Τίποτα δεν κερδήθηκε ακόμη.
Ο πόλεμος θα είναι μακρύς και επίπονος:
Τα συμφέροντά τους απέναντι στις ζωές μας!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το ενδιαφέρον που μέχρι στιγμής υπήρξε για τις ασκήσεις των εξετάσεων Πιστοποίησης Α' επιπέδου (για τις ασκήσεις με τις λύσεις μπορείτε να κάνετε κλικ εδώ), ήταν πραγματικά τεράστιο. Προκειμένου να διευκολύνουμε ακόμη περισσότερο τους υπό εξέταση εκπαιδευτικούς, παραθέτουμε για μελέτη μία σειρά πολύ σημαντικών ερωτήσεων και απαντήσεων.
Σας ευχόμαστε καλή μελέτη...

  


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ενισχύονται οι διαφωνούντες από αριστερά στο υποβαθμιζόμενο κόμμα, ενώ πιθανότατα δεν θα έρθει στη Βουλή η δανειακή σύμβαση

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Καθόλου εφησυχασμένος δεν πρέπει να είναι ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας μετά τις συνεδριάσεις τόσο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας όσο και της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ. Η έκταση των διαφωνιών που καταγράφηκε στην Κοινοβουλευτική Ομάδα σίγουρα δεν του επιτρέπει να φέρει το θέμα της παράτασης της δανειακής σύμβασης στη Βουλή, αν προηγουμένως δεν κατορθώσει να κάμψει τις αντιστάσεις δεκάδων (!) βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος, οι οποίοι αντιτίθενται στη συμφωνία της κυβέρνησης με την ευρωομάδα, αλλά και στη λίστα μεταρρυθμίσεων που υπέβαλε η κυβέρνηση της Αθήνας στις Βρυξέλλες. Δεν είναι το ζήτημα ότι ο πρωθυπουργός θα κινδύνευε να μην περάσει από τη Βουλή τη δανειακή σύμβαση ή τη λίστα των μεταρρυθμίσεων, στην οποία λίστα δεν έχει συμπεριληφθεί ατόφια καμία (!) απολύτως από τις προεκλογικές του υποσχέσεις στη Θεσσαλονίκη. Τα μνημονιακά κόμματα της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού έχουν ήδη δηλώσει ότι θα υπερψηφίσουν με χέρια και με πόδια τις ρυθμίσεις αυτές. Για τον ίδιον τον Αλέξη Τσίπρα όμως θα συνιστούσε πολιτική καταστροφή να καταψηφίσουν δέκα, είκοσι ή περισσότεροι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, αντικαθιστάμενοι από πολλαπλάσιους μνημονιακούς νεοδημοκράτες! Ακόμη δυσκολότερα αποδείχθηκαν τα πράγματα για τον πρωθυπουργό στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ. Εν πρώτοις ο νέος «τσιπρικός» γραμματέας του κυβερνώντος κόμματος πήρε μόλις... 102 ψήφους από τα 200 μέλη της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν πρόκειται για κάποιο αξιοζήλευτο ποσοστό. Αν μάλιστα αθροίσει κανείς τις 64 ψήφους που πήρε ο υποψήφιος που προτάθηκε από την Αριστερή Πλατφόρα, Αλέκος Καλύβης, και τις 32 ψήφους των λευκών, το αποτέλεσμα για την εκλογή γραμματέα γίνεται οριακό (102-96). Κάτι ανάλογο έγινε και κατά την ανάδειξη των μελών της 11μελούς πλέον Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ.

Εξι από τα μέλη της είναι «προεδρικοί», τέσσερα ανήκουν στην Αριστερή Πλατφόρμα και ένα μέλος ανήκει στην ΚΟΕ - άρα τελικό σκορ 6-5. Εύκολα «καθαίρεσαν» διά της μη επανεκλογής του οι «προεδρικοί» τον υπεύθυνο της οικονομικής πολιτικής του κόμματος (!) Γιάννη Μηλιό, από τη στιγμή που αυτός διαφώνησε από τα αριστερά. Εξίσου εύκολα «εξαφάνισαν» από την Πολιτική Γραμματεία τους «Πασοκογενείς», έστω και αν αυτές οι απομακρύνσεις «φτώχυναν» πολιτικά το ανώτατο πολιτικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό όμως δεν αναίρεσε το γεγονός ότι οι διαφωνίες απέναντι στη συμφωνία με την ευρωομάδα παραμένουν βαθύτατες, ενδεχομένως και αγεφύρωτες κυριολεκτικά. «Βόμβα» αποτέλεσε η κίνηση της Αριστερής Πλατφόρμας να υποβάλει τροπολογία στο κείμενο της πολιτικής απόφασης, η οποία ερχόταν σε ολομέτωπη σύγκρουση με την ασκηθείσα κυβερνητική γραμμή στην κατάληξη των διαπραγματεύσεων. «Εκφράζουμε τη διαφωνία μας με τη συμφωνία και τη λίστα των μεταρρυθμίσεων που συνομολογήθηκαν στο Eurogroup.

Και τα δύο κείμενα αντιπροσωπεύουν έναν μη επιθυμητό συμβιβασμό για τη χώρα μας και κινούνται σε κατευθύνσεις και προσανατολισμούς που βρίσκονται σε απόσταση -και σε βασικά τους σημεία σε διάσταση ή και αντίθεση- με τις προγραμματικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ», ανέφερε μεταξύ άλλων η τροπολογία αυτή. «Παρά τις συμφωνίες του Eurogroup», η τροπολογία αυτή έβαζε γραμμή να κινηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, υπονοώντας φυσικά και την κυβέρνησή του «στη βάση μιας πολιτικής που θα έχει ως κύρια προτεραιότητα την υλοποίηση με σταθερότητα και συνέπεια των προεκλογικών του δεσμεύσεων και των προγραμματικών κυβερνητικών δηλώσεων». Η τροπολογία αυτή απορρίφθηκε με 92 από τις 200 ψήφους των μελών της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ κατά, 68 υπέρ και 5 λευκά, ενώ 35 μέλη της ΚΕ δεν ψήφισαν για διάφορους λόγους.

Οταν όμως μόλις το 56% όσων ψήφισαν απέρριψε μια πρόταση που συνιστά πλήρη διαφωνία με την ασκηθείσα στο θέμα αυτό κυβερνητική πολιτική (ποσοστού που αποτελεί το 46% του συνόλου των μελών της ΚΕ, χωρίς όμως να γνωρίζουμε τι θα ψήφιζαν αυτοί που απείχαν), είναι εξόφθαλμο ότι υφίσταται σοβαρό πολιτικό πρόβλημα. Οταν σχεδόν τα μισά ανώτατα στελέχη της ΚΕ του κυβερνώντος κόμματος δεν έχουν πειστεί για την ορθότητα της συμφωνίας που πέτυχε η κυβέρνηση, είναι άραγε δυνατόν να έχει πειστεί η ελληνική κοινωνία; Μπορεί να είναι ευρηματική ως ρήση αυτή του Νίκου Παππά ότι «οι κριτικές είναι φυσικά καλοδεχούμενες, αλλά δυστυχώς αναντίστοιχες με το λαϊκό αίσθημα», αλλά το πρόβλημα υπάρχει και είναι βαθύ.

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου