Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

7 Απρ 2016

Το "Τζαμί" του καταυλισμού στην Ειδομένη

Μπορεί πολλοί κυβερνητικοί παράγοντες να ονειρεύονται πως η Ειδομένη θα ..αδειάσει ως δια μαγείας σε "μερικές μέρες", η αλήθεια όμως είναι πως στον καταυλισμό κανείς δεν δείχνει διάθεση να αποχωρήσει ενώ η παντελής ανυπαρξία του κράτους (πέρα από μερικές διμοιρίες των ΜΑΤ οι οποίες όμως περιορίζονται στο χώρο της σιδηροδρομικής γραμμής) οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε φαινόμενα αναρχίας τα οποία σε συνδυασμό με την απόγνωση και την οργή δεν θα αργήσουν να ξεσπάσουν με άγνωστες συνέπειες..

Οι περισσότεροι κάτοικοι του καταυλισμού μετρούν πλέον περισσότερες από 30 ημέρες παρουσίας στην περιοχή και οι γνωστές σκηνές έχουν αρχίσει να αντικαθίστανται από πιο ημιμόνιμες κατασκευές όπως ξύλινες καλύβες, παραπήγματα, μεταλλικές προεκτάσεις κ.λ.π. ενώ το αυτοσχέδιο τζαμί που στήθηκε μερικά μέτρα από... τη σιδηροδρομική γραμμή χρησιμοποιείται πλέον καθημερινά από εκατοντάδες πιστούς μουσουλμάνους.

Την ίδια ώρα κάποιες σκηνές χρησιμοποιούνται ως... παντοπωλεία ενώ υπάρχουν πολλές αναφορές για διακίνηση ναρκωτικών, πορνεία κλπ παραβατικές συμπεριφορές κυρίως στην περιοχή κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό της ειδομένης όπου έχουν στήσει τις σκηνές τους Πακιστανοί, Αφγανοί, Μαροκινοί και Αφρικανοί μετανάστες.

Από χθες έκανε την εμφάνιση της μια νέα ομάδα "αλληλέγγυων" που ήρθε να προστεθεί στους υπόλοιπους που έχουν καταφθάσει εδώ και εβδομάδες στην περιοχή απ΄όλη την Ευρώπη μη δίνοντας κυριολεκτικά λογαριασμό σε κανέναν!

Πρόκειται για ομάδα μερικών δεκάδων μαυροφορεμένων γερμανών αναρχικών που περιφέρονται στο χώρο του καταυλισμού φωτογραφίζοντας και καταγράφοντας τα πάντα... χωρίς φυσικά κανείς να τους ελέγχει.

Σημερινό (7/4) οδοιπορικό του Greece Salonika στον καταυλισμό:

Η διαρροή ενός αρδευτικού σωλήνα έχει μετατραπεί σε αυτοσχέδιο κανάλι δίπλα στις σκηνές. 
Με το βρώμικο νερό πλένονται σκεύη μαγειρικής, ρούχα ακόμη και τρόφιμα!

Οι πρώτες... αυλές

Το "τζαμί"

Ένα από τα "μπακάλικα" της Ειδομένης

Οι σκηνές μετατρέπονται σιγά-σιγά σε καλύβες...

Η τέντα (μοναδικό) εμπόδιο στην σιδηροδρομική σύνδεση Ελλάδας - Ευρώπης

Αλληλέγγυοι...

Πηγή Greece-Salonica


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στη μεγάλη γεωπολιτική σκακιέρα, όπου κρίνεται η νέα παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων, μετακινήθηκε πρόσφατα ένα ακόμη εκρηκτικό πιόνι, αυτό του Ναγκόρνο Καραμπάχ. Αν και η κατάσταση, τους τελευταίους μήνες, στην γραμμή αντιπαράθεσης τού, σχεδόν λησμονημένου, πολεμικού μετώπου, ήταν αρκετά ανήσυχη, λίγοι ανέμεναν την ιλιγγιώδη ανάφλεξή του.

Η απόπειρα, στις 2 και 3 Απριλίου, ενός blitzkrieg που επιχείρησε το Μπακού, μπορεί να μην ολοκληρώθηκε, τού απέφερε ωστόσο εδαφικά και, κυρίως, γεωστρατηγικά κέρδη, ενώ έπιασε εξ απήνης τη διεθνή κοινότητα. Της έκπληξης εξαιρέθηκαν μόνον ο Ερντογάν και συγκεκριμένα υπεραντλαντικά κέντρα αποφάσεων, που φαίνεται ότι έπαιξαν, παρασκηνιακά, καθοριστικό ρόλο στην αιφνιδιαστική επίθεση που διέταξε ο Ιλχάμ Αλίγιεφ. Ο πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν είχε συναντηθεί με τον νεο-σουλτάνο, στις 15 Μαρτίου, ενώ η έναρξη της επιχείρησης ανακατάληψης του Καραμπάχ τον βρήκε στις ΗΠΑ.

Οι συμπτώσεις είναι πολλές για χαρακτηριστούν τυχαίες. Όπως επίσης το ότι η έκρηξη στην Υπερκαυκασία εκδηλώνεται τη στιγμή που στη Συρία καταρρέει η πολύχρονη εκστρατεία Ισλαμιστών-Τουρκίας-Σαουδικής Αραβίας και κάποιων δυτικών κέντρων που την υποστήριξαν. Είναι προφανές ότι, η αντιπαράθεση Αζερμπαϊτζάν-Αρμενία, ιδιαίτερα αν ξεφύγει και εξελιχθεί σε γενικευμένο πόλεμο, υπονομεύει πρωτίστως την ρωσική πολιτική σε όλη την περιφέρεια της Μέσης Ανατολής και Κεντρικής Ασίας.

Ως εκ τούτου, η διατήρηση της εύθραυστης εκεχειρίας που επετεύχθη είναι αρκετά δύσκολο να διατηρηθεί, παρά τις τιτάνιες προσπάθειες της ρωσικής διπλωματίας που συνεπικουρείται και από το Ιράν. Δεν θα πρέπει, όμως, να αποκλειστεί και το ενδεχόμενο, η λύση του δράματος να είναι εντελώς διαφορετική απ’ αυτήν που υπολόγιζαν όσοι υποδαύλισαν την παρούσα κρίση.

Το Ναγκόρνο Καραμπάχ, ή Αρτσάχ, είναι μια αρμενική περιοχή που βρέθηκε σε καθεστώς αυτονομίας εντός των ορίων της σοβιετικής δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν. Η μόνιμη εχθρότητα Αρμενίων και Αζέρων εκδηλώθηκε με σφοδρότητα το 1988, και οι συγκρούσεις που ξέσπασαν στάθηκαν ως μια από τις αφορμές της διάλυσης του σοβιετικού κράτους. Η ένδειξη απόλυτης αδυναμίας εκ μέρους του Γκορμπατσώφ να επιλύσει το πρόβλημα αποτέλεσε τη θρυαλλίδα της εκδήλωσης παρόμοιων, εν υπνώσει, εθνοτικών αντιθέσεων και διεκδικήσεων σε όλη τη σοβιετική επικράτεια. Ο πόλεμος Αζερμπαϊτζάν-Αρμενίας έληξε το 1994, και αφού άφησε πίσω του πάνω από 20 χιλιάδες νεκρούς και εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες. Απόλυτη νικήτρια της αναμέτρησης αναδείχθηκε τότε η Αρμενία, η οποία όχι μόνον κέρδισε το Καραμπάχ αλλά και επτά επαρχίες που παρεμβάλλονται μέχρι αυτόν τον αρμενικό θύλακα. Από τότε, το μέτωπο βρισκόταν σε σχετική καταστολή, με εποχικές αναζωπυρώσεις, που δεν δημιουργούσαν ανησυχία. Στο Μπακού, όμως, ποτέ δεν συμφιλιώθηκαν με την ιδέα της αποδοχής των τετελεσμένων της πολεμικής περιπέτειας της δεκαετίας του 1990. Τα μυθικά έσοδα από τις εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου επέτρεψαν στον αζερικό στρατό να εξοπλισθεί με σύγχρονα οπλικά συστήματα. Μάλιστα, μια από τις σημαντικότερες πηγές των εξοπλιστικών προγραμμάτων του Αζερμπαϊτζάν είναι η Ρωσία, ενώ σοβαρό μερίδιο κατέχει και το Ισραήλ, που ασκεί έντονη επιρροή στην αζερική ηγεσία. Αντιθέτως, η Αρμενία, η οποία μαστίζεται από έλλειψη πόρων αλλά και εσωτερικές αντιθέσεις –έφθασε πρόσφατα στα πρόθυρα «έγχρωμης επανάστασης»- έχει αφεθεί στην απόλυτη προστασία της Μόσχας. Στο αρμενικό έδαφος λειτουργούν ισχυρές ρωσικές στρατιωτικές βάσεις, ενώ το Ερεβάν συμμετέχει και στην Ευρασιατική Ένωση και στον αμυντικό συνασπισμό -Οργανισμός Συμφώνου Συλλογικής Ασφάλειας- που ηγείται η Ρωσία. Παρά το γεγονός ότι το Μπακού ανήκει εν πολλοίς στη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ, αλλά και της Τουρκίας, αποφεύγει συστηματικά την αντιπαράθεση με τον ρωσικό παράγοντα. Από την πλευρά της η Μόσχα, αν και προσφέρει αφειδώς την υποστήριξή του στο Ερεβάν, προσπαθεί ταυτοχρόνως να εκμεταλλευθεί τη διάθεση του Αλίγιεφ για στενή συνεργασία. Η πολιτική του Πούτιν στην Υπερκαυκασία στόχευε σταθερά στην ανάδειξη της Μόσχας ως εγγυήτρια δύναμη διατήρησης της ειρήνης μεταξύ των εχθρικών μερών. Οι ισορροπίες ωστόσο είναι πολύ λεπτές και η ρωσική στρατηγική είχε ακόμη δρόμο για να ολοκληρωθεί.

Εν τω μεταξύ, οι εξελίξεις στο συριακό μέτωπο, και η προφανής ενίσχυση της Ρωσίας, σήμαναν συναγερμό στο αντι-ρωσικό στρατόπεδο, το οποίο αποφάσισε να απαντήσει και μάλιστα εις διπλούν. Η μία κίνηση ήταν τα «Panama Papers», τα οποία επιδιώκουν, μέσω μιας μακράς επικοινωνιακής διαδικασίας, την ηθική αποδόμηση του Πούτιν, και η άλλη το άνοιγμα ενός νέου μετώπου στην Υπερκαυκασία. Για την Ρωσία, αυτή την στιγμή, η αντιπαράθεση Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν, αν μάλιστα εξελιχτεί σε γενικευμένο πόλεμο, θα είναι το χειρότερο δυνατό σενάριο. Σε μια τέτοια περίπτωση, η Μόσχα θα είναι υποχρεωμένη να χειριστεί ταυτόχρονα τρεις ανοιχτές συγκρούσεις: στην Ουκρανία, στη Συρία και στην Υπερκαυκασία. Αυτό σημαίνει ότι η παρουσία της Ρωσίας στη Συρία θα αποδυναμωθεί, όπως επίσης και η προσπάθεια επανασχεδιασμού της Μέσης Ανατολής, στους επόμενους μήνες, σε συνεργασία με την κυβέρνηση Ομπάμα.

Για το λόγο αυτό, ο Ερντογάν, του οποίου τα σχέδια έχουν πλήρως ανατραπεί στη Συρία και την ίδια ώρα έχει κηρύξει τον πόλεμο στους Κούρδους του τουρκοκρατούμενου Κουρδιστάν, απέδειξε για μια ακόμη φορά πόσο επικίνδυνος και απρόβλεπτος είναι. Παρώθησε τον Αλίγιεφ στην πολεμική περιπέτεια, με τη αναμφίβολα σύμφωνη γνώμη αμερικανικών κύκλων, επιβεβαιώνοντας και επισήμως ότι η Τουρκία θα βοηθήσει το Μπακού να ανακαταλάβει το Ναγκόρνο Καραμπάχ. Αμφιβολία δεν υπάρχει και για το ότι στις τάξεις του αζερικού στρατού έχουν ενταχθεί πολυάριθμοι Τούρκοι «σύμβουλοι».

Η επίθεση του Αζερμπαϊτζάν δεν ήταν άριστα σχεδιασμένη. Εντούτοις, αιφνιδίασε τους Αρμένιους και ωφελήθηκε από τα αμυντικά τους κενά. Οι οχυρώσεις, όπως και τα ναρκοπέδια, αποδείχθηκαν ότι ήταν εύκολα προσβάσιμα για μεγάλες ομάδες δολιοφθοράς. Αρχικώς. ο αζερικός στρατός έκανε εύκολη προέλαση και κέρδισε κάποια εδάφη. Από την πλευρά τους οι Αρμένιοι ανταπέδωσαν με πυρά πυροβολικού, και αναχαίτισαν τη αζερική διείσδυση, ενώ γρήγορα λειτούργησε η στρατολόγηση εθελοντών. Οι απώλειες, ως τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές ήταν πάνω από 60 άνθρωποι, μεταξύ αυτών και άμαχοι.

Την παύση των εχθροπραξιών, εκτός της τουρκικής παραφωνίας, ζήτησε η διεθνής κοινότητα, και κυρίως η Μόσχα, η Ουάσιγκτον και το Παρίσι, τόσο σε επίπεδο υπ. Εξωτερικών όσο και στο πλαίσιο της ομάδας Μινσκ του ΟΑΣΕ. Βεβαίως, όπως σημείωσε ένας Ρώσος αναλυτής, οι εκκλήσεις για ειρήνη είναι άνευ αξίας, καθώς στο Αζερμπαϊτζάν «το κρατικό δόγμα έχει θεμελιωθεί στη δίψα για στρατιωτική ρεβάνς και τίποτε άλλο δεν υπάρχει εκτός από αυτό, τότε το να πείσεις και ακόμη να κηρύξεις το μήνυμα της ειρήνης, είναι επικίνδυνη αυταπάτη, ψευδαίσθηση. Είναι σαν να απαγορεύσεις στον λέοντα να κατασπαράξει την αντιλόπη. Θα την φάει οπωσδήποτε, μόλις στρέψουμε το βλέμμα μας αλλού».

Το Ερεβάν από την πλευρά του, βλέποντας ότι έχει περιέλθει σε δύσκολη θέση, και αντιλαμβανόμενο ότι η Μόσχα εξακολουθεί να προσπαθεί να διατηρήσει κάποιες ισορροπίες στην περιοχή, απειλεί με την προσάρτηση του Ναγκόρνο Καραμπάχ. Αυτό θα σήμαινε ότι σε περίπτωση επίθεσης από το Αζερμπαϊτζάν τα κράτη του ΟΣΣΑ θα έπρεπε να συνδράμουν στρατιωτικά την Αρμενία. Οι Αρμένιοι χρησιμοποιούν ως ανάλογο παράδειγμα την χερσόνησο της Κριμαίας, η οποία ενσωματώθηκε στη Ρωσική Ομοσπονδία, και θεωρείται απ’ όλα τα μέλη της συμμαχίας ως ρωσικό έδαφος.

Από την άλλη το Μπακού, ενθαρρυμένο από την επιτυχία του, απειλεί με επανάληψη των επιθέσεων και διεκδικεί την επιστροφή, όπως διατείνεται, των εδαφών του. Βέβαια, γνωρίζει ότι αν επιχειρήσει ολοκληρωτικό πόλεμο δεν θα αφήσει στην Μόσχα άλλη επιλογή από το να βρεθεί στο πλευρό της Αρμενίας και τότε, ακόμη και με μια υποτιθέμενη τουρκική συνδρομή, έχει να χάσει πολύ περισσότερα απ’ όσα ίσως κερδίσει. Ο Αλίγιεφ γνωρίζει ότι αυτό το σενάριο ωφελεί πρωτίστως την Άγκυρα και τους κύκλους που επιδιώκουν ένα νέο αντιρωσικό μέτωπο.

Αυτό που εμφανίζεται ως η πιο ρεαλιστική προοπτική είναι μόνον μια συμφωνία η οποία να δίνει πίσω στο Αζερμπαϊτζάν τα αζερικά εδάφη που κατέχει η Αρμενία, εκτός του Ναγκόρνο Καραμπάχ, και σε αντάλλαγμα να δημιουργηθεί ένας διάδρομος μεταξύ της Αρμενίας και της μικρής αυτής Δημοκρατίας. Ανάλογος διάδρομος μπορεί να δημιουργηθεί, σε αντάλλαγμα, από το Αζερμπαϊτζάν προς τον αζέρικο θύλακα του Ναχιτσεβάν στην Αρμενία. Τη λύση αυτή ωστόσο την απορρίπτουν τα δύο αντιμαχόμενα μέρη. Ιδιαίτερα για τους Αρμένιους επικρατεί ο εύλογος φόβος ότι ένας διάδρομος καταλαμβάνεται πολύ εύκολα σε μια πιθανή πολεμική σύγκρουση.

Το μόνο επιχείρημα που θα μπορούσε να πείσει τους εμπλεκόμενους θα ήταν η εγγύηση ενός τρίτου παράγοντα. Αυτόν τον ρόλο ο μόνος που μπορεί να τον παίξει στην περιοχή είναι η Ρωσία. Κι αυτό το γνωρίζουν και το Ερεβάν και το Μπακού. Το γνωρίζουν όμως και όλοι οι υπόλοιποι παίκτες, πρωτίστως η Άγκυρα και η Ουάσιγκτον. Όπως είναι φυσικό, κανείς απ’ αυτούς δεν είναι διατεθειμένος να παραδώσει το υπερπολύτιμο για τα ενεργειακά του αποθέματα και τη στρατηγική του θέση Αζερμπαϊτζάν στον ρωσικό παράγοντα. Μπροστά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο το πιθανότερο είναι να ρίξουν περισσότερο «λάδι στη φωτιά».

Πηγή "Σωτήρης Δημόπουλος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Κρεσέντσιο Σαντζίλιο 

Δεν είναι μήτε φαντασία μήτε παράκρουση η ιδέα (αλλά και η βεβαιότητα) πως υπάρχει προ πολλού ένα σχέδιο καταβαράθρωσης όλου του ελληνικού κόσμου – στην Ελλάδα και στη Κύπρο. Και τα γεγονότα ως τώρα μάλλον το επιβεβαιώνουν.

Το σχέδιο πρέπει να έχει αρχίσει περίπου στα μέσα της δεκαετίας του ’80, με το πρώτο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου και τις αντιαμερικανικές «κορώνες» με τις οποίες άφθονα συνοδευόταν και οι οποίες θα μπορούσαν σιγά-σιγά να «διαφθείρουν» τον ελληνικό λαό, «ταγμένο» στο δυτικό άρμα (ποιός είπε: Ανήκομεν στην Δύση;!), και να τον στρέψει προς ανατολάς, με όλες τις συνέπειες που θα προέκυπταν.

Έτσι, αργά αλλά σίγουρα, και μόνο με οικονομικά μέσα (τώρα πια τόσο εξελίχθηκε το «σύστημα», που δεν χρειάζεται να χρησιμοποιείς όπλα για να διαλύσεις ένα κράτος και έναν λαό: αρκούν και με το παραπάνω τα…χρήματα!) η εφαρμογή του σχεδίου μπήκε σε κίνηση αρχικά με στόχο την ελληνική βιομηχανία: ένας συνεχής αφανισμός των βιομηχανικών δομών όπου, με κάποιο τρόπο(υπάρχουν τόσοι τρόποι!) μια μια στις βιομηχανίες στέρευαν τα λεφτά, έπρεπε να μειωθεί το εργατικό προσωπικό, υπήρχε ανυπέρβλητη αδυναμία αγοράς υλικών και βέβαια πώλησης προϊόντων, έως ότου η συρρίκνωση έφτανε σε τέτοιο σημείο φθοράς που η μόνη λύση ήταν πια το κλείσιμο.

Ορισμένες βιομηχανικές μονάδες, και μεγάλου μεγέθους, δήθεν τις αναλάμβαναν οι ξένοι (συνήθως Γερμανοί), αλλά μόνο και μόνο για να απολύσουν τους εργαζομένους και να βάλουν λουκέτο μη έχοντας κανέναν συμφέρον να λειτουργήσουν.

Οι συνέπεια όλης αυτής της διαδρομής ήταν μια και τραγική: δεν θα υπήρχε πλέον καμία ελληνική βιομηχανική παραγωγή άξια λόγου και όλα τα προϊόντα θα έπρεπε να εισαχθούν από το εξωτερικό, αρχίζοντας από τα οικιακά μέχρι και τα λεωφορεία των αστικών και μη συγκοινωνιών!

Συνάμα, το χρηματοδοτικό σύστημα «στραγγάλιζε» μια μετά την άλλη και τις ελληνικές βιοτεχνίες, η παραγωγή των οποίων επισκίαζε πολύ και επηρέαζε αρνητικά τις εισαγωγές ξένων προϊόντων στην Ελλάδα: μέγα φταίξιμο, για το οποίο η ελληνική βιοτεχνία έπρεπε να τιμωρηθεί και να εξοντωθεί, όπερ και έγινε με σεβαστή μεθοδικότητα.

Και στην βιομηχανία και στην βιοτεχνία το κεντρικό ρόλο στον αφανισμό έπαιξε φυσικά το ελληνικό τραπεζικό κατεστημένο, το οποίο προδοτικά και σε αγαστή συνεργασία (και υπακοή) με τις μεγάλες, κεντρικές ή όχι, τράπεζες των δυτικών χωρών και την εποπτεία και έμπνευση των αμερικανικών τραπεζικών λόμπυ, διέλυσαν μέσα σε 15 χρόνια όλον περίπου τον ελληνικό βιομηχανικό ιστό, αφήνοντας ελάχιστα απομεινάρια που τα επόμενα και παρόντα «Μνημόνια» πάνε να εξαϋλώσουν με γοργούς ρυθμούς.

Στην δεκαετία του ’80 ο μόνος τομέας που παρέμεινε άθικτος ήταν ο γεωργικός, όπου δημιουργήθηκαν πολλές εστίες χρηματοδότησης του αγροτικού κόσμου, υποστήριξης του εισοδήματός του και διευκόλυνσης των αναγκών του, είτε μέσω υλικών προνομίων είτε μέσω φορολογικών ευεργετημάτων. Η σχετική κρατική παρέμβαση υπήρξε ιδιαίτερα ευνοϊκή (δεν είναι του παρόντος η ανάλυση των παράπλευρων αρνητικών αποτελεσμάτων αυτής της άπλετης αγροτικής ευνοιοκρατίας).

Οπότε στην ουσία παράλληλα με την καταβύθιση της βιομηχανίας προχωρούσε μια γεωργική φαινομενικά ανάταση, ειδικά με τις άφθονες κοινοτικές επιδοτήσεις με τις οποίες πλούτισαν οι αγρότες, ενώ οι υποχρεωτικές αλλαγές καλλιεργειών διαστρέβλωσαν το ελληνικό γεωργικό τοπίο, και αυτό φάνηκε μερικά χρόνια μετά όταν η εγχώρια παραγωγή τόσο μειώθηκε που άρχισαν μαζικές εισαγωγές αγροτικών προϊόντων από το εξωτερικό.

Ήταν φυσικό και έπρεπε να μη δοθεί η εντύπωση μιας ολικής καταστροφής και να δοθεί στον λαό η εντύπωση ότι όλα πάνε καλά, αφού το πρώτο στοιχείο που δηλώνει μια ευμάρεια είναι η δυνατότητα εξεύρεσης τροφής: όταν ο κόσμος βρίσκει τα φαγώσιμα που θέλει, δεν μπορεί παρά να πειστεί πως ζει στον καλύτερο δυνατό κόσμο και εύκολα υπερβαίνει την παρατήρηση της μείωσης της ελληνικής παραγωγής και αύξησης των ξένων προϊόντων.

Και ποσώς τον ενδιαφέρει αυτό όταν, επιπλέον, μέσω των «έξυπνων» τραπεζικών «προγραμμάτων», το χρήμα ρέει αβίαστα με το ένα δάνειο πάνω στο άλλο και την προοπτική γρήγορης και ανώδυνης εξόφλησης με τις τόσες πιστώσεις στη διάθεση να κυκλοφορούν και να υπόσχονται ευτυχία και επιτυχία.

Με τόσο χρήμα στις τράπεζες και στις τσέπες, τί σημασία αν αυτός ο ίδιος κόσμος δεν αγόραζε πια ελληνικά βιομηχανικά και γεωργικά προϊόντα διότι η ελληνική βιομηχανία δεν υπήρχε σχεδόν πια και τα ελληνικά αγροτικά προϊόντα όλο και λιγόστευαν εξαιτίας της διάλυσης των αγρών: καμία τέτοια σκέψη δεν περνούσε από το μυαλό του μιας και είχε την ευχέρεια να αγοράσει ανάλογα ξένα, μπορεί και καλύτερα, κατά τη γνώμη του!

Βέβαια, στο σχέδιο μελετήθηκε επακριβώς και όλο το παράλληλο «σύστημα διαφθοράς» που έπρεπε να μεγιστοποιηθεί, να επεκταθεί και να οριστικοποιηθεί ει δυνατόν σε όλο το φάσμα των ιδιωτικών και δημοσίων σχέσεων. Ειδικά όμως, και με ειδική προσοχή και σκοπιμότητα, στον μεγάλο κόσμο του Δημοσίου όπου το φαγοπότι μπορούσε να κρυφθεί μέσα σε δαιδαλώδεις ατραπούς.

Το αποτέλεσμα; Μια «τρύπα» τεραστίων διαστάσεων για μια μικρή οικονομία σαν την ελληνική: 320 δισεκατομμύρια ευρώ – είπαν – στην δημόσια διαχείριση (και τώρα μας λένε πως το χρέος ήταν 800 δις, αλλά φοβήθηκαν να το πουν!), ένα βάραθρο που επιδεινώθηκε δραματικά όταν η Κεντρική Τράπεζα της ΕΕ, αγοράζοντας τα ιδιωτικά ως τότε δάνεια της Ελλάδας από τις αντίστοιχες τράπεζες, τα μετέτρεψε σε δημόσια μεταβιβάζοντας τα στα αντίστοιχα κράτη των ιδιωτικών τραπεζών έτσι ώστε αυτά να γίνουν απ’ τη μια μέρα στη άλλη, εκ του μηδενός, οι μεγαλύτεροι και σκληρότεροι πιστωτές της Ελλάδας δίχως να έχουν δώσει ποτέ αυτά λεφτά στην Ελλάδα και η Ελλάδα να βρεθεί χωρίς χρήμα και με χρέη δυσβάσταχτα προς τους εταίρους της ΕΕ.

Όλοι γνωρίζουμε τώρα τις συνέπειες των Μνημονίων και το γεγονός ότι το ένα Μνημόνιο είναι έτσι διαμορφωμένο ώστε να χρειαστεί κάποια στιγμή και ένα επόμενο.

Με αυτόν τον τρόπο, μετά τις φάσεις της βιομηχανικής εξόντωσης και της βιοτεχνικής εξάρθρωσης, της καταστροφής του κοινωνικού ιστού μέσω της σταδιακής εκμηδένισης αμοιβών και συντάξεων συμπεριλαμβανομένων και των δυνατοτήτων περίθαλψης στην υγεία, ενώ το ιδιωτικό χρέος προς τις τράπεζες γίνεται ανεπούλωτη πληγή, η τελευταία (και φαρμακερή) φάση, το 3ο Μνημόνιο, φαίνεται πως προβλέπει την εξαφάνιση και του αγροτικού πλέγματος, του μοναδικού δικτύου επιβίωσης που θα μπορούσε να βοηθήσει τον ελληνικό λαό να μείνει στην επιφάνεια και να μη βουλιάξει.

Με λιγοστές εξαγωγές, με μειωμένες εισαγωγές, η αγροτική παραγωγή για εγχώρια χρήση παρέμενε η τελευταία σωτήρια λέμβος.

Τα μνημονιακά μέτρα που με επιμονή τώρα ζητούν να χτυπηθούν όλες οι γεωργικές δραστηριότητες, είναι φανερό πως αποσκοπούν σε μόνο μια έκβαση: στην εξουδετέρωση της αγροτικής παραγωγής και γενικά στην εξαφάνιση των περισσότερων ενεργειών που σχετίζονται με την εκμετάλλευση των δυνατοτήτων που παρουσιάζει η επιφάνεια της γης.

Εάν και η παραγωγικότητα της γης ακυρωθεί και λείψουν δραματικά τα προϊόντα της γης, θα μείνουν μόνο τα προϊόντα εισαγωγής (όσο περισσότερο περιορισμένης λόγω έλλειψης χρημάτων) και δεν υπάρχει πιθανότητα πιστωτικής άνεσης διότι οι τραπεζικές πηγές ελαχιστοποιούνται, τότε ο στραγγαλισμός του πληθυσμού είναι η τελική καταδίκη της Ελλάδας. Και αυτό όλα δείχνουν πως είναι ο τελικός σκοπός του σχεδίου.

Για την αποφυγή αυτής της κατάστασης είναι δυνατόν οι πιστωτές να ζητήσουν από την Ελλάδα να πουλήσει όλες τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της, πάνω στην επιφάνεια της γης όπως και μέσα στον θαλάσσιο χώρο, με αποτέλεσμα όλη η χώρα να βρεθεί στα χέρια ξένων αγοραστών. Ακραία περίπτωση μεν, διόλου αμελητέα δε.

Και δεν αναφέρομαι εδώ σε όλη τη σκευωρία που υφαίνεται και εκδηλώνεται (όσο παράλογο αυτό κι αν φαίνεται) και αποσκοπεί στην πολλαπλή υποβάθμιση της ελληνικής γλώσσας και εκμηδένιση της ελληνικής παράδοσης και ιστορικής/γεωγραφικής οντότητας. Μη ξεχνάμε τη παρότρυνση του Κίσσιντζερ για τον «ατίθασο ελληνικό λαό» που «μας παρενοχλεί στην περιοχή των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής»(Turkish Daily News 17.2.97, Η Καθημερινή 24.8.97 και Το Βήμα της Κυριακής 31.8.97).

Άλλο ένα κεφάλαιο που χρειάζεται ξεχωριστή, αλλά και επείγουσα πραγμάτευση.

Μόνο που, ευτυχώς, η κατάπτωση της εκμετάλλευσης των ικανοτήτων της γης από γεωργική άποψη μπορεί να αντισταθμιστεί και να αντιμετωπιστεί με άλλου είδους εκμεταλλεύσεις, χωρίς να αγνοηθεί όμως και η γεωργική.

Το ελληνικό υπέδαφος είναι πάμπλουτο σε ορυκτά. Και η εκμετάλλευση αυτών των ορυκτών είναι τεράστια και ωραία πρόκληση για αποδοτικές – σε παγκόσμια κλίμακα – επενδύσεις, ιδίως αν αυτές γίνουν με ελληνικά κεφάλαια που τώρα βρίσκονται ασφαλή βέβαια (ως πότε όμως;!) αλλά άγονα σε ξένες τράπεζες και που θα είναι δυνατόν να δημιουργήσουν χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας αν διευκολυνθούν οι διαδικασίες δραστηριοποίησης των πρωτοβουλιών εισαγωγής τους στην Ελλάδα.
Με αυτή την προοπτική λοιπόν αξίζει τον κόπο να αναφερθούν εδώ τα γεωλογικά πλεονεκτήματα της Ελλάδας ανάμεσα στις 28 χώρες της ΕΕ αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο. Και τότε να ειπωθεί ότι η Ελλάδα είναι στην ΕΕ πρώτη σε βωξίτη, σε ψευδάργυρο, σε αλουμίνα και σε χρωμίτη, ενώ παγκοσμίως είναι πρώτη σε περλίτη, νικέλιο, υδρομαγνησίτη και λευκόλιθο. Επιπλέον η Ελλάδα είναι πρώτη στην Ευρώπη και δεύτερη στον κόσμο σε μπετονίτη.

Όσο για τον χρυσό, τα τρία μεγαλύτερα κοιτάσματα στην Ευρώπη βρίσκονται στην Μακεδονία και στην Θράκη, με αξίες που ξεπερνούν τα 70 δις ευρώ. Εξάλλου η Ελλάδα βρίσκεται στην 32η θέση παγκοσμίως για κατοχή χρυσού: 112,5 τόνους (στοιχεία Μαρτίου 2015).

Πολύ σημαντικές επιδόσεις θα μπορούν να επιδείξουν και οι επενδύσεις σε δυο αστείρευτες πηγές ενέργειας: στην ηλιακή και στην αιολική, στις οποίες η Ελλάδα, λόγω της ειδικά ευνοϊκής γεωγραφικής θέσης της, παρουσιάζει σπουδαίες δυνατότητες, όχι μόνο για την κάλυψη των εγχωρίων αναγκών, αλλά και για εξαγωγές με πρόσθετο κέρδος. Συγχρόνως επιτυγχάνεται και μεγάλη μείωση εισαγωγών πετρελαίου και συναφών εξόδων.

Μια άλλη αλήθεια είναι ότι η μορφολογία του εδάφους της Ελλάδας ευνοεί μια δυναμική κτηνοτροφική παραγωγή, ενώ η καθαριότητα των ελληνικών θαλασσών μπορεί να γίνει πρόδρομος μιας εκτεταμένης ιχθυοκαλλιέργειας με σημαντικά εξαγωγικά μερίδια.

Εκτός τούτου, το κλίμα στην Ελλάδα δίνει ευχέρεια νέων, «πρωτότυπων» και άφθονων αγροτικών παραγωγών (φρούτα, λαχανικά, όσπρια) η χρηματική αξία των οποίων είναι δυνατόν να διαμορφωθεί σε αξιόλογα ύψη εάν έχουμε υπόψη μας ότι αυτά τα νέα, λίγο-πολύ εξωτικά αγροτικά προϊόντα, είναι ανάρπαστα σε πάμπολλες χώρες και επιπλέον ακριβά, δηλαδή κερδοφόρα για την Ελλάδα.

Μια άλλη επωφελής λύση είναι η ενισχυμένη προώθηση των μεταποιημένων αγροτικών προϊόντων.
Όλων αυτών δοθέντων, επομένως, είναι ηλίου φαεινότερον ότι οι επενδύσεις – προπαντός ελληνικές, αλλά και αλλοδαπές – διαθέτουν ένα πολύ ευρύ φάσμα προσαρμογής και ανάπτυξης με σημαίνουσες προοπτικές κέρδους για τους επενδυτές, μείωσης της ανεργίας και ασφαλούς παραγωγής πλούτου για την χώρα.

Τα εκατοντάδες εκατομμύρια (ίσως και δις) ευρώ στις ξένες τράπεζες των Ελλήνων φοροφυγάδων ή μη, καθαρού ή βρώμικου χρήματος, με κατάλληλες κινήσεις εκ μέρους της κυβέρνησης και με ενδεδειγμένα, στοχευμένα προγράμματα πιστεύω πως είναι σε θέση να βάλουν πάλι την Ελλάδα σε τροχιά ανάτασης και βελτίωσης όλων των οικονομικών παραμέτρων, καταργώντας ένα ικανό μέρος των δυσάρεστων επιπτώσεων από τα καταστρεπτικά Μνημόνια.

Η ύπαρξη καλής διάθεσης και βούλησης εξόδου από το τέλμα όπως και η αναγκαιότητα της ιδέας του καλού της πατρίδας από όλους τους ενδιαφερόμενους, είναι αναμφίβολο πως, και μέσα σε ένα χρόνο μόνο, η καλυτέρευση της γενικής κατάστασης θα είναι ορατή. Εάν προστεθεί επίσης και κάποια πολιτικο-οικονομική επιτυχία με τους ξένους πιστωτές, τότε η εικόνα της Ελλάδας δεν μπορεί παρά να εμφανιστεί κάτω από πολύ πιο ευνοϊκό φως.

Τέλος, η θεώρηση της πορείας της μελλοντικής ελληνικής οικονομίας δεν μπορεί να μην περιλάβει και την επείγουσα εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στις θαλάσσιες περιοχές από το Ιόνιο στην Μεσόγειο.

Αυτό βέβαια προϋποθέτει την κήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ, ειδικά εκείνης νότια της Κρήτης.
Γνωρίζουμε πως υπήρξαν στο παρελθόν επίμονες πιέσεις των ΗΠΑ ώστε η Ελλάδα να μη προβεί σε τέτοιου είδους κήρυξη!

Η σημερινή Ελλάδα όμως, με το νερό στο λαιμό, δεν έχει πια την πολυτέλεια να αγνοήσει το συμφέρον της για να ευχαριστήσει τους Αμερικανούς και κατ’ επέκταση τους Τούρκους!

Γι’ αυτόν τον λόγο η επιβίωση του ελληνικού λαού προέχει και πρέπει να γίνει ο μοχλός για «ανυπακοή» στις «επιθυμίες» των τουρκο/αμερικάνων και παράλληλη γρήγορη πραγματοποίηση της ΑΟΖ.

Αμέσως προηγουμένως όμως επείγει αφάνταστα η σύναψη μιας οικονομικο-στρατιωτικής συμφωνίας με Κύπρο και Ισραήλ, δυο χώρες που ήδη διαθέτουν δικές τους ΑΟΖ εκμεταλλεύσιμες, και ιδίως με Ισραήλ, η μόνη χώρα στον κόσμο που έχει την δυνατότητα και τη δύναμη να μην ανέχεται τις αμερικάνικες «απαιτήσεις» γιατί είναι οι ΗΠΑ που έχουν ανάγκη από το Ισραήλ και όχι το αντίθετο!

Με την δύναμη αυτής της συμφωνίας η Ελλάδα πολύ πιο εύκολα μπορεί να κηρύξει την ΑΟΖ της εφόσον έχει υπογράψει και την Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας που της δίνει αυτό το δικαίωμα ανεξάρτητα απ’ την ύπαρξη τυχόν ενστάσεων όμορων χωρών. Άλλο τα 12 μίλια για τα οποία η Τουρκία επικαλείται το casus belli, όσο παράνομο κι αν είναι, και άλλο η ΑΟΖ προστατευμένη από την διεθνή Σύμβαση (την οποία μόνο η Τουρκία και η Βενεζουέλα δεν υπέγραψαν).

Στην τραγική κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα δεν έχει τίποτα να χάσει και πολλά να κερδίσει με την ΑΟΖ και το Ισραήλ στρατιωτικό σύμμαχο. Εξάλλου από την ελληνική ΑΟΖ και οι ΗΠΑ θα μπορούν να έχουν και οφέλη, πράγμα μάλλον αδύνατο εάν η ΑΟΖ πέσει στα χέρια της Τουρκίας.

Και είναι αναμφισβήτητο ότι ορίζοντας η Ελλάδα την δική της ΑΟΖ με νομότυπη βάση τις διεθνείς Συμβάσεις, κανείς δεν θα της κηρύξει πόλεμο διότι κανείς δεν είναι τόσο τρελός να διακινδυνεύσει μια παγκόσμια σύρραξη.

Απλά χρειάζεται τόλμη, αποφασιστικότητα, θέληση και επιμονή. Καιρός είναι η ελληνική κυβερνητική ηγεσία να επιδείξεις αυτές τις αρετές για την ανάληψη της μόνης πολιτικής που απομένει προς το συμφέρον και το μέλλον του ελληνικού λαού.
  • Ο Κρεσέντσιο Σαντζίλιο είναι Ελληνιστής
 Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο εικονιζόμενος στην 1η φώτο είναι ο πρέσβης των Σκοπίων στον Καναδά σε πρόσφατη ομιλία του. Προκλητικότατα στέκεται μπροστά από έναν τεράστιο αλυτρωτικό χάρτη της λεγόμενης "Μεγάλης Μακεδονίας".

Να το ξαναπούμε... Εν ενεργεία Πρέσβης γειτονικού κράτους φωτογραφίζεται προκλητικότατα μπροστά από χάρτη που στρέφεται κατά της εδαφικής ακεραιότητας του Ελληνικού κράτους, αλλά και άλλων γειτονικών χωρών.

Η ενέργεια του Σκοπιανού διπλωμάτη εμφανώς αποτελεί κατάφωρη παραβίαση των διεθνών κανόνων που διέπουν τις διπλωματικές σχέσεις. Παράλληλα παραβιάζει επίσημες διεθνείς συμφωνίες και δεσμεύσεις της χώρας που ο ίδιος εκπροσωπεί.

Σε μια σοβαρή χώρα, το ζήτημα θα είχε πάρει τεράστιες διαστάσεις. Το ΥΠΕΞ θα είχε προβεί άμεσα και δυναμικά σε επίσημο διάβημα διαμαρτυρίας όπως οφείλει πάντα να κάνει σε παρόμοιες περιπτώσεις. Και οι πλέον δύσπιστοι στο εξωτερικό, θα είχαν αντιληφθεί πλέον με τι σούργελα έχουμε μπλέξει στα βόρεια σύνορα μας.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Πάνος Καμμένος, συνοδευόμενος από τον Αρχηγό ΓΕΑ Αντιπτέραρχο (Ι), Χρήστο Βαΐτση, στο πλαίσιο της επίσκεψης του στην 117 Πτέρυγα Μάχης στην Αεροπορική Βάση Ανδραβίδας και της παρουσίας του στην έναρξη της Πολυεθνικής Αεροπορικής Διακλαδικής Άσκησης Μεσαίας Κλίμακας «Ηνίοχος 2016», συμμετείχε σε πτήση με μαχητικό αεροσκάφος F-4E Phantom. Σήμερα ο κ. Καμμένος καλείται να επιλύσει διαχρονικά προβλήματα που άλλοι υπουργοί τα έβαζαν κάτω από το χαλί. Μπορεί να τα προχωρήσει σε λύσεις; Αμφίβολο με το μέχρι σήμερα δείγμα γραφής του!

Ειδικού Συνεργάτη

Ας δούμε την πραγματικότητα κατάματα! Έχουμε μία ανίσχυρη, ανεπαρκή και σαστισμένη κυβέρνηση από την αδυναμία της να διαχειριστεί τα σοβαρά προβλήματα της χώρας. Βλέπουμε τα νέφη μίας συνολικής κατάρρευσης να έχουν αρχίσει να συσσωρεύονται στον ορίζοντα. Από την άλλη μεριά του Αιγαίου, η Τουρκία, αυτός ο δύστροπος γείτονας μας, βρίσκει την ευκαιρία σε καθημερινή σχεδόν βάση να εντατικοποιεί και αναβαθμίζει ποιοτικά τις πρακτικές με τις οποίες προωθεί την αναθεωρητική της πολιτική. Μα καλά θα με ρωτήσετε, δεν επαρκεί τόσος πολύς… κατευνασμός; Δεν τους φθάνει που η Ελλάδα έχει φινλανδοποιηθεί και ούτε κάνει, ούτε λέει κάτι που αντίκειται στα τουρκικά συμφέροντα και στις τουρκικές απόψεις και θέσεις;

Μας αρέσει ή όχι, η Τουρκία επιζητεί μία σαφή επιτυχία στο Αιγαίο ως στρατηγικό αντιστάθμισμα στην επικείμενη και μάλλον αναπόφευκτη «ήττα» της στη Συρία λόγω της σημαντικής αναβάθμισης του κουρδικού παράγοντα, που ίσως καταλήξει ακόμα και σε ένα ομόσπονδο αλλά ουσιαστικά ανεξάρτητο συριακό Κουρδιστάν. Ο χειρότερος εφιάλτης της Άγκυρας ξυπνάει! Και για να διώξει αυτόν τον… εφιάλτη δεν έχει άλλο δρόμο παρά να επιδιώξει και να πετύχει με το καλό ή ακόμα και με το… «κακό» μία συνολική διευθέτηση των λεγομένων ελληνοτουρκικών προβλημάτων που στην πραγματικότητα είναι αυθαίρετες διεκδικήσεις καθώς επίσης μία λύση του Κυπριακού προβλήματος σύμφωνα με τα τουρκικά συμφέροντα.

Έρχεται λοιπόν αναπόφευκτα ο προβληματισμός για την κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι Ένοπλες Δυνάμεις (ΕΔ) της Χώρας μας ως ο σημαντικότερος εθνικός συντελεστής ισχύος μιας και όλα αυτά τα περί προστασίας μας από την… Ευρωπαϊκή Ένωση ακόμα και οι αφελείς που τα πίστευαν έπαψαν να τα πιστεύουν. Είναι πια η ώρα να ειπωθούν πικρές αλήθειες που αφορούν στην επιχειρησιακή ετοιμότητα και στο αξιόμαχο των ΕΔ… πικρές αλήθειες που θα πρέπει να μας βγάλουν από τη μακαριότητα στην οποία ζούμε.

Αν και ο γραφών αυτό το «κείμενο έγερσης» γνωρίζει με λεπτομέρειες αυτές τις «πικρές αλήθειες», είναι ευνόητο ότι αυτές δεν μπορούν δημοσίως να αναλυθούν και να παρατεθούν, αν και είναι περισσότερο από βέβαιο ότι οι Τούρκοι έχουν συλλέξει και αξιολογήσει τα στοιχεία που χρειάζονταν για την αξιολόγηση της εθνικής αμυντικής μας ισχύος. Για τον λόγο αυτό θα εισηγούμασταν στον υπουργό Εθνικής Άμυνας, αφού καλέσει στο υπουργείο τα πολιτικά κόμματα, να ενθαρρύνει τη Στρατιωτική Ηγεσία να παρουσιάσει την πραγματική κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι ΕΔ της χώρας.

Ας πληροφορηθούν λοιπόν υπεύθυνα οι εκπρόσωποι τους ελληνικού λαού πόσες φρεγάτες και πόσες πυραυλακάτους έχουμε πλήρως επιχειρησιακές, πόσα Α/Φ της ΠΑ μπορούν χρησιμοποιηθούν για τις προβλεπόμενες από τα Σχέδια αποστολές, πόσα Άρματα Μάχης είναι σε επιχειρησιακή κατάσταση, ποια είναι η στάθμη αποθεμάτων σε εφόδια, ανταλλακτικά, καύσιμα και φυσικά πυρομαχικά και εάν επαρκούν για μία στρατιωτική εμπλοκή; Συντηρείται σωστά το κύριο υλικό και αν όχι, γιατί; Γίνεται η προβλεπόμενη εκπαίδευση; Πραγματοποιούνται οι προβλεπόμενες βολές; Τι ποσοστό επανδρώσεως ή στελεχώσεως αν θέλετε πιο σωστά έχουν οι Μονάδες των ΕΔ (παρά το γεγονός ότι υπάρχει πάλι μία συσσώρευση σε στρατιωτικές υπηρεσίες του Λεκανοπεδίου της Αττικής); Μπορούν με αυτήν τη σύνθεση να εκπληρώσουν την αποστολή τους; Υπάρχει εκπαιδευμένη εφεδρεία; Τι ακριβώς απαιτείται για να αποκατασταθούν τα προβλήματα που υπάρχουν και μάλιστα σε πόσο χρόνο;

Για να είμαστε δίκαιοι, τα όποια σοβαρά προβλήματα υπάρχουν που αφορούν στη μαχητική ικανότητα των ΕΔ δεν δημιουργήθηκαν όλα στους 14 μήνες που η παρούσα κυβέρνηση βρίσκεται στην εξουσία, αλλά οφείλονται πρωταρχικά σε χρόνιες παθογένειες που κορυφώθηκαν με την οικονομική μας χρεοκοπία. Απλά και σε αυτόν τον τομέα τα πήγε… χάλια! Με αδήριτη ανάγκη τον εξορθολογισμό των αμυντικών δαπανών, λόγω της αντιοικονομικής και ψυχροπολεμικής δομής, φθάσαμε όλα αυτά τα χρόνια στο άλλο άκρο, οι περικοπές στους λειτουργικούς και αναπτυξιακούς προϋπολογισμούς να έχουν ξεπεράσει το 50%, δηλαδή διπλάσιο της μείωσης του ποσοστού του ΑΕΠ, χωρίς μάλιστα να συνοδευτούν από τις ανάλογες διορθωτικές και εξισορροπητικές ενέργειες. Σήμερα ο κ. Καμμένος καλείται να επιλύσει διαχρονικά προβλήματα που άλλοι υπουργοί τα έβαζαν κάτω από το χαλί. Μπορεί να τα προχωρήσει σε λύσεις; Αμφίβολο με το μέχρι σήμερα δείγμα γραφής του! Αλλά, πέρα από την ευθύνη της Πολιτικής, είναι αδιαμφισβήτητες και οι ευθύνες της Στρατιωτικής Ηγεσίας. Δεν είναι δυνατόν επί τέσσερα συναπτά έτη Αρχηγός να μην υλοποιεί αναδιοργάνωση των ΕΔ η οποία θα εξοικονομούσε οικονομικούς και ανθρώπινους πόρους. Δεν είναι δυνατόν να προσπαθεί να πείσει τον πολιτικό του προϊστάμενο ότι όλα πήγαιναν καλά με το να ενεργοποιεί δύο φορές τον μήνα τη Δύναμη Ταχείας Αντιδράσεως πάντα με την παρουσία τηλεοπτικών συνεργείων τη στιγμή που το υπόλοιπο 99% ήταν σε φθίνουσα πορεία, γεγονός που τόσο ο ίδιος όσο και οι υφιστάμενοι του γνώριζαν. Σε άλλη περίπτωση και μάλιστα πρόσφατα, Αρχηγός Επιτελείου δήλωσε στον Τύπο ότι έχει διαθεσιμότητα των κυρίων μέσων σε ποσοστό που φθάνει το… 90%, όταν στον καιρό της επάρκειας αλλά και της σπατάλης αυτό δεν ξεπερνούσε το 75 - 80%. Σήμερα, μετά από τόσα χρόνια κρίση και λειτουργικούς προϋπολογισμούς μειούμενους κάθε χρόνο, πώς εξακοντίστηκε σε τέτοιο ψηλό ποσοστό που θα το ζήλευε ακόμα και ο Στρατός των ΗΠΑ;

Τον Ιούνιο 2011, οι Αρχηγοί των Κλάδων των ΕΔ του Ηνωμένου Βασιλείου, με την ενθάρρυνση του πολιτικού προϊστάμενου υπουργού τους, παρουσίασαν στο Βρετανικό Κοινοβούλιο χωρίς περιστροφές την πραγματικά κακή κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει λόγω περικοπών και άλλων λανθασμένων κυβερνητικών πολιτικών η επιχειρησιακή ικανότητα των Κλάδων των οποίων προΐσταντο και εξέφρασαν την αγωνία τους για την επόμενη ημέρα. Αποτέλεσμα αυτής της ενημέρωσης ήταν, και με την υποστήριξη της κοινής γνώμης, να γίνουν διορθωτικές κινήσεις και να αποκατασταθεί σε μεγάλο βαθμό η μαχητική ικανότητα ως εργαλείο άσκησης εξωτερικής πολιτικής. Αδιανόητο θα μου πείτε για την Ελλάδα. Μήπως έχουμε εμείς περισσότερη δημοκρατία από τη Μεγάλη Βρετανία; Όχι, απλά εκεί έχουν θεσμούς που λειτουργούν, ας λειτουργήσουν λοιπόν και εδώ και θα βρεθούν αρκετές λύσεις.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η φύση δεν ανέχεται τα κενά εκεί όπου δεν προβλέπεται να υπάρχουν. Τα καλύπτει άμεσα. Και η εξουσία, η ουσία της πολιτικής ισχύος, δεν ανέχεται να προκύπτουν χάσματα στην άσκησή της. Αυτό είναι ορατό στην Ελλάδα. Η εξουσία δεν ασκείται, ο νόμος παραβιάζεται, η Δικαιοσύνη καταπατάται, το Σύνταγμα έχει καταστεί κενό γράμμα.

Τα σκηνικά που αντικρίζουν οι Ελληνες στην τηλεόραση είναι φρικτά και εξοργιστικά, αλλά υπολείπονται σε ένταση και «ποιότητα» προκλήσεως από όλα όσα λαμβάνουν χώρα καθημερινά στην πατρίδα μας.

Λαθρομετανάστες κάνουν... έλεγχο στα χαρτιά οδηγών νταλικών για να αποφανθούν αν θα τους επιτρέψουν να περάσουν! Οι παρανόμως εισελθόντες αλλοδαποί έχουν υποκαταστήσει τα όργανα της τάξεως, ενώ οι αγρίως φορολογούμενοι πολίτες βρίσκονται στο έλεος του ισλαμικού στρατού των καταληψιών των οδικών δικτύων και άλλων υποδομών του κράτους.

Στον λιμένα του Πειραιώς άλλο εγκληματικό στοιχείο που υποδύεται τον ρόλο του ανήμπορου πρόσφυγα απείλησε να πετάξει μωρό σε λιμενικό! Τα προαναφερθέντα περιστατικά τα είδε το πανελλήνιο και επίσης είδε, με φρίκη και απογοήτευση, το κράτος να απουσιάζει, κλείνοντας έτσι πονηρά το μάτι στους λαθραίους να μας συμπεριφέρονται κατά το δοκούν.

Οι ξένοι δικαιούνται να καταλαμβάνουν σιδηροτροχιές, να «ελέγχουν» τα χαρτιά των οδηγών, να καταλαμβάνουν λιμάνια, να μετακινούνται δωρεάν στην επικράτεια, να σιτίζονται δωρεάν και να τραμπουκίζουν μεταξύ τους αλλά και εις βάρος των Ελλήνων. Αυτό το μήνυμα παίρνουν από το κράτος. Να κάνουν ό,τι θέλουν, όπως θέλουν, σε όποιον θέλουν.

Οι Ελληνες έχουν το... δικαίωμα να ζουν σε κατάσταση ανέχειας, να είναι άνεργοι, να εκποιούν την περιουσία τους για να πληρώνουν φόρους, να υπομένουν τα πάνδεινα από τους ισλαμιστές εποίκους και να περιμένουν τα χειρότερα.

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι αυτό δεν μπορεί και δεν πρέπει να συνεχιστεί. Απέχουμε χιλιοστά από το χάος. Η μόνη λύση για την αποφυγή των χειρότερων είναι χειροπέδες και απέλαση σε όλους τους λάθρα εισελθόντες στην Ελλάδα που παρανομούν.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι κουρδικές δυνάμεις των Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG) πήραν την Τετάρτη εκδίκηση για το μακελειό που προκάλεσαν την Τρίτη οι ισλαμιστές στο Χαλέπι.

Οι «μετριοπαθείς» μισθοφόροι της Άγκυρας βομβάρδισαν την Τρίτη την κουρδική συνοικία Σεΐχ Μακσούντ στο βόρειο Χαλέπι σκοτώνοντας 15 και τραυματίζοντας 56 αμάχους, κυρίως γυναικόπαιδα (φωτογραφίες εδώ).

Βεβαίως δεν ήταν μόνο η Τρίτη, κάθε ημέρα εδώ και πολλές εβδομάδες η Σεΐχ Μακσούντ βομβαρδίζεται και μετράει θύματα, αλλά την Τρίτη το μακελειό ήταν μεγάλο.

Την Τετάρτη οι μισθοφόροι της Άγκυρας επιτέθηκαν για να καταλάβουν τη συνοικία Σεΐχ Μακσούντ αλλά για μια ακόμη φορά η κουρδική αντίσταση τους απέκρουσε.

«Οι μάχες συνεχίστηκαν μέχρι τα μεσάνυχτα της Τετάρτης και είχαν ως αποτέλεσμα την καταστροφή ενός τανκ και μιας αποθήκης όπλων των ισλαμιστών», αναφέρεται σε επίσημη ανακοίνωση των Κούρδων του YPG, η οποία συνεχίζει: «Σύμφωνα με αρχικές πληροφορίες, περισσότεροι από 36 τρομοκράτες σκοτώθηκαν και 70 τραυματίστηκαν».

Από την πλευρά τους οι Κούρδοι ανακοίνωσαν ότι σκοτώθηκαν μόλις 4 μαχητές του YPG. Είναι οι 4 άνδρες που βλέπετε στο tweet που ακολουθεί:


Μιλώντας στο ARA News μέσα από το Χαλέπι ο Ρεζάν Χιντό, μέλος του Συριακού Δημοκρατικού Συμβουλίου, το οποίο συνδέεται με την ηγεσία του YPG, δήλωσε ότι «εν μέσω διεθνούς σιωπής, δεκάδες πολίτες έχουν σκοτωθεί ή τραυματιστεί μέχρι τώρα από τις βαρβαρικές επιθέσεις των τρομοκρατικών ισλαμιστικών ομάδων».

«Τουλάχιστον 14 πολίτες σκοτώθηκαν και 52 τραυματίστηκαν, ορισμένοι πολύ σοβαρά», πρόσθεσε.

«Πέντε Κούρδοι μαχητές σκοτώθηκαν υπερασπιζόμενοι τους πολίτες στη Σεΐχ Μακσούντ. Ένας από τους νεκρούς είναι ο Αμπού Ραβάν, ηγετικό στέλεχος των δυνάμεων του YPG στο Χαλέπι», είπε ένας αυτόπτης μάρτυρας στο ARA News.

Ο Αμπού Ραβάν, υψηλόβαθμο στέλεχος του YPG, που σκοτώθηκε την Τετάρτη στο Χαλέπι πολεμώντας τους μισθοφόρους της Τουρκίας

Τις τελευταίες εβδομάδες εκατοντάδες άμαχοι, συμπεριλαμβανομένων γυναικών και παιδιών, έχουν σκοτωθεί ή τραυματιστεί από τις επιθέσεις των «μετριοπαθών» ισλαμιστών μισθοφόρων της Τουρκίας στην κουρδική συνοικία της πόλης του Χαλεπιού.

Δείτε βίντεο μέσα από τη μάχη στο Χαλέπι, που ανάρτησαν στο διαδίκτυο οι «μετριοπαθείς» μισθοφόροι της Τουρκίας:




Πηγή Tribune



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ζητά να διαβάζονται οι ανακοινώσεις 
στα μειονοτικά σχολεία μόνο στα τουρκικά!

Στην υπηρεσία του τουρκικού προξενείου βρίσκεται ο βουλευτής του Ποταμιού Ιλχάν Αχμέτ! Δεν εξηγείται διαφορετικά το γεγονός ότι κατέθεσε ερώτηση στη Βουλή, με την οποία, ούτε λίγο ούτε πολύ, ζητεί οι ανακοινώσεις που εκφωνούνται στα μειονοτικά σχολεία της Θράκης να γίνονται στα τουρκικά και όχι στα ελληνικά.

Ειδικότερα, ο κ. Ιλχάν ζητεί να μην ισχύσει το έγγραφο με αριθμό πρωτοκόλλου Φ.2.4./1224 της 1/4/2016 της Περιφερειακής Διεύθυνσης Π&Δ Εκπαίδευσης Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης, που υπογράφτηκε από τον διευθυντή Παναγιώτη Κεραμάρη και ανέφερε ρητά ότι «οι ανακοινώσεις στους μαθητές των σχολείων θα εκφωνούνται στην επίσημη γλώσσα του κράτους». Να σημειωθεί ότι είχε προηγηθεί άλλο έγγραφο στις 7/3/2016 του ιδίου προσώπου, που υπογράμμισε ότι «στο εξής οι όποιες ανακοινώσεις ή ενημερωτικά σημειώματα στέλνονται στα σχολεία, εκ μέρους τους, να είναι στην επίσημη γλώσσα του κράτους, δηλαδή την ελληνική».

Κατόπιν εντολής

Ο βουλευτής του Ποταμιού, έχοντας προφανώς πάρει εντολή, φτάνει στο σημείο να καταγγείλει ότι οι «παρεμβάσεις του κ. Κεραμάρη συνιστούν ευθεία παραβίαση των συνθηκών και των πρωτοκόλλων που διέπουν το καθεστώς της μειονοτικής εκπαίδευσης, θέτοντας υπό αμφισβήτηση την ελεύθερη χρήση της τουρκικής γλώσσας στα μειονοτικά σχολεία».
Σημειώνει δε ότι το δικαίωμα χρήσης της τουρκικής γλώσσας στα μειονοτικά, δίγλωσσα σχολεία της Θράκης αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της φύσης, της λειτουργίας και της ίδιας της υπόστασης αυτών των σχολείων, όπως αυτή καθορίζεται από τη Συνθήκη της Λωζάννης.

Τέλος, ρωτά τον υπουργό Παιδείας Νίκο Φίλη εάν σκοπεύει να παρέμβει προκειμένου να ανακληθούν διά ανάλογου επίσημου διοικητικού εγγράφου οι παραπάνω γραπτές εντολές.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ερντογάν: Δεν θα δεχθούμε επαναπροωθήσεις 
αν η ΕΕ δεν εκπληρώσει τις δεσμεύσεις της

«Βόμβα» στην ήδη προβληματική συμφωνία με την Ευρωπαϊκή Ένωση για την επαναπροώθηση Σύρων προσφύγων από την Ευρώπη έβαλε την Πέμπτη ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

«Η Τουρκία δεν θα υλοποιήσει τη συμφωνία να πάρει πίσω πρόσφυγες αν η ΕΕ δεν εκπληρώσει τις δικές της δεσμεύσεις» δήλωσε ο Τούρκος πρόεδρος όπως μεταδίδει το Reuters.

Βάσει της συμφωνίας η Άγκυρα θα παίρνει πίσω όλους τους μετανάστες και πρόσφυγες που περνάνε από το Αιγαίο για να μπουν παράνομα στην Ελλάδα. Σε αντάλλαγμα η Ευρώπη θα υποδεχθεί χιλιάδες Σύρους πρόσφυγες απευθείας από την Τουρκία «με την ΕΕ να την ανταμοίβει με χρήματα, άρση του καθεστώτος βίζας για τους Τούρκους πολίτες και την προώθηση της ενταξιακής της πορείας».

Με απλά λόγια, ο Ερντογάν τα θέλεο όλα εδώ κα τώρα και απειλεί να παραβιάσει την συμφωνία, εάν η Ευρώπη δεν δεχτεί να αλλάξει τους όρους που ήδη έχουν συμφωνηθεί... Και για να μην ξεχνάμε, όλο αυτό το παιχνίδι μεταξύ Ευρώπης και Τουρκίας γίνεται εις βάρος της Ελλάδας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


H Ελλάδα έχει περιέλθει, λόγω του μεταναστευτικού/προσφυγικού 
σε «χώρα ειδικού καθεστώτος», εκτός του πυρήνα της Ευρώπης

Από την δεκαετία του ’80 ακόμη, επί εποχής Ανδρέα Παπανδρέου, γινόταν λόγος για την «Ευρώπη δύο ταχυτήτων», γνωστού όντος ότι δεν παρουσίαζαν όλες οι 15 -τότε- χώρες τον ίδιο βαθμό ανάπτυξης, με τις μεσογειακές να υστερούν.

Γίνονταν συζητήσεις πώς μπορεί εντός της ΕΟΚ να υπάρχουν διαφοροποιήσεις υποχρεώσεων και δικαιωμάτων μεταξύ ισοτίμων χωρών, όπου εκτός των άλλων κάθε αδύναμη χώρα έχει την ίδια ψήφο με την ισχυρή, και το δικαίωμα βέτο, με το οποίο καθίσταται δυνατή η παρεμπόδιση στη λήψη αποφάσεων.

Συζητήθηκε μάλιστα να δοθούν περισσότερες αρμοδιότητες στο Ευρωκοινοβούλιο και οι αποφάσεις να λαμβάνονται με την αρχή της πλειοψηφίας μετά από ψηφοφορία των Ευρωβουλευτών, ώστε ουσιαστικά οι μικρές σε αριθμό βουλευτών χώρες να μη έχουν λόγο. Ήταν τότε που ο γαλλογερμανικός άξονας ήταν ισχυρός και που οι δύο χώρες, με τους δορυφόρους τους, είχαν καταφανή πλειοψηφία στο Ευρωκοινοβούλιο.

Αυτή η προοπτική εγκαταλείφθηκε μάλλον, μετά και την είσοδο της Πολωνίας -με πολυπληθή ομάδα ευρωβουλευτών- όπου μαζί με την Βρετανία, ως τα δόρατα των ΗΠΑ στην Ε.Ε. και την εξασθένηση του γαλλογερμανικού άξονα, η πλειοψηφία στο Ευρωκοινοβούλιο αλλάζει ίσως κατεύθυνση.

Όμως, με την εμφάνιση της οικονομικής κρίσης στις μεσογειακές χώρες, μηδέ της Γαλλίας εξαιρουμένης -στην οποία απλώς δίδεται τεχνητή ανάσα ζωής-, η αρχική ιδέα των δύο Ευρωπαϊκών Ζωνών επανέρχεται, όχι με την προτέρα μορφή αλλά για κάθε χώρα χωριστά, αναλόγως του βαθμού οικονομικής καχεξίας της. Η Ελλάδα επί του προκειμένου, με την ακολουθούμενη από τα 2015 πολιτική της μάλλον θέτει εαυτόν να κάνει έναρξη μιας περιθωριοποίησης, αν δεν υποχρεωθεί σε Grexit.

Ο καθηγητής της Ευρωπαϊκής Πολιτικής και Ενοποίησης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, κ. Π. Κ. Ιωακειμίδης (ο οποίος υπήρξε σύμβουλος για Ευρωπαϊκά θέματα του πρωθυπουργού Κ. Σημίτη) σε άρθρο του στο globalview.gr, αναφέρεται στην Ελλάδα ως «χώρα ειδικού καθεστώτος» στην Ε.Ε. σχολιάζοντας κατ’ αρχάς την «ανίερη» συμμαχία του Α. Τσίπρα με Ολάντ και Μέρκελ, όπου οι ιδεολογικές θέσεις του Έλληνα πρωθυπουργού βρίσκονται σε καταφανή αντιπαλότητα με αυτές των Γάλλων σοσιαλιστών και των Γερμανών χριστιανοδημοκρατών.

Εξηγεί την συμμαχία αυτή, ότι προσλαμβάνει μάλλον προσωπικό στοιχείο, όπου Α. Μέρκελ και Φ. Ολάντ εμφανίζονται να «αγκαλιάζουν» ένθερμα τον Α. Τσίπρα, ξεχνώντας ακόμα και τις βιτριολικές προσβολές που ο τελευταίος είχε εκστομίσει εναντίον τους, επειδή, γράφει ο κ. Ιωακειμίδης, έτσι εξυπηρετείται η προσωπική πολιτική ατζέντα των δύο ηγετών. Για τη Μέρκελ στη διαχείριση κυρίως του προσφυγικού / μεταναστευτικού, για τον Ολάντ στην αναζήτηση ενός «αριστερού προσωπείου» (αφού έχει χάσει το αριστερό του πρόσωπο στο εσωτερικό της χώρας του) ενόψει εκλογών.

Ο αθρογράφος δεν θεωρεί ότι ο σημαντικός λόγος αυτού του εναγκαλισμού οφείλεται στο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί ευκολότερα από ό,τι τα αστικά κόμματα να απορροφήσει τους κραδασμούς από τα αντιλαϊκά μέτρα, ώστε να τυγχάνει ο κ. Τσίπρας της υποστήριξής τους, αλλά πιστεύει πως το προέχον είναι το γεγονός πως το δόγμα που τείνει να επικρατήσει στις κεντρικές πρωτεύουσες της Ένωσης είναι ότι λόγω προσφυγικού/μεταναστευτικού, της οικονομικής κρίσης και κυρίως λόγω της μεταρρυθμιστικής αδυναμίας, είναι προτιμότερο η Ελλάδα να οριοθετηθεί ως «χώρος άτυπου ειδικού καθεστώτος» στο πλαίσιο της ΕΕ, ως χώρα - ειδική περίπτωση.

Αν συμβαίνει έτσι, τότε μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός ότι δεν έχει ιδιαίτερο νόημα για την Ευρώπη να επιμείνει σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις για να επιτευχθεί π.χ. η θεσμική και διοικητική αναβάθμιση της χώρας, όπως απαιτεί το ΔΝΤ. Η Ευρώπη, με άλλα λόγια, έπαψε ουσιαστικά να ενδιαφέρεται για τη μεταρρύθμιση της χώρας, γι’ αυτό κλείνει αυτιά και μάτια στα όσα δυσάρεστα συμβαίνουν σε Διοίκηση, σε Δικαιοσύνη, σε αδυναμία εξευρωπαϊσμού.

Η αλήθεια είναι ότι ως προς το μεταναστευτικό, η Ελλάδα πράγματι έχει περιέλθει σε «χώρα ειδικού καθεστώτος», όπου μετά τη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας η χώρα μας βγήκε από τον πυρήνα της ΕΕ και ομαδοποιείται με την Τουρκία ως ειδικό πεδίο δράσης. Το ότι η κυβέρνηση αποδέχτηκε τόσο ανέμελα και χωρίς πρόσθετες εγγυήσεις το καθεστώς αυτό, ερμηνεύει και τη στήριξη πολλών Ευρωπαίων.

Αν η υπόθεση του κ. Ιωακειμίδη είναι βάσιμη, τότε δύσκολα θα βρισκόταν άλλος ηγέτης, αντί του Α. Τσίπρα, που θα δεχόταν τόσο εύκολα η Ελλάδα να διολισθήσει σε «χώρα ειδικού καθεστώτος». Στο πλαίσιο αυτού του καθεστώτος, το βασικό που ενδιαφέρει την Ευρώπη είναι να εκπληρωθούν οι δημοσιονομικοί στόχοι του Μνημονίου και η ανακοπή της ροής των προσφύγων. Και η κυβέρνηση Τσίπρα προσφέρει αυτά με αντάλλαγμα τη στήριξη για την παραμονή στην εξουσία.

Εξηγείται επίσης και το γεγονός, ότι δεν μπορεί η «αδυναμία» που δείχνει Α. Μέρκελ στον Α. Τσίπρα να οφείλεται μόνον στο γεγονός ότι ο πρωθυπουργός δέχτηκε να παραμείνουν στην χώρα οι 50 χιλιάδες πρόσφυγες, την ώρα που η Γερμανία δέχθηκε κοντά στο ένα εκατομμύριο. Οι 50 χιλιάδες θα την βάρυναν;

Πηγή Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Πολλές συζητήσεις γίνονται σε παρέες, κόμματα και αποκόμματα, για το ποιός είναι περισσότερο υπεύθυνος για όλο αυτό που ζούμε σήμερα.

Εδώ το πράγμα δεν είναι τόσο μπλεγμένο όσο φαίνεται, ή μάλλον όσο θα θέλανε τα κόμματα να είναι, ώστε να μειώσουν τις δικές τους ευθύνες, και να μεγεθύνουν τις ευθύνες του αντιπάλου.

Πρώτα απ' όλα, πρωτεργάτης, αυτός που σχεδίασε όλο το έγκλημα και το έθεσε σε εφαρμογή, είναι ο Μεγάλος Ηλίθιος (κατά κόσμον ΓΑΠ) και όσοι απ' την πασοκική φάρα ήξεραν και συναινούσαν.
Πρόκειται για τον αρχιεγκληματία, τον απολύτως υπεύθυνο για την αρχή του κακού, μιάς αρχής όμως που όπως είναι γνωστό είναι ''το ήμισυ του παντός''.

Μετά από αυτόν και όσοι προδότες κάθησαν έως και σήμερα στην πρωθυπουργική καρέκλα έχουν τυπικά, θεωρητικά,  το ίδιο μερίδιο ευθύνης.

Όμως, ουσιαστικά και λογικά, κάθε ένας από αυτούς έχει ακέραιη την ευθύνη για το σύνολο του μακελειού που υφίσταται η χώρα και η κοινωνία.
Κι αυτό γιατί ο καθένας απ' αυτούς θα μπορούσε να το σταματήσει και δεν το έκανε.
Εν γνώσει τους προτίμησαν να σώσουν πέντε-έξη τράπεζες του εξωτερικού και τις αντίστοιχες ξένες κυβερνήσεις, και να ρημάξουν την ελληνική οικονομία και τους έλληνες πολίτες.
Προτίμησαν να σώσουν απ' την ανεργία πέντε-δέκα χιλιάδες τραπεζικούς υπάλληλους των τραπεζών που θα έκλειναν -αν έκλειναν-, και να καταδικάσουν 
  • σε ανεργία 2 με 2μισυ εκατομμύρια έλληνες πολίτες,  
  • στην μετανάστευση πάνω από 400.000 νέους -κυρίως επιστήμονες-,
  • στην οικονομική εξουθένωση τα 4/5 της κοινωνίας,
  • και στον τάφο πάνω από 10 με 12 χιλιάδες που έχουν ως σήμερα αυτοκτονήσει.
Και πάλι όμως,  πρωταθλητής υπάρχει!
Αν θεωρήσουμε πως μία κάποια έκφανση της δημοκρατίας είναι οι εκλογές που γίνονται, έστω και αυτές οι τραβεστί εκλογές με την ενισχυμένη αναλογική, τις πενήντα έδρες δώρο(!) στο πρώτο κόμμα, τους εκλογικούς καταλόγους με τους νεκρούς του μικρασιατικού πολέμου, και όλες αυτές τις μεθοδεύσεις, αν λέμε, θεωρήσουμε αυτού του είδους τις εκλογές ως δημοκρατία, τότε τί να πούμε για το δημοψήφισμα;

Το δημοψήφισμα που είναι ένα σαφές άρωμα άμεσης δημοκρατίας, μία πρωτόλεια εκδήλωση της βούλησης του λαού.
Και τί να πούμε γι αυτόν (ή γι αυτούς) που τόσο χυδαία και κυνικά καταπατούν την βούληση του λαού μέσα σε λίγες μόνο μέρες απ' την εκδήλωσή της;

Μπορεί οι προηγούμενοι προδότες να συνέχισαν την προδοσία των προηγουμένων τους, και να αδιαφόρησαν για την δημοκρατία και το Σύνταγμα, οι σημερινοί όμως είναι απολύτως υπεύθυνοι για την ψυχική καταβαράθρωση του ελληνικού λαού, καθώς η σημειολογική αλλά και ουσιαστική κατάργηση κάθε είδους δημοκρατικού δικαιώματος των πολιτών, αποστέρησε από την κοινωνία κάθε ελπίδα λογικής, ειρηνικής και αναίμακτης λύσης στην σύγχρονη, αληθινή τραγωδία που ζούμε.

Πρωταθλητές λοιπόν υπάρχουν
Και είναι οι σημερινοί κυβερνώντες-δωσίλογοι.
Μπορεί να μην είναι πρωτεργάτες, είναι όμως πρωταθλητές.
Και είναι αυτοί που, αν ο Μεγάλος Ηλίθιος έσκαψε τον λάκκο, και οι επόμενοι πετάξανε χούφτες το χώμα στην νεκρή πατρίδα, ετούτοι έβαλαν την ταφόπλακα και σφράγισαν κάθε χαραμάδα ελπίδας για μία ανάσταση.

Παρακαλούνται οι πρωταθλητές, να προσέλθουν στο ικρίωμα, να παραλάβουν τα βραβεία τους!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μπορεί η αρχαιότητα να μας κληρονόμησε το περίφημο «παν μέτρον άριστον» (υπάρχει ασφαλώς και το πιο σύγχρονο για εντολή που δόθηκε σε μεγάλης ηλικίας κυρία – βλ. γριά – και τι ακριβώς εκτέλεσε η ίδια…), όμως ο σύγχρονος Έλληνας δεν δίνει καμία απολύτως σημασία σε αυτό, όπως αποδεικνύεται στην πράξη, προτιμώντας την παραλλαγή του… «παν μέτρον άχρηστον».

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Στην Ελλάδα της πολυεπίπεδης κρίσης, αφού το «οικονομικής» έχει ξεπεραστεί, τουλάχιστον από την πρώτη στιγμή που άρχισε το προσφυγικό – μεταναστευτικό πρόβλημα να ξεφεύγει από κάθε έλεγχο, έχουμε πλέον βρεθεί στο σημείο όπου οι Έλληνες πολίτες βιώνουν την απόλυτη ανασφάλεια, το αντίθετο δηλαδή της ασφάλειας, έναν όρο που χρησιμοποιείται εδώ με την ευρεία του έννοια, που ξεφεύγει της απλής ερμηνείας του, αυτόν της «φυσικής ασφάλειας». Όχι ότι και αυτό είναι διασφαλισμένο…

Είναι να απορεί κανείς πως είναι δυνατό όλο αυτό το διάστημα, στις τηλεοράσεις να βλέπει ο Έλληνας πολίτης εικόνες όπου πρόσφυγες – μετανάστες λένε στις αρχές ασφαλείας κατάμουτρα «ΔΕΝ» και «ΟΧΙ», είτε αυτό αφορά την εκκένωση κάποιου σημείου, διότι έτσι αποφάσισαν οι αρχές του τόπου, είτε τη διάθεσή τους να συμβιβαστούν με την ιδέα ότι δεν θα ανοίξουν τα βόρεια σύνορα.

Είμαστε στην ίδια χώρα όπου κάποιες αποκαλούμενες ως «μη κυβερνητικές οργανώσεις» ασχημονούν, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τις αρχές του τόπου, αρνούμενες να συμμορφωθούν. Και όχι μόνο αυτό, αλλά διεκδικούν εμπράκτως το «δικαίωμα» να στρέφονται με ενέργειές τους εναντίον της βούλησης της οργανωμένης -υποτίθεται- Πολιτείας.

Κι ενός κράτους μάλιστα το οποίο βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση και αγωνίζεται για να μην απολεσθεί ολοκληρωτικά ο έλεγχος. Βέβαια, το πώς είναι δυνατόν ένα οργανωμένο υποτίθεται ευρωπαϊκό κράτος να μην μπορεί να εντοπίσει και να εξουδετερώσει με όποιον τρόπο κρίνει πιο κατάλληλο (π.χ. φυλάκιση κι άλλες διώξεις) αυτή την πέμπτη φάλαγγα που δρα ανεξέλεγκτη και κανείς από τους κυβερνώντες δε δείχνει διατεθειμένος να το κάνει, θα έπρεπε να έχει προβληματίσει τους πολίτες.

Δυστυχώς, ακόμα και οι όποιοι σοβαροί άνθρωποι σε θύλακες της κυβερνητικής σύνθεσης, αλλά και της αρμόδιας γραφειοκρατίας του Δημοσίου συμπεριλαμβανομένης, δεν δείχνουν να αντιλαμβάνονται την ανάγκη ανάληψης δράσης, παρότι πολλοί δηλώνουν ότι… όλα τα περίμεναν και δεν αιφνιδιάστηκαν σε τίποτα. Όπως για παράδειγμα, το ξέσπασμα βίας ανάμεσα στις τάξεις των μεταναστών-προσφύγων.

Δυστυχώς, έχουμε ακόμα ένα παράδειγμα, όπου η ιδεοληψία, φορέας της οποίας είναι η σημερινή κυβερνητική παράταξη, δεν επιτρέπει ακόμα και στη δύσκολη αυτή τη στιγμή στους κυβερνώντες να σκεφτούν με καθαρό μυαλό, να κάνουν τις σωστές ιεραρχήσεις στόχων και να συνειδητοποιήσουν ότι η στάση που ακολουθούν θα έχει δύο επιπτώσεις.

Αφενός θα ενισχύσει τη γοητεία του μηνύματος παντός είδους ακραίων στοιχείων στο ελληνικό πολιτικό φάσμα, είτε επειδή οι εξ αριστερών διαπιστώνουν στην πράξη την ισχύ του «μπάτε σκύλοι αλέστε», είτε οι εκ δεξιών που απλώς κάθονται και παρακολουθούν, αναμένοντας από την ελληνική κοινωνία να καταφύγει σε αυτούς…

Αφετέρου δε, η στάση αυτή των φιλοξενουμένων μας θα κλιμακωθεί, διότι οι διεθνολογικά και στρατηγικά αγράμματοι του ΣΥΡΙΖΑ (οι εξαιρέσεις σαφώς υπάρχουν, αλλά δυστυχώς απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα), αρνούνται να δούνε τον παραλληλισμό με τα ιστορικά διδάγματα της στρατηγικής του «κατευνασμού» (appeasement), μια στρατηγική η οποία στην περίπτωση των προσφύγων – μεταναστών, απλώς εκτρέφει την πεποίθηση που τους έχει δημιουργηθεί ότι τα σύνορα θα ανοίξουν, με τη βοήθεια των διεθνιστών ανθελλήνων και μισελλήνων, κάποιων ενδεχομένως και διαβρωμένων από ξένες μυστικές υπηρεσίες ΜΚΟ (…) που με τη στάση τους, αλλά και την τήρηση κανόνων συνωμοτικότητας, αποδεικνύουν μέρα με την ημέρα την «αγαθοεργό» ατζέντα που υλοποιούν.

Κι αυτό επειδή οι εκλεγμένοι αρνούνται να προστατεύσουν τους πολίτες από φαινόμενα εκτροπής και αποδέχονται οποιονδήποτε παραλογισμό διατυπωθεί με διάφορες δικαιολογίες (οι μανάδες, τα παιδάκια, οι ταλαιπωρημένοι κ.λπ.), οι οποίες όσο και να αποτυπώνουν την αλήθεια και το δράμα αυτών των ανθρώπων, σε καμία περίπτωση δεν ακυρώνουν την υποχρέωσή τους να τηρούν στοιχειωδώς τους κανόνες του κράτους που τους φιλοξενεί, κάτι το οποίο θα πρέπει να είναι η απόλυτη προϋπόθεση παραμονής σε αυτό. Και σε όποιον αρέσει.

Για τον κυβερνητικό (συν)εταίρο που έχει προ πολλού ξεχάσει τις διακηρύξεις για τα θέματα αυτά προ της διαπίστωσης της γλυκιάς γεύσεως της «καρέκλας» και έχει εξελιχθεί σε συνώνυμο της φαιδρότητας, δεν έχει καν νόημα να αναφερθούμε. Δείχνει πάντως τελευταία να λειτουργεί ως το τέλειο άλλοθι του Αλέξη Τσίπρα στην υιοθέτηση στοιχειωδών μέτρων που όμως θεωρούνται ανάθεμα από τους επικίνδυνους ανεγκέφαλους των «συνιστωσών» του ΣΥΡΙΖΑϊκού συνονθυλεύματος και τον σκληρό κομματικό πυρήνα.

Η κυβέρνηση του τόπου οφείλει να βάλει όρια στη συμπεριφορά όσων φιλοξενούνται στο ελληνικό έδαφος. Τουλάχιστον οφείλει να σεβαστεί τα στελέχη της Αστυνομίας, του Λιμενικού και όποιων άλλων αρχών εμπλέκονται και αντιμετωπίζουν σε καθημερινή βάση απαράδεκτες και αντικοινωνικές συμπεριφορές, με τις εντολές που φέρονται να έχουν – οι ίσιοι τα λένε – είναι απλά «μην ασκείτε βία».

Όμορφο είναι αυτό και ασφαλώς το δέον γενέσθαι. Τι γίνεται όμως όταν η κατάσταση εκτρέπεται; Τι γίνεται όταν διαπιστώνεις στην πράξη -διότι το ήξερες- ότι μεγάλο μέρος της πληθυσμιακής αυτής ομάδας είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμη να ασκήσει και βία, επικαλούμενη την «ιερή της αγανάκτηση»; Επιτέλους, πρέπει να μπουν όρια και μάλιστα σαφέστατα, εάν δεν θέλουν να χάσουν εντελώς τον έλεγχο της κατάστασης.

Διότι καλές είναι οι διεθνείς «επαφές υψηλού επιπέδου» για την επίλυση της κρίσης, όμως πέραν της αναποτελεσματικότητας που έχει αποδειχθεί στην πράξη -για πλειάδα λόγων- κινδυνεύεις να θεωρηθείς – εάν δεν έχεις ήδη – ως αναξιόπιστος συνομιλητής, αφού στα θέματα ασφαλείας, η υπερβολή στη θεωρία και η ανικανότητα λήψης αποτελεσματικών μέτρων, επηρεάζει αποφασιστικά και αυτό το «ανώτατο επίπεδο».

Την ίδια στιγμή που βιώνουν συνθήκες απόλυτης ανασφάλειας οι πολίτες, έχουν να αντιμετωπίσουν ένα αδίστακτο κράτος στο επίπεδο της οικονομικής ασφάλειας, ένα κράτος το οποίο με τη δικαιολογία της οικονομικής κρίσης, έχει εξαπολύσει μια άνευ προηγουμένου φοροεπιδρομή. Δικαιολογία, αφού η ουσία είναι η απροθυμία τους να συρρικνώσουν το Δημόσιο όπου έχουν βολέψει όλοι διακομματικά την εκλογική τους πελατεία.

Οι κυβερνώντες δεν αντιλαμβάνονται, ότι πολύ σύντομα μεγάλος αριθμός Ελλήνων θα βρεθεί ίσως και σε πιο δραματική θέση από τους πρόσφυγες – μετανάστες, οι οποίοι έχουν τουλάχιστον κάποιον να τους ταΐσει, με όλα τα προβλήματα… Στην πιο κρίσιμη στιγμή, το πολιτικό προσωπικό δεν έχει αποδειχθεί κατώτερο των περιστάσεων που συνηθίζουμε να λέμε. Απέδειξε ότι είναι άχρηστο.

Πηγή Defence-Point





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Είναι άραγε απάτριδες, ανιστόρητοι, γεννίτσαροι, 5η φάλαγγα ή ανθρωπιστές ; Ένα είναι βέβαιο:
Η απουσία του κράτους εκθρέφει  παρακράτος, ενώ από το 2014 υπάρχει μία έκρηξη ίδρυσης «αμαρτωλών» Μ.Κ.Ο.
Παράλληλα μεγεθύνεται η εικόνα των φερόμενων ως «αλληλέγγυων».
 
Στους τελευταίους, υποστηρίζει ο Ίων Πολιάδης -ο οποίος έζησε μαζί τους για 20 ημέρες στον Πειραιά- έχουν παρεισφρήσει άνθρωποι περίεργων σεξουαλικών προτιμήσεων είτε σεξουαλικά απόκληροι, άλλοι με ξένη ιθαγένεια αλλά και μία «παρτίδα» αντιεξουσιαστών οι οποίοι δημιουργούν αργά αλλά σταθερά ένα νέο καρκίνωμα, αγνοώντας τους νόμους και υποκαθιστώντας τις αρχές και αδιαφορώντας ακόμη και για αυτήν την υπόσταση της χώρας.

Έτσι οι μεν «αμαρτωλές» Μ.Κ.Ο. κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα, δηλαδή τον πλουτισμό των ιδρυτών τους, οι δε «αλληλέγγυοι» δημιουργούν ένα «φυτώριο» που προσπαθεί να αφομοιώσει τους αγνούς ιδεαλιστές, κυρίως νέους, με στόχο την πολιτική δύναμη…και την ανοησία.

Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες αποτελούν το απαραίτητο περιβάλλον μέσα στο οποίο εκθρέπτονται οι παραπάνω πρακτικές. 

Ως εκ τούτου η διατήρηση αλλά και η αναμενόμενη «επιδείνωση» του προσφυγικού/ μεταναστευτικού προβλήματος είναι η απαραίτητη και ικανή συνθήκη για την περεταίρω ανάπτυξή τους. Μία εξέλιξη η οποία είναι εξαιρετικά επικίνδυνη, αφού αμαρτωλές ΜΚΟ και «αλληλέγγυοι» αναλώνουν τον χρόνο τους, πέραν από τα νομιμότυπα και στην δημιουργία ενός ταραγμένου κλίματος ενώ στρέφουν τους μέχρι τώρα φιλόξενους Έλληνες πολίτες εναντίον των προσφύγων και μεταναστών. 

Ως λύση προβάλει η σωστή ενημέρωση των μεταναστών από το κράτος με ανάδειξη των πραγματικών κινήτρων των αμαρτωλών Μ.Κ.Ο και των «αλληλέγγυων».

Ωστόσο για την πρόληψη των διαφαινόμενων εντάσεων και έως το κράτος απαλλαγεί από τις ιδεοληψίες του και επαναφέρει την νομιμότητα, πρέπει να αναλάβουν «δράση» οι πολίτες με όπλο τους νόμους.

Ώστε, όπου παρατηρείται παρανομία, αυθαιρεσία, καταπάτηση περιουσιών, ή υποκατάσταση αρχής, οι πολίτες οφείλουν να απευθύνονται στις αρμόδιες αστυνομικές, λιμενικές και εισαγγελικές αρχές. Και όπου οι αρχές δεν πράξουν το καθήκον τους  τότε θα πρέπει να κατατεθούν μηνύσεις για παράβαση καθήκοντος. Όχι μόνον κατά των εκτελεστικών οργάνων αλλά και κατά του συνόλου της ιεραρχίας. 

Παράλληλα να συγκεντρώνουν πληροφορίες για το ποιόν και την δράση ατόμων που υπό τον μανδύα του «ανθρωπιστή» καταφεύγουν σε πράξεις παράνομες οι οποίες στρέφονται κατά των πολιτών και της χώρας.

Είναι δε άκρως περίεργο το γεγονός ότι ενώ το κράτος διαθέτει δεκάδες εκατομμύρια για την σίτιση και την στέγαση προσφύγων και μεταναστών δεν δαπανά ένα ελάχιστο ποσό για να παράξει ενημερωτικά φυλλάδια. Αντίθετα επιτρέπει την ασυδοσία και την παραπληροφόρηση των «αλληλέγγυων».

Εκτός αν αληθεύει ότι πίσω από κάποιες «αμαρτωλές» Μ.Κ.Ο. κρύβονται κυβερνητικοί αξιωματούχοι.

Ι. Δέμος   




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου