Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

1 Μαΐ 2012

Του Χρήστου Καπούτση

Έχουν ξεπεράσει τα 40 δισεκατομμύρια ευρώ οι δαπάνες για την εθνική μας άμυνα στη δεκαπενταετία 1996- 2011!!!

Όλοι οι Πρωθυπουργοί, οι Υπουργοί Εθνικής Άμυνας και οι υπουργοί μέλη του ΚΥΣΕΑ ευθύνονται για το «πλιάτσικο» σε βάρος του Δημόσιου ταμείου. Και το χειρότερο, παρότι ξοδέψαμε δισεκατομμύρια ευρώ, δεν κατορθώσαμε να επιτύχουμε την ουσιαστική θωράκιση της άμυνας της χώρας μας.

Για παράδειγμα, αγοράσαμε υπερσύγχρονα άρματα μάχης χωρίς βλήματα!! Αλλά και μαχητικά αεροσκάφη F-16 χωρίς συστήματα αυτοπροστασίας!!! Αγοράσαμε το πανάκριβο και επιχειρησιακά άψογο αντιαεροπορικό σύστημα S-300, και τόχουμε να «λιάζεται» στην Κρήτη!!

Πληρώσαμε 3 δισεκατομμύρια ευρώ για 6 υποβρυχία (4+2) και έχουμε πάρει μόνο το «ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ» και αυτό όχι ολόκληρο …

Δυστυχώς όμως υπάρχει και κάτι ακόμη πιο σημαντικό. Η δαιμονοποίηση του Άκη Τσοχατζόπουλου, όχι μόνο συσκοτίζει διάφορες άλλες, εξίσου σημαντικές υποθέσεις διασπάθισης δημοσίου χρήματος, αλλά ουσιαστικά, αθωώνει τους πρώην Πρωθυπουργούς , τους Κ.Σημίτη, Κ. Καραμανλή, Γ. Παπανδρέου, αφού με αποφάσεις του ΚΥΣΕΑ γινόταν το «μεγάλο πάρτι» των κερδών από τους Εξοπλισμούς, που έστησαν πολιτικοί, στρατιωτικοί, έμποροι και βιομήχανοι όπλων, μετά τα δραματικά γεγονότα στα Ίμια.

Ποιοι μεγαλοεπιχειρηματίες, εκδότες, εφοπλιστές, έχουν εμπλακεί , είτε έμμεσα, είτε άμεσα, στην αγορά οπλικών συστημάτων; Πρόκειται για μεγαλοσχήμονες παράγοντες της Δημόσιας ζωής του τόπου, που για «περίεργους» λόγους, βρίσκονται στο απυρόβλητο της Δικαιοσύνης!!

Το εντυπωσιακό είναι ότι η Ελλάδα κατέχει την πέμπτη θέση μεταξύ των μεγαλύτερων εισαγωγέων συμβατικών οπλικών συστημάτων στον κόσμο, σύμφωνα με έκθεση του Διεθνούς Ινστιτούτου Ερευνών για την Ειρήνη ς (SIPRI), που εδρεύει στη Στοκχόλμη, ενώ, όπως αναφέρεται στην συγκεκριμένη έκθεση, οι άλλες χώρες που είναι πρώτες στη σχετική λίστα είναι η Κίνα, η Ινδία, η Ν. Κορέα και τα Αραβικά Εμιράτα!!

Στην ίδια έκθεση αναφέρεται επίσης ότι σε ΗΠΑ και Ρωσία αναλογούν περισσότερες από τις μισές πωλήσεις όπλων παγκοσμίως!!

Όπως είναι γνωστό , αγοράζοντας πανάκριβα και υπερ-κοστολογημένα οπλικά συστήματα από τις υπερδυνάμεις (ΗΠΑ-ΡΩΣΙΑ-ΓΕΡΜΑΝΙΑ) αγοράζεις και πολιτική υποστήριξη για την προώθηση των εθνικών συμφερόντων. Άρα, όσο πιο πολιτικά αδύναμο είναι ένα κράτος, τόσο πιο πολλά ξοδεύει για την αμυντική του θωράκιση και τόσο περισσότερο πλουτίζουν τα «παράσιτα» της διαπλοκής και οι ύαινες του βρώμικου κυκλώματος των έμπορων όπλων.

Εκλογές ευθύνης και χρέους, δικαίου και τιμωρίας

Εκλογές επιβολής δικαίου και ανάκτησης της ανεξαρτησίας και της αυτοκυριαρχίας. Εκλογές απελευθέρωσης και συνέπειας στην ιστορική ευθύνη. Αυτές είναι οι επόμενες εκλογές, οι οποίες έχουν μεταβληθεί σε κορωνίδα αίσχους και ξεδιάντροπων εκβιασμών.

Καλούμαστε την Κυριακή, ως λαός, ως νοήμονες πολίτες, ως άνθρωποι που βλέπουν τα πάντα να καταρρέουν γύρω τους, να αποφασίσουμε ποιος θα μας κυβερνήσει.
Άραγε θα ψηφίσουμε κάποιον από εκείνους που φέρουν ακέραιη την ευθύνη της απόλυτης οικονομικής κατάπτωσης, της διεθνούς ηθικής καταρράκωσης και τους προστάτες του χρηματοπιστωτικού συστήματος;
Θα ψηφίσουμε εκείνους που ενώθηκαν και ξέχασαν τις «διαφορές» τους, όταν είδαν τον λαό να θυμώνει με όσα έγιναν;
Πριν πάμε στην κάλπη μήπως πρέπει να θυμηθούμε ποια ήταν η χώρα μας και πως την κατάντησαν σήμερα οι επίδοξοι κυβερνήτες της;
Θα ψηφίσουμε άραγε εκείνους που ψήφισαν να μην γίνει έρευνα για το χρέος;
Μήπως θα ψηφίσουμε εκείνους που ψήφισαν να μην γίνει έρευνα σε τράπεζες του εξωτερικού για λογαριασμούς πολιτικών;
Θα ψηφίσουμε εκείνους που μας έκαναν άνεργους ή που δέχτηκαν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε Βουλγαρία;
Μήπως θα ψηφίσουμε όλους εκείνους που, χωρίς καν να διαβάσουν, υπέγραψαν την καταδίκη 2 γενιών Ελλήνων και επέτρεψαν την επιβολή κατοχικού καθεστώτος στην Ελλάδα;
Θα ψηφίσουμε εκείνους που αδιαφορώντας για τις αποφάσεις τους μετέτρεψαν την Παιδεία και την Υγεία σε παθογόνο οικονομική κατάσταση και αποφάσισαν να την... σμικρύνουν;
Μήπως θα στηρίξουμε με την ψήφο μας εκείνους που ξεδιάντροπα, κατ’ επάγγελμα, ασυνείδητα και κατ’ επανάληψη παραβίασαν το Ελληνικό Σύνταγμα, παραβίασαν τα ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα και οδήγησαν συμπατριώτες μας στην αυτοχειρία;

Ποια Ελλάδα θέλουμε άραγε; Το έχουμε σκεφτεί;

Θέλουμε την Ελλάδα που οι σημερινοί πολιτικοί (στην πλειονότητά τους) δημιούργησαν και η οποία αποτελεί χώρα όνειδος και παγκόσμιο παράδειγμα προς αποφυγή;
Θέλουμε την Ελλάδα που την κατέστρεψαν ως χώρα και την παρέδωσαν ως χώρο σε τοκογλύφους, τραπεζίτες και «εργάτες» της Νέας Τάξης πραγμάτων;
Θέλουμε την Ελλάδα που η στοχευμένη πολιτική ανικανότητα και ανηθικότητα δημιουργήθηκε δια χειρός των σύγχρονων εφιαλτών της;
Εάν θέλουμε μία τέτοια Ελλάδα, τότε ας πάμε στις κάλπες να αθωώσουμε τους δολοφόνους μας, να νομιμοποιήσουμε τους άρπαγες της πατρίδας και της περιουσίας μας και τους βιαστές του σώματος και της ψυχής των παιδιών μας.

Μήπως όμως θέλουμε μία Ελλάδα ανεξάρτητη;
Μία Ελλάδα ελεύθερη; Μία Ελλάδα περήφανη;
Μία Ελλάδα αυτοκυρίαρχη;

Αν ναι, τότε στην κάλπη θα πρέπει να στείλουμε ένα σαφές μήνυμα προς τους «οικονομικούς δολοφόνους» που επί δεκαετίες διέσυραν πολυεπίπεδα την πατρίδα μας και την χρησιμοποίησαν ως μέσο ικανοποίησης της προσωπικής τους ματαιοδοξίας (για χρήμα και εξουσία), αποδεχόμενοι και υπογράφοντες σειρά δυσμενέστατων «συμβάσεων» που μαθηματικά οδηγούσαν σε αδιέξοδο της Ελλάδα. Το μήνυμά μας θα πρέπει να είναι σαφές, απροκάλυπτο και απειλητικό, τόσο προς εκείνους που μας πρόδωσαν, όσο και για εκείνους που θα τους εμπιστευτούμε –την ύστατη αυτή στιγμή- το τιμόνι της χώρας.

Επειδή, αυτό το εγκληματικά εργαζόμενο πολιτικό και οικονομικό σύστημα θα επιχειρήσει τις επόμενες ημέρες στον μέγιστο δυνατό βαθμό να τρομοκρατήσει, να εκβιάσει ή και να νοθεύσει την βούληση των Ελλήνων πολιτών, επειδή αυτό το σάπιο οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο θα προσπαθήσει να τηρήσει τις παράνομες υπογραφές του στις κατοχικές δυνάμεις, θα πρέπει το μήνυμα – ψήφος μας, να είναι συγκεντρωμένο (στοχευμένο πολιτικά) σαν γροθιά, για να δημιουργήσει πραγματικό πρόβλημα στο σημερινό καθεστώς, στην σημερινή χούντα των τραπεζιτών και των αθλίων μικροπρεπών ευρωπαίων ηγετών.

Επειδή θέλω να ξεκαθαρίσω με τους εκτελεστές μου οριστικά...
Επειδή θέλω να ξεκαθαρίσω πως είμαι Έλληνας πολίτης και όχι ινδικό χοιρίδιο για πειραματισμούς, αλλά και...
Επειδή δεν μπορώ, στο σύμβολο αυτής της χώρας να φορέσω πένθος...
Επειδή δεν αντέχω να μου φορέσουν αλυσίδες στο κορμί, στο μυαλό και στην καρδιά...
Επειδή θέλω να παραδώσω στους επόμενους Έλληνες μία πατρίδα περήφανη, μία πατρίδα ανεξάρτητη και ελεύθερη, γνωρίζοντας πως θα πολεμηθώ επειδή τολμώ να διεκδικώ την ζωή μου και με την πεποίθηση πως κατανοούν το βάρος της ευθύνης και με την βεβαιότητα πως η ηθική τους δεν θα μπει σε κανένα ανταλλακτήριο, θα στηρίξω τους «Ανεξάρτητους Έλληνες» και τον Πάνο Καμμένο. Επειδή θέλω κυβέρνηση. Ελληνική κυβέρνηση και όχι κυβέρνηση από μαριονέτες που τις κουνάνε "αόρατα χέρια" και που λειτουργεί μόνο για να καταστρέψει την χώρα.

Και με τον Θεό βοηθό, αδέρφια, αφού δηλώσουμε περήφανα πως είμαστε Έλληνες και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε λιγότερο από όσα οι πρόγονοί μας, να είστε βέβαιοι πως θα δεχτούμε την βάρβαρη επίθεσή τους. Όμως θα έχουμε στις επάλξεις τους πρώτους και καλύτερους Έλληνες και όχι απάτριδες, ανήθικους, επαγγελματίες ψεύτες και εξουσιολάγνους. Αυτή η ψήφος μας είναι η ευκαιρία μας απέναντί τους, αλλά θα είναι και η μαρτυρία μας στην πίστη μας σε αξίες που ετούτη η χώρα γέννησε, σε ιδανικά για τα οποία αυτή η χώρα μάτωσε και στον Θεό που ποτέ δεν την εγκατέλειψε.

Με την ψήφο της Κυριακής δεν θα δηλώσουμε φοβικοί ριψάσπιδες, αλλά αγωνιστές και υπερασπιστές, μαχητές στις σύγχρονες Θερμοπύλες, υπέρ βωμών και εστιών. Ετούτη την Κυριακή, λοιπόν, ας ανάψουμε ένα κερί στην Παναγία και στον Χριστό, ας ζητήσουμε να μας δώσει σοφία, δύναμη και έλεος, και ας πάμε να κάνουμε το καθήκον μας για όσα μας έμαθε η μάνα μας νανουρίζοντάς μας, για όσα μας έμαθε ο πατέρας μας κόβοντας το ψωμί του ιδρώτα, για όσα μας έμαθαν οι μεγάλοι του γένους δάσκαλοί μας, για όσα έμαθε να ξεχωρίζει η ματιά μας, για όσα γνωρίσαμε στο μικρό ή μεγάλο μονοπάτι της ζωής μας, για όσα μας μαρτυρά και μας καλεί η καρδιά μας.



Ζούμε δύσκολους καιρούς, μα και δυσνόητους συνάμα. Εκεί που όλα ήταν καλά (εεε άντε και με κάποια πάνω κάτω..) εκεί που όλα έδειχναν να έχουν πάρει το δρόμο τους ξαφνικά ή νομοτελειακά για κάποιους ήρθε στη ζωή μας το μνημόνιο… κι άλλαξαν όλα.

Μα από πού ήρθε αυτό το ρημάδι το μνημόνιο; Ποιος μας είχε ράψει αυτό το στενάχωρο κοστούμι και βρισκόμαστε τώρα εκεί που ράθυμα ζούσαμε τις ζωές μας ως νέοι Συβαρίτες ξαφνικά προσπαθούμε να φορέσουμε ένα κοστούμι δύο νούμερα μικρότερο που έραψαν άλλοι για μας …. Θα μας μπει; Θα δείξει... αλλού είναι όμως η ουσία...

Η ουσία είναι φίλοι μου πως το κοστούμι αυτό που λέγεται «μνημόνιο» το ράψαμε μόνοι μας.. το ράβαμε καιρό τώρα μόνοι μας για τον εαυτό μας και τώρα ήρθε η ώρα να το
φορέσουμε.

Πριν αρχίσετε να με πετροβολάτε θα εξηγηθώ καλύτερα...
Υπάρχει μια παλιά γνωστή Κινέζικη παροιμία που λέει πως αν κάποιος πεινάει μάθε τον να ψαρεύει…

Το διοικητικό μας σύστημα αποτελείται από κάποιους που διοικούν και αυτούς που διοικούνται, στην κορυφή της πυραμίδας που λέγεται κράτος η διοίκηση ασκείτε από κάποιους ανθρώπους που λέγονται βουλευτές που σαν δουλειά έχουν επιλέξει το να διοικούν και είναι χωρισμένοι και σε ομάδας οι οποίες ονομάζονται κόμματα. Αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι σαν ΔΟΥΛΕΙΑ έχουν επιλέξει να διοικούν τους εκλέγουμε εμείς, εμείς δηλαδή είμαστε στη ουσία οι εργοδότες τους γιατί εμείς εφόσον τους εκλέγουμε τους προσφέρουμε αυτήν την εργασία, χωρίς εμάς θα ήταν άνεργοι.

Πλάκα έχει εε; Αν κοιτάξεις αυτήν την πυραμίδα προς τα κάτω θα δεις κεντρική και αποκεντρωμένη διοίκηση, θα δεις και στις δύο διοικήσεις εκλεγμένους και διορισμένους απ τους εκλεγμένους να είναι επιφορτισμένοι με το καθήκον (δουλειά είπαμε ότι είναι) να διοικούν εμάς… αλλά επειδή όπως προείπαμε τους εκλεγμένους σε κεντρικό αλλά και σε αποκεντρωμένο επίπεδο τους εκλέγουμε εμείς… καθαρίσαμε!! Μα πως έγινε και βρωμίσαμε;

Υπάρχουν δύο βασικότατοι χαρακτηρισμοί οι οποίοι συνοδεύουν πάντα οποιονδήποτε υποψήφιο για οποιαδήποτε εργασία, ο «ικανός» και ο «αρεστός»! Μπίνγκο!
Ας δούμε κάποια βασικά στοιχεία της πυραμίδας της διοίκησης, είπαμε ότι αυτοί οι οποίοι ασκούν διοίκηση σε κεντρικό αλλά και σε τοπικό επίπεδο κάνουν ΔΟΥΛΕΙΑ και αμείβονται γι αυτό, είπαμε ότι όλοι όσοι ασκούν διοίκηση σε κεντρικό αλλά και σε αποκεντρωμένο επίπεδο είναι εκλεγμένοι (επιλεγμένοι δηλαδή) από εμάς, και είπαμε ότι εφόσον τους εκλέγουμε εμείς άρα εμείς είμαστε και οι εργοδότες τους…

Εδώ θα ήθελα να ρωτήσω, θα έμπαινε ποτέ κανένας μαζί με την οικογένεια του σε αυτοκίνητο του οποίου ο οδηγός θα ήταν τυφλός; Θα έδινε ποτέ κανένας τη φορολογική του δήλωση σε λογιστή ο οποίος δεν ήξερε πρόσθεση; Θα, θα, θα… Πολλά τέτοια θα…
Ρωτάω λοιπόν ευθέως, πότε για τελευταία φορά εκλέξαμε-επιλέξαμε κάποιον για να μας διοικήσει βάζοντας σαν βασικό κριτήριο αυτό του «ικανού»; Πόσες και πόσες φορές δεν κάναμε την επιλογή μας (επιλέγοντας πάντα μέσα απ τους ίδιους και τους ίδιους ανθρώπους, οι οποίοι όπως προείπα είναι επαγγελματίες! ) μόνο και μόνο επειδή ο υποψήφιος ήταν γνωστός, φίλος, συγγενής και άλλα τέτοια; Ναι θα μου πει κάποιος, αφού μου είπε πως «θα μου βάλει το παιδί στη δουλειά», ναι θα πω εγώ, το παιδί θα στο βάλει στη δουλειά, αλλά αν δεν είναι ικανός η δουλειά θα πάει στράφι και το παιδί θα μείνει άνεργο, το παιδί όχι αυτός! Εδώ κρύβεται το μυστικό.

Ενώ όλοι μας στην καθημερινότητα μας προσέχουμε-επιλέγουμε τους φίλους μας, τους συνεργάτες μας, τις συναναστροφές μας γενικότερα, βάζοντας πάντα τα δικά μας προσωπικά κριτήρια ανεξάρτητα αν είναι σωστά ή λάθος γιατί μιας και είναι δικά μας δεν τίθεται θέμα σωστού λάθους, όταν εκλέγουμε δυστυχώς δεν επιλέγουμε… Εκεί που θα πρεπε να βάζαμε τα πιο αυστηρά κριτήρια δεν βάζουμε κανένα, εκεί είναι η ρίζα του κακού, εκεί είναι που υπογράφουμε μόνοι μας με την υπογραφή μας φαρδιά πλατιά το δικό μας μνημόνιο. ΝΑΙ το μνημόνιο το έχουμε υπογράψει καιρό τώρα εμείς πρώτοι.

Ήρθε ο καιρός νομίζω μιας και ήρθε η ώρα οι υπογραφές μας να εξαργυρωθούν (κυριολεκτικά!) να αναλογιστούμε μιας και εμείς είμαστε οι εργοδότες όλων αυτών να ξαναθυμηθούμε τα αυστηρά κριτήρια που βάζουμε στην σύντροφό μας, στο φίλο μας, σε κάποιον που έχουμε στη δούλεψη μας, στον συνάνθρωπο μας…

Όποιοι απ αυτούς που εμείς επιλέξαμε να δουλέψουν για μας δεν ήταν καλοί στο έργο που εμείς τους αναθέσαμε να επιτελέσουν, ας μείνουν άνεργοι. Δεν πειράζει τόσο καιρό και με τόσο σκληρή εργασία φαντάζομαι θα χουν φροντίσει να κάνουν τις αποταμιεύσεις τους κάθε μορφής. Γιατί μπορεί να τα φάγαμε όλοι μαζί (κατά την γνωστή ρήση) αλλά ενώ εμείς είχαμε και έχουμε μικρά στομάχια, κάποιοι άλλοι δεν χορταίνουν με τίποτα, συν το ότι εμφανίζονται και νέοι (καινούργιοι)… ορεξάτοι!

Γράφει ο Ανδρέας Κούτρας

Η ωμή αμφισβήτηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων εκ μέρους της Τουρκίας, με την απόφαση εκτέλεσης πετρελαϊκών εργασιών σε τρεις περιοχές νοτίως της Ρόδου και του Καστελόριζου, προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία στην πολιτική και στρατιωτική ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων. Αυτό γιατί αφενός η πολιτική κατάσταση στη χώρα μας είναι ρευστή και αφετέρου διότι οι τουρκικές Ενοπλες Δυνάμεις προγραμματίζουν για το δεύτερο 15ημερο του Μαΐου δύο μεγάλες στρατιωτικές ασκήσεις.

Πρόκειται για την αεροναυτική άσκηση «DenizGordu» και την αποβατική «Efes». Η πρώτη διεξάγεται σε δεσμευμένες περιοχές σε ολόκληρο σχεδόν το ανατολικό Αιγαίο με τη συμμετοχή ναυτικών, αεροπορικών δυνάμεων και υποβρυχίων, ενώ η δεύτερη υλοποιείται συνήθως στα τουρκικά παράλια απέναντι από τη Χίο και τη Σάμο. Οι δύο αυτές ασκήσεις πολλές φορές χρησιμοποιούνται από την Αγκυρα για αμφισβήτηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο.

Επιτελείς του ελληνικού Πενταγώνου εκφράζουν φόβους για κλιμάκωση της έντασης στο Αιγαίο την περίοδο που θα διεξάγονται οι δύο τουρκικές ασκήσεις. Θεωρούν πως η άκρως προκλητική ανακοίνωση πετρελαϊκών ερευνών σε τρεις περιοχές εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας μεταξύ Ρόδου και Καστελόριζου δεν είναι καθόλου τυχαία. Η Αγκυρα θέλει να στείλει σαφές μήνυμα σε Ελλάδα-Κύπρο-Ισραήλ πως δεν θα δεχθεί τον αποκλεισμό της από την αξιοποίηση των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου στη Μεσόγειο και όπως εκτιμούν αξιωματικοί ίσως επιχειρήσει ακόμη και «θερμό επεισόδιο» στο Καστελόριζο, το οποίο θέλει με κάποιο τρόπο να «εξαφανίσει» από το χάρτη. Μία πιθανή πολιτική αστάθεια στη χώρα μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου πιθανώς να προσπαθήσουν να την εκμεταλλευτούν οι Τούρκοι προκειμένου να προωθήσουν τις αξιώσεις τους.

Η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Άμυνας παρακολουθεί προσεκτικά και αξιολογεί την κατάσταση που διαμορφώνεται από τις κινήσεις της Αγκυρας, συνιστώντας πάντως σε «ανοιχτή γραμμή» με το υπουργείο Εξωτερικών ψυχραιμία. Η επίσκεψη του κ. Δημήτρη Αβραμόπουλου, συνοδεία σύσσωμης της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων στο Αγαθονήσι, στο Φαρμακονήσι και τη Σάμο ήταν συμβολική και με μηνύματα στην Τουρκία, ενώ η απάντηση μέσω «twitter» του αρχηγού ΓΕΕΘΑ στρατηγού Μιχάλη Κωσταράκου σε δημοσίευμα που εμφανίζει τους στρατιωτικούς ως τους λιγότερο χαμένους από τις μειώσεις μισθών και τις περικοπές αποσκοπεί στην τόνωση του ηθικού και του φρονήματος στο Στράτευμα, σε μία εξαιρετικά δύσκολη περίοδο.

Και το μόνο πράγμα που προωθούν για συσπειρώσουν τους οπαδούς τους, πρώην πελάτες τους, είναι Η ΑΠΕΙΛΗ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ. Λυσάξανε τα κανάλια. Μνημόνιο ή χάος.

Όμως υπάρχει μια φράση που δεν τη ξεχνάμε. Ειπώθηκε πριν από καιρό από τον κ.Βενιζέλο κι είναι σημαντικό να μην τη ξεχάσουμε τώρα.

"Το ότι πτωχεύουν οι Ελληνες, δεν είναι ταυτόσημο ότι πτωχεύει η Ελλάδα"

Γιατί η Ελλάδα του μνημονίου και της Τρόικα δεν προσπαθεί να σώσει τον ελληνικό λαό αλλά το χρηματοπιστωτικό σύστημα και τους παίκτες του. Ο λαός είναι ήδη χαμένος κι αυτά που τον περιμένουν συμφορά.

Γιατί η Ελλάδα του μνημονίου και της Τρόικα δεν ενδιαφέρεται αν ο ελληνικός λαός εξαθλιωθεί, αν πεινάσει, αν φτάσει σε τέτοιο σημείο απελπισίας, απόγνωσης ώστε να πηδάει από τις ταράτσες ή να κρεμιέται, αρκεί να κερδίζουν εκείνοι που πρέπει.

Γιατί η Ελλάδα του μνημονίου και της Τρόικα δεν ενδιαφέρεται να ξεπουληθεί σε φτηνιάρικη τιμή και να κάνουν μπίζνες πάνω της οι διεθνείς συμμορίες, γιατί το μνημόνιο δεν έχει πατρίδα ούτε ενδιαφέρεται για έννοιες όπως αξιοπρέπεια, ελευθερία, δικαιοσύνη, αξιοκρατεία, κοινωνικό σύνολο.

Η Ελλάδα του μνημονίου και ο ελληνικός λαός είναι δυο τελείως διαφορετικά πράγματα. Παράλληλοι δρόμοι. Δεν είναι τυχαίο πως χρεοκοπήσαμε αλλά όχι άτακτα. Ολα έπρεπε να γίνουν με τάξη κι υπάρχει ακόμα ανάγκη να συνεχίσουν έτσι. Ολα υπό έλεγχο.

Οι έλληνες λοιπόν που ζουν σε άλλο μήκος κύματος από ότι η Τρόικα και οι συνεταίροι της, μπορούν να επιλέξουν δικούς τους όρους για να σωθούν. Μπορούν να επιλέξουν ακόμα και να χρεοκοπήσουν ατάκτως. Μπορούν να επιλέξουν να βάλουν ένα στοπ σε κάθε μνημόνιο που υπογράφηκε σε κάθε τηλεφώνημα που έγινε σε κάθε απειλή που εκτοξεύτηκε όποιο κι αν είναι το κόστος.

Γιατί ίσως ξεχάσατε να πείτε το δεύτερο μέρος της φράσης που είναι φυσικό επακόλουθο του πρώτου μέρους.

"Το ότι οι Έλληνες θα αποφασίσουν να σωθούν με το δικό τους τρόπο δεν είναι ταυτόσημο με το τρόπο που εσείς ψάχνετε για να σωθείτε"

Ετσι δεν είναι;

vasiliskos
Ο εφιάλτης είναι εδώ. Και δεν εξαντλείται στο πλιάτσικο του μισθού, του μεροκάματου και της σύνταξης που ξέραμε παραδοσιακά. Ο εφιάλτης αγγίζει πλέον το μυαλό των ανθρώπων. Την ταυτότητά τους, την ψυχή τους, τη συνείδησή τους, τη γλώσσα και τον πολιτισμό τους. Τα τρόφιμα που ταΐζουν τα παιδιά τους. Τον βομβαρδισμένο με χημικά αέρα που αναπνέουμε. Την προσωπική και εθνική μας αξιοπρέπεια

Γράφει ο Κ. Κυριακόπουλος

Μια ανάσα μας χωρίζει πλέον από τις πολυσυζητημένες εθνικές εκλογές. Αυτό που δε θα μας λείψει την επόμενη μέρα, προφανώς θα είναι μια κυβέρνηση που θα κληθεί - τυπικά τουλάχιστον - να διαχειριστεί την πολιτική καθημερινότητα κατά τα ειωθότα.

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ακόμη και μέσα από τις συμπληγάδες των επαναληπτικών εκλογών, οι προσκυνημένοι στα σχέδια της παγκόσμιας διακυβέρνησης, θα βρουν τον τρόπο να αναδείξουν την εκτελεστική ομάδα των αχυρανθρώπων τους, για να επιτελέσει το ρόλο που θα τις ανατεθεί.

Όχι γιατί η συμμορία των προσκυνημένων είναι ισχυρότερη αναφορικά με την κοινωνική της αποδοχή ή ανοχή.
Αλλά γιατί – δυστυχώς για την κοινωνία μας – όλοι οι υπόλοιποι επέλεξαν να διαλέξουν αποσπασματικά συνθήματα για να γαντζωθούν από αυτά, και να οικοδομήσουν την ετεροκαθοριζόμενη πολιτική τους ταυτότητα, και δε στοχοποίησαν – ως όφειλαν - συγκεκριμένες πολιτικές προκειμένου να οργανώσουν την πάλη για την ανατροπή τους…


ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ…
Τα βασικά προβλήματα που δε συνέβαλαν στη δημιουργία και στην ανάδειξη μιας πολιτικής δύναμης πραγματικά νέου τύπου είναι δυό…

Το πρώτο είναι ο ασυνείδητος εγκλωβισμός όλων (παλιών αλλά και νεώτερων επίδοξων της πολιτικής) σ ένα παιχνίδι με κανόνες που κανείς δεν τροποποίησε, και που παρέμειναν αναλλοίωτοι στην πορεία του χρόνου. Πρόκειται για κανόνες που έχουν παγιωθεί σ ένα σύστημα που δεκαετίες ολόκληρες μερίμνησε ώστε να μετατρέψει σε κλισέ τη ζωή μας. Αλλά και για ένα καθεστώς που ουσιαστικά εδραιώθηκε και στη βάση παγιωμένων ιδεολογημάτων, που δεν επέτρεψαν σε κανέναν να τολμήσει να ξεβολευτεί από τις αγαπημένες του συνήθειες. Ο καθένας κάνει αυτό που ξέρει και προσπαθεί να το κάνει με τον τρόπο που τον έπεισαν ότι μπορεί.
Το δεύτερο είναι το σοβαρό έλλειμμα νηφαλιότητας στο στάθμισμα των πραγματικών δεδομένων που συνθέτουν τη σύγχρονη ζωή. Η κυρίαρχη αντίθεση σαφώς ήταν και παραμένει διαχρονικά η αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία. Αλλά ένα πλέγμα επικαιροποιημένων εθνικών και διεθνικών θεσμών, γεωστρατηγικών προτεραιοτήτων, και πλανητικών σχεδιασμών από τα κέντρα της πραγματικής ισχύος, το οποίο πλέον δεν δικαιούται κανείς να προσπερνά αβλεπεί, έρχεται να περιπλέξει με τρόπο δραματικό, και το πρόβλημα αλλά κυρίως την κατεύθυνση της λύσης αυτού του προβλήματος. Και ο λόγος είναι απλός…

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ…
Οι χορογράφοι ξέρουν καλά τι και πως το οργανώνουν, τι επιδιώκουν και στη βάση ποιάς σχεδιασμένης στρατηγικής το υπηρετούν.
Οι φύση και θέση αντίπαλοι αυτής της χορογραφίας όμως, αναζητούν αυτοσχεδιάζοντας τη λύση στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα, αφού δεν τολμούν να δουν κατάματα τα πραγματικά δραματικά στοιχεία που συνθέτουν τη νέα εποχή.

Στη βάση αυτής ακριβώς της διαπίστωσης συμπυκνώνεται και το πολιτικό πρόβλημα της χώρας μας.
Από τη μία οι παραδοσιακές δυνάμεις του δικομματισμού, χρησιμοποιούνται απλώς ως βολικά ανδρείκελα στην εξυπηρέτηση «υψηλών» επιδιώξεων των οποίων κατά κανόνα δεν αντιλαμβάνονται, ούτε τον πραγματικό χαρακτήρα ούτε το εύρος των στοχευμένων πολιτικών. Αρκούνται – γιατί έτσι έμαθαν – σε βολικά γι αυτές αντισταθμίσματα μίζας, ρεμούλας και νομής της διαχειριστικής εξουσίας για να είναι απλώς πειθήνιοι.
Στο ενδιάμεσο τα κάθε λογής παρακλάδια και πολιτικοί κλώνοι τους, που χαλβαδιάζουν τη «θέση του χαλίφη» - σε μια εποχή που …φτουρούν οι υποψήφιοι χαλίφηδες – και γι αυτό το λόγο είναι καταδικασμένοι να παραδέρνουν σε μια εντός και επί τα αυτά πολιτική φιλολογία.
Και στον αντίποδα το ΚΚΕ, που αρκείται στην ευλαβική επαναληψιμότητα συνθημάτων και διακηρύξεων, αλλά που στην ουσία αυτοεγκλωβίζεται σ αυτά, συνθλίβει στη ματαιοδοξία τα πραγματικά περιθώρια της πολιτικής του δράσης, λειτουργεί ως αποτελεσματικό αποκούμπι αλλά όλο και λιγότερο μπορεί να παίξει το ρόλο του πραγματικού εμπνευστή, και πρακτικά εξαντλεί το ρόλο του ως το «κακό παιδί» ενός συστήματος, που κατά τα λοιπά αυτό το σύστημα, λειτουργεί, αποφασίζει, σφραγίζει τη ζωή μας με τις αποφάσεις του, οδηγεί την κοινωνία στα τάρταρα, αλλά επί της ουσίας δεν αισθάνεται τίποτε και με κανέναν τρόπο να το απειλεί.
Το να διακηρύσσει λοιπόν το ΚΚΕ ότι κανείς δε θα το βάλει στο χέρι, είναι θεμιτό ως διακήρυξη.
Το να σκεφτεί όμως σοβαρά μήπως αυτό που το βάζει στο χέρι είναι ό ίδιος του ο εαυτός, η πολιτική ατολμία του και ενδεχομένως και η φοβική του στάση απέναντι στις προκλήσεις της ιστορίας, είναι μάλλον ένας προβληματισμός που εκ των πραγμάτων αργά ή γρήγορα δε θα αποφύγει να τον κάνει.

Να λοιπόν γιατί παρά τον ορυμαγδό κομμάτων, ηγετίσκων, και πολιτικών σχηματισμών, το σύστημα απλώς χαμογελά με τα τερτίπια των ανθρώπων.
Γιατί την αναβαθμισμένη του στρατηγική κανείς από δαύτους δε την αντιλαμβάνεται.
Και όταν δεν αντιλαμβάνεσαι τη στρατηγική του αντιπάλου σου, τους φορείς και τα κανάλια της προώθησής της, τότε με τα άσφαιρα πυρά σου είναι παντελώς αδύνατο να την αγγίξεις, πολύ δε περισσότερο να την απειλήσεις αποτελεσματικά.

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΧΑΡΤΙΝΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ…
Ο σπόρος της οργής κάρπισε στην Ελλάδα.
Μαζί μ αυτόν καθημερινά αποκαλύπτεται και το αδίστακτο πρόσωπο της εφιαλτικής χορογραφίας που στήνεται σε βάρος των λαών.
Πρόκειται για μια χορογραφία που δεν εξαντλείται στο πλιάτσικο του μισθού, του μεροκάματου και της σύνταξης που ξέραμε παραδοσιακά.
Ο εφιάλτης πλέον αγγίζει το μυαλό των ανθρώπων. Την ταυτότητά τους, την ψυχή τους, τη συνείδησή τους, τη γλώσσα και τον πολιτισμό τους. Τα τρόφιμα που ταΐζουν τα παιδιά τους. Τον βομβαρδισμένο με χημικά αέρα που αναπνέουμε. Την προσωπική και εθνική τους αξιοπρέπεια.

Αλλά και στο οικονομικό πεδίο, το κυρίαρχο πρόβλημα πλέον δεν είναι η συγκέντρωση του χρήματος αλλά ο απόλυτος έλεγχός του.

Δεκάρα τσακιστή δε δίνουν για τον χάρτινο πλούτο με τον οποίο δανείζουν για να χαλιναγωγούν τους λαούς.
Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να βάλουν στο χέρι τον πραγματικό πλούτο σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Τον χάρτινο πλούτο τον κόβουν οι μηχανές τους και όταν κρίνουν πως χρειάζονται το «προϊόν» θα τις βάλουν μπροστά και θα τον παράγουν.
Τον πραγματικό πλούτο, δε τον κόβουν οι μηχανές. Τον κλέβουν από τις κατακτημένες πατρίδες. Και δυστυχώς η πατρίδα μας, είναι στο επίκεντρο αυτού του μεγάλου πλιάτσικου που όλα δείχνουν πως αυτό το πλιάτσικο, θα είναι και αιματοβαμμένο.

ΕΞΕΓΕΡΣΗ… Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ.
Πέρα λοιπόν και ανεξάρτητα από τη δομή του πολιτικού χάρτη την επόμενη μέρα των εκλογών, αυτό που έχει σημασία είναι να συνειδητοποιήσουμε επαρκώς δυο θεμελιακά ποιοτικά χαρακτηριστικά τους.
Το πρώτο είναι η διαφαινόμενη γενικευμένη αποστροφή στα πολιτικά ανδρείκελα της μεταπολίτευσης, που σε συνδυασμό με την πολύ υπολογίσιμη και υπερσυσσωρευμένη οργή στην Ελληνική κοινωνία, συνιστούν ένα μείγμα εκρηκτικό που στην κορύφωσή του θα έχει απρόβλεπτες προεκτάσεις.
Το δεύτερο είναι η απουσία συγκροτημένης και πραγματικά εναλλακτικής πολιτικής δύναμης ικανής να μετατρέψει την οργή σε εξεγερσιακή δράση, με στόχο και την πραγματική ανατροπή και κυρίως τη στοχευμένη οικοδόμηση μιας διαφορετικής Ελλάδας.

Μιλάμε για την ανάγκη ύπαρξης μιας πολιτικής δύναμης, που δε θα διστάσει να οργανώσει την αποφασιστική σύγκρουση της κοινωνίας με το καθεστώς της πολυπλόκαμης καταδυνάστευσης, σε όλα τα επίπεδα και μέχρι την τελική νίκη.

Μιλάμε για την ανάγκη της καθολικής εξέγερσης, που θα τσακίσει και θα ακυρώσει στην πράξη το εφιαλτικό σχέδιο της παγκόσμιας διακυβέρνησης, τροφοδοτώντας με ανυπέρβλητη δύναμη το ντόμινο των λαών σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Μιλάμε για την ανάγκη μιας καθολικής ανατροπής που…
- Σε εθνικό επίπεδο θα θεμελιώσει την ύπαρξη μιας πραγματικά εθνικά ανεξάρτητης, κυρίαρχης και ελεύθερης πατρίδας…
- Σε οικονομικό επίπεδο θα επιβάλει θεσμικά και ουσιαστικά λαϊκή εξουσία, και στη βάση αυτής της εξέλιξης θα δρομολογήσει όχι μόνο τις πολιτικές των πραγματικών εθνικοποιήσεων, αλλά και το σύνολο μιας πραγματικά αναπτυξιακής πολιτικής σε όλα τα επίπεδα.
- Σε κοινωνικό επίπεδο θα θεσμοθετήσει με τρόπο που θα καθιστά πραγματικά ανεπίστρεπτη, την πραγματική λαϊκή κυριαρχία.

Οτιδήποτε άλλο πλην αυτού, η ιστορία απέδειξε ότι είναι ημίμετρο που αργά η γρήγορα σφίγγει απειλητικά τη θηλειά στο λαιμό του εξαπατημένου πολίτη.

Οτιδήποτε άλλο πλην αυτού, δε συνιστά ουσιαστική αλλαγή στα πολιτικά πράγματα του τόπου, αλλά εξασφαλίζει πεδίον δόξης λαμπρόν για κάθε λογής απατεώνα της πολιτικής και κάθε λογής επικίνδυνο πολιτικό καιροσκόπο.

Σε οτιδήποτε άλλο πλην αυτού, διέπρεψαν… η πολιτική ατιμωρησία, το ντροπιαστικό εθνικό ξεπούλημα, το διαπλεκόμενο υπερεθνικό αλισβερίσι που στο όνομα ψευδεπίγραφων δήθεν ευρωπαϊκών και λοιπών προσανατολισμών νομιμοποίησε Μάαστριχτ, Λισαβόνες, Δουβλίνα και δεκάδες άλλες συμφωνίες αντεθνικής υποταγής.

Σε οτιδήποτε άλλο πλην αυτού, ευδοκίμησαν… κάθε λογής νομισματικά παιχνίδια, εμπορικές συμφωνίες προκλητικού αφελληνισμού, «κοινωνικές» πολιτικές εθνικής και πολιτισμικής αποσάθρωσης, θεσμικά πλαίσια που αλυσόδεσαν λαούς και αξιοπρέπειες.

Σε οτιδήποτε άλλο πλην αυτού, μεγαλούργησαν… η πολιτική σαπίλα, η αγροτική αποδόμηση και η πλήρης αποβιομηχάνιση της χώρας, το ξεπούλημα επιχειρήσεων εθνικής σημασίας και ο πλήρης αφελληνισμός τους.

Σε οτιδήποτε άλλο πλην αυτού, στηρίχτηκαν… ο νομικός «πολιτισμός» των εγκληματικών παραγραφών, η ασυδοσία της τραπεζικής δικτατορίας, οι πολιτικές της ληστρικής «κίνησης κεφαλαίων», η νομιμοποιημένη αναζήτηση των φορολογικών παραδείσων, η αποεθνικοποίηση της ναυτιλίας.

Σε οτιδήποτε άλλο πλην αυτού, συντηρήθηκαν… οι λογικές της συνεκμετάλλευσης στο Αιγαίο, του διαμελισμού των Βαλκανίων, του στρογγυλοθρονιάσματος Νατοϊκών τουρκοσυμμάχων στην Ελληνική επικράτεια.

Και ο κατάλογος δεν έχει τέλος…

Αυτό λοιπόν το φαμφαρόνικο ψευδομεγαλείο που οι θιασώτες του επικαλούνται ως άλλοθι ανομιών και ως γκλαμουράτο οικοδόμημα που πρέπει να παραμείνει ιερό και απαραβίαστο, έφερε στην Ελλάδα του 2012 πείνα, δυστυχία, απόγνωση, απελπισία γενικευμένη, ασιτία στα παιδιά μας, πάνω από δυο χιλιάδες δολοφονημένους συμπολίτες μας.

Αυτό το γκλαμουράτο οικοδόμημα επέβαλε κουρσεμένα ταμεία, κουρσεμένα ομόλογα, κουρσεμένη αξιοπρέπεια, κουρσεμένη ζωή και θα αφήσει πίσω του μια κουρσεμένη Ελλάδα.

Αν κάποτε δε μπορούσαμε να δούμε μπροστά για να διαισθανθούμε τι μας επεφύλασσε η μεγαλοστομία των πολιτικών απατεώνων, αυτό ίσως να είναι και μια αποδεκτή ανθρώπινη αδυναμία απόλυτα κατανοητή από τον καθένα.

Αν όμως σήμερα αρνούμαστε να πούμε με τα όνομά του αυτό που βλέπουμε κοιτάζοντας πίσω μας, τότε αυτό δεν ισοδυναμεί απλώς αλλά ταυτίζεται με την απόλυτη ηλιθιότητα. Και δεν ξέρω πόσοι από μας δικαιούμαστε να παραμένουμε ηλίθιοι όταν τα αυριανά θύματα της πολιτικής γκλαμουριάς, μπορεί να είναι τα παιδιά ή τα εγγόνια μας.


Ποια είναι σήμερα η πιο ισχυρή στρατιωτική δύναμη στη Μεσόγειο; Ένα εξω-μεσογειακό κράτος – οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, οι οποίες από το 1946 διατηρούν ανεπτυγμένο στη λεκάνη της Μεσογείου τον 6ο Αμερικανικό Στόλο – μια πυρηνική δύναμη κρούσης. Ποια είναι η δεύτερη δύναμη; Είναι το κράτος του Ισραήλ, το οποίο μέχρι το 1948 δεν υπήρχε καν στο χάρτη της Μεσογείου. Είναι και το Ισραήλ μια πυρηνική δύναμη, με 200 – 400 πυρηνικές κεφαλές στο οπλοστάσιό του. Το κράτος του Ισραήλ απέδειξε ότι διαθέτει την πολιτική βούληση να χρησιμοποιήσει τη συμβατική του ισχύ, ακόμη και την πυρηνική του, όταν αισθάνεται υπαρξιακή απειλή – κάτι που αποσοβήθηκε την ύστατη στιγμή, στην απαρχή του πολέμου του Οκτωβρίου του 1973. Τότε, για κάποιο χρονικό διάστημα η συνδυασμένη αιγυπτιακο-συριακή επίθεση απείλησε την καταστροφή του Τρίτου Ναού του Σολομώντα. Δόθηκε τότε η εντολή, από την πρωθυπουργό Γκόλντα Μαϊερ, να οπλισθούν τα ισραηλινά φάντομ με πυρηνικά όπλα.

Όλες οι υπόλοιπες δυνάμεις στη Μεσόγειο, οι νατοϊκές δυνάμεις, Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα, Τουρκία, έπονται. Τρανή απόδειξη της σχετικής αδυναμίας των προαναφερθέντων δυνάμεων υπήρξε η πρόσφατη νατοϊκή επιδρομή κατά της Λιβύης. Χωρίς την αμερικανική υποστήριξη, ο Καντάφι μόνο με ένα αυθεντικό εσωτερικό πραξικόπημα μπορούσε να εξουδετερωθεί. Μία εσωτερική έκθεση του ΝΑΤΟ, που αποτιμά τη νατοϊκή εμπλοκή στον πόλεμο κατά της Λιβύης, αποσπάσματα της οποίας κυκλοφορούν τις μέρες αυτές στο Διαδίκτυο, συμπεραίνει ότι όλος ο νατοϊκός μηχανισμός, χωρίς τη στήριξη και την καθοδήγηση της Ουάσινγκτον, δεν είναι παρά χάρτινος πύργος. Ούτε την ικανότητα αεροπορικών ανεφοδιασμών μαχητικών αεροπλάνων δεν ήταν σε θέση να εκπληρώσουν οι Ευρωπαίοι εταίροι του ΝΑΤΟ κατά της Λιβύης.

Η Μεσόγειος επανέκτησε τη χαμένη αρχαία της αίγλη ως ομφαλός του κόσμου στη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο περίοδο, λόγω των ιδεολογικών αντιπαραθέσεων των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά και λόγω της γειτνίασής της με την ενεργειακά πλούσια Μέση Ανατολή. Από το 1944 Αμερικανοί σχεδιαστές μίας πιθανής μελλοντικής σύγκρουσης με τη Σοβιετική Ένωση θεωρούσαν τη Μεσόγειο και μαζί της τη Μέση Ανατολή μέχρι τον Περσικό Κόλπο ως ένα ενιαίο στρατηγικό θέατρο. Κατά τους σχεδιασμούς αυτούς το θέατρο αυτό έπρεπε να βρίσκεται υπό δυτικό, δηλαδή αμερικανικό έλεγχο, ή σε κάθε περίπτωση ν’ αποκλείεται από το θέατρο αυτό η παρουσία των Σοβιετικών μαζί με την κομμουνιστική τους ιδεολογία. Οι λόγοι ήταν από τότε προφανείς.

Υπογραμμίζεται εδώ ότι ούτε η Ουάσινγκτον ούτε η Μόσχα είχαν ανάγκη το πετρέλαιο ως ενεργειακό αγαθό, αλλά ως πολιτικό όπλο. Έλεγχος από τους Σοβιετικούς θα ισοδυναμούσε με ομηρία της οικονομίας της Δυτικής Ευρώπης και στρατηγική ήττα των Αμερικανών.

Ως προς τη Μεσόγειο υπήρχε συμφωνία μεταξύ των δύο Υπερδυνάμεων, ότι αυτή αποτελεί κλειστή θάλασσα (mare nostrum) για τους Αμερικανούς και τη Δύση. Λέγεται «Συμφωνία της Γιάλτας» (1945) για ζώνες επιρροής μεταξύ Ανατολής και Δύσης, κάτι που ο Στάλιν υπενθύμισε με επιστολή του στον πρόεδρο Τρούμαν, με αφορμή τις μεταπολεμικές κρίσεις σε Ελλάδα και Πολωνία, λέγοντας ότι «συμφωνήσαμε εσείς να έχετε το ελεύθερο στην Ελλάδα και εμείς στην Πολωνία». Χωρίς έλεγχο της Ελλάδας, που γεωστρατηγικά διεμβολίζει τη Μεσόγειο, ο δυτικός έλεγχος της τελευταίας ήταν φυσικά αδύνατος.

Αντίθετα το καθεστώς της Μέσης Ανατολής, του ετέρου ήμισυ του προαναφερθέντος στρατηγικού θεάτρου, ήταν αδιευκρίνιστο. Ο χώρος εβρίσκετο μεν υπό Δυτική (αγγλο-γαλλική) επιρροή αλλά αυτό δεν ήταν μελλοντικά εξασφαλισμένο. Ως «γκρίζα περιοχή» η Μέση Ανατολή έγινε μεταπολεμικά επίκεντρο ιδεολογικού ανταγωνισμού μεταξύ Δύσης και Ανατολής, ενός ανταγωνισμού που ενέπλεκε, ταυτόχρονα, τις αυτόχθονες επαναστατικές δυνάμεις (Αίγυπτο, Συρία, Ιράν) με τα συντηρητικά (φιλοδυτικά) καθεστώτα της περιοχής.

Επανέρχομαι εδώ στις ΗΠΑ και το Ισραήλ και τη στρατηγική τους σχέση με τη Μεσόγειο. Τον Μάρτιο του 1947, ένα χρόνο μετά την ανάπτυξη του 6ου Στόλου στη Μεσόγειο και τον ίδιο μήνα της διακήρυξης του πρωτόλειου Δόγματος Τρούμαν για την ανάσχεση (containment) της Σοβιετικής Ένωσης σε στρατηγικό επίπεδο, ο ForrestSherman, Vice ΑdmiralofΝavalΟperations, σε κλειστή συνεδρίαση του JointChiefsofStaffsτου Αμερικανικού Πενταγώνου υπογράμμισε ότι η Μεσόγειος δεν πρέπει να νοείται ως θάλασσα αλλά ως ένας «αυτοκινητόδρομος» για την προβολή αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος «βαθιά στην καρδιά της Ευρασίας και της Αφρικής» («deep into the heart ofthe land-massofΕurasia and Αfrica»). Η πρώτη φάση υλοποίησης της στρατηγικής αυτής έγινε τη δεκαετία 1958 – 1968 όταν η πρώτη γενιά των αμερικανικών πυρηνικών υποβρυχίων Ρolarisαναπτύχθηκε στην Ανατολική Μεσόγειο, το μόνο σημείο του πλανήτη από το οποίο μπορούσαν να χτυπηθούν οι βιομηχανικές περιοχές της Σοβιετικής Ένωσης, νοτίως της Μόσχας. Υποβρύχια Ρolarisαναπτύχθηκαν και στη Βόρεια Θάλασσα, αλλά ο πάγος τα αχρήστευε για εννέα μήνες το χρόνο.

Δεν είναι υπερβολή να λεχθεί ότι τη δεκαετία 1958 – 1968, η Μεσόγειος και δη η ανατολική της λεκάνη ήταν το πιο σημαντικό στρατηγικό σημείο του πλανήτη. Για ν’ αντιμετωπίσει τον θανάσιμο γι’ αυτή κίνδυνο, η Μόσχα ανέπτυξε στη Μεσόγειο τον δικό της στόλο, την Εskandra, μ’ αποτέλεσμα κάποιες εποχές να συνωστίζονται πάνω από 160 πολεμικά πλοία στη Μεσόγειο, σ’ ένα «σιωπηρό» πόλεμο πάνω και κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Πολιτική βούληση
Όσο καιρό η Τουρκία ταύτιζε απόλυτα τα συμφέροντά της με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, το γεωστρατηγικό περιβάλλον παρέμενε αμετάβλητο με την Τουρκία να διατηρεί βέτο στις Δυτικές Καγκελαρίες και την Ιερουσαλήμ αναφορικά με τα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό. Με μια Τουρκία σήμερα που αυτονομείται στρατηγικά από τη Δύση (η οποία δημογραφικά «ισλαμοποιείται») και που οι ηγέτες της, όπως οι Ερντογάν, Γκιουλ και Νταβούτογλου, διακηρύττουν ότι στόχος τους είναι να προσευχηθούν στο Τζαμί ΑlΑsqua στην ΑlQuds(Ιερουσαλήμ), δημιουργείται μία ανισορροπία στη Μεσόγειο, η οποία πρέπει να εξισορροπηθεί, εκ των πραγμάτων. Μόνο πολιτική βούληση χρειάζονται Αθήνα και Λευκωσία για να απελευθερωθούν από εθελοδουλικές αγκυλώσεις του παρελθόντος και να αξιοποιήσουν τη γεωστρατηγική τους θέση.

Ο έλεγχος από Αμερικάνους και Ισραηλινούς

Από τη σκοπιά του, το Ισραήλ (1948) θεωρούσε και θεωρεί την ελεύθερη πρόσβαση προς τη Μεσόγειο αναντικατάστατο πυλώνα της υψηλής του στρατηγικής για επιβίωση μέσα σ’ ένα κατά τ’ άλλα εχθρικό περιβάλλον. Αποτελεί η Μεσόγειος τον ομφάλιο λώρο του Ισραήλ προς τη Δύση. Αυτό απεδείχθη περίτρανα στον πόλεμο του 1973 όταν μία εκπληκτική αμερικανική αερογέφυρα από τις Ανατολικές Ακτές των ΗΠΑ (Νew Ηampshire) και με μοναδικό ενδιάμεσο σταθμό τις Πορτογαλικές Αζόρες στον Ατλαντικό, τροφοδότησε με πυρομαχικά τους Ισραηλινούς, προσφέροντάς τους πολύτιμο χρόνο ν’ αντεπιτεθούν και ν’ ακυρώσουν τα πλεονεκτήματα των Αράβων στο Σινά και τα Υψήπεδα του Γκολάν (Χωρίς την αμερικανική στήριξη, το επόμενο βήμα ήταν η χρήση πυρηνικών όπλων). Τη στρατηγική σημασία της Μεσογείου και συγκεκριμένα της ανατολικής της λεκάνης, αποτύπωσε εξαιρετικά ο Αμερικανο-εβραίος στρατηγιστής (και πρώην υψηλόβαθμο μέλος των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών) Εdward Luttwak, τον Μάρτιο του 1986 στο ΝationalΡublic Radio, όταν δήλωνε ότι «ο έλεγχος της Ανατολικής Μεσογείου από μη φιλικές προς το Ισραήλ δυνάμεις είναι ασύμβατος (incompatible) με την επιβίωση του Ισραήλ. Η στρατηγική σύζευξη μεταξύ Ουάσινγκτον και Ιερουσαλήμ είναι τοις πάσι γνωστή. Στη Μεσόγειο ταυτίζονται απόλυτα, με τους Αμερικανούς να οδεύουν ανατολικά και τους Ισραηλινούς δυτικά. Γεωπολιτικά, Ελλάδα και Κύπρος είναι οι τελευταίες δυτικές χώρες προς την Ανατολή και είναι οι πρώτες δυτικές χώρες προς τη Δύση.

Μάριος Ευρυβιάδης / Φιλελεύθερος



Εφημερίδα Pravda
30.04.2012


Με προχθεσινή ανακοίωσή της, μέσω του εκπροσώπου τύπου του Υπουργείου Εξωτερικών (κεντρική φωτό) , η συριακή κυβέρνηση υπογραμμίζει ότι οι ανώτατες αρχές της Τουρκίας έχουν εκδώσει προκλητικές δηλώσεις που αφενός στοχεύουν στην επιδείνωση της κατάστασης που επικρατεί στο εσωτερικό της χώρας και αφετέρου επηρεάζουν τις διμερείς σχέσεις, αλλά και αντικρούουν το σχέδιο του ειδικού απεσταλμένου του ΟΗΕ, Κόφι Ανάν. Με επίσημη δήλωση του, το συριακό Υπουργείο Εξωτερικών κατηγορεί τον Τούρκο πρωθυπουργό, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, και τον υπουργό Εξωτερικών, Αχμέτ Νταβούτογλου, για την προώθηση αυτής της πολιτικής.

"Υπενθυμίζουμε ότι η Συρία δεν έχει απειλήσει την τουρκικά σύνορα, διότι θεωρεί την Τουρκία ως φίλη και γείτονα χώρα"
, αναφέρεται στη δήλωση.

"Είναι ανησυχητικό το γεγονός ότι ο Ερντογάν απειλεί να καλέσει το ΝΑΤΟ να προστατεύσει τα σύνορά της Τουρκίας, και το κάνει αυτό σε βαθμό που η στάση αυτή να αμφισβητεί πλέον μια σοβαρή δέσμευση προς τα σημεία του σχεδίου Ανάν", τονίζει το συριακό υπουργείο.

Στην δήλωση αναφέρεται επίσης: "H αναίρεση της πολιτικής καλής γειτονίας από τον Τούρκο πρωθυπουργό, προκειμένου να υιοθετηθεί μια μεθόδευση εντατικοποίησης της κρίσης και να συνεχιστεί η συνεργασία των Τούρκων με ένοπλες τρομοκρατικές ομάδες, που δεν τηρούν τις πολιτικές διαδικασίες, είναι επίσης άκρως ανησυχητική".

Η συριακή κυβέρνηση κατηγορεί ευθέως τον Ερντογάν για την εκμετάλλευση της κατάστασης των Σύριων που πλήττονται από την κρίση και που βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε τουρκικό έδαφος, προκειμένου να επιδεινωθούν οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών.

"Αντί να μεθοδεύεται αυτή η τακτική, οι αρχές θα πρέπει να κάνουν χρήση των υπηρεσιών τους, προκειμένου να διευκολύνουν την επιστροφή των προσφύγων. H Συρία είναι πρόθυμη να συνεργαστεί με το τουρκικό γραφείο της μη κυβερνητικής οργάνωσης "Ερυθρά Ημισέληνος" [διεθνούς οργάνωσης που παρέχει ιατροφαρμακευτική βοήθεια σε μουσουλμανικές χώρες ] για τον σκοπό αυτό", τονίζεται στην ανακοίνωση.

'Όσον αφορά τις τουρκοσυριακές σχέσεις, η υπουργός Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών, Kathleen Hicks, δήλωσε στο Κογκρέσο ότι η Ουάσινγκτον θα εισηγηθεί μια εναλλακτική πρωτοβουλία, διαφορετική από το σχέδιο των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο, όπως τόνισε η υπουργός, είναι καταδικασμένο σε αποτυχία. Ανάλογη άποψη εξέφρασε ο Derek Chollet, επικεφαλής στρατηγικός αναλυτής του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας των ΗΠΑ.

Η Hicks πρότεινε σε συνεδρίαση της Γερουσίας να εξεταστεί από το Πεντάγωνο το ενδεχόμενο μιας κινητοποίησης στρατευμάτων στα τουρκικά σύνορα με τη Συρία, "προκειμένου να δημιουργηθεί μια ζώνη ασφαλείας".

"Σχεδιάζουμε διαφορετικές στρατηγικές, που αφορούν ένα ευρύ φάσμα πιθανών τοποθεσιών στην περιοχή, καθώς επίσης και τη δυνατότητα να βοηθήσουμε τους συμμάχους μας στις παραμεθόριες περιοχές", υποστήριξε η Hicks, υπονοώντας την Τουρκία.




Εκατόν ογδόντα χρόνια μέχρι την εισαγωγή του ευρώ, η Ελλάδα επιβίωσε με το δικό της νόμισμα και με την δική της Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδας που ανήκε πλήρως στο κράτος. Παρ’ όλες τις εθνικές καταστροφές που έζησε, τους πολέμους, τις κατοχές, τους εμφυλίους, τα στρατιωτικά πραξικοπήματα και τις δικτατορίες και πάνω απ’ όλα, παρά το σάπιο και διεφθαρμένο φαύλο πολιτικό σύστημα που κυριάρχησε στη χώρα μας μετά τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, εντούτοις το εθνικό μας νόμισμα ήταν η σταθερή αιμοδοσία της ελληνικής οικονομίας. Παρά το ότι αυτή η χώρα δημιουργούσε τους πιο πλούσιους στον κόσμο, όταν την ίδια στιγμή ο λαός διατηρούταν σε κατάσταση φτώχειας εξ αιτίας του κρατικοδίαιτου πολιτικού του συστήματος, παρά τα σοσιαλιστικά μοντέλα που εφαρμόστηκαν στη συνέχεια και την επιδρομή του καθεστώτος ΠΑΣΟΚ στο κράτος, το εθνικό νόμισμα ήταν πάντα εκεί για να δίνει λύσεις και να κάνει την Ελλάδα να αντέχει.

Εδώ και δέκα χρόνια όμως, έχουμε ένα σκληρό νόμισμα, το ευρώ, όπως σκληρό νόμισμα είχε και η Αργεντινή και…. κατέρρευσε. Ένα νόμισμα απόλυτα συνδεδεμένο με τις ανεπτυγμένες βιομηχανίες της Δυτικής Ευρώπης και με συγκεκριμένη περιορισμένη ποσότητα, απόλυτα συνδεδεμένη με την παραγωγή Εθνικού Προϊόντος.. Αφού λοιπόν το νόμισμα αυτό είναι συγκεκριμένο σε ποσότητα και δεν μπορεί να υποτιμηθεί, δημιούργησε, όπως ήταν επόμενο σε μας (που δεν είχαμε ισχυρή παραγωγική μηχανή), ελλείμματα και αντίστοιχα πλεονάσματα στα πιο παραγωγικά κράτη της Ευρωζώνης.

Τώρα μπήκαμε σε έναν φαύλο κύκλο και αφού αδυνατούμε να υποτιμήσουμε το νόμισμα θα πρέπει να υποτιμήσουμε και να εξαθλιώσουμε τις ζωές μας. Όμως έτσι, όχι μόνο δεν επιτυγχάνουμε ανάπτυξη και παραγωγή υπέρ του λαού μας, τουναντίον θα επιτύχουμε περαιτέρω εξαθλίωση υπέρ του πλουτισμού των ξένων επενδυτών, εάν και όποτε έρθουν.

Η μόνη λύση σε μία ΕΕ ισότιμων εταίρων είναι, η έκδοση χρήματος από την ΕΚΤ, η έκδοση ευρωοομολόγων υπέρ των κρατών με εγγύηση της ΕΚΤ και ο δανεισμός απευθείας των κρατών από την ΕΚΤ, όπως κάνει κάθε κεντρική τράπεζα, όπως κάνει και η FED και όχι μέσω ιδιωτικών τραπεζών.

Εφόσον λοιπόν η ΕΕ δεν θέλει να εφαρμόσει αυτά τα απλά οικονομικά μέτρα και επιμένει να πλουτίζουν ορισμένα κράτη σε βάρος άλλων, τότε λοιπόν και ενόψει των εκλογών, μην μπαίνετε στο ψευτοδιλήμμα «Ευρώ ή Δραχμή».

Στο διάβολο το ευρώ. Σώστε την ψυχή σας.

Γράφει ο Σωτήριος Καλαμίτσης

Δυο χρόνια με έσωζαν οι μεν με το Μνημόνιο Ι, οι μεν και οι δε με το Μνημόνιο ΙΙ.

Το ΠΑΣΟΚ, ως πρωτεργάτης, μου ζήτησε και συγγνώμη βλέποντας την οδύνη και την απόγνωση που μου έχει προκαλέσει (γιατρό που να ζητάει συγγνώμη από ασθενή, επειδή τον έσωσε με τον πόνο που του προκάλεσε, δεν έχω ματαδεί). Βέβαια, τη συγγνώμη τη ζήτησε ενόψει εκλογών, τόσο ο πρώην όσο και ο νυν Πρόεδρος. Για τα μάτια ασφαλώς. Εντελώς υποκριτικά.

Κι’ αφού μου ζήτησαν συγγνώμη, ζητούν την ψήφο μου οι ίδιοι που έφεραν τη χώρα στο χάλι του 2010 για να τη σώσουν με το χάλι του 2011 και του 2012.

Αρκετοί από αυτούς θα επανεκλεγούν σαν να μην έχει συμβεί τίποτε. Άρα, θα τους αναγνωρισθούν οι κόποι για τη σωτηρία μου. Ένα σεβαστό ποσοστό του εκλογικού σώματος θα στοιχηθεί πίσω από τους «λεφτά υπάρχουν», «για καλύτερες μέρες», «το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ ενωμένο δυνατό», «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά» και λοιπά φληναφήματα. Το ποσοστό, όμως, αυτό...
δεν είναι αρκετό, για να επανέλθουν οι πράσινοι καραγκιόζηδες στη νομή της εξουσίας, όπως απεκάλεσε η κ. Φώφη μας την άσκηση κυβερνητικής εξουσίας, δια της οποίας θα διορισθούν κομματόσκυλα και συγγενείς, εξ αίματος, εξ αγχιστείας και εκ πνεύματος, Διοικητές σε οργανισμούς με ουχί ευκαταφρόνητες αμοιβές, Γραμματείς, Φαρισαίοι, μετακλητοί υπάλληλοι, σύμβουλοι ανίκανοι να συμβουλεύσουν κ.λπ..

Αυτό είναι το διακύβευμα των εκλογών κ. Αννούλα μου. Τίποτε άλλο. Είναι το βόλεμα των πλαδαρών εδρών τόσο πολλών εξ υμών στα έδρανα του Βολευτηρίου αντί της μετάβασης οίκαδε όσο και της αμέτρητης ορντινάντσας σας στις καρέκλες των ΔΕΚΟ.

Και έχουν το θράσος αυτά τα όρνεα με τις πράσινες και γαλάζιες λεοντές να αποκαλούν συνονθυλεύματα τα διάφορα κόμματα που ξεπήδησαν μέσα από τα αποκαΐδια, στα οποία αυτά τα αρπακτικά περιήγαγαν τη χώρα. Πράγματι, δεν υπάρχει «συνοχή στη μάσα» μεταξύ των υποψήφιων των νέων κομμάτων. Κοσμοθεωρίες διαφορετικές, αλλά στόχος κοινός: δουλειά για το καλό της πατρίδας, ανακούφιση των ασθενέστερων τάξεων, προστασία της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας, της ζωής και της περιουσίας των Ελλήνων. Τι είδους ιδεολογία πρέπει να έχεις για να προασπίσεις αυτά τα αγαθά; Δεν αρκούν η εντιμότητα, η φιλοπατρία και η πίστη στην αξιοκρατία; Κι’ ας τους αποκαλούν λαϊκιστές, δημαγωγούς και λαοπλάνους.

Ναι, γουστάρω να με πλανέψουν οι λαϊκιστές, οι δημαγωγοί και λαοπλάνοι όταν θέλω να καταργηθούν οι ουρές στα ιατρεία του ΙΚΑ, να παίρνουν οι συνταξιούχοι τη σύνταξή τους στην ώρα της, να παταχθεί η ρεμούλα, να φορολογούμαι δίκαια, να βάλω μια τάξη στα του οίκου μου και να τηρώ απαρεγκλίτως το Σύνταγμα. Να κάνω ό,τι δεν κάνατε σεις 30 χρόνια και βάλε ρεμάλια.

Κι’ αν κι’ αυτοί οι νεοεμφανιζόμενοι με «πουλήσουν», όπως έκαναν οι σοσιαλιστές με τα συμβόλαια και τις αλλαγές, τους εκσυγχρονισμούς τους και την μπουρδολογία τους, αλλά και οι φιλελεύθεροι με τις εγγυήσεις, τις υποσχέσεις και τις επανιδρύσεις τους; Ε, θα έχω απογοητευθεί για πολλοστή φορά. Και τι έγινε; Και πάλι ωραίος θα είμαι ως Έλλην αναζητώντας πάντοτε το καλλίτερο. Αντί να μείνω βουτηγμένος στο τέλμα της σίγουρης απογοήτευσης που μου υπόσχονται οι γαλαζοπράσινοι, ας δοκιμάσω την τύχη μου αλλού. Τόσες χιλιάδες χρόνια τα ίδια δεν έκανα; Πού είναι το κακό;


Τις προάλλες, με αφορμή δηλώσεις του Γάλλου σοσιαλιστή υποψηφίου, το «Έθνος» τού, πάντοτε κραταιού, εθνικού εργολάβου κ. Μπόμπολα, κυκλοφόρησε με πανηγυρικό πρωτοσέλιδο: «Γκρεμίζει το «τείχος της Μέρκελ» ο Ολάντ» !

Την ίδια μέρα, ο έτερος κατά Καραμανλή «προστάτης» της κεντροαριστεράς υπερθεμάτισε: «Γαλλική Επανάσταση»!. Με υπότιτλο «Σχέδιο σωτηρίας (και) για την Ελλάδα» και σε έγχρωμο πλαίσιο τη δήλωση Ολάντ «Πρέπει να βοηθήσουμε τους Έλληνες να σταθούν και πάλι στα πόδια τους».

Οι πρωτοσέλιδες επιλογές πασχίζουν ματαίως να συναγωνιστούν σε δραματικότητα τον, επιπέδου Μινωτή, αντιγερμανισμό του αγαπητού Γιώργου Τράγκα.

Το σοβαρό όμως ζήτημα είναι ότι, στο βάθος, διαχέουν μια δηλητηριώδη για τη συγκυρία νοοτροπία : (Γάλλοι) Ψηφίστε για μάς !

Δεν ερμηνεύουμε αυθαίρετα. Κοινωνήσαμε την πολιτική λογική που υποδηλώνουν οι πηχυαίοι τίτλοι.

Δυστυχώς, υπήρξαν όντως πολλοί που είπαν : «έλα μωρέ, θα καθαρίσουν και για μας οι Γάλλοι, θα ξεσφίξει λίγο τα λουριά η Μέρκελ».

Ήθελαν να αγνοούν την παροιμία «άμα δεν έχεις νύχια να ξυστείς μην περιμένεις να σε ξύσει άλλος».

Όπερ συμβαίνει στην περίπτωση. Διότι στο εσωτερικό του «Έθνους» διαβάζουμε ότι ο Ολάντ πρότεινε ευρωομόλογα αλλά «όχι για να αμοιβαιοποιηθεί το ευρωπαϊκό χρέος».

Μετάφραση : κανένας δεν πρόκειται να πληρώσει τα χρέη μας.

Όπως κανένας δεν πρόκειται να πολεμήσει για μάς.

Όπως, επίσης, κανένας δεν πρόκειται να μάς ταΐσει.

Αυτές οι καταστροφικές αυταπάτες διαπότισαν τη συλλογική συνείδηση μετά το 1974.

Δηλωτικές παρακμής -η οποία κατά τον Κονδύλη άρχισε το 1922- τις ενδείξεις της οποίας το πολιτικό σύστημα σκουπίζει κάτω απ’ το χαλί.

Για να αναδειχθεί πόσο επικίνδυνο είναι να δημιουργείται, ηθελημένα ή αθέλητα, η εντύπωση ότι τα βάρη μας πιθανόν θα αποσείσει μια εκλογική αναμέτρηση στην αλλοδαπή, απαιτείται μια νοητή, ιστορική αλληλουχία.

Όταν ο Καραμανλής επέστρεψε το 1974, φοβούμενος Τουρκική επίθεση στην ελληνική επικράτεια και μη έχοντας εμπιστοσύνη στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, ζήτησε από τον Ζισκάρ ενίσχυση σε ενδεχόμενο ανάγκης. Επί κάποια χρόνια μετέπειτα, Γαλλικά μαχητικά βρισκόντουσαν σε επιφυλακή για να συνδράμουν αν εκδηλωνόταν τουρκική επεκτατικότητα. Η πληροφορία, απόρρητη φυσικά στην εποχή, δημοσιεύθηκε τη δεκαετία του 90, ενώ ο Καραμανλής βρισκόταν στη ζωή, χωρίς να διαψευσθεί.

Αλλά και η ένταξη στην ΕΕ, εκτός από προδικτατορικό πολιτικό όραμα και εθνικό ζητούμενο για τον Καραμανλή, επισπεύστηκε και για λόγους εθνικής ασφαλείας, όπως αυτή νοούταν από την πολιτικοοικονομική ελίτ της χώρας, αφού μόνη η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ είχε αποδειχθεί ανεπαρκής.

Οι Τούρκοι δεν θα επιτεθούν σε ένα μέλος της ΕΕ – τότε ΕΟΚ.

Αυτή ήταν η κεντρική ιδέα, που αφενός διαπαιδαγώγησε φοβικές όλες τις επόμενες γενιές Ελλήνων, αφετέρου διαμόρφωσε στρατηγικό δόγμα μη εμπλοκής που ακύρωσε ιστορικές ευκαιρίες αναχαίτισης του νεοοθωμανισμού.

Δεν φτάσαμε τυχαία στα Ίμια.Και στο «ευχαριστώ την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών».

Είχαν προηγηθεί δεκαετίες που η Ελλάδα εξέπεμπε «εμείς δεν πολεμάμε», ήτοι εμμέσως, προς αλλοδαπούς, «πολεμήστε για μάς».

Προς μεγάλη χαρά των, δυτικά και ανατολικά του Ρήνου, απογόνων του Καρλομάγνου. Οι οποίοι, διαπιστώνοντας την απροθυμία μας να υπερασπιστούμε μόνοι την εθνική επικράτεια, αφού προσβλέπαμε όχι στη στρατιωτική αλλά στην πολιτική αποτροπή ενός τουρκικού «μοιραίου» που εξασφάλιζε η συμμετοχή στην ΕΕ, εξαργύρωσαν την εξασφάλιση μας αυτή με εξοπλιστικές παραγγελίες, ώστε με τη σειρά τους να εξασφαλίζουν οι ίδιοι την ευημερία που τους επιτρέπει να μας χλευάζουν.

Το «πολεμήστε για μάς» έχτισε την «Πτέρυγα Τσοχατζόπουλου» στις Φυλακές Κορυδαλλού.

Σημερινή δε έκφανσή του αποτελεί το ειδύλλιο με το Ισραήλ.

Ιστορικά αναμφισβήτητο, όταν ο άνθρωπος επιλύσει το βασικό πρόβλημα, την υπεράσπιση της ύπαρξής του από φυσικούς κινδύνους, στρέφεται στην ευζωία.

Με την βολική αυταπάτη ότι είχε εξασφαλιστεί από εξωτερικές επιβουλές, η χώρα, ένα κρίσιμο ποσοστό για την ακρίβεια, το έριξε στη ντόλτσε βίτα.

Εδώ, στο κάδρο κυριαρχεί ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ήταν ο απύθμενος αμοραλισμός του που προεξέτεινε το «πολεμήστε για μας» στο «δουλέψτε για μάς».

Χρησιμοποιώντας δανεικά δημιούργησε κομματικό κράτος-καθεστώς, εξαγοράζοντας την εξουσία για τον εαυτό του και τους αργόσχολους ακολούθους του.

Διασπαθίζοντας τα κοινοτικά κονδύλια, που προορίζονταν για να αντισταθμίσουν την αγεφύρωτη διαφορά ανταγωνιστικότητας μεταξύ της ελληνικής οικονομίας και των προηγμένων δυτικοευρωπαϊκών οικονομιών, εκμαύλισε έναν μέχρι τότε φιλόπονο, και σχετικά αυτάρκη, λαό.

Μην αντιτάξετε «και ο λαός ήθελε να εκμαυλιστεί». Οι μάζες ακολουθούν το πρότυπο που καθιερώνουν οι ηγεσίες. Διέστρεψε έτσι, με τραγικές συνέπειες, τους Έλληνες σε «αυτοκρατορικούς πολίτες».

Όλες οι αυτοκρατορίες έτειναν στη φυγοπονία. Αντάλλασσαν την ισχύ τους με άκοπη εξασφάλιση του ευ ζην.

Για την ασφάλεια τους πολεμούσαν μισθοφόροι και για τη διατροφή τους δούλευαν υποτελείς.

Έτσι έκανε η Ρώμη, που στην ύστερη περίοδο στρατολογούσε Γότθους και με τον χρυσό των κατακτήσεων εισήγαγε σιτηρά από την Ισπανία και την Αφρική.

Έτσι κάνει η Αμερική, που χρησιμοποιεί την ισχύ που προσδίδει στο δολάριο η στρατιωτική υπεροπλία, για να καλύπτει με τις αποταμιεύσεις του υπολοίπου κόσμου τα ελλείμματά που δημιουργεί η καταναλωτική της κραιπάλη.

Όμως η Ρώμη είχε λεγεώνες και η Αμερική έχει αεροπλανοφόρα.

Η Ελλάδα διαθέτει υποβρύχια που γέρνουν. Προσεχώς και φρεγάτες στρατηγικού βάθους ικανές να πλήξουν το Ντιγιαρμπακίρ.

Αλλά αδυνατεί να υπερασπίσει το Φαρμακονήσι, να ελέγξει τα διάτρητα χερσαία σύνορά της από τις ορδές των λαθρομεταναστών και να χαστουκίσει το τουρκικό θράσος στη Θράκη.

Και έχει αυτάρκεια 32% σε σιτηρά, 39% σε όσπρια και 30% σε βόειο κρέας.

Αυτοκρατορικά χούγια, πραγματικότητα ψωροκώσταινας.

Κι έτσι φθάσαμε σε μια ανυποστήρικτη, συβαριτική μαλθακότητα.

Αυτή η ηθελημένη αποφυγή να ειδωθεί κατάματα η πραγματικότητα, γεννημένη από την προσωπική και κατ’ επέκταση τη συλλογική βολή, έκανε πιστευτό το «λεφτά υπάρχουν» και έφερε στην εξουσία έναν απίστευτο.

Και σήμερα, από το «πολεμήστε για μας» μέσω του «δουλέψτε για μας», προέκυψε λογικό απότοκο το «ψηφίστε για μας».

Ο Σόρος βέβαια, απογοητεύοντας τους βαυκαλιζόμενους με αναβίωση του Ελλάς-Γαλλία-Συμμαχία, βάζει τα πράγματα στη θέση τους : «Ό,τι και να γίνει στη Γαλλία, η Μέρκελ θα κάνει κουμάντο».

Ανεξάρτητα λοιπόν του αν, εφόσον τελικά εκλεγεί, ο Ολάντ αποδειχθεί ή όχι επικίνδυνος για την ΕΕ, η εκλογή του θα σηματοδοτεί πρωτίστως την επιθυμία της γαλλικής αστικής τάξης σε συμμαχία με τα μικρομεσαία στρώματα, να ανακόψουν, έστω εν μέρει, την ραγδαία μείωση της επιρροής της Γαλλίας στο ευρωπαϊκό διευθυντήριο.

Οι Γάλλοι ψηφίζουν σκεπτόμενοι εθνικά. Αυτή ας είναι και η μόνη, καταλυτική επίδραση των Γαλλικών εκλογών στην Ελληνική εκλογική αναμέτρηση.

Οι εκλογές αποτελούν την υπέρτατη δημοσκόπηση. Ερμηνείες, κατόπιν, δίδονται διάφορες και από διάφορους.

Αλλά κάθε εκλογή στέλνει ένα μοναδικό, βαθύ μήνυμα, που πηγάζει από την συλλογική ανάγκη αυτοσυντήρησης και συμπυκνώνει τη θέληση του λαού στην ιστορική στιγμή.

Το μήνυμα των εκλογών της 6ης Μαΐου οφείλει να είναι ένα : Το εθνικό κράτος των Ελλήνων πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει, όσο πιο ισχυρό γίνεται, και να επιδιώκει αδιάκοπα τον έλεγχο ΓΙΑ ΙΔΙΟΝ, ΕΘΝΙΚΟ ΟΦΕΛΟΣ όλων των πλουτοπαραγωγικών του πηγών σε γη, υπέδαφος, θάλασσα, αέρα, με τελικό σκοπό την πλήρη εθνική ανεξαρτησία όπως την οραματίστηκαν οι προγονοί μας που έδωσαν το αίμα τους για την ελευθερία.

Νεοφιλελεύθεροι κοασμοί για το τέλος της εθνικής κυριαρχίας, είτε προέρχονται από τζάνκις της ασύδοτης αγοράς είτε από ανερμάτιστους διεθνιστές, πρέπει να πάνε εκεί που ανήκουν. Στα σκουπίδια.

Εκτός αν καταφέρουν να μάς αποδείξουν πειστικά ότι το συνονθύλευμα πολυεθνικών και ΜΚΟ, που αντίστοιχα πατρονάρουν, μπορεί να υποκαταστήσει το εθνικό κράτος και την περιουσία του.

Η Χανσεατική Ένωση και η Λατινική Νομισματική Ένωση (1865-1927) τελικά διαλύθηκαν. Τα κράτη όμως συνεχίζουν.

Οι ευρωπαϊκές εξελίξεις είναι αδήριτες.

Η ανιδιοτελής αλληλεγγύη, μάλλον όνειρο θερινής νυκτός.

Και η επιστροφή στην πολιτική των απολύτως κλειστών συνόρων ανέφικτη και ανεπιθύμητη.

Αλλά μόνο εάν προβάλλουμε ως ισχυρή, εθνική οντότητα θα έχουμε συμμετοχή στα τεκταινόμενα.

Είτε αυτά περιλαμβάνουν ένα ευρωπαϊκό σχέδιο Μάρσαλ.

Είτε μια σύμπραξη των Νοτίων για τροποποίηση της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής.

Είτε μια λύση που θα επιβληθεί από κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.

Όμως ως εταίρος που σέβεται τον εαυτό του και την ιστορία του, άρα μπορεί να είναι υπολογίσιμος, όχι ως η πρώτη αποικιοποιημένη χώρα στην Ευρώπη που κανείς δεν λαμβάνει υπόψη.

Οι εκλογές είναι η μοναδική ευκαιρία που έχουμε να αποδείξουμε αυτοσεβασμό και να επιβάλλουμε σεβασμό.

Δεν είναι μυστικό, άσχετα αν ξεχάστηκε :Η πραγματική ελευθερία και η εθνική ανεξαρτησία αξιώνουν οικονομική αυτάρκεια και πολιτική αρετή.

Και, για να σε ποδοπατήσουν πρέπει να βρίσκεσαι στο χώμα.

Προφήτης


1. Από την στιγμή που γέμισε ο κόσμος διαιτολόγους, γέμισε και η κοινωνία παχύσαρκους.
2. Από την στιγμή που γέμισε ο κόσμος οικογενειακούς συμβούλους, διέλυσαν οι οικογένειες.
3. Από την στιγμή που γέμισε ο κόσμος οικολόγους, μετατράπηκαν τα βουνά σε βιομηχανικά πάρκα.
4. Από την στιγμή που γέμισε ο κόσμος γιατρούς ψυχικής υγείας, γέμισε ο κόσμος με ψυχικά ασθενείς που παίρνουν ψυχοφάρμακα.
5. Από την στιγμή που γέμισε ο κόσμος δασκάλους σεξουαλικής αγωγής, γέμισε η κοινωνία με ανώμαλους, παιδόφιλους, πόρνες, ομοφυλόφιλους.
6. Από την στιγμή που γέμισε ο κόσμος σεξολόγους, σταμάτησαν να γεννιούνται παιδιά.
7. Από την στιγμή γέμισε ο κόσμος αρχιτέκτονες, πολιτικούς μηχανικούς, γέμισε και η φύση αυθαίρετα.
8. Από την στιγμή που γέμισε ο κόσμος οικονομολόγους, καταχρεώθηκαν όλοι και σχεδόν κατέρρευσε η οικονομία.
9. Από την στιγμή που γέμισε ο κόσμος πολιτικούς αναλυτές, κάθε χρόνο έχουμε και μια νέα πολιτική κρίση.
10. Από την στιγμή που γέμισε ο κόσμος σπουδασμένους υψηλών προσόντων απόφοιτους Πανεπιστημίων, έπεσαν το μεροκάματα και γέμισε η κοινωνία ανέργους.
11. Όσο οι ειδικοί του Κράτους προσπαθούν να οργανώσουν την οικονομία, τόσο πέφτει η πραγματική παραγωγή και καταρρέει η οικονομία.
12. Όσο το Κράτος αυξάνει τον έλεγχο και την οργάνωση των φορολογικών καταστάσεων των πολιτών, τόσο πέφτουν το έσοδα του Κράτους και φτωχαίνουν οι πολίτες.
13. Όσο αυξάνονται οι οργανώσεις προστασίας των ζώων, τόσο περισσότερο κινδυνεύουν προς εξαφάνιση διάφορα ζώα.
14. Όσο αυξάνονται οι οργανώσεις προστασίας των φτωχών, τόσο αυξάνονται και οι φτωχοί του κόσμου.
15. Όσο αυξάνονται οι ειδικοί για την ορθή διαχείριση των υδάτων, τόσο μολύνεται το νερό.
16. Όσοι περισσότεροι οικονομολόγοι και νομπελίστες στα οικονομικά έρχονται στην Ελλάδα, τόσο περισσότερο βυθίζεται η οικονομία.
17. Όσο περισσότερο αυξάνονται οι πολιτικοί που θέλουν να μας σώσουν, τόσο θα βαθαίνει η κρίση τις Ελλάδος.
18. Κτλ Κτλ Κτλ.
Για αυτό σας λέω, όπου ακούτε για κάποιον φωστήρα ειδικό, μακριά… μακριά… όσο μπορείτε πιο μακριά από αυτόν.

Ο κτηνοτρόφος από την Κρήτη

Γιατί οι δημοσκοπήσεις από το εξωτερικό είναι διαφορετικές από τις δημοσκοπήσεις που βγαίνουν για εσωτερική κατανάλωση; Ή μήπως είναι διαφορετικές όταν απευθύνονται προς τους πολίτες, αλλά ολόιδιες όταν απευθύνονται προς τα κόμματα;

Το παράδειγμα που ακολουθεί, είναι από δημοσκοπήσεις που έφτασαν στα χέρια του πολύ γνωστού «Ολυμπία», το οποίο ποτέ δεν λανθάνει στις δημοσιεύσεις του.

Προσέξτε τώρα την δημοσκόπηση από το εξωτερικό και αμέσως μετά την δημοσκόπηση που διαρρέουν τα κόμματα στο εσωτερικό της χώρας... (κάντε κλικ στις εικόνες, για καλύτερη ανάγνωση)


Οι διαφορές –αν μη τι άλλο- είναι περισσότερο από εμφανείς. Γιατί άραγε; Μήπως για να μην μάθουμε όλοι εμείς –ο κοσμάκης, όπως μας αποκαλούν- πως τους τσακίζουμε και προσπαθούν να μας αποπροσανατολίσουν ή να μας απογοητεύσουν;

Οι εκλογές είναι κοντά. Ημέρες μας χωρίζουν από αυτές. Το βράδυ της Κυριακής των εκλογών, ας τους αποδείξουμε πως σε αυτή την χώρα κουμάντο κάνουν οι πολίτες. Και ας τους στείλουμε έντονο το μήνυμα της τιμωρίας τους για τα όσα έχουν κάνει τόσα χρόνια…


Διαβάστε επίσης: Δύο μυστικές δημοσκοπήσεις δείχνουν περαιτέρω μείωση στα ποσοστά ΠΑΣΟΚ - ΝΔ
Γράφει ο Γιάννης Τριάντης

Το αιρετικό άνοιγμα Τσίπρα στην ετερόκλητη θάλασσα του Καμμένου και η αίσθηση ότι οι λαβωμένοι «μεγάλοι» θα τιμωρηθούν μεν, αλλά δεν θα συντριβούν, αποτελούν τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της προεκλογικής περιόδου.

Εξωελληνική αλλά εξίσου σημαίνουσα προβάλλει η κινητικότης που παρατηρείται στην Ευρώπη, με τη διαφαινόμενη επικράτηση του Ολάντ, τους τριγμούς στην Ολλανδία και την Τσεχία, τη δυσαρέσκεια των Ιταλών για τον Μόντι και τη φωτιά που σιγοκαίει στην ασθμαίνουσα Ισπανία.

Οι εξελίξεις στην Ευρώπη μάς αφορούν άμεσα, καθώς βρίσκονται σε άμεση συνάρτηση με την ετυμηγορία της 6ης Μαΐου. Η ψήφος των Ελλήνων δεν παραπέμπει απαραιτήτως στην έξοδο από το ευρώ, όπως βιαστικά αποφαίνονται ορισμένοι εξ Εσπερίας. Είναι προδήλως αντιμνημονιακή και απόλυτα συμβατή με το γενικότερο ευρωπαϊκό αίτημα να αναιρεθεί η πνιγηρή συνταγή της εγκληματικής λιτότητας και να υψωθεί ως προτεραιότητα η ανάπτυξη. Επομένως -και παρά τις αποχρώσεις και τις διαφορές π.χ. με την ετυμηγορία των Γάλλων- η απόφανση της ελληνικής κοινωνίας θα ενισχύσει την ανατρεπτική δυναμική που αναπτύσσεται. Θα καταστήσει ισχυρό το χαρτί της διαπραγμάτευσης, ακόμη κι αν το χειριστούν οι δύο «μεγάλοι», πιθανοί συγκυβερνήτες μετά τις εκλογές.

Ο στοιχειώδης ρεαλισμός δεν επιτρέπει ανέρειστες προσδοκίες. Ούτε η επικράτηση του Όλαντ συνιστά «επανάσταση» ούτε η πάνδημη οργή της χειμαζόμενης Ευρώπης μπορεί να ανατρέψει άρδην την υφιστάμενη κατάσταση. Όμως ένα φράγμα αρχίζει να δημιουργείται. Ένα ανασχετικό οχύρωμα στο ποταμηδόν της γερμανικής αφρένειας. Και τούτο υπό την προϋπόθεση ότι ο Φρανσουά Ολάντ δεν θα υποκύψει στα μοιραία θέλγητρα που προσφέρει η γαλλογερμανική ηγεμονία. Αλλά ακόμη κι αν συμβεί αυτό, η αντιρρητική ψήφος Γάλλων και Ελλήνων -και η γενικότερη αντίδραση της ευρωπαϊκής κοινωνίας- θα έχουν ήδη οργώσει ένα χωράφι υψηλών απαιτήσεων για δραστικές αλλαγές.

Ευστοχεί εν προκειμένω η ιταλική εφημερίδα «Κοριέρε ντέλα Σέρα». Αναφερόμενη στις ελληνικές εκλογές, καθώς και στη νέα κατεύθυνση της Γαλλίας για επαναπροσδιορισμό του Δημοσιονομικού Συμφώνου, σημειώνει τα εξής: «Αν σε αυτά προσθέσουμε τις επικείμενες εκλογές σε δύο γερμανικά κρατίδια, καθώς και την κυβερνητική κρίση που ξέσπασε στην Ολλανδία, χώρα που έως τώρα ήταν εκ των υπερμάχων της λιτότητας, αντιλαμβάνεται κανείς πόσο ανησυχητική είναι η κατάσταση αλλά και πόσο έντονα είναι τα αισθήματα της αγωνίας και της αδυναμίας που νιώθουν οι ελίτ της Ευρώπης αλλά και της Ιταλίας».

Έχει δίκιο η «Κοριέρε». Λέει αυτό που (κάνουν πως) δεν καταλαβαίνουν όσοι κινδυνολογούν μιλώντας περί ακυβερνησίας στην Ελλάδα. Αγνοούν την αποτελεσματικότητα της λαϊκής δυναμικής, γιατί ποτέ τους δεν εμπιστεύθηκαν και δεν σεβάστηκαν πραγματικά την κοινωνία. Εννοούσαν να την παραμυθιάζουν, να τη χειραγωγούν και να την ελέγχουν. Και όταν εκείνη ξεφεύγει θυμωμένη από τον δυναστικό ιστό τους, επιστρατεύουν τα μεγάλα μέσα. Την κατατρομοκράτηση και τους εκβιασμούς. Όπως τώρα…

Φαντάζει αδιανόητο, αλλά πιθανό: Τα δύο κόμματα εξουσίας ενδέχεται ν' αγγίξουν το 50%, σύμφωνα με τις τελευταίες ενδείξεις. Αν αυτό επιβεβαιωθεί, οι δύο «μεγάλοι» θα σώσουν την παρτίδα. Μπορεί να χάσουν διά παντός τη δυνατότητα αυτοδύναμων κυβερνήσεων, αλλά όχι τον πρωταγωνιστικό ρόλο τους στα πολιτικά μας πράγματα.

Μια πρώτη και ίσως κοινότοπη εξήγηση υποδεικνύει ως βασική αιτία την έλλειψη εναλλακτικής λύσης και την κακοφωνία στη χορωδία της υφιστάμενης Αριστεράς. Μια άλλη εξήγηση, ψυχαναλυτικής υφής, είναι η ακόλουθη: η οργισμένη κοινωνική αντίδραση εναντίον των «μεγάλων» -και ιδίως κατά του ΠΑΣΟΚ- ενείχε και μια ενοχική πτυχή. Οι ψηφοφόροι των κομμάτων εξουσίας ένιωθαν υπεύθυνοι και οι ίδιοι για τη νομιμοποίηση την οποία αφειδώς είχαν παράσχει στους ολετήρες. Ντρέπονταν να ομολογήσουν ότι είχαν ψηφίσει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, παροχετεύοντας (δημοσκοπικώς) την οργή αλλά και τις ενοχές τους σε παράπλευρους υποδοχείς, όπως η ΔΗΜΑΡ και ο Καμμένος. Όμως κάποια στιγμή -και όσο εντείνεται η εκβιαστική προπαγάνδα- αρκετοί εξ αυτών σταμάτησαν το αυτομαστίγωμα και επανακάμπτουν αισχυντηλά, έστω με βαριά καρδιά, στα πατρώα εδάφη. Δεν ενθουσιάζονται γι' αυτήν την επανάκαμψη ούτε την πολυσυζητούν, αλλά φαίνεται να την έχουν προκρίνει.

Σ' αυτό το ομιχλώδες σκηνικό έπεσε σαν κεραυνός το άνοιγμα Τσίπρα για ψήφο ανοχής ακόμη και από τους Ανεξάρτητους Έλληνες του κ. Καμμένου. Ένας απίστευτος κονιορτός παραπολιτικής ευκολίας, επιφανειακών προσεγγίσεων και απύθμενης υποκρισίας σκέπασε αμέσως τον ουρανό της προεκλογικής περιόδου. Πρώτοι ξιφούλκησαν εκείνοι που εγκαλούν μονίμως τον Τσίπρα -και την Αριστερά- επειδή δεν δείχνουν διάθεση κυβερνητικής συνεργασίας, ώστε να υπάρξει βιώσιμο κυβερνητικό σχήμα! Άλλοι βγήκαν από τα ρούχα τους, κοπτόμενοι δήθεν για το «αμόλευτο» πρόσωπο της Αριστεράς, επειδή ο Τσίπρας δήθεν περιφρόνησε τις ιδεολογικές συντεταγμένες του χώρου του. Και άλλοι -αυτοί που μονίμως απευθύνονται και στους συντηρητικούς ψηφοφόρους και τους καλούν να μεταναστεύσουν στα δικά τους ιερά δώματα- άρχισαν να κραυγάζουν και να μιλούν για ανίερη συμμαχία και για άλλα τέτοια συκοφαντικά.

Ξαφνιάστηκαν και ανησυχούν από την «πρόταση Τσίπρα» οι ποικιλώνυμοι επικριτές. Είδαν για πρώτη φορά την ψηλομύτα Αριστερά να μην απαιτεί ένταξη μετανοίας, αλλά να ζητεί -σε εξόχως ιδιαίτερες συνθήκες- έμπρακτη στήριξη δικών της επιλογών, οι οποίες όμως αποτελούν κατά τον πυρήνα τους και τόπο για πολλούς Έλληνες, ανεξαρτήτως ιδεολογικού προσήμου…

Ο Τσίπρας τούς πήρε τα σώβρακα. Και αυτό δεν το συγχωρούν οι λογής δογματικοί. Προπάντων οι υποκριτές. Οι βουτηγμένοι στο έλος της μικροπολιτικής ευκολίας. Εκείνοι που συντήρησαν πεισματικά επί χρόνια τον καθηλωτικό και ολέθριο δικομματισμό. Εκείνοι που ύμνησαν το Μνημόνιο και δεξιώθηκαν εκθύμως τον εγκληματικό μονόδρομο των εντολέων… Μονάχα κατά το σκέλος της προτάσεως που αφορά το ΚΚΕ, τελούν εν δικαίω: ο Τσίπρας γνωρίζει άριστα ότι το ΚΚΕ δεν συναινεί. Ότι βαδίζει στον δικό του δρόμο. Επομένως, ακόμη και η έμμεση έκκληση προς τους ψηφοφόρους του ΚΚΕ να αναλογιστούν το ειδικό βάρος της προτάσεως για συνεργασία ήξερε ότι θα πέσει σε κενό. Ιδιοτελούς στοχεύσεως, με λαϊκίστικη αφετηρία το άνοιγμα στο ΚΚΕ εκ μέρους του κ. Τσίπρα. Θα μπορούσε να το αποφύγει…

Μέχρι τις εκλογές δεν αναμένεται κάτι άλλο σεισμικό ή ριζοτομικό. Κάποια ένταση των εκβιασμών, ενδεχομένως. Πάντως, οτιδήποτε και αν παρεμβληθεί μέχρι τότε, ένα δεν πρόκειται ν' αλλάξει δραστικά: η αγωνία και η αδυναμία που νιώθουν οι ελίτ της Ευρώπης και της Ελλάδος μπροστά στην κάλπη της 6ης Μαΐου…
Σε συνέντευξή του στην Milli Gazete ο δημοσιογράφος και συγγραφέας, Ali Bulac, επισημαίνει τον κίνδυνο για ένα τετραπλό πόλεμο που θα μπορούσε να αρχίσει στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.

«Υπάρχουν σημαντικές εξελίξεις στην περιοχή μας. Όλος ο κόσμος περιμένει να δει πως θα εξελιχθούν τα πράγματα. Υπάρχει μια σύγχυση. Η Τουρκία και η παγκόσμια κοινή γνώμη καθώς και ο κάθε πολίτης προσπαθεί να καταλάβει τι συμβαίνει».

Τι όμως πραγματικά συμβαίνει; Πως δένονται όλα τα πράγματα μεταξύ τους; Ποια είναι η επιδίωξη των παγκόσμιων παραγόντων, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ και του Ισραήλ; Τι μέτρα πρέπει να ακολουθήσει η Τουρκία στην γενικότερη περιοχή; Μήπως η Δύση σχεδιάζει μια κατάσταση χάους; Για να δώσουμε απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα μιλήσαμε με τον δημοσιογράφο – συγγραφέα Αλί Μπουλάς, σημειώνει ο συντάκτης της τουρκικής εφημερίδας Gokcen GÖKSAL.

Η Συρία δεν θα επιτρέψει επέμβαση

«Το Ιράν, το Ιράκ, η Συρία και ο Λίβανος αποτελούν ένα μπλοκ. Ακολουθούν μια πολιτική και στρατιωτική συμμαχία μεταξύ τους. Δεν θα επιτραπεί επέμβαση στη Συρία από την Τουρκία ή από τη Δύση. Ας το πούμε και αλλιώς. Ο επικεφαλής της Επαναστατικής Φρουράς του Ιράν, σύμφωνα με το Λιβανικό Κέντρο Στρατηγικών Μελετών ισχυρίζεται ότι αν η Τουρκία εμπλακεί στον πόλεμο αυτός θα γίνει τετραπλός.

Δεν υπάρχει ιστορικό εμφύλιας σύγκρουσης

«Στην ιστορία μας δεν υπήρξε μεγάλη θρησκευτική και εθνοτική σύγκρουση. Σήμερα όμως θα μπορούσε να αρχίσει. Και αυτό γιατί τα ηγετικά στελέχη αυτών των αιρέσεων και των θρησκευτικών ομάδων ακολουθούν τον δυτικό τρόπο σκέψης και δεν φαίνονται ένθερμα στην ιδέα της συμβίωσης στο πλαίσιο του Ισλάμ.

»Αυτό μας δίνει την οδό που πρέπει να ακολουθήσουμε. Ξανά στην ενότητα, στην αδελφότητα της θρησκείας, που πρέπει να αποτελέσει το πρωταρχικό στοιχείο μας. Να ξανανοίξουμε την ομπρέλα του Ισλάμ, που βασίζεται στα θρησκευτικά δικαιώματα και στο δίκαιο, ώστε να αναπτύξουμε με τις βάσεις αυτές ένα μοντέλο συνύπαρξης», είπε ο Αλί Μπουλάς.



1 Μαίου 2012

Δεκάδες χιλιάδες Ισπανοί ξεχύθηκαν στους δρόμους σε όλη τη χώρα την Κυριακή - και ακόμα μεγαλύτερη συμμετοχή αναμένεται για σήμερα, Πρωτομαγιά - για να διαμαρτυρηθούν εναντίον του προγράμματος λιτότητας της κυβέρνησης της Μαδρίτης, που μεταφράζεται σε περικοπές 13 εκατομμυρίων ευρώ από τον προϋπολογισμό για την παιδεία και την υγεία.

"Είναι έγκλημα οι περικοπές από την υγεία των πολιτών" ήταν το σύνθημα που αναγραφόταν σε πολλά πανό, και κυριάρχησε σε πάνω από 55 πόλεις της Ισπανίας. Πολλοί διαδηλωτές κυκλοφορούσαν με απλά πλακάτ που έγραφαν "Όχι"! και ένα ζωγραφισμένο ψαλίδι, που συμβολίζει τις περικοπές που εφαρμόζει η ισπανική κυβέρνηση.

Μια νέα δέσμη ασφυκτικών μέτρων (που επίσημα αποκαλούνται "μεταρρυθμίσεις") εγκρίθηκε από το Ισπανικό Κοινοβούλιο στις 10 Απριλίου, και προβλέπει την οριστική κατάργηση της δωρεάν παροχής φαρμάκων στους συνταξιούχους και την ακόμα μεγαλύτερη χρέωση των φοιτητών για την εκπαίδευσή τους. Το Υπουργικό συμβούλιο του πρωθυπουργού, Μαριάνο Ραχόι, επιδιώκει να "αναζωογονήσει" την παραπαίουσα οικονομία της χώρας με περικοπές 27 δισεκατομμυρίων ευρώ από τα κρατικά ταμεία, και επιπλέον περικοπές 10 δισ. ευρώ στον τομέα της υγείας και της παιδείας.

"Μας πιέζουν μέχρι ασφυξίας", δήλωσε ένας διαδηλωτής στο γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων Agence France-Presse (AFP).

"Οι περικοπές στους τομείς της υγείας και της παιδείας είναι η τελευταία σταγόνα για μας, την εργατική τάξη", δήλωσε ο Domingo Zamora, 60χρονος δημόσιος υπάλληλος από τη Μαδρίτη. "Χωρίς αυτά, τι μας μένει; Ούτε δουλειές δεν υπάρχουν σε αυτή τη χώρα".

"Είναι αδύνατον να βρω κάποια δουλειά, οποιαδήποτε, και οι γονείς μου υποφέρουν επειδή και οι δυό τους εργάζονται στον τομέα της δημόσιας υγείας. Ό,τι έχουν κερδίσει με τον ιδρώτα τους στα τριάντα χρόνια δουλειάς τους και βάλε, τα εξαφάνισε ο Ραχόι μέσα σε ένα μήνα", δήλωσε στο AFP η Alba Sanchez, απόφοιτος σχολής δημοσιογραφίας.

Σύμφωνα με τα δύο μεγαλύτερα συνδικάτα της Ισπανίας, το CCOO και την UGT, το ποσοστό συμμετοχής στις διαδηλώσεις στη Μαδρίτη ήταν γύρω στις 40.000, ενώ ακόμη περισσότεροι διαδήλωσαν σε πολλά άλλα μέρη της χώρας. Οι αριθμοί αυτός διαψεύδουν τις εκτιμήσεις της αστυνομίας για πολλές πόλεις. Ενδεικτικά, ενώ τα συνδικάτα υπολόγισαν των αριθμό των διαδηλωτών στις 4.000 στην Βαρκελώνη, η αστυνομία τους έβγαλε 700.

Για σήμερα, Πρωτομαγιά, έχουν ανακοινωθεί, επίσης, μαζικές διαδηλώσεις.
Εν τω μεταξύ, η ανεργία στην Ισπανία έχει χτυπήσει ρεκόρ Ευρωζώνης, με 24,4% - ποσοστό που αντιστοιχεί σε 5,6 εκατομμύρια ανέργους σε όλη τη χώρα. Πάνω από το 50% των Ισπανών κάτω των 25 ετών δεν μπορούν να βρουν μια θέση εργασίας. Η υπομονή του ισπανικού λαού εξαντλείται, γεγονός που δυσχεραίνει τη θέση της κυβέρνησης Ραχόι, η οποία δηλώνει ότι αγωνίζεται να μειώσει το έλλειμμα της χώρας από το 8,5 % στο 5,3 % του ΑΕΠ μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους.

Σύμφωνα με τους νέους κανόνες της ΕΕ, το εθνικό έλλειμμα δεν επιτρέπεται να υπερβαίνει το 3% - που είναι και ο στόχος του ισπανικού υπουργικού συμβούλίου για το 2013. Ωστόσο, καθώς η Ισπανία κατρακυλά όλο και περισσότερο προς μια δεύτερη ύφεση μέσα σε τρία χρόνια, οι ανησυχίες παραμένουν έντονες ότι ο στόχος αυτός δεν θα επιτευχθεί και η χώρα θα αναγκαστεί να αναζητήσει μηχανισμό στήριξης όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία.





Το βράδυ των εκλογών της 6ης Μαϊου, ίσως περισσότερο και από το ποσοστό της Νέας Δημοκρατίας και τη δυναμική αυτοδυναμίας που θα έχει καταγραφεί για τη σημερινή Αξιωματική Αντιπολίτευση, το πολιτικό ενδιαφέρον θα εστιαστεί στο ΠΑΣΟΚ. Και στις εσωκομματικές εξελίξεις που πιθανολογείται ότι θα προκαλέσει μια διαφαινόμενα βαριά ήττα του Κινήματος, το οποίο κυριάρχησε πολιτικά στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, ασκώντας την εξουσία ακόμη και σε περιόδους που δεν βρισκόταν στην κυβέρνηση.

Πόσο χαμηλά λοιπόν μπορεί να φτάσει το ΠΑΣΟΚ; Γιατί αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα της διαχείρισης του εκλογικού αποτελέσματος. Πριν την απαγόρευση δημοσίευσής τους, οι δημοσκοπήσεις έδειχναν το ΠΑΣΟΚ να κινείται σε επίπεδα πέριξ του 15%. Ακόμη και με τη στάθμιση που έκαναν τότε οι αναλυτές των δημοσκοπήσεων, δυσκολεύονταν να δώσουν στον Ευάγγελο Βενιζέλο «αέρα» που να έφτανε έστω στα επίπεδα του 20%.

Προϊούσης της προεκλογικής περιόδου, και με δεδομένη την απαγόρευση των δημοσκοπήσεων, μονάχα να υποθέσει μπορεί κανείς, ως προς το πώς εξελίσσεται η πολιτική τύχη του ΠΑΣΟΚ. Και ταυτόχρονα, να επιχειρήσει να… υποψιαστεί τυχόν υπόγεια ρεύματα που βρίσκονται σε κίνηση στο εκλογικό σώμα.

Τα δεδομένα που έχουμε στα χέρια μας είναι πολύ συγκεκριμένα. Οι συγκεντρώσεις του ΠΑΣΟΚ θύμιζαν… κάτι από το ΠΑΣΟΚ που γνωρίζαμε. Υποτονικές, χωρίς παλμό, και κυρίως… χωρίς κόσμο. Ακόμη και στα παραδοσιακά κάστρα του Ηρακλείου και της Πάτρας. Ή τη Θεσσαλονίκη, την πολιτική έδρα του Ευάγγελου Βενιζέλου.

Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, σκεφτείτε να μιλούσε ο Εθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμανλής μπροστά σε μια άδεια πλατεία στην Πρώτη Σερρών. Ο Ανδρέας Παπανδρέου στην Πάτρα ή τη… δεύτερη πατρίδα του, την Κρήτη. Ο Κώστας Καραμανλής στη Θεσσαλονίκη. Ακόμη και ο Γιώργος Παπανδρέου, δεν είχε ποτέ πρόβλημα να προσελκύσει στις ομιλίες του μαζικά κοινά. Με τον Ευάγγελο Βενιζέλο, αυτή η ιστορική αλληλουχία διεκόπη. Κάτι που είναι εξόχως ενδεικτικό της κατάστασης στην οποία βρίσκεται σήμερα το ΠΑΣΟΚ.

Μια δεύτερη παράμετρος που… υποψιάζει για το πώς κινείται το ΠΑΣΟΚ ενόψει των εκλογών της Κυριακής, είναι η συσσώρευση τηλεοπτικών μηνυμάτων με πρωταγωνιστή τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Τόσο ως προς την αριθμητική ποσόστωσή τους, όσο και ως προς το ποιοτικό περιεχόμενό τους. Αν τα προσέξει κανείς καλά, θα διαπιστώσει διορθώσεις, τόσο στο κείμενο, όσο και στη σκηνοθεσία τους. Μια έμπρακτη παραδοχή του λάθους τους. Σε όλες άλλωστε τις προεκλογικές περιόδους, τουλάχιστον από το 2004 και μετά, το κόμμα εξουσίας που έβλεπε την εξουσία να… γλιστρά από τα χέρια του, ήταν εκείνο το οποίο επένδυε την τελευταία εβδομάδα στη συσσώρευση τηλεοπτικών μηνυμάτων. Όπως κάνει σήμερα το ΠΑΣΟΚ.

Όλα τα παραπάνω συγκλίνουν στο ότι οι εκλογές της 6ης Μαϊου θα σηματοδοτήσουν την πολιτική «11η Σεπτεμβρίου» του ΠΑΣΟΚ. Οδηγώντας στην ιδεολογική και κοινωνική περιθωριοποίησή του. Και μετά βεβαιότητας σε εσωκομματικές εξελίξεις.

Υπάρχει βέβαια και η «δεύτερη ανάγνωση» την οποία κάνουν οι δημοσκόποι. Τα ευρήματα των οποίων τους οδηγούν στην εκτίμηση ότι πολλοί ψηφοφόροι που δεν απαντούν τι σκοπεύουν να ψηφίσουν, δεν είναι αναποφάσιστοι. Αλλά ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ. Και απλώς, δυσκολεύονται να μοιραστούν με άλλους, την επιλογή τους αυτή. Επειδή… ντρέπονται.

Πηγή