Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

26 Σεπ 2016

Είναι περίεργα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα. Σαν να λειτουργεί ένα κράτος δίπλα σε άλλο κράτος, πότε στα Εξάρχεια και πότε με αλληλέγγυους

Γιατί επιτρέπει η ελληνική πολιτεία την δημιουργία υπονοιών περί διαπλοκής κάποιων με ύποπτες ΜΚΟ που εδρεύουν πλέον στα νησιά μας; Τόσος θόρυβος, τόσες διαμαρτυρίες δεν συγκινούν κανέναν;

Σε παλαιότερό δημοσίευμά του στην εφημερίδα «Τα Νέα», ο Γιώργος Παπαχρήστος με αφορμή τον ρόλο ορισμένων ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στα ελληνικά νησιά, κάνει λόγο για «απέραντο χάος» και μιλά ακόμη και για ενδεχόμενο ξεπλύματος μαύρου χρήματος.

Αφορμή γι’ αυτό αποτέλεσε είδηση ότι ΜΚΟ πέραν όλων των άλλων δίνει και μισθούς, οι οποίοι κυμαίνονται από 1.200 έως 2.000 ευρώ μηνιαίως σε… «εθελοντές» της (μόνον στην Ελλάδα οι… εθελοντές αμείβονται, όπως και στους Ολυμπιακούς του 2004) και μάλιστα μετρητά. Δεν απαιτείται κάποιος έλεγχος από το πού προέρχονται τα χρήματα, μέχρι το πώς μπαίνουν στην Ελλάδα των capital controls και αν μέσω της φιλανθρωπίας και της αλληλεγγύης γίνεται και ένα ωραίο ξέπλυμα μαύρου χρήματος;

(Υπήρξε απαίτηση μιας ΜΚΟ, που δραστηριοποιείται στη Λέρο, οι έμμισθοι «εθελοντές» της, Έλληνες και ξένοι, να κάνουν κάθε πρωί ομαδική προσευχή πριν ξεκινήσει η ημέρα για το μεροκάματο).

Η ιστοσελίδα lesvospost, που παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς τα πράγματα, αναφέρει ότι η δράση τους έχει προβληματίσει πρώτα απ’ όλα τις τοπικές κοινωνίες και Αρχές (με την εμφάνιση και μιας «ισλαμικής προέλευσης», η οποία δρα στην Μυτιλήνη, και για την οποία είχα αναφερθεί σε προηγούμενο σημείωμα).

Συμπτωματικώς (οι συμπτώσεις στην Τουρκία, δεν πείθουν και πολύ), ο τουρκικός Τύπος (Aydınlık, Milli Gazete, δημοσιεύματα των οποίων μετέφερε ο δημοσιογράφος Ν. Χειλαδάκης) αναφέρεται εκτενώς στην δραστηριότητα του Τζορτζ Σόρος, ο οποίος διέθεσε στην Τουρκία περί τα… 11 δισ. δολάρια σε ΜΚΟ και για την προώθηση μουσουλμάνων μεταναστών από την Τουρκία προς την Ελλάδα και την Ευρώπη.

Τα εκατομμύρια του Σόρος ρέουν σαν ποτάμι στην Τουρκία και χρηματοδοτούν μια σειρά οργανώσεων και ιδρυμάτων που απλώνονται σε όλο το φάσμα της τουρκικής κοινωνίας. Συγκεκριμένα, από τον Τζορτζ Σόρος ελέγχονται -σύμφωνα με κατάλογο που δημοσιεύτηκε στα τουρκικά ΜΜΕ- πάνω από 30 κοινωνικοπολιτικά Ιδρύματα. Πολλά από αυτά τα Ιδρύματα έχουν σχέση με ομοφυλοφίλους με την προώθηση του πολυπολιτισμού, αλλά και με την αλληλεγγύη στους λαθρομετανάστες, και την προώθησή τους προς την Δύση.

Αλλά οι διασυνδέσεις του Τζορτζ Σόρος με την προώθηση των μεταναστών προς την Ελλάδα αποκαλύφτηκε σε όλη της την έκταση, όταν τον Σεπτέμβριο του 2015, ο Jonathan Samuels, ανταποκριτής του Sky News στη Λέσβο αποκάλυπτε για ένα εγχειρίδιο made by Soros το οποίο είχαν τυπώσει και διανέμει ΜΚΟ ελεγχόμενες και χρηματοδοτούμενες από τον Σόρος, το οποίο προμηθεύονται οι μετανάστες για να έρθουν στην Ελλάδα και το οποίο έχει συμβουλές, χάρτες, αριθμούς τηλεφώνων και οδηγίες για να περάσουν μέσα στην Ευρώπη.

Ο πρόχειρος οδηγός αυτός είναι γραμμένος στα αραβικά και περιλαμβάνει αριθμούς οργανισμών όπως ο Ερυθρός Σταυρός και η Ύπατη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε για τους πρόσφυγες. Πίσω από αυτούς τους οργανισμούς υπάρχει ο οργανισμός του Σόρος W2EU δηλαδή Welcome to Europe (καλωσήρθατε στην Ευρώπη).

Είναι περίεργα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα. Και όχι μόνον με τις ΜΚΟ. Σαν να λειτουργεί ένα κράτος δίπλα σε άλλο κράτος, πότε στα Εξάρχεια, πότε με αλληλέγγυους, αλλά και πότε με τροφοδοσίες προσφύγων, περί των οποίων άλλη φορά.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιάννη Σιδέρη

Ο ανασχηματισμός μάλλον δεν είναι ante portas. Η εντύπωση που δημιουργήθηκε, ότι επίκειται, πυροδοτήθηκε από την συνέντευξη του πρωθυπουργικού εξαδέλφου, Γιώργου Τσίπρα στα «Νέα» το ΣΚ, καθώς πολλοί θεώρησαν ότι τον προαναγγέλλει, περιγράφοντας μάλιστα και τις παραμέτρους του.

Η συνέντευξη αφενός δημιούργησε… ταχυπαλμία σε πολλούς από τους κατέχοντες υπουργικό θώκο, αφετέρου ύψωσε δυσαρέσκεια σε υπουργούς και βουλευτές - λίγους συγκριτικά στο σύνολο του υπουργικού συμβουλίου και της κοινοβουλευτικής ομάδας. Πρόκειται για όσους έχουν αυτόνομη παρουσία, αλλά και για όσους ακόμα ομνύουν στις καταστατικές αρχές του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι εν λόγω, αναρωτιούνταν - ρητορικά βεβαίως, γιατί την απάντηση την γνώριζαν - πόθεν αρύεται του δικαιώματος και της εξουσίας, ο κ. Γιώργος Τσίπρας, όχι μόνο να συμβουλεύει περί της αναγκαιότητας ανασχηματισμού, αλλά και να προσδιορίζει το εύρος του και τις αιτίες του. Είπε χαρακτηριστικά ότι «η κυβέρνηση έχει ανάγκη από ένα ευρύ ανασχηματισμό που θα αφαιρέσει τα βαρίδια». Παράλληλα, εξελήφθη ως προαναγγελία ευρύτερων αλλαγών, δηλώνοντας ότι χρειάζονται περισσότερες συνέργειες και μεγαλύτερος συντονισμός του κυβερνητικού έργου ίσως και με θεσμικό τρόπο.

Δεδομένου ότι και ο ίδιος μετέχει του ευρύτερου κυβερνητικού σχήματος διοίκησης, ως γενικός γραμματέας Διεθνών Οικονομιών Σχέσεων, σε συνομιλία κυβερνητικών στελεχών με το liberal, ετέθη - πάλι ρητορικά – το βιτριολικό σχόλιο, εάν αναρωτήθηκε μήπως και ίδιος αποτελεί βαρίδι.

Φυσικά, κατά τα άλλα ο κ. Γ. Τσίπρας δεν έχει απασχολήσει ως τώρα την επικαιρότητα με αρνητικό τρόπο και δεν έχει εγείρει αντιδράσεις με την παρουσία του. Εξ αυτού και η δημόσια τοποθέτησή του για ένα θέμα που άπτεται των αποκλειστικών αρμοδιοτήτων του πρωθυπουργού, έδωσε υπέρμετρο βάρος στις απόψεις του, αφού θεωρήθηκε ότι αντανακλούσαν τους προβληματισμούς και τις στοχεύσεις του πρωθυπουργού.

Σαφώς οι συμβουλές οι «οδηγίες του προς ναυτιλομένους» αφενός υπερβαίνουν των αρμοδιοτήτων του, αφετέρου αναδεικνύουν ένα άρωμα οικογενειοκρατίας, σε ένα κόμμα που - ως την ανάδυσή του στην εξουσία - ήταν το κατεξοχήν κόμμα των θεσμικών διαδικασιών στο εσωτερικό του, και της διάκρισης των ρόλων ενός εκάστου, στην πυραμίδα της ιεραρχίας.

Κύκλοι του Μαξίμου δήλωσαν στο liberal κ. Τσίπρας δεν λειτούργησε ως συνεννοημένος προπομπός ενός άμεσα επερχόμενου ανασχηματισμού. «Ανασχηματισμός θα γίνει εφόσον θα έχουμε τελειώσει με την δεύτερη αξιολόγηση», μας είπαν. «Δεν γίνεται εν μέσω αξιολόγησης να απομακρύνονται άνθρωποι που χειρίζονται τα χαρτοφυλάκια της διαπραγμάτευσης».

Παράλληλα, οι ίδιοι κυβερνητικοί κύκλοι παρουσιάζονταν ψύχραιμοι, ακόμη και για την περίπτωση που δεν ευοδωθεί το ελληνικό αίτημα για το χρέος ως τα Χριστούγεννα. Στην παρατήρησή μας ότι θα καταρρεύσει ο παρηγορητικός μύθος που ωθεί το λαό να επιδεικνύει ανοχή (πως με την διευθέτηση του χρέους, σπάνε τα δεσμά που καθηλώνουν την ελληνική Οικονομία) και πως η μη διευθέτηση του χρέους ίσως δυσχεράνει την ένταξη της χώρας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ, και ακυρώσει παράλληλα την πειραματική έξοδο στις αγορές το καλοκαίρι του 17, απάντησαν με ψυχραιμία: «Το θέλουμε, το κυνηγάμε αλλά δεν είναι καθοριστικό, καθώς το πλεόνασμα για το 17 είναι 1,5% και μπορούμε να ανταπεξέλθουμε. Ούτως ή άλως ζητάμε πλεονάσματα 2% για μετά το 18».

«Κάτι άλλο θα βρούμε»

Παραλλήλως η κυβέρνηση δεν πτοείται ούτε από το ενδεχόμενο να κηρυχθεί αντισυνταγματικός ο νόμος για τις τηλεοπτικές άδειες. Αφενός αισιοδοξεί στηριζόμενη όπως μας είπαν «στην προηγούμενη απόφαση του ΣτΕ, που είχε κάνει λόγο για την κατοχύρωση του δημοσίου συμφέροντος - εκεί στηρίζονται οι δικηγόροι μας και αναμένουν ευνοϊκή απόφαση για το νόμο», αφετέρου «και αν κυρωθεί αντισυνταγματικός, κάποια άλλη λύση θα βρούμε».

Η ψυχραιμία - ή ίσως απάθεια - με την οποία η κυβερνητική ηγεσία αντιμετωπίζει ενδεχόμενο κατάρρευσης των στρατηγικών της στόχων, είναι εντυπωσιακή. Πρόκειται για, ενδεχόμενο στραπατσάρισμα εκείνων των στρατηγικών στόχων (τηλεοπτικές άδειες, χρέος) που αντικατέστησαν τους «ηρωικούς» στόχους του σκισίματος των μνημονίων.

Είναι εφευρήματα - στόχοι δεύτερης φάσης, τους οποίους αξιοποιεί για να προβάλει (ειδικά με τα τηλεοπτικά) καθαρτήριους μύθους στην ελληνική κοινωνία, και να εκμηδενίζει τις κατηγορίες εναντίον της. Και αν αυτοί κονιορτοποιηθούν, κάτι άλλο θα βρει για να προτάξει στο λαό ως παρηγορία.

Και μάλλον θα το κάνει ευκόλως, αφού οι δρόμοι άδειασαν από το συλλογικό πάθος και μίσος που υποκίνησε στα μνημονιακά χρόνια. Στόχος πλέον επετεύχθη...

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στις δημόσιες δηλώσεις δεν λένε την αλήθεια

Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Ηταν πάλι προβληματική η συμπεριφορά του ισλαμιστή Προέδρου της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν στη διάρκεια της γενικής συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, που ολοκληρώνεται τη Δευτέρα στη Νέα Υόρκη. Εδειξε τη γνωστή αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά, τον άκρατο αυταρχισμό του, ήταν με λίγα λόγια ο γνωστός απαράδεκτος άνθρωπος και ηγέτης… Οι πληροφορίες τον φέρουν να είναι και φοβισμένος, να τρέμει και τον ίσκιο του, κάτι που δεν πρέπει να απέχει από την πραγματικότητα, μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα, το οποίο -εάν δεν ήταν αποτέλεσμα συνομωσίας- την γλίτωσε στην τρίχα.

Η μεγάλη του φοβία και το μεγαλύτερό του πρόβλημα είναι πάντα οι Κούρδοι του PKK και της Συρίας. Για την Ελλάδα και την Κύπρο ελάχιστα νοιάζεται. Φαντάζομαι, βλέποντας και τις φωτογραφίες της συνάντησης του κ. Ερντογάν με τον Αλέξη Τσίπρα, ότι θα θεωρεί πως είναι της μιας χαψιάς ο Ελληνας πρωθυπουργός.

Το τελευταίο διάστημα ο πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ συναγωνίζονται δημόσια ποιος θα εκστομίσει τα καλύτερα λόγια υποστήριξης προς τον Ερντογάν. Στέλνουν συνέχεια λάθος μηνύματα στον τουρκικό λαό και στους γείτονες της Τουρκίας.

Ιδιαίτερα ο κ. Μπάιντεν εξοργίζει τους φίλους του όταν δημόσια υμνεί τον πολιτικό που έχει φυλακίσει χιλιάδες ανθρώπους, ανάμεσά τους και πολλούς δημοσιογράφους. Η δημόσια συμπεριφορά των Αμερικανών ηγετών έναντι του προέδρου της Τουρκίας είναι προκλητική και εξοργιστική. Έχουν χάσει κάθε ίχνος αξιοπρέπειας και μπροστά στη λαίλαπα των φυλακίσεων σιωπούν. Δεν καταλαβαίνουν ότι γίνονται συνένοχοι;

Αυτή βεβαίως είναι η δημόσια όψη των τουρκοαμερικανικών σχέσεων. Διότι οι Αμερικανοί, ως γνωστόν, παίζουν πολλά παιχνίδια. Τις πιο πολλές φορές, για το ίδιο θέμα, άλλα λένε δημόσια και άλλα ιδιωτικά. Η αποκάλυψη της εφημερίδας «New York Times» για την εντολή του κ. Ομπάμα να μελετηθεί από το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας σχέδιο απευθείας εφοδιασμού των Κούρδων της Συρίας που μάχονται κατά του Ισλαμικού Κράτους είναι «βόμβα» στα θεμέλια των σχέσεων της Ουάσιγκτον και της Αγκυρας.

Ο Ταγίπ Ερντογάν δεν πρόκειται να δεχθεί την αμερικανική ενίσχυση των Κούρδων της Συρίας. Και θα αντιδράσει επειδή πιστεύει πως υπάρχει στενή συνεργασία με το PKK. Και ως άνθρωπος με εμμονές και ο οποίος φαντάζεται πράγματα, ήδη πιστεύει ότι εξυφαίνεται εναντίον του νέα συνωμοσία.

Η στρατηγική των ΗΠΑ και η επιμονή της να θεωρεί την Τουρκία ακρογωνιαίο λίθο της πολιτικής της στη Μεσόγειο αποδείχθηκε λανθασμένη. Η διόρθωση του λάθους σίγουρα δείχνει σοφία… Η Αμερική πρέπει να ομιλεί τη γλώσσα την αλήθεια σε όλες τις περιπτώσεις. Γιατί, π.χ. οι Αμερικανοί ηγέτες να επιτίθενται συνέχεια και δημόσια εναντίον του Ισραήλ και του Νετανιάχου και για τα εγκλήματα του Ερντογάν να σιωπούν.

Πρόκειται σίγουρα για μια αλλοπρόσαλλη και επικίνδυνη συμπεριφορά…

Πηγή Έθνος της Κυριακής
MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Κάθε φορά που βλέπω και διαβάζω στατιστικές που αφορούν στη μείωση δεικτών ανεργίας στη χώρα μας ειλικρινά, κινδυνεύω να…καραφλιάσω!

Το σημερινό μου «πιπεράτο» ερώτημα μπορεί να θεωρηθεί προσβλητικό για εκείνους που από θέση αρμοδιότητας κάνουν «χαρούμενες» δηλώσεις για βελτίωση των δεικτών ανεργίας στην Ελλάδα των… Μνημονίων!

ΔΕΝ είναι προσβλητικό συνιστά, όμως, «τράβηγμα από το αυτί» κάτι που συνήθιζαν οι δάσκαλοι της δικής μου γενιάς αλλά ΔΕΝ το τολμούν, όσο και εάν εξαγριώνονται με κάποιες συμπεριφορές μαθητών τους, οι σύγχρονοι δάσκαλοι και οι δασκάλες των εγγονιών μας…

Είναι, λοιπόν, συμβολικό το δικό μου «τράβηγμα του αυτιού» καθότι αλλιώς διατρέχω τον κίνδυνο να με εγκαλέσουν για «σωματική κακοποίηση» των ανδρών και γυναικών που κατά διαστήματα ανακοινώνουν «μείωση των δεικτών ανεργίας» στην Πατρίδα μας. Στην Ελλάδα των αυξανόμενων ουρών στα δωρεάν συσσίτια, των αυξανόμενων λαθραίων «μεταναστών» στα περιώνυμα πλέον hot spots, των κατά συρροή και εξακολούθηση μειούμενων συντάξεων…

Βρήκα στο διαδίκτυο (on-line) ένα εκτενές έγγραφο με στατιστικά στοιχεία μετανάστευσης συμπατριωτών μας (στις αποκαλούμενες οικονομικά παραγωγικές ηλικίες) που στηρίζεται σε έγγραφα του Υπουργείου των Εξωτερικών που κατατέθηκε στη Βουλή των Ελλήνων σε απάντηση σχετικού ερωτήματος και ΔΕΝ ξαφνιάστηκα!

Από το 2010 μέχρι και το 2015 (σε ελάχιστες περιπτώσεις μέχρι και το πρώτο τρίμηνο τους 2016) ΕΦΥΓΑΝ από την Πατρίδα μας ως μετανάστες:
332,572 (τριακόσιες τριάντα δύο χιλιάδες πεντακόσια εβδομήντα δύο)
Όταν, μάλιστα, κλείσει και το 2016 φοβάμαι πως αρχές του 2017 θα μάθουμε ότι οι μετανάστες μας ξεπέρασαν κατά πολύ τις 400,000…
Οπότε, όταν λένε ότι «μειώνεται η ανεργία» στην Ελλάδα, όπως διαβάζω σχετική ανακοίνωση του ΥΠ. ΕΡΓΑΣΙΑΣ που ψάρεψα στο διαδίκτυο έχω το δικαίωμα να αναρωτηθώ:
Έχουμε «μειωμένη ανεργία ή… Μειωμένη αντίληψη πραγματικότητας» από τους Αρμόδιους που μας το ανακοινώνουν;
Ή, μήπως, κάποιοι «υπεύθυνοι» συμπατριώτες μας θεωρούν «μειωμένης νοημοσύνης» πολίτες και ενώ κολλήσαμε από το 2010 σε οικονομικό και κοινωνικό τέλμα, χάσαμε εκατοντάδες χιλιάδες επιστήμονες και εξειδικευμένο εργατικό προσωπικό ως μετανάστες, μας σερβίρουν, εξωπραγματική «μείωση» της ανεργίας;

Να θυμηθούμε ότι με την έλευση του ΔΝΤ και της τρόικα (τώρα 4-μελείς «θεσμοί») ακούγαμε ότι βγαίνουμε στις αγορές το 2011, μετά το 2012, και τώρα μάλλον το 2018…

Θα τους πρότεινα να διαβάσουν τα στοιχεία της EUROSTAT που μας κρατούν ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ

* O Γιώργος Πιπερόπουλος είναι συνταξιούχος καθηγητής και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας - Επισκέπτης καθηγητής στο Business School, Newcastle University, United Kingdom.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο ρώσος υπουργός Εξωτερικών Sergey Lavrov δήλωσε σήμερα πως οι χώρες της Δύσης δεν ανταποκρίνονται στις υποχρεώσεις τους στη Συρία, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Interfax.

Ο Lavrov είπε επίσης πως οι Ηνωμένες Πολιτείες θέλουν να θέσουν επιπρόσθετους όρους προτού εφαρμόσουν μια συμφωνία στη Συρία και πως η Ρωσία θα απαιτήσει να διεξαχθεί πολύ ενδελεχής έρευνα για το πλήγμα σε μια αυτοκινητοπομπή που μετέφερε βοήθεια στη Συρία, μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων RIA.

Στο μεταξύ, το Κρεμλίνο δήλωσε σήμερα πως ανησυχεί σοβαρά για την κατάσταση στη Συρία, όπου "τρομοκράτες" εκμεταλλεύονται την εκεχειρία προκειμένου να ανασυντάξουν τις δυνάμεις τους και να εξαπολύσουν επιθέσεις εναντίον κυβερνητικών στρατευμάτων.

"Το Κρεμλίνο θεωρεί πως η κατάσταση είναι εξαιρετικά πολύπλοκη", δήλωσε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Dmitry Peskov, σε τηλεδιάσκεψη με δημοσιογράφους. "Ανησυχούμε κυρίως πως... τρομοκράτες εκμεταλλεύονται την εκεχειρία προκειμένου να ανασυντάξουν τις δυνάμεις τους, να ανανεώσουν το οπλοστάσιό τους, [πρόκειται για] προφανείς προετοιμασίες προκειμένου να εξαπολύσουν επιθέσεις".

Η εκεχειρία, στην οποία είχαν καταλήξει η Μόσχα και η Ουάσινγκτον, κατέρρευσε την περασμένη εβδομάδα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες κατηγόρησαν χθες τη Ρωσία για βαρβαρότητα, καθώς πολεμικά αεροσκάφη που υποστηρίζουν τις κυβερνητικές δυνάμεις βομβάρδισαν το Χαλέπι και η Μόσχα δήλωσε πως είναι σχεδόν αδύνατο να τερματιστεί ο πόλεμος στη Συρία.

Ο Peskov υποστήριξε πως οι δυνάμεις της μετριοπαθούς αντιπολίτευσης δεν έχουν διαχωριστεί από τους τρομοκράτες, επαναλαμβάνοντας τις επικρίσεις της Μόσχας προς τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι δεν τήρησαν την υπόσχεσή τους να ωθήσουν τις ένοπλες ομάδες στις οποίες ασκούν επιρροή να απαγκιστρωθούν από τους τζιχαντιστές.

"Επειδή δεν υπήρξε διαχωρισμός των μετριοπαθών από τους τρομοκράτες, οι τρομοκράτες συνεχίζουν τις καταπατήσεις τους, συνεχίζουν τις επιθέσεις... Φυσικά η μάχη κατά των τρομοκρατών συνεχίζεται, δεν πρέπει να σταματήσει".

Ο γάλλος και ο βρετανός υπουργοί Εξωτερικών ένωσαν τις φωνές τους με τις ΗΠΑ χθες στις επικρίσεις κατά της Ρωσίας, λέγοντας ότι μπορεί να ευθύνεται για εγκλήματα πολέμου.

Ο Peskov είπε πως η σκληρή καταδίκη εκ μέρους της Δύσης μπορεί να εμποδίσει την επίλυση της συριακής κρίσης και να πλήξει τις διμερείς σχέσεις με τη Ρωσία. Η Μόσχα δεν βλέπει "απολύτως καμία προοπτική" για τη διεξαγωγή μιας συνόδου κορυφής για τη Συρία, πρόσθεσε.

"Δυστυχώς... το καθεστώς εκεχειρίας δεν ήταν αρκετά αποτελεσματικό μέχρι σήμερα", δήλωσε ο Peskov.

"Ωστόσο η Μόσχα δεν χάνει τις ελπίδες της – και το σημαντικότερο, δεν χάνει την πολιτική βούληση να μην φειστεί καμίας προσπάθειας για την επίτευξη μιας στέρεης διαδικασίας πολιτικής διευθέτησης στη Συρία. (Όμως) μέχρι τώρα ήταν πολύ δύσκολο", είπε.

ΑΠΕ-ΜΠΕ
Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Στις αρχές του περασμένου Ιουνίου το κλειστό κέντρο της Μόριας στη Λέσβο είχε πυρποληθεί και πάλι. Εκείνες τις ημέρες, είχαμε γράψει σ’ αυτές εδώ τις σελίδες πως «δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, ούτε μεμονωμένο περιστατικό… Είναι προφανές ότι αυτή η αλυσίδα θα έχει ολοένα και περισσότερους κρίκους». Tα γεγονότα έστελναν από τότε το μήνυμά τους.

Οι συγκρούσεις μεταξύ των εγκλωβισμένων προσφύγων/μεταναστών γίνονται ολοένα και συχνότερες, επειδή το θερμόμετρο στους καταυλισμούς είναι εδώ και καιρό στο κόκκινο. Συχνά για ασήμαντες αφορμές ξεσπούν συγκρούσεις μεταξύ εθνικών ομάδων. Ο συνήθης απολογισμός είναι περισσότεροι ή λιγότεροι τραυματίες από ξύλα, πέτρες και μαχαίρια, καθώς επίσης και μεγαλύτερες ή μικρότερες καταστροφές στην υποδομή και στον εξοπλισμό των κέντρων.

Οι εγκλωβισμένοι δεν θέλουν να παραμείνουν στην Ελλάδα. Πολλοί πρόσφυγες/μετανάστες είχαν παραμυθιαστεί από τους Τούρκους διακινητές ότι, με την είσοδό τους στην ΕΕ, θα απολάμβαναν επιδομάτων που θα τους εξασφάλιζαν άνετη ζωή. Ο βαλκανικός διάδρομος, όμως, είναι εδώ και εφτά μήνες κλειστός. Οι ελπίδες ότι θα ανοίξει και πάλι έχουν πλέον εξανεμιστεί. Αυτό που ζουν ισοδυναμεί με ανώμαλη προσγείωση.

Το γεγονός αυτό δημιουργεί απόγνωση Ο μεγάλος αριθμός φιλοξενουμένων και οι κατά κανόνα άθλιες συνθήκες την μετατρέπουν σε οργή και βία. Όπως μας είπε πηγή που γνωρίζει από πρώτο χέρι τα συμβαίνοντα, δεν είναι μόνο οι εθνοτικές συμπλοκές που προσλαμβάνουν ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις. Από ένα χρονικό σημείο και πέρα σχηματίσθηκαν συμμορίες, οι οποίες, οπλισμένες με μαχαίρια, επιδίδονται σε κλοπές, αλλά και σε σεξουαλικές επιθέσεις σε βάρος γυναικών και ανηλίκων.

Είναι ενδεικτικό πως, μόλις πέσει το σκοτάδι, τα στελέχη της FRONTEX στα νησιά, οι εργαζόμενοι στις ΜΚΟ και κάθε είδους εθελοντές κατά κανόνα φεύγουν από τα κέντρα, φοβούμενοι για την προσωπική ασφάλειά τους. Παρ’ όλα αυτά, ελάχιστα περιστατικά βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ) δεν δημοσιοποιούν πληροφορίες οι οποίες δημιουργούν αρνητική εικόνα για τους “πελάτες” τους πρόσφυγες/μετανάστες.

Στέλεχος μεγάλης ΜΚΟ εξηγεί αυτή τη στάση. Εάν δημοσιοποιούνται επιθετικές συμπεριφορές και κάθε είδους βίαιες πράξεις, εντείνεται η ανησυχία της ελληνικής κοινής γνώμης και τροφοδοτείται η ξενοφοβία και ο ρατσισμός. Σ’ αυτό το κλίμα της ιδιότυπης “ομερτά” έχουν κατά κανόνα προσαρμοσθεί και οι υπεύθυνοι των κέντρων για να μην αντιμετωπίσουν προβλήματα. Η αστυνόμευση, άλλωστε, είναι υποτυπώδης.

Μέχρι πρότινος, η ελληνική κοινωνία είχε κατά κανόνα επιδείξει μία θαυμαστή ηθική και υλική αλληλεγγύη στους ταλαιπωρημένους πρόσφυγες/μετανάστες, παρά την οξύτατη οικονομική κρίση που η ίδια βιώνει. Ο παρατεινόμενος εγκλωβισμός, όμως, ενός τόσο μεγάλου πλήθους, σε συνδυασμό με τα συχνά βίαια επεισόδια έχει ήδη αρχίσει να προκαλεί κοινωνικές αντιδράσεις. Ειδικά οι κάτοικοι της Λέσβου και των άλλων νησιών που υφίστανται άμεσα τις επιπτώσεις, έχουν φθάσει στα όριά τους.

Λόγω και των προβλημάτων δημόσιας ασφάλειας, οι Έλληνες έχουν αρχίσει να βιώνουν την προσφυγική κρίση όχι ως ανθρωπιστικό πρόβλημα, αλλά ως απειλή για τη δική τους καθημερινότητα. Η διάχυση της ανασφάλειας οδηγεί σε μια παλινδρόμηση της κοινής γνώμης προς ξενοφοβικές συμπεριφορές.

Την περασμένη άνοιξη, στη Σχολή Εθνικής Άμυνας εξετάστηκε σενάριο, σύμφωνα με το οποίο σε κλειστό κέντρο σε νησί ξεσπούν συμπλοκές μεταξύ εθνικών ομάδων με πέντε τραυματίες. Οι κλεισμένοι στο κέντρο πρόσφυγες/μετανάστες σπάζουν την περίφραξη και ξεχύνονται σαν όχλος στο νησί, λεηλατώντας. Οι ντόπιοι αντιδρούν με κάθε διαθέσιμο μέσο, γεγονός που μετατρέπει τις ενδομεταναστευτικές συγκρούσεις σε συγκρούσεις μεταξύ Ελλήνων και προσφύγων/μεταναστών.

Ευτυχώς, δεν είμαστε εκεί, αλλά αστυνομικές πηγές που έχουν εικόνα της κατάστασης υποστηρίζουν πως δεν αποκλείεται να οδηγηθούμε σε τέτοιες καταστάσεις. Τότε είναι πιθανόν τα ΜΑΤ να μην μπορούν να αποκαταστήσουν την τάξη, ειδικά εάν οι ταραχές γενικευθούν και επεκταθούν. Πρόκειται για το “μαύρο” σενάριο, το οποίο οι αρμόδιοι κυβερνητικοί παράγοντες ξορκίζουν, ενώ θα έπρεπε να προετοιμάζονται για να το διαχειρισθούν.

Το πρόβλημα παροξύνεται για δύο λόγους: Πρώτον, υπάρχει μεγάλη καθυστέρηση στη μετεγκατάσταση σε άλλες χώρες-μέλη της ΕΕ όσων έχουν κριθεί πρόσφυγες. Σύμφωνα με την εκτίμηση της Κομισιόν, από την εφαρμογή της ευρωτουρκικής συμφωνίας του περασμένου Μαρτίου έπρεπε κάθε μήνα να έφευγαν από την Ελλάδα για μετεγκατάσταση σε άλλες χώρες-μέλη της ΕΕ περίπου 6.000 πρόσφυγες. Με βάση αυτή την εκτίμηση θα έπρεπε μέχρι τώρα να είχαν μετεγκατασταθεί περίπου 36.000 πρόσφυγες. Ποια είναι η πραγματικότητα; Έχει εγκριθεί η μετεγκατάσταση συνολικά 6.200 προσφύγων, από τους οποίους έχουν μετεγκατασταθεί μόνο 3.407.

Μπορεί το τελευταίο εξάμηνο οι εισροές από την Τουρκία να έχουν περιορισθεί δραστικά, αλλά δεν έχουν σταματήσει. Τελευταία, μάλιστα, σημειώνεται μία μικρή, αλλά όχι ευκαταφρόνητη αύξηση του αριθμού. Τον Ιούλιο εισέρχονταν ημερησίως κατά μέσο όρο 61 πρόσφυγες-μετανάστες. Τον Αύγουστο ο αριθμός αυτός έφθασε στους 110 ημερησίως, ενώ τον Σεπτέμβριο ο ρυθμός είναι 106 νέες αφίξεις ημερησίως.

Εάν ληφθεί υπόψη ότι επαναπροωθούνται στην Τουρκία λίγες δεκάδες τον μήνα, γίνεται κατανοητό ότι ακόμα και οι μικρές αυτές εισροές είναι αρκετές για να κρατούν τις υπάρχουσες δομές υποδοχής υπερπλήρεις. Για να είμαστε ακριβείς πρέπει να συνυπολογισθούν και όσοι από τους εγκλωβισμένους στην Ελλάδα κατάφεραν να φύγουν παράνομα από τη χώρα. Αν και δεν έχουμε μαζικές εκροές, αθροιστικά το τελευταίο εξάμηνο υπολογίζεται ότι έχουν φύγει περίπου 8.000.

Η κύρια οδός είναι τα αφύλακτα περάσματα παραλλήλως του βαλκανικού διαδρόμου. Οι περισσότεροι περνούν τα σύνορα προς τη FYROM και συνεχίζουν προς τη Σερβία. Λιγότεροι επιλέγουν τον δρόμο μέσω Αλβανίας, ενώ ένας μικρός αριθμός δοκιμάζει τον θαλάσσιο δρόμο προς την Ιταλία. Το κλείσιμο του βαλκανικού διαδρόμου έχει συρρικνώσει τη ροή προς τα ελληνικά νησιά, αλλά έχει αυξήσει τη ροή από την Τουρκία προς τη Βουλγαρία, ενώ οι Αφρικανοί προτιμούν τον θαλάσσιο δρόμο από τη Λιβύη προς το ιταλικό νησί Λαμπεντούζα.

Ας επιστρέψουμε, όμως, στα δικά μας. Η μεγάλη καθυστέρηση στη μετεγκατάσταση προσφύγων από την Ελλάδα προς άλλες χώρες-μέλη της ΕΕ οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στην απροθυμία των εταίρων μας. Οι περισσότερες χώρες-μέλη επισήμως δεν αρνούνται, αλλά εκδηλώνουν εμπράκτως την απροθυμία τους. Υπάρχουν, όμως, και κάποιες που αρνούνται με πρώτες τις χώρες Βίζεγκραντ (Ουγγαρία, Τσεχία, Σλοβακία και Πολωνία). Ο Ούγγρος πρωθυπουργός Ορμπάν, μάλιστα, έχει προκηρύξει και δημοψήφισμα, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα θα επικυρώσει με συντριπτική πλειοψηφία τη σχετική άρνησή του.

Η Κομισιόν είχε επιχειρήσει να ασκήσει πίεση στις χώρες-μέλη που δεν ανταποκρίνονται, ζητώντας να επιβληθεί πρόστιμο 250.000 ευρώ για κάθε πρόσφυγα που ενώ θα έπρεπε να γίνει δεκτός από μία χώρα-μέλος δεν γίνεται. Ούτε κι αυτό, όμως, έχει εγκριθεί. Το αποτέλεσμα είναι την πίεση να συνεχίσουν να τη δέχονται οι χώρες-μέλη που είναι πύλες, Αυτές είναι κυρίως η Ελλάδα και η Ιταλία. Προσφάτως έχει προστεθεί στο κλαμπ και η Βουλγαρία, παρά το γεγονός ότι η κυβέρνησή της, με τη σύμπραξη πολιτών, έχει υιοθετήσει σκληρά μέτρα εναντίον όσων εισέρχονται παρανόμως στο έδαφός της.

Εκτός από το να διαμαρτύρεται επειδή δεν γίνεται τίποτα, η ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να παρέμβει δραστικά για να επιταχυνθεί ο ρυθμός μετεγκατάστασης. Μπορεί, όμως, να παρέμβει δραστικά σ’ ένα άλλο επίπεδο: στην επιτάχυνση του ρυθμού διεκπεραίωσης των αιτήσεων για παροχή ασύλου, έτσι ώστε να πολλαπλασιασθεί ο αριθμός των επαναπροωθήσεων στην Τουρκία.

Η ευρωτουρκική συμφωνία προβλέπει πως οι αιτήσεις για άσυλο των νεοεισερχομένων θα διεκπεραιώνονται στα νησιά. Η καθυστέρηση διεκπεραίωσης των αιτήσεων έχει μετατρέψει τα εκεί hot spots (κέντρα ταυτοποίησης και καταγραφής) σε κέντρα φιλοξενίας για απροσδιόριστο χρόνο με τα γνωστά αποτελέσματα. Η απαράδεκτη αυτή κατάσταση έχει δύο αρνητικές συνέπειες:

Πρώτον, επιβαρύνει διπλά τα νησιά. Αφενός λόγω των αναπόφευκτων παρενεργειών στις σχετικά μικρές κοινωνίες, αφετέρου λόγω της μείωσης του τουρισμού, ο οποίος αποτελεί τη βασική πηγή εισοδήματος για τους ντόπιους. Δεύτερον, καθυστερεί την επαναπροώθηση στην Τουρκία όσων δεν δικαιούνται άσυλο.

Ας σημειωθεί ότι η Πολιτεία επιδεικνύει παραδοσιακά μεγάλη ολιγωρία στην εξέταση των αιτήσεων για άσυλο. Οι προερχόμενοι από σχετικά ασφαλείς χώρες (Πακιστάν, Μπαγκλαντές, Μαρόκο κ.α.) υπέβαλαν αιτήσεις για άσυλο (κατά κανόνα χωρίς να έχουν διαβατήρια) κυρίως για να κερδίσουν χρόνια νόμιμης παραμονής μέχρι να εξεταστεί η αίτησή τους.

Οι νεοεγκλωβισμένοι στην Ελλάδα μετανάστες προτιμούν να υποβάλουν αίτηση ασύλου παρά να επαναπροωθηθούν αμέσως στην Τουρκία. Επειδή κάθε αίτηση εξετάζεται χωριστά, ήταν εξαρχής δεδομένο πως το σύστημα θα μπουκώσει, λόγω του μεγάλου αριθμού. Το Ευρωπαϊκό Γραφείο Υποστήριξης Ασύλου είχε υποσχεθεί να στείλει στην Ελλάδα 300 ειδικούς. Μέχρι τώρα έχουν έλθει μόνο 180.

Παρόλα αυτά, η διεκπεραίωση σε πρώτο βαθμό κάπως προχωράει. Έχει κολλήσει, όμως, στον δεύτερο βαθμό. Είναι αξιοσημείωτο ότι οι δευτεροβάθμιες τριμελείς επιτροπές παρέχουν άσυλο σ’ όλους σχεδόν που προσφεύγουν. Όσοι, όμως, εξασφαλίζουν άσυλο στην Ελλάδα απαγορεύεται να επιστραφούν στην Τουρκία. Το γεγονός π.χ. ότι ένας Σύρος είναι πρόσφυγας, δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα πρέπει να του παραχωρήσει άσυλο. Σύμφωνα με την ευρωτουρκική συμφωνία μπορεί να τον επαναπροωθήσει στην Τουρκία για να εξεταστεί εκεί η αίτησή του. Για κάθε έναν τέτοιο που επαναπροωθείται κάποιος άλλος πρόσφυγας που βρίσκεται στην Τουρκία θα γίνει δεκτός στην ΕΕ.

Οι δευτεροβάθμιες επιτροπές παραχωρούσαν άσυλο σ’ όλους σχεδόν όσους προσέφευγαν, λόγω ιδεοληψίας. Σύμφωνα με νόμο της κυβέρνησης Σημίτη, οι δευτεροβάθμιες επιτροπές συγκροτούνταν από έναν κρατικό υπάλληλο, έναν εκπρόσωπο της Εθνικής Επιτροπής Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και έναν εκπρόσωπο της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες.

Η Ύπατη Αρμοστεία, που επαγγελματικά υποστηρίζει τους πρόσφυγες-μετανάστες έχει επισήμως καταγγείλει την ευρωτουρκική συμφωνία. Ως εκ τούτου, ο εκπρόσωπός της ψηφίζει πάντα υπέρ της παροχής ασύλου για να μην επαναπροωθηθεί ο αιτών στην Τουρκία. Το ίδιο ισχύει κατά κανόνα και για τον εκπρόσωπο της Εθνικής Επιτροπής Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Σ’ αυτή την Επιτροπή κυριαρχούν δικαιωματιστές του ΣΥΡΙΖΑ και μεταμοντέρνοι φιλελεύθεροι, οι οποίοι ιδεολογικά είναι ταγμένοι υπέρ των προσφύγων και των μεταναστών, αδιαφορώντας για το θεμιτό εθνικό συμφέρον.

Ο εκπρόσωπος της ελληνικής Πολιτείας κατά κανόνα μειοψηφούσε. Στην πραγματικότητα, η Πολιτεία είχε εκχωρήσει μία ζωτικής εθνικής σημασίας εξουσία της στην Ύπατη Αρμοστεία και σε μία ΜΚΟ! Το πρακτικό αποτέλεσμα είναι να έχουν επιστραφεί στην Τουρκία μόνο μερικές εκατοντάδες μετανάστες, παρότι έχουν περάσει μήνες από την ημέρα που η ευρωτουρκική συμφωνία έχει τεθεί σε εφαρμογή.

Το αδιέξοδο ήταν τόσο μεγάλο που υποχρέωσε τον Μουζάλα να αλλάξει το νόμο και οι δευτεροβάθμιες επιτροπές να αποτελούνται εδώ και λίγο καιρό από δύο δικαστικούς και ένα εκπρόσωπο της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ. Αλλά και πάλι έχουν συγκροτηθεί μόνο έξι δευτεροβάθμιες επιτροπές, ενώ θα έπρεπε να λειτουργούν 60 για να διεκπεραιώσουν γρήγορα τον όγκο των αιτήσεων και να αποσυμφορηθεί η Ελλάδα όσο είναι ακόμα καιρός.

Και λέμε όσο είναι ακόμα καιρός, επειδή η ευρωτουρκική συμφωνία παραμένει μετέωρη. Για να συνεχίσει να την εφαρμόζει, η Άγκυρα ζητάει να καταργηθεί η βίζα για τους Τούρκους που επισκέπτονται την ΕΕ. Αρνείται, όμως, να εφαρμόσει τέσσερα από τα 72 προαπαιτούμενα, με αποτέλεσμα να έχει προκύψει εμπλοκή. Το πρόβλημα έπρεπε να έχει λυθεί μέχρι το τέλος του περασμένου Ιουνίου, ή το αργότερο μέχρι τον Οκτώβριο. Για να αποφευχθεί, όμως, το ναυάγιο, που δεν επιθυμεί ούτε η μία ούτε η άλλη πλευρά, η προθεσμία παρατάθηκε μέχρι το τέλος του έτους.

Στο τραπέζι υπάρχει μία γαλλογερμανική πρόταση, η οποία προβλέπει μερική κατάργηση της βίζας και υπό όρους επαναφορά της. Προς το παρόν, όμως, η Άγκυρα δεν φαίνεται να την αποδέχεται. Ούτε, όμως, και είναι δεδομένο πως θα τη δεχθούν και οι σκληροπυρηνικές χώρες-μέλη της ΕΕ.

Ενδεικτικό του κλίματος είναι ότι πριν λίγο καιρό ο Γερμανός υπουργός Εσωτερικών Ντε Μεζιέρ δήλωσε ότι σύμφωνα με την ευρωπαϊκή συμφωνία “Δουβλίνο”, η Ελλάδα πρέπει να δεχθεί πίσω όσους πρόσφυγες/μετανάστες εισήλθαν στην ΕΕ μέσω των νησιών του ανατολικού Αιγαίου και έχουν υποβάλει εδώ αίτηση για παροχή ασύλου, αλλά στη συνέχεια μετέβησαν σε άλλες χώρες-μέλη.

Το ίτι πρόκειται για σχέδιο και όχι για έμπνευση της στιγμής αποδεικνύεται από το γεγονός ότι λίγο αργότερα στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και η εκπρόσωπος της Κομισιόν. Υπενθυμίζουμε ότι η συμφωνία “Δουβλίνο” είναι επισήμως υπό αναθεώρηση, επειδή ακριβώς έχει ακυρωθεί στην πράξη.

Εάν ίσχυε αυτό που προανήγγειλε ο Γερμανός υπουργός, η Ελλάδα θα κατακλυζόταν από δεκάδες χιλιάδες πρόσθετων προσφύγων/μεταναστών. Δεδομένου ότι οι δομές υποδοχής έχουν υπερβεί τα όριά τους, είναι προφανές πως μία τέτοια εξέλιξη θα ισοδυναμούσε με καταστροφή και για τους ίδιους τους πρόσφυγες και για την Ελλάδα.

Εάν καταρρεύσει η ευρωτουρκική συμφωνία δεν πρόκειται να επαναληφθεί το ρεύμα του 2015. Το κλείσιμο του βαλκανικού διαδρόμου έχει καταστήσει την οδό προς τα ελληνικά νησιά μη ελκυστικό. Οι πρόσφυγες/μετανάστες βλέπουν την Ελλάδα σαν χώρα-τράνζιτ και δεν θέλουν να εγκλωβιστούν εδώ. Γι’ αυτό και η μεγάλη πλειονότητα είναι απρόθυμη να μπει σ’ αυτή την περιπέτεια, ακόμα και εάν μέσω των διακινητών οι τουρκικές αρχές τους παρακινούν προς αυτή την κατεύθυνση.

Αυτό, ωστόσο, δεν είναι παρήγορο, επειδή η Ελλάδα δεν είναι σήμερα σε θέση να δεχθεί ούτε μερικές χιλιάδες ακόμα. Όπως προαναφέραμε, οι δομές υποδοχής είναι ήδη υπερφορτωμένες και δεν αντέχουν ούτε τις τωρινές μικρές εισροές. Πολύ περισσότερο εάν αυτός ο αριθμός πενταπλασιαζόταν.

Πηγή εφημ. "Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Καραμπελιά
Τελικώς ο “αγωνιστής” Καλογρίτσας παραιτήθηκε ώστε να δικαιολογηθούν οι αθλιότητες που διέπραξε προσφάτως η κυβέρνηση γύρω από τις τηλεοπτικές άδειες κα να τις φορτώσουν σε αυτόν. Ωστόσο   η υπεράσπιση, από το σύνολο της αριστερής δημοσιογραφίας και τα έντυπά της, της επιλογής Καλογρίτσα[1], τη στιγμή που βοά ο τόπος για τα «δανεικά βοσκοτόπια», αποτέλεσε το τελειωτικό πλήγμα στην αξιοπιστία των εσχάτων δημοσιογραφικών καλάμων της αριστεράς.  Ανοίγει  δε ένα,  εξ ίσου σημαντικό με εκείνο του ΔΟΛ, κεφάλαιο του μεταπολιτευτικoύ τοπίου, εκείνο των «ψευδο»μεγιστάνων της αριστεράς και της σχέσης τους με τη δημοσιογραφία και τον Τύπο.
Ο Γιώργος Μπόμπολας και ο Σωκράτης Κόκκαλης υπήρξαν οι πρώτοι προερχόμενοι από την αριστερά μεγάλοι επιχειρηματίες οι οποίοι συνδέθηκαν με τον Τύπο·  ο πρώτος σε μόνιμη και σταθερή βάση (εκδίδει το «Έθνος» και την «Ημερησία» είναι ιδιοκτήτης τυπογραφείου και μεγαλομέτοχος του Mega, μεταξύ  άλλων) και ο δεύτερος, περιστασιακά, – εξέδιδε την εφημερίδα «Επικαιρότητα» και κατείχε τον ραδιοφωνικό Flash. Ωστόσο η πλέον εμβληματική φυσιογνωμία αριστερού επιχειρηματία που αναμειγνύεται με τα του Τύπου, και λόγω της πρόσφατης ανάδειξης του σε «υπερθεματιστή» στο σκάνδαλο των τηλεοπτικών αδειών είναι εκείνη του Χρήστου Καλογρίτσα, ο οποίος και λόγω νεαρότερης ηλικίας, είναι αποκλειστικά συνδεδεμένος  με την μεταπολιτευτική εποχή και την μεταπολιτευτική αριστερά. Η διαδρομή του, πολυκύμαντη, αναπαριστά ολόκληρη την πορεία μιας αριστεράς που ανήλθε σταδιακώς στην εξουσία – όχι απλώς κρατικοδίαιτης, αλλά άρρηκτα συνδεδεμένης με το κράτος, δεδομένου ότι όπως και οι άλλοι αριστεροί επιχειρηματίες αναδείχθηκαν  μέσα από τη σχέση τους με τις κάθε είδους προμήθειες του δημοσίου.
Αν θα θέλαμε να προβούμε μάλιστα σε μια τυπολογία της διαφοροποίησης μεταξύ «αριστερών» και «δεξιών» επιχειρηματιών στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, θα διαπιστώσουμε ότι  οι μεν αριστεροί είναι άρρηκτα δεμένοι με  τα δημόσια έργα ή τις δημόσιες προμήθειες κάθε είδους – από όπλα έως τηλέφωνα ή κρατικοδίαιτες τράπεζες,  οι δε δεξιοί διαθέτουν ένα μεγαλύτερο πεδίο αυτονομίας από το κράτος, ως κατ’ εξοχήν συνδεδεμένοι με τις ναυτιλιακές δραστηριότητες  και τον εφοπλισμό! Γι’ αυτό και οι πρώτοι παρεμβαίνουν συστηματικά υπέρ της αριστεράς και της «κεντροαριστεράς» και στον Τύπο, ενώ οι δεύτεροι υπέρ της κεντροδεξιάς. Εξάλλου και τα περισσότερα σκάνδαλα της μεταπολίτευσης, μετά το 1981, συνδέονται κατ’ εξοχήν με τους «αριστερούς» επιχειρηματίες, οι οποίοι είναι προσκολλημένοι ως βδέλλες στο κράτος. Αυτό συνέβη ήδη με τον Κοσκωτά και την Τράπεζα Κρήτης, με τον Κόκκαλη και την Ιντρακόμ-Ζήμενς, με τον Τζοχατζόπουλο και τον Λιακουνάκο στα εξοπλιστικά, με τον Μπόμπολα και  την Αττική οδό ή τα Ολυμπιακά ακίνητα κ.ο.κ.
Ο Χρ. Καλογρίτσας δίπλα στον Ανδρέα Παπανδρέου την δεκαετία του 80
Ο Χρήστος Καλογρίτσας, που είχε σπουδάσει μηχανικός στην Ιταλία, έμπιστος του κοντοχωριανού του Χαρίλαου Φλωράκη και μικροεργολάβος δημοσίων έργων στη δεκαετία του 1970, εμφανίστηκε κατά τα μέσα της δεκαετίας του ’80, ως εκδότης της εφημερίδας «Πρώτη». (Η εφημερίδα “Πρώτη” πρωτοεκδόθηκε τον Απρίλιο του 1986 και κατέβασε ρολά το Σεπτέμβριο του 1990) Εφημερίδα γύρω από το ΚΚΕ, που προωθούσε τη νέα τότε σοβιετική γραμμή της περεστρόικας που προωθούσε ο Γκορμπατσώφ η Πρώτη προετοίμασε τη σύγκλιση ΚΚΕ και ΚΚΕ εσ., για να προκύψει ο Συνασπισμός, ενώ εξέφραζε και τη νέα γραμμή του ΚΚΕ μετά το ’85 για σύγκρουση με το Πασόκ, που είχε αρχίσει να εγκαταλείπει τη γραμμή της προσέγγισης με τη Σοβιετία της πρώτης κυβερνητικής περιόδου.
Στην πραγματικότητα, διαχρονικό «όνειρο» της μεταπολιτευτικής αριστεράς παρέμενε πάντοτε η υποκατάσταση του ΠΑΣΟΚ ως  ο κυρίαρχος πόλος στην αριστερά και την κεντροαριστερά, το οποίο παρ’ ολίγο να υλοποιηθεί  από τον ενιαίο Συνασπισμό  με την ευκαιρία του σκανδάλου Κοσκωτά  και θα επιτευχθεί στο τέλος του κύκλου –έστω και πρόσκαιρα– από τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι νεαροί αριστεροί, Κνίτες κατ’ εξοχήν, και δευτερευόντως οι Ρηγάδες του ΚΚΕεσ., τριτευόντως δε οι ΕΚΚετζήδες  και οι λοιποί αριστεριστές,  δεν μπορούσαν σε καμία περίπτωση να αποδεχτούν το «καπέλωμα» του Ανδρέα Παπανδρέου πάνω στο αντιδικτατορικό κίνημα και την αριστερά μετά την πτώση των συνταγματαρχών. Χαρακτηριστικά, ο Μίκης Θεοδωράκης πίστευε ακόμα και το 2011 ότι η «Σπίθα» θα αποτελούσε το όχημα για να πάρει την μεταθανάτια ρεβάνς  του απέναντι στον Ανδρέα Παπανδρέου!
Και  αν οι νεαροί ανερχομένοι κνίτες, μέχρι το 1985 φαντασίωναν ακόμα πως θα ήταν δυνατό στα πλαίσια του ανταγωνισμού Ανατολής-Δύσης, με κάποιο μαγικό τρόπο να αντικρύσουν τον «χορευτικό ρυθμό» των σοβιετικών τανκς και στην πλατεία Συντάγματος[2] στη συνέχεια απώλεσαν αυτές τους τις προσδοκίες.  Η Σοβιετική Ένωση έχανε τον ψυχρό  πόλεμο στον ανταγωνισμό με την επανεξοπλιζόμενη Αμερική του Ρόναλντ  Ρέηγκαν και θα εγκαινιάσει την περίοδο της περεστρόϊκα. Κατά συνέπεια ο δρόμος προς την εξουσία περνούσε μέσα από την αποδοχή, εν πολλοίς, των πλαισίων που έθετε ο καπιταλιστικός κόσμος με μόνη πιθανή διέξοδο τον «σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο».
Έτσι και οι διψασμένοι για εξουσία και αναγνώριση Κνίτες της «γενιάς του Πολυτεχνείου» θα προσχωρήσουν σε πρώτη φάση –κάτω από την καθοδήγηση του Μίμη Ανδρουλάκη– στο εγχείρημα του «σοσιαλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο», συναντώντας και τους προερχόμενους από το ΚΚΕεσωτ. ευρωκομουνιστές Ρηγάδες με επικεφαλής τον Βούτση, καθώς και τους απογοητευμένους από την Κίνα αριστεριστές.  Αυτή η νέα συγκυρία θα εκφραστεί μέσα από την σταδιακή προσέγγιση Κύρκου – Φλωράκη και  στο πεδίο του τύπου από εγχείρημα της εφημερίδας «Πρώτη». Και ο άνθρωπος κλειδί ήταν ο Καλογρίτσας, που απήλαυνε της εμπιστοσύνης του Χαρ. Φλωράκη, αλλά και των νεαρών «ανανεωτών», με κύριο εκφραστή τον Ανδρουλάκη.
Από την Πρώτη πέρασαν πολλοί από τους σταρ της τότε αριστερής δημοσιογραφίας, που μεταπήδησαν στα ΜΜΕ, όπου και κυριάρχησαν τα αμέσως προηγούμενα είκοσι πέντε χρόνια. Πρώτος  διευθυντής της Πρώτης υπήρξε ένας συστημικός δημοσιογράφος, ο Λυκούργος Κομίνης[3], ενώ ακολούθησαν ως  διευθυντές της ο Νίκος Τσαγκρής και στο τέλος ο Παύλος Τσίμας, εκ μεταγραφής από τον «Ριζοσπάστη». Ανάμεσα σε άλλους, στο δημοσιογραφικό επιτελείο της Πρώτης συμμετείχαν ο Σταύρος Θεοδωράκης (και αυτός προερχόμενος από την ΚΝΕ), η Ιωάννα Μάνδρου, ο Νίκος Ευαγγελάτος, ο Τάσος Τέλλογλου, ο Σταύρος Λυγερός, ενώ η εφημερίδα είχε ως σύμβουλο έκδοσης τον Στέργιο Πιτσιόρλα και οικονομικό διευθυντή τον Αντώνη Μαλάμη, που είχε γίνει γνωστός  κατά τη δεκαετία του ’70 ως επικεφαλής των ομάδων περιφρούρησης της ΚΝΕ, των γνωστών ως «ΚΝΑΤ». Οργανωτικός και πολιτικοϊδεολογικός εγκέφαλος της Πρώτης θεωρούνταν ο Μίμης Ανδρουλάκης, τότε κύριος εκφραστής της περεστρόϊκα στην Ελλάδα,  alter ego και λογογράφος του Χαρίλαου Φλωράκη.
Σταδιακώς πολλαπλασιάζονταν  οι επιθέσεις της εφημερίδας ενάντια στο ΠΑΣΟΚ και προσωπικά στον Ανδρέα Παπανδρέου, θέτοντας τέλος στη γραμμή της «αντιδεξιάς ενότητας» ΠΑΣΟΚ-ΚΚΕ της περιόδου 1977-1985. Το φθινόπωρο του 1987 εγκαινιάζονται οι καταγγελίες εναντίον της πανίσχυρης éminence grise του Ανδρέα, του διευθυντή του ΟΤΕ, Θεοφάνη Τόμπρα, που οργάνωνε τις τηλεφωνικές υποκλοπές σε συνεργασία με τον Σωκράτη Κόκκαλη. Η εφημερίδα επιτίθεται συστηματικά σε αυτή που αποκαλεί «κατάμαυρη νεοφασιστική κλίκα Κουτσόγιωργα-Αυριανής», ενώ στηρίζει μια ομάδα στελεχών  όπως ο Γιώργος Γεννηματάς και ο Κώστας Λαλιώτης.
Η Πρώτη ξεκίνησε με μεγάλες κυκλοφορίες, γύρω στις 90 χιλ. φύλλα ημερησίως. Ωστόσο μετά το Τσέρνομπιλ στις 26 Απριλίου 1986, αναπαρήγαγε αμάσητη τη σοβιετική προπαγάνδα, και  κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδο που ισχυριζόταν πως «Οι συνέπειες της εκλυόμενης ραδιενέργειας δεν ξεπερνούν αυτές που μπορούν να έχουν οι πολίτες από το κάπνισμα ενός τσιγάρου»!  με αποτέλεσμα  η κυκλοφορία της να  πέσει γύρω στις 30 χιλ. φύλλα.
Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και την αποτυχία του εγχειρήματος υποκατάστασης  του ΠΑΣΟΚ από τον Συνασπισμό, η Πρώτη, θα ακολουθήσει την τύχη του Συνασπισμού που θα αποσυντεθεί και τον Σεπτέμβριο του 1990 θα κλείσει οριστικά έχοντας πέσει κάτω από 20.000 φύλλα κυκλοφορίας.  Όμως οι νεαροί δημοσιογράφοι που είχαν αναδειχτεί μέσα από τις στήλες της δεν επρόκειτο να «χαθούν». Ελάχιστοι θα παραμείνουν στο ΚΚΕ, πολλοί θα μεταπηδήσουν στον «Συνασπισμό» και οι περισσότεροι «θα ανοίξουν τα φτερά τους» για τις έτοιμες να τους υποδεχθούν αγκάλες  της αστικής τάξης και των συστημικών ΜΜΕ.  Μια και η εξουσία δεν ήρθε στο ραντεβού, ούτε μέσω των τανκς ούτε του «πιτσαδόρου» Γκορμπατσώφ[4] μπορούσαν να πορευτούν οι ίδιοι προς συνάντησή της, όπως έκαναν στη Ρωσία τα μέλη της Κομσομόλ και οι νεαροί λύκοι της Κα Γκε Μπε.  Και θα σκορπιστούν παντού. Στην Καθημερινή, που μετά τον Κοσκωτά θα περάσει στον Αλαφούζο, όπως ο Τσαγκρής, στο Σκάϊ ο Κομίνης, ο Καρτερός, ή ο Ευαγγελατος, στον Flash και παρεμπιπτόντως στο ΠΑΣΟΚ, ο Ανδρουλάκης,  στον ΔΟΛ και  στο Mega  ο Τσίμας, o Σταύρος Θεοδωράκης,ο Τάσος Τέλογλου,  στο Εθνος, κ.ο.κ.
Οι αριστεροί δημοσιογράφοι,  προπαντός  οι προερχόμενοι από το ΚΚΕ και το ΚΚΕεσωτ.  θα «αρκεστούν»  στη μηντιακή εξουσία, εν αναμονή και της πολιτικής. Θα πρωτοστατήσουν στην άνοδο του Σημίτη και του εκσυγχρονισμού του και στην κατακυριάρχηση του εθνομηδενισμού στο σύνολο των ΜΜΕ· θα αλώσουν δε εξ ολοκλήρου τον χώρο των πολιτιστικών ενθέτων, της τέχνης, της λογοτεχνίας, του βιβλίου, δηλαδή της ιδεολογικής αναπαραγωγής. Η αριστερά θα έχει καταλάβει την ιδεολογική εξουσία, ενώ βέβαια θα διατηρεί πάντοτε προνομιακές σχέσεις με τα άλλοτε αριστερά αφεντικά.
Αν όμως λόγω εξαρτήσεων και  σχετικών φακέλων της Κα Γκε μπε ή της Στάζι, μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού», πολλά μεγαλοαφεντικά  προσχώρησαν εκόντα ή άκοντα στη νέα παγκόσμια τάξη, εγκαταλείποντας τις νεανικές τους εξαρτήσεις, υπήρχαν μερικοί που έμειναν σταθεροί στον αριστερό προσανατολισμό τους, περιμένοντας την ευκαιρία να «ξαναχτυπήσουν». Ένας από αυτούς ο Χρήστος Καλογρίτσας. ο οποίος  στο μεταξύ συνήψε στενές σχέσεις και με το Πασοκικό κατεστημένο και τον ίδιο τον Ανδρέα Παπανδρέου.  Αφού θα αγοράσει το 1999 την εταιρεία του πατρός Τσίπρα,  με το εμβληματικό όνομα Μέδουσα, θα ενισχύσει σε συνεργασία με τον Μπόμπολα και το ΠΑΣΟΚ την κατασκευαστική του εταιρεία, που θα κινείται  πάντα ως υπεργολάβος των μεγάλων έργων και θα αντλεί αφειδώς από τις τράπεζες και το κράτος. Ως εργολάβος δημοσίων έργων ανέλαβε την ανέγερση του νέου Εφετείου Αθηνών, από τον τότε υπουργό Βαγγέλη Γιαννόπουλο αλλά και άλλων δικαστικών μεγάρων, όπως, και επεκτάσεις του μετρό, ανέγερση νοσοκομείων, το παραλιακό οδικό δίκτυο Πειραιά κ.ά. Δημιούργησε τον εκδοτικό οίκο Ηλέκτρα με διευθυντή τον άλλοτε διευθυντή της Πρώτης, Νίκο Τσαγκρή  και παράλληλα στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ίδρυσε και την εταιρεία δημοσκοπήσεων GPO, μαζί με ένα ακόμα «χρυσό παιδί» της ΚΝΕ, τον Τάκη Θεοδωρικάκο, γραμματέα της το διάστημα 1990-91, ο οποίος  αφού επί πολλά έτη κινούνταν  στον κύκλο του Λαλιώτη έφτασε σήμερα να είναι βασικός σύμβουλος του Κυριάκου Μητσοτάκη!
Και αναπάντεχα το όνειρο της κατάληψης της πολιτικής εξουσίας  –στα πλαίσια πάντα των υπαρχουσών κοινωνικών δομών–  γίνεται απτή πραγματικότητα. Ο ΓΑΠ θα καταστρέψει μόνος του το δημιούργημα του πατρός Ανδρέα και η «αυθεντική αριστερά» θα μπορέσει επιτέλους να καταλάβει και το summum της εξουσίας, την πολιτική εξουσία, αφού πρώτα, μισθοφορικά,  είχε υπηρετήσει επί δεκαετίες   την «πασοκαρία».
Ο Χρ. Καλογρίτσας σε πρόσφατη εκδήλωση του Σύριζα για την διαπλοκή στα ΜΜΕ, λίγα μέτρα απόσταση από τον υπουργό Παππά
Σύσσωμη η αριστερά –εκτός  ΚΚΕ βεβαία, αλλά αυτοί καταχωρούνται στα «απολιθώματα»–  ένιωσε να σκιρτά από ενθουσιασμό μπροστά στην προοπτική «κατάληψης της εξουσίας»· από τους παλαιούς αριστεριστές Χριστοδουλοπούλου και Δρίτσα μέχρι τους εκ μεταγραφής ΠΑΣΟΚ, ΣπίρτζηΤζάκρη κ.ά. Και στο παρασκήνιο  ο Λιβάνης, ο Λαλιώτης και αναρίθμητοι άλλοι. Το ίδιο σκίρτημα ένιωσαν και πολλοί  ανεξάρτητοι ή δήθεν ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι, ακόμα και της πατριωτικής αριστεράς. Το αίμα νερό δεν γίνεται. Και μια ανάλογη ζέση έδειξαν ακόμα και δημοσιογράφοι προερχόμενοι από την… Δεξιά όπως ο κ. Χατζηνικολάου, τουλάχιστον κατά την πρώτη «ηρωϊκή»  περίοδο.
Όμως το εγχείρημα είχε μια μεγάλη αδυναμία η οποία άρχισε να γίνεται όλο και πιο εμφανής με το πέρασμα του χρόνου και καθώς πλησιάζουν τα δύσκολα μετά την απάτη του δημοψηφίσματος και την υπογραφή του τρίτου μνημονίου. Το κόμμα αποψιλώνεται μετά τη φυγή ενός μεγάλου αριθμού στελεχών, η κοινωνική βάση εξαερώνεται και η συμμαχία με τους καναλάρχες και τα «συστημικά» ΜΜΕ αποδεικνύεται επισφαλής, γεγονός που κατεδείχθη πανηγυρικά στην περίοδο του δημοψηφίσματος. Και προφανώς δεν αρκεί η στήριξη των Αμερικανών, του Σόρος και της κυρίας Μέρκελ  για να διατηρηθεί η εξουσία στο εσωτερικό. Δεν αρκούν ούτε οι διορισμοί μερικών χιλιάδων Συριζαίων και η μεταβολή τους  σε αναίσχυντους πραιτοριανούς. Δεν αρκεί  η κρατική ΥΕΝΕΔ –alias EΡΤ– την οποία ελάχιστοι παρακολουθούν. Χρειαζόταν κάτι  πολύ πιο δραστικό.  Ει  δυνατόν το «κλείσιμο»  των ανεξέλεγκτων καναλιών και η δημιουργία ενός  ελεγχόμενου μηντιακού τοπίου. Και από μηχανής θεός ο «συνεπής» Χρήστος Καλογρίτσας. Ο Νίκος Τσαγκρής και ο απαραίτητος «Παν Παν» έχουν αναλάβει από το καλοκαίρι τις απαραίτητες κινήσεις  για την επανέκδοση της Πρώτης, ως εβδομαδιαίου εντύπου, και στρατολογούν παλαιούς συντρόφους της ηρωϊκής εποχής, όπως τον Χρήστο Μαχαίρα, καθώς και νεώτερους, προπαντός δε σκοπεύουν να προχωρήσουν στην δημιουργία ενός τηλεοπτικού σταθμού εθνικής εμβέλειας, με διυθυντή τον Κώστα Αρβανίτη, μέχρι σήμερα διευθυντή στο «Κόκκινο».
Μόνο που οι αριστεροί, όταν ιδίως είναι αυθεντικοί, όπως ο «αγωνιστής» Καλογρίτσας, «δεν έχουν χρήματα», γι’ αυτό εξάλλου παραμένουν… αριστεροί· αν είχαν αποκτήσει πολλά χρήματα  θα είχαν εγκαταλείψει τον «αγώνα», όπως έκανε ο Κόκκαλης. Κατά συνέπεια πρέπει να τα βρουν αυτά τα χρήματα. Και δεν αρκεί να πουλήσει τη Φεράρι του ο υιός Καλογρίτσας, Ιωάννης-Βλαδίμηρος,  για να βρεθούν τόσο σημαντικά ποσά.  Και επειδή παραμένουν αταλάντευτοι οπαδοί του κρατικού τομέα, –όπως όλοι οι αριστεροί εξάλλου–, γνωρίζουν πως τα «παιδιά του λαού» μόνο από το κράτος μπορούν να προσποριστούν χρήματα.
Ο Κοσκωτάς χρησιμοποιούσε τα χρήματα που οι ΔΕΚΟ κατέθεταν προνομιακά στην τράπεζα Κρήτης, μετά το σχετικό «σπρώξιμο» από τον Μένιο Κουτσόγιωργα και τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Καλογρίτσας για να χρηματοδοτήσει τα νέα του εγχειρήματα, πέραν των βοσκοτόπων, διέθετε μία βασική πηγή, την ελεγχόμενη από το κράτος Τράπεζα Αττικής. Έτσι από τη στιγμή που οι σύντροφοι ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της χώρας στις αρχές του 2015 πήρε από αυτήν 77,6 εκατομμύρια ευρώ δάνεια.
Και όμως για άλλη μια φορά το σχέδιο φαίνεται να στραβώνει και η απάτη ανακαλύφθηκε. Οι σύντροφοι Σπίρτζης και Παππάς μάλλον την πάτησαν και ένα μεγάλο μέρος των αγωνιστών της αριστεράς θα μείνουν πιθανότατα χωρίς απασχόληση. Παρότι, όπως προσφυώς ανέφερε έγκριτος δημοσιογράφος, δεν υπάρχει καμία διαφορά μεταξύ του «κουλτουριάρη» Χρήστου Λαμπράκη και του χειμαζόμενου Χρήστου Καλογρίτσα.
Γιατί άραγε, συστηματικά και σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, και κατ’ εξοχήν στην Ελλάδα, οι αριστερές κυβερνήσεις  εμπλέκονται σε μεγάλα σκάνδαλα συνδεδεμένα με την κρατική περιουσία.  Διότι  δεν συνδέονται με την κλασική ολιγαρχία του πλούτου, που χρηματοδοτεί τα κεντροδεξιά κόμματα, και συχνά δεν διαθέτουν και οι ίδιοι σημαντικά ατομικά εισοδήματα. Επομένως για να διατηρηθούν στην εξουσία και να εισέλθουν στην ελίτ «υποχρεώνονται» να αντλήσουν από τη μόνη πηγή που διαθέτουν, δηλαδή το κράτος. Τζοχατζόπουλος, Κουτσόγιωργας, Παπανδρέου, Καλογρίτσας.
Γιατί άραγε οι συριζαίοι είναι όλοι κρατικοδίαιτοι; Διότι συνήθως δεν είναι γόνοι καπιταλιστών, και επομένως οικοδομούν την οικονομική και κοινωνική τους άνοδο μέσω του κράτους, του διορισμού, των κρατικών προμηθειών. Να τι υποφέρουν οι σοσιαλιστές  ζώντας μέσα στον καπιταλισμό!
* Απόσπασμα από ευρύτερη μελέτη για τον μεταπολιτευτικό Τύπο που θα δημοσιευτεί στο Άρδην 105, που θα κυκλοφορήσει στις αρχές Οκτωβρίου 2016.
[1] Βλέπε σχετικά,  Γιάννης Ξένος «Η νέα διαπλοκή έρχεται από …παλιά»  Ρήξη φ. 125  Ιούλιος 2016 http://ardin-rixi.gr/archives/199595
[2] Σύμφωνα με την περιβόητη αναφορά του Γιάννη Ρίτσου  στα τανκς που παρήλαυναν  κι αυτά μ’ ένα ρυθμό χορευτικό» όπως ανέφερε σε συνέντευξή του στον Γιώργο Λιάνη στα Νέα (7.12.1977)  https://sarantakos.files.wordpress.com/2012/08/cf81ceafcf84cf83cebfcf82-cf83cf85cebdceadcebdcf84 ceb5cf85cebeceb7-cf83cf84cebfcebd-cebbceb9ceaccebdceb
[3]  Ο Λυκούργος Κομίνης υπήρξε Αρχισυντάκτης στην «Ακρόπολη» (1960 – 1969), στα «Σημερινά» (1971 – 1972), του Σάββα Κωνσταντόπουλου, στην «Απογευματινή» (1972 – 1975). Μαζύ με τον Σταύρο Ψυχάρη συμπεριλαμβάνεται στους 70 δημοσιογράφους που υπέγραψαν συγχαρητήριο τηλεγράφημα για την διάσωση του Γ. Παπαδόπουλου μετά την απόπειρα Παναγούλη. Διατέλεσε διευθυντής σύνταξης στην «Ελευθεροτυπία» (1975 – 1980), πολιτικός αρθρογράφος στο «Εθνος» (1981 – 1982) και αργότερα διευθυντής της ίδιας εφημερίδας, διευθυντής σύνταξης στα «Νέα» (1982 – 1985), διευθυντής της «Πρώτης» (1986 – 1987). (Βλ. και Ριζοσπάστης 31 Αυγούστου 2004, http://www.rizospastis.gr/story.do?id=2467289)
[4] Ο μέγας και πολύς Γκορμπατσώφ μετά την αποκαθήλωσή του και τη διάλυση της ΕΣΣΔ στην οποία συνέβαλε τα μάλα, διαφήμιζε ανενδοιάστως με υψηλό τίμημα την… πίτσα Hut!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σκληρή μάχη για τον έλεγχο της πιο κρίσιμης ίσως στρατηγικά πόλης στη Συρία, το Χαλέπι, διεξάγεται ανάμεσα στους αντικαθεστωτικούς αντάρτες και τις δυνάμεις του Σύρου προέδρου, Μπασάρ Αλ Άσαντ, οι οποίες ενισχύονται και από τη ρωσική Αεροπορία.

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Όπως μεταδίδουν τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία, στο υπό πολιορκία τμήμα της πόλης που ελέγχεται από τους αντάρτες, έχουν εγκλωβιστεί περί τους 250.000 ανθρώπους και όλα δείχνουν ότι μετά την κατάρρευση της εκεχειρίας η βία που θα ακολουθήσει θα είναι χειρότερη από ποτέ, δεδομένου του «λάφυρου» που θα εξασφαλίσει όποιος επικρατήσει…

Σε μια χαρακτηριστική για τη ρωσική οπτική αναφορά, ο πρεσβευτής της Ρωσίας στα Ηνωμένα Έθνη, Βιτάλι Τσούρκιν, είπε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), ότι η ειρήνη στη Συρία είναι «κάτι το σχεδόν αδύνατο τώρα», σε ένα διπλωματικό μήνυμα στους Αμερικανούς, ότι για να μην επαναληφθεί το «λάθος» του βομβαρδισμού των συριακών δυνάμεων παρά την εκεχειρία, για λόγους αποτρπής δηλαδή το τίμημα θα είναι υψηλό. Οι λέξεις «σχεδόν» και «τώρα», αφήνουν περιθώριο… αργότερα. Το πόσο αργότερα θα εξαρτηθεί…

Ο Ρώσος απήντησε με ψυχραιμία στις επιθέσεις του συνόλου των δυτικών χωρών που το έριξαν στις συνήθεις αναφορές περί εγκλημάτων πολέμου, τα οποία πέραν του ότι δεν υπάρχει πλευρά στον πόλεμο που να μην τα διαπράττει, μάλλον αποκαλύπτουν αδυναμία, κι αυτό εξαιτίας της απροθυμίας στρατιωτικής εμπλοκής, όπως ακριβώς έκανε η Μόσχα.

Εάν η Δύση ενωμένη αποφάσιζε να στηρίξει με τον ακριβώς ίδιο τρόπο που κάνει η Μόσχα τον Άσαντ, τους αντικαθεστωτικούς, να είναι απολύτως βέβαιοι ότι το κίνητρο εξεύρεσης συμβιβασμού θα αυξανόταν, ασφαλώς παράλληλα με τον κίνδυνο ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης. Πάντα έτσι «δούλευε» και δεν πρόκειται να αλλάξει τώρα, επειδή ορισμένοι αποφάσισαν να παραστήσουν ότι δεν θυμούνται την «αλφαβήτα» των πολεμικών συγκρούσεων…

Όλα τα υπόλοιπα είναι λόγια του αέρα και θα έπρεπε να θυμούνται, ότι αυτός που κερδίζει στο πεδίο της μάχης θα πρέπει να είναι εγκληματικά αφελής για να προσέλθει στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων, ειδικά όταν γνωρίζει εκ προοιμίου ότι όσα του προσφέρονται είναι απειροελάχιστα μπροστά σε όσα προσδοκά βάσιμα να κερδίσει από τη συνέχεια των μαχών.

Με απλά λόγια, αυτή τη φορά η Ρωσία θα «πουλήσει» πολύ ακριβά στις ΗΠΑ μια νέα συμφωνία εκεχειρίας – κατάπαυσης του πυρός και όσο ενισχύονται οι πιθανότητες στρατιωτικής επικράτησης σε στρατηγικής σημασίας περιοχές, τόσο θα μειώνεται το κίνητρο εξεύρεσης διπλωματικής εξόδου από το αδιέξοδο, άρα θα μεγαλώνει και το αντάλλαγμα που θα ζητά η πλευρά που έχει το πλεονέκτημα, ενώ δεν αποκλείεται να μην ενδιαφέρεται και καθόλου.

Όσον αφορά το ανθρωπιστικό σκέλος της υπόθεσης, είναι αναμφισβήτητα πάρα πολύ σοβαρό. Όποιος παρακολουθεί όσα μεταδίδονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αντιλαμβάνεται πέραν πάσης αμφιβολίας ότι αυτά που εξελίσσονται στην περιοχή είναι τρομακτικά για οποιονδήποτε άνθρωπο που έχει συνείδηση.

Το πρόβλημα είναι ότι και οι δυο πλευρές επιχειρούν να χρησιμοποιήσουν τις δραματικές εικόνες για να συγκινήσουν το διεθνές ακροατήριο και να κερδίσουν τη συμπάθεια με το μέρος τους, ή μάλλον για να είμαστε πιο ακριβείς, να πετύχουν να πλήξουν επικοινωνιακά τον αντίπαλο, όσο περισσότερο μπορούν. Και οι δυο εμπλέκονται σε τρομακτικά εγκλήματα και επ’ αυτού δεν μπορεί να υπάρχει άλλο αμφιβολία. Όσοι επιχειρούν προβολή του ενός σε βάρος του άλλου, απλώς εγκληματούν.

Επιχειρησιακά είναι λογικό, ηθικά δεν είναι θεμιτό. Ξέρουμε όλοι όμως, ότι όσο και να το καταγγείλουμε, αυτό θα συνεχίσει να ισχύει. Όποιος και να ρίξει βόμβες και βλήματα, παιδάκια και αμάχους θα σκοτώσει. Δεν ρίχνει η μια πλευρά στην άλλη λουλούδια. Τα βίντεο που κυκλοφορούν σε κάνουν να αναρωτιέσαι εάν σε αυτό τον βρόμικο εμφύλιο μάχονται ζώα και όχι άνθρωποι με συνείδηση.

Το πρόβλημα είναι ότι οι διεθνείς προστάτες των εμπλεκομένων σε αυτόν τον πόλεμο δεν μπορούν να συμφωνήσουν για τα στοιχειώδη. Το πρώτο και βασικότερο, είναι ότι όποιος ζει αυτόν τον πόλεμο από κοντά, αντιλαμβάνεται ότι αυτές οι δυο πλευρές δεν μπορούν να ζήσουν ξανά μαζί και πως η προσπάθεια να κρατηθεί ενωμένη η Συρία, πέραν του ότι είναι καταδικασμένη, είναι και αντιπαραγωγική.

Και αυτό διότι, μεταξύ άλλων, «σκοντάφτει» στην απροθυμία του Άσαντ να συναινέσει στην απομάκρυνσή του από την εξουσία, το οποίο και θα συνεχίσει να κάνει όσο τον στηρίζει η Μόσχα και η Τεχεράνη, αφού οτιδήποτε άλλο δεν θα του εξασφάλιζε ένα καλύτερο και ασφαλέστερο μέλλον από αυτό που έχει στη Συρία….

Όσοι δε πιστεύουν ότι εάν ο Άσαντ έκανε στην άκρη, η Συρία θα μπορούσε να γυρίσει σε φυσιολογικούς ρυθμούς, να ξεκινήσει η ανοικοδόμηση και σταδιακά να γίνει ξανά ένα «φυσιολογικό» κράτος, απλά αυταπατώνται. Κατά συνέπεια, η πρώτη παραδοχή είναι ότι οι Αλαουίτες θα πρέπει να βρουν το δικό τους «σπίτι» και με αυτό ως δεδομένο αντάλλαγμα, να ξεκινήσει η προσπάθεια εξεύρεσης συμβιβασμού. Αλλιώς, το Χαλέπι θα συνεχίσει να παράγει μόνο νεκρούς και ερείπια…

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η απίστευτη μπίζνα των ΜΚΟ: 700 εκατ. ευρώ από την ΕΕ για την υποδοχή και φιλοξενία "προσφύγων" και (λαθρο)μεταναστών σε «ξένο αχυρώνα» (Ελλάδα...)

Η κρίση που πλήττει την Ελλάδα, μεταναστευτική και προσφυγική, εκτός από τα αντικειμενικά προβλήματα που κομίζει μαζί της, έχει γίνει αιτία και για μια σειρά άλλων σοβαρών θεμάτων. Το κυριότερο από αυτά είναι η ανεξέλεγκτη δράση των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ).

Τυπικά μία ΜΚΟ, είναι μία νόμιμα συσταθείσα οργάνωση σε εθελοντική βάση από πολίτες ή ομάδες ατόμων, η οποία δεν αποτελεί τμήμα κάποιας κυβέρνησης ούτε έχει ως στόχο το «οικονομικό όφελος» γι’ αυτό το λόγο καλούνται σπανιότερα και ως Μη Κερδοσκοπικές Οργανώσεις.

Στη συνέχεια θα δούμε πως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Η ΜΚΟ διατηρεί το ξεχωριστό της καθεστώς στο ότι εξαιρεί από τη δομή της κυβερνητικά στελέχη ή άτομα που εργάζονται για κυβερνήσεις, αλλά μπορεί να δεχθεί ως μέλη της αντιπροσώπους επιχειρήσεων είτε ως προσωπικό είτε ως διευθυντικά στελέχη.

Με την έξαρση της προσφυγικής και μεταναστευτικής κρίσης στην Ελλάδα, από τον Ιανουάριο του 2015, η χώρα έγινε πόλος έλξης δεκάδων τέτοιων οργανώσεων.

Ανεξέλεγκτα και χωρίς κανένα περιορισμό, δραστηριοποιούνται στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, έχοντας ως "προίκα" 700 εκατομμύρια ευρώ που βάσει της απόφασης της ΕΕ, θα μοιραστούν οι ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα για την υποστήριξη της υποδοχής προσφύγων και μεταναστών.

Η δραστηριοποίηση αυτή έχει γίνει σε τέτοιο βαθμό που πολλοί αναρωτιούνται, εάν οι πρόσφυγες και οι παράνομοι μετανάστες έφεραν τις ΜΚΟ ή το αντίθετο. Μόνο στην Λέσβο ο αριθμός τους ποικίλει μεταξύ 80 και 100.

Στην πραγματικότητα ουδείς είναι σε θέση να δώσει μία συγκεκριμένη εκτίμηση για το πόσες είναι πραγματικά. Με πρόσχημα την προσφορά υπηρεσιών στους πρόσφυγες και τους παράνομους μετανάστες αποδίδονται σε ύποπτες δραστηριότητες. Αυτές έχουν δύο στόχους: Το κέρδος και έως ένα βαθμό την εθνική ασφάλεια της χώρας.

Τα αληθινά κίνητρα όμως και η δράση ενός άλλου εξίσου μεγάλου αριθμού ΜΚΟ είναι άγνωστα. Οι καταγγελίες που φτάνουν από την Λέσβο για τη δράση τους είναι δεκάδες. Η απουσία του κράτους και η οδηγία για εξαφάνιση κάθε ελέγχου στα θαλάσσια σύνορα, έχει δώσει στις ΜΚΟ καθεστώς «κράτους εν κράτει».

Όπως μάλιστα δήλωσε ένας δημοσιογράφος του CNN για την κατάσταση στη Λέσβο: «Όταν μία κυβέρνηση συμπεριφέρεται ως ΜΚΟ, τότε οι ΜΚΟ συμπεριφέρονται ως κυβερνήσεις».

Και αυτό ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα. Περιοχές νησιών έχουν καταληφθεί και έχουν μετατραπεί σε φέουδα, σε no-go-zones. Εκεί στήνουν δικούς τους καταυλισμούς «υποδοχής και περίθαλψης μεταναστών».

Στο βορειοανατολικό τμήμα της Λέσβου, που βρίσκεται στο επίκεντρο των αφίξεων, οι ακτές είναι γεμάτες σωσίβια και προσωπικά αντικείμενα των αλλοδαπών. Εκεί νέες ΜΚΟ ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια εν μιά νυκτί με εξοπλισμό εκατομμυρίων καταλαμβάνοντας δημόσιο χώρο, χωρίς καμία άδεια, χωρίς κανένας να μπορεί να εισέρχεται στους αυτοσχέδιους αυτούς καταυλισμούς, και χωρίς έλεγχο του προσωπικού που απασχολείται εκεί.
Κέντρα παραμονής αλλοδαπών, όπως αυτό της Μόριας φαίνεται πως διοικούνται από αυτές. Κανείς δεν μπορεί να εισέλθει εάν δεν φέρει τα διακριτικά τους.

Στις 14 Ιανουαρίου, πέντε μέλη ΜΚΟ συνελήφθησαν στη Μυτιλήνη με την κατηγορία ότι διευκόλυναν με ταχύπλοα την παράνομη είσοδο στη χώρα προσφύγων και μεταναστών.

Στη δίκη τους οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Βασιλική Κατριβάνου και Γιώργος Πάλλης και το μέλος της Πολιτικής Γραμματείας Πάνος Λάμπρου, παρέστησαν ως μάρτυρες υπεράσπισης. Στην κατάθεσή τους ζήτησαν «την απαλλαγή των εθελοντών από όλες τις κατηγορίες».

Η ΜΚΟ ΜΟAS (Migrant Offshore Aid Station) η οποία ανήκει στον Αμερικανό πολυεκατομμυριούχο Κρίστοφερ Κατραμπόνε (Christopher Catrambone), με δραστηριότητες σε Ιράκ και Αφγανιστάν, έφθασε στην Λέσβο στις 19 Δεκεμβρίου του 2015. Κύριος τομέας δραστηριότητάς της το νεότευκτο πλοίο έρευνας και διάσωσης “Topaz Responder”.

Το σκάφος με μεσολάβηση του πρώην υπουργού Αριστοτέλη Παυλίδη κατέπλευσε στο Αγαθονήσι στα μέσα Ιανουαρίου 2016. Σε αυτό ο Βρετανός δημοσιογράφος Patrick Kingsley του Gurdian μέσω tweeter έκανε γνωστή τη θέση του σκάφους.

Αυτό έχοντας δύο μεγάλους προβολείς αναμμένους λειτουργούσε ως σημείο αναφοράς για την ναυτιλία των πλωτών προσφύγων και παράνομων μεταναστών!

Μία άλλη ΜΚΟ η οποία επίσης δραστηριοποιείται στη Λέσβο είναι η One Nation. Με σαφή ισλαμικό προσανατολισμό έχει ως έδρα της τη Βρετανία και σήμα της τον υψωμένο δείκτη του χεριού – χαρακτηριστική χειρονομία της οργάνωσης ISIS. Η οργάνωση έχει αναφερθεί ότι προχωρά από μόνη της στην κατόπιν συνεννόησης καθοδήγηση των προσφύγων και των παράνομων μεταναστών στη Λέσβο.

Επιπρόσθετα σε βίντεο της οργάνωσης φαίνονται μέλη της να πραγματοποιούν «διάσωση» μεταξύ ελληνικών και τουρκικών ακτών. Πρόκειται βέβαια για παράνομη ενέργεια, αλλά σε μία θάλασσα χωρίς «σύνορα», όπως πρεσβεύει η κυβέρνηση, ο καθείς φαίνεται πως μπορεί να κάνει ότι θέλει.

Οι «φιλάνθρωποι» της συγκεκριμένης οργάνωσης φαίνεται ότι έχουν εξαιρετικές σχέσεις και με την αντάρτικη οργάνωση al-Nusra, αφού τους επιτρέπεται να μοιράζουν τρόφιμα στο Χαλέπι και στην Ιντλίμπ της Συρίας, περιοχές που βρίσκονταν στο μεγαλύτερο μέρος τους υπό τον έλεγχό τους μέχρι πρότινος.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Η ίδια οργάνωση φαίνεται να πρωτοστατεί σε «διαθρησκευτική» προσευχή την Τετάρτη 4 Νοεμβρίου στο Άγαλμα της Μικρασιάτισσας Μάνας, στην Επάνω Σκάλα της Μυτιλήνης. Μάλιστα στην «προσευχή» παρόντες ήταν και οι δύο Μητροπολίτες της Λέσβου, ο Μυτιλήνης Ιάκωβος και ο Μηθύμνης Χρυσόστομος.
Πρόσφυγες και μετανάστες: Μία επικερδής επιχείρηση

Η επιχείρηση των ΜΚΟ που ονομάζεται «πρόσφυγες» είναι μία πολύ προσοδοφόρα δουλειά. Έχουν αναφερθεί περιπτώσεις όπου μέλη των ΜΚΟ έχουν έρθει σε άγρια αντιπαράθεση για μία φωτογραφία.

Στόχος η απαθανάτιση της στιγμής που οι αλλοδαποί πατούν το πόδι τους σε κάποιο νησί του Ανατ. Αιγαίου υπό το «άγρυπνο» βλέμμα των εθελοντών. Η αιτία βρίσκεται στο ότι μέσα από την προβολή του έργου τους –ή του «έργου» τους– έρχεται και η ανάλογη χρηματοδότηση. Αυτή προέρχεται από διεθνείς οργανισμούς, ιδρύματα, αλλά και από την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Άλλες χρηματοδοτήσεις προέρχονται από τον ΟΗΕ, την UNESCO, μεγάλες εταιρείες και τέλος από ιδιώτες που ανταποκρίνονται σε αιτήματα ΜΚΟ και τις χρηματοδοτούν. Για παράδειγμα στην ιστοσελίδα της One Nation κυριαρχούν τέσσερα μεγάλα banners για χρηματοδότηση των δραστηριοτήτων της.

Πολλές ΜΚΟ έχουν φτάσει στο σημείο να συνεργάζονται με διακινητές και με την τουρκική Ακτοφυλακή προκειμένου να προκαθορίζεται το ακριβές σημείο απόβασης των αλλοδαπών.

Με τις φωτογραφικές μηχανές και τις κάμερες κάθε είδους ανά χείρας παρουσιάζεται το «έργο» τους μέσω του διαδικτύου. Ιδιαίτερη ζήτηση από τους εθελοντές παρουσιάζουν τα ανήλικα και οι γυναίκες.

Τα παιδιά συγκεντρώνουν πάντα την προτίμηση των φωτογράφων που εργάζονται ή συνεργάζονται με τις ΜΚΟ σε σημείο, που όπως είπε αναγνώστης του PRONEWS από την Λέσβο, «ως να μην τους ενδιαφέρει σχεδόν τίποτα άλλο».

Ιδιαίτερα ο συνδυασμός διαθέσιμης μητέρας με νεογέννητο τιμάται πολλά χρήματα στην αγορά και οι εθελοντές που ενδιαφέρονται να βρεθούν μαζί στο φωτογραφικό κάδρο, δίνουν πολλά για να το πετύχουν.

Πολλές παραλίες, ιδίως αυτές που συγκεντρώνουν την προτίμηση των διακινητών, έχουν καταληφθεί από τα μέλη των οργανώσεων έτσι ώστε να είναι έτοιμες για την «υποδοχή». «Ακόμη και στην Ουγκάντα, που πήγαινα με τις αποστολές των Γιατρών του Κόσμου, παίρναμε άδεια για συγκεκριμένες δράσεις. Σε κανένα κράτος δεν γίνεται αυτό που συμβαίνει εδώ. Να είναι χωρισμένη η Μυτιλήνη σε παραλίες», είχε πει ο αναπληρωτής υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, Γιάννης Μουζάλας τον περασμένο Νοέμβριο.

Η ασυδοσία των ΜΚΟ και η ανεξέλεγκτη δράση τους φαίνεται πως προβλημάτισε ακόμη και τους θιασώτες του συγκεκριμένου κινήματος.

Στις 11 Ιανουαρίου 2016, 7 μέλη ΜΚΟ συνελήφθησαν στη Μήθυμνα Λέσβου με την κατηγορία ότι έκλεβαν σωσίβια. Αυτό που έκαναν οι συλληφθέντες ήταν να παίρνουν τα σωσίβια τα οποία φόρτωναν σε τρία αυτοκίνητα ιδιοκτησίας τους, προκειμένου να φωτογραφηθούν με αυτά σε ακτές ότι δήθεν τα περισυλλέγουν για να συγκεντρώσουν χρήματα από δωρεές.

Είναι φανερό ότι γίνεται καταστρατήγηση των νόμων και υπάρχει πλήρης ασυδοσία.

Εκτός όμως από τις δωρεές ΜΚΟ φαίνεται πως βγάζουν κέρδη μέχρι και από τις βάρκες. Οι εξωλέμβιες μηχανές γίνονται ανάρπαστες, ενώ τα φουσκωτά στέλνονται πίσω, με αντάλλαγμα φυσικά, για να χρησιμοποιηθούν ξανά από τους διακινητές.

Η ροή των χρημάτων μεταξύ των ΜΚΟ περιέχει και άλλες ύποπτες διαδρομές. Στις ΗΠΑ οι συγκεκριμένοι οργανισμοί δεν φορολογούνται. Αυτό σημαίνει ότι δωρεές προς αυτούς είναι αφορολόγητες, δωρεές που γίνονται από εταιρείες αμφιβόλου νομιμότητας. Οι ΜΚΟ χρησιμεύουν έτσι για ξέπλυμα βρόμικου χρήματος.

Πολλές ΜΚΟ χρηματοδοτούν άλλες ΜΚΟ προκειμένου να συντηρούν στα νησιά τα μέλη τους, να νοικιάζουν σπίτια για τη στέγαση των μελών, αλλά και μεταναστών, να νοικιάζουν οχήματα για τις μετακινήσεις τους, αλλά και για τη μισθοδοσία των υπαλλήλων τους.

Η απόφαση των επιτρόπων της Ευρωπαϊκής Ένωσης να δοθεί η οικονομική βοήθεια απευθείας σε ΜΚΟ και εθελοντικούς φορείς και όχι στο ελληνικό κράτος έχει δημιουργήσει εύλογα ερωτήματα.

Υποψήφιοι αποδέκτες των χρημάτων αυτών είναι φυσικά όχι μόνο οι ελληνικές ΜΚΟ αλλά οποιαδήποτε από τις εκατοντάδες ξένες οργανώσεις που δραστηριοποιούνται σήμερα στην Ελλάδα. Βασικό ζήτημα να βρίσκεται κάποιος στο “receiving end” της χρηματοδοτικής κάνουλας της Ε.Ε. είναι η «κοινωνικοποιημένη διαφήμιση». Αυτή επιτυγχάνεται μέσω των αναλόγων ηλεκτρονικών δικτύων και φυσικά με τις απαραίτητες «περγαμηνές»: Βίντεο και φωτογραφίες.

«Δεν πρέπει να χάσουμε χρόνο στην ενεργοποίηση κάθε δυνατού μέσου προκειμένου να αποτρέψουμε την ανθρωπιστική κρίση εντός των συνόρων μας. Με τη σημερινή πρόταση θα διατεθούν 700 εκατ. ευρώ για την παροχή βοήθειας όπου υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη», έχει δηλώσει ο επίτροπος για την Ανθρωπιστική Βοήθεια και τη Διαχείριση Κρίσεων, Χρήστος Στυλιανίδης.

Σύμφωνα με τον σχεδιασμό και τα όσα έχει ανακοινώσει ο κ. Στυλιανίδης αναφορικά με την ενίσχυση των 700 εκατ. ευρώ, για το 2016 προβλέπεται αρχικά η διάθεση 300 εκατ. ευρώ.

Επιπλέον ποσό ύψους 200 εκατ. ευρώ ετησίως θα προβλεφθεί για χρήση εντός του 2017 και του 2018 αντίστοιχα. Το ποσό αυτό θα είναι άμεσα διαθέσιμο μετά την υιοθέτηση της πρότασης από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο προκειμένου να στηριχθούν οι δομές και οι ανάγκες για την παραμονή και τη μετακίνηση προσφύγων και μεταναστών γεννά ερωτήματα με δεδομένο ότι αυτή τη στιγμή το εν Ελλάδι τοπίο στον χώρο των ΜΚΟ είναι χαώδες και ανεξέλεγκτο. Πώς θα γίνει η μοιρασιά των χρημάτων, πού και με ποιες διαδικασίες;

Πώς θα γίνει εφόσον δεν υπάρχει σαφές μητρώο των οργανώσεων που δρουν στην Ελλάδα;

Σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ, ΜΚΟ δραστηριοποιούνται στις παρακάτω περιοχές: Λέσβος, Σάμος, Κως, Καστελόριζο, Ρόδος, Σύμη, Λέρος, Χίος και φυσικά η Ειδομένη.

Πόσες από αυτές είναι ελληνικές και πόσες ξένες; Είναι σαφές πως υπάρχει ισχυρή αντιπαλότητα μεταξύ των ελληνικών και των ξένων ΜΚΟ για το ποιος θα λάβει τα χρήματα.

Είναι επίσης σαφές πως η αντιπαλότητα αυτή βλέπει και το φως της δημοσιότητας όπως στην περίπτωση στα μέσα Μαρτίου για ένα φυλλάδιο που καλούσε τους αλλοδαπούς να περάσουν στα Σκόπια.

Σίγουρα ένα φυλλάδιο από μόνο του δεν θα ήταν αρκετό να πυροδοτήσει μία ένταση.

Ξαφνικά κύκλοι «αλληλέγγυων» στην Ελλάδα άρχισαν να διασπείρουν δημοσιεύματα για «επαγγελματικούς μηχανισμούς» ΜΚΟ, οι οποίες υποτίθεται περιθωριοποιούν την «γνήσια κοινωνική αλληλεγγύη». Στο γενικότερο κλίμα εντάσσονται πληροφορίες για «λίστες» με ονόματα κατοίκων νησιών για πρόσληψη με υψηλές αμοιβές από ΜΚΟ εξυπηρετώντας έτσι κομματική πελατεία.

Στο χορό των εκατομμυρίων μπαίνουν και οργανώσεις που δημιουργούνται σε μία μέρα από επιτήδειους για να εισπράξουν μέσω κομματικών ή άλλων καναλιών. Το… πάρτι όμως των ΜΚΟ δεν σταματά εδώ.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, πολλές οργανώσεις έχουν στήσει χορό πολλών εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ για τα κονδύλια της Ε.Ε. Οι διαγωνισμοί αφορούν την παροχή ρουχισμού, τροφοδοσίας και άλλους εξοπλισμούς προς τους αλλοδαπούς και προσκυρώνονται με καταιγιστικούς ρυθμούς από τις ΜΚΟ που βρίσκονται στα νησιά (Λέσβος, Σάμος) και από άλλα σημεία.

Μέχρι το 2014 όταν αποφασίστηκε να δημιουργηθεί ελεγκτικός μηχανισμός για την σύσταση και λειτουργία των ΜΚΟ, δρούσαν στη χώρα 30.000 ΜΚΟ ελληνικές εκ των οποίων οι 15.000 ήταν «φαντάσματα». Με άλλα λόγια, εξαφανίζονταν μόλις απορροφούσαν τα απαραίτητα κονδύλια για την «καλοζωία» και την «ευμάρειά» τους.

Το «έπαθλο» των 700 εκατ. ευρώ είναι άγνωστο σε ποιες ΜΚΟ θα καταλήξει και με ποιες διαδικασίες. Αναμφίβολα κάποιες από τις ΜΚΟ παρουσιάζουν δουλειά και έργο. Αναμφίβολα όμως ο μεγαλύτερος αριθμός από αυτές περιμένει το άνοιγμα της κάνουλας. Τα σκάνδαλα των ελληνικών ΜΚΟ είναι άλλωστε γνωστά.

Να σημειωθεί ότι στις 17 Φεβρουαρίου ασκήθηκε νέα συμπληρωματική ποινική δίωξη σε βάρος 13 υπαλλήλων του υπουργείου Εξωτερικών από την Εισαγγελία Διαφθοράς για παράνομη χρηματοδότηση που εκπόνησε η Μη Κυβερνητική Οργάνωση «Διεθνές Κέντρο Αποναρκοθέτησης» με βασικό κατηγορούμενο τον Αλεξ Ρόντος, πρώην στέλεχος του υπουργείου Εξωτερικών και στενό συνεργάτη του Γ.Παπανδρέου.

Το ποσό της παράνομης χρηματοδότησης ανήλθε στα 1,2 εκατ. ευρώ και η παράνομη δοσοληψία είχε τελεστεί την περίοδο 2000-2001. Η ίδια ΜΚΟ κατηγορείται και για απάτη ύψους 9 εκατ. ευρώ σε άλλα 6 προγράμματα που υποτίθεται ότι είχε αναλάβει να εκτελέσει.

Σε άλλη περίπτωση, τον Φεβρουάριο του 2014 η αστυνομία προχώρησε στην εξιχνίαση απάτης ύψους 2,5 εκατ. ευρώ της οργάνωσης «Εθελοντικό Σώμα Ελλήνων Πυροσβεστών Αναδασωτών».

Συνοψίζοντας: Πολλοί καταλογίζουν την εκρηκτική αύξηση του αριθμού των ΜΚΟ στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στα «καυτά σημεία» του Ανατ. Αιγαίου ως απόρροια της ανυπαρξίας του κράτους. Εν μέρει έχουν δίκιο. Από την άλλη μεριά, το ίδιο το κράτος βλέποντας την αδυναμία του μετέθεσε τις ευθύνες του στις ΜΚΟ, οι οποίες καλύπτοντας το κενό κατέλαβαν χώρο και αρμοδιότητες, παραβιάζοντας βασικές αρχές κυριαρχίας του κράτους.

Ο ίδιος ο Γ. Μουζάλας, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, δήλωσε πως ούτε στην Ουγκάντα συμβαίνουν αυτά. Επομένως έχουμε μία κυριολεκτικά ανεξέλεγκτη κατάσταση, η οποία αγγίζει τα όρια της παραβίασης βασικών αρχών εθνικής κυριαρχίας.

Παρ’ όλα αυτά η κυβέρνηση αφήνει την κατάσταση να σέρνεται κυριολεκτικά χωρίς να κάνει οτιδήποτε. Πολλοί της καταλογίζουν ότι επιχειρεί να εξυπηρετήσει κομματική πελατεία. Άλλοι ότι στελέχη της εμπλέκονται εμμέσως σε ΜΚΟ εξυπηρετώντας οικονομικά συμφέροντα.

Κάποιοι άλλοι φτάνουν ακόμη μακρύτερα λέγοντας ότι νησιά του Ανατ. Αιγαίου «σφύζουν» από κατασκόπους που δρουν υπό την κάλυψη των ΜΚΟ. Συνολικά η Ελλάδα παρουσιάζει μία εικόνα χειρότερη και από τριτοκοσμική χώρα και η αιτία είναι η ανεύθυνη, επικίνδυνη και ανερμάτιστη κυβερνητική πολιτική των «ανοικτών συνόρων», παραβιάζοντας βασικούς νόμους εθνικής κυριαρχίας.

Πηγή ProNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Η μετοχή της Deutsche Bank υποχώρησε σε νέο χαμηλό επίπεδο - ρεκόρ, εν μέσω ανησυχιών ότι τα κεφαλαιακά «μαξιλάρια» της γερμανικής τράπεζας θα διαβρωθούν από τις αυξανόμενες νομικές επιβαρύνσεις, περιλαμβανομένου ενός διακανονισμού για τις πωλήσεις τιτλοποιημένων στεγαστικών δανείων που έκανε στις ΗΠΑ, αναφέρει δημοσίευμα του πρακτορείου Bloomberg. Η μετοχή της τράπεζας μειώθηκε 4,2% στα 10,93 ευρώ στις 10:15 (ώρα Ελλάδας) στη Φρανκφούρτη, καταγράφοντας ιστορικά χαμηλό επίπεδο. Ο δείκτης ευρωπαϊκών τραπεζών και χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών του Bloomberg υποχώρησε 1,5%, με τη Deutsche να σημειώνει τη χειρότερη επίδοση.

Ο πιθανός λογαριασμός των 14 δις ευρώ, για τη διευθέτηση της έρευνας που κάνουν οι ΗΠΑ σχετικά με τα ομόλογα με ενέχυρο στεγαστικά δάνεια, είναι υπερδιπλάσιος από την πρόβλεψη των 5,5 δις ευρώ που έχει σχηματίσει η Deutsche για δικαστικές διαμάχες. Η τράπεζα αντιμετωπίζει, επίσης, έρευνες για νομικά θέματα, όπως τη χειραγώγηση συναλλαγματικών ισοτιμιών, συναλλαγές σε πολύτιμά μέταλλα και τις μεταφορές δισεκατομμυρίων δολαρίων από τη Ρωσία, περιπλέκοντας τις προσπάθειες του διευθύνοντος συμβούλου της, Τζον Κράιαν, να ενισχύσει την κερδοφορία και τους συντελεστές κεφαλαίων της.

Η μεγαλύτερη γερμανική τράπεζα, θα είναι «σημαντικά υποκεφαλαιοποιημένη», ακόμη και αν υποτεθεί ότι είναι επαρκείς οι προβλέψεις της για να καλύψουν έναν διακανονισμό με το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, δήλωσε νωρίτερα στον μήνα αναλυτής της τράπεζας Societe Generale. Ένας διακανονισμός, της τάξης των 3 έως 3,5 δις δολαρίων, θα άφηνε στη γερμανική τράπεζα περιθώριο να «κλείσει» άλλα νομικά θέματα, ενώ κάθε πρόσθετο 1 δις δολάρια δικαστικών χρεώσεων θα διάβρωνε 24 μονάδες βάσης (0,24 της ποσοστιαίας μονάδας) των κεφαλαίων της, έγραψαν αναλυτές της JPMorgan Chase & Co.

Η καγκελάριος Μέρκελ απέκλεισε οποιαδήποτε κρατική βοήθεια για τη Deutsche Bank στο επόμενο έτος έως τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2017, ανέφερε το γερμανικό περιοδικό Focus την περασμένη εβδομάδα, επικαλούμενο ανώνυμες κυβερνητικές πηγές.

ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή "Το Βήμα"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Ιεροδιάκονου

Καιρός λοιπόν να ασχοληθούμε με μια από τις χειρότερες μάστιγες του τελευταίου αιώνα, την οποία, ενώ την βλέπουμε να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας, καμωνόμαστε τους ανήξερους. Ίσως επειδή δεν αντέχουμε την φρικιαστική αλήθεια. Ή επειδή η αλήθεια είναι τόσο αποκρουστική, που δεν θέλουμε να την δούμε.

Κι όμως! Όσο κι αν κρύβουμε το πρόσωπό μας στην άμμο, η πραγματικότητα πάνω από το έδαφος είναι τόσο στυγνή και άθλια, που καθιστά κι εμάς το ίδιο άθλιους που δεν αντιδρούμε.

Έχουν γραφεί πολλά για το πως χρηματοδοτείται η πολιτική του μεθοδευμένου εξανδραποδισμού και πως χρησιμοποιούνται οι μεταναστευτικές ροές ως γεωπολιτικό όπλο. Μια επιχείρηση που απαιτεί λεπτό συντονισμό Υπηρεσιών και Οργανισμών σε διεθνές επίπεδο και κυρίως αδρή χρηματοδότηση.

Όμως, από που αντλούνται τα απαραίτητα κονδύλια για την στήριξη μιας τέτοιας επιχείρησης; Τεράστια κονδύλια, αμύθητα ποσά, κυρίως προς τα μεταγωγικά κυκλώματα και τις επιδοτούμενες ΜΚΟ. Από την Ε.Ε., από το ίδρυμα open society foundation του Σώρος, από το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ. Ειδικά το τελευταίο δηλώνει ότι δεν μπορεί να δικαιολογήσει την εκροή $6,5 τρις εντός του λογιστικού έτους του 2015.

Βεβαίως, κανείς απ’ όλους αυτούς δεν μας έχει συνηθίσει στη φήμη του γαλαντόμου. Δεν σκορπάνε λεφτά από ‘δω κι από ‘κει, έτσι για την ψυχή της μάνας τους. Είναι απολύτως βέβαιον ότι όλη αυτή η επιχείρηση, με κάποιον τρόπο, αυτοχρηματοδοτείται. Δηλαδή, πολύ σύντομα αποσβήνει τα επενδυμένα κεφάλαια. Με ποιον τρόπο, όμως;

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ «ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ»

Αυτό το άρθρο εξετάζει μια ειδική κατηγορία των μεταναστευτικών ροών. Τα παιδιά! Διότι, ειδικά αυτή η κατηγορία, τους είναι αναγκαία για την αναχρηματοδότηση της επιχείρησης.

Ας δούμε τα επίσημα στοιχεία. Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Υποστήριξης για το Άσυλο (EASO), σχεδόν 96.000 ασυνόδευτα παιδιά αιτήθηκαν να τους χορηγηθεί άσυλο σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2015, η πλειοψηφία των οποίων στη Γερμανία και στη Σουηδία. Κατά την EASO, περισσότερα από τα μισά παιδιά προέρχονται από το Αφγανιστάν και ακολουθούν τα παιδιά από Συρία και Ερυθραία. Αν και αυτά τα στοιχεία είναι αμφιβόλου εγκυρότητας, δεδομένου ότι τα παιδιά έχουν «δασκαλευτεί» να δηλώνουν καταγωγή από εμπόλεμες χώρες.

Τι σημαίνει όμως «ορφανά και ασυνόδευτα παιδιά»; Πώς και κάτω από ποιες συνθήκες βρέθηκε ένα παιδάκι, 5, 6, 10, 13, 15 χρονών να βρίσκεται μόνο του μέσα σε μια βάρκα, να θαλασσοπνίγεται; Τι πάει να πει «ορφανό και ασυνόδευτο»;

Είναι περισσότερο από προφανές ότι κάποια κυκλώματα που δρουν σε Αφρική και Ασία, απαγάγουν κατά συρροή παιδάκια κάθε ηλικίας και τα φέρνουν στην Ευρώπη. Και είναι ακόμα πιο προφανές ότι αυτά τα κυκλώματα από κάπου χρηματοδοτούνται. Όπως και το δίκτυο μεταγωγής. Κανένα απ’ αυτά τα παιδιά δεν διαθέτει ούτε τα χρήματα για τα ναύλα (5000-6000 δολ.), αλλά ούτε τη διάθεση να αφήσει την θαλπωρή της οικογενειακής του εστίας. Οι ενδείξεις για εγκλήματα εξαναγκασμού είναι τόσο κραυγαλέες, που καθιστούν σχεδόν βέβαιη την μεταγωγή στην ευρωπαϊκή ήπειρο σαφώς με τη βία, απειλή, ή άλλες μορφές εξαναγκασμού. Πολλές φορές, μάλιστα, και με την συγκατάβαση των οικείων τους, που νομίζουν ότι τα στέλνουν σε καλύτερους κόσμους, μακριά από την μιζέρια. Πού να ‘ξεραν οι δόλιοι σε ποια κόλαση στέλνουν τα παιδιά τους!

Όσον αφορά τα ναύλα; Μα είναι προφανές. Κάποιοι άλλοι τα καλύπτουν. Ποιοι είναι αυτοί; Έλα ντε; Εξήμιση τρισεκατομμύρια δολάρια, μόνο από τις εκροές του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ αναζητούν αιτιολόγηση και κανένας δεν είναι σε θέση να μας πει που ξοδεύτηκαν.

Εκτός από τις κλασικές περιπτώσεις παιδομαζώματος, στις υποανάπτυκτες χώρες ή στις χώρες που μαστίζονται από πολέμους, δραστηριοποιούνται και ειδικά «Γραφεία Εύρεσης Εργασίας», που απευθύνονται σε μεγαλύτερα παιδιά. Πλήρως οργανωμένα. Με γραφεία, τηλέφωνα ίντερνετ. Από «ευυπόληπτους» επαγγελματίες, υπεράνω πάσης υποψίας, δικηγόρους συνήθως, ή προσποιούμενους τους δικηγόρους, και πάντοτε υπό την κάλυψη κάποιας ΜΚΟ. Τις ίδιες που δραστηριοποιούνται και εδώ στις αντίπερα ακτές.

Δεν είναι καθόλου δύσκολο να πείσουν αυτά τα παιδιά για τις ευαγείς τους προθέσεις. Δουλειά «στας Ευρώπας», εξασφαλισμένη και με καλές αποδοχές, αλλά και επίσης εξασφαλισμένη στέγαση και διατροφή. Παράδεισος! Ξέρεις, όταν απευθύνεσαι σε κοινωνίες χαμηλού πνευματικού επιπέδου και μειωμένης κριτικής αντίληψης, είναι σίγουρο ότι κάποιοι έφηβοι που βράζει το αίμα τους, θα «τσιμπήσουν». Και πράγματι, τσιμπάνε. Και βάζουν μπρος για την …κόλαση!

Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, κατά το μήνα Ιανουάριο του 2016 και μόνο, περίπου 3.500 ασυνόδευτοι ανήλικοι έχουν αιτηθεί ασύλου στην Ευρώπη. Αν και το ακριβές μέγεθος της κατάστασης είναι ασαφές, λόγω των υποτυπωδών συστημάτων καταγραφής. Στην πραγματικότητα, η Ευρώπη δεν έχει μια σαφή εικόνα του αριθμού των παιδιών που φθάνουν στις ακτές της (δηλαδή στην Ελλάδα και την Ιταλία), ούτε καμία γνώση για την περαιτέρω πορεία τους.

Εδώ στην Ελλάδα, μόνο η ΜΚΟ ΜΕΤΑδραση –τυχαίο το παράδειγμα- διατείνεται στο κεντρικό της site ότι έχει μεταφέρει με ασφάλεια 4.065 παιδιά. Με ασφάλεια πού; Και τι απογίνονται εκείνα τα παιδιά μετά την παράδοση; Κι εδώ μιλάμε μόνο για μια ΜΚΟ. Φανταστείτε το μέγεθος με όλες τις άλλες.

Μέχρι και η Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών διαθέτει ανάλογη ΜΚΟ για τα «ορφανά και ασυνόδευτα» (την «Αποστολή»), καθώς επίσης και τον ξενώνα «Εστία». Γιατί τα κρατάνε εκείνα τα παιδιά στον «ξενώνα» τους; Με ποιο δικαίωμα τα αποκόπτουν από τους γονείς τους; Και το κυριότερο, ποια κυκλώματα τους προμηθεύουν απαχθέντα παιδάκια;

Οι εμπειρογνώμονες της Unicef κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου προς τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για το πόσο απροστάτευτα είναι όλα αυτά τα παιδιά και τον μεγάλο κίνδυνο που διατρέχουν να πέσουν θύματα ενός διεθνούς κυκλώματος εκμετάλλευσης, με σκοπό την πορνεία, τη δουλεία, την διακίνηση ναρκωτικών ή ανθρωπίνων οργάνων.

Δυστυχώς, το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο στην Ε.Ε. αδυνατεί να αντιμετωπίσει τις διαρκώς πολλαπλασιαζόμενες συμμορίες του οργανωμένου εγκλήματος, καθώς επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν την αύξηση της μεταναστευτικής ροής. Μια ιδιαίτερα επικερδής επιχείρηση είναι η ενοικίαση παιδιών σε ενηλίκους, με το πρόσχημα της ευκολότερης εισόδου τους στην Ευρώπη. Φυσικά, όλα αυτά τα παιδιά καταλήγουν στο τέλος ή στην σεξουαλική εκμετάλλευση ή στην δουλική εργασία, ή ακόμα χειρότερα, ως ανταλλακτικά ανθρωπίνων οργάνων για εύπορους Ευρωπαίους.

Αλλά και στα στρατόπεδα προσφύγων (τα περιβόητα Hotspots), όλες οι έρευνες καταδεικνύουν την ανάληψη του ελέγχου τους από ΜΚΟ και, υπόπτων επιδιώξεων, διεθνείς οργανισμούς, οι οποίοι διατηρούν «περίεργες» σχέσεις με διακινητές της απέναντι όχθης. Αυτό που προβληματίζεται ιδιαίτερα, δεν είναι μόνο ο βαθμός στον οποίο τα στρατόπεδα έπεσαν υπό τον έλεγχο συμμοριών του οργανωμένου εγκλήματος, αλλά συνάμα και η διαπίστωση ότι οι μηχανισμοί ελέγχου των συνόρων είναι στα όρια της ημινομιμότητας και της παρανομίας.

Η μάστιγα των «εξαφανισμένων» παιδιών

Η έννοια των «εξαφανισμένων παιδιών» εξετάζεται, προκειμένου να τονιστεί η έλλειψη επαρκούς τεκμηρίωσης για τον αριθμό και, κυρίως, την κατάληξη των ασυνόδευτων ανηλίκων και την πολύπλευρη κατανόηση των συνθηκών της διεθνούς «μπίζνας» δουλεμπορίου.

Για παράδειγμα, οι τοπικές αρχές στη Φινλανδία, συμπεριλαμβανομένων των φινλανδικών μονάδων υποδοχής, δεν έχουν καμία ένδειξη για πάνω από 2.500 παιδιά που, ενώ βρίσκονταν υπό την εποπτεία τους και έχουν αιτηθεί άσυλο, στη συνέχεια «εξαφανίστηκαν». Παρόμοιες αναφορές έχουμε και στους πιο «δημοφιλείς» προορισμούς ανήλικων παιδιών, όπως η Γερμανία, η Αυστρία και η Ουγγαρία. Περίπου 5.835 παιδιά μετανάστες έχουν αναφερθεί ότι «λείπουν» μόνο στη Γερμανία. Κανένας δεν γνωρίζει πραγματικά τι απέγιναν εκείνα τα παιδιά και πού βρίσκονται τώρα. Το μόνο σίγουρο είναι πως έχουν έρθει σε επαφή με συμμορίες που δραστηριοποιούνται σε διάφορες μορφές του οργανωμένου εγκλήματος. Ως εκ τούτου, η σχέση μεταξύ παραγόντων που επιδιώκουν να περάσουν λαθραία ανθρώπους στην Ευρωπαϊκή ήπειρο και των συμμοριών διακίνησης που εκμεταλλεύονται τα τρωτά σημεία των ασυνόδευτων ανηλίκων, καταδεικνύουν μέρος αυτής της ζοφερής πραγματικότητας.

Περισσότερα από 2.000 ασυνόδευτα παιδιά υπολογίζεται ότι έχουν εξαφανιστεί αμέσως μετά την παραλαβή τους από τις ΜΚΟ στην Ελλάδα, τα οποία δεν είναι δυνατόν να έχουν πάει κάπου αλλού, αφού η χερσαία διαδρομή προς τη Δυτική Ευρώπη είναι κλειστή.

«Γνωρίζουμε ότι χιλιάδες και χιλιάδες παιδιά απλώς αγνοούνται και το πιο τρομακτικό από όλα είναι ότι εμείς απλά δεν έχουμε ιδέα πού βρίσκονται ή τι τους συμβαίνει κι αυτό που μας τρομοκρατεί ακόμα περισσότερο είναι η πλήρης απουσία πληροφοριών», δήλωσε ο αναπληρωτής εκτελεστικός διευθυντής της UNICEF UK, Lily Caprani.

10.000 παιδιά πρόσφυγες και μετανάστες έχουν εξαφανιστεί στην Ευρώπη, σύμφωνα με την Europol, ενώ η «Missing Children Europe» αναφέρει πως ο αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος. «Ένα στα δύο ασυνόδευτα παιδιά χάνονται από τους χώρους υποδοχής, ενώ το 60% των ασυνόδευτων που φιλοξενούνται στα κέντρα κοινωνικής φροντίδας (στις περιβόητες «Δομές»), εξαφανίζονται και δεν ξαναβρίσκονται», αναφέρει η Βρετανική Μονάδα Ελέγχου Ασύλου.

Λόγια, λόγια, λόγια… Και δεν τολμάει ούτε ένας να πει, έστω και ως υπόνοια, πόσα από αυτά τα παιδάκια έχουν καταλήξει ως ανταλλακτικά στα σφαγεία της Τουρκίας ή του Κοσόβου, εκεί που εμπορεύονται όργανα (νεφρά, συκώτια, πλεμόνια, καρδιές, μάτια κλπ). Και όταν τα λες αυτά, αμέσως χαρακτηρίζεσαι ακροδεξιός!

Δυστυχώς, καμία κυβέρνηση δεν συγκινήθηκε, κανένας δεν ενδιαφέρθηκε. Ούτε καν η ελληνική. Αλλά, πώς να ενδιαφερθούν; Αφού όλα αυτά τα παιδιά περνάνε από ’δω! Από τη διαχείριση των ΜΚΟ. Δεν υπάρχει άλλος διαχειριστής, ούτε κάποιο κρατικό σύστημα πρόνοιας, ούτε κρατικές αρχές, ούτε τίποτα απ’ όλα αυτά. Τα πάντα ελέγχοναι από την Μαφία!

Πολλά απ’ αυτά τα παιδιά, κυρίως κοριτσόπουλα του sex trafficking, καθίστανται έγκυες. Κανένα πρόβλημα. Ευκαιρία για περισσότερα κέρδη. Τα μωρά γεννιούνται στα καταγώγια, χωρίς ιατρική και μαιευτική φροντίδα. Έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να επιβιώσουν για πολύ.

Αμέσως καταλήγουν στα χέρια μιας «μητέρας» ζητιάνας, που τα νοικιάζει με την ώρα. Θα τις δείτε παντού. Στο μετρό, στα λεωφορεία, στους πολυδιάβατους δρόμους. Θα προσέξετε ότι το μωράκι κοιμάται. Πολλές φορές θα έχετε αναρωτηθεί: μα είναι δυνατόν; Συνέχεια κοιμάται αυτό το μωρό; Όχι! Δεν κοιμάται. Το μωράκι βρίσκεται σε καταστολή με μεγάλη δόση ναρκωτικών ουσιών, για να μην ενοχλεί την «επαγγελματία» στη «δουλειά» της.

Συνήθως αυτό το μωράκι δεν ξυπνάει ποτέ ξανά. Κανένα πρόβλημα. Η ζητιάνα «μητέρα» πληρώνει ένα πρόστιμο στον ιδιοκτήτη, κάτι σαν ποινική ρήτρα για την απώλεια του «εργαλείου», και νοικιάζει άλλο. Μέχρι που θα πεθάνει κι εκείνο.

Αντιλαμβάνεστε το μέγεθος της εξαχρείωσης; Σε ολόκληρη την διαστρωμάτωση, από τους θύτες, μέχρι τα θύματα. Τέρατα! Αυτός ο κόσμος είναι για φτύσιμο…!

Εμπορία ανθρωπίνων οργάνων

Η μεγαλύτερη μάστιγα όμως είναι άλλη. Τα περισσότερα απ’ αυτά τα παιδιά δεν έφτασαν ποτέ στην Ευρώπη. Το «φερέλπιδο» ταξίδι τους διακόπηκε απότομα στα τουρκικά «σφαγεία». Αυτοσχέδια «χειρουργεία» στην Αττάλεια, στο Ισκεντερούν, αλλά και σε πολλά άλλα μέρη της χώρας-βρυκόλακα, όπως χαρακτηρίστηκε η Τουρκία από εκπρόσωπο του ΟΗΕ. Χειρουργεία, όπου σύρονται κατά χιλιάδες αθώα προσφυγόπουλα, κυρίως από τη Συρία, και κατασφάζονται για την αφαίρεση των εμπορεύσιμων οργάνων τους. Η επίσημη καταγγελία στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, που κατατέθηκε πέρυσι, μιλά για 18,000 παιδιά! Και η επίσημη απάντηση των αρμοδίων; «Ναι, έχουμε καταγγελίες, το ψάχνουμε, θα σχηματίσουμε ειδική επιτροπή…». Και η σφαγή παιδιών συνεχίζεται…!

Σύμφωνα με τον λιβανέζικο τύπο, η βιομηχανία φρίκης που έχει αναπτυχθεί στην Τουρκία, γίνεται υπό την κάλυψη και την συμμετοχή των επισήμων αρχών. Τα μικρά προσφυγόπουλα, αφού αναισθητοποιηθούν, υφίστανται επέμβαση αφαίρεσης οργάνων και έπειτα δολοφονούνται. Κάποια από τα πτώματα θάβονται σε τουρκικό έδαφος, ενώ άλλα μεταφέρονται κοντά στα σύνορα. Εμπορεύσιμα είδη: κυρίως το συκώτι, τα νεφρά και η καρδιά, τα οποία διοχετεύονται απ’ ευθείας στην τούρκικη «αγορά». Πράγμα που καθιστά το έγκλημα καθαρά «τουρκική υπόθεση».

Ανάλογα φρικιαστικά περιστατικά καταγγέλλει και ο πρέσβης του Ιράκ στα Ηνωμένα Έθνη, αποκαλύπτοντας πως και οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους σε Ιράκ και Συρία κάνουν εμπόριο οργάνων για την χρηματοδότηση των επιχειρήσεών τους. Όπως δήλωσε στους δημοσιογράφους, έχουν εντοπιστεί σε μαζικούς τάφους πτώματα από τα οποία έχουν αφαιρεθεί χειρουργικά νεφροί και άλλα ζωτικά όργανα.

Δστυχώς, τέτοιες «εγκαταστάσεις» υπάρχουν παντού και στην Ευρώπη. Οι πιο πολλές σε Κόσοβο και Αλβανία, όπου επαναλειτουργούν, με πλήρη κάλυψη από τις Αρχές, τα γνωστά «σφαγεία» της εποχής του κοσοβο-σερβικού πολέμου, όπου κατακρεουργούνταν Σέρβοι αιχμάλωτοι για την αφαίρεση και εμπορία των οργάνων τους. Σήμερα σφάζονται παιδιά. Χιλιάδες παιδιά! Κι όχι μόνο εκεί. Παντού! Παντού στην Ευρώπη… Δυστυχώς σ’ αυτή την μακάβρια «μπίζνα» συμμετέχουν κρατικοί λειτουργοί, υπηρεσίες και οργανισμοί υπεράνω πάσης υποψίας. Έτσι και ανοίξει ο φάκελος, θα τρίβουμε τα μάτια μας.

Και δίπλα σε όλους αυτούς, οι επαγγελματίες «αντιρατσιστές», κονδυλοφόροι δημοσιογραφίσκοι, πανεπιστημιακοί, δικηγόροι, τους οποίους παράλληλα βρίσκεις και μέσα σε κάποια κρατικοδίαιτη επιχορηγούμενη ΜΚΟ. Κι όλοι αυτοί συντονίζονται άρρηκτα μεταξύ τους. Κυβερνήσεις, ΜΚΟ, μαφία, απαγωγείς, διακινητές. Παλιάνθρωποι! Παλιάνθρωποι, που δεν είναι παρά αργυρώνητα τομάρια χειρίστου είδους, χωρίς ιδανικά, χωρίς ηθικούς ενδοιασμούς, χωρίς τσίπα, που ξεπουλάνε και την μάνα τους ακόμα για μια χούφτα δολάρια. Μόνο που εδώ δεν πρόκειται για την μάνα τους. Εδώ μιλάμε για μικρά παιδιά. Χιλιάδες παιδιά! Τα πιο τυχερά απ’ αυτά σφαγιάζονται στα χειρουργικά τραπέζια. Και λέμε: τα πιο τυχερά, διότι τουλάχιστον εκείνα «έφυγαν» και ησύχασαν. Τα υπόλοιπα πεθαίνουν κάθε μέρα στα φωταγωγημένα σοκάκια της «πολιτισμένης» Ευρώπης!

Το ερώτημα είναι: η «ελληνική» κυβέρνηση τι ρόλο βαράει, σ’ αυτή την ιστορία;

Πηγή "Ανάποδα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου