Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

8 Σεπ 2016

«Την Παρασκευή συναντώνται οι ηγέτες των κρατών της νότιας Ευρώπης σε μια μίνι σύνοδο κορυφής στην Αθήνα. Μετά το Brexit σχεδιάζουν να αυξήσουν την επιρροή τους. Οι ισορροπίες στην Ευρώπη μετατοπίζονται» γράφει η γερμανική εφημερίδα Die Welt για την αυριανή Σύνοδο των Μεσογειακών Κρατών της Ε.Ε.

«Πρόκειται για μια λαμπρή συνάθροιση. Το σύνθημα της συνάντησης το καθόρισε ο Τσίπρας "Ανάπτυξη ή λιτότητα". Πρόκειται για την κήρυξη πολέμου στην πολιτική της λιτότητας στης Ευρώπη. Η μίνι σύνοδος κορυφής δεν είναι μια συνάντηση για ανταλλαγή απόψεων, αλλά μια συνάντηση για την οποία η καγκελάριος Merkel πρέπει να τρέμει. To "Club Med" μυρίζεται πρωινό ευνοϊκό αεράκι μετά το Brexit. Πρόκειται για την απαρχή μια σειράς από άλλες τέτοιες συναντήσεις. Να γίνουν οι μεσογειακές χώρες οι χώρες που δίνουν τον τόνο στην Ευρώπη, αυτό είναι τουλάχιστον το όραμα των συμμετεχόντων. Η χρονική συγκυρία της συνάντησης δεν είναι συμπτωματική. Γίνεται μια βδομάδα πριν την έκτακτη σύνοδο κρυφής στη Μπρατισλάβα», γράφει η Welt.

«Οι χώρες του "Club Med" φαίνεται πως έχουν απάντηση στα προβλήματα της Ευρώπης: λιγότερη λιτότητα, περισσότερη αλληλεγγύη, περισσότερη συνευθύνη. Θέλουν περισσότερη Ευρώπη. Θέλουν μια Ευρώπη στην οποία ισχυρότερες χώρες όπως η Γερμανία να έλκουν τις πιο αδύναμες. Θέλουν μιαν άλλη Ευρώπη».

Η Welt αφού κάνει μια αναφορά στις διαφορετικές αντιλήψεις άλλων χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης λ.χ. για το προσφυγικό καταλήγει: «Οι ισορροπίες στην Ευρώπη μετατοπίζονται. Ο άξονας Παρισιού - Bερολίνου είναι εύθραυστος, εκείνοι οι οποίοι έδιναν τον τόνο παλαιότερα απειλούνται να βγουν από την πορεία τους. Διαμορφώνονται νέες συμμαχίες. Η Γαλλία αναζητά άλλους εταίρους. Η σύνοδος κορυφής της Αθήνας είναι μόνο μια πρόγευση».

Στόχος της Συνόδου των Μεσογειακών Χωρών 
είναι η διαμόρφωση ενός νέου οράματος για την ΕΕ

Με πρωτοβουλία του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, πραγματοποιείται αύριο στην Αθήνα η Σύνοδος των Μεσογειακών Χωρών της Ε.Ε. στην οποία θα συμμετάσχουν οι ηγέτες της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Πορτογαλίας, της Κύπρου, της Μάλτας, καθώς και εκπρόσωπος της κυβέρνησης της Ισπανίας.

Όπως σημειώνουν κυβερνητικοί κύκλοι "μετά το βρετανικό δημοψήφισμα και την επιλογή των Βρετανών για Brexit, η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται μπροστά σε κρίσιμες αποφάσεις και εξελίξεις σχετικά με το πώς θα συνεχίσει, πώς θα ανταποκριθεί στις ανάγκες και τις ανησυχίες των πολιτών της και θα διαμορφώσει ένα νέο όραμα που θα εμπνεύσει εκ νέου τους πολίτες της. Εξάλλου, στις 16 Σεπτεμβρίου συνέρχεται στην Μπρατισλάβα άτυπη σύνοδος των 27 κρατών - μελών (δηλαδή, πλην της Μ. Βρετανίας) προκειμένου να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα. Ενόψει της συνόδου αυτής, αναπτύσσονται έντονη κινητικότητα και επαφές ανάμεσα στα κράτη - μέλη και τους θεσμούς της Ε.Ε."

Σε αυτό το πλαίσιο, προσθέτουν οι ίδιοι κύκλοι "η ελληνική κυβέρνηση έλαβε την πρωτοβουλία να συγκαλέσει τη Σύνοδο των Μεσογειακών Χωρών της Ε.Ε. Η σύνοδος αυτή δεν στοχεύει στη διαμόρφωση ενός «μετώπου του Νότου» ή της ευρωπαϊκής περιφέρειας σε αντιπαράθεση με τον Βορρά και τον «πυρήνα» της Ε.Ε. Αντιθέτως, συμπεριλαμβάνει ιδρυτικά κράτη - μέλη, όπως η Γαλλία και η Ιταλία, που ταυτοχρόνως ανήκουν και στον Νότο και στον Βορρά, συμμετέχουν στον σκληρό πυρήνα της Ε.Ε. ενισχύοντας έτσι την επιρροή της Συνόδου αυτής. Ομοίως, δεν αποτελεί ένα κλειστό πολιτικό κλαμπ σοσιαλιστικών ή αριστερών κυβερνήσεων, αλλά συμπεριλαμβάνει δυνάμεις από την Αριστερά ως την Κεντροδεξιά".

Υπογραμμίζουν ότι "στόχος της Συνόδου είναι να συμβάλλει στην διαμόρφωση ενός νέου οράματος για την Ε.Ε., προκειμένου αυτή να μπορέσει να αντιμετωπίσει τις κοινές προκλήσεις, ιδιαίτερα στους τομείς της οικονομίας, της μετανάστευσης και της ασφάλειας. Όπως επανειλημμένα έχει αναλύσει ο Αλέξης Τσίπρας, η Ευρώπη και οι χώρες της αντιμετωπίζουν τρεις παράλληλες κρίσεις σε αυτούς τους τομείς. Οι μεσογειακές χώρες που συμμετέχουν στη σύνοδο, έχουν έρθει αντιμέτωπες με μια ή περισσότερες από αυτές τις κρίσεις. Επομένως, έχουν κοινό ενδιαφέρον να συνεργαστούν προκειμένου να προωθήσουν κοινές πρωτοβουλίες και προτεραιότητες σε ευρωπαϊκό επίπεδο".

Οι κύκλοι της κυβέρνησης αναφέρουν πιο συγκεκριμένα ότι:

● Στον τομέα της Οικονομίας χρειάζονται:

- περισσότερες επενδύσεις και ανάπτυξη για την οριστική υπέρβαση της οικονομική κρίσης, τη δημιουργία θέσεων εργασίας, και προστασία του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου,

- η βέλτιστη χρήση της ευελιξίας εντός των ευρωπαϊκών κανόνων,

- να διασφαλιστεί το κοινωνικό κεκτημένο της Ευρώπης, οι ελάχιστοι μισθοί και οι συλλογικές διαπραγματεύσεις,

- να ενισχυθούν τα επενδυτικά πακέτα (Γιούνκερ) με περισσότερους πόρους που θα κατευθυνθούν εκεί που υπάρχουν πραγματικές ανάγκες και προτεραιότητες.

● Στον τομέα της Μετανάστευσης χρειάζονται:

- αποτελεσματική φύλαξη των εξωτερικών συνόρων της Ε.Ε. και αποτελεσματική διαχείριση των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών, με δυνατότητα κοινωνικής ένταξης απέναντι στην άνοδο ακραίων και ξενοφοβικών τάσεων,

- να αντικατασταθούν οι παράτυπες οδοί μετανάστευσης με νόμιμες και ασφαλείς οδούς μετανάστευσης και επανεγκατάστασης, και εφαρμογή των συμφωνιών επανεισδοχής,

- η υποστήριξη της Συμφωνίας Ε.Ε. - Τουρκίας, η οποία έχει πετύχει τη ραγδαία μείωση των θανάτων στο Αιγαίο,

- η ενίσχυση της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Ασύλου και των υπηρεσιών των κρατών - μελών πρώτης γραμμής,

- η ταχεία εφαρμογή των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για την μετεγκατάσταση και τη δίκαιη κατανομή των βαρών,

- η μεταρρύθμιση του «συστήματος του Δουβλίνου».

● Στον τομέα της Ασφάλειας χρειάζονται:

- η Ε.Ε. να διασφαλίσει την ασφάλεια των πολιτών της με αλληλεγγύη και συνεργασία των κρατών - μελών και των αρχών τους,

- η Ε.Ε. να προωθήσει την ειρήνη και τη σταθερότητα σε παγκόσμιο και περιφερειακό επίπεδο με ενίσχυση της κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας και άμυνας της,

- να αποτελέσει προτεραιότητα της Ε.Ε. ο τερματισμός της κατοχής στην Κύπρο και η υποστήριξη των διαπραγματεύσεων για μια δίκαιη, βιώσιμη και συνολική λύση βάσει των ψηφισμάτων του ΟΗΕ και της ιδιότητας της Κύπρου ως κράτος-μέλος της Ε.Ε.,

- ενίσχυση της αντι-τρομοκρατικής συνεργασίας με τρίτες χώρες και αντιμετώπιση της ρίζας της τρομοκρατίας.

Καταλήγουν, αναφέροντας πως "στόχος είναι η συνεργασία των Μεσογειακών Χωρών της Ε.Ε. να αποκτήσει μόνιμα χαρακτηριστικά."


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Είναι να απορεί κανείς τι έχουν στα κεφάλια τους τα αστέρια του υπουργείου Παιδείας, αφού βάλθηκαν να τρελάνουν δασκάλους, μαθητές και τους γονείς τους. Καθώς αποφάσισαν να μάθουν στα παιδιά μας μπάνιο! Καλό αυτό και μακάρι να γινόταν, όμως «στο γόνατο» όπως το σχεδίασαν και με το κόστος στους ώμους των γονέων, συν την άγνοια για το πώς δουλεύει ένα σχολείο, αφού τα προβλήματα που δημιουργούνται είναι περισσότερα από αυτά που επιλύονται, δεν γίνεται προκοπή. Άλλη μια καλή πρόθεση λοιπόν, η οποία σκοντάφτει στο διαζύγιο που έχουν πάρει από την πραγματικότητα…

Διαβάστε όσα επισημαίνει η Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδας, κυρίως όμως τα ερωτήματα που θέτουν στον υπουργό, καθώς βρέθηκαν με την «καυτή πατάτα» στα χέρια και καλούνται να λύσουν προβλήματα που τους δημιουργούν αυτοί που τοποθετήθηκαν στις θέσεις τους για να λύνουν τα ήδη υφιστάμενα…

Θέμα: Σχετικά με την εγκύκλιο «Εφαρμογή του αντικειμένου της κολύμβησης στο πλαίσιο του μαθήματος Φυσικής Αγωγής στην Γ΄ τάξη της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης για το τρέχον σχολικό έτος 2016-17»

Την ίδια στιγμή που η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας προχωρά ακάθεκτη στην αποψίλωση του Ολοήμερου Νηπιαγωγείου και Δημοτικού Σχολείου και η σχολική χρονιά ξεκινά με τα σχολεία σε καθεστώς υποχρηματοδότησης των αναγκών τους, για μια ακόμη χρονιά, έρχεται η απόφαση της Δ/νσης Φυσικής Αγωγής του ΥΠ.Π.Ε.Θ. σε συνεργασία με το Υπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης και τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού για «την εφαρμογή της διδασκαλίας του αντικειμένου της κολύμβησης στις σχολικές μονάδες Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης που βρίσκονται σε απόσταση μέχρι και 25 χιλιόμετρα από το χώρο διεξαγωγής του μαθήματος (εθνικά, δημοτικά, δημόσια και ιδιωτικά κολυμβητήρια, κ.α.) για το σχολικό έτος 2016-2017.» να προκαλέσει το ειλικρινές και αβίαστο ερώτημα:

Βρίσκεται, άραγε, η κυβέρνηση σε επαφή με την εκπαιδευτική πραγματικότητα;

Σαφέστατα δεν αμφισβητούμε το σκοπό των ΔΕΠΠΣ και ΑΠΣ του μαθήματος της Φυσικής Αγωγής, για απόκτηση κολυμβητικής παιδείας/επάρκειας.

Υπάρχει όμως πλήθος ζητημάτων που ανοίγουν με την παραπάνω απόφαση.

- Θεωρούν, αλήθεια, οι εμπνευστές της απόφασης ότι τα 25 χιλιόμετρα είναι απόσταση που ευνοεί τη μετακίνηση των μαθητών και μάλιστα εντός δίωρου αφού όπως αναφέρεται « Το διδακτικό δίωρο θα περιλαμβάνει το χρόνο μετάβασης των μαθητών/τριων από και προς το χώρο διεξαγωγής του μαθήματος και τη χρονική διάρκεια διδασκαλίας του αντικειμένου.»;

- Από τη στιγμή που αναφέρεται ρητά ότι «Οι μετακινήσεις από και προς τη σχολική μονάδα θα πραγματοποιούνται σύμφωνα με τις ισχύουσες, περί μετακίνησης μαθητών/τριών, διατάξεις και χωρίς δαπάνη για το ΥΠ.Π.Ε.Θ.», τι θέλουν να μας πουν; Ότι οι σχολικές μονάδες που αδυνατούν να καλύψουν ακόμη και τα στοιχειώδη έξοδά τους θα είναι σε θέση να καλύψουν τα έξοδα μετακίνησης;

- Θεωρούν ότι καλύπτεται η ασφάλεια των μαθητών από την ύπαρξη ενός μόνο συνοδού;

- Πόσο εφικτή είναι «η ενοποίηση των δύο (2) διδακτικών ωρών του μαθήματος Φυσικής Αγωγής» σε σχολεία που εξ αιτίας του χάους που προκαλεί η λογική των ωρών που διακατέχει το ΥΠ.Π.Ε.Θ. η τροποποίηση του προγράμματος σ’ αυτή τη βάση είναι γρίφος;

- Τι θα γίνεται με το μάθημα της Φ.Α. [σ.σ. φυσικής αγωγής] στα σχολεία όπου θα απουσιάζει ο εκπαιδευτικός του μαθήματος συνοδεύοντας το τμήμα; Γνωρίζουν άραγε το πλήθος των παραμέτρων που πρέπει να εναρμονίζονται για να συνταχθεί σωστά το πρόγραμμα των μαθημάτων σε μια σχολική μονάδα;

- Με ποιο πλαίσιο θα επιλεγούν οι «τρείς (3) μόνιμοι εκπαιδευτικοί ή/και αδιόριστοι πτυχιούχοι Φυσικής Αγωγής, με ειδικότητα στην κολύμβηση»; Και αν είναι αδιόριστοι θα προσληφθούν από τους πίνακες αναπληρωτών ή όχι;

- Τέλος, στο άρθρο 10 του Π.Δ. 201/98, αναφέρεται ότι «Τα Ωρολόγια και αναλυτικά προγράμματα των δημοτικών σχολείων ορίζονται με Προεδρικά Διατάγματα, τα οποία εκδίδονται για το σκοπό αυτό. Παρεμβάσεις και ειδικές ρυθμίσεις που αφορούν τα ωρολόγια και αναλυτικά προγράμματα μπορούν να γίνονται με υπουργικές αποφάσεις». Αποτελούν όλα αυτά που αναφέρονται ως απόφαση «της Δ/νσης Φυσικής Αγωγής του ΥΠ.Π.Ε.Θ. σε συνεργασία με το Υπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης και τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού» αντικείμενο κάποιας Υπουργικής Απόφασης και ποιας.

Γιατί αν υπάρχει θα έπρεπε να αναφέρεται στο έγγραφο που υπογράφει ο Γ. Γ. του ΥΠ.Π.Ε.Θ. ο αριθμός της στο Φ.Ε.Κ. Από όλα τα παραπάνω γίνεται ολοφάνερη η προχειρότητα και η άγνοια περί λειτουργίας του σχολείου που αποπνέει το συγκεκριμένο έγγραφο. Από τη στιγμή, μάλιστα, που υπάρχει και θέμα νομιμότητας η ευθύνη αυτών που καλούνται να υλοποιήσουν το πρόγραμμα (των εκπαιδευτικών) γίνεται δυσανάλογα μεγάλη σε σχέση με τα όποια πραγματικά οφέλη για τους μαθητές.

Το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. εκτιμά ότι αν και μια σωστά οργανωμένη πρωτοβουλία τέτοιου περιεχομένου θα είχε πολλά να προσφέρει στους μαθητές η συγκεκριμένη έχει πολλά προβλήματα, τόσα που την καθιστούν, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, ανεφάρμοστη.

Καλεί τους συλλόγους διδασκόντων να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί στις αποφάσεις τους ενώ καλύπτει πλήρως όσους αποφασίσουν να μην υλοποιήσουν το πρόγραμμα με βάση όλα τα παραπάνω προβλήματα.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η στρατηγική που ακολουθεί το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να οδηγήσει τη χώρα σε πρόωρες εκλογές πριν από τη συζήτηση του Προϋπολογισμού για το 2017 δείχνει και θα αποδειχτεί ατελέσφορη. Γιατί πολύ απλά από τη μία η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει να μη δοκιμάσει πρόωρες εκλογές, αναλαμβάνοντας το ρίσκο να τις χάσει, ενώ οι δυνάμεις της κοινωνίας ή τα αποδυναμωμένα πλέον συνδικάτα δεν κινητοποιούνται μαζικά και με ένταση προκειμένου να δημιουργήσουν συνθήκες προβληματικής διακυβέρνησης στον κυβερνητικό σχηματισμό, η θητεία του οποίου λήγει τον Σεπτέμβριο του 2019. Βρίσκεται δηλαδή ουσιαστικά στον πρώτο χρόνο της θητείας του μετά τις διπλές εκλογές του 2015. Το πλέον κρίσιμο και δυσάρεστο όμως για την Ελλάδα και περισσότερο για τους «νεόπτωχους» Ελληνες είναι ότι η χώρα έχει μπει σε φάση «στασιμοχρεοκοπίας».

Οπως και στο παλαιότερο φαινόμενο του στασιμοπληθωρισμού, και αυτή η κατάσταση υπάρχει ο κίνδυνος να αποτελέσει χαρακτηριστικό της επονομαζόμενης «ελληνικής ιδιαιτερότητας». Δηλαδή η πραγματικότητα αυτή να μην αντιμετωπίζεται με όρους διεθνών οικονομικών ή με μεθοδολογία «πεπατημένης» από άλλες χώρες. Ακόμη και από αυτές του ευρωπαϊκού Νότου.

Οι έμπειροι αναλυτές των διεθνών αγορών από την αρχή των Μνημονίων για την Ελλάδα, ειδικά αυτοί της άλλης πλευράς του Ατλαντικού, προειδοποιούσαν για τον κίνδυνο του «σπιράλ θανάτου» που θα προκαλούσε η υφεσιακή διαδικασία που υιοθετούνταν με βίαιο τρόπο με στόχο τη μείωση του εθνικού εισοδήματος σε μια χώρα χωρίς ουσιώδη και δομική παραγωγική βάση στην οικονομία της, ενταγμένη στη ζώνη του πιο «σκληρού» νομίσματος στον κόσμο. Αυτό που θα πρέπει να γίνει κατανοητό πλέον από τις πολιτικές, οικονομικές και επιχειρηματικές δυνάμεις του τόπου είναι ότι η Ελλάδα δεν είναι λειτουργική εντός της ζώνης του ευρώ. Και οι προσδοκίες ότι τα δεδομένα της ευρωζώνης θα αλλάξουν προς το καλύτερο για τη βιωσιμότητα των μειονεκτουσών οικονομιών που από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ αλλά σε κάποιες περιπτώσεις και της Ν.Δ διατυπώνονται δεν θα ευοδωθούν. Αντιθέτως, όπως διαφαίνεται και από τις πρωτοβουλίες της ζώνης του Βορρά, που κυριαρχούνται από τις γερμανικές πολιτικές, με συγκρότηση οργάνων, όπως το σχεδιαζόμενο ευρωπαϊκό ΔΝΤ, τα Μνημόνια θα γίνουν μόνιμα για την Ελλάδα και η πορεία της θα καθοριστεί από το καθεστώς «εγγυήσεων» που θα προκρίνει η Γερμανία για τη χρηματοδότησή της. Με απλά λόγια, ξεχάστε το ορόσημο του 2018 και ξεχάστε και την επιστροφή στις αγορές στο ορατό μέλλον. Ασχέτως της σύνθεσης του συνασπισμού κομμάτων που κυβερνούν ή θα κυβερνούν την «ευρωπαϊκή επαρχία» που λέγεται Ελλάδα, η προβληματική χώρα δεν απασχολεί πλέον ουσιαστικά κάποιον στην Ευρώπη, γιατί δεν φοβίζει κάποιον στην Ευρώπη.

Μετά τη 14η Αυγούστου 2015, όταν κύριοι πολιτικοί φορείς των αντιμνημονιακών δυνάμεων (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝ.ΕΛ.) κυβερνούσαν και κύριοι φορείς του «ευρωπαϊκού μονοδρόμου» (Ν.Δ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι) συνυπέγραψαν όχι το τρίτο κατά σειρά Μνημόνιο αλλά το μόνιμο Μνημόνιο, ουσιαστικά «παραχωρητήριο» της αρμοδιότητας επί της εθνικής περιουσίας και οντότητας μαζί με τις τράπεζες, οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα είναι ανούσιες. Κινούνται στο επίπεδο διαχείρισης για τις «αυλές της Ευρώπης».

Πέραν των οικονομικών - δημοσιονομικών είναι εμφαντικοί οι χειρισμοί στο Προσφυγικό - Μεταναστευτικό για το ενδιαφέρον που υπάρχει για την Ελλάδα. Αντί η Ευρώπη σε επίπεδο διεθνούς κοινότητας - Τουρκίας να διαπραγματευτεί και να πιέσει για στρατόπεδα προσφύγων ή οικονομικών μεταναστών από την Ασία στην Ασία, προέκρινε «αποθήκη ανθρώπων» επί του ευρωπαϊκού εδάφους στην αποκλεισμένη από «κλειστά σύνορα» Ελλάδα.

Η Ελλάδα χρειάζεται περισσότερο Γουόλ Στριτ και Λονδίνο για μια νέα αρχή στην οικονομία της και απαλλαγή από τα Σύμφωνα του Δουβλίνου για το Προσφυγικό - Μεταναστευτικό. Και στις δύο περιπτώσεις ο λόγος γίνεται για μια νέα σχέση με τις Βρυξέλλες, που ούτε η πρωθυπουργία Τσίπρα ούτε μια ενδεχόμενη πρωθυπουργία Μητσοτάκη ούτε οι πρόωρες εκλογές μπορούν να διασφαλίσουν.

Μενέλαος Τασιόπουλος
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Από τον Δημήτρη Ριζούλη

Σε μια μεγάλη αποκάλυψη προέβη χθες η εβδομαδιαία θρησκευτική εφημερίδα «Ορθόδοξη Αλήθεια» που αφορά τις στενές σχέσεις του «σκοτεινού» κερδοσκόπου Τζορτζ Σόρος με το Βατικανό. Η εφημερίδα παρουσίασε έγγραφο εσωτερικής αλληλογραφίας του βασικού «φιλανθρωπικού» δικτύου (των ΜΚΟ) του μεγαλοεπενδυτή, με το όνομα Open Society Foundations, στο οποίο τα ηγετικά στελέχη του ομολογούν ότι πλήρωσαν το ταξίδι του Πάπα Φραγκίσκου στις ΗΠΑ με 650.000 δολάρια, εξαγόρασαν (!) επισκόπους προκειμένου να υποστηρίζουν τις θέσεις τους και πλήρωσαν συνεντεύξεις στα μεγαλύτερα αμερικανικά δίκτυα για να παρουσιάσει συγκεκριμένος άνθρωπος του Πάπα θέσεις (ως επίσημο κήρυγμα των καθολικών) που ταυτίζονταν με αυτές του Σόρος.

Η «ατζέντα» που τους ενδιέφερε, όπως αναφέρουν, αφορούσε την «ανεκτικότητα», την αποδοχή της ομοφυλοφιλίας και την εξίσωση όλων των λαών και των θρησκειών. Ουσιαστικά, αυτό που ονομάζουμε «παγκοσμιοποίηση». Το συγκεκριμένο κείμενο είναι μέρος των περίπου 2.500 απόρρητων εγγράφων του Σόρος, που προ ημερών διέρρευσαν στο διαδίκτυο από την οργάνωση DC Leaks, έπειτα από υποκλοπή (στο πρότυπο των γνωστών WikiLeaks).

Να σημειωθεί ότι η αποκάλυψή τους απασχόλησε τα μεγαλύτερα media του πλανήτη και η γνησιότητά τους δεν διαψεύστηκε! Σε ένα από αυτά (αυτό που παρουσίασε η «Ορθόδοξη Αλήθεια»), με ημερομηνία 9 Φεβρουαρίου 2016, γίνεται ο απολογισμός των δράσεων του 2015. Μεταξύ άλλων, οι συντάκτες της έκθεσης Andrea Batista Schlesinger και Nathan McKee αναφέρονται στον Πάπα Φραγκίσκο σαν να είναι ο «άνθρωπός τους», που ακολουθεί πιστά τη γραμμή του Ιδρύματος Σόρος, γι' αυτό και επισημαίνεται ότι πρέπει να γίνει προσπάθεια να συνταχθούν όλοι οι επίσκοποι με τις απόψεις του Ποντίφικα.

Επίσης, φαίνεται ότι οι άνθρωποι του Σόρος ζήτησαν (και πέτυχαν) να κάνει η Καθολική Εκκλησία και πολιτικές παρεμβάσεις στις ΗΠΑ και να υποστηρίξει τους «αρεστούς» πολιτικούς ή να καταγγείλει τους εχθρούς του μεγαλοεπενδυτή. Με λίγα λόγια, πρόκειται για διαπλοκή πολιτικής - χρήματος και εξουσίας της Καθολικής Εκκλησίας που θυμίζει το σενάριο του «Κώδικα Ντα Βίντσι».

Στο κείμενο, μεταξύ άλλων, τα δύο στελέχη του Σόρος αναφέρουν ότι πέτυχαν τα εξής:

• Εξαγορά συγκεκριμένων επισκόπων προκειμένου να διατυπώνουν δημόσια την υποστήριξή τους στα μηνύματα της οικονομικής και της φυλετικής δικαιοσύνης, με στόχο να αρχίσει η σύνθεση μιας κρίσιμης μάζας επισκόπων συντεταγμένων με τις πεποιθήσεις του Πάπα.

• Οργάνωση εκτεταμένης καμπάνιας στα μέσα ενημέρωσης, με κεντρικό πρόσωπο τον καθολικό διευθυντή της FPA ως βασικό σχολιαστή σε μέσα υψηλής απήχησης (προφίλ), όπως τα «USA Today», CNN, NBC, NPR, «Boston Globe», «Washington Post» και «Guardian».

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μετά τον σάλο της καταγγελίας του αντιστράτηγου, κυκλοφόρησε η παραπάνω φωτογαφία με τον ΥΠΕΘΑ Πάνο Καμμένο να φορά τη στολή η οποία όμως δέχτηκε την ευγενική χορηγία του φωτομοντάζ στο αριστερό μέρος από όπου και διαγράφηκε η λέξη Ο.Υ.Κ.
Η ένοχη σιωπή των στρατηγών
και οι περιφερόμενοι πεμπτοφαλαγγίτες του Ελληνισμού

Η τελευταία του εμφάνιση με στρατιωτική στολή που έφερε διακριτικά της Ομάδας Υποβρυχίων Καταστροφών, της πιο επίλεκτης ομάδας των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, γεγονός που έφερε ακόμη μια οργισμένη αντίδραση, και αυτή από τον Αντιστράτηγο ε.α. Ιωάννη Δρακωνάκη που με ανοιχτή επιστολή που δημοσιεύσει στη σελίδα του στο facebook, επιτίθεται στον Πάνο Καμμένο και τον ρωτά με ποιο ηθικό δικαίωμα φορά τη στολή του Υποβρύχιου Καταστροφέα.

Αναλυτικά ολόκληρη η επιστολή του Aντιστράτηγου:

Αξιότιμε κ. Υπουργέ Εθνικής Άμυνας

Ονομάζομαι Ιωάννης Δρακωνάκης και είμαι Αντιστράτηγος ε.α, επίτιμος Διοικητής της 1ης Μεραρχίας. Αποστρατεύτηκα το Μάρτιο 2013, που ήταν και η τελευταία φορά, που φόρεσα την τιμημένη στολή του Έλληνα Αξιωματικού και τον πράσινο μπερέ του Έλληνα Καταδρομέα.

Αυτήν τη στολή, θεωρώ ότι την τίμησα, όπως μαρτυρούν προϊστάμενοι, ομοιόβαθμοι, υφιστάμενοι αλλά και κληρωτοί οπλίτες, που κατά καιρούς είχα υπό τις διαταγές μου, καθώς και οι αξιολογήσεις των προϊσταμένων μου.

Με λύπη μου διαπιστώνω, ότι το διάστημα της θητείας σας ως ΥΕΘΑ, φοράτε αρκετά συχνά στολή, με διακριτικά των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων όλων των Κλάδων και προσφάτως εμφανιστήκατε με διακριτικό ΟΥΚ (Υποβρύχιου καταστροφέα), στο στήθος. Aυτήν τη στολή θα υπερασπιστώ, αντλώντας το ηθικό δικαίωμα, από τα σαράντα σχεδόν χρόνια που τη φόρεσα.

Δεν θα μείνω στο νομικό μέρος, που αφορά την Ελληνική Δικαιοσύνη, αλλά θα αναφερθώ στην ηθική πλευρά του θέματος θεωρώντας, ότι αυτό είναι και το σημαντικότερο.

Αξιότιμε κ. Υπουργέ με ποιό ηθικό δικαίωμα φοράτε στολή;

Ο ΥΕΘΑ Πάνος Καμμένος στην φωτογραφία χωρίς το "μοντάζ" της διαγραφής των ΟΥΚ
Θεωρείτε, ότι οι υφιστάμενοι σας θα σας θεωρήσουν “δικό” τους, επειδή φορέσατε στολή; Θα σας πρότεινα να ρωτήσετε στελέχη όλων των βαθμών και όλων των κλάδων, όχι αυτούς που έχετε δίπλα σας στα Επιτελεία, αλλά αυτούς που περιπολούν στον Έβρο και τα νησιά, ή βρέχονται από τα νερά του Αιγαίου πλέοντας στην επιφάνεια ή κάτω από αυτήν, ή αγρυπνούν στις βραχονησίδες ή κάθονται στο πιλοτήριο του F-16 περιμένοντας την εντολή για αναχαίτιση.

Αλήθεια κ. Υπουργέ, πως νιώθετε όταν φοράτε τη στολή; Αισθάνεστε τα G στο σώμα σας που νιώθουν οι ήρωες πιλότοι μας; Αισθάνεστε την πίεση του νερού και το άγχος της μοναξιάς του βατραχανθρώπου, που κολυμπά εν καταδύσει με μόνο σύντροφο την πυξίδα και το φόρτο του; Νιώθετε αυτό που νιώθει ο αλεξιπτωτιστής, όταν περιμένει να ανάψει το πράσινο για να πηδήξει στο κενό από το αεροπλάνο, βλέποντας από κάτω του μόνο μαύρο σκοτάδι;

Νιώθετε όπως ο πεζοναύτης, που κατεβαίνει από το αρματαγωγό στην αποβατική άκατο μεταμεσονύχτιες ώρες στη μέση του πουθενά; Αισθάνεστε όπως ο πυροτεχνουργός, όταν πλησιάζει να εξουδετερώσει την βόμβα;

Κύριε Υπουργέ,

Μπορείτε εύκολα με την ιδιότητα σας να ζητήσετε ενημέρωση για όλες τις εκπαιδεύσεις αλλά και όλες τις δράσεις και έργα των Ενόπλων Δυνάμεων. Θα διαπιστώσετε πως, όλοι αυτοί που κόσμησαν τους ώμους και το στήθος τους με διακριτικά, έχουν θυσιάσει πολλά, που εσείς δεν τα έχετε δει ούτε στον ύπνο σας.

Αν μετά από αυτήν την ενημέρωση που θα σας γίνει, θεωρήσετε ότι έχετε το ηθικό δικαίωμα να φέρετε την στολή και τα διακριτικά, συνεχίστε να την φοράτε. Απλά να γνωρίζετε, ότι μόνο κακό κάνετε μ’ αυτή σας την πράξη.

Με βαθυτάτη εκτίμηση και σεβασμό προς το θεσμό του Υπουργού

Ιωάννης Γ. Δρακωνάκης
Αντιστράτηγος ε.α

Σχόλιο ιστολογίου: Ο συγκεκριμένος αντιστράτηγος ε.α. είναι από τους ελάχιστους που τόλμησαν (έστω και εν αποστρατεία) να σταθούν στο ύψος του αξιώματός τους και να υπερασπισθούν το ήθος και τις βασικές αρχές και αξίες του ελληνικού στρατεύματος. Σε αντίθεση με κάποια περιφερόμενα κνώδαλα, εν αποστρατεία ανώτατους αξιωματικούς που μεστοί πολιτικών υποχρεώσεων κινούνται ως "πολίτες" με μοναδικό μέλημα την αποδιοργάνωση, την χειραγώγηση και τον εξευτελισμό πολιτικών φορέων που έχουν την δυναμική να αναστρέψουν την παρούσα πολιτική ανωμαλία που καταστρέφει τη χώρα. Ο αντιστράτηγος Ιωάννης Δρακωνάκης, δεν δίστασε να υπενθυμίσει στον ΥΕΘΑ Πάνο Καμμένο πως δεν έχει το δικαίωμα να φορά διακριτικά τα οποία αποδίδονται σε άνδρες ειδικών ικανοτήτων και αποδεδειγμένου θάρρους, σε αντίθεση με ένα πλήθος νυν και πρώην ανώτατων αξιωματικών που προτάσσουν την "καριέρα" ή την πολιτική τους ματαιοδοξία και επιλέγουν να σιωπούν στις προσβολές του ίδιου του ΥΕΘΑ προς το στράτευμα. Ο συγκεκριμένος εν αποστρατεία αντιστράτηγος απέδειξε -με τον σχολιασμό του προς τον ΥΕΘΑ Πάνο Καμμένο- πως είναι ένας έντιμος και θαρραλέος έλληνας αξιωματικός, σε αντίθεση με άλλους ομόβαθμούς του που σωπαίνουν στα όσα συμβαίνουν και ντροπιάζουν τη στολή που φοράνε, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις παίζουν ενσυνείδητα το ρόλο του πεμπτοφαλαγγίτη και του "δούρειου ίππου" εις βάρος της πίστης και της πατρίδας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο πρωθυπουργός αναμένεται να αρκεστεί σε «δήθεν» υποσχέσεις και παροχές, φορώντας το αριστερό προσωπείο ενόψει του Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ

Συνεχής η συζήτηση κατά το τελευταίο διάστημα για το περιεχόμενο του λόγου του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, κατά την ομιλία του στην 81η ΔΕΘ. Απορώ γιατί συμβαίνει αυτό, δεδομένου ότι οι μέχρι σήμερα ομιλίες του, και όχι μόνον στην ΔΕΘ, ήσαν σκοπίμως παραπλανητικές, ή οφείλονταν σε αυταπάτες, όπως υποστήριξε ο ίδιος. Τι είναι αυτό που άλλαξε, ώστε κάτι διαφορετικό να περιμένουμε;

Οι κυβερνήσεις που δεν μπορούν να παραγάγουν έργο, αναλίσκονται στα "δήθεν" και μ’ αυτά πείθουν τους λαούς. Ο Αντρέας Παπανδρέου το γνώριζε καλά, μόνο που η "βασιλεία" του διήρκεσε μόνο μια δεκαετία περίπου -άλλα τόσα χρόνια περίπου ήτσν στην αντιπολίτευση. Έχασε το παιχνίδι από την στιγμή της "ιστορικής" φράσης «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα». Εκεί φάνηκε ότι με τα "δήθεν" δεν μπορεί ένας πολιτικός να εξαπατά ή να αυταπατάται επί πολύ.

Άλλωστε, αυτό τα είχε πει και ο νυν πρωθυπουργός. Δεν γνωρίζω αν ο λογογράφος του ήθελε να στείλει μήνυμα στον ίδιο, ενσωματώνοντας στο κείμενο του λόγου του μια φράση που αποδίδεται στον Τσώρτσιλ (χωρίς να είναι βέβαιο) ότι δηλαδή «μπορείς να κοροϊδέψεις λίγους για πολύ χρόνο, πολλούς για λίγο, δεν μπορείς όμως να κοροϊδέψεις πολλούς για πολύ». Ο Α. Τσίπρας το είπε αυτό καταγγέλλοντας τους προκατόχους του στον κυβερνητικό θώκο. Ήρθε όμως η στιγμή να το γευτεί ο ίδιος.

Θαυμάζαμε μικροί τον ταχυδακτυλουργό που έβγαζε λαγούς από το καπέλο του. Πόσους λαγούς όμως μπορεί να χωρέσει ένα καπέλο; Ακόμη και αν τους συμπιέσεις, για να βγάλεις πολλούς, δεν θα τους βγάλεις ζωντανούς. Αυτό είναι το σημερινό πρόβλημα που απασχολεί την κυβέρνηση - και όχι πώς θα ανορθωθεί η οικονομία, αυτό φαίνεται πως το έχει εγκαταλείψει. Αν πράγματι ήθελε να βγούμε από την ύφεση, δεν θα τοποθετούσε ο Α. Τσίπρας στα παραγωγικά υπουργεία δεδηλωμένους εχθρούς της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, ή και "άυλους", όπως στην περίπτωση του Σταθάκη, που ούτε έχω καταλάβει, ίσως και ο ίδιος, με τι ακριβώς ασχολείται σε ένα τόσο σημαντικό υπουργείο. (Ο Κοτζιάς τουλάχιστον κάνει τουρισμό).

Μόνον "δήθεν" θα ακούσουμε. Την πάταξη της διαπλοκής στα ΜΜΕ, ρίχνοντας μαύρο σε υγιείς επιχειρήσεις και καθόλα συνεπείς στις υποχρεώσεις τους (Alpha – Star) διώχνοντας "διαπλεκόμενους" καναλάρχες αντικαθιστώντας τους από άλλους αγγελικά πλασμένους, θα μάς πει ότι δίνει ψήφο στα 17, θα μας πει και για την καθιέρωση της απλής αναλογικής, ένα στόχο της Αριστεράς για να υπάρχει πάντα ακυβερνησία στην χώρα, και βέβαια για τη Σύνοδο των χωρών του Νότου, κακέκτυπο του άλλου "δήθεν" του Αντρέα Παπανδρέου με την Σύνοδο των Έξη, χωρίς φυσικά κανένα αποτέλεσμα, αλλά στα μάτια των αδαών, ίσως φανεί σπουδαίο.

Αυτά και άλλα παρόμοια θα πει, φορώντας το αριστερό προσωπείο, επειδή σε λίγες μέρες υπάρχει και Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ και πρέπει να δώσει λόγο στους ιδεοληπτικούς συντρόφους του. Τα χρήματα που θα πάρει από τους τηλεοπτικούς σταθμούς, αν τα πάρει, και που θα είναι λιγότερα από αυτά που χάνονται λόγω του μαύρου, θα είναι το μεγάλο όπλο. Χάντρες για ιθαγενείς.

Είχε πει ο πρώην σύντροφος του πρωθυπουργού, Πέτρος Τατσόπουλος: «Τον ελληνικό λαό, ναι, τον εξαπάτησε αν και δεν είμαι σίγουρος ότι ο ίδιος έχει συνείδηση αυτής της εξαπάτησης. Όπως κάθε τυπικός καιροσκόπος, έχει εκ των προτέρων έτοιμη μια φαρέτρα με επιχειρήματα για να δικαιολογεί κάθε του ανακολουθία, ακόμη και την πιο κραυγαλέα.

Τώρα, κατά πόσον πιστεύει στα ίδια του τα ψέματα, μονάχα η επιστήμη μπορεί να μας το απαντήσει. Όχι υποχρεωτικά η πολιτική επιστήμη».

Νομίζω, πως η άλλη επιστήμη την οποία υπαινίσσεται ο Τατσόπουλος, πρέπει να ενδιαφερθεί και για όλους εμάς, που δεν έχουμε καταλάβει πού μας οδηγούν. Όσο για τους φίλους που ρωτούν εναγωνίως, πότε θα βελτιωθούν τα πράγματα, δυστυχώς δεν μπορώ να τους πω κάτι ευχάριστο (επειδή ούτε εξαπατώ, ούτε αυταπατώμαι). Ας εύχονται, τα πράγματα να μείνουν όπως έχουν τώρα. Επειδή τα επόμενα βήματα δεν θα είναι προς τα εμπρός.

Μακεδών
Πηγή Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Vladimir Putin is a relative of all royal families of Europe.
Russian president Vladimir Putin was a mystery almost for everyone during the moment of his election. He seemed to be a man with no past, inspired with the symbol of the new epoch, but deprived of historic roots. The research, which was conducted by journalists from the Russian city of Tver, became a sensation. As it became known, the parents of the Russian president came from the Kalininsky area of the Tver region.

The president’s family tree is not traced after Putin’s grandfather Spiridon Putin, who left the Tver governor for St.Petersburg at the age of 15. Vladimir Putin’s grandfather was a serious, reserved man of immaculate honesty. Spiridon Putin became a good cook. He worked in fancy restaurants in St.Petersburg before the revolution of 1917. Later, he was invited to cook for Lenin himself. When Lenin passed away, Spiridon Putin started working at one of Stalin’s dachas. Putin’s grandfather managed to survive the horrid period of the Soviet history. When he retired, he was living and cooking at a holiday camp of the Communist Party. Vladimir Putin tells about his grandfather that he was a man, who liked being silent most of his time.

The researchers did not manage to trace the origin of this last name – Putin. The world-wide web knows only one Putin – Vladimir Vladimirovich. So, using online search engines is absolutely not good for that. No other scientists of history, no dictionary mentions anything about the name Putin amid tens of thousands of other names.

On the other hand, there has been recently a surprising fact discovered. Vladimir Putin looks like Prince Mikhail Tverskoy. They both are not tall, with little hair and similar noses. Is Putin an offspring of the Tver prince? This hypothesis was getting more and more real. The name Putin is not mentioned amid the Russian names. This means that the name is of the artificial origin.

This name has appeared recently, somewhere in the middle of the 19th century. All Putins originally came from the clan of Putins from the Tver region. Illegitimate offsprings of noble families were often given cut names. For example, Russian writer Pnin was an illegitimate son of Field Marshal Repnin. There were lots of other occasions like that – Betskoy instead of Trubetskoy, Gribov instead of Griboyedov. The new names of unofficial clan branches were formed by means of deduction: a syllable was simply taken out of it.

The family book of the Tver region mentions the name of Putyanin – a clan of Russian princes. This clan gave a lot of outstanding military leaders to Russia, as well as artists, politicians and priests. This is one of the oldest clans in the Russian history. If President Putin is a descendant of the Putyatins clan, this means that Vladimir Putin has a relation to all royal families of Europe.

Gennady Klimov
Maria Orlova
Pravda
Based on the materials from Karavan newspaper



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Το πού ακριβώς οδηγείται η Ελλάδα αργά αλλά σταθερά (video), είναι πλέον γνωστό σε όλους τους Έλληνες – αναφέροντας από τα πρόσφατα στοιχεία μόνο την έκρηξη του εμπορικού ελλείμματος κατά 88,9% τον Ιούλιο, λόγω στέρησης των εξαγωγών, το νέο χαράτσι στα ακίνητα υπέρ των μηχανικών, τις νέες μειώσεις των συντάξεων (άρα της κατανάλωσης), την έξοδο ή το κλείσιμο ακόμη περισσότερων επιχειρήσεων, τα προβλήματα των τραπεζών κοκ.

Όσον αφορά δε το δυσμενέστερο σενάριο, το οποίο θα ήταν το αναμενόμενο παγκόσμιο κραχ που ναι μεν δεν μπορεί να προβλέψει κανείς πότε θα συμβεί αλλά είναι αναπόφευκτο, καλύτερα να μην το σκεφτόμαστε – αφού πιθανότατα θα προκαλούσε την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία της πατρίδας μας.

Σε κάθε περίπτωση, υπενθυμίζουμε πως η μοναδική βιώσιμη (αν και καθόλου εύκολη) λύση που απομένει σήμερα στην Ελλάδα είναι η αναβολή πληρωμών και η καταγγελία των δανειακών συμβάσεων που συνάφθηκαν ερήμην των Πολιτών, στο ευρωπαϊκό δικαστήριο – γεγονός που, για να έχει το σωστό νομικό αποτέλεσμα, φαίνεται πως απαιτεί την άσκηση ποινικών διώξεων εναντίον όλων εκείνων των βουλευτών που ψήφισαν μνημόνια στο παρελθόν, για εσχάτη προδοσία.

Η κατηγορία αυτή είναι βέβαια πάρα πολύ σοβαρή – άδική ίσως, αφού θα μπορούσε να ισχυρισθεί κανείς πως οι περισσότεροι έπραξαν τα παραπάνω ειδεχθή εγκλήματα είτε από άγνοια, είτε επειδή παραπλανήθηκαν πονηρά από ορισμένα κυβερνητικά στελέχη, συμπεριλαμβανομένου του εκάστοτε πρωθυπουργού. Εν τούτοις, είναι δύσκολο να δικαιολογήσει κανείς την άγνοια ή την «αποπλάνηση» ενηλίκων ατόμων – οι οποίοι έχουν επί πλέον το σημαντικότατο πολιτικό αξίωμα του βουλευτή.

Η απόφαση βέβαια για να δρομολογηθούν οι ως άνω διαδικασίες, θα έπρεπε να ληφθεί από τους Πολίτες με ένα δημοψήφισμα – η εναλλακτική ερώτηση του οποίου θα ήταν η συνέχιση της πολιτικής των μνημονίων βασιλικότερα του βασιλιά. Οι ενέργειες που θα ακολουθούσαν, εάν υποθέσει κανείς πως θα εκλεγόταν μία νέα κυβέρνηση, ότι θα ασκούσε ποινικές διώξεις, θα διεξήγαγε το δημοψήφισμα και οι Πολίτες θα συμφωνούσαν με την πρόταση της, θα ήταν κατά σειρά και σε γενικές γραμμές οι εξής:

(α) Καταγγελία των δανειακών συμβάσεων στο ευρωπαϊκό δικαστήριο, επειδή ήταν προϊόν εκβιασμών και δεν εγκρίθηκαν από 180 βουλευτές – αν και η ψήφιση του τρίτου μνημονίου από όλα σχεδόν τα κόμματα το καλοκαίρι ίσως δημιουργεί δυσκολίες.

(β) Κατάθεση αγωγής αποζημίωσης για τις ζημίες που μας προκάλεσαν τα μνημόνια μετά το 2010 (άνω του 1 τρις €), με ευθύνη των δανειστών όπως άλλωστε αποδέχθηκε το ΔΝΤ.

(γ)  Αναβολή πληρωμών έως ότου αποφασίσει το ευρωπαϊκό δικαστήριο, όσον αφορά την εγκυρότητα ή μη των δανειακών συμβάσεων – εντός της Ευρωζώνης φυσικά, αφού διαφορετικά θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο (ανάλυση).

(δ)  Άρνηση οποιουδήποτε νέου δανεισμού, αφού η χώρα δεν είναι σε θέση να αποπληρώσει τυχόν νέα δάνεια που θα έπαιρνε.

(ε)  Έκδοση υποσχετικών (IOU) για την πληρωμή των οφειλών του δημοσίου στο εσωτερικό, εάν και εφόσον δεν θα είχε πλέον την απαιτούμενη ρευστότητα. Οι υποσχετικές αυτές όμως θα έπρεπε να εκδίδονταν με αντίκρισμα την πληρωμή των φόρων προς το δημόσιο – από το οποίο θα εισπράττονταν στο 100% της αξίας τους. Μόνο τότε θα θεωρούνταν ως νόμισμα, θα διαπραγματεύονταν, θα γίνονταν αποδεκτές ως μέσο συναλλαγής στο εσωτερικό και δεν θα υποτιμούνταν.
Βέβαια, θα έπρεπε να αναλυθούν λεπτομερώς όλα αυτά τα βήματα, καθώς επίσης να προβλεφθούν οι ενέργειες που θα όφειλε να δρομολογήσει κανείς – εάν η ΕΚΤ σταματούσε τη χρηματοδότηση των τραπεζών (θα ήταν παράνομο μεν, αλλά μάλλον δεν θα δίσταζε, αφού το έχει κάνει πολλές φορές), εάν η Ελλάδα υποχρεωνόταν από τη Γερμανία να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη, άρα την ΕΕ (κάτι που όμως θα διαρκούσε περισσότερο από δύο χρόνια, όπως στο παράδειγμα της Βρετανίας), θέματα γεωπολιτικής ασφάλειας, τροφοδοσίας της χώρας με τα απαραίτητα προϊόντα εισαγωγής κοκ.

Εάν όμως δεν είναι οι Έλληνες πρόθυμοι να διακινδυνεύσουν αυτήν την περιπέτεια, η οποία είναι αδύνατον να προσδιοριστεί επακριβώς, όσον αφορά τα αποτελέσματα και το κόστος της, τότε είναι καλύτερα να σταματήσουν αμέσως να διαμαρτύρονται – καθώς επίσης να εφαρμόσουν τα μέτρα των δανειστών κατά γράμμα, όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και αποτελεσματικά. Με απλά λόγια, θα έπρεπε να απαγορεύουν αυστηρά στον εαυτό τους να τα σαμποτάρουν – αφού όσο δεν θα πετυχαίνουν τους εκάστοτε στόχους, κάτι μάλλον βέβαιο, τόσο πιο πολύ θα υποφέρουν.

Πηγή Analyst

_____________________________

Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι ένας σύγχρονος οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου – όπου και δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά για αρκετά χρόνια, με ιδιόκτητες επιχειρήσεις σε όλες τις πόλεις της Γερμανίας. Έχει  εκδώσει τρία βιβλία αναφορικά με την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, ενώ έχει δημοσιεύσει πάνω από 2.500 αναλύσεις σε ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα, με κέντρο βάρους την εθνική και διεθνή μακροοικονομία, καθώς επίσης το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Θύμιου Παπανικολάου

Πολλοί φίλοι απορούνε για τη δραματική μείωση των γραφτών μας…
Πράγματι, είναι τέτοια η ΦΡΙΚΗ που ζούμε, κυρίως τέτοια η ισοπέδωση και η αβυσσαλέα πτώση της Σκέψης, τόσο κονιορτοποιημένη η Λογική και τόσο κυρίαρχο το Ψεύδος και ο Παραλογισμός, που μας αφαιρεί κάθε κίνητρο για παραγωγικό γράψιμο…
Τα όρια της νηφαλιότητας έχουν ξεπεραστεί και το μόνο που... κυριαρχεί καταιγιστικά είναι η τυφλή ΟΡΓΗ, δηλαδή το εκτονωτικό βρίσιμο…

Αυτοί οι πολιτικοί απατεώνες του ΣΥΡΙΖΑ και η μοχθηρή αλητεία του τιποτένιου Τσίπρα, δεν δολοφονούν, απλώς, ανενόχλητοι, τον ελληνικό λαό, δεν αποτεφρώνουν, σαν πωρωμένοι Νέρωνες, την ελληνική κοινωνία, δεν αφυδατώνουν, εξατμίζουν και κατατροπώνουν κάθε έννοια και γεύση Αριστεράς, αλλά διαπράττουν και ένα ακόμα θηριώδες ΕΓΚΛΗΜΑ, έγκλημα τεραστίων ιστορικών διαστάσεων: ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ και ΑΠΟΤΕΦΡΩΝΟΥΝ τη Σκέψη και τη Λογική, το μυαλό και την ψυχή, τον Άνθρωπο...

Αυτή η πολιτική αλητεία του ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί απλώς το ένα από τα πρόσωπα (το «αριστερό») της νέας βαρβαρότητας (της νεοταξικής), αλλά το πρόσωπο εκείνο το φαιό, το χυδαίο, το μοχθηρό και γκανγκστερικό…

Ο φίλος ο Στάθης στο σημερινό του κείμενο το βαπτίζει «σταλινικό καπιταλισμό»

Δεν συμφωνούμε. Το φαιό και μοχθηρό πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί το υποπροϊόν της ιμπεριαλιστικής αχρειότητας, σήψης και βαρβαρότητας, το προϊόν της κοπριάς της Νέας Τάξης, ενώ ο σταλινισμός αποτελεί την «κοπριά» μιας άλλης κοινωνικής κατάστασης: Του εκφυλισμού μιας Επανάστασης σε μια χώρα καθυστερημένη και ασφυκτικά περικυκλωμένη από τον ιμπεριαλισμό…

Ο Σταλινισμός είναι το τέρας της εργατικής γραφειοκρατίας που αναπτύχθηκε και εδραιώθηκε ως άμυνα εναντίον του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, αντίθετα, αποτελεί την επιθετική αιχμή της νεοταξικής μοχθηρίας και βαρβαρότητας, το εκτελεστικό όργανο της πλανητικής επιθετικότητας, της επιθετικότητας του 4ου Ράιχ…

ΟΙ απατεώνες του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν καμία κοινωνική, ιδιαίτερα Αριστερή, υπόσταση. Μια συμμορία εκτελεστών συμβολαίων θανάτου είναι: Εκτελεστές- δωσίλογοι του 4ου Ράιχ και των νέων αποικιοκρατών…

Γι αυτό και εκφράζουν όλα τα πολιτικά και ψυχολογικά χαρακτηριστικά της εγκληματικής ΑΠΑΤΗΣ, πώρωσης, οίησης και αυθάδειας των αμερικανών γκάνγκστερ…

Όλα αυτά έλαμψαν εκτυφλωτικά στο διαγωνισμό για την αδειοδότηση των τηλεοπτικών σταθμών: Οι άδειες πήγαν στους ακραίους μαφιόζους και νονούς του χρήματος, που ακόμα και η αστική δικαιοσύνη έχει κινηθεί εναντίον τους για κακουργηματικές πράξεις (Μαρινάκης-Αλαφούζους: νονοί και του ποδοσφαίρου)!!!

Ιδιαίτερα για τον Μαρινάκη βοά χρόνια τώρα η ελληνική κοινωνία για τα κακουργήματα στο ποδόσφαιρο. Μια βοή και διαπεραστική κραυγή στο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας που ανάγκασε και αυτήν την «τυφλή δικαιοσύνη» να ανοίξει τα μάτια της και να ζητήσει την προφυλάκισή του για πέντε κακουργήματα…

Και οι απατεώνες της «αριστερής» κυβέρνησης έδωσαν τηλεοπτική άδεια σ’ αυτόν τον τύπο με τα κακουργήματα…

Οι «κανόνες» που επικαλείται ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο βαθμός κακουργίας και το πορτοφόλι. Τόσο ξετσίπωτα μας εμπαίζει και χλευάζει τη νοημοσύνη μας…

Η «κάθαρση» του τηλεοπτικού τοπίου θα επιτευχθεί με τη βαρβαρότητα και εγκληματικότητα των μαφιόζων του ποδοσφαίρου (Μαρινάκης-Αλαφούζος), με τους «λαγούς» (από το ποδόσφαιρο κι αυτός), με τους «εργολάβους» του ΣΥΡΙΖΑ και CIA…

Οι «κανόνες» και η «καθάρσεις» καθορίζονται όχι με πρώτη ύλη το χρήμα (τα εκατομμύρια των μαφιόζων), αλλά με βάση τις ΑΝΑΓΚΕΣ της κοινωνίας, του ελληνικού λαού, της πραγματικής Ενημέρωσης, του Πολιτισμού και της Ψυχαγωγίας…

Και όλα αυτά καταγράφονται και αποτυπώνονται σε νόμους, σε ένα θωρακισμένο πολιτικό πλαίσιο που θα κτυπά την ασυδοσία του χρήματος και των ποικίλων μαφιόζων και νονών…

Η αλητεία του ΣΥΡΙΖΑ νομιμοποίησε την ασυδοσία του χρήματος, ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕ και μάλιστα με όρους μαφιόζικης κερδοσκοπίας, την Ενημέρωση, τον Πολιτισμό και την Ψυχαγωγία, τις ίδιες τις λειτουργικές αρχές της αστικής δημοκρατίας (νεοταξική επιταγή) και μας μιλάει για «εξυγίανση» του τηλεοπτικού τοπίου, για «διαφάνεια», για «κανόνες», για κτύπημα της «διαπλοκής»…

Μπροστά σε τέτοια αποτρόπαια κακουργήματα πολιτικής ΑΠΑΤΗΣ και αυθάδους πολιτικού παραλογισμού το μόνο που σου μένει είναι να φωνάξεις: Άι σιχτίρ αλήτες και «αριστερά» τέρατα του σύγχρονου φασισμού…

Τέρατα πιο αιμοβόρα και από αυτά της δεξιάς κεφαλής του 4ου Ράιχ…

Μια κεφαλή που σηκώνεται ξανά και επελαύνει με το ψυχρό και «ξεπλυμένο» πρόσωπο του νέου εκτελεστή: Του Κυριάκου Μητσοτάκη…

Άθλος κι αυτός του ΣΥΡΙΖΑ…

Πηγή Ρεσάλτο

Διαβάστε και το σχετικό κείμενό μας: "Όταν ο τηλεοπτικός βόθρος αποτιμάται σε εκατομμύρια…"




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο λαός συντρίβεται από το “αδιέξοδο” (δεν υπάρχει άλλος δρόμος) με το οποίο του φράζουν τη δημιουργική του δύναμη. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Λουφάζει, μαραζώνει και σιγά-σιγά πεθαίνει. Αυτός είναι ίσως ο πλέον καταστροφικός κωδικός και έχει εφαρμοστεί πολύ έντεχνα από τον “λαοπρόβλητο” σημερινό πρωθυπουργό “κύριο” Τσίπρα , από όλους τους προηγούμενους και θεμελιωτές της κρίσης , σίγουρα και από όλους τους επόμενους, εκτός αν προσπαθήσουμε, ως εθνικό σύνολο, να ξαναβρούμε την ψυχική μας ορμή προς ζωή και δημιουργία, αντιστεκόμενοι και χαράζοντας “έναν άλλο” δρόμο!

Γράφει η Κατερίνα Χατζηθεοδώρου

3. Παντού ψέμα αντί αλήθειας

Το Σύστημα χρησιμοποιεί καθ' υπερβολήν το ψέμα για κάθε του πολιτική πράξη και απόφαση, σε σημείο να εμφανίζει το μαύρο για άσπρο. Έτσι προκαλείται τεράστια σύγχυση στο λαό, ένα μεγάλο ποσοστό του οποίου δεν έχει ούτε την κριτική ικανότητα, ούτε τη γνώση (εφ' όσον τον άφησαν επί σκοπώ, για πολλά χρόνια, χωρίς αληθινή Παιδεία), ούτε φυσικά όλα τα δεδομένα (αφού του τα αποκρύπτουν), ώστε να διακρίνει ποιο είναι το άσπρο και ποιο το μαύρο.

Η απόκρυψη των δεδομένων, ίσως θα μπορούσε να αναφερθεί σαν μια ιδιαίτερη τεχνική χειραγώγησης, ωστόσο εδώ την εντάσσουμε στην ευρύτερη: “Παντού ψέμα αντί αλήθειας”, επειδή όταν αποκρύπτονται τα πραγματικά δεδομένα της πραγματικότητας, κάποια άλλα ψευδή εμφανίζονται στη θέση τους για να μην υπάρχει “κενό δεδομένων”. Αν άφηναν κενό δεδομένων οι άνθρωποι του Συστήματος, πολλοί θα άρχιζαν να ψάχνουν γιατί υπάρχει κενό και ποιο. Και μια τέτοια αναζήτηση δε συμφέρει καθόλου το Σύστημα.

Δεν είναι ο κ. Τσίπρας που εφηύρε τον κωδικό “παντού ψέμα”, καλομελετημένος κωδικός της Νέας Τάξης είναι και σίγουρα υποστηριζόμενος (back-up: ποια ψέματα “πιάσανε”, ποια όχι, προς τροποποίησή τους). Απλά ο Τσίπρας ως πλήρως ενταγμένος στο Παγκόσμιο Σύστημα εξουσίας, χρησιμοποιεί αυτήν τη μέθοδο καθ' υπερβολήν, επειδή προφανώς “του πάει”, ταιριάζει με το χαρακτήρα του.

Τυχαία, άραγε, εκφράζεται έτσι ο Τσίπρας, σαν ανισόρροπος, εμφανίζοντας το μαύρο για άσπρο -το ίδιο και ο πολιτικός “περίγυρός” του; Τίποτα δεν είναι τυχαίο, όλα είναι μελετημένα στο έπακρο. Γι' αυτό το λέω και το ξαναλέω, μέχρι να γίνει συνείδηση και στον τελευταίο αληθινό Έλληνα: Ο Τσίπρας προετοιμαζόταν από τη Ν.Τ.Π. για το ρόλο του, ήδη πριν από κάποια χρόνια. Και τεκμήριο αποτελεί ότι ο κύριος αυτός έχει εφαρμόσει με μεγάλη επιτυχία επάνω μας όλους τους κωδικούς χειραγώγησης , τους επεξεργασμένους από το Παγκόσμιο Σύστημα, τη Ν.Τ.Π.

Όμως, πλέον, στο συγκεκριμένο κωδικό, έχουν τόσο πολύ όλοι τους υπερβεί κάθε όριο, ώστε, στην καλύτερη περίπτωση, οδηγούν τον πολίτη σε παραίτηση από την ενεργό δράση του τύπου: “ Δεν ασχολούμαι πια ... αφού δεν μπορώ να βγάλω άκρη. Δε θα με τρελάνετε σεις, παλιοαλήτες”!

Και στη χειρότερη περίπτωση διαταράσσουν την ήδη ασταθή νοητική ισορροπία του πολίτη, αποτέλεσμα τόσων “χτυπημάτων” που έχει δεχτεί, ο οποίος πλέον ζει υπό την επιρροή της διαρκούς σύγχυσης μεταξύ αλήθειας και ψεύδους, με επιτομή: “Βγαίνουμε ή δε βγαίνουμε από την κρίση;” “Θα υπάρξει αύριο για μένα ή δε θα υπάρξει;”

Στον κωδικό αυτό μπορεί να ενταχθεί και το αφειδώλευτο πούλημα στο λαό ελπίδων, το οποίο φθάνει στο αποκορύφωμά του κατά την προεκλογική περίοδο, αλλά ποτέ δεν εγκαταλείπεται από αυτούς που έγιναν κυβέρνηση. Όπως τώρα: η χώρα χάνει τη δημόσια και ιδιωτική περιουσία της, δέχεται μια τρομακτική εισβολή μουσουλμανικού πληθυσμού, ταυτόχρονα βρίσκεται στα πρόθυρα της πλήρους οικονομικής κατάρρευσης και οι πωλητές ανήλιαγων ελπίδων και θεοσκότεινου ψεύδους δηλώνουν ότι “τα δύσκολα είναι πίσω μας και όπου να 'ναι μπαίνουμε στην ανάπτυξη”!

Το ψέμα και ψεύτικη ελπίδα είναι σαν το νανούρισμα και οι επιστήμονες της προπαγάνδας το γνωρίζουν καλά αυτό. Και το νανούρισμα της ελπίδας έχει βάλει τον ελληνικό λαό αν όχι σε ύπνο, τουλάχιστον σε προΰπνια, νωθρή κατάσταση. Το παρήγορο όμως είναι ότι υπάρχει ένα κομμάτι του, όλο και μεγαλύτερο, που αγρυπνά και κατανοεί και πονάει... Και το πιο πιθανό είναι ότι κάποια στιγμή θ' “αντιδράσει”, αναλαμβάνοντας “δράση”.

4. Οι επιθέσεις λασπολογίας

Οι ηγετικές πολιτικές ομάδες του Συστήματος οργανώνουν εκ των προτέρων επιθέσεις λασπολογίας εναντίον των επαγγελματικών κλάδων τους οποίους πρόκειται να πλήξουν. Ας θυμηθούμε τι ειπώθηκε πρόσφατα εναντίον των αγροτών, ώστε να αμαυρωθεί η εικόνα τους, όταν αυτοί ξεκίνησαν τον αγώνα τους.

Αν αυτοί οι κλάδοι δεν υποχωρήσουν στο χτύπημα και συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις τους, το Σύστημα καταφέρνει, με την αμέριστη συμπαράσταση των συστημικών μέσων ενημέρωσης και με σχετικές δηλώσεις από τα “προβεβλημένα” του μέλη, να στρέψει μέρος του κοινωνικού σώματος εναντίον τους. Ή, στην καλύτερη περίπτωση, καταφέρνει να μην τους συμπαρασταθεί σχεδόν καθόλου το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο. Αυτός είναι ο λεγόμενος κοινωνικός αυτοματισμός.

5. Η απόσπαση της προσοχής της κοινής γνώμης

Το πολιτικό κατεστημένο αποσπά με πολύ έντεχνους τρόπους την προσοχή της “κοινής γνώμης”, δηλαδή της γνώμης του κοινωνικού συνόλου που δεν είναι ενταγμένο στο Σύστημα και διαμορφώνει σχετικά ελεύθερα την άποψή του για τα συμβαίνοντα, από θέματα στα οποία θα έπρεπε να είναι εστιασμένη. Θέματα που θα μπορούσαν να κινητοποιήσουν το κοινωνικό αυτό σύνολο ώστε να μπορέσει, δίνοντας έναν έγκαιρο αγώνα, να αποτρέψει κάποια συστημική επίθεση εναντίον του (ας πούμε ένα βαρύ φορολογικό νομοσχέδιο) ή εναντίον ενός άλλου κοινωνικού συνόλου (ίσως έναν άδικο πόλεμο).

Πρόσφατο παράδειγμα είναι η πρόταση (από ποιον άλλο; από τον κ. Τσίπρα) μιας Συνταγματικής αναθεωρήσεως, μίας φούσκας εντυπωσιασμού, που δεν εμπεριέχει ούτε την ελάχιστη δημοκρατική ουσία, αντιθέτως ισχυροποιεί το Σύστημα. Και έχει κύριο στόχο την απόσπαση της προσοχής τού λαού από τα θέματα ζωής ή θανάτου που αντιμετωπίζει εδώ και καιρό και από τον αγώνα που πρέπει να δώσει, για να αποφύγει τον όλεθρό του.

6. Η δημιουργία μη κυβερνητικών οργανώσεων -ΜΚΟ (στην υπηρεσία του Συστήματος)

...Στρατολογούν άτομα που υπηρετούν τα συμφέροντα του Συστήματος στην περιοχή (π.χ. τα Βαλκάνια), ενάντια στα συμφέροντα και ίσως ενάντια στην ακεραιότητα της ίδιας τους της πατρίδας. Έχουν συνήθως τίτλους άσχετους προς του πραγματικούς τους στόχους, τους οποίους καλύπτουν κάτω από αυτούς που δηλώνει η “ετικέτα”. Οι τίτλοι εμφανίζονται να είναι “υψηλών αρχών”, όπως η δημοκρατία, η αλληλεγγύη και η φιλανθρωπία. Έτσι, κρύβεται καλά το πραγματικό τους περιεχόμενο με ένα περιτύλιγμα πολύ ελκυστικό στους πολίτες.

Τα εκατομμύρια δολάρια ή ευρώ που δαπανώνται αφειδώς από τους φιλάνθρωπους τύπου Σόρος στις διάφορες ΜΚΟ που ελέγχουν, έχουν υποκλαπεί από όλους τους λαούς και πολίτες της γης, με επώδυνο “πρότυπο” τους Έλληνες πολίτες, ποδοπατώντας κάθε έννοια ανθρωπισμού και κοινωνικής δικαιοσύνης. Αλλά, αν δεν αγωνιστούν οι ίδιοι οι λαοί (και γιατί όχι μπροστάρης ο ελληνικός;) για να φέρουν Δικαιοσύνη στις κοινωνίες τους, ποιος θα την φέρει; Ο ορκισμένος εχθρός της , η Νέα Τάξη , η “πυραμιδική δομή” της Παγκόσμιας Ολιγαρχίας του πλούτου;

Όσοι δεν έχουν ενταχθεί σε αυτές από καθαρό συμφέρον, όπως μερικά αφελή “ιδεολογικά ξεπεταρόνια” που τα άγουν και τα φέρουν οι διόλου αφελείς καθοδηγητές τους, ας μας πουν τι κάνουν ώστε ο κ. Σόρος να μην εκμεταλλεύεται την ανθρωπότητα; Αντ΄αυτού, επιλέγουν τον εύκολο δρόμο της “ανθρωπιστικής” εξ-ίσωσης προς την εξαθλίωση, για να αποδείξουν στον εαυτό τους και σε μας πόσο ανώτερα όντα είναι, φιλοτεχνώντας αριστοτεχνικά μέσα τους την Ιδεατή τους Εικόνα! Της εξ-ίσωσης να στοιβάζονται επάνω σε πεινασμένους, άνεργους Έλληνες και άλλοι εξαθλιωμένοι (πολλοί ίσως όχι, αλλά με άλλες σκοπιμότητες) μη Έλληνες.

7. Ο χαρακτηρισμός: “Αυτό είναι λαϊκισμός”

Το Σύστημα, όταν εκδηλώνεται προσωπική ή συλλογική έν-λογος (με συγκροτημένο λόγο) αντίδραση, που το αντιμάχεται ή μια αδέσμευτη λαϊκή συσπείρωση που του αντιτάσσεται με έναν απλό, λαϊκό λόγο, τη χαρακτηρίζει ως λαϊκισμό. Ποτέ ωστόσο δεν μας έδωσε τον ορισμό αυτής της λέξης. Έτσι αυτή έχει καταντήσει μια “πολυ-λέξη” (όπως “πολυ-κατάστημα”) που ακριβώς έχει εφευρεθεί για να χωράει τα πάντα, όσα το Σύστημα δεν μπορεί ή μάλλον δε το συμφέρει να αντιμετωπίσει με πολιτικά επιχειρήματα.

Και ποιος είναι μεγαλύτερος “λαϊκιστής” από το ίδιο Σύστημα και τους ανθρώπους του, που “επιχρυσώνουν” μεθοδικά, με τον ψεύτικο πολιτικό λόγο που εκφέρουν, την διαμορφωμένη από αυτούς πολιτική πραγματικότητα, ώστε να είναι αρεστή ή, έστω, ανεκτή από το λαό; Αυτή είναι και η ουσιαστική έννοια του λαϊκισμού, ο οποίος βρίσκεται στο ζενίθ του κατά τις προεκλογικές περιόδους, όταν “όλες οι ελπίδες έρχονται”, μαζί και η Άνοιξη σ' όλη τη χώρα!

8. Η προετοιμασία της διεθνούς κοινής γνώμης με σοβαρές κατηγορίες εναντίον του υπό επίθεση λαού

Το Σύστημα και οι άνθρωποί του (πολιτικοί, μμε, μη κυβερνητικές, κρατικοί “μηχανισμοί” διαπλοκής κ.α.) προετοιμάζουν τη διεθνή κοινή γνώμη, μέσω ψευδών και ανυπόστατων κατηγοριών, να διάκειται εχθρικά ενάντια σε κάποιο υποψήφιο οικονομικό -και όχι μόνον- θύμα, ώστε να μην έχει την αμέριστη συμπαράσταση των άλλων λαών, παρά μόνον ίσως κάποιων ελαχίστων ανθρώπων, που μπορούν να διακρίνουν τα ψεύδη και τις σκοπιμότητές τους.

Ας θυμηθούμε, κατά την έναρξη της μεγάλης δοκιμασίας που περνάμε ως λαός, πώς αυτός ο αλήστου μνήμης τότε πρωθυπουργός της Ελλάδος μάς καταρράκωσε ως Έλληνες στο εξωτερικό και το φρόνημά μας ως υπερήφανου λαού στο εσωτερικό. Προετοίμασε έτσι τη διεθνή κοινή γνώμη, κυρίως των Βόρειων λαών, να διάκειται εχθρικά, ή τουλάχιστον αδιάφορα, προς τον ελληνικό λαό. Πλέον αυτού, προετοίμασε τους Έλληνες να αποδεχτούν “ησύχως” ό,τι θα επακολουθούσε, εφ' όσον είχε τεθεί σε λειτουργία μέσα τους το εξής αυτο-ενοχοποιητικό: “τέτοιοι που είμαστε, καλά να πάθουμε”, που συνιστά τον επόμενο κωδικό.

9. Ενοχικά συναισθήματα- διάλυση της αυτοεκτίμησης

Οι άνθρωποι του συστήματος καλλιεργούν μέσα μας, όπως και σε άλλους λαούς-υποψήφια θύματα, ενοχικά συναισθήματα, Ας θυμηθούμε εκείνο το πολύ χαρακτηριστικό: “όλοι μαζί τα φάγαμε”! Με αυτή τη σατανική τεχνική διαλύουν την αυτοεκτίμησή μας και κατά άμεση συνέπεια μειώνουν την συναίσθηση της αξιοπρέπειάς μας. Και κατά έσχατη και αναπόφευκτη συνέπεια εκμηδενίζουν τη μαχητικότητά μας.

Αν δεν στηριζόμαστε γερά στην αυτοεκτίμηση, αν νιώθουμε ότι είμαστε περίπου τιποτένιοι, πώς είναι δυνατόν να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπεια και την ελευθερία μας; Μάς φέρονται σαν σε υποτελείς, σαν σε δούλους και σκύβουμε ευλαβικά το κεφάλι, “να μας το πάρουν”. Κυρίως αδειάζοντάς το από κάθε άξιο λόγου περιεχόμενο. Μέχρι να μείνει σαν μια άδεια κολοκύθα!

10. Καλλιεργούν έναν επίπλαστο ηγεμονισμό και την ηττοπάθεια του λαού

Τα ενεργούμενα του Συστήματος φέρονται ανυποχώρητα προς το λαό με έναν ηγεμονισμό επίπλαστο και μία δύναμη ψεύτικη, μία “δοτή” δύναμη , όχι από το λαό όπως στην αληθινή δημοκρατία, αλλά από το Σύστημα. Αυτήν την εικόνα, το “image”, την φιλοτεχνούν προσεκτικά οι επικοινωνιολόγοι του Συστήματος και την αναπαράγουν όλα τα συστημικά μμε και ειδικά η τηλεόραση. Αυτοί όλοι χτίζουν τους “γυάλινους” ηγέτες του σήμερα, που έχουν τόση δύναμη και αξία όση μια αερόφουσκα, ένας πομφόλυξ.

Δυστυχώς όμως αυτή η εικόνα της δήθεν δύναμης περνάει μέσα στην ψυχή του απλού πολίτη. Και του δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι οι τυραννίσκοι της ζωής του, οι εντολοδόχοι του Παγκόσμιου Συστήματος και ως εκ τούτου προστατευόμενοι από αυτό, είναι παντοδύναμοι, συνεπώς ο ίδιος είναι πολύ “λίγος” και ανίσχυρος για να τους αντιταχθεί.

Ακούγονται συχνά φράσεις από Έλληνες πολίτες όπως: “Τι μπορεί να κάνει ο απλός λαός, αυτοί που κυβερνάνε έχουν τη δύναμη” ή “Όσο και να παλέψουμε, στο τέλος αυτό που θέλει η κυβέρνηση γίνεται”. Αυτές είναι οι νοητικές φόρμες της πλήρους ηττοπάθειας και αυτο-παράδοσης, που καλλιεργούνται εντατικά μέσα στον ελληνικό λαό και σε σημαντικό βαθμό έχουν επιτύχει το στόχο τους.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Τσίπρας διαρκώς (χαμο)γελάει, σαν να πηγαίνουν όλα κατ' ευχήν σε αυτήν εδώ τη χώρα. Στo image του “ικανού και δυνατού” που προσπαθούν πολύ έμπειροι επικοινωνιολόγοι να του χτίσουν, δεν χωράει σκουντουφλιά. Αν είχε σκουντούφλικο και σκοτεινιασμένο ύφος, όπως παραδείγματος χάριν ο κ. Σαμαράς, ίσως τώρα να είχε “πέσει”. Το σκοτεινιασμένο ύφος θα μετέδιδε “σήμα” ανησυχίας και συνεπώς αφύπνισης, ενώ το διαρκές χαμόγελο, μια ψεύτικη εικόνα ελπίδας κι αυτό, λειτουργεί ως νανούρισμα: “Κοιμήσου λαέ, με μένα στο τιμόνι όλα πάνε καλά...”

11. Θέτουν το λαό μπροστά σε ένα διαρκές “αδιέξοδο” ή κωδικός: “Δεν υπάρχει άλλος δρόμος”!

...Το δεν υπάρχει άλλος δρόμος, που έχει καθ' υπερβολήν χρησιμοποιηθεί ενάντια στην ψυχονοητική υπόσταση του ελληνικού λαού, τούτη εδώ τη λειτουργία επιτελεί: εκμηδενίζει μέσα του την αναζήτηση άλλου δρόμου, πράξη που θα είχε ως άμεση συνέπεια την απομάκρυνση από τον “άνωθεν” επιβαλλόμενο, καταστροφικό μονόδρομο.

Ο κωδικός “δεν υπάρχει άλλος δρόμος” βρήκε την απόλυτη ισχύ και έκφρασή του κατά το Συνταγματικό πραξικόπημα της 5ης προς 6η Ιουλίου του 2015, κατά το οποίο εν μιά νυκτί μεταμορφώθηκε το καλλίμορφο και αγέρωχο ΟΧΙ του Ελληνικού λαού στο πολιτικό έκτρωμα του “ΝΑΙ σε όλα”.

Ήταν τόση η πρεμούρα του Συστήματος να πετάξει το ΟΧΙ στα σκουπίδια, που ούτε τα προσχήματα δεν κράτησε. Και όλο “σκηνικό” μεταμόρφωσης του ΟΧΙ σε ΝΑΙ βοούσε ότι επρόκειτο για μια καλοστημένη και προμελετημένη προδοσία, που δόθηκε στο λαό με τη μορφή μιας κακοστημένης θεατρικής παράστασης, με όλον τον “πολιτικό θίασο” επί σκηνής και με τίτλο: “Δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς! Δεν υπάρχει άλλος δρόμος!”

Αυτή η μέθοδος κατά την οποία ο λαός πείθεται ότι δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση και λύση, (Τhere Is No Alternative=TINA) παρά μόνον η αδιέξοδη που του έχει επιβληθεί “άνωθεν”, συνθλίβει τη φυσική ορμή του προς αναζήτηση ευφυών λύσεων και δημιουργικών δράσεων, που θα τον έβγαζαν από την κρίση πολλαπλών επιπέδων, μέσα στην οποία τον έχει “τυλίξει” το Σύστημα.

Το δεν υπάρχει άλλος δρόμος, δηλαδή υπάρχει μόνον το επιβαλλόμενο αδιέξοδο, μπορεί να παρομοιαστεί με ένα ακριβό και πολύ ταχύ αυτοκίνητο που κινείται με 140-150χιλ. (πάρα πολύ πιο ισχυρή είναι η ορμή κάθε λαού να “τρέξει μπροστά” και να δημιουργήσει) και ξαφνικά κάποια αόρατη δύναμη του κλείνει το δρόμο με έναν βράχο ή έναν ισχυρό τοίχο από ατσάλι. Δε θα συντριβεί το αυτοκίνητο αυτό;

Έτσι και ο λαός συντρίβεται από το “αδιέξοδο” με το οποίο του φράζουν τη δημιουργική του δύναμη. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Λουφάζει, μαραζώνει και σιγά-σιγά πεθαίνει. Αυτός είναι ίσως ο πλέον καταστροφικός κωδικός και έχει εφαρμοστεί πολύ έντεχνα από τον “λαοπρόβλητο” σημερινό πρωθυπουργό “κύριο” Τσίπρα, από όλους τους προηγούμενους και θεμελιωτές της κρίσης, σίγουρα και από όλους τους επόμενους, εκτός αν προσπαθήσουμε, ως εθνικό σύνολο, να ξαναβρούμε την ψυχική μας ορμή προς ζωή και δημιουργία, αντιστεκόμενοι και χαράζοντας “έναν άλλο” δρόμο!
(συνεχίζεται)

Υ.Γ. Επιτρέπεται η μερική ή ολική αναδημοσίευση αυτού του κειμένου, αφού ολοκληρωθεί η ανάρτησή του, καθόσον αποτελείται από τέσσερα μέρη (Α)-(Δ) και η με οποιοδήποτε τρόπο χρήση του. Κάτι περισσότερο: παράκλησις προς τούτο.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μπαίνουμε στην εποχή του λεγόμενου «political recession» (σ.σ. μια κατάσταση αδυναμίας ανάληψης πολιτικών πρωτοβουλιών) και φαίνεται πως η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ενωσης άρχισε να καταλαβαίνει ότι χάνει τον έλεγχο και δεν οδηγεί πια τα γεγονότα. Αυτά ήταν τα χαρακτηριστικά λόγια αρχηγού κράτους της ΕΕ μετά τη λήξη των εργασιών των G20 στην Κίνα.

Γράφει η Αγγελική Παπαμιλτιάδου
Ανταπόκριση Μπρατισλάβα


«Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα ενημέρωσε στο δείπνο ότι δεν ήταν καθόλου σίγουρος για τη νίκη των Δημοκρατικών στις επερχόμενες εκλογές. Εάν εκλεγεί ο Ντόναλντ Τραμπ, τότε θα μιλάμε για «global political recession» με απρόβλεπτες συνέπειες, συνέχισε.

Για πρώτη φορά σε σύνοδο των G20 δεν πάρθηκαν σαφείς αποφάσεις για τα φλέγοντα θέματα, γιατί στις συναντήσεις που έγιναν κεκλεισμένων των θυρών και για τις οποίες πολύ λίγα διέρρευσαν, τα προβλήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης έμοιαζαν αξεπέραστα.

Σύμφωνα με διασταυρωμένες πληροφορίες, στην τριμερή συνάντηση του Τούρκου προέδρου Ερντογάν με τους κ.κ. Τουσκ και Γιούνκερ -αν και πραγματοποιήθηκε σε πολύ ψυχρό κλίμα- πάρθηκε η απόφαση το θέμα της άρσης της βίζας και η απόφαση να μετατεθούν από τον Οκτώβριο στο τέλος του χρόνου, δίνοντας στις δύο πλευρές χρόνο να ξαναχτίσουν τις κομμένες γέφυρες επικοινωνίας αλλά και να εξεταστεί η απαίτηση του κ. Ερντογάν για έστω και σιωπηρή ανοχή της ΕΕ στην κήρυξη των Κούρδων ως «τρομοκρατών».

Βέβαια, όπως μαθαίνουμε, κανείς δεν είναι σίγουρος ότι αυτή η απόφαση θα κρατήσει καθώς ο Τούρκος πρόεδρος παραμένει απρόβλεπτος και δύσπιστος ως προς την ΕΕ, αν και δήλωσε ότι θα κρατήσει χαμηλά τις ροές των προσφύγων προς την ΕΕ ως ένδειξη «καλής θέλησης».

Η Ευρώπη φαίνεται να βουλιάζει από μία σειρά προβλημάτων που έπεσαν όλα μαζί και που δύσκολα μπορούν να επιλυθούν. Όπως ανέφερε δεύτερος αξιωματούχος που έλαβε μέρος σε συζήτηση στο περιθώριο της συνόδου, επτά χώρες τουλάχιστον έρχονται αντιμέτωπες με εκλογές ή την προοπτική πολιτικής αστάθειας: Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Πορτογαλία, Ελλάδα, Ισπανία και... Βρετανία.

«Ελπίζουμε ότι η φαινομενική αποσταθεροποίηση της Άγκελα Μέρκελ θα είναι προσωρινή. Εάν όμως παραμείνει πιστή στο σχέδιό της για το προσφυγικό, τότε ίσως ετοιμάζεται για ηρωική έξοδο», εκτίμησε ο αξιωματούχος.

Τι σημαίνουν όλα αυτά όμως για την Ελλάδα;

Σύμφωνα με πληροφορίες, κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να ασχοληθεί σε πολιτικό επίπεδο με τη χώρα μας και την αξιολόγηση αλλά και το χρέος. Οι επικείμενες διαπραγματεύσεις θα αφεθούν στα χέρια των τεχνοκρατών -παρά τις ενστάσεις της κυβέρνησης-, οι οποίοι έχουν εντολές για διατήρηση των αυστηρών ορίων και χρονοδιαγραμμάτων και την ενεργοποίηση του κόφτη εάν είμαστε εκτός στόχων.

Η Ελλάδα απασχολεί την πολιτική ηγεσία της ΕΕ περισσότερο για το προσφυγικό καθώς πρόθεση των άλλων χωρών-μελών είναι να παραμείνουν κλειστά τα σύνορα και να δημιουργηθούν νέα κέντρα στη χώρα μας, με τη χορηγία βέβαια κονδυλίων της Κομισιόν. Σε αυτή την προοπτική κύριο λόγο θα παίξει η... βούληση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Ένα άλλο θέμα που δεν θέλει να διαχειριστεί η πολιτική ηγεσία της ΕΕ είναι η βιωσιμότητα του χρέους και οι διαπραγματεύσεις τον Οκτώβριο με το ΔΝΤ. Υπάρχει ισχυρό το ενδεχόμενο οι αποφάσεις να παρθούν μετά τις γερμανικές εκλογές.

Σε αυτό το σημείο να σημειωθεί ότι εάν υπάρξει θέμα χρέους πριν τις γερμανικές εκλογές, τόσο η κ. Μέρκελ όσο και ο κ. Σόιμπλε θα κρατήσουν σκληρή στάση για τη χώρα μας. Μετά τις εκλογές όμως, ο κ. Σόιμπλε μάλλον θα αποχωρήσει αφήνοντας όλα τα ενδεχόμενα ανοικτά, καθώς η ΕΚΤ έχει ήδη διαμηνύσει στους υπουργούς Οικονομικών της Ευρωζώνης ότι και αυτή θεωρεί τα μέτρα για το ελληνικό χρέος ελλιπή και μη βιώσιμα...

Στη διάσκεψη των G20 εμφανίστηκαν και δύο τάσεις που αξίζει να σημειωθούν:

1. Η Τουρκία φαίνεται να πήρε σιωπηρή συμπαράσταση στην επιδίωξή της να μην υπάρξει συνένωση των δύο θυλάκων των Κούρδων στη Συρία.

2. Από την άλλη, φαίνεται να αλλάζουν οι συστοιχίες συμφερόντων και η Δύση να αφήνει τον Βλαντίμιρ Πούτιν να στηρίζει εμμέσως τον Ασαντ.

Οι αντικρουόμενες αποφάσεις και τάσεις δείχνουν ότι βαδίζουμε σε αχαρτογράφητα νερά, σε μια δύσκολη και απρόβλεπτη χρονικά περίοδο για την ΕΕ, με τους Κινέζους να «απειλούν» τους Ευρωπαίους ηγέτες να πάρουν άμεσες αποφάσεις για να μη συμπαρασύρουν και αυτούς, σε περίπτωση μιας σοβαρής οικονομικής διαταραχής...

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

"Το νερό δεν ξεχνά"  λέει ο λαός.
Ο λαός όμως ο ίδιος ξεχνάει πολύ εύκολα.

"Ανοχύρωτη πόλη η Καλαμάτα απέναντι στις πλημμύρες"  αποφάνθηκε ο κοπρίτης Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, το υπολειμματικό καρκινικό κύτταρο του ΠαΣοΚ (ένα από τα δεκάδες) που μετανάστευσε σε άλλο όργανο, ια να δώσει μεταστάσεις και να συνεχίσει εκεί την θανατηφόρα δράση του έναντι της πατρίδας και των πολιτών.

Και δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος να του πεί μέσα στην μούρη:   
"Μα αφήσατε λεφτά καθόλου στο κράτος; Οι υποδομές και η συντήρηση των υποδομών χρειάζονται χρήμα. Πού είναι το χρήμα; 
Τόσα χρόνια πριν την κρίση φάγατε του κόσμου τα λεφτά στα "εξοπλιστικά" και στις μίζες τους, προς μεγάλη χαρά των μεγάλων πολυεθνικών κατασκευής όπλωνφάγατε όλα τα λεφτά απ' τα ευρωπαϊκά προγράμματα σύγκλισης, και τα κάνατε ρουσφέτια, διορισμούς, δάνεια στην διαπλοκή, δημόσια έργα πληρωμένα στους εργολάβους-καναλάρχες τρεις και τέσσερεις φορές πάνω απ' το κόστος τους, τα κάνατε "εκσυγχρονισμό" και δεξιώσεις στα Four Seasons του Παρισιού, τα κάνατε "Ολυμπιακά έργα" που απέμειναν ωραία ερείπια, τα κάνατε τοξικά ομόλογα των ταμείων, για νάρθει μετά το κτήνος να τα ληστέψει με το PSI του.
Και τώρα, στον καιρό των μνημονίων και της προδοσίας, όλο το χρήμα, όλο το αίμα του κοσμάκη πάει στους Ειδικούς Λογαριασμούς και από 'κει απ' ευθείας στις τσέπες των τοκογλύφων και των τραπεζών που σας κρατούν στην εξουσία.
Πού είναι λοιπόν το χρήμα για τις υποδομές; 
Αφήσατε τίποτα με την ληστρική και την δωσιλογική πολιτική σας; 
ΑΦΗΣΑΤΕ ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ ΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ ΑΛΛΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.  
ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΣΑΣ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ.  
Είσαστε υπόλογοι και για την παραμικρή καταστροφή, για κάθε θάνατοόχι απ' την βαρειά αμέλειά σας, αλλά απ' την εγκληματική προμελέτη σας". 

Όπως φαίνεται όμως μόνο το νερό δεν ξεχνάει. 
Εμείς ξεχνάμε τα πάντα.
Γι  αυτό και είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε ακόμη μεγαλύτερες καταστροφές.
Σε προσωπικό, τοπικό, εθνικό επίπεδο.

Εκτός κι αν ακολουθήσουμε τον δρόμο του νερού.
Αυτόν που συμπαρασύρει στο διάβα του όποιον και ό,τι του στέκεται εμπόδιο, για να συνεχίσει την προαιώνια χαραγμένη πορεία του.
Όπως πρέπει να κάνουν, οι λαοί του κόσμου τούτου!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Καραμπελιά 
Απολύτως χαρακτηριστική του κλίματος της κατάθλιψης και της παραίτησης που κυριαρχεί ευρύτερα στον χώρο των «πολιτικοποιημένων» συμπολιτών, και κυρίως των προερχόμενων από την αριστερά, είναι η αντίδραση πολλών –κάποτε αληθινών– φίλων μας στο πρόσφατο εγχείρημα του Άρδην, να προχωρήσει στη συγκρότηση ενός πολιτικού κινήματος.
Η γκάμα των αντιδράσεων υπήρξε όντως ευρεία. Αρκετοί, μας είπαν: «Το “Άρδην”, οι “Εναλλακτικές Εκδόσεις”, ο “ν. Λόγιος Ερμής”, τα βιβλία σας, οι εκδηλώσεις σας στην Ξενοφώντος, στην Αθήνα, στη Βαλαωρίτου στη Θεσ/νίκη, στην Πάτρα, αντιπροσωπεύουν μια πνευματική όαση, γιατί θέλετε να την “βρωμίσετε” με την κομματική πολιτική; Αφού, ούτως ή άλλως, η χώρα χαμένη είναι. Συνεχίστε εσείς το “θεάρεστο έργο” της πνευματικής αφύπνισης και, κάποτε, αργότερα, ίσως εμφανιστούν και σχετικά πολιτικά κινήματα». Και υπάρχουν αναρίθμητες παραλλαγές της ίδιας ένστασης, που κινείται πάνω σε ένα και μόνιμο μοτίβο: «Ο κόσμος είναι κουρασμένος, απογοητευμένος, δεν είναι διατεθειμένος για νέα πολιτικά εγχειρήματα, θα πρέπει να ωριμάσουν οι συνθήκες, για κάτι ευρύτερο» κ.ο.κ. Όπως υποστηρίζει, εμφατικά, εδώ και χρόνια, ένας διανοούμενος με σημαντική πνευματική παραγωγή: «σήμερα είναι καιρός του σπείρειν και όχι του θερίζειν».
Ορισμένοι –κάποιοι συνέβαλαν ενεργά στην καταστροφή, και προς τιμήν τους αποστασιοποιήθηκαν– υποστηρίζουν πως οι ρυθμοί της ανασυγκρότησης των κινημάτων για τη σωτηρία της πατρίδας θα πρέπει να ακολουθήσουν τους δικούς τους ρυθμούς εξέλιξης.  Προσπαθούν μάλιστα –καθόλου προς τιμήν τους– να φράξουν τον δρόμο σε όσους είχαν ήδη συνείδηση των τεκταινομένων, όπως εμείς, «καλώντας» μας να αναμένουμε τη δική τους «ωρίμανση».
Άλλοι καταλήγουν στην ίδια πρόταση, της αποστασιοποίησης, μέσα από μια αντίστροφη κίνηση, εκείνη μιας αβάσιμης και συχνά ψεύτικης αισιοδοξίας. «Όλα εν τέλει θα πάνε καλά, αφού περάσουμε και αυτή τη στενωπό. Ο ελληνισμός πέρασε και χειρότερα και αναγεννήθηκε εν τέλει». «Εξ άλλου, δεν βλέπετε και τις σχετικές θετικές κινήσεις που γίνονται στην επαρχία π.χ. και τις οποίες προβάλλετε και εσείς;» Μερικές φορές όμως αυτή η αισιοδοξία είναι χειρότερη από την κατάθλιψη των πρώτων. Διότι εδράζεται είτε σε μια στενή, υποκειμενικού χαρακτήρα, «ευρωστία της σαρκός» –που σε κάνει να τα βλέπεις όλα ωραία «διότι περνάς καλά»– είτε ακόμα και στην υποκρισία: Για να μην πάρω θέση, εξωραΐζω την πραγματικότητα. Και βέβαια, σε αυτό συμβάλλει και η γνωστή αίσθηση «αθανασίας» ενός πολύ παλιού, με πολυτάραχο βίο, λαού, «αφού αντέξαμε τόσα χρόνια, δεν πρόκειται να εξαφανιστούμε».
Η σύγχυση μεταξύ της ιδεολογικής προετοιμασίας και της άμεσης πολιτικής παρέμβασης, σε ό,τι  αφορά τη δική μας δραστηριότητα, εδράζεται όντως στο γεγονός ότι, τις δύο τελευταίες δεκαετίες, επιμείναμε ιδιαίτερα στην «ιδεολογική προετοιμασία», την οποία θεωρούσαμε απαραίτητη για οποιαδήποτε πιθανή ανάκαμψη του ελληνισμού. Εξ ου και η συστηματική δουλειά μας στην ιστορία και την ιδεολογική αποδόμηση του εθνομηδενισμού, η έκδοση του «ν. Λόγιου Ερμή» κ.λπ. Πάντως, παρ’ όλα ταύτα, συνεχίζαμε και την πολιτική μας δραστηριότητα πάνω σε κομβικά ζητήματα, όπως για την Κύπρο και το Σχέδιο Ανάν, την υπόθεση Ρεπούση, τον Οτσαλάν, τη Σερβία, την καταγγελία της Χρυσής Αυγής κ.λπ., ενώ παράλληλα εκδώσαμε και την πολιτική εφημερίδα «Ρήξη», το 2007. Στη δεκαετία του 2000, δημιουργήσαμε το πολιτικό κίνημα Άρδην, ενώ διεκδικήσαμε ήδη την ψήφο των πολιτών με δημοτικές κινήσεις σε μεγάλες πόλεις της χώρας και εκλέξαμε και δημοτικούς συμβούλους.
Και τα ιστορικά γεγονότα δεν σου επιτρέπουν να κινηθείς πάντα με βάση το ιδεολογικό και πολιτικό ημερολόγιο που έχεις επιλέξει ως ομάδα ή ως άτομο. Η επιτάχυνση της παρακμής του ελληνισμού μετά το 2010 –και ιδιαίτερα κατά τα δύο τελευταία χρόνια– υπήρξε τόσο σαρωτική ώστε πλέον δεν αφήνει κανένα περιθώριο για μια προνομιακή ενασχόληση με μια «δουλειά εμβάθυνσης και προετοιμασίας, για τις γενεές που θα ακολουθήσουν». Επειδή είμαστε πεπεισμένοι πως ο ελληνισμός αντιμετωπίζει κυριολεκτικώς μία κρίση ύπαρξης, δεν υπάρχει το ιστορικό περιθώριο για μια δουλειά μακράς διάρκειας χωρίς μια ταυτόχρονηάμεση κινητοποίηση για τη σωτηρία του. Διότι, πριν απ’ όλα, πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει ο ελληνισμός. Δυστυχώς, σπορά και θερισμός ήρθαν εξαιρετικά κοντά, και όχι υπό τις ιδανικότερες συνθήκες. Σπέρνουμε αλλά και θερίζουμε σχεδόν ταυτόχρονα, από τον έστω λίγο σπόρο που είχαμε ήδη φυτέψει την προηγούμενη περίοδο.
Στους εφησυχάζοντες φίλους μας θα υπενθυμίσουμε πως ποτέ άλλοτε ο ελληνισμός, από την άποψη του συνόλου των μεγεθών του, –δημογραφία, οικονομική και πνευματική παραγωγή, ρόλος στο παγκόσμιο γίγνεσθαι–, δεν βρισκόταν σε κατώτερο σημείο απ’ ό,τι σήμερα, που κινδυνεύει να μην διαθέτει πλέον τα μεγέθη για την αναπαραγωγή του ως αυτόνομο ιστορικό υποκείμενο. Γιατί αν, επί παραδείγματι, μετά την Άλωση του 1453, χάσαμε και κράτος και πληθυσμούς, ωστόσο ο ελληνισμός παρέμενε αποφασιστικός πνευματικός παράγοντας για την ίδια τη δυτική Αναγέννηση και, μέχρι το 1922, αποτελούσε καθοριστικό οικονομικό και γεωπολιτικό παράγοντα της καθ’ ημάς Ανατολής, σε αντίθεση με τη σημερινή δραματική συρρίκνωση της παρουσίας μας.
Όσο για το ότι έχουμε ιστορία 3.000 ή 4.000 χρόνων, κανείς δεν έχει κερδίσει την ιστορική αθανασία, ιδιαίτερα αν βρίσκεται σε χώρο- γεωπολιτικό σταυροδρόμι, όπως ο δικός μας, όπου η παραμικρή υποχώρηση πληρώνεται με ακριβό αντίτιμο.
Επειγόμαστε, λοιπόν, για δύο βασικούς λόγους. Ο πρώτος και θεμελιωδέστερος είναι πως τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο ελληνισμός είναι προβλήματα ζωής ή θανάτου –άμεσα, στο ορατό μέλλον–, κατά συνέπεια δεν υπάρχουν μεγάλα περιθώρια αναμονής.
Ο δεύτερος αφορά στην ανάγκη να περιοριστούν οι «περιπέτειες» και οι συχνά επώδυνες παρακαμπτήριες οδοί μιας μακράς μετάβασης σε μια νέα περίοδο, οι οποίες μπορούν να την επιμηκύνουν τόσο πολύ ώστε να κινδυνεύει με ακύρωση. Βλέπουμε την ανάγκη συγκρότησης ενός πολιτικού πόλου διότι δεν επιθυμούμε η αναζήτηση του «εκσυγχρονισμού της παράδοσής» μας να περάσει πρώτα ή αποκλειστικά από τον Σώρρα ή τη Χρυσή Αυγή, όπως κινδυνεύει να συμβεί μετά την κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ και του αριστερόστροφου μηδενισμού. Θα πρέπει ήδη να έχει διαγραφεί με τη μεγαλύτερη δυνατή ευκρίνεια μια «ενάρετη» εκδοχή του «εκσυγχρονισμού της παράδοσής» μας, και αυτή μπορούμε εμείς να την διατυπώσουμε, τουλάχιστον στις διαγραμματικές της αρχές.
Επί πλέον, η παρουσία μας θα βοηθήσει καθοριστικά στην επιτάχυνση των διαδικασιών στο σύνολο του δημοκρατικού πατριωτικού χώρου και της ελληνικής κοινωνίας συνολικά, ακόμα και για εκείνους που θεωρούν πως «επισπεύδουμε» υπερβολικά. Γι’ αυτό, για πολλοστή φορά μετά το 1990, υποχρεωθήκαμε να αναπροσανατολίσουμε τις προτεραιότητές μας και να αναβαθμίσουμε και πάλι –για όσο χρονικό διάστημα χρειαστεί– την πολιτική παράμετρο μιας δραστηριότητας που πάντα τη θέλαμε συνθετική.
Πνευματική ή πολιτική δραστηριότητα λοιπόν;
Και θα θέλαμε να θέσουμε ένα ερώτημα σε όσους επικροτούν το πνευματικό έργο και τη συνολική πνευματική/πολιτισμική δραστηριότητα του Άρδην, αλλά αρνούνται την πολιτική της διάσταση: μήπως, άραγε, το γεγονός ότι για πενήντα χρόνια συνεχίζεται αυτή η πνευματική δραστηριότητα έχει κάποια σχέση με το ότι ήταν διαρκώς συνδεδεμένη με μια εξόχως πολιτική μέριμνα; Γιατί, αντίθετα, άνθρωποι με τους οποίους έχουμε πολλές φορές συμπορευτεί, και με σπουδαία παραγωγή σε επιμέρους τομείς, έφθασαν να στηρίξουν τον Γιωργάκη Παπανδρέου, τον Κώστα Σημίτη, τον Αντώνη Σαμαρά και τον Αλέξη Τσίπρα, ενώ εμείς ποτέ δεν υποταχθήκαμε στις «σημαίες τις φοβερές της εξουσίας;» Δεν αναρωτιούνται μήπως η καθαρότητα και η ευκρίνεια της ιδεολογικής και πνευματικής παραγωγής του Άρδην συνδέεται με τη απελπισμένη κάποτε προσπάθειά μας να μείνουμε κοντά στις πολιτικές ανησυχίες και τα άμεσα προβλήματα του λαού;
 Γιατί, άραγε, μόνο εμείς κατορθώσαμε, από την παλιά εξωκοινοβουλευτική αριστερά, να φθάσουμε στη σημερινή θέση μας για την ανάγκη υπέρβασης αριστεράς και δεξιάς και στην καταγγελία του συνόλου των ελίτ της χώρας; Μήπως γιατί η ενασχόλησή μας με την πολιτική δραστηριότητα, έξω και πέρα από κόμματα και θεσμούς της μεταπολίτευσης, μας έδωσε ακριβώς τη δυνατότητα να μπορούμε να βλέπουμε με ανοικτά μάτια την πραγματικότητα και στο πνευματικό και ιδεολογικό πεδίο;
Μήπως αυτή, η κατ’ εξοχήν πολιτική μέριμνα, μας έδωσε τη δυνατότητα να προσεγγίσουμε π.χ. την ορθοδοξία και την παράδοση της χώρας, χωρίς ποτέ να ταυτιστούμε με εν πολλοίς αλλοτριωμένους θεσμούς, ή να εγκλωβιστούμε στην παράδοση;  Μήπως αυτή μας επέτρεψε να συγκρουστούμε μετωπικά –και νικηφόρα πιστεύουμε– με τον εθνομηδενισμό και την αποδομητική ιδεολογία, στον χώρο της ιστορίας; Μήπως αυτή δεν μας έκανε να «ανακαλύψουμε» έναν στοχαστή σαν τον Κώστα Παπαϊωάννου, κ.λπ.
Εν κατακλείδι, μετά από μια πορεία, για την ορθότητα της οποίας πολλές φορές αναρωτηθήκαμε, και μετά από κυριολεκτικά εναγώνιες αναρωτήσεις για το δέον γενέσθαι επί πολλά χρόνια, συμβιβαστήκαμε στο τέλος με την «ιδιοπροσωπία» μας. Καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως κάθε υποκείμενο, ατομικό ή συλλογικό, πρέπει να ακολουθεί το «δαιμόνιό» του, όπως διακήρυσσε ο Σωκράτης. Κάθε συλλογικό υποκείμενο αποτελεί μια ολότητα. Εάν προσπαθήσεις να αποκόψεις κάποιες από τις βασικές του πλευρές, συρρικνώνεται και αλλοιώνεται συνολικά.
Την αποστασία των διανοουμένων και των ελίτ μπορέσαμε να την διακρίνουμε όχι μόνο γιατί δεν ενταχθήκαμε ποτέ σε αυτές αλλά διότι, παράλληλα, μέσα από μια δημόσια και πολιτική παρέμβαση, μπήκαμε και στον κόπο να τις αποκαλύψουμε συστηματικά. (Διότι, βέβαια, δεν πιστεύουμε πως μόνο εμείς, του Άρδην, έχουμε διακρίνει την αποστασία των ελίτ· εκατομμύρια άνθρωποι, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, την διακρίνουν ή την διαισθάνονται. Αν έχουμε κάποια ιδιαιτερότητα, αυτή βρίσκεται στο ότι είμαστε από τους λίγους που πασχίζουν με συστηματικό και συνθετικό τρόπο να την αποκαλύψουν και να οικοδομήσουν μια νέα πρόταση στο υψηλό αλλά και στο λαϊκό πεδίο).
Κατά συνέπεια, σήμερα, δυστυχώς –δυστυχώς, διότι η χώρα μας κατέρχεται καθημερινά και επιταχυνόμενα προς την ιστορική εξαφάνιση–, δεν υπάρχει περιθώριο για ντιλεταντισμούς και αποστασιοποιήσεις, ούτε για ψευδείς αισιοδοξίες, που αποτελούν ένα ακόμα άλλοθι για απραξία και «αναμονή».  Για να μην κοροϊδευόμαστε, φίλε Γ., φίλε Δ., φίλε Λ., φίλε Χ., φίλε Π., φίλε Ρ.,  φίλε Σ., φίλε και φίλη…, «υποκριτή αδελφέ μου», θα πάρεις επιτέλους θέση ανοικτή και ξεκάθαρη, έτσι ώστε τουλάχιστον να απελευθερωθείς από όποια ενοχή αισθάνεσαι, διότι στήριξες αυτό το ανοσιούργημα, ή θα συνεχίσεις το παιγνίδι της απόκρυψης που σε οδηγεί στην απόλυτη ακινησία και επιτρέπει την ανάπτυξη δηλητηριωδών ζιζανίων;
Εξάλλου, καθόσον κατεβαίνει το επίπεδο του προβληματισμού και της αντιπαράθεσης στη χώρα, καθόσονκατεβαίνει κατηγορία η χώρα μας και οδηγείται στη μεταβολή της σε ένα «αποτυχημένο κράτος», τόσο κατεβαίνει και το δικό μας επίπεδο. Μια χώρα σε παρακμή δεν μπορεί στο τέλος παρά να πνίξει στην ασημαντότητα και στις άναρθρες κραυγές ακόμα και όσους την καταγγέλλουν.
Γι’ αυτό, λοιπόν, είναι η ώρα, ιδιαίτερα για όλους όσους έχουν θητεύσει στα κινήματα του νεώτερου ελληνισμού, από την αντίσταση στους Γερμανούς μέχρι τους πρόσφατους αντιμνημονιακούς αγώνες, να κάνουν, έστω τώρα, την ύστατη στιγμή, το αναγκαίο βήμα. Διαφορετικά, θα είναι υπεύθυνοι όχι μόνο για τη συγκυβέρνηση της αριστερής διανόησης με τον Λεβέντη, αλλά και για την είσοδο του Αρτέμη Σώρρα στη Βουλή!
Τα λοιπά, οι μεμψιμοιρίες, οι διαφωνίες, οι «κριτικές στηρίξεις», είναι προφάσεις εν αμαρτίαις. Αν και τώρα μηδίσετε, θα αναδειχτούν εν τέλει –έστω και πιο επίπονα, και από δρόμους σκολιούς–, από τους «ανώνυμους» συμπολίτες μας, οι δυνάμεις που θα ακυρώσουν τελεσίδικα την σημερινή κυβερνητική αθλιότητα. Θα ακυρώσουν ταυτόχρονα και εσάς, που δεν αντισταθήκατε, αλλά δια της συνενοχής και των παραλείψεων, φυλακισμένοι «μέσα στην ευρωστία της σαρκός» και τη δειλία σας, φέρατε τους μαφιόζους στην εξουσία. Εμπρός λοιπόν, μετά τον Βαρουφάκη, τον οποίο αναδείξατε πρώτο βουλευτή της χώρας, με τον Λεβέντη για Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης και τον Σώρρα για υπουργό Οικονομικών!
Πηγή "Άρδην-Ρ'ηξη"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Ιπποκράτη Δασκαλάκη

Η κρίση της Συρίας έχει ήδη εισέλθει στο έκτο χρόνο και παρά την εξάντληση των εμπλεκομένων δεν διαφαίνονται ελπίδες επίλυσης. Αντίθετα, ο αριθμός των, άμεσα και έμμεσα, εμπλεκομένων σταδιακά αυξάνεται γεγονός που σύμφωνα με στατιστικές μελέτες μεγιστοποιεί και την πιθανή διάρκεια της σύγκρουσης. Στα πρώτα στάδια της κρίσεως, η εκτεταμένη και απροκάλυπτη εμπλοκή των σουνιτικών μοναρχιών προκάλεσε την αντίδραση του σιϊτικού Ιράν και των συμμάχων του.

Την αρχική ολόπλευρη υποστήριξη των δυνάμεων της αντιπολίτευσης από τις δυτικές χώρες ακολούθησε η αντίστοιχη ρωσική στήριξη του καθεστώτος Assad. Με πρόσχημα την έξαρση της ισλαμιστικής τρομοκρατίας στην Ευρώπη, από το 2014, τα αεροσκάφη της συμμαχίας που ηγούνται οι ΗΠΑ, βομβαρδίζουν θέσεις των τζιχαντιστών. Λίγο αργότερα, το Σεπτέμβριο του 2015, οι ρωσικές δυνάμεις επενέβησαν ενεργά παρέχοντας κυρίως αεροπορική, λογιστική και πληροφοριακή υποστήριξη στη Δαμασκό κατά των δυνάμεων της αντιπολίτευσης. Το σκηνικό έχει καταστεί ακόμη πιο σύνθετο από τον πρόσφατο Αύγουστο, με την περιορισμένη τουρκική στρατιωτική επέμβαση στη Βόρεια Συρία με κύρια στόχευση τους Κούρδους μαχητές και δευτερευόντως τις δυνάμεις του ISIS.

Συνεχείς παλινδρομήσεις στα πεδία των μαχών αποδεικνύουν την αδυναμία επικράτησης οποιοδήποτε αντιπάλου ως αποτέλεσμα της πολυδιάσπασης των παρατάξεων και της φθοράς που έχουν υποστεί άπαντες. Οι ομάδες των αντικαθεστωτικών καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα αντιλήψεων, συμφερόντων, δοξασιών που κυμαίνεται από την επιδίωξη εγκαθίδρυσης ενός καθεστώτος μεσαιωνικού θρησκευτικού φανατισμού μέχρι και την απλή συμμετοχή σε λεηλασίες και πράξεις βαρβαρότητας και ατομικού πλουτισμού. Ξένοι μαχητές που συμμετέχουν στις συγκρούσεις επιδεικνύουν μια παντελή αδιαφορία έως και σκληρότητα έναντι των ντόπιων κατοίκων και οι πράξεις ανελέητης και αδικαιολόγητης βίας είναι στην καθημερινότητα όλων των πλευρών.

Αντίστοιχα, οι εξαντλημένες δυνάμεις του καθεστώτος της Δαμασκού έχουν υποκατασταθεί σε μεγάλο βαθμό από « ιδιωτικούς στρατούς» που προσπαθούν να διαφυλάξουν τα συμφέροντα των «αφεντικών» τους και τις εγκληματικές ενέργειες που τροφοδοτούν την ισχύ τους. Παράλληλα, οι συριακές ένοπλες δυνάμεις προσπαθούν με χρήση μεμακρυσμένων πυρών να καταστρέψουν τους αντιπάλους, αποφεύγοντας δικές τους απώλειες και αδιαφορώντας για τις παράπλευρες απώλειες. Δεκάδες είναι πλέον οι μεγαλύτερες ή μικρότερες οργανώσεις που συμμετέχουν στη σύγκρουση με αντικρουόμενα έως και απροσδιόριστα συμφέροντα και σύνηθες το φαινόμενο της μεταπήδησης από τη μια πλευρά στην άλλη.

Η παραπάνω κατάσταση οδηγεί στο μηδενισμό των ελπίδων επίτευξης μιας προσωρινής έστω εκεχειρίας καθόσον είναι αναρίθμητος ο αριθμός των εμπλεκομένων που δυναμιτίζουν την κάθε διαμεσολάβηση και καθιστούν ματαιοπονία κάθε προσπάθεια εξεύρεσης λύσεως . Αν μάλιστα συνυπολογίσουμε ότι ορισμένοι εξ αυτών, ένεκα πεποιθήσεων, αρνούνται οποιαδήποτε συνδιαλλαγή και επιδιώκουν μόνο την τελική και άνευ όρων επικράτηση τους, αντιλαμβανόμαστε τη δυσκολία οποιοδήποτε εγχειρήματος επιβολής της ειρήνης.

Ακόμη όμως και οι γειτονικές χώρες που υποδαυλίζουν τις συγκρούσεις δύσκολα πλέον μπορούν να υποχωρήσουν καθώς το κόστος της μέχρι σήμερα εμπλοκής είναι υψηλό και διακινδυνεύονται θέματα γοήτρου και επικράτησης σε ένα παιχνίδι «μηδενικού αθροίσματος». Αντίστοιχη και η αντίληψη των οπαδών του καθεστώτος Assad που έχουν συνδέσει ακόμη και τη φυσική τους επιβίωση από τη διατήρηση του ελέγχου μέρους της Συρίας πάση θυσία.

Η τουρκική επέμβαση όπως προείπαμε έχει περιπλέξει ακόμη περισσότερο την κατάσταση και αναμένεται να φανούν τις επόμενες ημέρες οι προθέσεις της Άγκυρας και οι κατευθύνσεις που θα ακολουθήσουν οι υποστηριζόμενοι από αυτήν αντάρτες. Η τουρκική επέμβαση προφανώς είχε την αποδοχή Ουάσιγκτον και Μόσχας, ενδεχομένως και της Τεχεράνης. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχει επιτραπεί στους υποστηριζόμενους από την Άγκυρα αντάρτες να κινηθούν ανατολικά του Ευφράτη ή ακόμη και να έρθουν σε σύγκρουση με το συριακό στρατό πέριξ της πόλεως Aleppo. Επιθυμητή εξέλιξη είναι η εκκαθάριση της τουρκικοσυριακής μεθορίου και η ταυτόχρονη κίνηση των ετερόκλητων συμμάχων (συμπεριλαμβανομένων και των SDF) κατά της Racca προς εξουδετέρωση του ISIS.

Για άλλη μια φορά, κομβικής σημασίας είναι η επίτευξη μιας κοινής αμερικανορωσικής συμφωνίας για την αντιμετώπιση της συριακής κρίσεως. Ευλόγως κανείς αναρωτιέται αν τα συμφέροντα των δύο υπερδυνάμεων είναι τόσο πολύ αποκλίνοντα που εμποδίζουν την εξεύρεση μιας κοινής πορείας. Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι δεν υφίστανται αγεφύρωτες διαφορές στο ζήτημα της συριακής κρίσεως και της ευρύτερης περιοχής. Τα δυσεπίλυτα θέματα αφορούν την περιοχή της Ουκρανίας όπου η Μόσχα δεν εμφανίζεται πρόθυμη για συμβιβασμούς καθώς κρίνει ότι θίγονται καίρια συμφέροντα στο ζωτικό της χώρο.

Με αυτή τη στόχευση, η Ρωσία επιδιώκει να επιτύχει μια συνολική διευθέτηση των προβλημάτων εκμεταλλευόμενη τη στρατιωτική της παρουσία (επίσημη και ανεπίσημη) στις περιοχές των συγκρούσεων. Ο χρόνος όμως για τη επίτευξη μιας συμφωνίας εξαντλείται εν όψει των αμερικανικών προεδρικών εκλογών και κάθε πρωτοβουλία φαίνεται ότι θα ξεκινήσει την άνοιξη από τον νέο ένοικο του Λευκού Οίκου καθώς η κυβέρνηση Obama δύσκολα θα αποδεχθεί τις ρωσικές απαιτήσεις. Έως τότε, όλοι οι εμπλεκόμενοι θα προσπαθήσουν να ισχυροποιήσουν τις θέσεις τους δοκιμάζοντας τις αντοχές των αντιπάλων και βολιδοσκοπώντας με προσεκτικές κινήσεις τις αντιδράσεις των υπερδυνάμεων.

Συγχρόνως η γειτονική μας Τουρκία, του «σουλτάνου» Ερντογκάν, έχει καταστεί ο απρόβλεπτος εκείνος παράγοντας που εσκεμμένα ή ένεκα λανθασμένων επιλογών, μπορεί να ανοίξει την «πόρτα του φρενοκομείου». Ο «σουλτάνος» ασφαλώς και το γνωρίζει, προσπαθεί να το εκμεταλλευτεί κατάλληλα, ισορροπώντας όμως στην κόψη του ξυραφιού και έχοντας προκαλέσει πολλάκις μικρούς και μεγάλους δρώντες.

Πηγή Liberal

* Ο κ. Ιπποκράτης Δασκαλάκης είναι Υποστράτηγος (εα) (rafaelmarippo@yahoo.gr)
- Πτυχιούχος τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Παντείου Πανεπιστημίου
- Μεταπτυχιακό στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
- Διευθυντής Μελετών του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ)
- Συνεργάτης του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ)
- Διαλέκτης στη Σχολή Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ)


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου