Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

18 Σεπ 2016

Αντιλαμβανόμενοι προφανώς, ότι δεν έχουν πολύ χρόνο μπροστά τους, προσπαθούν να αλώσουν το Δημόσιο σε όποια έκταση μπορέσουν

Είναι φανερό πλέον, δεν κρύβεται κι ούτε χρειάζεται ιδιαίτερη αιτιολόγηση, ότι το κυβερνητικό κόμμα στρέφεται φανερά -στα όρια του νόμου, αλλά με πολλές υποσημειώσεις αδιαφάνειας- εναντίον όποιου εμποδίζει το κόμμα να εφαρμόσει την κρατικιστική πολιτική του.

Στην ΔΕΘ, μόλις έξυσε κάποιος το δέρμα του Α. Τσίπρα, βγήκε αμέσως η εικόνα του Πολάκη. Ο οποίος Πολάκης δεν είναι η εξαίρεση, απλώς δεν φοράει μάσκα όπως ο Α. Τσίπρας. Ο χαρακτήρας των συμπρωθυπουργών Τσίπρα-Παππά, διαφαινόταν φυσικά από νωρίς, αλλά προσπαθούσαν να τον κρύψουν. Τώρα που βρίσκονται σε πανικό, με τα αλλεπάλληλα λάθη, τις αποτυχίες παντού, και με τις προθεσμίες να τους πιέζουν, δεν μπορούν άλλο να κρυφτούν.

Αλλά και να ήθελαν, δεν μπορούν και επειδή έχουν διαπαιδαγωγηθεί με έναν ιδιαίτερα ασύμβατο τρόπο, τον οποίο μεταφέρουν από τον στίβο των μαθητικών και φοιτητικών καταλήψεων, των διαδηλώσεων και συγκρούσεων με την Αστυνομία, αλλά και των επιτυχιών τους απέναντι στους έμφοβους και συμβιβασμένους αστούς πολιτικούς, κι αυτούς τους οδήγησε στην απόκτηση μιας πολιτικής θρασύτητας, η οποία είναι διάχυτη σε κάθε βήμα τους.

Προσέξτε, τι είδους είναι το "ηθικό πλεονέκτημα" που επικαλούνται και προφανώς το πιστεύουν, δεν υποκρίνονται, μόνον που δεν έχουν συνειδητοποιήσει φαίνεται τι σημαίνει ήθος. Διοικητής Νοσοκομείου, σε θέση δηλαδή που τοποθετείται πολίτης με κύρος, ικανοποιώντας τον υπουργό Υγείας που τον προτίμησε γι’ αυτήν την θέση, επιτίθεται εναντίον όσων γελούν με τα καμώματα του υπουργού του, με αυτά τα λόγια: «Στα πλαίσια της μιντιοκρατούμενης "δημοκρατίας" που πρεσβεύουν, όντας αδίστακτοι και άνανδροι, αστοιχείωτοι και κούτσουρα, σέρνονται σαν τα φίδια καιροφυλακτώντας να δαγκώσουν». Και καταλήγει με αγοραία ύβρη.

Μάλιστα λέει, και ότι αυτός και οι σύντροφοί του της Αριστεράς, έφτασαν έως εδώ "μέσα από δύσκολες διαδρομές". Δεν καταλαβαίνω τι είδους δυσκολίες είχε η μεταπολιτευτική Αριστερά, ιδιαιτέρως όταν όσα στελέχη της γνωρίζω εκ του σύνεγγυς ή εκ του μακρόθεν, είναι διορισμένοι στο Δημόσιο από την "επάρατη Δεξιά", μάλιστα.

Μήπως βρήκε η Αριστερά κάποιο εμπόδιο να προπαγανδίσει τις ιδέες της; Σε τίνων χέρια είναι η ΕΡΤ από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα; Κι ενώ μάθαμε "απέξω κι ανακατωτά" όλες τις δραστηριότητες του αυτοαποκαλούμενου "Δημοκρατικού Στρατού" και το "ηθικό πλεονέκτημα" του Βελουχιώτη, ποτέ δεν ακούσαμε και την άποψη κατοίκου του Μελιγαλά, για τους 2.000 που έριξε στην πηγάδα το πρότυπο της Αριστεράς (με εκατοντάδες γυναίκες, υπέργηρους και ανήλικα).

Αντιλαμβανόμενοι προφανώς, ότι δεν έχουν πολύ χρόνο μπροστά τους, αφού δεν θα τους χρειάζονται οι δανειστές που τους προώθησαν, μόλις ολοκληρώσουν την λαοκτόνο νομοθεσία την οποία αποδέχθηκαν με το τρίτο Μνημόνιο, προσπαθούν να αλώσουν το Δημόσιο σε όποια έκταση μπορέσουν. Έτσι μόνο μπορώ να εξηγήσω την αδιαφορία τους για τις εντυπώσεις που δημιουργούν λόγω της αυταρχικής, αδιαφανούς και πολλές φορές αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς τους.

Ταυτοχρόνως, επιχειρούν να εμβάλουν τον φόβο σε όσους αντιδρούν, με ενέργειες που αφενός δύσκολα μπορούν να εκληφθούν ότι οφείλονται σε συμπτώσεις, αλλά και αφετέρου δημιουργώντας υπόνοιες περί χρησιμοποιήσεως από την Δικαιοσύνη φίλα προσκείμενων λειτουργών της. Το κακό είναι, πως και όλα όσα πράττουν κάποιοι δικαστικοί, όσο νόμιμα και να είναι, σημασία στον λαό έχει το πώς φαίνονται. Μάλιστα, η περίπτωση της κας Στουρνάρα, όπου στην "μυστική" αποστολή για έλεγχο στο γραφείο της, βρέθηκαν εκεί όλα τα ΜΜΕ, είναι θέμα προς διερεύνηση. Είναι γνωστή άλλωστε η ρήση με τον Καίσαρα και την γυναίκα του.
Αμφιβάλλω αν γνωρίζει εκ των προτέρων ο Α. Τσίπρας όλα όσα θα συμβούν. Φαίνεται ότι του έδωσαν το "δαχτυλίδι", δια του Αλαβάνου, λόγω επικοινωνιακής επάρκειας, αφού δεν δείχνει να έχει κάποιο άλλο προσόν. Ο καθένας και των αριστεριστών κυβερνητικών έχει το καπετανάτο του. Ο κοινός στόχος τους ενώνει, που δεν είναι άλλος από την πάση θυσία διατήρηση της εξουσίας, ακόμη και με «κωλοτούμπες», που βρίσκονται στην ημερησία διάταξη.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι σχέσεις μας με τους Γερμανούς έχουν ελάχιστες ενεργητικές καταγραφές και αναρίθμητες παθητικές. Οι ζημιές που έχουν προκαλέσει στο εθνικό σκάφος είναι τόσο πολλές, ώστε δεν είναι δυνατόν να παρατεθούν ούτε σε μια σειρά ογκωδέστατων τόμων.

Οι Ελληνες γνωρίζουν τους γερμανικούς... τρόπους από τον 3ο μεταχριστιανικό αιώνα, όταν οι Ερουλοι -ένα βαρβαρότατο γερμανικό φύλο- πυρπόλησαν την Ακρόπολη και κατέστρεψαν την Αρχαία Αγορά και το Ωδείο του Ηρώδου του Αττικού. Στόχος τους, η αρπαγή, ο κορεσμός της δίψας για αίμα. Κι ο Αλάριχος ο Βησιγότθος -εμβληματική μορφή της γερμανικής Ιστορίας- κατέστρεψε ό,τι ελληνικό βρήκε μπροστά του. Δεν άφησε λίθο επί λίθου στην ελληνική επικράτεια και, μεταξύ των αναρίθμητων εγκλημάτων του, τερμάτισε βίαια τα Ελευσίνια Μυστήρια. Και η συνέχεια της Ιστορίας επεφύλαξε για την πατρίδα μας πάμπολλες αρνητικές εγγραφές των ελληνογερμανικών σχέσεων.

Μία από τις πλέον φρικτές είναι η μαύρη περίοδος της Κατοχής. Και τότε, η αιματοχυσία που προκάλεσαν οι Γερμανοί είχε τις συνήθεις ασύλληπτες (για το ανθρώπινο είδος) διαστάσεις.

Για όλα όσα έπραξαν σε βάρος της Ελλάδας και των Ελλήνων οι απόγονοι των Ερούλων και των Βησιγότθων δεν τιμωρήθηκαν, δεν πλήρωσαν. Συμπεριφέρονται άτιμα και αναξιοπρεπώς από την ημέρα που κατέρρευσε ο ναζισμός, τον οποίο στήριξαν και υπερψήφισαν. Προσπαθούν να αποφύγουν να πληρώσουν τον ιστορικό λογαριασμό. Ομως, η εφημερίδα μας είναι εδώ και δεν έχει πάψει να υπενθυμίζει το μέγεθός του και την ανάγκη να ξεπληρωθεί - μέχρι το τελευταίο σεντ.

Σήμερα (18/9/2016), στην «κυριακάτικη δημοκρατία», ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενωσης Θυμάτων Γερμανικής Κατοχής Βασίλης Καρκούλιας εξηγεί γιατί δεν έχει εξοφληθεί το χρέος, λέγοντας ότι «όλες οι κυβερνήσεις μας υπηρετούν γερμανικά συμφέροντα, ενώ οι Γερμανοί φοβούνται να πληρώσουν, μήπως γενικευτεί το θέμα και γι' αυτό δεν θέλουν να δώσουν σε κανέναν τίποτα».

Ο Τζανέτος Γκούσκος, οικονομολόγος, συγγραφέας του βιβλίου «Ιδού ο λογαριασμός, κ. Μέρκελ», εξηγεί ότι «το κατοχικό δάνειο είναι 371 δισ. Το Γενικό Λογιστήριο του κράτους μιλά για 10,3 δισ. ευρώ. Βάζουν ένα μικρό ποσό, προκειμένου να μη στενοχωρήσουν τη Γερμανία και να κλείσουν το θέμα - διευκολύνουν τον αντίπαλο».

Ο Γιώργος Λεκάκης, συγγραφέας και ερευνητής, στα έργα του οποίου περιλαμβάνεται το «Αρχαιοκαπηλίες των Γερμανών στην Ελλάδα επί Κατοχής», μιλά για τα 8.500 κινητά αρχαία αντικείμενα που έχουν καταστραφεί - λεηλατηθεί από τις δυνάμεις της Κατοχής και υπολογίζει ότι αντιστοιχούν σε «1,5 τρισεκατομμύριο ευρώ με τιμές σημερινών δημοπρασιών - τόσα μας χρωστά η Γερμανία»!

Αυτή είναι η αλήθεια για το ποιος οφείλει σε ποιον. Οι Γερμανοί μάς οφείλουν πολλαπλάσια απ' όσα εμείς σε εκείνους.

Πηγή "Κυριακάτικη Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τι είναι αυτό που κάνει όλους τους ξένους επιστήμονες (εξαιρούνται οι Σλάβοι και Τούρκοι) να μιλούν για την σπουδαιότητα της ελληνικής γλώσσας

Προ ημερών δημοσιοποιήθηκε η επιστολή που έστειλε προς τον Ν. Φίλη, ο πρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κλασικών Σπουδών, Φράνκο Μοντανάρι, με αφορμή την υποβάθμιση της ελληνικής παιδείας, η οποία έγινε αντιληπτή ακόμη και εκτός των ελληνικών συνόρων.

Στην επιστολή της η Διεθνής Ομοσπονδία καλεί τον υπουργό να λάβει μέτρα ώστε να εμποδίσει την υποβάθμιση της ανθρωπιστικής Παιδείας, καλώντας τον παράλληλα να υποστηρίξει την διδασκαλία των Κλασικών γλωσσών και της Λογοτεχνίας. Συγκεκριμένα, αναφέρεται στην μείωση των ωρών διδασκαλίας των Αρχαίων Ελληνικών και στο σχέδιο κατάργησης των αρχαίων ελληνικών κειμένων από το πρωτότυπο στις τάξεις του Γυμνασίου, την ώρα που σ’ αυτά τα κείμενα αυξάνονται οι ώρες διδασκαλίας σε σοβαρές χώρες.

Ο Ν. Φίλης, όπως και η Ρεπούση με τις άλλες κυρίες περί το Υπουργείο Παιδείας, λόγω των διεθνιστικών τους αντιλήψεων, υποστηρίζουν πως δεν έχουμε σχέση με τους αρχαίους Έλληνες, πως το όνομά μας ουσιαστικώς το κλέψαμε κατά την Εθνεγερσία του 1821,και πως τα αρχαία ελληνικά είναι νεκρή γλώσσα. Όλα αυτά τα υποστήριξαν δημοσίως. Οι ιδεοληψίες τους εκεί οδηγούν. Όμως, οι αποφάσεις για το μέλλον ενός λαού, δεν πρέπει να λαμβάνονται από τα ορμέμφυτα των αρμοδίων, αλλά επί τη βάσει των επιστημονικών πορισμάτων.

Τι είναι αυτό που κάνει όλους τους ξένους επιστήμονες (προφανώς εξαιρούνται οι γείτονές μας Σλάβοι και Τούρκοι) να μιλούν για την σπουδαιότητα της ελληνικής γλώσσας; Είναι απλό. Η ελληνική δεν είναι "ηχοποιητική" γλώσσα. Σε μια συνηθισμένη γλώσσα, όπως τα αγγλικά, αν αποφασίσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο car και το αυτοκίνητο cloud, και από την στιγμή που το συμφωνήσουμε να είναι έτσι, δεν θα υπάρξει εμπόδιο να συμβεί.

Στα ελληνικά όμως κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Το "αυτοκίνητο" υποδηλοί εξ εαυτού για ποιο πράγμα μιλάμε, και δεν μπορούμε να το πούμε σύννεφο. Γι' αυτόν τον λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα ελληνικά ως "εννοιολογική" γλώσσα από τις υπόλοιπες "σημειολογικές" γλώσσες. Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πει «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στην λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο». Όπως μάς έλεγε και ο Αντισθένης, «αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις».

Θα μεταφέρω αποσπάσματα από ένα σχετικώς άγνωστο κείμενο, του Σέρβου Βασιλιά Στεφάνου Νεμάνια προς τον γιο του, στο οποίο περιγράφει την σπουδαιότητα της διατήρησης της εθνικής γλώσσας αναλλοίωτης. Θα δείτε στοιχεία που έχουν απόλυτη σχέση με την σημερινή ελληνική πραγματικότητα. Ένα κείμενο ιστορικό αλλά και συνάμα διδακτικό, και επειδή είναι μεγάλο, κάποια άλλη φορά ευκαιρίας δοθείσης, θα αναδημοσιεύσω και άλλα τμήματα.

Γράφει λοιπό ο Νεμάνια:

Πρόσεξε, αγαπητό μου τέκνο, τη γλώσσα όπως την πατρίδα σου. Μια λέξη μπορεί να χαθεί, όπως μια πόλη, όπως η χώρα, όπως η ψυχή. Τι γίνεται όμως όταν ο λαός χάνει τη γλώσσα, τη χώρα, την ψυχή του;

Μην πιάνεις ξένη λέξη στο στόμα σου. Αν πιάσεις ξένη λέξη στο στόμα σου, να ξέρεις ότι δεν την κατέκτησες, αλλά ότι αποξενώθηκες από τον εαυτό σου. Καλύτερα είναι για σένα να χάσεις τη μεγαλύτερη και την ισχυρότερη πόλη της χώρας σου, παρά την πιο μικρή και την πιο άγνωστη λέξη της γλώσσας σου.

Οι χώρες και τα κράτη δεν κατακτιώνται μόνο με τα σπαθιά, αλλά και με τις γλώσσες. Να ξέρεις ότι ο εχθρός σ’ έχει τόσο περισσότερο κυριεύσει και κατακτήσει, όσο σού έχει σβήσει τις λέξεις και τις έχει εξαφανίσει. Ένας λαός που έχει χάσει τις λέξεις του, παύει να είναι λαός.

Υπάρχει, τέκνο μου, μια αρρώστια που ενσκύπτει στη γλώσσα, όπως μια επιδημία στο σώμα. Θυμάμαι τέτοιες επιδημίες και εφιάλτες της γλώσσας. Αυτό συμβαίνει συχνότατα στα χείλη του λαού, στις επαφές ενός λαού μ’ έναν άλλον, εκεί όπου η γλώσσα ενός λαού σβήνει εξ αιτίας της γλώσσας ενός άλλου λαού. Δύο λαοί, αγαπημένε μου, μπορούν να υπάρχουν και να ζουν εν ειρήνη. Δύο γλώσσες όμως δεν μπορούν ποτέ να ειρηνεύσουν. Δύο λαοί μπορούν να ζήσουν με τη μεγαλύτερη ειρήνη και αγάπη, αλλά οι γλώσσες τους μόνο να μάχονται μεταξύ τους μπορούν.

Όποτε δύο γλώσσες συναντιώνται και αναμειγνύονται, είναι σαν δυο στρατοί σε μάχη ζωής και θανάτου. Όσο σ’ αυτήν τη μάχη ακούγεται και η μία και η άλλη γλώσσα, η μάχη είναι ισόπαλη. Όταν αρχίζει όλο και περισσότερο και όλο πιο δυνατά ν’ ακούγεται μία από τις δύο, αυτή θα υπερισχύσει. Τελικά ακούγεται μόνο μία. Η μάχη έχει ολoκληρωθεί. Έχει εξαφανιστεί μια γλώσσα, έχει εξαφανιστεί ένας λαός.
Μάθε, παιδί μου, ότι αυτή η μάχη ανάμεσα στις γλώσσες δεν διαρκεί μία μέρα ή δύο, όπως η μάχη ανάμεσα στους στρατούς, ούτε μία ή δύο χρονιές, όπως ο πόλεμος ανάμεσα στους λαούς, αλλά έναν αιώνα ή δύο, και ότι για τη γλώσσα είναι το ίδιο ένα μικρό μέτρο χρόνου, όπως για τον άνθρωπο μία ή δύο στιγμές. Γι’ αυτό, τέκνο μου, είναι καλύτερα να χάσεις όλες τις μάχες και τους πολέμους, παρά να χάσεις τη γλώσσα σου. Μετά από μια χαμένη γλώσσα δεν υπάρχει λαός.

Μακεδών
Πηγή Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πήξαμε στοὺς ἀπατεῶνες, στοὺς «ἐθνοσωτῆρες» καὶ στοὺς καραγκιόζηδες.
Ἔχει μάσα ἡ ἐξουσία… Πολλοὶ οἱ ξελιγωμένοι γύρω μας.
Κι ἀκόμη πιὸ πολλοὶ οἱ ὑποψήφιοι προπαγανδιστὲς τῆς ἀλητείας, ποὺ γιὰ μερικὰ ψίχουλα, θὰ ξεπωλοῦσαν ἀκόμη καὶ τὴν …μάννα τους!!!
Τὸ πλιάτσικο κυριαρχεῖ, ἡ …δικαιοσύνη (ποιός ἦλθε;) σφυρίζει ἀδιάφορα καὶ ὅλη ἡ χώρα μετατρέπεται, σταδιακῶς, σὲ ἕνα ἀπέραντο νεκραταφεῖον.

Ὅλο καὶ περισσότεροι συμπολῖτες μας ἀναγνωρίζουν τὸ ἀδιέξοδον τῆς δημοκρατίας, ποὺ καθοδηγεῖται κι ἐλέγχεται ἀπὸ τὰ μασσωνικὰ κέντρα, τὶς λέσχες καὶ τὶς συναγωγές.
Ὅλο καὶ περισσότεροι συνάνθρωποί μας ἀντιλαμβάνονται καθημερινῶς τὶς ἐξαπατήσεις ποὺ διαπράττονται εἰς βάρος μας καὶ ἀηδιάζουν, τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ ἀγωνίζονται νὰ ἐπιβιώσουν.
Ὅλο καὶ περισσότερο σφίγγει ὁ κλοιός. Γιὰ ὅλους μας.

Κι ἐκεῖ ποὺ προσπαθοῦμε ἅπαντες, οἱ μὴ βολεμένοι, νὰ ἐπιβιώσουμε στοιχειωδῶς, σὰν πορδὲς πετάγονται κάποιοι πσωῤῥοκαμένοι γιὰ νὰ μᾶς δόσουν …«λύσεις». Τόσο πσωῤῥοκαμένοι ὅμως, ποὺ στὶς πρῶτες δύο τρεῖς ἐρωτήσεις φεύγουν …ξεβράκωτοι ἀπὸ τὶς ἀλήθειες ποὺ ἀρνοῦνται νὰ συνειδητοποιήσουν.
Ἀνεγκέφαλοι, ποὺ μαζὺ μὲ τὴν ἀτομική τους ἐλευθερία, ἐκχωροῦν καὶ τὴν ἐθνική μας κυριαρχία, σὲ ἕναν ἀπένταρο ἀπατεῶνα, μέσῳ τῶν ὑπογραφῶν τους.

Γιατί;
Πόσοι εἶναι πιά;
Πόση βλακεία κυκλοφορεῖ γύρω μας;
Πόσοι ἀπελπισμένοι ἔπιασαν τήν βλακεία τους καί τήν ἔκαναν σημαία;

Δὲν εἶναι φυσικὰ μόνον αὐτοί.
Εἶναι καὶ οἱ ἄλλοι, ποὺ ξέμειναν ἀπὸ κομματικὲς ὀμπρέλες καὶ σπεύδουν νὰ χωθοῦν κάτω ἀπὸ νέες.
Εἶναι κι αὐτοὶ δῆλα δὴ ποὺ ἐὰν δὲν ἀνήκουν σὲ κάποιο κόμμα θεωροῦν τοὺς ἑαυτούς τους …τίποτα.

Καί τί νά πῇς;
Τί νά κάνῃς;
Νά πιάσῃς μίαν ντουντούκα καί νά τριγυρνᾷς στίς γειτονιές οὐρλιάζοντας;
Ἀξίζει;

Τελείωνει ἡ παράστασις καὶ κάποιοι, ἀρκετοὶ ἴσως, ἀκόμη ἐλπίζουν καί, κατὰ πῶς φαίνεται, θὰ ἐξακολουθήσουν ἀκόμη γιὰ πολὺ νὰ ἐλπίζουν. Ἐλπίζουν ἐλπίζοντας για νὰ ἐλπίζουν, γνωρίζοντας ὅμως μέσα τους πὼς ὅλα τελείωσαν.
Τελείωσαν τελείωσαν…
Καὶ οἱ ἐλπίδες πλέον σκοτώνουν…

Φιλονόη

Υ.Γ. Στὸν κόσμο μας κάθε τέλος σηματοδοτεῖ μίαν ἀρχή. Δὲν ὑπάρχουν κύκλοι, ἀλλὰ σπείρες, ποὺ διαρκῶς περιστρέφονται ἀλλά, πάντα σὲ διαφορετικὰ ἐπίπεδα, δίχως νὰ συγκρούονται. Δύσκολη ἡ συνειδητοποίησις αὐτῆς τῆς ἀληθείας, μὰ καὶ ἀναγκαία. Ὅλα τελείωσαν, ἀπὸ τὸν κόσμο ποὺ γνωρίζαμε, μὰ ἤδη ξεκίνησε νὰ κτίζεται ὁ δικός μας κόσμος. Τὰ ἀπόνερα τοῦ παλαιοῦ κόσμου μας θὰ μᾶς ταλαιπωροῦν γιὰ λίγο ἀκόμη, ἀλλὰ εἴπαμε… Τελειώνουν κι αὐτά…

Πηγή "Φιλονόη"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Είναι αργά. Πολύ αργά τη νύχτα. Ακόμη ένα βράδι που δεν με πιάνει ο ύπνος. Σκέψεις. Πολλές σκέψεις για όσα έγιναν, για όσα γίνονται. Δεν υπάρχει χώρος στο μυαλό μου για να μπορέσω να δω αυτά που έρχονται. Κάποιες φορές ρίχνω φευγαλέες ματιές στο αύριο και φοβάμαι. Όχι. Δεν φοβάμαι για εμένα. Φοβάμαι εμένα. Στη ζωή μου έκανα πολλά άσχημα και λίγα καλά. Πιό πολλά όμως είναι εκείνα που δεν έκανα. Φοβάμαι όλα αυτά που δεν θα κάνω και που θα μου καταστρέψουν το τελευταίο μου καταφύγιο, την ελπίδα.

Χρόνια τώρα είμαι χωρίς δουλειά. Είμαι ένας από αυτούς που καταστράφηκαν από τους «σωτήρες» αυτού του τόπου. Δεν έχω να προσφέρω στην οικογένειά μου. Στα 52 μου χρόνια ζω με τα 100 ευρώ που μου δίνει η μάνα μου και τα 70 ευρώ της κάρτας αλληλεγγύης. Ντράπηκα πολύ όταν πήγα τα χαρτιά μου για να την αποκτήσω. Ντρέπομαι περισσότερο κάθε φορά που στέκομαι μπροστά στην χαμογελαστή ταμία του σούπερ-μάρκετ και την δίνω για να πληρώσω. Ντρέπομαι περισσότερο που δεν κάνω τίποτε για να αλλάξω κάτι, για να γίνει καλύτερη η ζωή μου, όπως κάποτε, τότε που δούλευα και που χωρίς σπατάλες ζούσα με αξιοπρέπεια... Όμως κρύβομαι από τον ίδιο μου τον εαυτό κάθε φορά που σκέφτομαι ότι τα νέα παιδιά δεν θα έχουν μνήμες από μια καλή ζωή, δεν θα έχουν μνήμες από μια αξιοπρεπή ζωή…

Είναι πολύ δύσκολη η νύχτα. Κάθε νύχτα είναι δύσκολη. Μα, πιο δύσκολη είναι η σιωπή που με περιτριγυρίζει και που στο τέλος μπαίνει μέσα στα σωθικά μου και με γεμίζει με ένα απίστευτο πηχτό κενό. Δεν έχω πια όνειρα. Εφιάλτες έχω. Και οι εφιάλτες αυτοί ζωντανεύουν κάθε φορά που κοιτάζω έναν νέο άνθρωπο στα μάτια. Γιατί ξέρω πως εγώ είμαι ένας από αυτούς που σώπασαν, ένας από αυτούς που έτρεξαν να κρυφτούν στον μικρόκοσμό τους, όταν ένιωσαν την απειλή. Ένας από αυτούς που έκλεισαν τα μάτια, τα αφτιά, το στόμα τους, γνωρίζοντας πως αυτό που συμβαίνει είναι ανθρωποσφαγή. Χωρίς αίμα, τόσοι πολλοί νεκροί και είναι όλοι σχεδόν νέοι.

Βγήκα έξω να περπατήσω. Γύρισα πίσω μου να δω και στο πέρασμά μου υπήρχε μια σκιά. Αυτό είμαι τώρα. Μια σκιά που τρέχει να κρυφτεί στο σκοτάδι που κατακτά τον χώρο παντού ολόγυρά μου. Περπατώντας σκέφτηκα τους νεκρούς και αναρωτήθηκα σε τι διαφέρω. Είναι βαθιά η νύχτα. Περιμένω να ξημερώσει για να ξαναζήσω μια ακόμη άδεια ημέρα. Με σκυμμένο το κεφάλι και με τα μάτια μου να κοιτάζουν στο πουθενά. Αποφεύγοντας τους φίλους που ντρέπομαι να με κερνάνε έναν καφέ και που τους κρύβω όλα όσα περνάω. Και τα περνάω επειδή σώπασα όταν έπρεπε να μιλήσω. Επειδή κρύφτηκα όταν έπρεπε να δηλώσω παρών. Επειδή φοβήθηκα και διάλεξα να προσπαθήσω να κρατήσω κάτι μικρό, που θα είναι δικό μου. Δεν ήξερα, δεν πίστευα πως θα μου τα πάρουν όλα. Δεν ήξερα πως είχα γίνει απόβλητος εκείνων που ποτέ δεν ανησύχησαν για να γεμίσουν το πιάτο του φαγητού, που ποτέ δεν ένιωσαν την αγωνία της επόμενης ημέρας, που ποτέ δεν αντίκρυσαν τα μάτια τους παιδιού τους να τους κοιτάζουν με απορία και ένα μεγάλο γιατί…

Κάθομαι σιωπηλός στο σκοτεινό δωμάτιο και περιμένω ξέροντας πως αυτή η σιωπή είναι και η οριστική μου καταδίκη. Κάνω τον σταυρό μου, ζητάω έλεος για όσα έχω κάνει και όσα δεν έχω κάνει. Δεν ζητάω έλεος για εμένα. Αλλά για τα παιδιά. Για τους νέους. Για να μπορέσουν να καταλάβουν πως έγιναν φτηνά εμπορεύματα στους πάγκους των διεθνών αγορών και των ντόπιων υπηρετών τους. Για να μπορέσουν γρήγορα να σηκωθούν όρθια και να πάρουν τις ζωές τους πίσω. Γιατί αν αργήσουν, τότε θα μάθουν να ζουν σαν δούλοι. Και γι αυτό θα φταίω εγώ. Δώσε μου δύναμη Θεέ μου, να σηκωθώ όρθιος για να αντιμετωπίσω τους φόβους και τους δαίμονές μου σε μια μάχη που το έπαθλό της θα είναι η αξιοπρέπεια και η ίδια η ψυχή μου.

Άραγε, αργεί πολύ να ξημερώσει;

Αναγνώστης



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου