Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

9 Νοε 2016


Κατά τη δήλωση του νέου υπουργού Οικονομίας

Της Μαρίας Νεγρεπόντη - Δελιβάνη

Αυτή την παραπάνω, όντως, εκπληκτική δήλωση έκανε ο πρόεδρος του Ινστιτούτου Levy και πανεπιστημιακός κ. Δημήτρης Παπαδημητρίου, μόλις ανέλαβε τα υπουργικά του καθήκοντα. Η εμφανής δικαιολογία αυτής της δήλωσης ήταν, βέβαια, η ανάγκη αποστασιοποίησης του κ. Υπουργού από προηγούμενες θέσεις του υπέρ της εισαγωγής διπλού νομίσματος στην Ελλάδα. Θέσεις, άκρως, ασυμβίβαστες με τις επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ, αφότου ήρθε στην εξουσία, και ακολουθεί κατά γράμμα τις διαταγές των δανειστών[1].

Ακούγοντας αυτήν την υπουργική δήλωση αναρωτήθηκα, και υποθέτω όχι μόνον εγώ, για το ποιά είναι, τελικά τα επιστημονικά "πιστεύω" ενός οικονομολόγου:

- Είναι οι θέσεις του που απορρέουν από τις μακρόχρονες μελέτες του, που διατυπώνονται στα πορίσματα των ερευνών του, που προσδιορίζουν τις επιλογές των κοσμοθεωριών του, και που πάνω από όλα έχουν σμιλεύσει την επιστημονική του συνείδηση;

Ή, αντιθέτως,

- Πρόκειται για επιστημονικές επιλογές, που μεταβάλλονται, και μάλιστα με τόσο ακραίο τρόπο, όπως η ημέρα με τη νύκτα, έτσι που να συμπορεύονται με τις τυχάρπαστες πολιτικές φυσιογνωμίες των εκάστοτε κυβερνήσεων;

Η ευκολία με την οποία, ο νέος υπουργός Οικονομίας, εγκατέλειψε τις προηγούμενες απόψεις του, και κυρίως οι εξηγήσεις που έδωσε για τη μεταβολή αυτή, έχει προκαλέσει μεγάλες και εύλογες ανησυχίες, που συζητούνται ευρέως και που συνοψίζονται ως εξής:

* Δηλαδή, οι οικονομολόγοι λένε ό,τι τους καπνίσει; Και άσπρο και μαύρο, αδιακρίτως, προκειμένου να εξασφαλίσουν "καρέκλα";

* Και πότε οι οικονομολόγοι λένε την αλήθεια; Όταν είναι απλώς "οικονομολόγοι", ή όταν γίνονται και πολιτικοί;

* Και τι, ακριβώς, διδάσκουν στους φοιτητές τους; Αυτά που πιστεύουν ως οικονομολόγοι, ή αυτά που νομίζουν ότι πρέπει να δηλώσουν για να είναι αρεστοί στις εκάστοτε κυβερνήσεις που αποφασίζουν να "χρησιμοποιήσουν τις γνώσεις τους";

* Αλλά... και τι εμπιστοσύνη μπορεί να εμπνεύσουν οι "οικονομολόγοι", σε όσα υποστηρίζουν, σε όσα υπόσχονται, σε όσα προβλέπουν, όταν αποδεικνύεται με τρόπο τόσο (μα τόσο) τραυματικό, ότι μεταβάλλουν τα πιστεύω τους με τέτοια ευκολία;

Προσωπικά, έχω χρησιμοποιήσει αρκετές φορές, στην ερευνητική μου εργασία, στοιχεία, πορίσματα και προβλέψεις του Ινστιτούτου Levy's, που έκρινα τότε σοβαρές. Αλλά, τώρα, εύλογα διερωτώμαι: τι είναι και τι ήταν το σωστό;

Ασφαλώς, οι απόψεις των οικονομολόγων ενδέχεται να μεταβάλλονται, και πρέπει να μεταβάλλονται, όταν αποδεικνύεται από ευρήματα νεότερων ερευνών ή εξαιτίας νέων απρόβλεπτων εξελίξεων, ότι δεν ανταποκρίνονται (πλέον ή και γενικώς) στα πράγματα.

Στην προκείμενη, ωστόσο, περίπτωση, αυτό που προκαλεί, σχεδόν, πανικό, για το που οδεύουμε, και πως να μπορέσουμε ποτέ να βγούμε από την κρίση, κάτω από τέτοιες συνθήκες, δεν είναι η εκ των υστέρων ειλικρινής αναγνώριση εσφαλμένης της άποψης, ότι "η Ελλάδα θα έπρεπε να υιοθετήσει διπλό νόμισμα" (που κατά τη γνώμη μου ήταν από την πρώτη στιγμή εσφαλμένη), αλλά ο λόγος της εγκατάλειψης αυτής της λύσης (που πιθανότατα θεωρείται ακόμη ορθή στην ελεύθερη βούληση του κ. Παπαδημητρίου).

Στη συνέχεια, και σε αντίθεση με τις δυσμενείς προβλέψεις, για την ελληνική οικονομία, του Ινστιτούτου Levy στο παρελθόν: "Συνεπώς, είμαστε περισσότερο απαισιόδοξοι για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας από τις προβλέψεις που κάνει είτε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) είτε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή"[2], o νέος υπουργός Οικονομίας εξέφρασε αδίστακτα την αισιοδοξία του ότι "τώρα, θα πάμε καλά, γιατί έρχονται επενδύσεις".

Τι να πιστέψει κανείς;

[1] Που, όπως είναι γνωστό, παθαίνουν αλλεργία με ό,τι έχει σχέση με πιθανή εγκατάλειψη του ευρώ
[2] Strategic Analysis. Greece Η ελληνική οικονομική κρίση και η εμπειρία με τις πολιτικές λιτότητας: Μια στρατηγική ανάλυση των Δημήτρη Β. Παπαδημητρίου, Μιχάλη Νικηφόρου και Gennaro Zezza, Ιούλιος 2013
Πηγή Μαρία Νεγρεπόντη - Δελιβάνη


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



O Τραμπ έχει υποσχεθεί να εξασφαλίσει «παγκόσμια ειρήνη», να ανοικοδομήσει τον στρατό των ΗΠΑ, να εξαλείψει το Ισλαμικό Κράτος και να αλλάξει την προσέγγιση της Ουάσιγκτον για το ΝΑΤΟ.

Η πλατφόρμα του είναι τόσο φιλόδοξη όσο είναι και αντιφατική και απίθανη. Ο ίδιος υποστηρίζει την απόσυρση των ΗΠΑ από τις διεθνείς συγκρούσεις, ακόμη και όταν λέει ότι επιθυμεί να ενισχύσει τον ρόλο της Ουάσιγκτον στην προώθηση της παγκόσμιας ειρήνης.

Ταυτόχρονα, έχει υποσχεθεί να αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ, εάν οι σύμμαχοι δεν αναλάβουν μεγαλύτερη ευθύνη για τη δική τους ασφάλεια. Αυτό μάλιστα ανησυχεί την Ε.Ε. καθώς το θέμα της πολιτικής ασφάλειας ανεβαίνει στην ευρωπαϊκή ατζέντα.

Οι απειλές του Τραμπ ότι σε περίπτωση νίκης του θα βγάλει τη χώρα του από το ΝΑΤΟ δεν έχουν ξεχαστεί και αυτό που φοβούνται είναι ότι ο νέος πρόεδρος θα αναγκάσει του Ευρωπαίους να αναλάβουν περισσότερες ευθύνες για τα του οίκου τους (βλέπε Ουκρανία).

Κοντολογίς τα σενάρια που γίνονται στο Βερολίνο βασίζονται στην παραδοχή ότι η επόμενη αμερικανική κυβέρνηση δεν θα είναι πλέον διατεθειμένη να επιλύει κάθε διένεξη στη γηραιά ήπειρο. Και αυτό ωθεί τον Σόιμπλε να αυξήσει μεσοπρόθεσμα τα κονδύλια των αμυντικών δαπανών.

Επιπλέον, ο Τραμπ έχει χαρακτηρίσει τις παρεμβάσεις των ΗΠΑ στο Ιράκ, στη Λιβύη και στη Συρία ως «καταστροφές», υποσχόμενος να «φύγουμε από την οικοδόμηση κρατών και αντί γι” αυτό να επικεντρωθούμε στην καθιέρωση σταθερότητας παντού».

Αλλά ο Τραμπ δεν θα είναι σε θέση να κάνει τους συμμάχους να δαπανήσουν δισεκατομμύρια για τη δική τους εθνική άμυνα εύκολα. Κι ακόμη και οι στενότεροι σύμβουλοι της εξωτερικής πολιτικής του θα τον πείσουν να παραμείνει στο ΝΑΤΟ.

Πλέον, δεν θα είναι σε θέση να αυξήσει τον αριθμό των στρατιωτών ή των οπλικών συστημάτων που χρησιμοποιούνται για την καταπολέμηση του ISIS και της αλ Κάιντα, ακόμη και αν το ήθελε. Οι οικονομικές πολιτικές του είναι εξαιρετικά απίθανο να παράγουν επαρκή ευελιξία στον προϋπολογισμό για να πληρώσει για τα νέα στρατεύματα και τα οπλικά συστήματα, ενώ θα δαπανά δισεκατομμύρια για την καταπολέμηση των εξτρεμιστικών ομάδων στη Μέση Ανατολή.

Το σίγουρο είναι ότι η ακραία ρητορική του κ. Τραμπ ήταν καλοδεχούμενη από τους μεγαλύτερους «πονοκεφάλους» των ΗΠΑ. Ο Τραμπ διεξήγαγε την προεκλογική εκστρατεία του με την υπόσχεση να εξαλείψει το Ισλαμικό Κράτος. Έκανε μάλιστα πολεμικές δηλώσεις, όπως: «Θα ήθελα να βομβαρδίσω… αυτούς τους βλάκες» και «Πρέπει να τους χτυπήσουμε μέχρι να τους διαλύσουμε».

Έχει πει ότι θα στείλει έως 30.000 περισσότερους Αμερικανούς στρατιώτες για την καταπολέμηση του ISIS και αρνείται να αποκλείσει την πιθανότητα χρήσης πυρηνικών όπλων εναντίον της οργάνωσης.

Θα περίμενε κανείς ότι το ISIS θα έβλεπε την υποψηφιότητά του με ανησυχία. Ωστόσο, συνεντεύξεις με υποστηρικτές και πρόσφατους αποστάτες του ISIS δείχνουν ακριβώς το αντίθετο: Οι τζιχαντιστές προτιμούσαν τον Τραμπ επειδή πιστεύουν ότι θα οδηγήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε μια πορεία προς την αυτοκαταστροφή.

Αλλά και η Μόσχα φαίνεται ότι είναι ικανοποιημένη από την εξέλιξη αυτή. Προσφάτως, ο Βλαντιμίρ Ζιρινόφσκι, ένα από τα ενεργούμενα του προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, συμβούλεψε τους Αμερικανούς να ψηφίσουν υπέρ του Ντόναλντ Τραμπ αλλιώς κινδυνεύουν να συρθούν σε έναν πυρηνικό πόλεμο.

Η επιθετική συμπεριφορά της Μόσχας τον τελευταίο καιρό προφανώς πόνταρε στην εκτίμηση ότι με τον τρόπο αυτό θα φοβίσει την αμερικανική κοινή γνώμη ώστε να υποστηρίξει τον Τραμπ, ο οποίος τάσσεται υπέρ πιο φιλικών σχέσεων με τη Ρωσία.

Πηγή PremiumParatiritis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Τάσσος Συμεωνίδης
Ακαδημαικός Σύμβουλος

Στις 3 Απριλίου 2016, στο αγγλικό σχόλιο αυτής της σελίδας, με τίτλο Hurricane Trump, γράψαμε:
If there is one thing certain among the piling uncertainties surrounding Hurricane Donald is that he is determined to bring a future presidency straight into uncharted waters without much care about what is etched in stone or what the establishment sensitivities, preferences, and cushy cooperative relationships define as prim and proper...
Στις 8 Νοεμβρίου 2016, η πρόβλεψη αυτή μεταβλήθηκε σε πραγματικότητα μετά από την μεγαλύτερη εκλογική έκπληξη στην ιστορία της ηγέτιδας δύναμης του Δυτικού κόσμου.
«Και εταράχθησαν τα όρη και νέφη μελανά διέτρεξαν τους ουρανούς».

Το σύνολο των θετικών απόψεων, έστω και οριακών, που εκφράσθηκαν για τον μόλις εκλεγέντα 45ο πρόεδρο των ΗΠΑ στα ελληνικά «μέσα» υπολογίζεται στο «0» δηλ. μηδέν.

«Αναλυτές» πάσης φύσεως, κατευθύνσεως, θρησκευτικής ταυτότητος, και πνευματικής ικανότητος συμφωνούσαν καθημερινώς ότι ο «μισογύνης», «ολοκληρωτικός», «χιτλερίσκος», «ρατσιστής», «δικτατορίσκος», «χυδαίος», «εγωπαθής» και, φυσικά, «λαϊκιστής» Τραμπ είχε προσγειωθεί στην Γη κατ’ ευθείαν απ’ τον Κάτω Κόσμο και συγκεκριμένα από τον Ένατο Κύκλο της Κολάσεως.

Με την εξαίρεση δύο-τριών ψύχραιμων και λογικών σχολιαστών (των οποίων οι απόψεις δεν βρίσκουν πάντοτε απήχηση ακριβώς επειδή ανήκουν σε πνευματικό επίπεδο που οι ελληνόφωνοι έχουν εγκαταλείψει προ πολλού), η υποψηφιότητα Τραμπ αντιμετωπίστηκε στην Ελλάδα ωσάν τα διαπλεκόμενα αμερικανικά μέσα και οι βαμμένοι Δημοκρατικοί, που, με το θυμιατό στο χέρι και τα εξαπτέρυγα αναπεπταμένα, άλλαζαν βάρδιες μπροστά στο Βυζαντινό εικόνισμα της Κυρίας Κλίντον μέχρι το βράδυ της 8/11, είχαν μετακομίσει ομαδικώς στην Αθήνα.

Το γεγονός δεν θα είχε ιδιαίτερη σημασία αν οι συνθήκες δεν ήσαν αυτές που είναι σήμερα στην χρεοκοπημένη και δέσμια Ελλάδα. Η Αθήνα έχει μηδαμινές δυνατότητες να επηρεάσει το τι γίνεται στην Ουάσιγκτον και απλώς παρακολουθεί. Όμως, έστω και από θέση αδυναμίας, είναι ζωτικής σημασίας για τους «ειδικούς» μας να βλέπουν καθαρότερα το πως εξελίσσεται μια κρίσιμη κατάσταση στρατηγικής σημασίας και που οδηγεί καθ’ όσον επηρεάζει ευθέως τα ελληνικά συμφέροντα και τα «εθνικά θέματα».
Αυτό είναι το απόλυτο ελάχιστο που απαιτείται για την περίφημη «λήψη αποφάσεων».

Στον τομέα αυτόν, οι «σοφοί» μας πάσης φύσεως χάθηκαν εις τα περί Τραμπ στην ομίχλη της ελληνικής συνήθειας να χλευάζει και να απορρίπτει ότι δεν συνάδει με την Hellenic έκδοση του «προοδευτισμού» -- το αλλοπρόσαλλο αυτό μείγμα αριστερισμού μεταχουντικής εκδόσεως και «ευρωπαϊσμού» που σήμερα πλέον το διεκδικούν όλες οι παρατάξεις της κάποτε «δυνατής Ελλάδας».

Οι λόγοι που οδήγησαν σ’ αυτόν τον Clintonista παροξυσμό έχουν ενδιαφέρον αλλά δεν θα μας απασχολήσουν σήμερα. Αυτό που θα μας απασχολήσει όμως τώρα είναι τι διέφυγε τελείως (είτε αθέλητα λόγω ιδεολογικής τυφλότητας, είτε ηθελημένα λόγω συμμαχίας με τον «προοδευτισμό» που δήθεν χαρακτήριζε την Κυρία Κλίντον) από τους «εδικούς» που, όπως και η συντριπτική πλειοψηφία των συναδέλφων τους στις ΗΠΑ, αποδείχθηκαν να έχουν μεσάνυχτα περί του πραγματικού κύματος της αμερικανικής εκλογικής αναμέτρησης.
Ας το δούμε.

Η «σιωπηλή πλειοψηφία» που αγνοήθηκε παντελώς

Ο όρος που πρωτοχρησιμοποίησε ο Ρίτσαρντ Νίξον το 1968 είχε ξεχαστεί και παραμερίστηκε συστηματικά στην διάρκεια της οκταετίας Ομπάμα. Η «σιωπηλή πλειοψηφία» όμως, όπως απέδειξε η 8/11, είχε αποφασίσει να μιλήσει. Το γεγονός έμεινε εκτός των δημοσκοπήσεων, κυρίως διότι οι δημοσκόποι, βέβαιοι για μια άνετη επικράτηση Κλίντον, επικεντρώθηκαν σε επιλεκτικές συνεντεύξεις με ομάδες αποδεδειγμένης Δημοκρατικής αποκλίσεως. Δεν χρειάζεται μαθηματικό ταλέντο για να καταλάβει κανείς που οδηγούν παρόμοιες κινήσεις κραυγαλέας υποστήριξης δια πλαγίων τον όποιον υποψήφιο της συντηρεί.

Το σύνολο των «έγκυρων» αμερικανικών ΜΜΕ αποδύθηκε σε μια άνευ προηγουμένου εκστρατεία ενοχοποίησης, δημόσιας προσβολής των «άλλων», και άκρατου κομματισμού υπέρ της Κυρίας Κλίντον.

Με ελάχιστες εξαιρέσεις σκληροπυρηνικών «προοδευτικών», ο μέσος αμερικανός πιστεύει ακράδαντα ότι τα «μέσα» όχι μόνο ψεύδονται, αλλά και ότι εκ προμελέτης διαστρέφουν τα γεγονότα για να τα προσαρμόσουν σε θεσμικές και εξωθεσμικές συνταγές. Εξ ου και η μαζική στροφή σχεδόν των πάντων προς μέχρι χθες «περιθωριακές» πηγές στο Διαδίκτυο.
Η στροφή αυτή δημιούργησε τακτικό πλεονέκτημα εις βάρος των «προοδευτικών» το οποίο οι τελευταίοι αρνήθηκαν μέχρι τέλους να αναγνωρίσουν περιγράφοντας το ειρωνικά ως echo chamber.
Στις 8/11 ανακαλύψαμε που ακριβώς οδηγούν αυτές οι μονομανίες και η άρνηση των γεγονότων.

Το Δημοκρατικό κόμμα απέτυχε παταγωδώς στον στρατηγικό σχεδιασμό μιας εκστρατείας υποθέτοντας ότι μια ουσιαστικώς χρεοκοπημένη πολιτική δυναστεία διατηρούσε προτέρημα και λαϊκό έρεισμα ακόμη και με την «σιωπηλή πλειοψηφία».

Το γεγονός αγνοήθηκε συστηματικά και επιδεικτικά από το σύνολο των «αναλυτών» με εξαίρεση ελαχίστων. Η εθελοτυφλία αυτή καταγράφεται ως μοναδικό και πρωτοφανές παράδειγμα στην ιστορία της διαχείρισης πολιτικής εκστρατείας στον Δυτικό κόσμο. Η πρώτη ανάλυση των αποτελεσμάτων κατά πολιτεία αποδεικνύει την χαώδη απόσταση των «στρατηγών» του Δημοκρατικού κόμματος από την εκπεφρασμένη οργή δεκάδων εκατομμυρίων ψηφοφόρων που αντιμετωπίζουν το απόλυτο αδιέξοδο ζωής.
Οι ίδιοι «στρατηγοί» θεώρησαν ότι η Κυρία Κλίντον μπορούσε να «πλασαριστεί» ως συνδυασμός ενός αλάθητου αρχηγού και μιας σχεδόν αυτοκρατορικής παρουσίας. Οι εκτιμήσεις τους αποδείχθηκαν εκτός πάσης πραγματικότητας και οδήγησαν στην πανωλεθρία.

Η επίμονη άρνηση της Κυρίας Κλίντον να αντιμετωπίσει σοβαρά τις αποδείξεις που την βαρύνουν οδήγησαν πλήθη ψηφοφόρων να την απορρίψουν ασυζητητί κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή.

Οι «στρατηγοί» και πάλι θεώρησαν ότι, π.χ., το επικίνδυνο κενό εθνικής ασφαλείας που δημιουργήθηκε με την διαβόητη χρήση προσωπικού email, που θα οδηγούσε οποιονδήποτε άλλον στον εισαγγελέα με βαρύτατες κατηγορίες, ΔΕΝ αφορούσε στην Κυρία Κλίντον. Σήμερα γνωρίζουμε πως ακριβώς η επιλογή αυτή αποτιμήθηκε στην κάλπη.

«Αναλυτές» και «στρατηγοί» υποτίμησαν δραματικά τον δημογραφικό παράγοντα

Υπακούοντας την «πολιτικά ορθή» άποψη ότι οι ΗΠΑ ορίζονται πλέον πολιτικά από μειονότητες προελεύσεως κυρίως Τρίτου Κόσμου, οι γκουρού ανέλυαν διεξοδικά πως η μόχλευση (leverage) αυτών των μειονοτήτων δεν μπορούσε παρά να προσφέρει τη νίκη με ελάχιστο πολιτικό κεφάλαιο και αγνοώντας επιδεικτικά τους «αξιοθρήνητους».
Το αποτέλεσμα αυτής της συχνά παραληρητικής αυτής εκτίμησης θυμίζει μερικές από τις πλέον καταστροφικές πολεμικές ήττες του 20ου αιώνα.

Οι αντίπαλοι του Τραμπ (και Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι) απέτυχαν παταγωδώς στις εκτιμήσεις τους γύρω από τις πρωτοτυπίες πολιτικής καμπάνιας που υιοθέτησε ο 45ος Πρόεδρος των ΗΠΑ.

Σε αντίθεση με τις λεγεώνες εθελοντών· τον πακτωλό δολαρίων χρηματοδότησης· τις πανάκριβες δημοσκοπήσεις των τελικώς ασχέτων δημοσκόπων· την δημιουργία «επιτελικών οργάνων» σε στυλ Πενταγώνου· και την έξαλλο μαζική επίθεση των τελευταίων εβδομάδων για να κερδηθεί το λεγόμενο ground game (όρος που περιγράφει την έξοδο εθελοντών για πόρτα-πόρτα, το blitzkrieg τηλεφωνημάτων, τις ριπές τηλεοπτικής αρνητικής διαφήμισης κ.λπ.) ο νικητής των εκλογών υιοθέτησε τις λεγόμενες poorman’s solutions («λύσεις του φτωχού»): ούτε επιτελεία, ούτε στρατηγούς, ούτε μεραρχίες εθελοντών, ούτε γιγάντιους χρηματοδότες, ούτε τηλεοπτικές εκστρατείες αλλά μάλλον επίμονο Twitter και ακάματο όργωμα της χώρας για ομιλίες που πάντα προκαλούσαν την κινητοποίηση χιλιάδων. Στην τελική ευθεία οι «πελταστές» του Τραμπ κυριολεκτικά διέλυσαν τους «καταφράκτους» της Κυρίας Κλίντον.

Οι «οργανωμένοι» Δημοκράτες γελοιοποίησαν και κορόϊδεψαν αφόρητα τον Γερουσιαστή Μπέρνυ Σάντερς, τον μοναδικό (αυτό-αποκαλούμενο) «πραγματικό Σοσιαλιστή» της εκλογικής εκστρατείας 2016.

Ο Σάντερς κυριολεκτικώς κινητοποίησε εκατομμύρια νέους ανθρώπους. Η απάντηση των «στρατηγών» ήταν ευθεία «βία και νοθεία» περίπου αλά ελληνικά που οδήγησε τον Σάντερς σε ναυάγιο και σε ταπεινωτική συνθηκολόγηση και υποστήριξη της Κυρίας Κλίντον. Ο παράγοντας «Μπέρνυ» όμως καταδίωξε την αποτυχούσα μέχρι τέλους, οδηγώντας πολλούς λεγόμενους «Μπέρνερς» είτε να απόσχουν των εκλογών είτε να ψηφίσουν τρίτο κόμμα (που βεβαίως ωφέλησε τον αντίπαλο).

Ο κατάλογος αυτός μπορεί να συνεχισθεί για πολλές ακόμη σελίδες που δεν μπορούμε να αφιερώσουμε εδώ. Η νίκη Τραμπ έχει ήδη αστραπιαία μεταβληθεί σε αντικείμενο ανώτατης προτεραιότητας για ερευνητές, ιστορικούς, και τους αδηφάγους το «μέσων».

Οι εν Ελλάδι «γκουρού» ασχολήθηκαν ελάχιστα ή καθόλου με τα λίγα που αναφέραμε στο σημερινό σημείωμα. Οι «εκτιμήσεις» τους συντριπτικά επικεντρώθηκαν στο πόσο εύκολα οι Κλίντον θα ξαναγύριζαν στον Λευκό Οίκο.
Αναθεματίζοντας τον Τραμπ βρέθηκε η «προοδευτική λύση» της γνωστής ελληνικής εθελοτυφλίας. Όπως και οι συνάδελφοί τους εδώ στις ΗΠΑ, απέτυχαν να διακρίνουν την δυναμική των καιρών, τις τραγικές επιπτώσεις της «παγκοσμιοποίησης» και της ανάδειξης ισχυρών εξωθεσμικών παραγόντων σε ρυθμιστές των πολιτικών εξελίξεων, και την αηδία που διακατέχει την «σιωπηλή πλειοψηφία» για τις ακρότητες του «προοδευτισμού» και της «πολιτισμικότητας».

Θα είχαν πετύχει πολλά οι της Ελλάδος αν παρακολουθούσαν τις επίμονες προειδοποιήσεις του ακραίου προοδευτικού» σκηνοθέτη και υποστηρικτή των Κλίντον Michael Moore, ο οποίος κατατρόπωσε τους πάντες και τα πάντα με την εκπληκτική και λογικά στηριζόμενη του πρόβλεψη της νίκης Τραμπ.
ΜΟΝΟΣ ΑΥΤΟΣ είχε την αυτοπεποίθηση και το θάρρος να ανακοινώσει ότι «η βασίλισσα είναι γυμνή». Το ότι δεν κατασπαράχθηκε αμέσως από τους «στρατηγούς» και τους συνοδοιπόρους της «βασίλισσας» οφείλεται στο γεγονός της εγνωσμένης του «προοδευτικότητας».

Όπως λέει και ο σοφός λαός μας, «από τρελό κι από μικρό μαθαίνεις την αλήθεια».
Σχεδόν πάντοτε.

Πηγή RIEAS


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ απηύθυναν από κοινού πρόσκληση προς τον Ντόναλντ Τραμπ, τον εκλεγμένο Πρόεδρο των ΗΠΑ, για να προσέλθει σε μια συνάντηση κορυφής Ευρωπαϊκής Ένωσης – ΗΠΑ, μόλις καταστεί δυνατόν.

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Όπως μεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο, σε κοινή τους συγχαρητήρια επιστολή προς τον Τραμπ, Γιούνκερ και Τουσκ τον «προσκαλούν να επισκεφθεί την Ευρώπη για μια συνάντηση κορυφής ΕΕ-ΗΠΑ», διότι είναι «πιο σημαντική από ποτέ η ενίσχυση των διατλαντικών σχέσεων».

Η Ευρώπη δείχνει τρομοκρατημένη από τις εξελίξεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς το μάθημα από το δημοψήφισμα του Brexit, όπου το αποτέλεσμα το καθόρισαν όσοι δεν φαίνονταν στα «ραντάρ» των δημοσκόπων και του πολιτικού συστήματος, δεν τους έγινε μάθημα, αν και υπήρχαν πλείστα όσα στοιχεία που παρέπεμπαν σε αυτό.

Η Ευρώπη είναι πανικοβλημένη διότι αντιλαμβάνεται ότι αρχίζει να εμφανίζεται μια τάση την οποία αρέσκεται να αποκαλεί «αντιδημοκρατική», αφού «της μόδας» πλέον αρχίζουν να γίνονται ηγέτες πιο αυταρχικοί και συγκεντρωτικοί, στο στιλ του Ρώσου Βλαντιμίρ Πούτιν ενδεχομένως, έναν πολιτικό τον οποίο απεχθάνονται και φοβούνται.

Η Ευρώπη φοβάται ότι θα περιθωριοποιηθεί και θα πάψει να θεωρείται ως ένα ισχυρός πόλος ισχύος του διεθνούς συστήματος, έναν ρόλο τον οποίο όμως κατείχε εξαιτίας των αμερικανικών αμυντικών εγγυήσεων, τις οποίες ουδέποτε σεβάστηκε και εθίστηκε να τις θεωρεί ως δεδομένες, με αποτέλεσμα να υιοθετήσει μια χαζοχαρούμενη προσέγγιση στα θέματα της ευρωπαϊκής ασφάλειας.

Σήμερα αντιλαμβάνεται ότι κινδυνεύει να καταστεί έρμαιο στις ορέξεις της παλιάς «καλής» στρατιωτικής ισχύος που ξέρει να υπαγορεύει όσα επιτρέπει η ισχύς της, αναμένοντας από τον αντίπαλο να υποστεί όσα επιβάλει η αδυναμία του, για να θυμηθούμε λίγο τον μέγα Θουκυδίδη, τον οποίο έχουν λησμονήσει όλοι όσοι διατείνονται κατά τα άλλα, ότι έλκουν τις πολιτικές αρχές τους από την Αρχαία Ελλάδα…

Η σημερινή ευρωπαϊκή ελίτ, αντιλαμβάνεται ότι μπορεί πολύ σύντομα το φαινόμενο που παρατηρήθηκε στη Βρετανία και στις ΗΠΑ να υποστεί… μετάσταση και να πλήξει κι άλλες χώρες της Γηραιάς Ηπείρου. Κάθε λογής ακραίος (εντός ή εκτός εισαγωγικών, καθότι κι εδώ η ΕΕ πάντα βιαζόταν να εντάξει σε κατηγορίες δικαίους και αδίκους αδιαφορώντας για την ουσία όσων υποστήριζαν) ευελπιστεί πλέον να γίνει Τραμπ στην δική του πατρίδα.

Μια διαδικασία που θα μπορούσε να οδηγήσει σε φυγόκεντρες τάσεις και διαλυτικά φαινόμενα την Ένωση, την οποία κάποιοι αφελέστατοι ή/και ιδιοτελείς στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, αποθέωναν και θεωρούσαν πανάκεια… «δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν» και τώρα, χρεοκοπημένοι και ανήμποροι, παλεύουν μάταια να διατηρήσουν το σύστημα που τους τάιζε, μόνο που δεν υπάρχουν πλέον τα χρήματα που «μας έκαναν όλους Ευρωπαίους», με αποτέλεσμα να σπρώχνουν τη χώρα τους, κάθε μέρα που περνά, πιο κοντά στον γκρεμό.

Και ας μη βιαστούμε να κάνουμε λόγο για «αντιδημοκρατική στροφή» σε όλο τον κόσμο, διότι όποιος το κάνει ξεχνά κάτι σημαντικό: Ότι οι ηγέτες τύπου Τραμπ εκλέγονται με δημοκρατικότατες διαδικασίες, άρα το πρόβλημα δεν είναι στη Δημοκρατία, αλλά στον τρόπο που την καταχράστηκαν οι ελίτ προς όφελός τους.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το υπουργείο Άμυνας της Ρωσίας ανακοίνωσε σήμερα ότι υποβρύχια του ΝΑΤΟ παρακολουθούν τα ρωσικά πολεμικά πλοία που πλέουν στη Μεσόγειο και ότι έτρεψε σε φυγή ένα ολλανδικό υποβρύχιο, το οποίο έκανε επικίνδυνους ελιγμούς σε κοντινή απόσταση, μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων Interfax.

H Μόσχα έχει συγκεντρώσει μια αρκετά μεγάλη αρμάδα στη Μεσόγειο, που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων το μοναδικό της αεροπλανοφόρο, προκειμένου να συνεπικουρήσει στην αεροπορική εκστρατεία που διεξαγάγει στη Συρία, όπου βοηθά τον πρόεδρο Μπασάρ αλ Άσαντ στον πόλεμο κατά των εξεγερμένων ανταρτών.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας του Ντόναλντ Τραμπ δεν απέκλεισε σήμερα το ενδεχόμενο να οριστεί ειδικός εισαγγελέας για να ερευνήσει τη Χίλαρι Κλίντον, υπογραμμίζοντας όμως δεν έχει συζητήσει πρόσφατα το συγκεκριμένο θέμα με τον εκλεγμένο πρόεδρο και ότι αυτό θα γίνει "στην ώρα του".

Ο Τραμπ και ο εκλεγμένος αντιπρόεδρος Μάικ Πενς "επιδιώκουν να ενώσουν τη χώρα, αλλά δεν το έχουμε συζητήσει (σ.σ. τη δικαστική διερεύνηση των υποθέσεων της Χίλαρι Κλίντον) τις τελευταίες ημέρες και πιστεύω ότι αυτό θα γίνει την κατάλληλη στιγμή" είπε η Κελιάν Κόνγουεΐ σε συνέντευξη που παραχώρησε στο τηλεοπτικό δίκτυο MSNBC.

Σε άλλη συνέντευξη, στο ABC, η Κόνγουεϊ διευκρίνισε ότι ο Τραμπ δεν συζήτησε το θέμα αυτό με την Κλίντον στην τηλεφωνική επικοινωνία που είχαν μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των εκλογών.

Το μακρύ χέρι του συστήματος απειλεί ήδη την προεδρία Τραμπ

Για «σημαντική επιδείνωση» στα δημόσια οικονομικά των ΗΠΑ προειδοποιούν οι αναλυτές του οίκου Fitch, μετά την εκλογή του Ντόνλαντ Τραμπ. Όπως τονίζουν, ο Ρεπουμπλικάνος πρόεδρος έχει υποσχεθεί υψηλότερες δαπάνες για υποδομές και μείωση φόρων, κάτι που θεωρούν αρνητικό για την πιστοληπτική ικανότητα των ΗΠΑ.

«Οι βασικές προτάσεις του Τραμπ για την οικονομική πολιτική περιλαμβάνουν περικοπές φόρων, επαναδιαπραγμάτευση των εμπορικών συμφωνιών, μικρότερο άνοιγμα στη μετανάστευση, απορρύθμιση των επιχειρήσεων και υψηλότερες δαπάνες για τις υποδομές» σημειώνει η Fitch.

Σύμφωνα με την Fitch o «δημοσιονομικός αντίκτυπος του σχεδίου Τραμπ θα είναι αρνητικός για την πιστοληπτική ικανότητα των ΗΠΑ μεσοπρόθεσμα, καθώς οι περικοπές φόρων από μόνες τους δεν μπορούν να δημιουργήσουν αρκετή ανάπτυξη για να αντισταθμιστεί η απώλεια εσόδων».

«Οι περικοπές φόρων θα αυξήσουν το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών, το οποίο θα μπορούσε να τονώσει τη βραχυπρόθεσμη ανάπτυξη αν συνδυαζόταν με απορρύθμιση και υψηλότερες δημόσιες δαπάνες. Αλλά αυτό θα εξαρτηθεί από το πόσο θα αντισταθμιστούν τα μέτρα αυτά από πιθανούς αρνητικούς παράγοντες όπως το πλήγμα στις ιδιωτικές επενδύσεις από την πολιτική αβεβαιότητα, τις εξελίξεις στις χρηματοοικονομικές αγορές και στις δυσμενείς επιπτώσεις στο εμπόριο» προειδοποιεί η Fitch.

Όλα δείχνουν πως θα ακολουθήσουν πολύ σκληρές μάχες από το σύστημα κατά του Τραμπ. Εσωτερικές μάχες που θα ζημιώσουν τις ΗΠΑ, θα δημιουργήσουν πιθανότατα υψηλές εντάσεις στο εσωτερικό της και ενδεχομένως σε συνεργασία με την "ευρωπαϊκή πλευρά" (βλ. Γερμανία) θα επιχειρήσουν να παρασύρουν σε τραγικά λάθη το νεοεκλεγέντα αμερικανικό πρόεδρο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Άθλια δήλωση της Γερμανίδας προκαλεί την πρώτη κρίση 
Τι της απάντησαν οι άνθρωποι του νέου προέδρου

Του Πέτρου Αναστασίου

Με μία προκλητική έως και άθλια δήλωση που έχει προκαλέσει αλγεινή εντύπωση στις ΗΠΑ, η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ προφανώς νομίζοντας ότι απευθύνεται στον Λουκασένκο, το φοβερό πρόεδρο της Λευκορωσίας που έχει "ανοικτούς λογαριασμούς" με το Βερολίνο, τον κάλεσε:
"Να σεβαστεί τη δημοκρατία, την ελευθερία, το σεβασμό του κράτους δικαίου, την αξιοπρέπεια των ανθρώπων, ανεξάρτητα από την προέλευσή τους, το χρώμα του δέρματός τους, τη θρησκεία, το φύλο, τον σεξουαλικό προσανατολισμό ή τις πολιτικές απόψεις. Με βάση αυτές τις αξίες, προσφέρομαι να συνεργαστώ στενά με τον μελλοντικό Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ", 
πρόσθεσε η Γερμανίδα καγκελάριος.
Δηλαδή θέτει και όρους!

Λες και υπάρχει περίπτωση να μην συνεργαστεί με τις ΗΠΑ επειδή εκλέχθηκε ο Ν.Τραμπ πρόεδρος; Που αν δεν υπήρχαν οι ΗΠΑ, η Μέρκελ θα ήταν ακόμα ή υπό ναζιστικό καθεστώς ή υπήκοος της κομμουνιστικής Ανατολικής Γερμανίας, μια "ανύπαρκτη" κόρη πάστορα μέλος της τοπικής κομμουνιστικής νεολαίας, όπως ήταν μέχρι το 1990.

Εχει πραγματικό θράσος η Μέρκελ να ζητά από τον πρόεδρο των ΗΠΑ να σεβαστεί την δημοκρατία και την ελευθερία. Εννοεί όσο σεβάστηκε αυτή την δημοκρατία και την ελευθερία στην Ελλάδα;

Οι συνεργάτες του Ντόναλντ Τραμπ απαντώντας στην δήλωση της Α. Μέρκελ είπαν σχετικά:
"Εχουμε πολύ καιρό μπροστά μας για να τα λέμε και με την Μέρκελ, αλλά και με τις γερμανικες εταιρείες που παραβιάζουν την αμερικανική νομοθεσία... Κι εμείς δεν πιστεύουμε την πολιτική της Μέρκελ για το προσφυγικό και θα σταθούμε απέναντί της". 
Η δεύτερη απάντηση ήρθε από τα χείλη της Kέλιαν Κόνγουει, διευθύντριας της προεκλογικής εκστρατείας του Τραμπ:
"Η Χίλαρι Κλίντον θέλει να μιμηθεί την πολιτική της Άνγκελα Μέρκελ για τους πρόσφυγες" είχε δηλώσει πριν λίγες ημέρες ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ υπογραμμίζοντας ότι οι πολίτικες της Γερμανίας και της Γαλλίας είναι "κατεστραμμένες".
Μιλώντας στη Βιρτζίνια των Ηνωμένων Πολιτειών, ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων ανέφερε
"είναι κατεστραμμένες, είναι απλά κατεστραμμένες και επί πλέον υπάρχει και το προσφυγικό ζήτημα το οποίο καταστρέφει και την υπόλοιπη Ευρώπη. Δείτε τι έπαθε η Μέρκελ στις τελευταίες εκλογές, είναι απίστευτο".
Συνέχισε τη ρητορική του λέγοντας:
"Η Γερμανία είναι κατεστραμμένη. Η Γαλλία είναι κατεστραμμένη. Δείτε και τα αποτελέσματα των εκλογών, είναι τόσο άσχημα. Οι άνθρωποι έλεγαν «έλα μωρέ, όλα καλά θα πάνε». Το λέω εδώ και δυο εβδομάδες, γιατί να πάνε όλα καλά για τη Μέρκελ; Εκατομμύρια πρόσφυγες πηγαίνουν στη Γερμανία. Η εγκληματικότητα είναι στα ύψη. Τα προβλήματα τους είναι αμείωτα και η Χίλαρι θέλει να γίνει η Μέρκελ των ΗΠΑ; Δεν πρόκειται να γίνει, δεν πρόκειται να το αφήσω να γίνει".
Να θυμήσουμε ότι ο ηγέτης της Λευκορωσίας Β. Λουκασένκο, όταν πριν από πέντε χρόνια ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, Γκίντο Βεστερβέλε τον είχε κατηγορήσει ως "Δικτάτορα δεν σέβεται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια" αυτός του είχε απαντήσει ότι "Δεν ξέρω αν είμαι δικτάτορας, γιατί εμείς κάνουμε κανονικές εκλογές. Αλλά σίγουρα δεν είμαι... αδελφή, όπως εσύ"!
Ένα χρόνο αργότερα ο Γκίντο Βεστερβέλε παντρεύτηκε τον "καλό του"...

Πηγή ProNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το μέγα ερώτημα είναι τι κατάλαβαν οι συστημικές δυνάμεις στο Βερολίνο, στις Βρυξέλλες, στο Παρίσι και στην Ευρώπη γενικότερα και κυρίως τι θα κάνουν. Κατάλαβαν άραγε ότι ο υποκριτικός πολιτικός καθωσπρεπισμός (politically correct) και ο αφορισμός του λεγόμενου «λαϊκισμού» γίνεται μπούμερανγκ;

Γράφει ο Μάκης Ανδρονόπουλος

Η νίκη του Ντόναλντ Τραμπ είναι ολοκληρωτική, καθώς οι Ρεπουμπλικανοί ελέγχουν και το Κογκρέσο, γεγονός που καθιστά το νέο πρόεδρο ίσως τον ισχυρότερο στην ιστορία των ΗΠΑ. Το πώς θα χειριστεί αυτή τη δύναμη είναι το νέο μεγάλο ερώτημα και αυτό το «πώς» θα επηρεάσει αναμφίβολα το πολιτικο-κοινωνικό γίγνεσθαι και στην Ευρώπη. Δηλαδή, αν κατά τη διάρκεια του 2017 που έχουμε σημαντικές εκλογές στις χώρες μέλη της ΕΕ, ο 45ος πρόεδρος των ΗΠΑ φοβίσει τους δυσαρεστημένους Ευρωπαίους ψηφοφόρους, τότε θα επωφεληθούν οι συστημικές δυνάμεις σε Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία. Αν όμως ο Τραμπ τα πάει καλά, τότε ο Μπέπε Γκρίλο στην Ιταλία, η Μαρί Λεπέν στη Γαλλία και το AfD στη Γερμανία μπορούν να τρίβουν τα χέρια τους.

Αν δηλαδή ο Τραμπ περιορίσει το μιντιακό σταριλίκι του και βάλει μπροστά το «εθνικό σχέδιο ανάπτυξης» (σ.σ.: οι ΗΠΑ έχουν τεράστιο έλλειμμα υποδομών γιατί είναι ασύμφορες οι επενδύσεις σε αυτό), μάλλον θα επηρεάσει το ευρωπαϊκό προλεταριάτο και τις ορδές των ανέργων που συνεχώς διαρρέουν προς τα αντισυστημικά κόμματα.

Οι εκλογές στις ΗΠΑ ήταν ταξικές εκλογές και το ίδιο συμβαίνει με αυξανόμενη την τάση και στην Ευρώπη. Υπάρχουν δύο κρίσιμες παρατηρήσεις για τις ΗΠΑ: 1) ο Τραμπ εκλέχτηκε από την λευκή χωρίς πανεπιστημιακό πτυχίο εργατική τάξη που ζει μέσα στη μιζέρια και τη βία και 2) οι λευκοί χωρίς πανεπιστημιακή μόρφωση Αμερικάνοι έχουν προσδόκιμο ζωής τα 67,5 χρόνια, ενώ οι πτυχιούχοι 80,4, δηλαδή, 13 χρόνια παραπάνω!…

Η «εκδίκηση της γυφτιάς» συνετελέσθη και «δίπλωσε» μετά το Brexit. Έτσι, το μέγα ερώτημα είναι τι κατάλαβαν οι συστημικές δυνάμεις στο Βερολίνο, στις Βρυξέλλες, στο Παρίσι και στην Ευρώπη γενικότερα και κυρίως τι θα κάνουν hic et nunc. Κατάλαβαν άραγε ότι ο υποκριτικός πολιτικός καθωσπρεπισμός (politically correct) και ο αφορισμός του λεγόμενου «λαϊκισμού» γίνεται μπούμερανγκ; Κατάλαβαν άραγε ότι η χρήση των μίντια και των δημοσκοπήσεων δεν μπορεί πλέον να υποκαθιστούν την πολιτική; Κατάλαβαν άραγε το ρόλο της παιδείας και της υγείας στις πολιτικές εξελίξεις;

Αν το ευρωπαϊκό κατεστημένο αντιδράσει γρήγορα και ποσοτικά γενναία απέναντι στη φτωχοποίηση και την αποσάθρωση των μεσαίων στρωμάτων μπορεί να ελπίζει. Άλλωστε διαφαίνονται και τρεις μείζονες επερχόμενες εξελίξεις:

Πρώτον, η ομαλοποίηση των σχέσεων ΗΠΑ-Ρωσίας που θα οδηγήσει στην άρση των κυρώσεων και θα ανοίξει μεγάλες οικονομικές ευκαιρίες.

Δεύτερον, η προαναγγελθείσα πίεση των ΗΠΑ προς την Ευρώπη να βάλουν το χέρι στην τσέπη και να πληρώσουν για την άμυνά τους, προοπτική που θα διευκολύνει την στρατιωτική χειραφέτηση της ΕΕ.

Τρίτον, η πιθανή απαλλαγή από την τραγική συμφωνία ΤΤΙΡ που θα βγάλει από την αμυντική θέση το ευρωπαϊκό κεφάλαιο.

Η νέα αμερικανική πραγματικότητα απαιτεί αποφασιστικότητα από το ευρωπαϊκό κατεστημένο και κατανόηση πως η αμερικανική αλλαγή είναι δομικής σημασίας.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



By Semih Idiz

Upon assuming office in May, Prime Minister Binali Yildirim promised that he would “increase the number of Turkey’s friends and reduce the number of its enemies.” Today, however, Ankara is losing friends rapidly, especially in Europe where there are calls for sanctions against Turkey. The situation is no better in the Middle East where Iraqi Prime Minister Haider al-Abadi is talking about going to war with Turkey. The main deterioration in ties is nevertheless with Europe. President Recep Tayyip Erdogan’s increasingly authoritarian manner, with his apparent desire to become the iron-fisted ruler of Turkey, is driving this downward spiral.

Yildirim’s promise was just another version of Ankara’s “zero problems with neighbors” policy formulated by former Prime Minister Ahmet Davutoglu. Serious policy miscalculations, however, especially in regard to the Middle East after 2011, had left Turkey with hardly any friendly neighbors let alone zero problems with them. It did not take long for the positive expectations Yildirim generated to also be dashed. Turkey today appears to be more friendless than ever.

Ankara’s tense ties with the United States were exacerbated over the issues of Washington’s alleged initial ambivalence regarding the failed coup attempt of July 15 and its reluctance to extradite Fethullah Gulen, the Islamic cleric residing in Pennsylvania whom the Turkish government accuses of masterminding the coup.

Ankara is also angry about Washington’s refusal to sever ties with the Democratic Union Party (PYD) in Syria and its military wing, the People's Protection Units (YPG), which are part of the US-led coalition against the Islamic State (IS). Turkey says these groups are linked to the outlawed Kurdistan Workers Party (PKK) and therefore accuses the United States of supporting terrorism.

Turkey’s relations with Europe are increasingly strained over the same issues. Davutoglu’s refugee deal with the European Union (EU) in March, despite the criticism it elicited, seemed to point toward a new start in Turkey’s struggling ties with Europe. The recent raid on Cumhuriyet, a left-leaning, liberal daily opposed to Erdogan, and the arrest of the leaders and prominent deputies of the pro-Kurdish People's Democratic Party (HDP) have drastically reduced any advances in ties gained by the refugee accord.

EU foreign policy chief Federica Mogherini and German Foreign Minister Frank-Walter Steinmeier have criticized these undemocratic and legally questionable developments, arguing that Turkey’s right to combat terrorism does not justify attempts to silence opponents. Such European criticism and reports and caricatures in the Western media depicting Erdogan as a dictator have left the Turkish president livid. “I don’t care if they call me a dictator or whatever else,” Erdogan retorted defiantly in a speech in Istanbul on Nov. 6. “It goes in one ear, out the other.”

He also said that trying “to bring Turkey into line” by calling him a dictator and using press reports and insulting caricatures would fail. Erdogan then went on to accuse European countries of supporting terrorism through the Gulen movement and the PKK, and said that Western opinions “were no longer a measure for Turkey.”

Reflecting Ankara’s anger toward Germany, Foreign Minister Mevlut Cavusoglu is said to have refused to answer two phone calls from Steinmeier last week. Ankara is still smarting over the Armenian genocide resolution adopted by the Bundestag in June. In addition, the German press reports that Turkey has refused to give Steinmeier a date for visiting Ankara for talks aimed at ironing out bilateral difficulties and discussing the German military presence at the Incirlik air base in Turkey, where it is supporting the US-led coalition against IS.

The Europeans' main sins, according to Turkey, include their failure to understand the gravity of the July 15 coup attempt, and as in the case of Germany, their reluctance to extradite fugitives accused of links to the Gulenists. European countries, mainly Germany and Belgium, are also accused of doing nothing to curb PKK supporters, allowing them instead to organize programs, exhibitions and mass events amounting to political rallies despite the PKK being an internationally listed terrorist organization.

On Nov. 3, Ankara condemned a decision by a Belgian court rejecting a request by the federal prosecutor to forward a case involving 36 persons with links to the PKK to a criminal court. “We consider and condemn this ruling as an explicit and new indication of an unprincipled attitude in the fight against terrorism and a mindset which has enabled the PKK terrorist organization to operate with ease in Belgium so far,” the Foreign Ministry said.

European diplomats in Ankara who spoke to Al-Monitor on condition of anonymity said the lack of confidence in Turkey’s legal system and what appears to be the arbitrary detention of Erdogan opponents is not helping the government promote its case in Europe.

Luxembourg’s foreign minister, Jean Asselborn, even compared Turkey today to Nazi Germany. “To put it bluntly, these are methods that were used during the Nazi era and that's a really, really bad development … that the European Union simply cannot accept,” Asselborn said. He indicated that sanctions against Turkey might be necessary.

Despite being in Ankara’s crosshairs, Germany did not support Asselborn's view. Pointing to Turkey’s key position in the fight against IS, Interior Minister Thomas de Maiziere said, “A differentiated look, also to safeguard our interests, is the right approach.” Steffen Seibert, Chancellor Angela Merkel's spokesman, added that maintaining channels of communication with Turkey was important.

Employing a less defiant tone than Erdogan, Turkey’s EU minister, Omer Celik, said he would not want to see Turkish-EU ties disrupted and characterized as “racists” those Europeans calling for Ankara’s membership talks to be severed. “I believe full membership in the EU is correct from the perspective of Turkey’s national interests,” Celik said after meeting EU ambassadors in Ankara Nov. 7.

Despite the popularity of Erdogan's “To hell with Europe!” attitude among his hardline supporters, it is not endorsed by some senior members of the ruling Justice and Development Party (AKP).

Omer Dincer, a former labor and social security minister and education minister under Erdogan when he was prime minister, pointed out that Turkey had been suffering from social unrest and economic uncertainty when the AKP came to power in 2002. In an article for the daily Haberturk, Dincer said that although the AKP was successful in overcoming these difficulties, the boost it got from the EU in achieving this could not be overlooked. “By preferring EU standards and democracy, our international reputation and consequently our international trade and the inflow of foreign capital increased,” Dincer noted.

Turkey today, however, appears to have taken a different trajectory. Ahmet Hakan, the highly popular columnist for the daily Hurriyet, laid the current picture bare in a Nov. 7 column: “Turkey’s rulers say we are under attack from domestic and international enemies on all sides. … If the situation is really like that, what are those who are ruling Turkey doing to get out of this situation?” Hakan asked. “Internationally, they are increasing the number of our enemies. … They don’t try to find allies. … They cannot find a way out through shared wisdom.”

Hakan’s words underscore the impasse Ankara’s misguided foreign policy under Erdogan has led Turkey into yet again.

Al-Monitor


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η Ευρωπαϊκή Ένωση επικρίνει την Τουρκία, κάνοντας λόγο για «μία στροφή προς τα πίσω» ως προς την εκπλήρωση των κριτηρίων ένταξής της στο ευρωπαϊκό μπλοκ, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την ελευθερία της έκφρασης και το κράτος δικαίου, σύμφωνα με την έκθεση προόδου που έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

«Υπάρχει μία σοβαρή στροφή προς τα πίσω κατά τη διάρκεια του χρόνου που πέρασε στον τομέα της ελευθερίας της έκφρασης», αναφέρεται στην έκθεση στην οποία υπενθυμίζεται ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση απορρίπτει απερίφραστα την θανατική ποινή.

«Είναι καιρός η Άγκυρα να μας πει τι ακριβώς θέλει. Πρόκειται για μία δοκιμασία της αξιοπιστίας της, αλλά και την αξιοπιστίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης», δήλωσε ο ευρωπαίος επίτροπος αρμόδιος για τη Διεύρυνση Γιοχάνες Χαν παρουσιάζοντας την έκθεση της Κομισιόν.

«Η Τουρκία, ως υποψήφια χώρα, οφείλει να εκπληρώσει τα υψηλότερα κριτήρια επί των οποίων έχει δεσμευθεί και επί των οποίων δεν μπορεί να υπάρξει κανένας συμβιβασμός», πρόσθεσε ο Γιοχάνες Χαν.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα κληθεί να αποδεχθεί τις συνέπειες εάν αποφασίσει να σταματήσει τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Τουρκία, προειδοποίησε ο εκπρόσωπος του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, απαντώντας στις δηλώσεις Χαν.

«Εάν καταφύγουν σε τέτοιους τρόπους, θα πρέπει να υποστούν και τις συνέπειες», δήλωσε ο Ιμπραΐμ Καλίν σε συνέντευξή του στο A Haber. «Εάν η ΕΕ απειλεί με πάγωμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, αυτές οι απειλές δεν περνούν εδώ».

Erdogan: Ήλθε η ώρα η Ευρώπη να αποφασίσει εάν θέλει ένταξη της Τουρκίας

Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει πια να λάβει την τελική της απόφαση για το εάν θα δεχτεί στους κόλπους της την Τουρκία, προειδοποίησε ο τούρκος πρόεδρος Erdogan, όπως μεταδίδουν το κρατικό πρακτορείο Anadolu και η φιλοκυβερνητική εφημερίδα Sabah.

Το μήνυμα Erdogan ήλθε λίγες ώρες πριν τη δημοσιοποίηση της έκθεσης προόδου που θα εκδώσει η Κομισιόν για την πορεία των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, αλλά και υπό τη σκιά δημοσιεύματος της «Wall Street Journal» που θέλει την Ε.Ε. να εξετάζει πλέον αναστολή των διαπραγματεύσεων, μετά το κύμα συλλήψεων αντιφρονούντων πολιτικών και δημοσιογράφων στη γείτονα χώρα.

«Λένε ξεδιάντροπα ότι οι διαπραγματεύσεις της Τουρκίας με την Ε.Ε. θα πρέπει να αναθεωρηθούν. Αργήσατε. Αναθεωρήστε τις το ταχύτερο δυνατό, αλλά όχι μόνο αυτό, πάρτε και την τελική σας απόφαση», είπε ο τούρκος πρόεδρος σε επενδυτικό συνέδριο στην Άγκυρα.

Ο κ. Erdogan κατηγόρησε μάλιστα στην Ευρώπη ότι παρέχει καταφύγιο στους τρομοκράτες του PKK, τους οπαδούς του ιμάμη Φετχουλάχ Γκιουλέν – που η Άγκυρα θεωρεί ενορχηστρωτή του αποτυχημένου πραξικοπήματος του Ιουλίου – και της ακροαριστερής οργάνωσης DHKP-C.

Πριν λίγες ημέρες είχε εξαπολύσει παρόμοιες βολές κατά της Γερμανίας.

Διερωτήθηκε δε αιχμηρά γιατί η Γηραιά Ήπειρος είναι διατεθειμένη –όπως είπε– να υποθάλψει τρομοκράτες παρά να φιλοξενήσει εκατομμύρια πρόσφυγες.

Ο κ. Erdogan αναφέρθηκε και στην εκλογή του νέου προέδρου των ΗΠΑ, Donald Trump, εκφράζοντας την ελπίδα πως η προεδρία του Ρεπουμπλικάνου μεγιστάνα θα ωφελήσει τον αμερικανό λαό.

«Ελπίζω ότι η επιλογή του αμερικανικού λαού θα οδηγήσει σε καλά βήματα για τα βασικά δικαιώματα, τη δημοκρατία και το μέλλον της περιοχής μας και του κόσμου», είπε.

Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ, skai.gr
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



"Φοβάμαι πολύ. Θα έχουμε κι άλλους πολέμους; Η Αμερική θα εξαπολύσει επίθεση εναντίον των μουσουλμάνων;" διερωτάται η ινδονήσια ακτιβίστρια Αλίτζα Ντιέτε μετά την εκλογή του Trump στην προεδρία των ΗΠΑ, δηλώσεις που αντανακλούν την ανησυχία στον μουσουλμανικό κόσμο.

Οι μουσουλμάνοι της Ασίας δυσκολεύτηκαν να δεχτούν σήμερα τη νίκη του λαϊκιστή μεγιστάνα των ακινήτων και την αντι-ισλαμική ρητορική του. Ο Trump είχε προκαλέσει θύελλα διεθνών αντιδράσεων δηλώνοντας κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας τον περασμένο Δεκέμβριο ότι θέλει να απαγορεύσει την είσοδο των μουσουλμάνων στις ΗΠΑ, έπειτα από ένα περιστατικό με πυροβολισμούς στην Καλιφόρνια.

"Οι Αμερικανοί διαταράσσουν εκ νέου τον κόσμο", εκτιμά ο Σιέντ Τασφίν Τσουντχούρι από το Μπανγκλαντές του οποίου αρκετοί φίλοι ζουν στις ΗΠΑ. Χιλιάδες άνθρωποι στο Μπανγκλαντές παρακολουθούσαν κατάπληκτοι την εκλογική βραδιά στις ΗΠΑ, καθώς τα αποτελέσματα προανήγγειλαν νίκη του ρεπουμπλικανού υποψηφίου επί της δημοκρατικής αντιπάλου του Hillary Clinton.

Στην Ινδονησία, η 47χρονη Ντιέτε είναι βαθιά απογοητευμένη. "Πίστευα ότι οι Αμερικανοί είναι ευφυείς ώριμοι. Πώς είναι δυνατόν να επικράτησε ο Trump;".

Η είδηση αυτή είναι "απόλυτα φρικτή και τρομακτική", δήλωσε αξιωματούχος της κυβέρνησης του Πακιστάν που ζήτησε να μην κατονομαστεί, ενώ άλλοι συμπατριώτες του στην ισλαμική αυτή δημοκρατία διαμαρτύρονταν επίσης για το εκλογικό αποτέλεσμα.

"Απογοητεύτηκα που είδα να κερδίζει ο Ντόναλντ Trump γιατί η Hillary Clinton είναι μια καλή γυναίκα. Είναι καλή για το Πακιστάν και τους μουσουλμάνους σε όλο τον κόσμο", δήλωσε ο 32χρονος Ισάκ Χαν. "Μιλούσε για ειρήνη στον κόσμο, ενώ ο Trump μιλούσε για καταπολέμηση των μουσουλμάνων", πρόσθεσε ο άνδρας αυτός σε μια αγορά του Ισλαμαμπάντ.

Η νίκη του Trump προκάλεσε επίσης σοκ στην Ινδονησία, χώρα της οποίας σχεδόν το 90% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι.

"Φοβάμαι πράγματι ότι θα υπάρξει εκ νέου ένταση μεταξύ των ΗΠΑ και των μουσουλμανικών χωρών", πρόσθεσε η Ντιέτε.

"Ο Trump θα εμποδίσει τους μουσουλμάνους να εισέλθουν στις ΗΠΑ. Είναι πολύ απλά άδικο", προβλέπει ο Νίκεν Σουαρντίνι που εργάζεται σε δικηγορική εταιρία στη Τζακάρτα.

Οι μουσουλμάνοι είναι "ξένοι γι αυτόν"

Ορισμένοι φοβούνται ότι θα ληφθούν αντι-ισλαμικά μέτρα από τη μελλοντική κυβέρνηση Trump που μπορεί να βλάψουν τον πόλεμο κατά του ισλαμιστικού εξτρεμισμού ανά τον κόσμο.

"Όταν οι ΗΠΑ καταφεύγουν σε ισχυρά μέτρα, οι εξτρεμιστές ενισχύονται", δηλώνει ο Ζουχάιρι Μισράουι, μουσουλμάνος πανεπιστημιακός της μετριοπαθούς ινδονησιακής οργάνωσης Nahdlatul Ulama. "Αυτοί που χάρηκαν περισσότερο για τη νίκη Trump είναι (οι συμπαθούντες) το Ισλαμικό Κράτος", της εξτρεμιστικής οργάνωσης που πολεμά τον διεθνή συνασπισμό για να διατηρήσει τα εδάφη που έχει καταλάβει στη Συρία και στο Ιράκ.

Ορισμένοι παρατηρητές ελπίζουν ότι η αντι-ισλαμική ρητορική του Trump κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας δεν ήταν παρά μια προεκλογική τακτική για την απόσπαση ψήφων. "Ελπίζουμε οι δηλώσεις του Trump κατά των μουσουλμάνων να χρησίμευσαν μόνο για την ενίσχυση της εκστρατείας του και ότι ο ίδιος θα συνειδητοποιήσει πως οι μουσουλμάνοι αποτελούν μεγάλο μέρος του πληθυσμού στις ΗΠΑ", δήλωσε ο πακιστανός θρησκευτικός αξιωματούχος Ταχίρ Ασράφι.

Αντίθετα, άλλοι φοβούνται ότι η πολιτική του Trump, ο οποίος θα διαδεχθεί τον Obama τον Ιανουάριο, θα βλάψει τους μουσουλμάνους. "Τα μέτρα του κατά των μουσουλμάνων θα στηρίζονται στις διακρίσεις", δήλωσε εκπρόσωπος του Μετώπου υποστηρικτών του Ισλάμ, μιας σκληροπυρηνικής ινδονησιακής οργάνωσης. "Οι μουσουλμάνοι είναι ξένοι γι αυτόν".

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιάννη Σιδέρη

Σε ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα διεξήχθη το χθεσινό Πολιτικό Συμβούλιο του ΣΥΡΙΖΑ, το πρώτο μετά τον ανασχηματισμό, καθώς ο πρωθυπουργός βρέθηκε ενώπιος ενωπίω με τον καρατομηθέντα Νίκο Φίλη.  

Η συζήτηση διήρκησε περίπου τρεις ώρες, χρόνος εξαιρετικά μεγάλος για συνεδρίαση κομματικού οργάνου, έστω κι αν σε αυτό μετέχει η αφρόκρεμα των κυβερνητικών και κομματικών στελεχών.

Τα θέματα που συζητήθηκαν ήταν τρέχουσας επικαιρότητας, η αξιολόγηση, η διαπραγμάτευση, η επίσκεψη Ομπάμα και το ΕΣΡ. Με περιπαικτική διάθεση στέλεχος της Κουμουνδούρου μας είπε «Δυστυχώς για σας, και ευτυχώς για μας, δεν συζητήθηκε το θέμα που περιμένατε» – δηλ. το θέμα Φίλη. Ήταν σαν δυο ξένοι στο ίδιο κόμμα.

Όσον αφορά το ΕΣΡ, αποφασίστηκε να αναμένουν με το βλέμμα στραμμένο στην Πέμπτη, στη διάσκεψη των προέδρων. Εκτιμούν ότι το ευνοϊκό κλίμα που διαμορφώθηκε μετά την αλλαγή στάσης του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού, δυσχεραίνει, καθότι απομονώνει, τη ΝΔ. Παρόλα αυτά δηλώνουν πως θα κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για την επίτευξη συναίνεσης!

Αντιπολίτευση… στην αντιπολίτευση

Έχει γούστο η μνημονιακή πρεμούρα του ΣΥΡΙΖΑ. Αποστέλλοντας στο πυρ το εξώτερον το κραυγαλέο αντιμνημονιακό παρελθόν του, κατηγορεί την αξιωματική αντιπολίτευση ότι «επιχειρεί να αποτύχει η προσπάθεια της κυβέρνησης, τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό, ώστε να μην κλείσει η δεύτερη αξιολόγηση. Θέλει η χώρα να σέρνεται, ώστε να δικαιωθεί η ίδια η ΝΔ, και να βρει ταυτόχρονα δικαιολογία για να εφαρμόσει ένα σκληρό πρόγραμμα λιτότητας και περικοπών, το τέταρτο μνημόνιο!» (προφανώς οι υπουργοί που νομοθετούν και διαπραγματεύονται, μετέχουν στον «πρωινό καφέ» της ΝΔ!).

Κατά την κυβέρνηση το πρόγραμμα της ΝΔ περιλαμβάνει: Οριζόντιες περικοπές στις συντάξεις (που τώρα… δεν γίνονται), ομαδικές απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα (τώρα δεν γίνονται απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα  για να προληφθούν νέοι με ελαστικές μορφές εργασίας  και εξευτελιστικές αποδοχές των 100 - 400 ευρώ τα μήνα), ξεπούλημα της Δημόσιας Περιουσίας (προφανώς αυτής που μπήκε στο Υπερταμείο και είναι προς  πώληση), διαιώνιση της ανοχής απέναντι στο σύστημα διαπλοκής (ενώ η κυβέρνηση δεν επιχείρησε να φέρε τη δική της…).

Bloomberg

Πριν καταγγείλουμε… ομού μετά της κυβέρνησης, με δριμύτητα τη ΝΔ, η οποία δυσχεραίνει τον δρόμο προς την οικονομική απελευθέρωση της χώρας, υπενθυμίζουμε ότι το Bloomberg έγραψε πως αποτελεί πλήγμα στην πολιτική του Αλέξη Τσίπρα - αλλά και στο ενδεχόμενο παραμονής του στην εξουσία  -  το Eurogroup της 7/11, καθώς «κατέπνιξε» τις ελληνικές ελπίδες. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης έστειλαν το μήνυμα ότι δεν θα υπάρξει δέσμευση για ελάφρυνση του ελληνικού χρέους - στο οποίο μετ’ επιτάσεως αναφέρεται ο πρωθυπουργός - ούτε στον παρόντα χρόνο.

Εξηγούσε δε την αιτία της δυστοκίας: «Με τις κυβερνήσεις να είναι αποφασισμένες να μην επιτρέψουν η Ελλάδα να βρεθεί στο επίκεντρο των προεκλογικών εκστρατειών στην Ολλανδία, τη Γαλλία και τη Γερμανία το επόμενο έτος, η στάση τους σημαίνει ότι το αίτημα δεν θα συζητηθεί μέχρι τον Οκτώβριο (2017) το νωρίτερο».

Δεν αποτελεί εκλαΐκευση και απλοποίηση των προβλημάτων, να υπενθυμίσουμε τη λαϊκή ρήση «όπως έστρωσες θα κοιμηθείς», αλλά εδώ και 20 μήνες είναι η πρώτη φορά που η κυβέρνηση όντως επείγεται και δεν θυμίζει… διαφήμιση του Jack Daniel’s, όπου αντί για φελλούς, οι υπουργοί πετούν κατηγορίες και παράπονα κατά των δανειστών - εξαίρεση ο Σκουρλέτης για να επιβεβαιώσει τον κανόνα. Χάθηκε τόσος πολύτιμος και δυνάμει παραγωγικός χρόνος, που η κυβερνητική αγωνία θυμίζει τον τίτλο του έργου του Μαρσέλ Προυστ, «αναζητώντας τον χαμένο χρόνο».    

Ο χρόνος που χάθηκε είναι αμείλικτος και επιφέρει αμείλικτα προβλήματα. Δεδομένου ότι τα προβλήματα της κοινωνίας είναι πραγματικά (και για να θυμηθούμε οικείες λέξεις «απεχθή» και «επαχθή»), το να κυνηγά η κυβέρνηση σκιές εχθρών να τους τα φορτώσει, θα έχει την ίδια αποτελεσματικότητα με το κυνήγι των ανεμόμυλων στο μυθιστόρημα του Θερβάντες.

Δυστυχώς για την κυβέρνηση θα τα υποστεί η ίδια.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



H εντυπωσιακή νίκη του Ντόναλντ Τραμπ στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές προμηνύει μία σειρά ριζικών ανατροπών σε πολιτικές, εσωτερικές και εξωτερικές, αναφέρει δημοσίευμα της εφημερίδας Financial Times.

Η προεδρία Τραμπ μπορεί να ανατρέψει εμβληματικά επιτεύγματα του Μπαράκ Ομπάμα, όπως το Obamacare (για το σύστημα υγείας), την πολιτική για την κλιματική αλλαγή και τη συμφωνία για τα πυρηνικά με το Ιράν. Οι ελπίδες των Δημοκρατικών για τη διαμόρφωση μίας νέας πλειοψηφίας του Ανώτατου Δικαστηρίου θα διαλυθούν, καθώς τώρα είναι πιθανό ένα αισθητά πιο συντηρητικό δικαστήριο. Μεγάλες αλλαγές μπορεί να υπάρξουν και στην εξωτερική πολιτική.

Πολλοί αναλυτές επισημαίνουν ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ των προεκλογικών υποσχέσεων και της επίσημης πολιτικής – οι επαναδιαπραγματεύσεις εμπορικών συμφωνιών ενίοτε αποδεικνύονται λιγότερο ουσιαστικές από ότι έχουν διαφημισθεί. Υπάρχουν, ωστόσο, επτά πολιτικές που μπορεί να αλλάξουν τη ζωή με την προεδρία του Τραμπ, σημειώνει το δημοσίευμα.

1. Εμπόριο

Ο Τραμπ έχει εκφράσει την αντίθεσή του στην προταθείσα εμπορική συμφωνία για την περιοχή του Ειρηνικού και ζήτησε μεγάλες αλλαγές στη συμφωνία με το Μεξικό και τον Καναδά (Nafta). Οι πολιτικές αυτές φαίνεται ότι ενίσχυσαν την απήχησή του σε όλη τη ζώνη των μεσοδυτικών Πολιτειών, με τεράστιες συνέπειες στο τελικό εκλογικό αποτέλεσμα. Ο Τραμπ έχει απειλήσει επίσης να επιβάλει τιμωρητικούς δασμούς 45% στις εισαγωγές κινεζικών προϊόντων, προκαλώντας φόβους για έναν εμπορικό πόλεμο.

2. Εξωτερική Πολιτική

Ο Τραμπ έχει δηλώσει ότι η συμφωνία του Ομπάμα με το Ιράν, η οποία αποσκοπεί στην αποτροπή απόκτησης πυρηνικών όπλων από την ισλαμική χώρα, θα ξηλωθεί ή τουλάχιστον θα αναδιαρθρωθεί. Ενώ ο Ομπάμα ξεκίνησε την προεδρία του με το όραμα ενός κόσμου χωρίς πυρηνικά όπλα, ο Τραμπ έχει πει ότι θα είναι ανοικτός στην ανάπτυξη πυρηνικού οπλοστασίου από την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα. Έχει επίσης αμφισβητήσει τις δεσμεύσεις των ΗΠΑ έναντι των συμμάχων τους στο ΝΑΤΟ, που δεν πληρώνουν τη δική τους συνεισφορά, ενώ πρότεινε μία πολύ στενότερη σχέση με τον Ρώσο Πρόεδρο, Βλαντιμίρ Πούτιν.

3. Υγεία

Ο Τραμπ έχει συμφωνήσει με τη δέσμευση των Ρεπουμπλικάνων για την αντικατάσταση των εμβληματικών μεταρρυθμίσεων του Ομπάμα στο σύστημα υγείας, γνωστών ως Obamacare. Δεν έχει αναπτύξει κάποια εναλλακτική πρόταση, αλλά δηλώνει ότι θα ενθαρρύνει τον ανταγωνισμό των αγορών στις πολιτείες.

4. Φορολογική πολιτική

Ο Τραμπ υποσχέθηκε τη μεγαλύτερη φορολογική επανάσταση στις ΗΠΑ από την εποχή του Ρόναλντ Ρίγκαν, δεσμευόμενος για μείωση όλων των φόρων. Δηλώνει ότι καμία αμερικανική επιχείρηση δεν θα πληρώνει φόρο για τα κέρδη της περισσότερο από 15% έναντι 35% που φθάνει σήμερα η φορολογία των εταιρικών κερδών. Ο ανώτατος φορολογικός συντελεστής θα μειωθεί από το 39,6%, καθώς ο Ρεπουμπλικάνος θα μειώσει τον αριθμό των φορολογικών κλιμακίων.

5. Ανώτατο Δικαστήριο

Για πολλούς πολιτικούς ακτιβιστές στις ΗΠΑ αυτό μπορεί να είναι η μεγαλύτερη συνέπεια των εκλογών. Με το ανώτατο δικαστήριο της χώρας να είναι τώρα διχασμένο 4-4 μεταξύ των συντηρητικών και των πιο φιλελεύθερων δικαστών, οι υποστηρικτές της Χίλαρι Κλίντον ήλπιζαν ότι η εκλογή ενός ένατου δικαστή από έναν Δημοκρατικό Πρόεδρο θα άλλαζε την ισορροπία, πιθανόν για μία γενιά. Αντί τούτου, ο Τραμπ θα έχει πιθανόν την ευκαιρία να αντικαταστήσει ορισμένους από τους μεγαλύτερης ηλικίας φιλελεύθερους δικαστές.

6. Κλιματική Αλλαγή

Ο Τραμπ έχει χαρακτηρίσει την υπερθέρμανση του πλανήτη απάτη που επινοήθηκε από την Κίνα για να κάνει τους Αμερικανούς βιομήχανους μη ανταγωνιστικούς και δεσμεύθηκε να «ακυρώσει» τη συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα, η οποία βασίσθηκε στη συναίνεση του Ομπάμα με την Κίνα. Ο Τραμπ λέει, επίσης, ότι θα σταματήσει όλες τις πληρωμές των ΗΠΑ για προγράμματα του ΟΗΕ σχετικά με την υπερθέρμανση της γης.

7. Μετανάστευση

Είναι το θέμα που προκάλεσε τα περισσότερα πάθη στην προεκλογική εκστρατεία, τόσο μεταξύ των υποστηρικτών του Τραμπ όσο και μεταξύ των Ισπανόφωνων ψηφοφόρων που ήταν διατεθειμένοι να αποτρέψουν την είσοδό του στον Λευκό Οίκο. Η Χίλαρι Κλίντον και ο απερχόμενος Πρόεδρος Ομπάμα είχαν στηρίξει ευρύτερες μεταρρυθμίσεις που θα έδιναν στους παράνομους μετανάστες τη δυνατότητα να αποκτήσουν υπηκοότητα. Ο Τραμπ στήριξε την εκστρατεία του στη δέσμευση να κτίσει έναν τοίχο στα σύνορα με το Μεξικό, ζήτησε την απαγόρευση της εισόδου Μουσουλμάνων στις ΗΠΑ και την απέλαση 11 εκατομμυρίων μη αναγνωρισμένων μεταναστών. Ωστόσο, στη συνέχεια έκανε πιο αμφιλεγόμενες δηλώσεις, υποσχόμενος αντί τούτων «ακραίο έλεγχο» και αρνούμενος να ξεκαθαρίσει τα ακριβή σχέδιά του για τους μετανάστες χωρίς έγγραφα.

Πανικός στην Ευρώπη για νίκη Τραμπ: “Υπάρχει συνέχεια”, βεβαιώνουν Αμερικανοί διπλωμάτες

Οι Αμερικανοί πρεσβευτές στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ προσπάθησαν να διαβεβαιώσουν τους συμμάχους των ΗΠΑ στην Ευρώπη σήμερα ότι η στενή συνεργασία τους θα συνεχιστεί και μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ.

«Υπάρχει συνέχεια εκεί», δήλωσε ο Ντάγκλας Λιουτ σε μια συνάντηση Ευρωπαίων διπλωματών στην αμερικανική πρεσβεία στις Βρυξέλλες.
«Το ΝΑΤΟ ήταν πάντα ένα εγχείρημα διακομματικής συναίνεσης για τις ΗΠΑ», πρόσθεσε.

Στη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας ο Τραμπ αμφισβήτησε τις δαπάνες των ΗΠΑ για την ευρωπαϊκή άμυνα μέσω του ΝΑΤΟ, και οι Ευρωπαίοι ηγέτες, κυρίως αυτοί οι χώρες των οποίων βρίσκονται πιο κοντά στη Ρωσία, ανησύχησαν.

Ο Αμερικανός πρεσβευτής στην ΕΕ Άντονι Γκάρντερ, που διορίστηκε από τον απερχόμενο πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα, κάλεσε τους Ευρωπαίους να μην καταλήξουν σε συμπεράσματα σχετικά με τη διακυβέρνηση Τραμπ:
«Είναι πολύ νωρίς για να καταλήξουμε σε συμπεράσματα», δήλωσε στους δημοσιογράφους. «Οποιαδήποτε αμερικανική κυβέρνηση θα κατανοήσει τη σημασία των σχέσεων μεταξύ των ΗΠΑ και της ΕΕ. Δώστε της χρόνο», τόνισε.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Γράφει ο Piper McGowin για το ειδησεογραφικό ιστολόγιο The Daily Sheeple
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!

Μπορεί τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης να τηρούν σιγή ιχθύος σχετικά με την απειλή ενός πιθανού πυρηνικού πολέμου με την Ρωσία, λόγω της επιμονής της Δύσης για αλλαγή καθεστώτος στη Συρία, αλλά δεν ισχύει κάτι ανάλογο για τα ρωσικά και τα υπόλοιπα διεθνή μέσα ενημέρωσης.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η εφημερίδα Pravda, η οποία, ανάμεσα σε άλλα πρωτοσέλιδα άρθρα, δημοσίευσε και κάποια με τους εξής τίτλους:

“Οι ΗΠΑ επιδιώκουν να μετατρέψουν τον κόσμο σε "ελεγχόμενο χάος", αλλά δεν το κατορθώνουν”

“Ενώ το Βέλγιο ψεύδεται, κατηγορεί την Ρωσία για ψεύδη, όπως κάνουν όλες οι μαριονέτες των ΗΠΑ”

“Ο Πούτιν επιφυλάσσει δυσάρεστη και απρόβλεπτη πυραυλική έκπληξη στους “Αμερικανούς εταίρους” του”

Το πρωτοσέλιδο της Pravda με τίτλο “Γεωπολιτικό σκάκι: Νίκη-περίπατος για την Ρωσία” αρχίζει με τις εξής δύο παραγράφους:

Η Ρωσική Ομοσπονδία έχει κερδίσει την δεκαπενταετή παρτίδα γεωπολιτικού σκακιού με τη Δύση. Παρ’ όλα αυτά, η Μόσχα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένας απρόθυμος νικητής, αφού ποτέ δεν φαντάστηκε ότι κάποτε θα ερχόταν μια στιγμή, κατά την οποία θα αναγκαζόταν να ξεγελάσει τους «εταίρους» της, απλά και μόνο για λόγους επιβίωσης. Στις αρχές του 21ου αιώνα ίσχυε μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα.

Η Δύση, συλλογικά, μοιάζει με μια αλεπού σ’ ένα κοτέτσι, με έναν άντρα που πυροβόλησε τον πιστότερο του φίλο στην πλάτη, με έναν κοινωνιοπαθή και ψυχοπαθή μαζί. Με ένα τέρας. Η πολιτική της διαμορφώνεται από τις μαριονέτες των λόμπυ που επιβάλλονται στις κυβερνήσεις της, ενώ τα μέσα ενημέρωσής της σκορπούν ψέματα, με σκοπό να διαμορφώσουν την κοινή γνώμη, να συγκαλύψουν τα εγκλήματά της και να εφεύρουν ένα ομαδικό όργιο, προκειμένου να δικαιολογήσουν το “εμείς”, χειραγωγώντας τους πολίτες με το να τους ενσταλάζουν τον φόβο για “εκείνους τους άλλους”.

Το γεγονός ότι η Ρωσία προετοιμάζεται για πόλεμο δεν αποτελεί μυστικό.

Οι Ρώσοι έχουν αναπτύξει έναν στόλο που προορίζεται για την Συρία, ο οποίος, κατά μία ειρωνική σύμπτωση, έχει προγραμματιστεί να φθάσει εκεί λίγο πριν από τις εκλογές των ΗΠΑ.

Επίσης, πριν από δύο εβδομάδες η ρωσική κυβέρνηση οργάνωσε μια τεράστιας εμβέλειας άσκηση πολιτικής άμυνας, στην οποία συμμετείχαν 40 εκατομμύρια πολίτες, με στόχο την προετοιμασία τους για βιολογικές, χημικές, και πυρηνικές επιθέσεις.

Οι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι ήταν, σε γενικές γραμμές, συγκρατημένοι και φειδωλοί στους σχολιασμούς τους, αλλά ο αντιστράτηγος Evgeny Buzhinsky, πρώην επικεφαλής του Τμήματος Διεθνών Συνθηκών του ρωσικού Υπουργείου Άμυνας, δεν έκρυψε τις αληθινές σκέψεις του.
Δήλωσε ευθέως ότι η Ρωσία και οι ΗΠΑ βρίσκονται στα πρόθυρα ενός πλήρους κλίμακας πολέμου:

Αν θέλαμε να κάνουμε έναν παραλληλισμό με την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, σήμερα βρισκόμαστε κάπου ανάμεσα στην ανέγερση του Τείχους του Βερολίνου και την Κρίση των πυραύλων της Κούβας. Με άλλα λόγια, είμαστε στα πρόθυρα  πολέμου, αλλά δίχως να υπάρχουν οι μηχανισμοί για τη διαχείριση μιας τέτοιας σύρραξης”, προειδοποίησε ο Ρώσος αντιστράτηγος.

Η Ρωσία φέρεται να έχει παύσει τις διπλωματικές της σχέσεις με τις ΗΠΑ σε αυτή τη φάση, μετά την άρνηση των Αμερικανών να συμμετέχουν σε οποιονδήποτε ουσιαστικό διάλογο μαζί της. Επίσης, μία πολύ σημαντική είδηση, την οποία ελάχιστα μέσα μετέδωσαν, είναι ότι οι Ρώσοι κρατικοί αξιωματούχοι, και κυβερνητικοί υπάλληλοι διατάχθηκαν να φέρουν αμέσως πίσω στην πατρίδα τους όλα τα παιδιά τους που σπουδάζουν στο εξωτερικό, ανεξάρτητα από το αν ή όχι αυτό σήμαινε την διακοπή των σπουδών τους.

Εάν λάβουμε υπ’ όψιν όλα όσα συμβαίνουν τριγύρω μας αυτό το διάστημα, οι παραπάνω ειδήσεις δεν θα έπρεπε κανονικά να εκπλήσσουν κανέναν.

Αυτό που θα έπρεπε να μας εκπλήσσει είναι το γεγονός ότι τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης εξακολουθούν να τα αγνοούν, αλλά και το γεγονός ότι ο κόσμος ίσως να βρίσκεται πολύ κοντά στον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Εδώ και πολλές δεκαετίες  "ζηλεύουμε" με ή χωρίς εισαγωγικά την σύγκλιση που έχουν πετύχει στις ΗΠΑ τα δύο κόμματα του δικομματικού τους συστήματος.
Έτσι, είτε οι Δημοκρατικοί είτε οι Ρεπουμπλικάνοι βρισκόντουσαν στην κυβέρνηση, η πολιτική τους τόσο προς το εξωτερικό όσο και προς το εσωτερικό ήταν σταθερή, με λίγες πινελιές διαφοροποίησης.

Τα συστήματα Υγείας και Παιδείας π.χ. παρέμεναν σταθερά κι αδιατάρακτα, και άλλαζαν κάποιες μικρές παράμετροι στην φορολογία.
Ή, η εξωτερική τους πολιτική επεκτατική και καουμποϊστικη παρέμενε σταθερή και άλλαζαν κάποιες λεπτές αποχρώσεις ρωσοφιλίας ή ρωσοφοβίας.
Εκεί που τα δύο κόμματα είχαν απόλυτη ταύτιση ήταν η στήριξη και προάσπιση των συμφερόντων των λόμπις των βιομηχάνων, των πετρελαιάδων, των εμπόρων όπλων, των μεγάλων πολυεθνικών και των τραπεζών.
Αυτά αποτελούσαν για τον δικομματισμό της Αμερικής το "άγιο δισκοπότηρο", τα "άγια των αγίων", τα "σά εκ των σών" της οικονομίας, του κράτους, και της υφηλίου ολόκληρης όπως αυτοί την αντιλαμβάνονται.

Να λοιπόν κι εμείς που με την βοήθεια της κρίσης, των μνημονίων, και των τοκογλύφων βεβαίως, πετύχαμε αυτό που χρόνια ζηλεύαμε: την σύγκλιση των δωσιλογικών κυβερνήσεων, απ' όποιο κόμμα κι αν προέρχονται! 
Τα συμφέροντα των ντόπιων λόμπις των εργολάβων-καναλαρχών, τραπεζών, και λαμόγιων-ολιγαρχών, τίθενται υπεράνω κριτικής, συζήτησης, και αμφισβήτησης, όποιος κι αν είναι ο προδότης που κυβερνάει.
Κοντά σ' αυτά έχουν αναδυθεί και κάποια ψευτολόμπις δημοσιογράφων και δικαστικών που όμως κι αυτά έχουν την ίδια ευνοϊκή μεταχείριση από όλες τις κατοχικές κυβερνήσεις των τελευταίων επτά (κι άλλων τριάντα πιό παλιά) ετών.

Βέβαια η απόλυτη σύγκλιση δεν έχει ακόμη επιτευχθεί.
Παραμένουν κάποια ζητήματα όπως στην Υγεία, στην Παιδεία, στην Κοινωνική Πρόνοια, στην λειτουργία της Πολιτείας, αλλά αυτά είναι τομείς χωρίς μεγάλη σημασία.  
Ποιός την χ@ζει τώρα την υγεία και την παιδεία και την πρόνοια του ελληνικού λαού;
Αρκεί να είναι καλά και να ευημερούν οι πυλώνες του κράτους που είναι οι εργολάβοι, οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι, και τα κάθε λογής  επιχειρηματικά λαμόγια, που κι αυτοί με την σειρά τους στηρίζουν κάθε δωσίλογο και προδότη, ανεξαρτήτως πολιτικού χρώματος και προέλευσης, σε μιάς σπάνιας αυταπάρνησης Εθνική σύγκλιση.

Έχουμε λοιπόν, ή δεν έχουμε κατακτήσει νέες κορυφές στην πολιτική ζωή και τα ήθη αυτής της χώρας;
Τείνουμε να μοιάσουμε ή όχι στ' αδέλφια μας τους αμερικάνους; 
Άλλη μιά θετική παράμετρος των μνημονίων που κανείς ως τώρα δεν είχε προσέξει!
Μόνο τούτο εδώ το blog βλέπει καθαρά την θετική αύρα των μνημονίων, εκεί που όλοι οι άλλοι βλέπουν μαυρίλα και καταστροφή. 

Ζήτω τα μνημόνια! 
Ζήτω οι Αμερικάνοι!
Ζήτω οι προδότες όλων των χρωμάτων!... 

Υ.Γ.   Η φωτογραφία είναι ψιλοάσχετη με το κείμενο, αλλά μιά τέτοια ιστορική μέρα εκλογής Τράμπ ως πλανητάρχη, που μπορεί να συγκριθεί μόνο με την ιστορικότητα της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠαΣοΚ στα πλαίσια της εξόντωσης του ελληνικού λαού, μόνο μιά τέτοια φωτογραφία άξιζε σε οποιοδήποτε κείμενο.

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Πολλοί είναι αυτοί που θα σπεύσουν  να βγάλουν συμπεράσματα από τη νίκη Τραμπ σε σχέση με τη γεωπολιτική θέση της Ελλάδας και τα ποικίλα προβλήματα που αντιμετωπίζει ως νοτιοανατολικότερο σύνορο της Ευρώπης (μαζί με την Κύπρο).

Ότι και να γίνει, όποια και να είναι η φοβία, η ουσία είναι πως οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να υπερασπίζονται τα δικά τους συμφέροντα, όπως καλά κάνουν πάντα.
Το ζητούμενο είναι αν η Ελλάδα θα υπερασπιστεί κάποτε το δικό της καλό. Μια Ελλάδα φτωχή, μίζερη, υπόδουλη και διχασμένη, θα είναι πάντα μαριονέτα των ξένων και εγχώριων συμφερόντων και θα ετεροπροσδιορίζεται.
Μετά από τόσα χρόνια Μνημονίου, μυαλό δεν βάζουμε.
Συνεχίζουμε να αναζητούμε εξωτερικούς εχθρούς για να δικαιολογήσουμε τη δική μας ανεπάρκεια.
Χτες μας έφταιγαν οι «νταβατζήδες», προχτές η Τρόικα και παραπροχτές κάτι άλλο.
Σήμερα και αύριο θα τα φορτώσουμε όλα στον Τραμπ.
Ήδη οι ντόπιοι δηθενιστές σοσιαλδημοκράτες, δήλωσαν πως είναι ένα χτύπημα για τις ελευθερίες των πολιτών η εκλογή του «ρατσιστή» Τραμπ. – ενώ είναι ok με τα μνημόνια που υπογράφουν.
Μετάφραση: όλες τις φορές που οι Έλληνες πολίτες αγανακτούν για το στοίβαγμα μεταναστών στα νησιά και για την καταστροφή της οικονομίας τους λόγω διαφθοράς και γραφειοκρατίας, θα φταίει ο Ντόναλντ Τραμπ.

Ας συνέλθουμε λοιπόν.
Και ας παραδειγματιστούμε από αυτά που συμβαίνουν στις άλλες χώρες.
Να κοιτάξουμε επιτέλους τα δικά μας συμφέροντα, ενωμένοι!
Μόνο μία ισχυρή Ελλάδα, μπορεί να διεκδικήσει και να κερδίσει τη θέση που της αξίζει, στον παγκόσμιο χάρτη.
Και αυτή η Ελλάδα έχει όλα τα φυσικά χαρίσματα για να γίνει αξιόπιστη δύναμη και πάλι, οι εμπνευσμένοι πολιτικοί αρχηγοί της λείπουν…

Πηγή «Ο Κεντροδεξιός»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Βρισκόμαστε σε αχαρτογράφητα νερά. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Έπειτα από 8 χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από τους Δημοκρατικούς, είχαμε συνηθίσει τις πολιτικές των ΗΠΑ. Για παράδειγμα, ξέραμε ότι με την Ελλάδα δεν ασχολούνται και πάρα πολύ, εκτός κι αν πρόκειται για θέματα όπως οι αγωγοί πετρελαίου, το προσφυγικό και η τρομοκρατία. Θα συνεχιστεί αυτή η πολιτική και επί εποχής Trump;

Είναι πολύ νωρίς ακόμη για να μπορέσει κανείς να κάνει τις οποιεσδήποτε προβλέψεις. Άλλωστε, στο παρελθόν έχει αποδειχθεί ότι η γραφειοκρατία στις μεγάλες χώρες έχει μεγαλύτερη ισχύ από τα πρόσωπα. Δε μπορεί όμως κάποιος να παραβλέψει το γεγονός ότι ο Trump ως υποψήφιος είχε χρησιμοποιήσει σκληρή γλώσσα έναντι των ισλαμιστών. Άραγε θα θεωρήσει η Αμερική και ο δυτικός κόσμος ότι η Ελλάδα είναι το τελευταίο τείχος έναντι του ισλαμικού κόσμου ή θα εξακολουθήσει να χρησιμοποιεί την Ελλάδα ως αποθήκη ψυχών; Είναι δύο τελείως διαφορετικές μεταξύ τους καταστάσεις.

Οι εμπορικές σχέσεις με την Κίνα είναι ένα ακόμη κρίσιμο θέμα. Θα ξεκινήσει ο Πρόεδρος Trump έναν εμπορικό πόλεμο με την Κίνα και τι επιπτώσεις μπορεί αυτό να έχει; Την ίδια ώρα που η Κίνα πουλάει φθηνά προϊόντα σε όλο τον κόσμο, και φυσικά και στις ΗΠΑ, την ίδια ώρα ένας από τους μεγαλύτερους κατόχους αμερικανικών ομολόγων.

Ένα ακόμη κρίσιμο ερώτημα είναι εάν οι Αμερικανοί με Πρόεδρο τον Trump θα κινηθούν πιο γρήγορα στην λογική προς τη δημιουργία ενός κουρδικού κράτους και ποιες τελικά θα μπορούν να είναι οι επιπτώσεις για τη χώρα μας από την αντίδραση της Τουρκίας. Το πιο ενδιαφέρον ερώτημα όμως είναι τι ακριβώς σημαίνει η εκλογή Trump για τις αμερικανορωσικές σχέσεις. Στη Μόσχα πανηγυρίζουν και όχι άδικα, καθώς ο Trump έχει μιλήσει με τα καλύτερα λόγια για τον Πρόεδρο Putin. Μέχρι χθες ο αμερικανικός παράγοντας περιόριζε, όπου μπορούσε, τη ρωσική πολιτική επέκτασης σε διάφορες χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Θα αλλάξει αυτή η πολιτική;

Η Marine Le Pen έστειλε ήδη συγχαρητήριο τηλεγράφημα στον Trump για την εκλογική του νίκη. Αυτός και μόνο είναι ένας σοβαρός λόγος για να πάθουν νευρική κρίση στο Βερολίνο και σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Ίσως επειδή βλέπουν ότι το ρεύμα της ξενοφοβίας και της αντίθεσης στην παγκοσμιοποίηση κερδίζει έδαφος μεταξύ των απλών ανθρώπων και ότι έτσι μπορεί να συμβεί σύντομα και στις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες αυτό που συνέβη χθες στις ΗΠΑ.

Από την άλλη πλευρά θυμόμαστε τα σχόλια που είχαν γίνει όταν είχες αναλάβει Πρόεδρος ο Ronald Reagan. «Παλιάτσο» τον ανεβάζανε, «παλιάτσο» τον κατεβάζανε. Ο «παλιάτσος», όμως, αποδείχθηκε ο καλύτερος μεταπολεμικός Πρόεδρος για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι ο Πρόεδρος που έδωσε τη νίκη στον δυτικό κόσμο έναντι της παραπαίουσας τότε Σοβιετικής Ένωσης στη διάρκεια το Ψυχρού Πολέμου.

Αυτή τη στιγμή είναι ιεροσυλία να ισχυριστεί κανείς το ίδιο και για τον Trump. Είναι πολύ νωρίς. Το καλύτερο είναι να περιμένει κανείς σαφή δείγματα γραφής. Όχι από τα προεκλογικά μπαλκόνια, αλλά πλέον από το Λευκό Οίκο. Ο κόσμος μας δεν είναι ο ίδιος που ήταν χθες. Αλλά αυτό συμβαίνει κάθε μέρα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι τα οικονομικά κέντρα εξουσίας παίρνουν εδώ και καιρό ένα επίμονο μήνυμα. Στο λαό δεν αρέσει ο νέος κόσμος που έχουν δημιουργήσει.

Θανάσης Μαυρίδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Τελικά από σήμερα Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2016 είναι νέο-εκλεγμένος Πρόεδρος των ΗΠΑ ο κ Donald Trump ο οποίος θα αναλάβει επίσημα τα καθήκοντα του σε ειδική τελετή στις 20 Ιανουαρίου 2017…

Θέμα μου, όμως, δεν είναι ο νέος Αμερικανός Πρόεδρος αλλά η ΠΟΛΛΟΣΤΗ αποτυχία πρόβλεψης εκλογικών αποτελεσμάτων από μεγάλες και μικρές, εθνικές και πολυεθνικές εταιρείες Δημοσκοπήσεων!

Ακόμη και στις μικρές ώρες ξημερώματα της Τετάρτης 9ης Νοεμβρίου, δηλαδή της ημέρας μετά την ψηφοφορία της Τρίτης 8ης Νοεμβρίου, ήταν εμφανής η εμμονή των δημοσκόπων ότι η κ Hillary Clinton «κερδίζει» τις εκλογές…

ΣΗΜΕΡΑ ο κ Trump κέρδισε τις εκλογές ΑΝΑΤΡΕΠΟΝΤΑΣ για πολλοστή φορά τις προβλέψεις των Δημοσκόπων όπως έκανε από το ξεκίνημα της νικηφόρου πορείας του προς τον Αμερικανικό Λευκό Οίκο…

Συγχαρητήρια στον νέο εκλεγέντα Πρόεδρο των ΗΠΑ…
ΣΥΛΛΗΠΗΤΗΡΙΑ στους Δημοσκόπους και τις Δημοσκοπικές Εταιρείες…

Ήταν πολύ φρέσκια για να αγνοηθεί η ΠΑΤΑΓΩΔΗΣ αποτυχία των Δημοσκόπων και των Δημοσκοπήσεων στις περσινές Βρετανικές Εθνικές εκλογές, στο φετινό δημοψήφισμα για το BREXIT, στην άνοδο του AfD στη Γερμανία, στις Προεδρικές Εκλογές στην Αυστρία κλπ, κλπ.

Τελικά οι επιλογές που μας αφήνουν οι Δημοσκόποι και οι Δημοσκοπήσεις όπως τις διαβάζουμε στα έντυπα, τις βλέπουμε στις τηλεοράσεις και τις ακούμε στα ραδιόφωνα είναι μόνο δύο:
Αναρωτιόμαστε «ποιος πλήρωσε τον…βαρκάρη» ή,
Αναρωτιόμαστε «ποιόν εξυπηρετούν τα αποτελέσματα»

Πάντως και στις 2 περιπτώσεις εσείς και εγώ έχουμε το δημοκρατικό δικαίωμα, που ΔΕΝ μπορεί να μας αφαιρέσει ΚΑΝΕΙΣ Δημοσκόπος, να ΞΕΚΑΡΔΙΖΟΜΑΣΤΕ στα γέλια κάθε φορά που κάποια Δημοσκοπική Εταιρεία Ιδιωτικών συμφερόντων η συνδεδεμένη με Πανεπιστήμιο ή Ερευνητικό Ινστιτούτο δημοσιεύει «προβλέψεις…»

* O Γιώργος Πιπερόπουλος είναι συνταξιούχος καθηγητής και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας - Επισκέπτης καθηγητής στο Business School, Newcastle University, United Kingdom.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου